Agarchand Bhairondan Sethiya Jain Parmarthik Sanstha, Bikaner

Shree Updes Prshad Bhasantar-4

Chhagan Sagar Ji · 2011/07

PDF Proofread

Front matter

No text on this page.

प्रस्तावना. भानपदेश मासाद पंप खरेयर मासाद एसे महेमनी गरम सोर ते जे. महेसनी अंदर जेम जैम चे चमीर लेप नेम हवा माश विशेष लेमन स्वच्छता अने मुंदरला पण विशेप होप ने, म मा ग्रंपमा कर्ता भी दिनपसन्नी मूरिए आगळ प्रागळ प्रामाने विशेष विशेष हितकारक तेमन युधिना विपपा पण मागळ बधना मनुष्यो सपनाने सेर्नु रहस्प धारण करी शके एवा व्याख्यानो दाग्वन कयों ने. काए अनेक पोर्नु बांचन बहु सारी शीते करेलुं हशे एम प्रा संग्रह स्पष्ट पताकी आप के. गपानुयोग तो तेपना दिपपा रसीन रहेको हो एम नपाप ने, दरेक व्याख्यानमा तेनी अंदर सीधेला पिपने मनाळ कथाओ दाखल करी ते विषयने बहुन हर करेसो के. पांचनार पंधुभाने गंमत साये छान मळे तेवा सरल अने सुंदर उपापनी कर्नाए योनना करेखी जणाय ने.. मा बिनागनी अंदर भये १५ माथी १५ मा मुधी पांच स्थनोन एटले ७५ व्यापानोर्नु जापांतर प्राणु के. या व्यास्पानो भयमना स्पंजोनी अंदरना व्याख्या- नो करता सगनग दोहा मोय होगयी आ विनाग बीमा श्रीमा विनाग करतां दो- दो काफेरो पयो के. दरेक व्याख्यानमा जे जे सूत्र के ग्रंथोनी सहादतो कतार प्रापी ने अमे मूळ अने अर्थ सहित दाखल करनी के नेयी वाचकाने ते शोधवाना प्रपासप वरई प म नथी. जापामा कहना हा चौपाइ पण तेना अर्थ साये सखीने समनाया जे. इंश्यमा दरेकरीने मा विनाग वधारे नपयोगी पद पर सेवा मपन्न करतो. मा बिनागनी अंदर भापामा भाषेसा ७५ व्यापानोमा एमा पश हु- था जुदा विषयों कीए दाखल करेला के के ते दरेकनो नाम मात्र सम्बना पण अनु- प्रपतिका जेम्युन पूर पद नाय नेम के, पी लेने माटे पा साये आपसी अनुक्रम- णिकान सावंत यांची जवानी लसापण करवामां आवे है परंतु तेनी अंदर खान पान भापता सापक विषयो शाशा ने तेनु मात्र इंकामा दिग्दर्शन करावीए जीए. व्याख्यान २१५-२२५ ने २५१ मां कानपंचपी, कार्तिकी पुनम प्रने मौन ए. कादशीएपण पर्वनी क्याम्रो से पाने भाराथन करनारना होना सहित भारकामा प्रा. मी ने. व्यापान १७ मामा घना, चरित्र प्रापे के जे शाहिजना पनेत्री ह. भाबि स क सापक के. गाण्यान २१ए मां विनय शेव ने कि तीनी नान घोल बोना पड़ा पुरुष-अपूर्व ब्रह्मनारी मिनदास में मन्तीन कबि मां के ने दंपतीने नपानानुं फळ सार साधी ने मारवं श्री गुरु महागनार कहे रे. गारगान २२० मां कपिल के. मोमिने अंगे नांना योग्य पायान २२५ मा था- सहारने मेहमान, नरि, तेन पारगापुर मानार्प ने परिमा- गालामा जे. जापान २२ धी२०२ना गार गाण्या- मिना मन्नं . ९ जहर वांना योग्य जे.एवांगानीकर्म रमिक निगरा पामी वर पाण कार्य पार कारणो म. मीश जे. पारगान २३३माविधानोनी माणी. मी बार निणी पुप तुम्न उपपाने पण गोग्य rG-1-10 मा ७ मा ७ मा में मार tretriनो गरिको निगरे . arth are::-11-21 मा. ना. ५ मा नेपा निस. 11. कक गोमागीमा नानी कान नागो गागान २१२ ni.ant. * नाले कामोधी नागपा. ।। ' ...: . पानगागा.पा गुनूप श. * . . . -3 Pir, माfir, मागाशिकमेक- • . " * fill gratना ग्रा. गाना * : RRENT AT ने गां- ४५ : २ मानने rriver it' Inाम. गाणगान २५३at xxx ramvrituगानी मने - सर... Reterm II गान५६ मानी k rrrrr मा. पाना सर (10 * नागा मागिता - #*Thafraiml मारला. - ३ ने पिचारनु मो पोषकुल पाकीमांग , ते पण हचे पगेना विनागमा पानार के. मा१० पापान पकी १५ हानाचार संधी. १० दर्शनाचार संस्था, पारिवाचार गांधी ने नापार संधीजे. तपाचारना पार नेदो पैकी मथमना पण दर्नु स्व. ग्य माम प्राप. प्रा 10 यायानोनी अंदर अनेक हकीकनो सास पान भापय सापक समारामा पानी के. पा. २६५ मा कुंमलिक भावनु रप्टांत ने पा. २७० गानोगसार श्रेष्ठीनें दान नेपन व्या. २७१ मा लेप लीन दृष्टांत यांच- श सापक रेसेप श्रेत्रीमा प्रांतयां मण मकारनां ( खनिन, मोहगलित, झान- गनिन) वैराग्य स्वरूप सारी रीने समजावे. पा. २७५ मा धर्म स्वरूप पांच म.. कारना अनुष्ठान विगरे रवास यांचा सापक छ. चारित्रना इच्छा मुनिमहाराजाओए पाए चारिमाचारना सपा पालगननी अंदर समिति गुमित वताचे स्वरूप ने सेनी लपर अपना दृष्टांतो वाचवा सापक के. पा. २७४ या खीचरित्र बसावी प्रा. त्यं जे. जुदा हुदा अनेक व्यापानोपा कुमारपाळ महाराजा भने श्री हेमचंद्राचार्यनो संध प्रायसो . एकंदर रीने अामा विनाग जन शायना रहस्योथी नरपुर होपाने सीधे से सात बांचा आपर. उता मात्र नमुना तरीके केटाक व्याख्या नोनी की हकीकत नहीं बनायामा प्रावी . मा दरेक व्याख्याननी अंदर आपली दरेक मानी मोटी कथामो रसीक होचाधी पावन प्रीनि उपमकर नेवी . नापांतर करवामां नेनी रसीकता जालवी राग्यवानपर पुरतुं ध्यान प्रापामा प्राव्यु जे. अमे प्रगान नणारी गया वीर ते ममाणे भा पंथनी जटही मनो मली शक में पधी प्रापे एबी अधी अशुद्ध होय के तेनु नापांतर कोदना विश्वास उपर करावीने उपावी. शकाय नेम नथी. तेथी कोई पण प्रकारनी मन वा माटे पनना प्रयत्न करवामा प्रायोजे, तो कोई स्थानक नवीन टिगोचर थाप ती नेन माटे क्षमा करी अमारी तरफ सखी मोक- असा कृपा करवी के नेची नेने मांटेटिन नपाप मेशमा भावशे. पानी पीना पांचमा विनाग के जेनी अंदर आ ग्रंथ पूर्ण थवानो ने हवे योमा गायनमा पहार पाम्यामां प्रापशे. सार पसी पहेलो विजाग के मेनी अंदर चार ग्धज- जापतिर पणी भूओवाई प्रगट थेपे , पळी नेनी कापी हाना मळी पए शानी नधी, ने श्रमाग तरफथी ग्वाग नापांतर करावी अक्षरशः तपासीने मगर करयामा पावशे से कार्य पण योमा बग्पतमाम जन बंधुनोनी समह र करवा इजा ४ ले के जेथी पांचे विजाग के जेनी अंदर एक वर्पना दिवसो जेटना [३६] व्याख्यानो , अने जेमा सुमारे ५०० उपरांत नानी मोटी कयाओ , तेटलो अपूर्व संग्रह एक साथे जैन बंधुओने हस्तगत थइ शके, आ विनाग वहार पामतां वह लांची वखत व्यतीत ययेझो वे. कारण के तेने वे मेसोमा उपाधीने पूरो करवो पड्यो . प्रथमना ३० फारमो मुवमां जगदीश्वर प्रेसमा उपान्यां , तेर्मा तेमणे - बखत घणो काठ्यो अने पाळनो नाग ताकीद पूरो करी आपे तेम न माग्यु, तेथी पायो अर्थ विजाग जावनगर आनंद प्रीटींग प्रेसमा बपावी ताकीदे संपूर्ण करवामां आवो ने. हवे पड़ीना विनागमा तेको विनंव थवानो बीअकुल संजव नथी. आ विनाग प्रथमना ३ विनागो करतां बहु वधी जवाथी किंमतमा कांक वधारो करयो पज्यों के, परंतु ते प्रयास अने खादिकनुं प्रमाण गएतां वधारे नयी, एप सहेजे समजी काय ते . आ विनागपां प्रापेक्षा अमूल्य रहस्य विगेरेनुं दिग्दर्शन करावी या प्रस्ता वना समाप्त करवायां आवे . ते साये आशा राखवामां आवे जे के जो आ साये आपसी अनुक्रमणिका सायंत वाचवामा आवशे, तो पठी आ ग्रंयनी अमूख्यतार्नु स्वयमेव जान थशे, अने तेथी ग्रंथ यांचा समचाशे के जथी मारो प्रयास अवश्य फळिनून यश. तथास्त. संवत् १९६५ श्री जैन धर्म प्रसारक सभा. अपार शुद १५ नावनगर.

श्रीउपदेशप्रासाद भाषांतर भाग ४ थो.. ... ६७ ... ... ७९ ... reda स्थंभ १५ थी १: ना पारम्यान २११ पी २८५ सुधीनी अनुगमणिफा. संभ १५ मो. व्याख्यान २२० मं. विसको कत्तम-कपिल मुनिनी व्या....५९ ज्यारुपान २११ से. देशो पर पार करना रिवानी पारुपान २२१ मुं. सिरियामारनी राष अदागदत पालनन फळ-रोक पुरीकनी रूपा प्यारुपान २१२ मुं. पानी रिश-दमयमानी कथा व्याख्यान २२२ मुं. सत्संग-प्रभाकर विप्रर्नु पर्यत .म्पारुपान २१३ मुं. व्याख्यान २२३ मुं. पोपपूमा-पगर्नुस अतरंग ने जीता विष.. च्याख्यान २१४ मुं. বা গুহা বিরধী মণ দু বট, व्याख्यान २२४ मुं. तेरपर यवरामचिनीया... १५ पावाद पया एता पण पाछा पोताना आन्माने सारनार सेलक मुनिनु प्पारपान २१५सं. - विराधना जारिस पुणयजरीने बरदतनी प्या व्याख्यान २२५ मुं. १२ कासिकी पूर्णिमार्नु महाभ्य-नाविड वा- मानवमीना बारापनकी लिपि २७ लिखित कपा प्पाख्यान २१६ मुं. । मभयदान पिणे-नोयुक स्पंम १६ मो. दानना पर प्रकार-नाना मानो त्यति ॥ व्याख्यान २२६ मुं. व्याख्यान २१७ मुं. मेश्यानु स्वस्त-प्रियकर राजानी कथा ८९. दान धर्मनी देख्दा-मधु दांतो व्यापान २२७ मुं. व्याख्यान २१८ मुं. भविपत्यकारिता (बगर विवायु करता सुपात्रदान-धनानु होन रिक) भामाश हेदनात व्याख्यान २१९ मुं. १३ धर्मना,बार प्रमा-(दान, पोल,वर, व्याख्यान २२८ मुं. पार करवा विष-पहावे मार- शोल धर्म उपर जिनदाय ने सौभाग्य. मार रामार्नु त-पार गति- देशानी कथा . ८" ... ... ... ... ... ... ... ... ... नाइले.

व्याख्यान २४० मुं. दुवक मत विपे-वगधूलिका अध्ययनमा कहेली तनो उत्पत्ति... ... .. ... व्याख्यान २२९ मुं. पांच कारण-परस्पर संवाद ने निर्णय १.२ व्याख्यान २३० मुं. , भावीभाव अन्यथा न थवा उपर रा. यणनो प्रबंध-नियति ने उद्य. मर्नु सस्प ज्याख्यान २३१ मुं. रामादि कारणों करता कर्म- बळवानपणु. मपिनी ने.कमरेननी संबंध... ११६ व्याख्यान २३२ मुं. पांच कारण मळ्यापीज कार्यसिद्धि यायछे ते उपर चलकुमारनी कथा... १२. व्याख्यान २३३ मुं. पगुणना विचारनी पण दुर्लभता-कालि- काचार्य ने शालिवाहननो संबंध १२९ गुपटीन मनुष्यो कोह पण उपमाने ला. या नपी ते उपर विधानानी पागनो विलदरा च्यारुपान २३४ मुं. प्यरर ने मान-शातळापार्यनी प-गुरखाना स्वरप पास्पान २३५ मुं. रहिन या विरेतयुध ३९ प्पाएपान २३६ मुं. मर विमा सम बिरसा मलि तारण प्पारम्पान २३७ मुं. सोयग्य पार प्रारना मन्- पर पहो am प्यादयान २३८ मुं. ... स्पंभ १७ मो. व्याख्यान २४१ मुं. क्रोध विष-अमरदत ने मिग्रानंदनी कथा १६९ व्याख्यान २४२ मुं. मान विये बाहुबलिनु दृर्यत ..... व्याख्यान २४३ मुं. माशापिंड विष-अराइभूति मुनि ध्यान it व्याख्यान २४४ मुं. लोभ विषे-सागर धेठान दांत व्यारव्यान २४५ मुं. लोमनी वृद्धि विषे-मुभूमयकोनु त १.५ व्यारव्यान २४६ मुं. कोपिंड अने मानपिंडना समात्यपणा विरे तायुक्त वर्णन व्यारव्यान २४७ मुं. शोभपिंड विष-दीतयुक्त प्यारव्यान २४८ मुं. दशमा अदा परमसाणना दश भेद- तेनु फल होतो महिला प्यारन्यान २४९ मुं. उत्तरगुण प्रत्याश्यानना ग मैद दामप्रकने त ११ प्यारम्यान २५० मुं. र संडन करसानु फळ मस्गदरनी रुपा २२४ पारपान २५१ मुं. मौन एयरानी कपा-(गुत ऐट) २१. पारपान २५२ मुं. महिना पनेरवा दिया. ... ... ... ... स्वामथान २३९ ९. जमिनदादा पण मायनी पा... ...२१८ ...

3 ... ... पारपान २५३ सं. म्भावना देत ला. मनपर्नु त ...२२ प्यारपान २५४ सं. याचना पुस्त्यराणा विय-मंसी पुत्र मोशायर्नु रत ध्यारम्यान २५५ में. गनी मानाने पळशासन मागामी Tait ..१० स्पंभ १८ मो. पारम्पान २५६ ९. हाना-प्रपम काल मामा- ...३१५ ... .. ... .. गरारार्यनु त - ... ... पारपान २६३ मुं. /परमो निन्द्रा ना मानाचार-भाना- ता गुरनो अपलाए म करवा विष ३.१ / ON निन्दय रोगसनी या पारच्यान २६४ में. म्यंजन न भोळावा विष जोशनाचार- तंना र मेर इमारपर्नु त्यति 31 अशोक रागाने शेत विद्याधर यात एक मायनी कया पारम्पान २६५ मुं. मानिन्हा सावमा हानाचार देपरसूरिन सित पाराशरी भणनार भरपर्नु त करतीक धावपर्नु त पारव्यान २६६ मुं. सूत्राएं अनिगम आठमो भाचार-अभय- देपसारनी कथा-स्वभन पार्धनाय १४ पारण्यान २६७ मुं. शुभाशुम धुनमा सम्यग् अर्यपरदाविये धुरक मुनिनु त भेरीनु त ध्यारम्यान २६८ मुं. "दर्शनाचार"-पहेलो निक भाकार ०९ पारमा निल गंगाचार्यनु त ३३७ व्पारध्यान २६९ मुं. निष्कांक्षा बांगो दर्शनावार YRE रिभ्यनु रोत ३४३ /बोपा निगर ममित्र मानिनी कया ३४५ पारध्यान २७० मुं. निविरिकिसानो दानाबार-ते उपर भोगमार हानी कया ... ... ... .. ... पारम्पान २५७ मुं. स्वाध्याय पनु साप-मानी तोयुक पारम्पान २५८९. गरिनयाबार-रएटमा प्रध...२६ पर भापयि रयत- प्यारपान २५९ मुं. गेशुमान माशा- निमिनि- पार्नु र निय ने शुमान उपरमारपानीच्या २८५ पारपान २६० में. पो पचान पान मापार-योगवहन बाबानी बने उपपान यांनी आपकतानी सिदि... .....२८८ पारध्यान २६१ . गर्नु बहु मान-मासनुस मुनि प्यंत २४ प्यारम्पान २६२ है. -गियानने स्थिर करता उपर प्रामा निन्दा भव्यकवादीनी पर (सान मिनरोला नाम).. २९५ ... ... ...३४३ ... 29 .

... ... .- ... ... ...४१३ ... ... ... ... .. ... स्थंभ १. मो. ध्यारल्यान २७१ मुं. अमूढष्टि चोधा दर्शनाचार ... र भ्रष्टांनु दृष्टांत तदनगत प्रण प्र- कारना वैराग्यनु स्वरूप व्यारव्यान २७२ मुं. प्रगसा नामे पाचमो दर्शनाचार कामदेव धावकनी पाया व्यारव्यान २७३ मुं. धमा जीवानी प्रशसा करवा उपर हेम. चंद्रसूरिनो श्यय पारव्यान २७४ मुं. रिपकरण-छको दर्शनाचार 3e कुमारपाट राजानो प्रवध (बीचरित्र) ३९' व्यारव्यान २७५ मुं. इमारगलने स्थिर करवा देनचाया कहेल धर्मनु तायिक स्वरूप व्यारव्यान २७६ मुं. सपनोवामप्य रातमा दर्शनाचार कुमारपारष्टति ...3९५ पतिमा पोए हरेलु पतिवात्सस्य ... ३९७ पारल्यान २७७ मुं. घमारना नाम आदमो दशनायार भरधरना प्राप ९मुनिनी अपर्यकारक पया ध्यारम्यान २७८ मुं.. परिवार या ममिति व्यारव्यान २७९ मुं. भाषा समिति-पीजो चारित्राचार .... जा साध्वीन दृष्टीत व्यारव्यान २८० मुं. एपगा समिति-ग्रीनो चारित्राचार ४13 धनशा साधुनु अष्टांत पारव्यान २८१ मुं. चायो पांचो चारिमापार ४१५ स्थतिल भूमिना दश गुणो-१.२४ मेद ४१८ बने आचारपर लघु दृष्टांती... व्यारव्याने २८२ मुं.. अग गुप्ति (-७.८ चारित्राचार ४२१ मनोगुप्ति उपर गिनदास श्रेष्ठीनु दृष्टांत ४२२ पाराप्त उपर अन्य शाखा, द्रष्टांत ४२३ फागुप्ति उपर एक मुनिनु घात... १२१ प्रो गुप्त उपर एक मुनिनु दष्टीत જ૨૫ चारित्राचार विपे उपसहार ... ., ' उपारव्यान २८३ मुं.. तपायर" क्षेमपि प्रष्टोत तना विचित्र प्रकारना अभिप्रहो...४२४ व्यारव्यान २८४ मुं.. तपस्यानु सरूपतेना बार भेर ... ४३३ पहेलो भनशन तपाचार सत्तर प्रकारना मरणा अनशन तर उपर पन्य मुनितुष्टात ४०९। न्यारव्यान २८५ मुं. उनादरी बीजो तयार पांतसंप प्रोमो साचार दाहारी रात १९ मा स्थम संपूर्ण " . ...४३५ ...४३६ ... ...४४ . किम्मत सा. २) श्री उपदेश प्रासाद भाषांतर. भाग ४ थो. स्थंभ १५ मो. व्याख्यान २११ मुं. (जुहारनु स्वरूप.) "बसते वर्षे पररपर जुहार करवाना रिवाजनी उत्पत्ति." अन्योऽन्यं जनजोकारा भवंति प्रतिपत्मगे। तत्स्वरूपं तदा पृष्टं पुनर्जगाद साधुपः ॥ १ ॥ भावार्थ-पडवाने दिवसे प्रातःकाले लोको परस्पर जहार करे छे, तेतुं स्वरूप राजाए पछयं एटले गुरु महाराज फरीने बोल्पा के- हे संमति राजा! परस्पर जुहार करवामां एक हेतु ए छे के गौतम गणधरने अमावास्या (दीवारी ) नी रात्रिना मत भागे केवळज्ञान उत्पन पपुं. तेथी प्रभाते नवा राजानी जेम सेने सर्व गणधरोए आवीने चांपा, तेथी मणामना विधि शरु थपी. हवे चीजो हेतु सांभोः- पूर्व अ. वंती नगरीमा धर्म नाम राजा हतो. तेने नमचि नामनो मधान हतो. एक दिवम ते नगरीमो मुनिसुननस्वामीना शिष्य श्रीमुक्तसूरि पधार्या. तेने वंदन पारवा माटे नमुचि मचानने साथे लइने श्री धर्मराला त्यां गयो. देशना समये ते सचीव आ प्रमाणे वार कयों के "आ सकळ विश्व स्वम जेतुं छे, जीव नाश पामवाधी सर्व नाश पाम छ, जीव कांड परलोकमां गति पामतो नयी अ. यात् जीव ने पंचभूनना पिंडमुंज नाम ऐ,अने परलोक नथी." आप्रमाणे पोताना मतने स्थापन करता सचीवन सरिना शिष्य जीती लीधो. त्यार पछी क्रोधने वश थहने राभिने वसते हाथमा तरवार लइने ते निर्दय सचीव ते मुनिने हणवानी इच्छापी लेनी पासे गपो. ते वसत शासनदेवीए नेने स्तंभित कपों; जाणे चित्रमा आळस्यो होय तेवी स्थितिमा प्रातःकाळे राजा विगैरेए तेने जोपो. पछी शामनदेवीने अने गुरुन समातीने राजाए तेने मुक्त करापो. पौर लोकोए तेने घणो धिकार्पो, नथी लज्जा पामीने ते नगरमाथी नीफळी नमुचि भमतो भमती हस्तिनापुर गयी. ते नगरमा पद्मोत्तर नाम राजा हतो. नेने उत्तम शिपरी (२) उपदेशप्रासाद भापान्तर-भाग ४ था-स्थंभ १५ मां. शोभित ज्यालादेवी नाम पट्टराणी हती. तेआन विष्णुकुमार अनं महापन नामे वे पुत्रो हता. राजाए विष्णुकुमारने राज्यपद आप्युं, अनं नाना पुत्रने यौवराज्यपद आप्यु. अन्यदा नमुचि मधाने पोतानी कलाकुशता गुवराजने देखाही, तेथी- हर्ष पामीने तेणे नमुचिने पोतानुं प्रधानपद आप्यु. एक वखत ते नमुचिए सिंहरथ नामना मोटा योदाने जीत्पी, तेथी संतोप पामला युवराजे तेने वरदान आप्यु. नमुचिए ते वरदानने थापण रूप रखाव्यु. एक दिवसे ज्वाळादेवीए हपंथी रथ यात्रा करवानी इच्छावडे सुवर्ण अने रत्नोथी शोभित जैनरथ कराव्यो, ते वखते तेनी शोके इर्ष्याथी ब्रह्मरथ कराव्यो. पछी ते बंने रयो रस्तामा परस्पर 'सामा मळ्या. ते बंनेनो वादविवाद थयो. बंने पक्षमाथी कोइ रथ सेंचनार पुरुषो वीजा रथने मार्ग आपी आगळ चाल्या नहीं, त्यारे क्लेशनी नितिने माटे राजाए बने रथने पाठा वळाव्या, एटले महापद्म आवी रीते पोतानी माता- अपमान करेल जोइने पोताना मनमा दुःखी थयो अने परदेश चाल्यो गयो. ते अनुक्रमे चक्रवर्ती योग्य समृद्धि मेळवीने जन्मभूमिमां आव्यो. तेना पिताए मोटा उत्सवथी तेने पुरमा प्रवेश कराव्यो. पछी बत्रीश हजार राजाओए बार वर्ष मुधी महापभनो राज्याभिषेक कर्यो. त्यार पछी विष्णुकुमार सहित पयोत्तर राजाए सुनताचार्य पासे दीक्षा लीधी अने पोते स्वर्गे गया. विष्णुकुमारने छ हजार वर्ष सुधी तीव्र तप करवाथी वैकिपादिक अनेक लब्धिओ प्राप्त थइ. महापद्म राजाए पोतानी मातानो रथयात्रानो मनोरथ मोटा ओछय पूर्वक पूर्ण कयों. त्यारपछी पोतानां पाप नाश करवा माटे माताना कहेवाथी समग्र पृथ्वीने जिनेश्वरोना चैत्योधी भूपित करी. एकदा मुव्रताचार्य हस्तिनापुरमा घणा साधु सहित चातुर्मासनो अभिग्रह धारण करीने रह्या, ते वसते पूर्वनुं वैर संभारीने नमुचिए चक्री पासे पोतार्नु वरदान माग्युं के "हे राजेंद्र! कार्तिक मासनी पूर्णिमासुधी मने छ खंडनु राज्य आपो." राजाए तेने सर्व राज्य सोपी दीधुं अने तेटला वखतने माटे पोते अंतःपुरमा रह्याः त्पार पछी निरंकुशपणे सर्व धर्मनो द्वेपी नमुचि छ संड रान्पनुं पालन करवा लाग्यो. समग्र पृथ्वीनो नमुचि नवो राजा धकाधी सर्व राजाओए भेटणां आपीने तेनी आज्ञा अंगीकार करी. पछी नमुचिए जीवहिंसावालो यज्ञ पारंम्पो. सर्व ग्रामणो आशिवांद आपीने तेना यज्ञकर्मनी प्रशंसा करवा लाग्या. ते वखते तणे मुनाचार्पने घालावीन कमु के-"तमा मुंडाओने मुकीने वीजा सर्व वेप- .

" व्याख्यान २११ मुं-जुहार स्वरूप. धारीओ अने यामणी मनं चक्रवती तथा यज्ञरूप धर्मकार्य करनार जाणीन नमें छ अनं प्रशंसा कर छ; तम तेम करता नी नो | तमं माराधी पण मांया ? माटे मारी पृथ्वीर्मा कोई पण माधुण रहे नहि. जो मार्ग भमिमां मात दिवमधी वघारे कोई साधु रहेशे तो तेमनं ९ मार्ग नामीश, नेमा मने दुपण आपशा नहीं." आ प्रमाणे मभिटीने नगरना लोकोप नेने माम वाग्योधी समजाव्या. पण तेणे पोतानो आग्रह छोड्यों नहीं, त्यार आचार्य महागजे विनाएं के आनं राज्प तो सर्व स्थर छ, तेथी अमो चौमामाना समपर्मा मान दिवसमा क्यां जईए ? "ए प्रमाणे विचारीनं नेणे वीजा मायुआन पछयं के. " आमा फोई गगनगामिनी लम्धिवालो के ज मेरु पर्वतना शियर उपर गला वि. कुमार मुनिने अहीं बोलावी लाव? एक शिष्ये पोनानी नेवी गनि जगावी अने गुरुनी आज्ञा लईने ते मेरु पर्वतपर गपा. विष्णुकुमार मुनिए पांमामार्मा तेने अकस्मात् आववानुं कारण पछयं, एटले नेणे पथार्थ गर्व बान कादी. ही विष्णुमनि ते साधुनी गाये नमुगिनी सभामा आल्या. त्यो एक नमूनि विना गां राजाओए नेमने बंदना करी. पछी विष्णु मुनिए नमपिन क-गना ! एर रथाने चोमा रहेवाना अभिग्रहयारा मुनिआं हमणा पयो ज? मारने रदेवा सारु फेटलीक पृषी आपो." नमुनिए प्रण पगला पृषी आपण पो. ने गांभळीने कोधानुर धपेला विष्णु मुनिए वैक्रिय लमिली लाग पोजन कमाण शरीर विफुर्वीने एक पग पूर्व दिशानी जगदीपनी जगती उपर अनं दालों पर पधिम दिशानी जगती उपर मुफीने कार्य पं.-" पाये श्रीजी पगमा. वानी जग्पा क्या आपे ? " ने मांगन भपभ्रोत पलो नमनि मीन , एटले विष्णु मुनिए प्रीचं पगलं नमुचिना पृष्ट उपर मुग्यं. ती म निधि पली राजाने पातालमा पेमारी दीयो हता, मम से नमुनि पण दपीने भावधी बने प्रकारे पातालमा गपो. ते समपे पर्वतो पण यंपरा लाग्पा, मो. भीत पपा, अने इंद्रादिक देवो पण आशं?" एम गंभ्रांत पां गया. पी अवधिमानव ने कारण जाणीने इंद्रे विष्णु मुनिना मापने शान पामो मंगीत जाणनारा गंधर्वोने मोफल्या. तेोए मुनिना पपं पामे गोतास अमृतमप गीतनृत्पनो आरंभ फों, तेपी मुनिनों पोपामिनान पदो, अनमें ओ भर पर रिपत थपा. महापर पकी पण लमा मीन आगन मम्मी ने मुनिए ओरंभो दीयो के " मुं राज्य पारतो तो शामननी मार्गाने पीडा थाप, सो पण पीजा क्षुद्र राजाभोना रापमा र पारोमा यी रारमा सीमार हमी भार (४) उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. + दोष ? " इत्यादिक चक्रवर्तीने उपदेश आपीने आचार्य पासे आयी यथार्थ कहे. वा वडे आलोचना करी, अने प्रायश्चित्त लईने प्रतिक्रमण कयु. आ ठेकाणे शास- ननी भक्तिने माटे तेमणे कयु छ तेथी तेमने कांइ दोप नथी, तोपण.सझाय ध्यानादिकमां किंचित् भृशत्वं अने विभावप्रसंगत्व थवाथी ते गुरुनी समक्ष इयां- पथिकि पडिकमवावडे आलोच्यु. प्रांत विष्णु मुनि मोक्षगति पाम्या. आ प्रमाणे महा उत्पात शांत थवाथी जाण फरीथी जन्म अने चैतन्य पाम्या होय तेम सर्व मनुष्योए शुभ वस्त्र अन्नपान विंगरे ग्रहण कयां अने परस्पर जुहार कर्या. ते उपरथी मनुष्यो दर वर्ष पडवाने दिवस उत्तम वस्र, अन्न, पान, जुहार अने घरनी शोभा विगेरे महोत्सव करे छे. जे साधुओनी निंदा करे छे ते मनुष्य छतां पण पशु समानज छे, तेवं सर्व स्थाने मसिद्धिमा लाववा माटे अने जणाववा माटे राजाए घेरचेर गोहिसो कराव्यो. हजु पण मारवाड विगेरेमा छाणनो गोहिसो करवामां आवे छे. जुहार करवाने दिवसे पहेला गणधर श्रोगौतम स्वामीए श्रीवीतराग शब्दना अर्थने विचारतां कवळज्ञान रूप लक्ष्मीने, जिनेंद्र शासनना राज्यने अने गुणना समूहनी शक्तिने प्राप्त करी हती." " ॥ इत्पददिनपरिमितोपदेशपासादवृत्तौ पंच- दशमस्तंभस्य द्विशतएकादशतमः संबंधः ।। 1 काईक सशाय ध्यानादिकमा हानि' आवा. २वभावदशानो प्रसग पडवो. ३ 'गादिसो'शु! ते काद समजातुं नयी.

व्याख्यान २१२ मुं.-हवे पूजानो विधि पदे छे. . व्याख्यान २१२ मुं. हवे पूजानो विधि कहे छ. निश्चयाव्यजीवेन पूजा कार्या जिनेशितुः । दमयन्त्येव कल्याणसुखसंततिदायिनी ॥ १ ॥ भावार्थ-" भव्य प्राणीए दमयंतीनी जेम कल्याण अने मुसनी संपत्ति आपनारी जिनेश्वरनी पूजा अवश्य करवी. दमयंतीनी कथा. कोसला नगरीमा निषध नामे राजा हतो. नेने नळ अने कुपर नामना बे पुत्रो हता. ते अरमामा विदर्भ देशमा भीम नामे राजा हतो. तेने दम- यंती नामनी एक पुत्री हती. तेना सर्व अंगो सुंदर हां, अने ते समग्र कला- ओमा कुशर हती. अनुक्रमे वृद्धि पामती ते पुनी अदार वर्षनी थइ त्यारे भीम राजाए पुत्रीने योग्य वर मेस्ववानी इच्छाधी स्वयंवरना आरंभ कर्या. त्यो नक अने फुवर सहित निपध विगैरे घणा राजाओ गया. पछी पोतानी दासीए करेला वर्णन पूर्वक दमयंतीए नरना कंठमां वरमाया आरोपण फरी. शुभ दिवसे पाणिग्रहणना ओघ्वमा भीम राजाए नरने हाथी, घोडा, रथ, रत्न विगैरे आप्यं. केटलाक दिवस त्यां रहीने पछी पुत्रो अने बहु सहित निपट राजा कोसला नगरी तरफ चाल्पो. ते वसते भीम राजा पुत्रीने शिसामण आपीने पाछो वळ्यो. मार्गे चालतां तेओ एक मोटा जंगलमा आदी पहोंच्या. ते वसते सूर्य अस्त पाम्पो, गाढ अंधकारथी मार्ग पण देसावा न लाग्यो. तेथी तेनुं सैन्प पगले पगले वारंवार स्सलना पामतुं दिगमृद पद गपुं. ते वसते दमयंतीए पोतार्नु कपाळ लुहीने अंगरागधी ढंकापेलं स्वाभाविक तिलफ तेजस्वी फ. तेना तेजधी ते दंपतीए नजीकमा प्रतिमा धारण फरी रहलो एक मुनिने जोपा. ते साधुना शरीर साये एक मदोन्मत्त वननो हाथी पोतानी मुंद घसतो हतो, तेथी हाथीनो मद साधुना शरीरे चोटला हतो, तेना गंधयी भपराओ गुंजारव करीने निःस्पृह एवा ने मुनिने पीडा करता हता. आ प्रमाणे मुनिनुं स्वरूप जोइन निषध राजा विगैरे सर्वे पोतपोताना वाहनांची उतरीने तेमने नम्पा, अन नेमणे यहेली धर्म देशना सांभळ्या पछी तेमने पयं के-हे स्वामी ! दमयंतीना फपाराधी भोसरला.

उपदेशमासाद, भापान्तर-भाग ४ थो-ग्थंभ १५ मो. 1 उद्योत शी रीते प्रगट थयो ? ' त्यारे मुनिए तेना पूर्व जन्मनु वृत्तान कयुं के "पूर्व भवमा तेणे पांचसो आंबिल कयां हता, भावि तीर्थकर श्री गांतिनायनी पूजा करी हती, तपनी समाप्तिमा विधि पूर्वक उद्यापन कयं हवं, अने चांग तीर्थकरोना भालस्थलमा रत्नजडित सुवर्णना तिलको करावीने चडाव्या हर्ता, ते पुण्पना प्रभावथी आ भवे तेना भालस्थलमा तिलकने आकार सूर्यना खंडनी जेवो स्वाभाविक उद्योत थयो छे. आ प्रमाणे अमृत समान वाणी समितीने हपं पामला निपध विगैरे पोता. ना पुरमा आल्या. त्यारपछी निपध-राजा नलने राज्याभिषेक करी, पोते दीक्षा ग्रहण करीने स्वर्गमा गयो, अने नळ राजा अनुक्रमे त्रण खंडनो स्वामी थयो. हवे तेनु राज्य लेवानी इच्छाथी कुवर हमेशां तेनां छिद्र जीवा लाग्यो. नळ पण भाइनी साथै घृत रमवा लाग्यो. ते संबंधा घणा आप्त जनोनी शिखा- मण पण तेणे मानी नहीं, अने रमतां रमतां अनुक्रमे देवयोगे नराजा पोतानी स्त्रीने पण हारी गयो, एटले कुवरे आनंद पामीने कछु के- "हे भाइ ! हवे पृथ्वीने अने स्त्रीने मुकी दे." त्यारे नळ मात्र एकज वध धारण करीने कोसला नगरीमाथी एकलो नीकळ्यो. नगरना लोकोए तथा प्रधानोए कुबरनी मार्थना करीने दमयंतीने साथे मोकली. ते स्त्रीपुरुष चालता चालता एक मोटा अर- पपमा आवी पहोंच्या. मध्यान्ह समये-फळनो आहार करीने रात्रे कोइ लता- गृहमा विश्रांति लइने रात्रि निर्गमन करी. पछी नळे प्रवासमा स्त्रीने महा बंधन रूप धारीने तेने मुती सती तजी देवानी इच्छाधी आंखमां आंस लावी, हाथमा घरी लइने पोताना लोहीथी तेना वखने छेडे आ प्रमाणे अक्षरो लख्या के- "हे मिया । अहींथी वट वृक्षनी तरफ कुंडिनपुर जवानी रस्तो छ, अने जमणी तरफ केमुडाना झाड पासे थइने कोसला नगरी जवानो रस्तो छ. तेथी ज्यां तारी इच्छा होप त्पा जजे, हं आवी स्थितिमा लज्जा पामु छु, तेथी तने अहीं मुकीने जाउं हूं." उपर प्रमाणे लसी दमयंतीने एकली मुकीने आगळ चालता नळ राजाए मातःकाळे समीपना भागर्मा चोतरफ बरतो दावानळ जोयो. तेमां पता : अनेक पाणीओना आदर्मा तेणे आ प्रमाणेनी मनुष्यवाणी सांभळी के-"हे. इक्ष्वाकु कुरना मुगट समान नळ !-मारं रक्षण कर, रक्षण कर. आ प्रमाणे. सांभळीने आम तेम जोता तेणे एक लताना गुच्छामा सर्प जोईने क{. के-" हे सर्पराज! तुं मारा-नामने तथा मनुष्यमापाने.शीरीते जाणे छ?" तेणे कयु के-" पूर्व भरना.संस्कारधी जाणुं छु, माटे मारुं रक्षण कर, रक्षण कर.", नये पास्पान २१२ मु-हवं प्रजानो विधि कहे . तेने त्यांधी खेंचीने बहार फाट्यो फे तरतज हे मी सर्प राजाने दृश्यो. तेनुं शेर व्यापपाधी पोतातुं शरीर कुबई यई गयेलं जोईने खेद पूर्वक नले बिलाप फो. स्पारे ते स तेने काई के-" हे पुत्र ! हुँ तारो पिता रहूं. में मायावडे तने छतों . हुं ब्रह्म देवलोकधी तारा परना नेहवहे आव्यो ९. हे पुन! तुं इन्ज भरतार्थ राज्य भोगवनार पे. तेथी आ श्रीफर अने करंडीओ तुं ग्रहण कर. श्रीफरमाधी वर काढीने पहेरीश अने करंडीयामा रहेला अलंकारो धारण फरीश, एटले नुं तार मुळ स्वरूप पामीश." इत्यादि कहीने तेमज नळनी मार्थ- नाथी लेने सममार पुरी पासे तेज वखते मुफी दइनं सर्प अप थपो, नळ राजा सुसुमार पुरीए आपां ते वसते मजानो संहार करनार मदोन्मत्त हाधीनो उपद्रव थयों हतो. ते हाथीने कोई वश करी शक नहातुं तेने पोतानी बुदिधी वश करी तेने स्थान बांधीने नळ पुरजनोनी सा दधिपर्ण राजा पास आल्यो. राजाए ते कुबहाने पापोग्प सत्कार करीने तेनो वंश विगरे पछ्युं. एटले मुबहाए कहुं फे-" हुं नळ राजानी रसोइओएं, अने सूर्यपाक रसवती जाणं. नळ राजा पृतमा सर्वस्व हारीने पोतानी श्री सहिन पाक चाल्पा गया एटले ९ अहाँ आन्पो हुं." आ पमाणे समितीने दधिपर्ण राजाए शोक सहित नळ राजावं मेतकार्य कयु, अने कुबहाने पोतानी पासे राख्यो. एक दिवस उपवननी शोभा जोवा नीफटेला कुबडाने एक ग्राहमणे मावाने संगीता आ प्रमाणेना श्लोक कहा- अनार्याणामलजानां, दुर्युदिनां हतात्मनां, रेखा मन्य नलस्येव, यः मुप्तामत्यजत्प्रियां ॥ १ ॥ विश्वास्य वल्लभां निग्धां, सुप्तामेकाकिनी बने, स्यक्तुंकामोपि जातः किं, तत्रैव हि न भस्मसात् ।। २ ।। "जे नल राजानी जेम मुली धीने त्याग कर ते माणसने अनार्य पुरुषोमा, निर्लजमा, दुबंदिर्मा अने आत्मभमा प्रथम रेसा समान जागवी. स्नेह- वामी प्रियाने विश्वास पमाडी छतरीने वनमा एफली मुनी मुफी नजी जानी इच्छावाये नळ तेज वसत भस्मभन कम थपणे नहीं ! " आ प्रमाणेना श्लोक समितीने पुषहाए "बहु मारूंगा" एम कही लेनी प्रशंमा सरीने " शांण छ?तेशीरति अन क्यापी नरराजानं कृतान मभिमायुं ? अन नरना गया पछी ध?" ए प्रमाण सेने पछयं एटले ते प्राण गेल्यो -"दरयंती मातःकाल पाताना पनिने पामे नहीं देसवार्थी शोकी निन्दन यह आम तम (८) उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ था-स्थंभ १२ मा. शोधवा लागी. एम करतां अकस्मात् वयनं ठंड लसंला अक्षरां तेना वांचरामा आम्या. तेनी अर्थ जाणीनं .'वट वृक्ष तरफना मार्ग बंडं पितान घर जाऊं" एम विचारी ते त्यांधी चाली. आगळ जतां कोई साधने लुंटवाने पवतेला चारोन तेणे हुंकार मात्रथी त्रास पमाड्याः पछी सार्थपतिए कुदेवानी जम तेने नमीन तेना मुखी तेनुं सर्व वृत्तांत सांभळ्यु. ते परथी तंन नसनीखी जाणीने पोतानी बेन समान मानी पोतानी साधे रास्सी. पछी वर्षा ऋतु आववाथी 'सार्थने बहु विलंब थशे' एम जाणीने सार्थवाहनी रजा लीधा विना दमयंती स्पायी एकली नीकळी गई. आगळ चालतां कोई राक्षसे तेने उपद्रव कयों. पण ते तेनाथी क्षोभ पामी नहीं. एटले तेना सत्वथी संतुष्ट थपेला राक्षसे कई के-'हे देवी ! तुं दुःखी थइश नहीं. बार वर्षने अंते तने तारा पतिनो समागम यशे.' पछी दमयंती कोइ पर्वतनी गुफामां रही श्री शांतिनाथनुं माटीनुं विव करीन तेनी पूजा करवा लागी, अने स्वभावथीज पाकीने भूमिपर पडेला फळाथी उप- वासादितपनुं पारणुं करीने धर्माराधन करवा लागी. चीमासाने अंते पेला सार्य- वाहे तनी शोध करतां ते गुफामां तेने श्री शांतिनाथनी पूजामां तत्पर जाई एटले ते बहु हर्प पाम्यो, अने तेना उपदेशथी जैनधर्मी थयो. ते वनमा रहेला पांचसो तापसी पण दमयंतीनी वाणीथी प्रतिबोध पाम्या. त्यां तापसपुर नामर्नु नगर थयु. एकदा यशोभद्र नामना सूरि त्यां पधार्या. दमयंतीना पृथ्बाथी तेमणे तेनो पूर्व भव कयों के- “पूर्व भवमां तुंमम्मण नामना राजानी वीरमती नामनी स्त्री हती. एक दिवसे ते दंपती कोई ठेकाणे जता हता, तेवामां सामे आवता एक मुनिने जोया. एटले अपशुकन धारीने तेमने वार घडी सुधी तेमणे राकी राख्या. पछी पाछा ते दंपतीए मुनिने समाव्या. ए कारणथी आ भवमा बार वरस मुधीनो तमारे बनेने विरह पड्यो." आ प्रमाणे कही आचार्य विहार करी गया. एक दिवसे कोइए आवीने दमयंतीमे कछु के-" तारो पति में हमणा. अही नजीकर्माज जोयो हतो." एवं सांभळीने ते तत्काळ तेने जोवाने वनमा गइ. त्यां कोई राक्षमीना उपद्रव थयो. ते तेणे पोताना शियळ व्रतना प्रभावधी शांत कयों. पठी अनुक्रमे ते अचलपुरमा आवी. ते नगरमा चंद्रयशा नामनी दमपंतीनी मामी त्यांना राजानी राणी हती. ते दमपंतीनं मुशील जोइन पोताने घर लइ गइ. त्यां तेनी दानशालामा दमयंती निस्प दान देवा लागी.'पांगल, नामना चोरने स्पा रहा सता मातमांधी वचाव्या.

पारुपान २१२ मुं-हवे पूजानो विधि फह छे. एफ वसत हरिभट्ट नामे ग्रामण फैडिनपुरधी त्या आव्यो. तेणे दान- शाबए दान लेवा जा दमयंतीने जोड्ने ओक्सी एटले तेनी मासीने मनपी सर्व वृत्तांत कहो. पण चंद्रपशा लेने पोतानी बहेननी दीकरी नाणी राजमोलमा लागा अने पोताने ओरसाण न पाड्या वापत ठपको आप्पो. पछी घणी पुक्तिपी तेनो सत्कार करीने मोग आरंपरथी तेने सेना पिताने घेर कुंडीनपुर मोफली. एफदा भीम राजानो दत पोताने कामे दधिपर्ण राजा पासे आग्पो हमा. स्पा " नरनों रसोइओ फुचडो सूर्पपाफ रसवतीने जाणनारी छे." एम पुरमा पगले पगले तेना वसाण सांभरीने अने सेने जाते जोईने पोवाने मगर जद पोताना राजा भीमने ते वृत्तांत निवेदन फो.दूतनुं वाक्प सांभाने भीम राजाए सनी विशेष तजवीज करवा एक पाह्मणने सुसुमारपुर मांकल्पो. ते पाहणे कुय- सने मळीने फर्मु के-" तने जोइने मने सेद थाय , फेमकं ९ अहीं नळराना होवानी संकाए आयो हतो, पण कल्पवृक्ष क्या अने एरंडातुं झाठ मां ? माणिक्य पां अने पप्पर क्यो ? एम आजे तन कुबडाने जोपाधी मारा मनर्मा रहेलो दमयंतीनो मनारप पण कुबडो थरगपो." आममाणे सांभनीने फुबो रोयो; अने से ग्रामणनं सूर्यपाक रसवती जमाडी तेने घणु सुवर्ण आपी विदाप काँ. ते प्रामणे भीम राजा पाने आवीने लक्ष सुवर्णन दान. रोईं अने सूर्यपाक रम- वती, जमारवं विगैरे सर्व वृत्तांत करणे. ते सांभही दमयंती बाली के-" है पिता आ पाबनमा काइ पण विचार करवा जैमुनधी, जरूर फुबहाने रुपे रहलो ते तमारो जमाइज से एम जाणवं." पछी भीम राजाए दमयंतीनी खोटो स्वयं- वर आरंभीने समुमारपुरना राजा दधिपर्णने बोलाववा माटे माणसो मोकल्या. फेमफे तेम फरवाथी ते वात सामने दधिपर्णनी साधे नक राजा जो त्पा होता तेजार आवश; फारणके पदो पण चीनी पराभव सहन करी शकतानपी. रधिपणं राजा दमयंती परना अनुरागी मुदत मात्र एफज दिवसनी पाकी उता कुबडा सारथिनी सहापथी तेज दिवसे कुंडिनपुरमा आव्पो, अने कुबड़ा 'पासे सूपंपाफ रसवती फरावीने परिवार सहित भीम राजाने जमाइयो. स्पार पछी " आ निपध राजानो पुत्र नलज फुबडाने स्वरूपे में केमके श्वेतांवर मुनिनुं वचन पिय्या होप नहीं." एम धारीने लग्जा पूर्वक दमपंतीए पोताना पतिने कांके.-" नाय! ते वसत बना तो मुनी मुकीने गपा हता, पण आजे जागती शी संत मुकी शकशी?" आ प्रमाणे सोमची नरे पोतानू रूप मगर फ. पछी भीम राजा नरने पाताना सिंहासनपर साडी हपंथी हाथ जोडीने बोल्पो फे- २ (१२) उपरापासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ भो. पवंसु पोसहवयं, दाणं सील तयो अ भावो । सम्झाय नमुक्कारी, पगेवयारों अजयणा अ॥२॥ भावार्थ-"पनिपिए पापय व्रत करो तथा दान, शील, तप, भावना, माध्याय, नमस्कार, परोपकार अने जतना करो;" तथा जिणआ मिणधुणिणं, गुस्थुअ साहमिआण वच्छल्लं । भव्य विरहमणोरह, एमाई सहकिच्चाई ॥३॥ भावार्थ-" जिनपना, जिनेश्वरनी स्तुति, गुरुनी स्तुति, साधर्मिक गमय अनेमाविरनिनो मनोरम फरो. इत्पादि श्रावकनो कर्तव्य छे." १ मा माओ! मोहनी आदि आठ फर्मना वशथी संसारी जीव जन्म मोदी म्याम एना चतुर्गनि रूप भयंफर संभारकान्तारा ifreोने जीर प्रथम अकाम निर्जराथी थपेला पुण्पना • १. गागाभी नीगने न्याहार राशिमा आवे के पी पधा- r-are ghrना गान फर्मनी उपस्थिति सपापीने परपोपमना wr की एक फोगकोडी सागगेपमनी फरे. तेटली ला Artiपा फातो पीटानी गोल पाप ते पापे फरे, rrrrrr पागनि काग बडेज जीप मधम पार पृथ्वीकापमा TET पार पापी फोफि भरप जीव अनुक्रमे संज्ञी पदिप rrte न आपत्रमा उ पुछने विष उत्पभ पाप traite artin, THI. THI, मुगुरुनी जोगवाई विगरे धर्मनी traft प्रयासमा करिन अपना गुरुना उपदेश फागने me man-"मा मागं आत्मा अर्गल्यात मग r". Exam. अने पर्यापामिक नपं करीने अनेक न. 47, गर गणना पगगारी से भारमाना trail; मागामाप विशेरधर्मा पण *." TRRY मारिन ए, धातुगम मा प्रकारे * 44FR: Timांग । मान) मा मनापागोग *HIT त मेनगमानना भी.मामा" **ry: rar प. प्रन, अनि व्याख्यान २१३ म. दीपपूजा. अशरीरी, अलेशी, अयोगी, अपापी अने अवेशी; परम चिदानंद सरुपी ऐ, द्रव्यार्षिक नपनी मुख्यताप नित्य , अने पर्यापार्पिक नयनी अपेक्षाए अ. नित्य छे. रत्नत्रपी ( ज्ञान, दर्शन, चारित्र) मप ऐ. श्रद्धा, मारन अने रमणता लक्षणवाळो . तथा उत्तम निमित्तफारणे करीन तेनु उपादान मुघर ई. तेथी आप्रमाणे- नेनुं गुर स्वरुप निरंतर ध्यावq. आवी अमृत सरसी पार्श्वनाथ स्वामीए धर्मदेशना आपी, ते माभरीने राजादिफ सबै पौरलोको हट तुष्ट-पपा, चित्ता आनंद पाम्पा, मीनिपुन पपा. परम शांतभाव पाम्पा अने इपंधी उल्लाम पामेला पवाग थपा. वांदनीधाराए हणेला कवना पुष्पोनी जैम तेमना रोमांच प्रफुटित धपा, पावन् अस्थि मजा पपंत धर्मना रागपी रंगाई गपा. समाधी फेटलाक जीवोए चारित्र प्राण प. फेटला बार भकारना श्रावधर्म अंगीकार फों, अने फेटला राभिमान- ननी विरति, अनंतकापना स्पाग, अभप भोजननो परिवार अने वामी वि. दलन वर्जन, इत्पादिक पचखाण कपां. स्पारपण परदा स्वाब पाने मा. पणी पलायलि राजाए हरनकमजोरीने नप्रनाथी भगवान मा ममापं पं.-"हे करुणामागर,परम दपाना भंडार अने विभुवनमा सम्मान ग. चंन ! आप जपवंता वर्तो. हे प्रभो! फया फमें परीने मने मारी गरपा माम पई ? ने कृपा करीने फही." त्यारे पानाप स्वामीए प.-"मन ! नारा पर्व भवन हनान मभित. आ जबद्धीपना भरतक्षेत्रमा दक्षिणार्ध भातन विप अंग मा. नमा रमा नाम नगरी. त्पा जीतारी नाम गजा राज्य पालो एलो. मग रीमा एक पना नामनो निर्धन पणिय रटेनो हमा, में जंग रामशाना सी. गणी आजीविका (उदरपर्णा) फरतो हतो. एपमा माती मीना पानी माशिमा मधिकर पारपाचारी भीनेमिनाप भगवान अटार गा र हजार माशु अन एनीश हजार साध्वीओना परिवार सहित सास. ना देहनी फोनि श्याम फमन्ना जेबी हनी, रन माण पश धनुष उघुवं.मनेर भकारना दरताओ तमना घरणपमरनी मेवा परता ला. ते अचानत माआए समवसरण (पं: सेना मध्यभागर्म मिहामन गाते नरनारा पीरापा भने सर्व पर्षदा पण आदी, ते पसने नेमणे नीचे हम पर देशना आपी. नीपिका.

(१४) उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. ए प्रमा- भवे जीवा वि वझंति, मुञ्चति य तहेव य । सव्वकम्म खदेऊण सिद्धिं गच्छइ नीरया ॥१॥ भावार्थ-"जेम जीवो संसारने विपे बंधाय छे तेमज संसारथी मुक्त पण पाय छ; अने सर्व कर्मनो क्षय करीने आसक्ति रहितपणे सिद्धिपदने पामे छे." आ प्रमाणे धर्मदेशना चालती हती. ते समये पेलो धना नामे वाणीओ त्यां आव्यो; ते वसते भगवाने एवो उपदेश कयों फ़े-"जे भव्य माणी जितेंद्रनी पासे दीपपूजा करे छे ते राज्यलक्ष्मी पामीने यावत मोक्षे जाय छे. नो धर्मोपदेश सांभळीने हर्प पामेला धनाए आ प्रमाणे मना विधायु के- "हूँ जिनेवनी पासे निरंतर दीपपूजा करीश. "पछी एवो अभिग्रह धारण करी श्रीनेमिनाथन बांदीने ते धनी पोताने घेर गयो. त्यार पछी जीवहिंसा न थाप तेवी रीत पोताना ज्ञानादिक त्रण रत्नना उद्योतने निमित्ते ते विधि पूर्वक हमेशा दीपपूजा करवा लाग्यो. तेम करवाथी मनुष्यनुं आयुष्य बांधी मरण पामीने कलाकलि नामनी नुं राजा थयो छे, अने आवी राज्यसमृद्धि पाम्पो छे." आ प्रमाणे श्रीपार्श्वनाथ स्वामी पास पोतानो पूर्वभव सांभगीने आनंद पामेलो कलाफैलि राजा प्रतिदिन द्रव्यपूजा तथा भावपूजा विशेष प्रकारे करवा लाग्पा अने मुमे सुखे रहेवा लाग्यो. ते राजा अनेक प्रकारना सुख भोगवीने अनुक्रमे मिद्विपदने पामशे. " भव्य प्राणीओ ! पोतानुं अज्ञान नाश करवा माटे फलाकेलि राजा. नी म शाननी विकास फरनार एवी द्रव्य अने भावथी विधि पूर्वक दीपपूजामा मातर फरी." ॥ पददिनपरिमिनापदेशनासादयनी मंचदशमस्तंभस्य २१३ प्रपदाधिकद्विशततमः संबंधः ॥

, व्याख्यान २१४ मुं. हवे थोडा अक्षर शिखवाथी पण सुख धाय के ते विप कहे छे. ज्ञानं शिक्षयेदल्पं हि, भवेतन निरर्थकम् । स्वल्पाक्षरमहिनापि, यवेन जीव रक्षितः ।। १ ।। भाषार्थ-" याडं मान शीलवायी पण ते निरर्थक यतुं नथी, फेमके धारा मानना महिमाची पण पथ नामना राजापए पोताना जीवनी रक्षा फरी हती. यव ऋपिनी कथा. विशाला नामनी नगरीमा पप नाम राजा हतो. तेने गर्दभिल्ल नामनी पुत्र, अशुलिका नामनी पुत्री अने दीर्घठ नामनां प्रधान हतो. एक दिवस रातिना पाग्ला भागमो जागेला राजाए विचाएं फे-" में पूर्व भवमां कोई पण अमृत मुक्न पर्प हो के जेधी ते सकतना प्रभावे समुद्र पपंत समग्र पृथ्वीने स्वतं. प्रतापी भोगवं . माटे आ भवमो पण हवं एवं मुक्त फर के जैथी आवतो भव पण सुधर." आ प्रमाणे विचारीने मातःकाळ पोताना पुत्रने राज्प पर बैसाही तथा तन पटलीक हितशिक्षा आपने उपरना आवला गुरुने चांदी तेमनी पास चारित्र प्रहण फ. पी वैयावचमा नत्पर रह्या सना तेमणे तीन तप फरवा मोरपं, अने गुरु महाराजनी साथै विदार फरवा लाग्या. गुरुए शायनो अभ्यास फरवा माटे यह काम, तोपण ते फाई शीख्या नहीं; अने "वृद्ध टुंती मने पाठ आवशे नही. एम फदेवा लाम्पा. रण जोरने गुरुमहाराज ते पर मुनिने सेना पुनने पति- बोध परवा माटे विशाला नगरीए भोफल्पा. गुरुना वचनने पुष्पमायनी जेम मस्तक पर चहार्वाने ते पाल्पा. रस्तामा नेणे विचापं फे-" भने किंचित पण शानन भान नधी, नो ई पुत्रने तथा बीजाओने , उपदेश आपीश "आ प्रमाणे विचार फर ऐतवामा नजीकना फोई सतरमा जब सावानी इच्छाधी आवता पण भपरे पोतरफ जोता एक गटाने से संतरनारक्षक नीचे प्रमाणे गाया कही- ओहावसि पहावसि ममं चेव निरखसि । लखिओ ते अभिप्पाओ जवं भखेसि गदहा ॥१॥ एकदा लाभ उपदेशपासाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. भावार्थ-" हे गईभ ! तुं उतावळो उतावळो आवे छे, अनं मने जुए छ. पण में तारो अभिमाय जाण्यो छे के तारे जवनुं भक्षण करवानी इच्छा छ." आ प्रमाणेनी गाथा सांभळीने पर मुनिए जाणे अमोघ शन्न मापं होय तेवी ते गाया मानी;अने तेने महाविद्यानी जेम संभारता संभारता मागळ चाल्या. केट लक दूर जतां कोईएक गामनी नजीकमां केटलाएक छोकराओ रमता हता. तेमा एक छोकराए लाकडाना कडकानी अणुल्लिका ( मोई ) फेंकी. ते बीजा वारकोए शोधी, पण जरी नहीं. त्यारे कोई छोफराए नीचे प्रमाणे गाथा कही- अओ गया तओ गया, जो इज्जति न दीसई । अम्हे न दिठि तुम्हे न दिहि, अगडे छुटा अणुल्लिया ॥१॥ भावार्थ"अहींथी गई, त्यांथी गई. शोध करतां पण मळी नहीं. अमे जो- ईनथी. तम तमे पण जोई नथी. पण ते अणुलिका (मोई ) साडार्मा पढी छ." आ गाथा पण पर मुनिने तत्काळ कंठे थई गई. पछी तेनु वारंवार स्मरण करतां आगळ चाल्या. केटलेक दिवसे ते विशाला नगरी समीप आल्या. त्यां एक कुंभारने घेर रानिवासो रह्या. ते कुंभारना घरमा एक उंदर आम तेम भमतो हनी, तेने ते कुंभारे नीचे प्रमाणे गाथा कही- सुकुमालय कोमल मद्दलया, तुम्हरत्तिहिंडणसीलणया। अम्ह पसा ओ नत्थिते भयं, दिह पिठाओ तुम्हमयं ॥ १॥ भावार्थ-" कोमळ अंगवाला है भद्र ! तार रात्रे चालवानो स्वभाव छे. पण तारे अमारा तरफनो भय नथी. दीर्घपृष्ठथी तारे भप छ." आ गाया पण पवमुनिए कंठे करी. पछी ए प्रण गाथाने कल्पवृक्ष, चिंता. मगि रत्न अने कामधेनु ममान मानाने तेनुं वारंवार आवर्तन करवा लाग्या. हवे ते विशाला नगरीमा दीपंपृष्ठ मंत्रीए, " गर्दभिल्लराजाने कोई पण उपापर्थी मारीने तेना राम्प पर मारा पुत्रने यमानि तेनं अशुल्लिमा परणावीश." एम धारीने ने राजानी योन अष्टिकाने पोताना घरना भोंपरामां गुम रीने संताही ऐ. राजाना सुमटीए नेने पी शोधी पण तेनो पत्ता लागता नथी. तेवामां मंत्रीए पर दुनिने माटा मभित्रीनं विचापुंके-"आ यव मुनिने तएना प्रमावधी ज्ञान माम पहंगा भने नेपी मा म कपट जाणीन ने जो गजानं फहेश, मो राजा ने माग खुदंर महिन ही नामशे, मारहुँ काई पण आगरी नेनी उपाप कर पारुपान २१४ मुं-हवे थोडा असर शिसवाची पण सुस भाप ऐ. (१७" एम विचारीने ते राभिने वसतेज गर्दभिल्ल राजा पासे गया. राजाए तेनं अब. सर विना आववान कारण पूछयं एटले ते चोल्यो के-"चारित्रधी भ्रष्ट थपेला आफ्ना पिता अहीं आया है ने कुंभारने घरे रान रह्याचे ते मातःकाळे आ. बीने आपर्नु राज्य लहले." आ प्रमाणे समितीने राजा बोल्यो के-"जो पित्ताश्री राज्प लेशे तो हुँ मारु मोटुं भाग्य मानीश." मंत्रीए कार्य के पीताने मलं राज्य आपी देवं ते योग्य नथी. कोणिक राजानी जेम एग पिताने तो हणी नासवा तेज योग्य छे." आ प्रमाणे करी विविध प्रकारनी पुविधी क- पटी मंत्रीए राजाने समनाव्यो. एटले रात्रिमाज पितानो वध करवा मार गई. भिल्ल राजा दायमा सड्ग लाने कुंभारने घेर गयो, अने पारणानी ममापी पिताने जीवा लाम्पा, तंटलामो यब मुनि सहज गुड़िी पहली गाया बोल्या. ते सांभळीने राजाए विचाएं के-" अहो! मारा पिताए मारा अभिमाय जाण्या. ऐम के ते कहे छ के-हे गदहा। एटले हे गर्दभिष्टातुं एवं एटले पर अग्नि भक्षण करवा ." आ प्रमाणे राजाए पोतानी घुरिधी ते गायानो अर्थ फों, अने पाणे विचारखा लाग्पो 2- “ आम तेम जोता मने मारा पिनाए मानवहे जाप्यो, पण जो ते सरेसरा मानी हो तो मारी बहनना समाचार शे." आ प्रमाणे विचार सेवामा तेज वसते पर मुनि बाजी गाया बोल्पा. ने साभली तेणे ते गायानो एवो अर्थ कयाँ फे.-" में मारी बहन अगहिराती सर्वत्र शोध करी, पण ते अणुल्लिकाने कोइए भोपरामा संसार, " आमाणं अर्थ चितवाने की विधारवा लाम्पों के.-"जोहवे मारी पहनने जंणे मंनाही होप तेनं नाम प्रकाश करे तो सारु," तेवामा मुनि पीजी गापा बाया. साभरीने नो अर्थ तेणे एवो पापों के "तुं फोमर . राहिए पालाना तारो स्वभाव . अमाराधी पीएपण अमापी तने भए नी. दाना नामना मंत्रीधी नारे भय सिरानो छे. " आवो अर्थधारी समाम रार पवापी ते पारणं उयादी अंदर आल्या; अने पोताना हानी पिनानं भाररानी इण करना एका पोतानी निदा फरतो मतो गमिले भात समिति मुनिने पारीने पोतानो अपराध निवेदन फरवा पर समापी. से सर मामी मुनि नो मोनज रहया, पर “ मौन स्वार्थमायकम." पीराजा पोताने पर आप्पो पनि गया पधी गावापाले नेपालाना भयो (सिपाओ) पासे मंत्रीना पानी माम मान भोपा पोवानी बहनने मेरी. मंत्राने मना पटंग माति समाधी पाटी स्पो, अनी मुनिनी प्रशंसा करी संपने माने संणे कोरी घमं अंगीकार क्यों. -

܂1
܀
ܝܐ
ܙ
ܕܕ
f
ܐ
ܗ
܊ ܙ ܐ ܬܨܶܐ ܘܐ .ܐ.ܢܛܼ: ܐܐܐ
ܙ
ܕ
ܐ
ܙ
ܙ1ܐ
ܝܐ
1
ܙ
;; ܢܐ ܙܐ
ܕ
ܢܟ. ܢ ܀ ܬܨ ܪ ،t} } .ܐܿܙiF.ܐܐ ܐܙ .ܬܐ
܀
ܙ
ܕ ܙ
ܐܙܕܪܙܘ ܫܐܨ ܝܐܙܪ ܬܐܨ 2ܬܢ ܚܛܬ ܙܢ܂4
ܟܚܶܬ݁ܨܐܐܫܺܝܚܺܪܽܝܐ ܚܪ ܐܨܶܪܶܝܺܝܳܐܐܐܐ ܐܐ ܐ ܐܐ
ܝ ܪ܀: ܨܶܚܶܢܺܪܰ ܝܳܝܺܝܺܙܳܐܪܐ ܐ
ܝܺܬ݂ ܓ݁ܶܝܪ ܝܶ ܚܕܶ ܡܽܚ̈ܟܬ݁ܰ ܨܶܝܰܬ݂ ܛܸܐܪܬ݂ܐ
ܒܕ݂ܪܚܶܪܐܪܪܬܨ ܐܝܲܐܝܪܢܐ ܐܐܐ ܬܐܐܛ

पारस्पान २१४ मुं- पोग अक्षर शिसवाची पण मुख थापणे. (१९ अने घणा लोकां धर्मभ्रष्ट पपा. पणी संघे ने माचार्यने त्यांची दर देश मोकल पीधा. आ प्रमाणे कल्पवृत्तिमां यात फा छ, आवा गुरुमा चारिन पाम्या पता अने उपदेश देवाने तत्पर पपा र पण साय संबंधी तामकारनं मान नहीं होवादी उरएस परुपणा पण करे। भने पोनाना आश्रित्तोने जलटा भरसमुद्रमा दुवावे . तेथी तेवा 'अपहु श्रुतो उत्सन पोलाइ जवानो भय होवापी धर्मनो उपदेश देवो ते पण पोग्प नथी.. आ प्रमाणे विविध तोपी जाणीने संसार रूपी शत्रुना विजयने या भानी गुरुना आयपधी हे विवेकी भव्य जीवो! प्रत्यक्ष गुणवाला सिद्धांत विचारनो आश्रय परो. . " चतुर्दशाधिकद्विशततमः प्रबंध ।। २१४ १६ GEGASCORE " व्याख्यान २१५ मुं. जाननी विराधना तजवा विपे.- जवन्योत्कृष्टभेदाभ्यां, त्याज्या ज्ञानविराधना । ज्ञानस्य ज्ञानिनां भक्तिहिं नया च धर्मिभिः॥१॥ भावार्य-"धर्मिष्ट पुरुषोए जघन्य तथा उत्कृष्ट भेदे करीने ज्ञाननी विरात्तानो त्याग करतो, अने ज्ञान तथा ज्ञानीनी भक्तिमा वृद्धि करवी. द्वानी जय विराधना आ ममाणे - तुम्नम्, पाटी. टवी. रुमाल (पोथी बंधन ), लेखण, विगैरे ज्ञानना रांने नरम विमरे कनिष्ट अवयबोधी स्पर्श करवो, मुस पासे वय राख्या मिमा. मने पुस्तकने कासमा रासः शिवाय आहार, नीहार भान मिरे मानना उमार करवा विगेरेथी मोटा ज्ञानावरणीय कर्मनी सपना के नेना पानी अथवा लसेला फागळ विगैरे पासे होप अने गरेकोमो सेपी पग मोटा मानावरणीय फर्मनो बंध थाप ऐ; नाममातना जागी. नरकारवाली, पुस्तक विगरे पग्य उपकरणनी मादिगा पागनो र्गन फरगं. मुहपत्ति थुक विगरेची उरि cret, गोनोमानी गाणे नपा स्थापनागार्पनी माये रामगी rt, wHEMATIा लनी ममाल पण पेपर पृथ्वीपर रासो नही, rrrrr xn पार, अने मानापरणीय कर्म बंधाप. लीला worrum मा पडा होप, मी तेलाने मार्ग मी Tiwari माया, लेम करवायी जाननी पनि पाप errman: Tमादी. गोला काग कर rrrrrr बानी बन गमलो पानी की परीनं ननी कर terrrrrr amal, नागिना मा गंध, ना गिरे rrrrrrn frm कामा नेना उपपांगमा पण २५ र परमाणे कान भाम बाप; नम कपासी rrrrrrrr बालवाणीनं आगीमा tram श्री प्राण प्राननी माशानना बरीमा FREn: Rinाना पाशिरापना rakrit गहा.

पाल्पान २१५ . माननी विराधना तनरा पिपं. हवे ज्ञाननी उत्कृष्ट विराधना बता ऐ- श्रीमत् जिनागमना सूत्र, तेनों अर्थ तथा उभपतुं वितय करण-उत्सत्र भापण मरीचि, जमाति, लक्ष्मणा साध्वी नया सापाचापं विगैरेनीम कर नहीं. तेम करवायी महा कानावरणीय कर्म बंधाप . हवे माननी तथा मानीनी भक्ति तथा वृद्धि आ प्रमाणे करदी-जिनागम तथा जिनेवरादिना चरित्रवायं पुस्तको विगेरे पापधी मला द्रव्य वडे सारा फागर उपर विशुद्ध मारापी लसावदा, नया गीता मुनिनी पाम पंचायt. तेना मारंभादि मसंगे मोटा ओग्य फरवा. अहर्निश पूजादिक यहुमान पूर्वक गुरु- पासे पारस्पान सांभर, फे संधी अनेक भव्य जीवाने बोधवापर थाप. मानना पुस्तको बोरनारने तपा मगनारने अन्न, वय बिगर उपम आप एवं संभाप के-दुपम कामना वशी व्यार पारवा चार परमी. स्पारे सिद्धानने उधिन प्राय पपेल लाणी संनी तान विन्द पने एम धारीनं नागार्जुन, स्कंदिल विगैरे आचापाए एकटा पड़ने सेना पुस्तकां समाया, नधी पुस्तको लखावा अने उत्तम वध विंगरंभी तनी पूजा करी. श्रीधर्मधाप धरिना उपदेशाची संधी पंपटे सपना पुरपी मामी मभिचानो आरंभ कयों, नमो पाचमा अंगमा ज्या ज्या गोषमा (गीनम:) एवं पद आवे, त्या त्या सुवर्ण मोहोरी नेणे पुनरनी पूजा परी एम रंग म सोना शेहोर गुरुवापी एनीश हजार मोना मोहोर पा. पणी पटनंदप गर. चीने तर्ण ममम आगमना पुरतका लपापी, अने सन सिमी वयना न शरारीनं भरूप,सरगिरिमामयगढ,अधुंदावल विगरे स्थानोमो मान मानना भेडारी पर्या. श्री कुमारपाल राजाए तो लापा पामे हाम अने श हजार आगमनी मात तो मोनेरी अक्षरपी लसारी, अने भीरमाया रचला साडामण करोड लोसनी एकवीरा तो लसावीने एकशि मानना और फर्या. या 2.- कालानुभावान्मतिमांयतम तयाधुना पुस्तकमतरण। न स्यादतः पुस्तकलेखन हिमादस्य युक्तं नितरां विधातुम् ॥ १ ॥ भापा--"हालना सम्पमा पारना अभावी नातिनी वाली पुरनर रिला मान ही शरदं नयी, माटे मारप निरंदर एस्तां हमारा, से अत्यंत पोग्य."

(२४) उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मी. योगे करीने ज्ञाननी आशातना करे छ तेओ शरीर रोगी तथा शून्य मनवाला तेमज मुंगा विगैरे थाय छे, अने अनेक भवमा परिभ्रमण कर छे. फयुंछ के- अज्ञानतिमिरग्रस्ता, विपयामिपलंपटाः । भ्रमंति शतशो जीवा, नानायोनियु दुःखिताः ॥ १ ॥ भावार्थ-" अज्ञान रूपी अंधकारथी ग्रस्त अने विषय रूपी आमिष (मांस )मां लंपट एवा सेंकडो जीवो नाना भकारनी पोनीमा दुःसीपणे परि- भ्रमण करे छे." इत्यादि धर्मदेशना सांभटीने सिंहदासे विज्ञप्ति करी के-" हे भगवन् ! मारी पुत्रीना शरीरमा कया कर्मथी व्याधिओ थई छ!" त्यारे सूरि महाराज वोल्पा के-" श्रेष्ठी ! तारी पुत्रीए पूर्व भवे पांघेलां कमोंनी संबंध सांभळ-घातकी खंडमा खेटकपुर नामना नगरने विपं जिनदेव नामे एक श्रेष्ठी रहती इतो. तेने सुंदरी नामे माणमिया हती. तेमने पांच पुत्रो तथा चार पुत्रीओ थइ हती. श्रेष्ठीए पांचे पुत्रोने भणवा माटे मोटा उत्सव पूर्वक अध्यापक पासे मृक्पा. परंतु तेओ परस्पर चपलता,आलस अने अविनय करता सता त्यो रहेवा लाग्या. कछु छ के- आरोग्यबुद्धिविनयोद्यमशास्त्ररागाः पंचांतराः पठनसिद्धिकरा नराणाम् । आचार्यपुस्तकनिवाससहायवल्गा वाद्याश्च पंच पठनं परिवर्धयन्ति ॥ १॥ भावार्थ-" आरोग्य, बुद्धि, विनय, उद्यम अने शावपर मीति-ए पांच आभ्यंतर कारणो मनुष्योना अभ्यासनी सिद्धि करनारा है, अने अध्यापक, पुस्तक, निवास, सहाय तथा खावा पीवानी सगवड-ए पांच बाह्य कारणोथी विद्या वृद्धि पामे छे." एकदा ते उन्मत्त छोकराओने पंडित शीक्षा करी. अने "कंवाने वसति विद्या" एटले “ सोटीना अग्र भागने विप विद्या बसे छे" एम विचारीने ते. ओने मोटी वती मायां, तेथी तेओ रोता रोता घेर आव्या; अने सोटीयी शरीर उपर पहेला क्षतने पोतानी माने यताव्या. ते मोइने तेनी मा मुंदरी बोली के "हे पुत्रो ! भगवायी विशेष ऐ? केमकै जन्म, जरा अने मृत्यु तो भणल अमग कोईन अंडता नयी." कथु छ के- न्यारयान २१५ मुं. शाननी विराधना नजवा वि. पठितेनापि मतव्यं, शठनापि तथैव च । उभयोमरणं दृष्ट्वा, कंठशोपं करोति कः ॥ १ ॥ भावार्थ-" भगलो मागर पण मृत्यु पामे अने मुर्स एण मृत्यु पामे से घनन मरण जोनि कपी माणम फोकट भणीने फंठनुं शोपण करे?" वळली. यस्यास्ति वित्तं स नरः कुलीनः स पंडितःस श्रुतिमान् गुणज्ञः। स एव वक्ता स च दर्शनीयः सर्व गुणाः कांचनमाश्रयन्ते ॥१॥ भावार्थ-"जेनी पामे द्रम्प ते पुरुष फुलीन , ते पंबित, ते शायनी जाणनार , ते गुणज्ञ, ते बता , अने तेज दर्शन करता लापक . अर्थात मवे गुणो फंचननोज आश्रय करे है." वी धनवारा महा मृत माणसनी पार पण पंडिता दन्य रचनो बोल थे। चनी पहुधा पंडिती निर्धनज होय . माटे है पुत्री ! मसंताज श्रेष्ठ हे. तेधी हवे आजी मार भणवा जई नहीं. फदार तमारा महेताजी तमने तेती जबा आदे मातन परपी पप्परवडे मारजोः अने तमने मापान फळ एक वसनमाज बताती देजो. इत्यादि सीसामण आपीन पुत्रपरना रागी अने ज्ञान परना द्वेषयी लंयण, पाटी, पुस्तक विगेरे गर्व अमिमा नासी पानी पीयां. एक दिवस आ पतिफर जापान श्रेष्ठीए पोनानी पीने कफेहे भद्र। ते आदी मुर्सता भरली पेष्टा कम करी? आ मूर्स रहेला पांचे पुत्रांनो विवाह अने उदार शीरीने घशे ?" फाधु छ के- क्षणे रता विरक्ताच, क्षणं सर्वपु वस्तुपु । अज्ञाननेव कार्यते प्राणिनः कपिचापलम् ॥ १॥ भावार्थ-"क्षणवारमा सर्व वस्तुओपर आसक्ति अने सणवारमा विरक्ति, एममानी पपिना लेवी सपलना अमानवडेज शणीमा करे . " वनी- माता वैरी पिता शत्रुः येन वाला न पाठिताः। सभामध्ये न शोभते, हंसमध्ये वका यथा ॥ १॥ भावार्थ-जेग पाताना धारकाने भणाव्यां नी ते मातापिना देम- ना वैरी अने भनुन ममजवा. फेमफे हंसामा रगलानी जमते अहानी पुत्री विद्वाननी सभामा शोभना नी." , ४ संगमसार भागतर-भाग ४ थो-स्थम १५ मो. " असमानाने संगहमीने बोली-" मे पंडिन , नयी न उन्नतुं दारिप गा! वासी मुम नो पुग्पर्धाज मलं , कोई माता जगतमी मरत नी. " आई ममताभरेल पोतानी सी मन ने दमन नो मौन धारण करे. फाफे- मंदसो हि मूखाणां, प्रकोपाय न शांतये। पयःपानं मुजंगानां, केवलं विपवर्धनम् ॥ १॥ -"नी जारंग सामो. ते सेना कोधन माटेज पाप, * के माने पागी व मिनीज यदि पाप रे. जगाती नाने का -"प्रिपामा भौत * पोएम कई-" निमय, मुरमीक्षाभिलाषिणाम् । गागां कन्या न दीयते ॥१॥ m. friri. गमो गंगारने, गतीने, मोना .:: UT पण मी अधिक पागणे ४. है ना में मा मोनो गातार गर्न trimati TT मी, मारोग पोष. arry, Hi Tो माननी ही होय. + : गगा.-"भांगी पानी गावांनी पाणी सो HT IT. मांदा पो. . it . मामाको १२ पु मन तारी * Fti INमा भोप 41 ५ " न + : * 4 . + - ।' ....... HTTET it it : 4, 111; ... मामा, :- * ५ . + frameritik HTRA RE RAY ! 44 * . . .. पारपान १५-पानी बिगाना नजया विष. लणे पाधि आदान निदान कहांप संज तेन औपच पण बनावी शके ऐ. आपना विमा अस्पतर फारण फांण जाणो गं तम ? माटे हवं आपन कपा पर्गने मना निवारणना उपाप यनावो. स्पारे गुरु बोल्पा फे-“हे ठी! विधि पर भानपंचमीनं मारायन पावापी गई प्रकार मुग माम पाप .ते विधि प्राप्रमाणं है. पानिक राती पोरमने दिवगं टवी अपना नादीनु स्थापन करीन तेनी मन्सुम आठ ग्नुनिवरं देव बोदवा. पछी मानपंचांनी नप अगीकार करवानो भागवां गुरुमुने गोभरीने से सप अंगीकार फरवू. ते तप पांच वर्ष ने पांच महिना रुपी परवानो ऐ. ने सपने दिवगं यं वसन एटलं सांज सार भतिक्रमण करवं निकार देवचंदन फरवं, सपा उपम परीने संपूर्ण पापचयन ग्रहण कर: अने पाच मुरभेद सपा एकावन उत्तर भंदना नाम ग्रहण पूर्वक एकावन लांगरमनी पापोत्सर्ग फावी. वणी उपर पुरतफ स्थापनि तनी एकावन प्रदक्षिणा देवी मपा एमावन समागमण देवा, अने ने दिवमं नवं शाय भणदु, भणाव, तथा श्रवण फरवं. पाई- अपूर्वज्ञानग्रहणं महती कर्मनिर्जग । सम्यग्दर्शननैर्मल्याव कृत्वा तत्त्वप्रबोधतः ॥१॥ माया-"अप ज्ञान प्रहण करवापी मोटी कर्मनी निर्जग थाप छे, ने मायक दर्शननी निमलता पवाटी तत्त्वना पण बांध पाय ई. ज्ञानपंचर्माने दिवस जो पोसह फों न होय तो पाट उपर पुस्तक थापना फरीने नेनी जमणी पाजु पांच दीवेटना दीवो फरवी तथा सन्मुस व स्वस्तिफ (मापीया) करवा, ज्ञानना भंडारांनी पूजा करवी, ज्ञान द्रव्यनी -फरवी अने" ही नमो नाणम्म मंत्रनो हजार जाप करवो. आ गे पदान पर मासे फरी शक नहीं, तो जीवन पयंत फार्तिक शुदी पांचमे र एममाणे ज्ञाननी आराधना करवी. अथवा ते दिवसे जिनेश्वरनी पासे स्नयनी सीप नत्यवंदन करी शक्रस्तव फहीने " मतिज्ञानाराधनार्थ फाउस्मगं" एम फही वंदण अने अन्नप्प कही एक नवकारनो फाउ- परवो. पी नमोईत्० फही नीचेन काल्प गंभीर स्वरथी घोलवं. अष्टाविंशतिभेदभिन्नगदितं ज्ञानं शुभायं मतिः ममनाभिनिवाधिकश्रुतनिधेहेतुश्च बुद्धिमभै । मोगरवाटी. " (२८) उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ धौ-धंभ १५ मो. . पर्यायाः कथिता इमे बहुविधा ज्ञानस्य चैकार्थिनः सम्यग्दर्शनिसत्कमाप्तकथितं वंदामि तद्रावतः ।। १ ॥ भावार्थ- पहेलु मतिज्ञान अगवीश प्रकारचें कहळु छ; ते शुभकारी छे, चार प्रकारनी प्रज्ञा सहित छे, आभिनिवोधिक छे, श्रुत ज्ञाननो हेतु छै. बुद्धि, प्रभा विगेरे तेना पर्यायो बहु मकारना कहला छे. ते ज्ञान समकिन- धारीने होय छ, एवा तीर्थकर कहेला मतिज्ञानने दुं भावधी वांदु छ. पछी चैत्यवंदन विगेरे पूर्वे कह्या प्रमाणे करीनं श्रुतज्ञानाराधनाथं करेमि काउस्सग्गं कही बंदण अन्नथ्य कही एक नवकारना काउसग्गा करी नीचे काव्य भण. अन्यज्ञानचतुष्टयं स्वविपयं नैवाभिधातुं क्षम श्रीमत्केवलिनोऽपि वर्णनिकरज्ञानेन तत्त्वं जगुः । “स्पष्टं स्वात्मपरप्रबोधनविधौ सम्यक् श्रुतं सूर्यव- ड्रेदाः पूर्वमिताः श्रुतस्य गणिभिवैद्याः स्तुवे तान्मुदा॥२॥ भावार्थ-" श्रुतज्ञान शिवायनां वीजां पारे ज्ञान पोताना विषयने कहवा गम नधी. श्रीमान् केवळी पण वर्णसमुदायना ज्ञानवडेज तत्त्व जणावे है. वळी सम्यग् श्रुत ज्ञानज सूर्यनी जेम पोताने तथा परने घोध करवामां स्पष्ट ७. ते जानना चोद भेद छे, अने तेने गणधरो वांदे छे. आवा श्रुत ज्ञाननी हुं दर्पथी स्तुति कर मुटुं. पछी श्री चैत्यवंदन करीने " अवधिज्ञानाराधनार्य करेमि काउस्सग्गं" विगेरे पाक्त प्रकारे कही काउसग्ग पारी नीचर्नु काव्य भणg. अल्पं तत्पनकावगाहनसमं चासंख्यलोकाभ्रगं ज्ञानं स्यादवर्धश्च रुपिविपयं सम्यग्रशां तच्छुभम् । दवादी भवप्राप्तिनं नृषु तथा तिर्यक्षु भावोद्भव पड् भेदाः प्रभुभिश्च यस्य कथिता ज्ञानं भजे तत्सदा ॥३॥ मापार्य-"श्रीजें अवधि ज्ञान जे छ तेनी अवगाहना जघन्य पनकना जेटली , अन उल्की अमंग्य लामाकाश प्रमाण छ, ते ज्ञान रूपी द्रव्पने .. , 1: सायनु पाख्यान २९५ मुं.-ज्ञाननी विराधना तजवा विप. " गणी शके छ; सम्पादष्टि जीवने शुभकारी होय छे. तं देव नया नारकनि व प्रत्यये होय छ, अने मनुष्य तथा नियंचने भाव थकी एटले गुण मत्पर्य पन्न थाप छे. मभुए तना छ भेद कहा छ. एवा अवधि ज्ञानने हुँ निरंतर तुं . पछी चाधु चैत्पवंदन करी "मनःपर्पवज्ञानाराधना करेमि फाउरमग्ग" पोली बीजं पधुं पूर्वोक्त प्रकारे कहीने नीचर्नु काव्य भण, साधूनामममादती गुणवंता तूय मनःपर्यवं ज्ञानं तद्विविधं त्वनिद्रियभवत्तत्स्वात्मकं देहिनाम् । चतोद्रव्यविशेषवस्तुविषयं दीपे च मादिक सकृज्ञानगुणांचितान् व्रतधरान् वंदे सुयोगच्दा ॥ ४ ॥ भावार्थ-" अप्रमत्त गुणस्थाने रहेला साधुओने चोधुं मनःपर्यवसान पछ; तेना ये भेद छे, ते इंद्रिपना विपपयाचं नधी पण आत्मविपपी . टीटीपमा रहेला माणीओनां चिन द्रव्यमा रहेली सर्व वस्नुना विपपने जाणे ने ज्ञानने धारण करनारा गुणी मुनिओने हुं हर्पथी भावे करीने बाद ए. पछी पांचमु चैत्यवंदन करी "फेवलज्ञानाराधनाथ फरेमि फाउम्गग्गं " गरे गर्व पक्तिरीत कही नीचेर्नु पाप भण. निर्भेदं विशदं करामलकवज्ञयं परिच्छेदकं लोकालोकविभासकं चरमचिनात्यं ब्रजेत्स्वात्मतः । निद्रास्वप्नसुजागरातिगदशं तूया दशां संगतं वंदे कार्तिकपंचमीसितदिने सौभाग्यलक्षम्यास्पदम् ॥५॥ भावार्थ-" ऐल्लं (पाच) फेबलज्ञान है, ने एमाज पारन से. पण. पानी जवं निर्मळ , सर्व वस्तुनो परिच्छेद फरनारं, सांक सपा अलोग्ने काश फरनार , ज्ञानवानराना आत्मा पफी कोई वसत पण माह पया परी पहनुंज नधी, अने ने ज्ञान निद्रा, रवन अने जास्त ए मा पशानं उहं. ने चोधी उजागर दशाने पामेलं . एवा मांभाग्य लक्ष्मीना ग्यान पहल. मने हुं फार्तिक शुदी पंचर्माने दिवमे बाद ई." आ ममाणे पांचे ज्ञाननी आराधनाना विधि जापा.

: - (३५) उपदेशमासाद -भापान्तर-भाग ४ धां-स्थंभ.१५ मां. हवे ए रीते ६५ मास-सुधी आराधन करवा पई तप पूर्ण थाय त्यार चेत्प ना तथा ज्ञान, दर्शन अने चारित्रनां उपयोगी दरंक उपकरणो पनि पाँच मेळवीन उद्यापने करवं. कयु छ के- उद्यापनं यत्तपसः समर्थने तचैत्यमौलौ कलशाधिरोपणम् । फलोपरोपोऽक्षतपात्रमस्तके तांबूलदानं कृतभोजनोपरि॥१॥ भावार्थ-"तपना समर्थन माटे उद्यापन कर, ते चैत्यना शिस्तर पर फलश चडाववा जेई छे, अक्षत पात्र उपर फल मकवा जेतुं छे, अनं भोजन करावीने तांबूल आपवा जq छ." इत्यादि गुरुना उपदेश सांभळीने गुणमंजरीए विधि पूर्वक ज्ञानपंचमीत तप अंगीकार कयु, त्पार पछी अजीतसेन राजाए सारिने पूछ' के-" हे स्वामी! मारा पुत्र वरदनने कपा कारणथी कुटनो व्याधि थपो छे ? अने शा कारणथी अम्पाम फैपांछता काई आवडतुं नथी ?" गुरुए कधु के-" तेनो पूर्व भव सांभको आ भरतक्षेत्रमा श्रीपुर नामना नगरने विष वसु नामें एक श्रेष्ठी रहेतो हती. तेने वसुसार अने वसुदेव नामना के पुत्री हता. तेओ एक दिवस क्रीडा करवाने माटे वनमा गया. त्यां गुरुना मुखथकी धर्मदेशना सांभळी. पणी घर आवीन पिनानी रजा लइने ने बन्ने भाइओए चरित्र ग्रहण कयु. तमा नानी भार वसुदेव मुनि सिद्धांत रुपी समुद्रनो पारगामी थयो, अने अनुक्रमे. आपापपद पाम्पो. ते हमेशा पाचशे साधुओने वाचना आपतो हतो. एक दिवस ते आपापं संथारामा सुता हता, ते वसते कोइ मुनिए आगमनो अर्थ पण्या. तना गपा पछी वीजा मुनि आल्या, ते पण अर्थ पृटीने गपा. एम एक पी एक घणा साधुओ आवी पछी पृटीने गया. पछी आचापने काईक निद्रा भाषी, तवामा वरी वीजा कोई साधुए आवीन प के- "हे पूज्य ! आनी आगर- पर, वाश्प कहां अने तेनों अर्थ समजावो." त्यारे सरिए मनमो रिचार वर्षों के.-" अहो ! मारा भोगे भाइ तो मुम्बे वे छ, स्वेच्छाए भोजन पर बने बन्छाए बॉलं है. आई सुम्म कोइ पण प्रफारं मने मळे नामाई.क.मक- मृवत्वं हि सखे ममापि रुचितं तस्मिन् यदष्टौ गुणा निधितो बहभाजनोऽत्रपमना नक्तंदिया शायकः ।

व्याख्यान २१४ मुं-जाननी विराधना सजा विप. कार्याकार्यविचारणांधवाधिरां मानापमान समः प्रायणामयवर्जितो दृढयपुमूर्खः सुरतं जीवति ।। १ ।। भाषार्थ-" हे मित्र ! मसंपणुं मने पण रुचं ऐ. कमक तमा आठ र रह्या . ते आ प्रमाण-प्रथम तो मर्सने कार पण निता होती नी .घ जन कर ७२. लज्जा रहित होप , ३, रात्रिदिवस मुवानां वसत मरे कर्तव्य तथा अफर्तव्यना विचारमा अंध तथा बधिर होय ५. मान तथा पमानने विपे समान होप ऐ ६, घणं फरीन व्याधि रहित होय ७. अनं शरी पुष्ट होप , ८. माटे मूर्य माणस मु जीवं." माटे मारे आजधी भणवा भणाववानुं कामज फर ना. आममानां विचार करीन ते आचार्य पुण्य रूपी अमृतना भरला घडो भागी नाम्पा, मनं पापनो घडी भरीने पार दिवस मुधी मौन रहग. पी ने पापनी आलोचना पपां विना रौद्रध्पानवडे मृत्यु पाम्पा. ते आ तारा पुत्रपणे उत्पम थपंगा , म पूर्व बधिला फर्मथी मूर्स तथा कोठी थपेल. से हरिना मांटी मा मरण पानी. ने मानससरोवरमा हंस धयो." आ प्रमाणे गुरु महाराज फहल पूर्व भव मामी बरदनने नानिरपरमान पयु. एटले ते बोल्यो फे-" अहो! भगवंतनुं षषन अक्षरे मार गत्पमा पर शान!" पछी राजाए फाएं फे.-" भगवन् ! आ मारा पुना गंगों का मन जशे? " गुरुए फर्छ फे-" पूर्व फहला विधि प्रमाण पथाशनि पंधी मार. वापी सर्व गारं पशे." पण पुमार पण गुणमंजरानी जंग विधि परंग सा अंगीफार प.प. सेना आराधनपी से बनना सर्व घ्पाधि मास पापा. वरदत्त फुमार स्वयंवर आवली एक हजार राजसन्यामानं पापी मने अनुक्रमे राम्पमुख भोगवी पोताना पुत्रने राग्य गोपनि दीक्षा रण. गुणमंजरी पण उत्तम सौदर्य पामी. तेन पाणिण जिनपद माना श्रेणीपुत्र साये पपुं. तेणे पणा काल सुपी संसाराम भोगनी बिसाद उपापन परीने दीक्षा ग्रहण फरी. अनुक्रमे परदचने गुणमंजरी एवं पाराम पंजपन्त नामना अनुसर विमानमा उत्तम देवता पपा. आपुष्पना भये विजयंत विमानमाधी पनि बननां जोरदार विदह क्षेत्रमा पुरीकिणी मगरीमा अमरमन प्रभानी भा गुपपलानी प्रतिमा शरसेन माम पुत्रपणे उत्पम पपां. एगररथा पापं सने लोग मन्पामाने परप्पा. ना पिता में राष्प सोपीने पालोपन रा. पता

(३२) उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो.
ते नगरीनी सभीपना उद्यानमां श्री सीमंधर स्वामी समवसर्या; ते वात सांभ-
श्रीन शूरसेन राजा त्यां गया, अने विधि पूर्वक भगवान्ने वांदीने देशना सांभली.
दशनामा भगवाने कधु के-" है भव्य प्राणीओ? सौभाग्य पंचमी एटले ज्ञान-
पंचमी तप वरदत्तनी जम कर." ते सांभळीने शूरसेन राजाए पूछा के-
"हे भगवन् ! आप जेनी प्रशंसा करी ते वरदत्त कोण हतो?" त्यारे भगवाने
तेनुं सर्व वृत्तांत कडूं. ते सांभळीने राजा हर्पित थयो. पछी ते भवर्मा पण तेणे
घणा पौर जनी सहित ज्ञानपंचमीनुं व्रत अंगीकार कयु. दश हजार वर्ष सुधी
राज्पनु मतिपालन कर्या पछी पोताना पुत्रने राज्य सोंपी पोते सीमंधर स्वामी
पासे चारित्र ग्रहण करं. ते राजाप एक हजार वर्ष सुधी विधि पूर्वक चारित्र
पाठी केवळज्ञान प्राप्त करीने मोक्षे गया.
हवे गुणमंजरीनो जीव वैजयन्त विमानर्माथी चवीने जंबूद्वीपंना महावि.
दह क्षेत्रर्मा रमणी नामना विजयमा अमरसिंह राजानी पत्नी अमरवतीना
गर्भया पुत्रपणे उत्पन्न भयो. प्रसव थया बाद पिताए तेनुं सुग्रीव नाम पाडयुं.
ने वीश वर्षनी थपी स्पार तेने राज्य सौंपीने तेना पिताए दीक्षा ग्रहण फरी.
सुग्रीव राजाए घणी राजकन्पाओगें पाणिग्रहण कयु. तेने चोराशी
हजार पुत्रो भया. पछी तेणं पुत्रने राज्य आपीने दीक्षा ग्रहण करी यथाविधि
पारित पाठवा बडे अन तप वढे तेमणे केवलज्ञान पाम कयु. देशनामा सर्वत्र
पांतान परित्र कहेवा लाग्या. आ प्रमाणे ते राजार्प एक लास पूर्व सुधी चारित्र-
मंचन करीन मौत परम मानमय, चिडूप, चिदानंद अने चित् घन, एका मोक्ष
भाप पाम्पा.
" मानपंपमान आराधन करवाची वरदत्त तथा गुणमंजरीने बने
सारनी सौभाग्य लक्ष्मी मात पा से ज्ञानपंचमी जवा बीजो कोइ पण दिवस
शानी हरि हावामा श्रेष्ठ नी; माटे आत्मानु हित इन्छनार पुरुषांए विधि
पक मानवी आराधन कर.
"
rames.tcimrammnmommanoonam
!! इस्पनदिनारिमिनोपदेशमागादती पंगदशमस्तंभस्य
द्वानिगाधिरदिशनतमः मययः ॥ २१५ ॥

(३३) व्याख्यान २१६ मुं. अभय दान विपे. अभयं सर्वसत्वेभ्यो यो ददाति दयापरः । तस्य देहादिमुक्तस्य भयं नास्ति कुतश्चन ॥ १ ॥ भावार्थ-" दयालु मनुष्य सर्व पाणीओने अभय दान आप मनुष्य देहथी मुक्त धाप अर्थात् मृत्यु पामे पार पण तेन कोरी मप रहवो नी.' अभय दान उपर दृष्टांत. जयपुर नामना नगरमा धना नामनो एक मारी रहेको हनो. तेगे येहंदी एवा पांच पूरानुं दयाधी रक्षण कपुं. अनुक्रमे ते माली मरीन फूलपुत्र पपी. वा. ल्यावस्थामाज तेना मावाप मरी गया, तेथी ने परदेश जवानीकम्पो. रानामा रात्रिनो समय धवा ते कोइ अरण्पमा एक वटपक्षनी नीने रात्रिनामो ग्य. ते वृक्ष उपर पान पक्षी रहेता हता. तओए नेने दीटो, एटले ज्ञानवडे "आमाप. को पूर्व भवनों उपकारी छ" एम ओळखीने तेओए सेन का के-"नने आजपी पांच दिवसे राज्य मळशे." एवं मभिनीनं ते फुपुत्र मुशी थी. भानागारे स्पांधी चालतो ते पांच दिवसे पाराणसी नगरीए जा पहाच्या. स्पानी नर- पाळ नामनो राजा पुत्ररहित मरण पाम्या हतो. नेनुं राज्य मन म. पर्ग प्रधान उपर राज्पना भार आरोपण फरीने मुसमाज सम रावा लाग्पां. मान्यता सीमाहाना राजाओ तेनु राम्प उन्हेदन फारवा माटे ची आव्या, स्पार मनाने आने लेने पतकीहा करतो अटकावी ते वात फरी अने एन नी सराह फरवामाटे आरवा पाएं, पण तेणे मान्युं नहीं. पछी तेनी बीए पण रमको पामा नांसतां अटकावा का स्यार ते बोल्पो पं.- स बटः पंच ते यक्षाः, ददति च हरति च । अक्षान पातय कल्याणि, याव्यं तदविप्पति ॥१॥ भावार्थ-" हे पाल्पाणी ! बट दक्ष पर रहेला में पांच पोर गरम आप्पं थे, अने नेने लवं दशे तो लइ लेश, मार दी। मुंभारे पामा मांस, गर्नु हो ते पी." आ प्रमाणे फाडूं, एटले से पक्षाए ते शत्रुओने दी रागने सेने गाडया से जोइ रोको पगें आप पापा.

.. (३४) उपदंशमासाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. एक दिवम ज्ञानी गुरुनो समागम यवाथी राजाए पोतानो पूर्व भव पछ्यो. तेना उत्तरमा गुरुए कयु के-" पूर्व भवमा ते पांच पूरानुं रक्षण को हतुं. ते पनि मरीने अनुकरे यक्षो थया तओएज तारा राज्यतुं रक्षण कयु छ." एवं सांभ- ने ने राजाए बाव, कवा, तलाव विगैरे जलाशयोमा गरणीओ मुकावी, अने संयंत्र अमारी घोषणा करावी. हवे जे पापी मनुष्यो मांस खाप छ तेना पत्ये उपदेश करे छ के- एकदा श्रेणिक राजाए सभामा पूछयु के-" हालमा आपणा नगरने विष कर वस्तु सीपी मोपी है?" त्यारे निर्दय एवा क्षत्रियो बोल्या के-" हे महाराजा! हालमा मांस मस्तुंछ. आ प्रमाणे सांभटीने अभयकुमार मंत्रीए चितव्यं के- "आज हुँ आ लोकांनी परीक्षा करुं के जेथी फरीने आबु बोले नहीं." एम विचारी रात्रिन वमने अभयकुमार मय क्षत्रियोंने घेर पृथक पृथक गया, अने मन्ने नई-" हे राजपुत्रों ! आजे राजाने महा व्याधि उत्पन्न भयो ऐ; वैधोए सामनी ऑपीओ आपी पण कांद फेर पड्यो नहीं. तेथी नेमणे कई के 'मनुयना कटेजान मात्र ये टांक जैटलं मांस मळे तो राजा जीवे तेम , मसी दीनी जग: मारे नमे तेना ग्राममाथी आजीविका करनार छो, तो ई रानीगं!" आ प्रमाणे सांभळी जेने त्या प्रथम गयी ते रजपुत दोन-3 मर लानं मने तो छडी, अने बीजे टेकाणे जाओ. सागर मेटनं द्रव्य लीः अने यी स्थळे जाने त्यां पण ते प्रमाणे ratiमार गांना महार आपी, पण माम आप्यं नहीं. एवी MR भरतो मग मामी गरि निगमन करीन एक लाय माना महोर परी भामो आनी मां क्षत्रिपांने ते द्रव्य देखाडीनं गाना - प्रियां' नम योग्या हता के हालमा मांग मोपी ..मी मारणारा दगी पण ये टस मार माएं नही." Fitri सामान मान पहा. त्यारे अभपकुमार योगपी फे- माना गया होय. मात्र पाया मांगना लोपी दयारागाही. पके- अपमय कीटम्य, मुंन्दम्य मुगलयं । मातातिरक्षा, ममं मृत्युभयं दयाः ॥ १॥ Fri-niरान अन मग या मुरादन. TETrमारने यन मयना भय Mind." " पाख्यान २१६ मुं-अभय दान विप. दुयोनिमपि संप्राप्तः प्राणी मतु न बांछति । स्वादुवन्तो भवन्ति स्वस्वाहाराः कुक्षितावपि ॥२॥ মাযা--- दुष्ट योनिमा जन्मेलो जंतु पण मरवाने इच्छतो नथी. केमके भाव पृथ्वीमा पण पाणीओने पातपाताना आहार स्वादवानाज लागे है." बरी जे मनुष्य हिंसा करे, ते अति दुःखी थाय ;. जम- गोपी बब्बूलमूलाग्ने, प्रीतयूकोत्थपातकात् । अष्टोत्तरशतं वारान्, शुलिकारोपणान्मृतः॥१॥ भावार्थ-" एफ गोवा पापळनी गुल उपर परोकी हती, ते पापधी ने गोवाल एकसो ने आठ वार शलीए चटवानी शिक्षाधी मरण पाम्यो. "तेवें ছবি আ মমার্থ- नागपुर नामना नगरमा माधव नामे एक गोवाल रहतो हतो. ते एक दिवम गायो चारवा माटे मोटा अरण्यमा गयो.त्या सूर्पनी प्रचंड ताप लागवा- थी एक वावळना पक्ष नीचे चेठी, तेवामां तेना माथामांधी एक ज तैना सोळामा पही. जोइन ते निर्दप गोपाळे तेने " आ ज़ मारा देहवें सत्व (लोही) पी जाय छे." एम विचारान बायकनी तीक्ष्ण : उपर परोवी. ते पापना उदयपी तेज भवमा ते गोवाल चौरीना गुन्हामा आवी शीनी शिक्षा पामीने मरण पाम्यो. त्यार पछी ते एज प्रमाणे एकसो ने सात वार ज़दा ज़दा भयोमा चोरी विगेरेना दोपथी गलीनं दुस भोगवीने मरण पाम्यो. एकसो सातमा भवमा ते पापकर्मनो उदय योडो रखो, स्यारे सेणे तापसी दीक्षा ग्रहण करी; अने सदा वनमा रहीन गुकां पांदडा, फर, पल बिगोनू भक्षण करवा लाग्यो. ए ममाणे निःसंगपणे व्रतन पालन करतां तेने विभंग ज्ञान उत्पन प. अन्यदा ते अरण्पनी नजीफना नगरमाथी राजाना अलंकारांनी पेटी कोई चोर उपाठी. तेने पकडवा माटे राजाना सिपाइयो पाछळ दोड्या. तेओने पाछळ आवर्ता जोइन चोरे ते रत्नालंकारनी पटी अरण्यमा पेला तापस पासे मी अने ते बट वृक्ष उपर वही गपो. सिपाइओ स्पा आपा, तो तापत सुतलो हता, अन पामे पटी पहली हती. तओ पी सहित नापसने पकडीने राजा पामे लइ गया. तापस विभंग ज्ञानपी सर्व हकीकत जाम्पा छतो पोताना पूर्वकन फर्मने निंदतों सतो मौनज रह्यो. अन्यायी राजाए नेने शूठी पर पान्यों पूर्व कर्मना सयधी ते मरण पामीने देवता थयो. इति अभयदाने दृष्टांत:- - उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. " आ जगता दानना पांच प्रकार छे ते आ प्रमाणे- अभयं सुपत्तदाणं अणुकंपा उचिय कित्तिदाणं च । दाहिपि मुरको भणिओ, तिनि भोगाइ दियंति ॥ १॥ भावार्थ-" अभप दान, मुशात्र दान, अनुकंपा दान. उचित दान अने कीर्ति दान, ए पांच प्रकारनां दान छे. तेमा पहेला प्रकारना दान मोसने आपनार छे, अने पाठला त्रण प्रकारनां दान सामारिक मुखभोग आपनार ई. तेमां पहेलं हनन बंधन विगेरेना भपथी भयभीत थयेला जंतुओना मागन रक्षण करीने तेमने निर्भय करवा ते अभय दान कहेवाय छे. तेनुं स्वरूप उपर कडेवामी आन्युं छे. वीजु मुपात्र दान तेमा मु एटले सारु, अने पात्र एटले ज्ञानादि अग ग्ल म्यान. अथवा सु एटले अतिशये करीने अने पात्र एटले पापी रक्षण वरनार. आ प्रमाणे अन्वर्य मंजावा सुपात्र दान दुर्लभ छे. श्रीजें अनुकंपा दान एटले दीन अने दुःसी लोकांने पात्र तथा अपात्रनो रिमार कयां बिना मान दपावडे अन्नादिक आप ते. कडु छे के-- दानकाले महेभ्यानां किं पात्रापात्रचिंतया । दीनाय देवदुप्या यथादाद कृपया प्रभुः ॥ १ ॥ भाषा-" दातारने दान देती वसते पात्र तथा अपात्रनो विचार पार जमा, मार्गर भगवाने कृपाथी अयं देवदृप्य गरीय (मामण) मा." मा पारने शिमगा नामना भारफे नीचना श्लोकमो लरूपा गधापनारा मात्र दपार बीजा राजाओने आप्पा हता. अ य मुंहमहम्म विमलरायम्म बार हम्मीरे । इगरीमय मुग्नाणे दुम्भिक जगडमाहुणा दिना ॥ १ ॥ भागमार नापना थार. दुकाना वमनमा विमल राजाने Tren,दार राजाने यार हजार मरा अने दीदीना मुलतानने पर TETराधान्य यान.

पारस्पान २१६ मुं-अभय दान विपे. . नवकरवालि मणिअडा, ते पर अलगा चार । दानशाला जगडुतणी, दीसे पुढवी मुझार ॥ अधांत-ते दुकारना वसतमा जगडुशाहे ११२ दानशागो स्थापीहती दररोज मभातकाळे जगहुशाह ज ठेकाणे घेसीने यथेष्ट दान आपता हता त्य फोह लजापान फुलपीओ विगैरे प्रगटपणे दान लइ शक नहीं तेमने प्रच्छन्न- पणे दान आपवा सारु एफ पडदा बांधी रासवामां आवतो हतो के जेपी ओ नेमा हाप नासीने दान लइ शके. एक दिवस विसल राजा पोताना भाग्पनी परीक्षा फरवा माटे वेप बदलीन एफलोत्पां गयी, अने पडदामाथी हाथ लांबी फयों जगहुशाए शुभ लक्षणवाये भाग्यशाली हाथ जोइने विचारं फे "जगतना मनु- प्पोने मानवा लापफ कोई राजानो आ हाथ छ; हालमा देवपोगे ते आवी स्थिति पामेलो जणाय ऐ. माटे ते जींदगी पयंत मुखी थाप तैम ९ करूं." एममाणे विचारीने पोताना हाधनी आंगटीमांधी मणिजडित्र मुद्रिका (वींटी) फाढीनं हाथर्मा की. ते जोइन राजा आथर्प पाम्यो. क्षणवार पछी वळी तेणे रावो हाथ परदामांची लायो कयों, एटले जगहुशाए ने हाथमां पण बीजी वीटी आपी. ते बन्ने मुद्रिका लइने विमल राजा पोताना महेला गयो. पीजे दिवसे जगहुशाने योलावीन “ आशुं छे?" एम कहीने ते पन्ने मुद्रिका पतावी. ने जोइन जगहुशा बोल्या के- सर्वत्र वायसाः कृष्णाः, सर्वत्र हरिताः शुकाः। सर्वत्र सुखिना सौख्यं, दुःखं सर्वत्र दुःखिनाम् ॥ १ ॥ भावार्थ-"कागदाओ सर्वत्र कागज होय छे, पोपटो सर्वत्र लीलाज होप, मुखी पुरुपीने सर्वत्र सुर होप छ, अने दुःखी पुरुषाने सर्वत्र दुःख दोपहे." आ प्रमाणे सांभरीने सुशी थयेला राजाए जगहुनो प्रणाम निपेधे करीने ने हाथी उपर बसाडी तेने घेर मोफल्या. आ प्रमाणे धार्मिकपणुं अनुकंपा नवटेज शोभे ऐ. ए श्रीचं अनुकंपा दान कडूं. हवे चां, उचित दान कहे छे- पांग्य अवसर इष्ट अतिथि (माहुणा )ने, गुरुना आगमननी तथा नवा करेला भासादनी अने पिवनी वधामणी आप. ने, नेमज फाव्य, श्लोक, कोइ मुभापित फे विनोदवाली फया विगैरे कहेनारने - चित्ती जे दान आप ते उचित दान कहेवाप रे. जेम चक्रवती निरंतर , भगए रामाने प्रणाम करगे नही.

उपदेशमासाद.भापान्तर-भाग ४ थी-थम १५ मी.
मातका विहार करता तीर्थकरनी स्थितिमा सबर आपनारन वर्षासन आ
. कडूंछ के-बार कोटी मुवर्ण अथवा वार लाख द्रव्य अथवा छ लाख द्रव्य
एटलं चक्रवती एक वसते प्रीति दानमां आप हे. सांपत काठमां पण श्रीसिद्धावळ
उपर मासाद पूरो धपानी क्यामणी आपनारने वागभट्ट मंत्रीए सुवर्णनी वश
जामो आपी हती.
एकदा जुनागढना बंगार नामनो राजा शीकार करवा गयो हत्ती, त्यां
घगा समठाओनो वध करी तेने घोडाना पुंछडा साथ बांधीन पायो आवतां ने
मायी नमाज परिवारथी भ्रष्ट भयो, अर्थात् एकलो भूलो पड्यो. तेवामा एक
चालना हानी शामा उपर चीन बेटेला दुंदण नामना चारणने जोड़ने तेने
SL के-"अरे! नमार्ग जाणे ?" त्यारे ते दपाल चारण कम्युं के- (भाग)
जीव वधंता नरग गइ, अवधंता गइ सग्ग।
हुँ जाणुं दो वाटडी, जिण भावे तिण लग्गा ।। १॥
भग-"जीवनी वध करनार न जाय अनं दया पानारा स्वर्ग
; दोपचे मार्ग जाणं. तने गमे ते मार्ग जा
मासागर की नीय जेवी तेनी पाणी सांभीन ते राजाने सत्कार
(योनी ने पनि जीवन पर्यंत पाणीवय करवानो नियम
ह.भा में गागनां अभी नया गाम बिगर आपने गुरुनी जे
.
शिम : गिरमन गुग्नं मन बहे प्रणाम फों, ते जाणीने गुरुः
Priri. Pाए गए के.-" पम्प गुरु! आ धर्मलाभ फरी
rre!" परमात पणे प.-
दसंग वाणेन्द्रा जितपयनजया वाजिनः स्पंदनीया
नीटारल्या युपत्यः प्रचलितवमरपिता राज्यलक्ष्मीः ।
निःसंतानपत्रं चनुदाधितटीमंकटा मेदिनीय
प्रापन्ने पत्यभागत्रिभुवन विजयी माग्नु ते धर्मलाभार
मा-" वा ग्यापी मान्मम हानीनो, पालना गर्न जाननार
Free , freीमा, लापमान मन नामापी शोमा
Art ने मार पद नर्गती मया की मार चाप
ईगर मातांद नही.

पापान २०६२-अभप दान वि. माया अनि बचन गांभनी ममना गुणधी पंपामेला राजाए नेम रसगर गाना आपी, पान मारिनिरहवाशी नेमण से धरणानम पारगी. पादि अनंयाना उमिन पान गंभी जापा. कति पान एटलं. नि बरे फीने भिक्षुरादिकने से दान आप से .मना हानी नीयं पाण- परदा मादलक्ष देश (माया) नो अधिपति अणं नामना राजा उपर दिग्विगप मार मीरा कुमारपाले पा करी, ने वसते पांडाना पलाणने रा पाये जाया. में जोइन भनी गाधना पॉतर सामंतराजाओए मश्करी पारी-" आ पाणीपा संग पुमारपार लगाम , (सामपं) करशे? भागो मेंआंनी अभिमाप जाणीने पुमारपाले सार मण सोपारीनी गोणी मार्गमा पीनी, मने पालाना मागर उंगी परीनं जरी अने लोटाना सात मोटापारापान पारपर अपरालीन लोटाना भालावडे फोरी मारपी. ते अवसर पांप कपन घालवामी गा पा आमभटे पशु फे- र रख लटु जीपडा. रणे मयगळ मार; न पीय अणगढनीर, लेही राय संहारे, अपर न बंध कांड, सधर रयणायर बंधे मंगे राय परमार, अपर राय निरंधे, ए कुमारपाळ कांपे चन्यो, फाडी सात कडाह; तीम जे जिणधम्म न मनशे, तहनी तेहवी चाड ॥ १ ॥ आ पवित सामरीने राजाए भने पवितना प्रत्यक्षरे अर्थात् अक्षर जेटला आप्पा. एकदा गुमारपार गजा श्रीहेमाचार्य गुरुने द्वादश आवर्त पूर्वक वंदन नि समावता हता से वसनं गुरुए नेना पृष्ठ उपर हाथ मुक्पो. ते जोइन गा. नामनां पावि याल्पो- हम तुमारा करमहीं, दीस अद्भुत सिद्धि जं चंप हंटा मुहा, ते पामे हरी सम ऋदि ॥१॥ आ दुहो सांभरी फुमारपा नेने पाताना हापना फडा आप्पा. इत्यादि मबधा फीति दान उपर जाणी लंबा.

उपदेशपासाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. । - मुपात्र दान ने अभय दानयी मुक्ति पामे, अनुकंपा दानथी मुख पामे, चित दानयी प्रशंसा पामे अने कत्ति दानथी सर्वत्र मोटाइ पामे. " ॥ इत्यददिनपरिमित्तोपदेशपासादवृतौ पंचदशमस्तंभस्य पोहदशाधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २१६ ।। " व्याख्यान २१७ मुं. दान धर्मनी देशना. पादानां पात्रभक्तानां, कार्पण्यदोपमुक्तये । देशना दानधर्मस्य, देया तीर्थहितेच्छुभिः ॥ १ ॥ भावार्य-"मुपात्रनी भक्ति करनारा श्रावकोने कृपणता रूपी दोपन नि. बारग फरवा माटे तीर्थना हितेच्छु साधुओए दानधर्मनी देशना आपबी. ते दानधर्मनी देशना नीचे प्रमाणे- कालल्पमपि पावाय, दत्तं भूयोभवेद्यथा । जिनाय चंदना दत्ताः कुल्मापाः कल्मपच्छिदे ॥२॥ भाषा-" योग्य समपे सुपारने थोडं पण दान आप्पं होप तो से मोर मा. ग गंदनपाला धीर भगयानने अहदना बाकला आप्पा, मानो नाम फानार पपा. भीमानं फोलो अभिनय छ माग पूरो थयां ते वसते देवीए साग it मागनी टिफी, नेनापी घनावह श्रेष्ठीनं घर मराइ गर्प, ते देनी नगर्ग नार्ग पर डांशीए विनाएं के-" मात्र अहदना बाफळा हट मानी जी आली यी समृद्धि आपे थे, तो कोर पुत्र अंग दीदा मारा सहित परमानाई गनार पपाहीने अपार लक्ष्मी जी ने गंडमट पाटा मनिश पारीन गालावी भारतुं रामदेव नः वारंवार पाराग मा जांग लागी; त जोइन पला वेशधारी गरी अभिगय नागीन ननं या क-" मुग्धाः माग तावडे भने मत प्रार्मिक माहाना पानी नारा परमा आगरायी wr :, गलती वरना कम दान भागनानी येनानी #F "या भनिन रोगीनं कि मारपी, " ..

पारपान २१७ मुं-दान धर्मनी देशना. जी ने मामने पोग्प गणवान होप तेज श्रेष्ठ पात्र ऐ, बीजो नहीं. पात्र पलाना संबंधां पुधिष्ठिर अने भीमना संवादमा फमुंगे के-हस्तीना मगरने सिप एपदा धर्मपुत्र ( प्रधिष्ठिर ) सभामा बेटा हता, से वसते परवान भेला भीममने सभामा आनि धर्मराजाने फक- मूर्खतपस्वी राजेन्द्र, विद्धांश्च पलीपतिः। उभो ती तिष्टता द्वार, कस्य दानं प्रदीयते ॥१॥ भावार्थ-"ह राजन्! एक ख ऐपण तपस्वी ,अने बीजो विद्वान पण प्लीनो पति (भ्रष्ट ).ते बने द्वारमा उमाणे, तेमा कोने दान आप ?' रपारे प्रधिधिर कई फे- सुखसेव्यं तपो भीम, विद्या कष्टदुराचरी। विद्यां संपूजपिप्यामि, तपोभिः किं प्रयोजनम् ॥ २ ॥ भावार्य-“हे भीमा तप सेवन सुसेथी पर शक थे, पण विद्या तो महा पापी भगाप, माटे विपानी सत्कार फरीश, मात्र तपशुं प्रयोजन है?" ते सामरी भीमसेन बोल्या फे- श्वानचर्मगता गंगा क्षीरं मद्यघटस्थितम् । कुपात्र पविता विद्या, किं करोति युधिष्ठिर ॥ ३ ॥ भावार्थ-" राजा प्रधिष्ठिर! जैम फूतराना चामडानी मसकमां भरेलु गंगाजल अने मदिराना पडामा भरलं दूध काम आवतुं नी, तेम कुपात्रने विप रहली विधा पण श्रृंगामनी ?"भीमसेनना आवचन सांभरी सभामा बैठेला रणदीपायन बोल्या के- न चैकविद्यया पात्रं, तपसापि च पात्रता । यत्र विद्या चरित्रं च, तधि पात्रं प्रचक्ष्यते ॥ ४ ॥ भावार्थ-"फेवळ विधावडे पात्र फहवाय नहीं, तेमज केवळ तपबहे पण जा यहवाय नही, परंतु ज्या विद्या अने आचार बने रह्यो होप छ, तेज पान आ प्रमाणे हावार्थी पात्रने दान आप, तेज करपाणकारी. ते दान सवपूर्वक आप. फाएं फे- उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ था-स्थंभ १५ मो. दातव्यमिति यद्दानं, दीयतेऽनुपकारिणे । क्षेत्रे काले च भावे च, तद्दानं सात्विकं स्मृतम् ॥ १ ॥ भावार्थ-" देवा योग्य एवँ दान पण जे अनुपंकारिने देवाय अने यथा- योग्य क्षेत्र, काळ अने भावनो विचार करीने अपाय ते दान सात्विक कहेलं हे." आवं सात्विक दान शालिभद्र विगैरेए आप्यं छे. यस्तु प्रत्युपकाराय, फलमुद्दिश्य वा पुनः । प्रदीयते परिक्लिष्टस्तहानं राजसं स्मृतम् ।। २ ॥ भावार्थ-"जे दान उपकारना बदलामा प्रत्युपकारने माटे देवामां आवे अथवा जे दान काइ पण फळ्नी इच्छाए आपवामां आवे ते दान राजस कहेलं आ बावतमां चंदनबाळानी वृद्ध पाडोशणनुं दृष्टांत छे ते पूर्वे कहेलं छे. क्रोधावलाभियोगादा, मनोभावं विनापि वा। यहीयते हितं वस्तु, तहान तामसं स्मृतम् ॥ ३ ॥ भायार्थ-"क्रोधधी, वळात्कारथी अथवा मनना भाव विना जे सारी वांन पर दाना अपाप छे ते दान तामस कहेलं छे." आ संबंधां श्रेणिक राजानी फपीला दासी, दृष्टांत जाणी लेवं. काइ पण इच्छा विना दान करनारा दुर्लभ है. फयु के- दुल्लहाओ मुधादाई, मुधाजीविवि दुल्लहा । मुहादायी मुहाजीवि, दोवि गच्छंति सुग्गई ॥१॥ भावार्थ-"कोइ प्रकारनी इच्छा विना दान करनारा दुर्लभ छ, अने निपटगे आजीविका चलावनारा पण दुर्लभ है, बाकी एवा दातार अने एडा माजीविरा करनार याने मदगतिन पाम हे." आ दिएप उपर भागवन नामना कणीनं दृष्टांत ते नीचे प्रमाणे- गांड एक नाम काइक भक्तिकाला पुरुषने कहा के-"तारे घेर भने पादप रहेगा." ने पुरुष का के-"जो तम पाणे मारो कोइ पण प्रत्यु मार न मग नो भगोपी ग्टो." नापग ने भगीकार कर्य, एटले पलाए नेने बार आगप याप्यो, अनं पाहागतिक यह तेनी भक्ति फरवा लाग्यो. • सालीबतेवन या मात्र यात्रा शनि, व्याख्यान २१७ मुं.-दान घमंनो देशना. एकदा चोरोए आवीने तेनो घोडो हरण कपों,पण गामनी बहार नीकरता मातः- काळ पड़ जवाथी चारोए विचा' के." हवे अस्पारे आ घोडो आपणाधी ला जवाशे नहीं" एम धारीने घणा वृक्षांनी घगमा ते घोडाने बांधी दइने तेओ जता रह्या. प्रातःकाळे पैलो तापस स्नान करवा माटे तलाव उपर गपो, त्या तळावनी समीपे सांकडी गलीमा पेलो घोडो चाँधली तेणे जाया. एटले "मारा उपकारी भागवत पटेलनो चोरोए हरण करलो आ घोही छे" एम तेणे ओरख्यो. नथी ने पोतानुं धोएलं वय त्या भूली जवाने मिपे मुकी दइ घेर जइने भाग- वत पटेलने कधु के-"मारुंधोएलं वय हुं तलाव उपर भूली गयोएं ते मंगावी पो." तेणे पोताना चाकरने ते लेवा मोकल्या. तेणे त्यां जइन वय ली, तो पामे पांनाना शंटना घोडी वधिलो जोपां, एटले नेने पण लेती आपो. अनं घर- धणीने ते वृत्तांत को. घरधणीए मना विचा' फे-"अहो ! आ तपस्वीए बीजु मिप करीने पण मारापर उपकार कयों." पछी तेणे नापसने बोलानि कायु के-" हे भद्र ! हवे तमे अहांधी पधारी, कारणके उपकारीने आपलं दान निष्फळ जायछ." हवे मुधाजीवी ( निष्कपट जीवनार ) - दृष्टान कहे . फाइएक राजाने वैराग्प उत्पन्न धपो, तेथी तणे धर्मनी परीक्षा फरवा माटे विचार कयों के-“वास्तवीक रीते दान लड़ने कोण भोजन करे ? तेनी , तपास करूं." एम विचारी तेणे पोताना गेवरुन तुफम क्यों पं.-"गजा लाइ आपे ऐ ने आवीने लह जाओ" एवी सर्वत्र आपापणा करावी. तेणे तेम फरवार्थी पणा भिक्षुको लाहु लेवा माटे आल्या. तेमनं राजाए पुण्य -"तमेगावट जीवो छो?" पारे तेमांधी एक जण बोल्पो फे-"ई मुसरडे जी है." वीजाए का के - हुं पगवड जी, ए." श्रीजाए कधु के-" हाथवडे जीएं. नाथाए कार्य के-"हुँ लोकांनी कपाधी जीवं ए." अने पांचमा जैन माधुए पाएं फे-" हूं मुधा जीयु ई." पछी राजाए फरीधी मेमने पाए पं.-"शीरीते !" त्यारे पटेलाए पाएं फे-"हुँ फया फोनार एं, नेधी माणसांनं रामापण विगैरेनी कथा फार गहुँ, नेथी मारी आजीविका चाले , माटे मया जी ९." बीजाए पाछ के-"पामद हुं. तेपी लोकार्नु कामदीएं फरीन आजी- विका चलाई ई, तेथी पगवडे जी ९." श्रीजाए पाई के-लडीयो नेपी लपवारटे आजीविका चला f; माटे दायरटे जीवं ए." वोपाए पाई फे-" भिक्षुक, तपी लोकांनी पापी भीख मांगाने आजीवित पलाए. सैन माधुए पाणु के-" रहरपनो पुत्र , पण मंगारनी अमारता जोन में बैंगग्य .

(४४) उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. । वडे दीक्षा ग्रहण करी. तेथी ययाकाळ जेवो आहार मळी जाप तेवा आहा. रथी चलावी लई ९, माटे मुधा जीवृं हूं." आ पमाणे सांभळीने राजाए विचारं के " अहो ! आ धर्मज सर्व दुःखनो नाश करनार अने मोसने साधनार छ. आ प्रमाणेनो निश्चय करीने तण जैन धर्म अंगीकार कयों. वली दान रूपी अलंकार विनानी लक्ष्मी पय्यर अने मळ रूपज छे. जुआ, नवनंद राजाए कृपणतादोपथी पात्रदान कर्या विना मात्र भजाने अत्यंत पीडा करीने सुवर्णनी नव डुंगरीओ करी, ते दुर्भाग्यजागे काळे करीने पश्यरमप यह गइ. हजु मुधी ते ढुंगरीओ पाटलिपुर नगर पासे गंगा नदीने कोट पीचा पय्यरमय देसाप छ. राजगृह नगरीमा मंमण श्रेष्ठीए मणिजडिन व बद कपां हता. तेषां एक बदनुं शींगडं अधुरं हतुं ते पुरुं करवा माटे ते अनेक मकारना कर सहन करतो हतो. परंतु पात्रदान नहीं करवार्थी ते बद पृथ्वीना ने पृथ्वीमान बिनाश पामी गया. तेथी मटेला धनवं सुपात्रमा दान मग्न जाए. दान गने आप्यु होय नो वरना नाश कर छ, सेवकने आपाधी ते मिरिनमान पाप , राजाने आपवाची उत्कृष्ट सन्मान पामी शकाप ऐ; भने भार, करि के गारण विगरेनं आपवाथी सर्वत्र पश फैलाय 0; दान कोर पनमा निगर पर्ने नी. मी पण सुपात्रने दान आपवाथी विशेष कल्याण गा.पा के- जन तैले पल गुध, पात्र दानं मनागपि । पाने मायं मनां प्रीतिविम्तारं यात्यनकधा ॥१॥ भा-" जर्मा नेल. मठ पुरुषमा पानी यात, मुपात्रमा पोई पण एस. एप Trai frा अनं गाकर गाय मीनि, ए अल्प होय , तो पण Firmना पामे है." अगं गोगो के.- पात्र भने अरावना विनार नो पण माणम का माप यानां नी. ने शि का रे फे- पन पगिकह कि कं, दिन मागंनाहिं। हिंदीमंता अंबुहर जोरे मम विममाई ॥ १ ॥ भावा-"पी पक्षानामा का? मागे नैन आपई. फेमरे Frienोनि टिकां ? ना, ना, परंभ को 5."भा N .. पाल्पान २१८ मुं-मुपान दान उपर छान वरिसो वरिसो अंबुहर, वरसीडां फल जोइ । धंतुरे विप इस्कुरस, एवंडो अंतर होय ॥१॥ "हे बरसाद भले, तुंगभे त्यां वरश, पण वरश्यानी फर जो; घेतुरामा तो नारा जलपी रिप उत्पन्न पशे. अने शेरठीमा सुरस उत्सम पो. पुरलं पात्रने अपात्रमा अंतर पडशे. FROMORamaroRARORARORARNI ॥ इत्यादिनपरिमितीपशासादाती पंचदशमस्नभम्प मादशाधिकदिशततमः प्रबंधः ॥ २१७ ॥ FerresmrememeURIMARTHI व्याख्यान २१८ मुं. सुपात्र दान उपर दृष्टांत. पात्रे यच्छति यो वित्तं. निजशक्त्या सुभक्तिः । सौख्यानां भाजनं स स्यायथा धन्योऽभपरपुरा ॥ १ ॥ भावार्य---"ज मनुष्य पातानी शनि प्रमाणे भारत पर पाम निपान मापे से धनानी जेम गर्व सुमन रथान पाप है. धनानु हटांत. पृथ्वीपुर नामना नगरपी एक वीय पोताना पर मीन देने भतिष्ठानपुर नामना नगरमा आपो. तेना पुरमाधी एप. रोमीनों गं लोपोना वायरडा पारीन निबाह फरतो हो. एफ. दिवम कोय परंगी परेप धेर मीरनं भोजन करना लोरोने जोन सोयरानं सार सारानी दा पइ. मेथी ने घेर आनि पोनानी माने गारंगर शंका लाग्यो -"मीर आप. " पाएं ये फे- चौरा बल्लका वि य, दुजण विचाय पिप्प पाहणया। नजणि धुत्त नरिंदा, परस्स पीडं न पाणंति ॥१॥ भावार्थ-"पार, पालर, दुर्जन, रेप, मा. परोको, शरद राजा एपीवान ने जाणता मी. " उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. पुत्रना वचन सांभळीने डोशी दरिद्री होवाथी स्वीर करी शके तेम नहोर्नु, तेथी ते शोकथी रोवा लागी;त्यारेतेनी पडोशनीधीओए दयाथी देने दूध, सांड, धी अने चोखा विगैरे सर्व सामग्रीआपी.एटले डोशीए दूध ने चोखानी खीर बनायी अने तेमां सांड तथा घी नांखी पुत्रने पीरसी ते कोइ कार्यने माटे बीजे घेर गइ, तेर लामा एक महात्मा मुनि मासक्षपणने पारणे त्यां पधार्या. तेमने जोइने पेलो छोकरो बहु खुशी थयो अने बोल्यो के-" हे दयाना भंडार मुनि आ खीर ग्रह- ण करो." मुनिए पात्र धपुं एटलं तेणे मुनिनां पात्रामा खीर वहोरावी; ते वखत नेणे मनुष्यनुं आयुष्य बांध्यु. पछी तेनी माए बहारथी आवीने फरीने वार्की रहली स्वीर तेने पीरसी, ते सर्व साइ जवाथी तेने विरविकानो व्याधि थयो. तेथी तेज रात्रिए मरण पामीने ते तेज नगरमां धनसार नामना श्रेष्ठीनो पुत्र थयो. तेना मोटा त्रण भाइओ परणेला हता, त्यार पछी आ चोथो पुत्र धना नामनां थयो. एनो जन्म थयो त्यारथी धनसार श्रेष्ठी- धन अधिक अधिक वृद्धि पामः वा लाग्यु. धनो योग्य वयनो यतां समग्र कळाओ शीख्यो, अने उत्तम गुणोथी मातापिताना अति प्रीतिपात्र थपो. ते वसते तेना मोटा त्रण भाइओ पोताना मातापिनाने फहवा लाग्या के-"आ लघु छतां तमे तनो अत्यंत आदर केम करो छो?" त्यारे तेमणे कयु के-" तेना गुणोधी ते विशेष सत्कारने लायक है." तं गांभी त्रणे जणा बोल्या के-" एम होय तो तेना अने अमारा गुणोनी परी- पिताए परीक्षा करवामाटे चारे पुत्रोने बत्रीश बत्रीश सोनामोहोरो आपी, अन कामु के-" आटला द्रव्यवहे वेपार करीन नफो करी लावी. धनाए ते दिवर्म पशुण्यापारमा लाभ भयो जाणीने ते द्रव्यनो एक बवान मंटो लीयो, पठी राजपुत्रना मेंढा साथे लहावया माटे हजार सोनामोहोरनी गान कर्गन नेनी गाध लडाव्या. तेर्मा राजपुत्रनो मेंढो हार्यो, तेथी एक हजार गांनामोहार मेळवीन ने पोताने घर गो. तेना मोठा प्रणे भाइआए पोतपोताने मली बत्रीमा पत्रीश सोनामहारवडे जूदा जदा पार कयों, पण तेमाभी कोर नको मल्या नहीं. एमाणे अनेक उपायो धनाना सफल धया, अने मोटा अण भाइओना निफर पपा. वे ने गामा एक धनाध्य अंधी देतो हनी. ते अति पण हो. सपी न पामा माटो मादीने नेमा केटलंय. धन दार्थ इ. पाकीना दम्पना मान्य गन्नाटाने मुशाना माटलाना पापा विगरमा गुम गते पापा हता, अनेटा माटा र मालो गसी नना उपर निॉनर मा रहेता हता. जमार ने बाबा परयो, पार ने सेना पुनाने क के.-"पारे ईमरी सा करो." " पारम्यान २१८ मुं-गुपात्र दान उपरांत. जाउं पार आ साटला सहित मारो अभिसंस्कार करा." अनुक्रमे कोई पण पुष्प दान कयां बिना ते शुद्ध मत्पु पाम्यो. एटले तेने तेना पुत्रो साटला माहित रमशानमा लागपा. केमरे तो ते स्वादलामो रलो एवं जाता नहोता. रमशानमो चाहाल पोतानो हक होवायी है साटलो माग्यो; तेने आप. वानी ना फवार्थी नी साधे फजीओ धपो. छवट तयना संबंधीओना कहेवाची आए ते पाटलो घोडालने आप्पां, एटले चांडाल ते साटलो बेचना मार चौ. दायाला गपी. ते वसते लम्धलक्ष धनाए फेटलाफ चिन्हाची ते वाटलाने गव्य- मंगुन जाणीने योग्य मुल्य आपीन ते साठलो सरीद कयों पर जइने सादला भाग्यो, तो माहेपी अल्प रलो मीरा, तेथी धनो मोटो धनाढ्य धयो. तेना भाइओने आ जाइन तेना पर घी इप्पा पड़, तेपी ओ तेने मारी नाखवा मुर्धाना उपायो चितववा लाग्या. से वृत्तांत ते भाइओनी बहुओए पुरना जेवी मीतियी धनाने एकातमा फ. ते मांभळी धनो घरमांधी एकलोज नीकळी गपो; अने पृथ्वी पर ममत्तो भमतो राजगृह नगरीनी समीप पहोंची तेनी चहारना एका जपानमा विश्राम लेवा माटे छटो. ते उद्यान प्रथम दैवयोगे केवळ मुकार गई हतु, ते धनाना पुपमभावरहे तत्काळ नवपछवित अने पुष्पफबा- पड़ गई.जाइने उचानना रसके त वृत्तांत ना धी पुसुमपाळ श्रेधीने फापोते सांभळी कुसुमपाळ ही विस्मय पाम्पो, अने धनाने धर तेही लावी पीतानी पुत्री तेने आश है बखते ते नगरीमो श्रेणिक राजा राज्य करता हता, तणे पप पित पइन पातानी पुत्री धनाने आपी. राजपुत्रीनी ससी सुभद्रा नामनी शालिमदनी बहन हती, तेने पण तेना स्वजनोए धनाने मापीतेत्रणे पुनीता लम मोटे समुद्धि पूर्वक श्रेणिक महाराजार का. पछी राजाए लेने रहवा माटे मोटो महल आप्पो,तेमा रहने धनी पूर्व जन्ममा आपेला सपात्रदान फळ भोगवना लाग्यो. श्रेणिक राजाए फेटलांक गामी पण सेने आप्यो. एक यसते धनी पोताना महेलनी बारीमा घेणे हतो. वे समये पोता. ना फुटबने गरीष हालतमा त शहरमा फरत जाय, एटले तेमनी सत्कार करी घेर लइ आवी, कंठलाक गाम विंगरे आपीने फरीधी मुखी कपं. केटलोक काळ गया पी धनाना मोटा त्रण भाइओए एक दिवस मना पिताने कार्य के-“है पिता घरत समम द्रव्य आज ने आज यहचान अमारा भाग अमने आपो. पिता पधं-" है सलों ! हाल तो तमे बंधं धनान मेळवेलं द्रम्पज भोगवा छोतमो मायातमने वची आप?" स्पारे तेत्रो बोल्पा के-"पारधना धापनासीगयो हतो, त्यारे चारनी जेम घरमापीरत्नादिफसार सार वस्तु लाने (८) उगमनार मालान्तर-भाग ४ यो स्थंभ १५ मो. नाता जो मले राम मोजे, पर असे तो मारो ट्रम्पको कार नमानी गल जगाना नपी. "आ मार्ग पर शो गरि पानी पर डीन नालतो पपो. नानां कौगायी नगरीए पान्यो. त्या सगाता रानी गजा राम करना हता. पनो नगरीना मोटामा गयो, बागेला मारी के- राजाना भंगरमा एक मण मोनिका करी मेने राजा आ प्रमागनी वस्तुमो आरशे- हलिन सामे च वाजिनां शतपंचकम् । बजरी पुर्वी ग्रामपंचशतीयुताम् ॥ १ ॥ - पी. पोपोग अने पांगमो गाम सहित iml पागे) Timritra शिग करत गमभामा गपो. tiritrimmeी परीक्षा फरीची शिक्षा nior repr. Tी पाणीपा गमो निष maram. ५. : "। ... जानिन अनि मनाए नाना गयी। .. sorry. Artist पीनी गली स्थिति " M. ५१. नाति मागा जर्गर्ग। 5:14. नमानिय-प्रमाण ॥ १ ॥ *.", "ii, Amma, am ....... are ... ++t: A TET." मा ... जनी की. 4 ४. . . 4 * .... म । न पाल्पान २१८ मुं-सुपात्र दान उपर दृष्टांत. मायार्थ सुसना बसतमां अने वैभवना समपरी पीओए पिताने घेर जई, अने सासराना घाम तो सुसमा, दु:समा अने सराव स्पिनिर्मा सर्वदा रहेवं. आ प्रमाणे ते बहुदं वचन सांभानं धनसार हपित थयो. पी पुत्रोने अने पाओने लइने ते रात्रिए गामाभी नीकली गपो. अनुक्रमे फरता करतो ते को. शाषी नगरीमा आयो.स्यां तेणे समिळ्यं के-" अहीं एक तलाव सोदाय रे." से सांभरी पोतानी आजीविका चलाववा माटे ते कुटुंब सहित त्या गपो. त्या पुरुषाने हमेशा ये दीनार अने ग्रीओने एक दीनार मरतो, उपरांत संधलं अन्न सावा मरतुं. तेथी ते सरोवरमा वीजा मजुरोनी गाय ते पण युदय महित मजुरी करवा रहयो, अने पोतानी निर्याद करवा लाग्पो. एर. दिवस धनो पीटा पर चने ते सराव जोगा आध्या. त्या मजुरांनी मार्थ काय करने पोतान पर मोइने ते विचार फरवा लाग्यो फे-" अहो । आदेचे से फयु ? गोभद्रो जनको यस्या, भद्रा यस्या जनन्यहो। शालिभद्रानुजा सेयं, शी वहति मृत्तिकाम् ॥ १॥ भावार्य-"जेनो पिता गोभद्र छ, अनं जेनी माता भद्रा . ने मा शालिमदनी नानी बदन मस्तक उपर माठी बहन पर हैं." आ प्रमाणे विचाराने धनाए अजापा पनि मन पज्य पं.-" म यो रहोगे? अने पांधी आपा हो?" पारं प्रधाप लामा शसि पानाना कुटुंचना सर्व इतात कहो. पर्ण पाएं फे-" जगत्पालक ! मारा पाने विना या अहरण पहे, तेथी पाश आपरानी कृपा करो."पारे धनाए पसे के-"OIN लेराने मारे रशीपी नमारी याने मारे घर मोरलो. पणहमेशा धार बहुओ सेने घेर वा माई बारापरती जवा लागी. एक दिवस सुभद्रानो पारो होगपी से गह, तेने धनाए जपं .-" म! सं कोण ?" ते लग्जाधी नीचे माल परीने बोली ये-" तर पने गांगर प्रशो नही गोभशेरनी पुत्री अने शारिभदनी पहन . नमारा भास्ता एषा श्रेीना पुनने ९ परणी हती, परंतु पराक्का पापी ने गले फोरफ स्थाने जता रमाई." सांभरी धनाए पार्ट 2.-". मर्द ! निना विपोगे हुं शी ति रही शये ? माटे हुँ पतिदन हीने मी हा मंग भोगव." से साभरीने सुभद्रा योली - .. F (५०) उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ था-स्थंभ १५ मां. गतियुगलिकमेवोन्मत्तपुप्पांकरस्य त्रिनयनतनुपूजांवाथवा भूमिपातः । विमलकुलभवानामंगनानां शरीरं पतिकरफरसा वा सेवते सप्तजिह्वः ॥ १॥ भावार्थ-" स्वीलेला पुप्पोनी बेज गति होप छ, कयां तो महादेवना बारीरनी पूजाना उपयोगमा आवे छ अथवा तो सरीने भूमिपर पड़ ; तेवीज रीते निर्मळ कुळमां उत्पन्न थयेली खीओना शरीरने पण पोताना स्वामीना हाथनो स्पर्श थाप छे अथवा तो अग्नि तेनू सेवन करे छे." आ प्रमाणे घणी रीते तेनी परीक्षा करता तेने दृढ शीवाडी जाणीने धनाए पूर्वनो सर्व वृत्तांत तेने जणाव्यो, एटले सुभद्रा तेमने पोताना मार तरिक ओळखीने लज्जाधी नीचुं जोइ रही. पछी धनाए तेने घरमा मुख्य पदवी आपी सर्वनी स्वामिनी करी. आ वृत्तांत धनसारे सांभळ्यु, तेथी लोको पासे धनानी निंदा करता करता ते धनाने घेर गया. धनाए पोतानी ओळखाण आपी नमस्कार करीने तेमने घरमा राख्या. एवीज रीते अनुक्रमे पोतानी मा तथा मोटा भाइओने पण सत्कार करीने घरमा राख्या. पछी ते मोटा भाइआनी त्रण बहुओ रही. तेमणे विचार्य के-" आपणा सामुससराने तथा स्वामीने धंनाए केद कर्या छ, माटे तेनी फर्याद करवा माटे आपणे शतानीक रानानी सभामा जइए. आम निश्चप करीने ते बहुओए राजसमामां जइ राजाने शीवांद दइने कछु के-" अमे उदरनिर्वाहने माटे तमारा नगरमा आया. जीए. परंतु तलाव खोदावनार धनाए अमारा आखा कुटुंब- हरण कयु छ. तेने जीवतुं रास्युं छे के मारी नांख्युं छे तेनी पण खबर नथी, माटे हे पांचमा लोकपाळ । तमे तेनी शोध करो." आवी फर्याद सांभळीने शतानीक राजाए पोताना सेवकोने मोकली धनाने कहेवराव्यु के-"आ फर्यादणांना कुटुंबना माणसोने जलदी छोडी मूको." धनाए जवावमां कहेवराव्यु के-". हुं कदापि अन्याप करुंज नहीं, अने कदाच करूं तो तेमां राजाने वचमां आववानी शी आमाणेना तेनां गर्विष्ट वचनो सांभळीने ते जमाइ. हतो, तो पण तेने हणवा माटे राजाए सेना मोकली. धनो पुण्यशाली होवाथी लडाइमा जय पाम्पो. त्यारे प्रधानोए राजाने विनति करी के-" हे राजेंद्र ! आ धनो रामा पचिसो कोकाट कवाय. नहर छे? .

पाख्यान २१८ मुं-सुपात्र दान उपरांत. कदापि अनीति करे तेवो नी, महा धर्मात्मा छ, अने परग्रीनो सहोदर छ. मारे आ खीओनेज विशेष पूथ्वाची काइक खबर पडशे." एम कही राजाना मनने शांत करी प्रधानाए ते खीओने पूछथु के-"धना नामनो तमारो कोड स्वजन छ ?" तेओ बोली के-"हा, अमारा दियर धना नाम हतो. पण ते घरनी समग्र लक्ष्मीनो त्याग करी अमन मुकीने क्यांइक जतो रहेलो छे. ते जीवे में के नहीं तेनी पण अपने सबर नथी." प्रधानाए पृछ्यु के-"तमे तमारा दियर धनाना शरीरन कांड पण चिन्द जाणो छो?" ते बोली के.-"हा, से ज्यारे नानो हतो त्यारे तेने नवरावतां अमे तेना पगर्मा पपर्नु चिन्ह जो दन." से साभगने प्रधानाए धनाने त्यां बोलाव्या. धनो त्यो आवी पातानी भाभी- आने नमीने बोल्पो के-"शं! श्रेणिक राजानी पुत्रीना पति धनाने धारीने तम मने बोलाव्यो छे?" ते वीओ चोली फे-"अमे भक्ति पूर्वक तमारा पग धाइने अमारा दीयर तमे छो के नहीं, तेनी खात्री करी." धनाए फखु के- "परस्त्रीनो स्पर्श करवापी पाप लागे छे. हुं परवी साधे बोलतो पण नपी, तो स्पर्शनी तो वातज शी करवी? पछी प्रधानोना अने राजाना कहेवापी धनाए हास्य करवं तजी दइने पोतानी भाभीओने आदरसत्कार पूर्वक पानान घेर मोकली. पी पोताना पाचसे गामो पोताना भाइओने आपी ने पली. भोने साये लइने धनो राजगृह नगरे गपो. त्या बीजा श्रेष्ठीओनी चार फन्या. ओने ते परपो. आ प्रमाणे धनाने आठ खीओ थइ. अही धनाना भाइओए पांच से गामामा अहंकारथी पोतानी आमा भव. तावी. तेमना दुर्भाग्य वढे ने बधा मामोर्मा दुकाळ पडयो; लोगो कागानी जम नासी गया. पछी ने दुर्भागी प्रणे भाइओ घउंना पोर्णपा भरीने राजपथ नगरीमा वैचवा माटे आव्या. धनाए तेमने जोपा; एटले तेमनो सत्कार परीने पोताने घेर लइ गयो. परंतु तेमने नाना भाइने घेर रहेबान पसंद पद नहीं. ने तेओना फदेवाधी धनाए सर्व द्रव्पना सरस्सा भाग पारी तेमने चोद पौद परांट सोनामहोरो आपी. ते द्रव्प लइने नेओ नगर बहार जता हता; वाम गाय- ना मीभागमाज धनना अधिष्ठापक देवोए तेमने रोस्सा, अन प के.-"आ धन तमारा भाग्यनु नपी. ए धननो भोक्ता नो भाग्यशारी धनोज ऐ." आवा वचनो मभिटीने नेओ गई रहित पपा, अने पाण परीने धनाने शर, गया, धनाए सत्कार करीने नेमन घरमा राख्पा, एटले तेत्रो रपा सपे रदेवा साम्पा. एका पार जानने धारण करनारा धर्मपोप नाम्ना हरि त्यो पापां. धनो पोताना भाइओ महिन सरिने दिरा गपो. सरिने सोदी देशना मानीने उपदेशंगामाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. - पनाए नम्रना क पूछयु के-" हे भगवन् ! मारा त्रणे भाइओ कया कर्मपी नियंन रहा?"ते सांमी गुरुए तेमनी पूर्व भव आ प्रमाणे कसो के-- "कोई एक गामा ऋण माइओं काष्ठना भारा वेचीने आजीविका चलाता रना. एक दिवम लाकडां लंगा माटे तैओ साथै सावान भावं लइने वनमा गया. मध्यान्डका माग बेठा, ते वसते कोड साधु मासक्षपणने पारणे स्पा आल्या. ने जाउने दान आगनीमावार्थी नेमणे पोताना भातामाथी दान दी. मनि मा पनी ने पश्चात्ताप करवा लाग्या के "आपणे भूल करी, आ साधु फोग- वं नाने जता ग्या. अने आपगे भूरुपा रया. ए साधु काइ उत्तम कुटनो न नोः पनपा देनी दोर नथी. आपणंज मर्स के फोगट भूसे मर्या." आ म साना सरना करना पोताने येर गपा. अनुक्रमे आपुपना क्षपे मरन मदिन मना पामी त्पा नर्गने अहाँ उत्पन्न धपा . पा गत दान गने पचानार करवायी आ भरमा वारंगर निधन -- पानापान तत्कायों. दत्ते दाने मनीपिभिः । मिगु पुग्यरमो भावजलेन परिपिच्यते ॥ १ ॥ भागाने मुज पुरोए पधानाप करो नही. परंतु OF THE TITrj गिन कर. r: पान सभाए. गुग्ने पगं के-"है गुरु ! कसा करें ranfirm?" गुरु बोल्या के.-" उपारे भामो धनो एक ९. Text गाना ना, या तमे पहली बार शिपायो भना Frof Trart. धनाए मार मागी अने नी माना गा. *१५ART TU गा मा पने नन मी करी आ ** .rani... मामा, श्रीजीए मोर अने गोभीर धी .Kit | गान का एर्नु नंना प्रभामा Cart समदा ने मार मारी वान करतान में maitz.मगार माया गाना बारेमा 7. आर. में निक 'र'मा ? "मी को ::Tari " .

व्याख्यान २१९ मुं-धर्मना चार प्रकार. (५३) आ ममाणे सर्वना संशप एंदीने गुरुए विहार कॉ. पछी धनो सदा मुख- मो मम रखो सतो दिवसो निर्गमन करवा लाग्पो. ठेवटे तेने जे रीते वैराग्प माप्त- पवाथी तेणे दीक्षा ग्रहण करी ते विपेन सर्व प्रांत शालिभद्रनी कथामांधी मुज्ञ पुरुषोए जाणी लेवू. "जे निर्भाग्य माणसो भयम मुनिने दान दइने पछी पश्चात्ताप करे छे ते देवयोगे पामेला श्रेष्ठ वहाणनो त्याग करीने उंचेधी समुद्रमा झपापात करवा जे करे छे." ॥ इत्यददिनपरिमितोपदेशमासादवृत्ती पंचदशमस्तंभस्य अष्टादशाधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २१८॥ व्याख्यान २१९ मुं. धर्मना चार प्रकार. दानं सुपात्रे विशदं च शीलं, तपो विचित्रं शुभभावना च । भवार्णवोत्तारणयानपात्रं, धर्म चतुर्धा मुनयो वदन्ति॥ १॥ भावार्थ-"मुपात्रदान, निर्मळ शील, विचित्र प्रकारनो तप अने शुभ भा. वना-ए संसारसमुद्रने तरवामां वहाण समान धर्मना चार प्रकार मुनिओए कह्या छे." दानवें वर्णन पूर्व करी गया है. हवे शीळनं वर्णन करे छ- ऐश्वर्यराजराजोऽपि रूपमीनध्वजोऽपि च । सीतया रावणश्चैव त्याज्यों नार्या नरः परः ॥ १ ॥ भावार्थ-"ऐश्वर्यवडे चक्रवती जेवो होय अने रूपवडे कामदेव जेवो होय तो पण पर पुरुपने रावणने, जेम सीताए तज्यो तेम उत्तम वीओए तजी देवो." रावणे सीताने राज्य, अलंकार विगेरे आपवानो अनेक प्रकारनो लोभ बवाव्या, तो पण ते महासती पोताना शीळ व्रतथी भ्रष्ट थह नहीं. कधुं छे के- सीतया दुरपवादभीतया, पावके स्वतनुराहुतीकृता । पावकस्तु जलतां जगाम यत्तत्र शीलमहिमा विजृभितः॥१॥ भावार्थ-"अपवादयी भय पामेली सीताए अग्निा पोतानो देह झंपलाव्यो, परंतु ते वसत अग्नि जळ जेवो शीतर थइ गयो. तेमा मात्र उल्ल- सापमान शीटनो महिमाज कारणभूत छे. माटे चीजाओए पण शीवत पाळ- वाने विपे पत्न फरवो."

(५४) उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. तेना आ प्रमाणे शीळ पाळवा उपर दृष्टांत. पसंतपुरमा शिवंकर नामनो व्रतधारी एक श्रावक रहेतो हतो. सं. एक वसते धर्मदास नामना सरि पधार्या. तेने वांदवा माटे शिवंकर गयो. बांदीने गुरु पासे केटलीक आलोपण लीधी. पछी हर्ष पूर्वक वोल्यो के-"है भगवन् ! मारा मनमा लाख साधर्मी भाइओने भोजन कराववानो मनोरथ छ, परंतु तेटलं धन मारी पासे नथी, माटे हुँ , करुं के जेथी मारो ते मनोरथ पूर्ण पाप? " गुरुए कई के-"तुं मुनि मुव्रत स्वामीने वांदवा माटे भरच जा. पो जिनदास नामनो श्रावक रहे छे, तेनी भार्या सौभाग्यदेवी नामे थे; ते वनेने तारी सर्व शक्तिथी भोजन, अलंकार विगेरे आपीने प्रसन्न कर. वात्सल्पधी तने लाख साधीन भोजन आप्या जेटलं पुण्य थशे." गुरुनु वचन सभिरीने तेणे ते प्रमाणे कयु. भोजनादिक भक्तिवढे जिनदासनी मेवा करी. त्यार पडी ते शिवंकरे गाममा जइने लोकोने पूछयु के-"आ जिनदाम कवी उत्तम है ? सत्य छ के दांभिक छ ?" त्यारे लोकोए कई के-" हे भार! मभिल, आ जिनदाम मात वर्षनो हतो, त्यारे एक दिवस उपाश्रये गयो हतो.त्या गुरना मुसथी शीलोपदेशमाळानुं व्याख्यान सांभळीने तेणे एकांतरे ग्रह्मचर्य पागनो नियम ग्रहण कयों. एज प्रमाणे सौभाग्यदेवीए पण बाल्यावस्थामा मानी पाम एकातरे गीळ पाश्वानुं अंगीकार कयु. देवयोगे ते वनेनुंज परस्पर पानिमाण पपं. परंतु शील पाच्याना क्रममा ने दिवस जिनदासने पटी हत्तो मेंणि सोमापदेवाने निपम इतो अने जे दिवस सौभाग्यदेवीने छुटो हतो नंगि जिनतामने निपम दना. आवी हकीकत बनवादी सौभाग्यदेवीए जिततामने यके-" हे स्वामी । हूं तो निरंतर शील पाठीश, नमे सुशीभी पीसीधी माय ला करो." क के-" मारे तो फरी लम करवा नयी, पान दो पोग्प मामर दीक्षा लश." पछी ते दंपतीए गुरु पासे जाने इन पंत रमेशने मार ब्रह्मचर्य अंगीकार कय अनं पहरामणी विगैरे करीने श्रीमंती न मकार कयों. मार ने दंपतीना जेवा याममचारी अमे तो कोरस मांगयों नी. आ प्रमाणेनुं वृनात माभरीने शिवकर ते जिनामा दिगो मेवानि करीने पोनाने गाम गपो. मा माग द्रौपदी. पगाती, गारपनी, सुभद्रा, गुदर्शन शेट भने जर मागीनां में दाना मांगपांगमाठा, शीर निगरपी शीर. ग्गाम्य लिागा. " व्याख्यान २१९ -धर्मना चार प्रकार. हवे तप धर्मनुं वर्णन करे हे तपना जेई भारमंगळ बीजे एक पण नथी. केमके तेज भवमा निपमा मुक्ति पामनारा सीकरोए पण तर कयं हतं. ते विपे फ/ छे के- संवच्छरमुसभजिणो, उम्मासा बदमाणजिणचंदो । इअ विहरिआ निरसणा, जइनए उपमाणेणं ॥ १ ॥ भावार्य-" प्रापभ स्वामीए एक वर्ष सुधी अने जिनोने रिपे चंद्र समान श्रीपर्धमान स्वामीए ४ मास सुधी निरनशनपणे ( उपवास करीने) विवार को हतो तेथी बीजाओए पण पथाशक्ति तपने दिपे मपल करतो. " तपपी इष्ट मनोरथनी सिद्धि थाय . चक्रपती राजाओ अहम सप करीनेज मागध, वरदाम, गंगा, सिंधु अने प्रभास विगेरेना अधिष्ठापक दंबोने जीते. तया हरिकेशी विगेरे मुनिनी जेम तपथी देव सांनिध्प थाप छे. श्री भदेव स्वामीनी पुत्री बाहुबळीनी येन सुंदरीनी जेई तप करवं. तेवं तप नीचनी गायाची जाण. सहि वाससहस्सा, अविलंब अंबिलाई विहिआई। जीए निरकमण कए, सा सुंदरी साविआ धना ॥ १ ॥ भावार्ष-"जेणे दीक्षा लवाने माटे माठ हजार वर्ष सुधी निरंतर बिल फयां ते गरी भाविकाने धन्य है." की तपसी कोट विगेरे व्याधिओ पण नाश पामे. उजइ सर्णकुमारो, तववल खेलाइ लब्धि संपन्नो । निहअखडिअंगुलि, सुवनसोहं पयासंतो॥१॥ भावार्य ए संडने जीतनार सनत्कुमार चक्रीने सपना प्रभावी सेलोपि आदि अनेक लधिओ माम या हती, तंथी पोतानी कोटवादी आंगी उपर एक चोपडीने तमणे मुरर्ण समान फातिवारी करी सारी ही. (मनसुमारे दीक्षा लीधा पी तमना शरीरनी चिकित्सा करवाना मिपपी वेचना प धारण करीने में मिथ्याती देवो परीक्षा करता आल्या हत्ता, ते बसवनी आपात .) माटे सर अवश्य करई, फछ- . उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ धो-धम १५ मो. विरम्य विपयेभ्यो यैस्तप मोक्षफलं तपः। तैरेव फलमंगस्य जगृहे तत्त्ववेदिभिः ॥२॥ भावार्थ-" विषपो थकी विरक्त यइने जेओए मोसफल भाषनाई तप कयुं छे, तेवा तत्वज्ञानीओएज मनुष्यदेहनं फळ ग्रहण कयं छ." जे कारण माटे त्रस अने स्थावर अनेक प्राणीओनो क्षय करनारं, वज जेवा कठण लोढाना तपावेला गोव्य समान ज्या त्यां विनाश करनारं अनं वनादिक अनेक वस्तुओनो पंण विनाश करना एवं पुष्ट शरीर तद्दन असारज छे; तेमा सार मात्र तेना वडे तप साधवो तेज छ. केमके- अथिरेण थिरो समलेण निम्मलो परवसेण साहिणो । देहेण जइ विढप्पई धम्मो ता किं न पज्जुत्तं ॥ १॥ भावार्थ- आ देह अस्थिर, मलीन अने पराधीन छै; नैनावडे जो स्थिर, निर्मळ अने स्वाधीन एवो धर्म साधी शकाय छे तो तेने विष शा मारे उपयुक्त न य?" ते तप शरीरनी समाधि वडे करवी. कडूंछ के- सो अ तवो कायव्यो, जेण मणोमगुणं न चिंतेइ । जेण न इंदियहाणि, जेण य जोगा न हायति ॥ १॥ भावार्थ-"जे तप करवाथी मन अवगुण- चिंतन न करे, जेना व इंद्रियां हानि न पामे, अने जनावडे मन, वचन अने कायाना जोग क्षीण याय एवो तप करवो." आवो तप पण मात्र कर्म निर्जराने माटेज करवो. क में के.-" आ लोक संबंधी सुखसंपत्तिने अथै तप न करवो, परलोक मां सुसमाप्ति थवाने अर्थे तप न फरवी, लोको प्रशंसा करशे एवी इहावटे प- साम करवो, मात्र निर्जराने अर्थेज तप करतो." विवेक विना करेलु तप मान दारीरने फटकारीज थाय रे.जुओ,नामली तापमे जेटलो तप कयों इतो लेटर नाप जांजन शामनविधि प्रमाणे निधि भावे कयों होप तो तेथी सात जी मिहिन पामे, परंतु अज्ञानना दोपथी ते इशान देवलोकंज गयो हतो. क्री वाम्बीए पिना त्याग करवी जाइए. केमफे क्रोध रूपी अमि धण तन्ने पग चंानना काष्टपमहनी जम एक क्षणमा बाली नाले छे. कई छ के- , व्यास्पान २१९ मु-धर्मना चार प्रकार. एकेन दिनेन तेजोव्यूह, पृण्मासिकं ज्वरो हन्ति । कोपः क्षणेन सुकृतं यदर्जितं पूर्वकोव्यापि ॥१॥ भाया--"जेय एक दिवमनो ज्वर एमासना तेजससहन हणं से, म | फोप फोटीपूर्ववहे उपार्जन करलो मुस्तनो पण एकक्षणांनास कर ." बरी- द्रुमोद्भवं हति विपं न हि हुमं न वा भुजंगप्रभवं भुजंगमम् । अतः समुत्पत्तिपदं दहत्यही महोल्वणं क्रोधहलाहलं पुनः ॥२॥ भापा--"क्षमाथी उत्पन्न यतुं विष सनो नास परतुं नथी, अने मपंथी उत्पन यतुं विप सर्पनो नाश फरवं नयी; परंतु अहो ! क्रोध की महा भयंकर हलाहल विप तो पोताना उत्पचिरपाननेज बाळे . वरी- कपाया देहकारायां, चत्वारो यामिका इव । यावजाग्रति पार्श्वस्थास्तावन्मोक्षः कुती नृणाम् ॥३॥ भावार्थ-"देह रूपी दानामा पार फाप रूपी चार भोपीदारो स्पो सुधी समीप मागे जागता रहेला, त्यो सुधी मनुप्पांनी मोर पांधी . पाप?" मही सुमागी भग्नकारकर्नु नि ते अन्य प्रयाधी जानी . . विधि तप करनारा भारकोने मांत नेनं उधापन परवापी मोटे फरा. फफ- वृक्षो यथा दोहदपुरणेन कायो यथा पड़सभोजनन । विशेपशोभा लभते यथोक्तनीयापननेव तथा तपोऽपि ॥१॥ भावार्थ-"जेस दोहद पूर्ण करतापी इस अने । रमना मांगनी शरीर विशेष शोभा पामे , म विधि पूर्वर जपाएन पावापी म विशेष शोभा पा.वरी- लक्ष्मीः कृतार्धा सफलं तपोऽपि ध्यान सदार्जिनबोधिलाभः । जिनस्य भक्तिर्जिनशासनश्रीगुणाः स्युल्यापनती नराणाम् ॥२॥ भाषा-परिधि पच. उपापन ( उसम) पारा हा पाप, तप सफर पाप से, उंचा प्रसार पान गा पा , जिनपर ६ घोधिनमो लाभ पाप , जिनशानी भक्ति पापणे, जिनशासननी योगा बधे, रिगरे अनेक गुण पाय.

मागन्ना-भाग ४ छो-म १२ मो. परमाननामरपना साराशनमाटे उजम स्पं. नेर सामान. नान्न, मासा जानिनो फर, सरं जानि मोटर जादिनी मुनी निगरे परगन. गंडवा, महामनामो, रिद भारत ने निस्तारगडं मन जनने रिम्प सरनार पर मगर पर गरिन मागे करतुं जोए. से मारनं वगंन करे. इनरम्नया शीलं नृणां भावेन पर्जितम् । लंगनिः भापीडा कायक्टेशम केवलम् ॥१॥ गानि कराधी को पनी हानिन पार नाग मोगर, भने मानिाना शीर *xmitm पाना भीगे को पतनपी म.के शी भोग भोगापा का Fert: RT Exam को एक पण मी फोन rrrrrrier Anा पग मुगिने, नापी Tara मार भी कमान M .. भाषिणः कम्गमले । Airthrit, लिमिमगृह पणागः ॥ १॥ " THATI AT HTTAfnfantr print ....! { ११॥ मना ) : THE RH. FAIRATRITTA .:. ram. मात्र मा नारायण 18 राना गाग, TH .."pam Exnn dile -, marat aur jr TETTE पारस्पान २२० मुं. विवकार्नु कर्तव्य. चित्तसाध्यमिह दानमुत्तमं, शीलमप्यविकलं सुदुर्द्धरम् । दुष्कराणि च तपांसि भावना, स्वीयचित्तवशगेति भाव्यताम् ॥ १॥ भावार्थ- मनना भाव सहित उत्तम दान दे, इसपी पाली शफाप एवं निर्मर शीर पाई. कष्टपी फरी शफाप एवं तप फरवू, अने चिनने स्थिर राखीने भावना भाववी." ।। इत्पादिनपरािमेनोपदेशासादवृत्ती पंचदशमस्तंभस्प नवदशाधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २१९ ॥ व्याख्यान २२० मुं. विवेकीनुं कर्तव्य. विवेकवानरः कश्चिन, स्वभावाइमतत्वताम् । शीनं विज्ञाय गृह्णाति, कपिलागुरोरिख ॥१॥ भावार्थ-" कोहक विवेकी पुरुष स्वभारशीज धर्म तत्व आणीने फरिल नामना गुरुनी जेम तत्काळ तेने ग्रहण करे हे." कपिल मुनिनी कथा. फौशांपी नामनी नगरीमा जितशत्रु नामे राजा राज्य करतो इतो. तेने चौद विधानो पारगामी काश्यप नामनो श्राह्मण पुरोहित हतो. तेने यशा नामनी पत्नी हती, अने कपिल नामे पुत्र हतो. वे पुत्रनी चाल्पावस्थामाज तेनो पिता मरण पाम्पो. एटले कपिलने बालक तथा अन्नानी जाणीने राजाए तेना मापने स्थाने वीजा को अयोग्य भागने पुरोहितरदे स्थाएन रूपों. ते हमेशा घोडा पर ऐसी मा छत्र धरावी घणा संवको सहित राजद्वारा जचो, स्पारे देने जोइन फपिलनी माता रुदन करती हती. एकदा पोतानी माताने रोती जोड़ने फपिलं तेनं कारण पूज्यं से- हे माता !तुं आ पाह्मणने जोरने केम रु ? भारी पास तेन सरसकै कारण कहे. "स्पार तेनी माताए फाई के-" पुत्र! तारा पिताने स्याने राजाए आ ग्रामणले रास्पो 2. अपार यो मा संपचि.

उपदेशप्रासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. वालो देसाय थे, तेवाज तारा पिता पण प्रथम हता. तेथी आने जोइ तारा पितान स्मरण थवाथी खेद थवाने लीये हुं राउं हूं. तुं अभण होवाथी आ तारा पितानी लक्ष्मी पाम्यो रे." कपिल वोल्यो के-" है माता! मारा पितानुं स्थान भने शी रीत मळे ? " ते बौली के-" तुं विद्याभ्यास कर, तो पछी राजा व तारा पिताने स्थाने स्थापन करश." ते वोल्यो के-"ह माता ! हुं कोनी पासे अम्पास करुं ? " त्यारे तेणे कधू के-"आ नगरीमा तो सर्व तारा द्वेपी छे; तेथी नुं श्रावस्ती नगरीए जा. त्यां तारा पितानो मित्र इंद्रदत्त नामनो पंडित ग्राह्मण रहे थे ते तने समय कामां निपुण करशे." ते सांभरीने कपिल श्राव स्ती नगरीए गयो. त्यां इंद्रदत्तना चरणने नमीने तेणे नम्रताथी विनंति करी के-" हे पूज्प काका ! मारी माताए मने तमारी पासे मोकल्यो छे, तेथीई अभ्यास करवा आव्यो ९." ते सांभरी इंद्रदत्तं तेने पुत्रनी जैम सोगमा वैसा- ही सुसी सबर पूछया. पीतेने जमाडीने कडु के-"हुँतने विद्याभ्यास करावीश, पन तारा मोजनने माटे , यशे ? केमकं मारा घरनी स्थिति एवी नथी के हुं तने जमाती शकुं."त्पारे कपिल बोल्यो कै-"हुँ भिक्षावृत्ति करीने निर्वाह चलावीश." कंदानं काई के.-" हे वत्स ! भिक्षा माटे भमवाथी विद्याभ्यास थइ शक नहीं. अने भी मन पिनापन अभ्याम घनी शकं नहीं; केमके भोजन विना मृदंग पण वागतुं नथी. मारे पन भोजनने पार विचार करीए. " एम कहीने ते बाळकने लइ इंद्रदच जामिन नाम्ना पर शेटने पर गपो. तेना घर पाल उभो रहीने मोटे स्वर मापी पालीने पनि ग्राषण छ एम जणाव्यु. एटले शाळिभद्र श्रेष्ठीए तेने बोटाने फे.-" हे पाण! तमारे , जोइए ऐ? जे इच्छा होय ते गो." दाने पर्ग फे.-" आ ग्रामणनी पुत्र विद्यानो अयी है. तने हमेशा मल्न आग, पटले पन है भणावीश; मारी पार्म धन नथी, माटे हुं मानी न मिशन भोजन मागं" आ प्रमाण मामीने अधीए नेने मोहन बगगन अंगीकार करें. पी ने दिवसथी कपिल इंद्रदत्तनी मायाम शाहा लाग्यो, अनं शालिभदन घर जमरा जरा लाग्यो. सामिदन पर कलियां जमा यमना, त्यार नेनं पीरमवा एक दागी का रंनी मा राय पितांत याना अनुक्रमे तं वागी उपर आगतः थपो; पीय देना पर आगन. पा. पी ने यत्र पीपरपनी जम क्रीडा करता "रो: निरिहर ! कमर पियमा आगन, पपली पुरर पर मार डालदा नी." हा प्रमाणे श्रीडा काला नमन कर Aurrentitars wit.

ध्यारुपान २२० मुं-विवेकीतुं फर्तव्य. लाक दिवसो व्यतीत थया. एकदा दासीए कपिलनं कई के मारा स्वामी तरीके तो तमेज छो. परंतु तमे धनरहित छो, तेथी मारा निवाहने माटे हुँ बीजा पुरुपने सेव ! पतिबुद्धिपी नहीं." फपिले ते दात अंगीकार करी. त्यार पी एक दिवस ते नगरमा सर्व दासीओनो कारक उत्सव हतो, त्यारे ते दासी पुप्पनी माग विगरे लेवा माटे कोइ पण द्रव्प नहीं होवाची उदासीमां पड़ी; लेने उदास जोड़ने कपिले पछयं के-" हे भिया ! तुं आज उदास फेम जणाप ?" ते चोली के आने सर्व दासीमोनो उत्सव ऐ तेथी पुप्पएर विगैरेनी जकर छे. जोमारी पास पुष्पमालादि न होप तो बीजी दासीओमां मारी मश्करी थाय." आ भमाणे तेनुं वचन सामळीने तेना दुसे दुःखी थर्यलो कपिल पण उदास थइ गयो, अने कोइ पण बोली सक्यों नहीं. तेन तेवी रीते खेद पामेलो जोइने दासी बोली फे-" हे स्वामी ! तमे खेद न करो; आ नगरमा धनो करीने एक श्रेठी 2. तेने मातःकाले जे जाग्रत करे नेने ते श्रेष्ठी ये मासा सुवर्ण आपे थे, माटे तमें त्यो जइने तेने प्रथम जगाशी तो ते नमने 2 मासा सोनुं आपशे; ते मने आजी, जेपी मारुं अने तमाएं कार्य यइ रहेश." कपिले ते अंगीकार कयु. पछी कपिल ते दिवसनी रात्र “वीजो कोइ वहेलो जाने जगाडशे" एका भपधी मध्यरात्रिए जाग्यो. रात्रि चंद्रवती होवाथी फेटली रात्रि बाकी छे ते जाण्या विनाज ते चाल्पां. रस्तामा जवा कांटवाळ पकाइयो, अने चोर धारीने योध्यो. केमके " चौरला आचरण सेवांज होय छे." पछी मातःकाळे सिपाइयो तेने प्रसेनजित राजा पासे लद गया. राजाए तेने पूछयं के-" है बामण ! तुं कोण ? क्यो रहेछ ? अने शा माटे आ गाममा आव्यो ?"स्पार कपिले पापली सर्व वात कही बतावी. ते समितीने राजाने पा आवाधी तेने गाणु के- हे महात्मा ! तारी जे इच्छा होय ते माग, हुं नारी इच्छा भमाणे तने आपीश." फपिल बोल्पो के-" हे राजा ! ९ विचार फरीने पछी मा." एम फहीने ते अशोक वनमा जइ विचार करवा लाग्यो के.-"ये मासा सुवर्ण मागवायी वो वध विगरे कोई पाप नहीं, माटे सो महोर मागुं ? सो महोरी पण घर घरेणा विगैरे थाय नहीं. त्यार हजार मागुं? हजारथी पण पुत्रना विशाह रिंगरे उत्सरी पाए नहीं, स्पारे एक लास महोर मागु ? लासपी पण पान, मान पूर्वक मित्र, बाघर, । गरीब विगैरेनी उदार पर शक नहीं, मारे करोड मा ? सो करोड माग ? - जार करोड मागं ? " आ प्रमाणे विचार करता करता तेने शुभ कर्मनी उदय था- थी माची बुद्धि उत्पन्न घर-- -- है 4 - उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ यो-स्थम १५ मो. जहा लाही तहा लोहो, लाहा लोहो पपहइ । दो मास कणय कनं, कोडिए वि न निढ़ियं ॥१॥ भावार्थ-"म जेम लाम थाप , तेम तेम लोभ थाप है. लामी टीम इहि पाने में; कमक वे मासा सुवर्णतुं काम हर्नु ते एता करोड सोनामहारपी पन पूर पडनु नपी. "हो! लोम रुपी सागर दुर थे, तेने पूर्ण करवाने कोइ पण शविमान मी विधा माटे अहीं आन्यो, घर नजीने परदेशमा पर धेर आया. इंद्रात ने धर्मात विधा आपे में, अनं शालिभद्र शेठ भोजन आपे थे, वो पग मन डिगग में पौवनना मदयी दासी साधे गमन कयु. मारा निमंत्र कुटने लंग तगार मारे रिपोज धिकार के जेधी जीवो आरी रीते विडंबना पा ." पनि किार करना करना ते विषयो यकी विरक्त थपो. तेने जातिस्मरणमात की में मपंद पपी. एटलं मस्तक परना केश पोतान हाथे उसडीने दे। लाग, मुमागीका गिरे मुनिशन तेणे ग्रहण कपो. पन नानी पागे गपा जाए एपं के-"आशं फ' ?" *" त लोहा" गापा कहीने पोताना निार जगापा. rr" मार्गमा गुमेपी सांसारिक भोग भोगा अने एकर मीर मुनिए का के-" महण फरेलं मत माणात पग । Trtun नई राजा ! तने धर्म लाम हो. mrathi पीनरी ममता रहिन, अहंकार रहित अनेश rani rim am लाग्या. आ प्रमाणे प्रतर्नु पालन करता परिक Firmer नया कारबान उत्पन्न पप्. नमी कामे मार पोजन निागारी अनि मपंफर भी Afrमा गार वर्ग है. ना थोपने पोप एमाले Tarf माह मांग नमनी पाग आप्पा. पशिक्षित दर दृग मारे ! घाम पाने मनि बोया के Errrrrग गानी नांगयोग्या-"म : परकीट निसा पहनाप का rr sir ना पता नानोपारा पापी मान ramमनी माता दाहापा . * " " पाल्पान २२१ मु-गुदाशुद्ध प्रत पालन करवान फल कहे ए. (६३) अघुवे असासयंमि, संसारंमि दुरकपुराए । किं नाम हुजं तं कम्म, जेणाहं दुग्गई न गच्छेजा ।। १॥ भाया-"अभुव, अशाश्वत अने दुसपी पूर्ण एवा संसारमा एवं फयु फर्म फे जेपी जीव दुर्गतिमा न जाप ?" आ विगेरे पाचतो गाया कपिल मुनिए कही. ते सांभळीने ते पाचसो चोर तियार पाम्पा. तेओने गुरुए चारित आप्पु, अने देवताए मनिवेश आप्पो. ते धार- फरीने तेओ महर्षि थपा. पणी ते सर्वे फेवरी गुरुनी साधे पृथ्वीपर विहार फला लाग्या. फेटलाफ वर्ष सुधी विहार फर्राने फपिल फेवळी मोसे पधार्या. "आ पमाणे कपिल मुनि सम्पफ भावरढे केवळजान पाम्पा, अने परभद्र आदि चोरोने प्रतियोध पमाडीने सिदिपदने प्राप्त थपा. " ॥ इत्पादिनपरिमितोपदेशासादत्तो पंचदशमस्तंभस्प विशत्यधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २२० ।। REARREARRRRRRRRERA व्याख्यान २२१ मुं. शुदाशुद्ध व्रत पालन करवानू फर कहे छे. बहुकाल व्रतं चीण, सातिचारं निरर्थकम् । एकमपि दिनं साधोतं शुचि शुभंकरम् ॥ १ ॥ भावार्थ- अतिचार सहित पणा फाल मुधी व्रत आचरण कयु होप तो पण से निरर्थक भने मात्र एसज दिवस पवित्रपणे एटले अतिचार रहित मुनिव्रतर्नु पालन करें होय तो ते शुभ फरने आपे हे." आ उपर एक हात छे ते नीचे प्रमाणे- कंडरीक पुंडरीकनी कथा. जंदीपना महाविदेह क्षेत्रमा पुंडरीकिणी नामे नगरी हे. तेमा महापप नाम राजा राज्य करतो इतो. तेने थे पुत्रो पया. पी राजाए धर्म श्रवण करतो वैराग्य उत्पन पवायी मोटा पुत्र पुंडरीकने राजगादी आपी, अने नाना पुत्र कंदरीकने पुरराजपची आपी. पाते दीक्षा लाममनो स्य करीने मुक्ति पाया.

उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. एकदा केटलाएक साधुओ ते नगरीमा आव्या. तेमने वांदवा माटे बन्ने माइ- ओ गया. तेमने मुनिए धर्मनुं तत्त्व आ प्रमाणे समजाव्यु के- भ्राम्यन् भवार्णव प्राणी, प्राप्य कृच्छ्रान्नृणा भवं । पोतवद्यो हारयति, मुधा कोऽन्यस्ततो जडः ॥ १ ॥ भावार्थ-"जे पाणी आ संसारसमुद्रमां भटकतां महा कष्टे वहाण समान मनुष्यभवने पामीने फोगट गुमावी दे छे, तेना थकी वधारे .मूर्ख बीजो कोण कहेवाय? आ प्रमाणेनी देशना सांभळीने वैराग्य पामेला बन्ने भाइओ घेर आव्या. पछी पुंडरीके नाना भाइने कहयु के-" हे वत्स ! आ राज्य ग्रहण कर, हुं दीक्षा ग्रहण करीश." कंडरीक वोल्पो के-" हे भाइ ! आ संसारना दुःखमां मने केम नालो हो ? हुँ दीक्षा लइश. " मोटा भाइए कह्यु-" हे भाइ ! युवावस्थामां इंद्रियोनो समूह जीती शकातो नथी, अने परीसह पण सहन थइ शकता नथी." कंडरीक बोल्यो के-" हे भाइ ! नरकनां दुःख करतां परीसहादिनुं दुःख काइ वधारे नी, माटे हुँ तो चारित्र अंगीकार करीश." कंडरीकनो आवो आग्रह होवाथी पुंडरीके तेने रजा आपी, एटले तेणे मोटा उत्सव पूर्वक दीक्षा ग्रहण करी; अने पुंडरीक तो मंत्रीओना आग्रहथी भावचारित्र धारण करीने घरमांज रह्यो. कंडरीक ऋषि अगिपार अंग भण्या, परंतु लुखां सुकां भोजनथी तथा घणु तप करवायी तेना शरीरमा केटलाक रोगो उत्पन्न थया. अन्पदा गुरुनी साथै विहार करता करतां कंडरीक मुनि पोताना नगरमा आव्या.पुंडरीक राजा नेमने वांदवा गयो.सर्व साधुओने वांधा, परंतु शरीर कृश होवाधी पोताना माइन ओळख्या नहीं. तेथी तेणे गुरु महाराजने पोताना भाइ संबंधी समाचार पछपा. गुरुए कंडरीक मुनिने बतादीने कधु के-" आ जे मारी पासे वेग तेज तमारा माइ ई." राजा तेमने नम्यो पछी तेमनुं शरीर रोगग्रस्त जणा: बांधी गुरुनी रजा लड्ने तमने राजा शहरमा लड़ गयी, अने पोतानी वाहनशायमा गामी मार मारा राजोपयोबडे नेमने रोगरहित कर्या. त्या राज्य संबंधी स्वादिष्ट भोजन करतापी ते मुनि रममा लोलुप थइ गपा. तेथी त्यांधी विहार करवानी मा न.पा. एरले राजा ने हमेशा कहवा लाग्पो के" हे पज्य मुनि ! तमे तो अनिश विहार करनारा छां; द्रव्य, क्षेत्र, फार अने भाव ए चारे प्रकारका प्रति दी रहित छो. निगगी यार्थी नम पिदार करवा उत्गुफ धपा इशो. तमने निरने धन्य है. अन्य एं. कमक भोग पी कारवां मुंग्यो मतो फार्थना व्याख्यान २२१ मुं-गुदाशुद्ध बन पालन करवानू फर कई छ. (६५) पामुं हुं." इत्यादि वचनो राजाए वारंवार फा. एटले कंडरीक मुनि लज्जा पामी त्यांची विहार करीने गुरु पास गया. एक दिवस वसंत ऋतुमा पोतपोतानी ग्रीओ साये क्रीडा करा नगरजनो ने जोइने चारित्रावरणकर्मना उदपबहे फंडरीय मुनिनुं मन चारित्री चलाप. मान धयुं. तेथी से गुरुनी आज्ञा लीचा विना पुंडरीकिणी नगरी पामेना वनमा आव्यो; अने पात्र विगेरे उपकरणोने झाडनी शासा उपर लटकाने कोपळ लीला घास उपर आगेटवा लाग्यो. तेने आवी रीते संयमपी भ्रष्ट चित्तवारी थपेलो तैनी धावमाताए जोपो. तेथी तेणे नगरमा जाने पुंडरीक राजाने ते वात कही. ते सांभरीने राजा परिवार सहित तत्कार त्यो आन्पो, ते वसते कंडरी- फने चिंतातुर,प्रमादी अने भूमि सांतरतो जोइने राजाए का फे-"हे सुख दुःसी समान भाववाला ! हे निस्पृह ! हे निग्रंथ ! हे मुनि ! तमे पुण्पशारीणे, मने संयम पाळवावडे धन्य छो," इत्पादि अनेक प्रकार तनी प्रशंमा फरी. तो पण ते नीज जोइ रह्यो तेम काइ उत्तर पण आप्पो नहीं. तेथी राजाए तेने संप. मधी भ्रष्ट थपेली अने संपमनी अनिष्टतावागे जाणीने पूछ के-" मुनि ! आ भाइना सामु फेम जोता नधी ? प्रशस्त ध्यानमा मम णे फे अमशरन प्पा. ना ? जो अमशरन ध्याना आरूट पपा हो तो तमे पूर्वे यारकारे मांटुंभावराग्य ग्रहण फयु थे, तेना चिन्हमन पानादिक मने आपो, अने परिणामे महा शिरण फळ आपनार राज्पना चिन्हभूत आ पट्ट हरती विगैरे समे महण फरी. आ प्रमाणे राजानुं वयन सांभरीने पंडरीक यह रूपं पाम्पो अने सरकार पहाग्नी उपर पडीने नगरमा गयो. साधुमा श्रेष्ठ एवा पुंडरीफे विलाप करनी राणीको विगेरेने सापनी फांचरी माफक तजी दइने अने पतिनो पंप महण परीने पापी तत्काळ विहार फो. अही पंडरी घणा फारना भरपी होवाथी संज दिवमेइच्छा जप मा. भक्षना विवेकशिवाय अनेक कारन भोजन फ. ते आहार पर सरीर मी पचवापी तथा रात्रिए भोग विलागने माटे जागरण फरवार्थी सरकार रानीगंज विरविकानो व्याधि उत्पम ययो, पेट फुली गएं, अपान वायु पंध पी बने मृपाकात पवाने लीधे अत्यंत पीटा पाममा लाग्पो. ते मामा " मननो भंग पार- पाथी आ अनि पापी." एम पारीने मेवय. पुरुषों ए सेन और मी. तेपी सणे विनाएं 2-"जो आ रानि चीनी जाप, सो प्रातःपारमाज मई मेर फोने दणी ना." एरी रीते रोद ध्यानमा वर्तवों से पानिमाज पररीर प “पाम्पो अने मातमी भरकमा भमहिान माममा नापागमा मा पपी. " उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. पुंडरीक राजपिए तो पोतानी नगरीथी चालतांज अभिग्रह कयों के-"गुरु पास जइ मत ग्रहण कर्या पछी आहार लईश." एवो अभिग्रह करीने चालना मार्गमा क्षुधा, नृपा विगेरे परिपह सहन करवा पड्या छतां अने कोमळ देह पता पग ते सेद पाम्या नहीं. वे दिवसे छठनो तपथतां गुरु पासे जइने चारित्र ली पी गुरुनी आज्ञा लइने पारणुं करवा माटे गोचरी लेवा गया. तेमा तुच्छ अने सो आहार पामीने तेना वडे तेमणे प्राणवृत्ति करी. परंतु तेवो तुच्छ आहार पूर्वे कोर वसत नहीं करेलो होवाथी तेमने अति तीव्र वेदना थइ. तो पण शुन माराधना करीने पुंडरीक राजर्षि मृत्यु पाम्या; अने सर्वार्थसिद्धि नामना विनानमा उत्पन पपा. ते विष छठा अंगा कहां है के- वाससहस्संपि जई, काउणवि संयम विउलंपि। अंते किलिठ्ठभावो, नवि सिन्झइ कंडरिंयव्य ॥ १॥ भावार्थ हजार वर्ष मुभी विपुल संयम पाळ्या छता पण जो अं fr मध्यामाप पाय तो से कंडरीकनी जेम सिद्धि पदने पामतो नी. अप्पणवि कालेण, केइ जहा गहिय सीलसामना । मादंति नियय कनं, पुंडरिय महाऋपिव्व जहा॥२॥ भापार-" माडो फार मात्र पण गारित्र ग्रहण करीने जे यथार्थ पारे दुसार कांग्नी गेम पीनान कार्य मिद करे छे. " पर, प्रमो गारित पारीनं फेटला जीव धोग का रा, अयाजा अनिगार सहित पण काल सुधी पारित्र पाते गोपिदि पाने पाममा मी." " intimonioneinka......nony मस्तिगमनागमनमानी समरनभम्प पानिनमः प्रबंधः ।। २२१ ॥

- . व्याख्यान २२२ मुं. सत्संग. उत्तम मनुप्पे सत्संग करवो' एवा सत्पुरुपना शिक्षावारपनी पुष्टिने माटे फटे छे के- उत्तमाधमयोः संगफलं लब्धं परीक्षया । प्रभाकरेण विप्रेण, ततः कार्या सुसंगतिः॥१॥ भावार्थ-" प्रभाकर नामनो ब्राह्मण उत्तम अने अधम संगति फल पाम्पो छे तेनुं प्रांत सांभीने गुज्ञजनोए परीक्षा करीने सरसंग फरवो." प्रभाकर विमर्नु दृष्टांत. वीरपुर नामना नगरमा दिवाकर नामे एक प्रामण रदेनो इनो,ने पोनाना पदकर्ममा तत्पर दतो. नेने प्रभाकर नामे पुत्र हनो. ने साते उपमना आगना दतो, अने निरंकुश हाधीनी जैम स्वच्छाए चौतरफ भमतो दतो. एक दिवस तेने तेना पिताए शीसामण दीधी के-" हे पुत्र ! नुं सत्गंग फर.तं अने अचम जनोना गंगधी मारुशील पण नाश पामे छे. या ऐ पश्य सत्संगमाहात्म्यं, स्पर्शपापाणयोगतः । लोहं स्वर्णीभवेत् स्वर्णयोगाव काचो मणीयते ।। १ ।। 'भावार्य-"सत्संगर्नु माहाल्प तुओके पारम पापाण ( पत्थर) ना पोगपी लोद सुवर्ण पाप हे अने मुवर्णना पोगधी फार मणि पापहे." विकाराय भवत्येव, कुलजोऽपि कुसंगतः। कुलजातोऽपि दाहाय, शंखो पन्हिनिपेवणार ।। ३ ।। भावार्थ-"उंच पुरनो मनुष्य पण पुमंगधी विकार पामे . जुरो । उनक जातिनो शंख पण अमित सेवन परे शो से वाहने अर्षे पाप है." माटे हे पुन ! न विद्वानोनो संग करीने शाखाभ्यास पर,फाप रूपी मान रस पान पर, फाओ शीस, धर्म पर, अने पाताना फुरनो उपर का." आममागे पीशीसामण आपी परंतु ते तो पहेश लाग्यो - (६८) उपशमामाद भाषान्तर-भाग ४ धो-स्थंभ १५ मो. .. न शाखेण क्षुधा याति, न च काव्यरसेन तृट् । एकमेवार्जनीयं तु, द्रविणं निष्फलाः क्रियाः ॥१॥ भाषा-"शाग्नपी कोइ धानो नाश थतो नयी अने फापना रसपी गइ हा मटवी नधी, माटे मात्र धननेज उपार्जन करवं; ते शिवायनी मां कलामा निकर." आनी पुत्रनी उनिपी सेद पामेली दिवाकर मौन रतो. फरीने शीसाय गर्ग नौं. पी पोताना मृत्यु ममये वात्सत्यने लीधे पुत्रने बोलावीने फणु के- "रे! जो मारा वास्य उपर तने आस्था नथी, तोपण आश्लोकने पर परदेषीमा ममाधिभरग पाय कृतजस्वामिसंसर्ग मुत्तमम्रीपरिग्रहम् । दुन्मित्रमलोभं च, नरो नैवावसीदति ॥ १॥ भाग-" ना ( फारसान ) सामीनो मंग फरनार, उत्तम फुटनी भतार भने मिलीभी भित्र फरनार मनुष्य फोइयमा पण से Tak:." पः मा मंगन्यं, परितः मह संकथाम। भी मर मित्रतं कुर्वाणी नैव सीदति ॥ २ ॥ - TV Tलानी गगनि, पंडितो गाणे यातालाप अने निक मी मनी न." ware AAINIा आता मागो ग्रहण की. कसा १.arman. Tी ने पानी का काममा प्रभार rrrrrrr fix नाममा जनियता नी, जमा #re we arrian अपम पानी हनी. में verwater मी मामा मामा शनिबार * : irrrगानीमा मित्रा * सरदर २ मा refunनयागां, मनी माग प्रभा so gror irata 7T1 AN . - N पाल्पान .२२२ मुं-मत्संग. मूर्खा मूर्खः समं संगं, गायो गोभिर्मगा मृगैः । सुधीभिः सुधियो यांति, समशीले हि मित्रता ॥१॥ भावार्थ-" मूर्स मूर्सनी साधे, गायो गायोनी साधे, मृग मृगनी साथै अने पंटितो पंडितोनी साधे संगत करे ऐ. अर्थात् समान स्वभाव वागनीज मित्रता होय छे." ते सोभनीने राजा संतुष्ट भयो, अने प्रभाकरने केटलुक गाम गरास विगैरे इनाममा आप्युं. ते प्रभाकर सिंहने आपी दी . एप्रमाणे अनेक वसत तेणे सिंहनी उपर उपकार कयों. दासीने पण वसालंकार विगैरे पुष्कळ आएं. अने लोभनंदी मित्रने पण समृद्धी वायो करी दीयो. हवे सिंहने एक मोर पोताना माणथी पण अधिक प्रिय हतो. तेर्नु मोस सावानो दोहद तेनी दासी जे प्रभाकरे मी करीने रासी हती तेने गर्भना अनु- भावधी पपो. प्रभाकरे पिताना श्लोकनी परीक्षा फरवा माटे ते मोरने फोर गुप्त स्थाने राखीने वीजा मोरना मांसथी तेनो दोहद पूर्ण कपों. भोजन वखते सिंदे मई टेकाणे पोतानो मोर जोपो; पण हाय आव्यो नहीं. तेथी तेणे उद्घोपणा करावी के-"ज मोरना पवर आपशे तेने सिंह राजा आठसो सोनामहोर आपशे." आप्रमाणे सांभरीने पेली दासीए विचा' के-" मारा पतिए मोरने मार्याना सबर जो हुँ सिंहने कहुं तो मने ८०० सोना महोर मरशे अने पति तो ममाफर नहीं तो पीजो पण घशे" एम धारीने द्रव्यना लोभधी ते सिंह राजापासे गई अने कयु के-“हे राजा ! प्रभाकरनी बुदि भ्रष्ट थई . केमके स्वामीनो पिय मोर होवायी तेने मारवानी में ना पाड्या छतो मारो दोहद पूर्ण करवा माटे पीजो मोर न लावता नेणे आफ्ना मारने मारी नाख्यो छ." आममाणे दासीनू वचन सांभरीने क्रोध पामेला सिह नकोरे प्रभाकरने पकडी लाववाने सेवको मोकल्या. प्रभाकर पण ते दृत्तांत जाणीने कृत्रिम भप पामी लोभनंदी मित्रने घेर जइ फ{ फे-" हे मित्र ! मारु रक्षण कर. रक्षण फर." लोभनंदी हकीकत सभिलीने योल्पो फे-"ते शुं सिंहाकोरनु कोइ बगाड ?" प्रभाकर वोल्यो फे-"राजाना मोरने पिपानो दोहद पूर्ण करवा माटे मायों ."त्यारे ते अधम मित्र बोल्पो फ.-"स्वामीनो द्रोह करनार एवो जे तुं तेने निर्भप स्थान पाथी मळे १,पोताना घरमा चरनो धामनो पो कोण नाम ?" इत्यादि फटीन वचनो फह्या. प्रभाकर मित्रना घरमा पेमा लाग्यो, एटले लोभनंदीप पूम पाडी. तेथी नकार राज मेवरोण आसने लेने पकडमा अने मिंद राजा पासे लद गया.

(७०)
उपदेशप्रासाद,भाषान्तर-भाग ४ धा-स्थंभ १५ मो.
,
सिंहे भृकुटी चहावीने कथु के-" है अबम ब्रामण ! मारो मोर लाय. नहीं तो
तारा इष्टदेवतुं स्मरण कर." प्रभाकर दीनताथी बोल्यो-" हे देव ! तमेज मारा
स्वामी, पिता अने शरण भूत छो,माटे आ सेवकनोआ एक अपराध क्षमा करो."
इत्यादि नम्र वचनो कह्या छतां नीच प्रकृति वाला सिंहे तेने मारी नासा मारे
भटोने सौप्यो. प्रभाकरनी अरजपर कोइ पण ध्यान आप्युं नहीं. पछी प्रभाकर
मनमा विचायु के-" मारे तो पितानुं वचन देवना वचन तुल्य थयुं. ते वचननुं
उल्लंघन करवाथी मने तत्काळ आवं फल मळ्यु." एम विचारीने गुप्त राखली
मोर सिंह राजाने आप्यो. अने तेनी रजा लइ घी तथा मित्रने तजीदइने त्यांची
चालतो थयो.
मार्गे चालतां प्रभाकर विचार करवा लाग्यो के-
नृणां मृत्युरपि श्रेयान, पंडितेन सह ध्रुवम् ।
न राज्यमपि मूर्खण, लोकदयविनाशिना ॥ १॥
भावार्थ-" माणसोने पंडितनी साधे मर ते श्रेष्ठ. पण मूर्सनी माथे
रहीने राज्य करवं ते श्रेष्ठ नहीं. केमके मूर्खनो संग आलोकमां अने परलोकमा
बनेमा विनाश करनार छ."
अनुक्रमे चालता चालता प्रभाकर सुंदरपुर नामना नगरमा गयो. त्या
हेमरथ नामे राजा हत्ती. तेने गुणसुंदर नामे पुत्र हतो. ते कुमार नीच पुरु-
पोना संगधी अने व्यसनधी रहित हतो, वळी कृतज्ञ, - चतुर अने प्रिय जन उपर
पीति राखवा वाळो हतो. तेने नगरनी बहार शस्त्र शास्त्रनो अभ्यास करता
मभाकरे जोपो. एटले तेनी पासे जइने विनप पूर्वक ते कुमारने नम्पो. कुमारे
पण प्रसभ दृष्टिधी तेनी सामुं जोइने तेनो सत्कार कों. कर्वा छे के-
प्रसन्ना दृड्मनः शुद्धं, ललिता पाइनतं शिरः ।
सहजार्थिप्वियं पूजा, विनापि विभवं सताम् ॥ १॥
भावार्थ-" प्रसन्न दृष्टि, शुद्ध मन, सुंदर वाणी अने मस्तक नमाव,
ए वैभव दिना पण सत्पुरुपोनी सहज अधिने विपे पूजानी सामग्री छे."
प्रभाकर पण कुमारनी स्नेह पूर्वक वातचीत जोइने विचा के
अस्याही विशदा मूर्तीिमतं च मधुरं वचः।
नव्यमीचित्यचातुर्य कटरे स्वच्छतात्मनः ॥ १॥

पाल्पान २२२ मुं-सरगंग. (७१) भावार्थ-" अहो ! आ कुमारनी निर्मट मति, परिमित अन मधुर वचन, योग्यता भरेली मुंदर चतुराई अन आत्मानी निमंटना कवी सुंदर ?" वाल्येऽपि मधुराः केपि, द्राक्षायन केऽपि चूतयत् । विपाकन कदापीन्द्रवारुणीफलवन् पर ॥२॥ भावार्थ-"केटलाएक द्रासनी जैम चाल्पावग्यायीन मधुर होप, फटलाएफ आग्न फटनी जेम परिणाम मधुर याप , अनं फेटलाएक माद- वरणाना फरनी जेम कदापि पण मधुर धना नी." वटी "पत्राक्रतिस्नत्र गुणा वगंनि " ज्या मधुर आनि ऐ, पाणी पण बसे." एवी फहवन छे. इत्पादि विचार करीन अमायर में युमारनी मेगा सीकारी. कुमार ने गाममा रहेवा माटे मकान आएं तो ते गनं.पछाकोमा. रावस्थामांधीज श्रेष्ठ प्रकृति वाली अने स्थिरता विनयादिर, गुणी रानी प्रापणनी पुत्रीने ते परण्यो. अने यमंग.नामना कोर गृहस्य गाँध भिमार्ग. ते प्रेमी परोपकार करवामा निरंतर सरपर मां अनं मगरमी पाप गणातो तो. अनुक्रमे ते नगरनी ईमरथ राजा मृत्यु पामबापा पुमार गमकर राग भयो स्पारे राउपर्नु गर्व फार्प फरवामी समर्थ एवा प्रभायर तमोप्री पपां. एकदा पीजा फोई राजाए गुणगंदर रामानं उसम मक्षण भागममी भेट मापली, पण ते घोडान विपरीत शिक्षा आपली मी. पन मा. मारा एवा राजा तथा प्रधान से घांहा उपर पटरीन पानी पर मा फरवा गपा. या पोरानो बेग जाणवा माटे आए पानं पापपगी re फपी. एटले ने घोडा पणा पंगधी दोध्या. मनो अंग ओणे पारा गरेर मओ प्रयत्न करता, सेम सेम से घांगो विपरीत नाहगी तो दोरतो. एम परनो फरता से पह पर मीयारी गपा अनं एक गार Eet आवी पोचपा. मार्ग जनो विचारवंत मंत्री ओमाना H Trhatt लालीपो. बट पाफीने एमार मपा मंडीए हगामी पुरी र दात ते पोटा उभा रला. पणी स्पापी पाण परमां रामाने भात हा लागी। मभीए एक आम आए. पाटी पारे परीसृपा लामा परिकार . परी पोतीबारे नी पण आपु. एमपण आम्हाला गय आनी पोरगं. पणी पाणी पी सिए पनि श्री न झाला. TAGRAM गगनाद भागला-भाग ४ पो-स्म १५ मी. कर ली गेन नो भयो हनी ने हमेशा मंत्राने घरीराममा हा पता गागर मगर ते मारने गुरु गते हो पगार करावी. परंतु कोर पर मानेभी पतो सो र एन गो. नेम र परिमारना मगर ने गरे मोदक के-"साजे कुमार मैपीने घेर गपा m. र जीते वमान दरवारमा मोर ---." रे मार्ग! फेस आज दरबारमा पानी." *F-माने माग हुं शनिमान नपी. मेरो it." से बोली- ना! ए ! * प्रभापीने ली राग ram नी मेरो पारी मारपोरे. एषा । मापो. रोगीमारी कई के- rr... Rो नही."तीने करीब rupt ram are a पागे गपो मने कई फे-"m * ** ttrinीमा में पांगो की पोरमणी. PurenTr-HTमारे मा अपोपका + ni marriamamगग प्रोपो- wift I minा ग. बाग *** . ; arri: मानी जाताना SITTणा." Hit "मा मना, EिM । . पपीनान सीमा नानानि । +.. का * : | प्रामक ६. Art anttra! - १५. ११Item + ।

व्याख्यान २२३ -अंतरंग छ शत्रने जीतवा : विष. (०३). मचान बोल्पो फे-" हे गुणना सागर ! ज्यारे आप एम कहो छो, स्पारे प्रणे आमगंधी सर्प, तमे पुत्र सहित चिरफार राज्य करो." एम कहीने राजपुत्रने लावी आप्पो, कुमारने जोइने सर्वे हर्पित थया. पछी " आम शामाटे करें? एम राजाए पूछयुं त्पारे मंत्रीए पोताना पिताना उपदेशी आरंभीने सर्व वृत्तांत क- ही संभराव्यो. राजा ते सर्व वृत्तांत सांभळीने पोतानी प्रशंसा पर जाणी जरा लजित थयो. अने मंत्रीने पोताना अर्धा आसनपर बेसाठीने बोल्यो के-"हे मित्र ! में अमुल्प एवा प्रण आमयमांधी एक आमलने पण पुत्रनल्प गप्प ते पोग्य नहीं." आममाणे कही अनेक प्रीतिवाक्पोपी तेनो मत्कार फो. आ ममाणे प्रभाकर मंत्री सारा राजानो आश्रप पामीने घणो मुसी थयो अने वैनी माथे रहीने चिरफाळ राज्पनुं मतिपालन कायं. " प्रभाफरनी जेम सज्जन अने दुर्जनना संगनुं फट प्रत्यक्ष जोइने विवेकी माणीओए मुस अने सद्गुणनी पाभिने माटे निरंतर सजननांज मंग करवी." SCREERSCALCALCREARRECE ॥ इत्पमदिनपरिमितोपदेशमासादरतो पंचरामस्तंभस्य दाविंशत्यधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २२२ ।। RRRRRRORIES व्याख्यान २२३ मुं. अंतरंग छ शत्रुने जीतवा विपे. कामः क्रोधस्तथा लोभो, हो मानो मदस्तथा । पवर्गमुत्सृजेदेवं, तस्मिंस्त्यक्ते सुखी भवेत् ॥ १ ॥ भावार्थ-"काम, क्रोध, लोभ, हर्ष, मान अने मदए शहना वर्मने स्पाग फरवा, पेमर नेमना पाग परवापीज मनुप्प समी पाप हैं." आमामानी शितानी सणे. काम एटले परद्री उपर अथवा नहीं परणली [ प्रभारी दीपनि मागक्ति रामनी .आगो पाम रापण अने पद्मनाभ विगरेनी र शिक्षा राज्पथी भ्रष्ट का अने मायादि गमननोन पाय . ममें- Tiभागना-भाग ४ पो-रभ १९ सी. ना पांडित्यं, कुलीन विवकिता। पनि चिनांतने पापः कामपारकः॥१॥ नपना निTE काम की महिमा पुनरगं मनं जिन - लगातापित्यापिनांगः क्षयासयार । बादशी. नान्यः कामुक्तोऽन्नलः ॥ ३ ॥ tो को आमि (मननी पी irani.iranीजो कोसी नी. इसे imit frnगापirst nirani ":"fter tit होली remi art . s मीप गाय- HIT गि। गाणा Tw: गा] | Pk है. . . . १ d mhani ... (11. TET Fr .

ध्याख्यान २२३ मुं-अंतरंग । गने जीता विपे. लोभ एटले दान आपवा योग्प ( पात्र ) ने पधाशक्ति दान आप, नहीं अपवा अन्यायधी पर धनने ग्रहण करने. लोभ सर्व पापर्नु मूळ छे, तेनी उपर सागर श्रेष्ठी,सुभम चक्री,मम्मण श्रेष्ठी अने लोभनंदी विगैरेनों दृष्टांतो मासिद्ध है. लोभधी पापुल थयेला पुरुषो अनेक पापना कायों करे छ, कडूंछ के- क्रयविक्रयकूटतुला लावव निक्षेप भक्षण व्याजैः । एते हि दिवसचौरा मुणंति महाजने वणिजाः ॥ १ ॥ भावार्थ-"महाजनमा गणाता आ वणिक रूपी दिवमना चोरो लेवा तथा देवानां सोटा तोलां करीने लघु लाघवी करावडे ओटुं आपीने, पापण राखला द्रव्पन भक्षण करीने, अने व्याजना वेपारे फरीने दुनियाने लूटी लेके.' हृत्वा धनं जनानां, दिनमखिलं विविधवचनरचनाभिः । वितरति गृहे किरातः, कप्टेन वराटिकात्रितयम् ॥ २ ॥ भावार्थ--" लोभी माणस आखो दिवस विविध प्रकारना वचननी रचना फरीने माणसानं धन हरण करे थे. पण ते नीच पोताना घरमा ऋण कोही पण महा मुश्फलीपी वापर ऐ.' आख्यायिकानुरागी, ब्रजति सदा पुस्तकं श्रोतुम् । दष्ट इव कृष्णसर्पः, पलायते दानधर्मेभ्यः ॥३॥ भावार्थ- कथा सांभळबानो रागी एवो लोभी हमेशां पुस्तक अवण करवा जाप छे, परंतु दानधर्मनी वात आवे त्यारे जाणे कृष्णसर्पधी रंगापोहोप तेम त्पांची तुरन नागी जाप छे." उत्सृज्य साधुवृत्तं, कुटिलधिया वंचितः परो येन । आत्मैव मूढमतिना, हतसुकृतो वंचितस्तेन ॥४॥ भावार्थ-"जेणे मदापरणनो त्याग करीने कुटिल शुद्धिधी पीनाने छतयों में ते मूढमतिवायए सेना मुात हणापा ऐ एवा पोताना मात्मानेज ऐतों रे, एम जाणवं." द्रव्यानामपि लाभेन, न लोभः परिभ्यते । मात्रासमधिकः कुत्र, मात्राहीनन जीयते ॥ ५ ॥ " उपदेशपासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. ३ भावार्थ-" द्रव्यादिकना लाभधी पण लोभनो पराभव थतो नथी. करके ने मात्राए करीने अधिक होय, ते ओछी मात्रा वाळाथी जीती शकातो नथी'." मान एटले दुराग्रहने छोडवां नहीं, अथवा वीजाना युक्तियुक्त वचनने ग्रहण करवां नहीं ते. आ मान तत्व अतत्वनो विचार नहीं करनारा दुर्योधन लेबा दुराग्रहीने विशेपे होय छे, कडु के- दृग्भ्यां विलोकते नोवै, सप्तांगैश्च प्रतिष्ठितः। स्तब्धदेहः सदा सोप्मा, मान एव महागजः ॥ १॥ भावार्थ-" मान ए मोटा हाथी समान छे, केमके हाथीनी जैम मानी पुरुष पोतानी दृष्टि वडे उंचु जातो नथी, सप्तांग राजलक्ष्मीधी प्रतिष्ठित रहे थे, वेनुं शरीर स्तब्ध पाप छे अने हमेशां उष्मा सहित होय छे, एटलं फुफाडा मार्या फरे छे, आप्रमाणे हाथीनी ने मानीनी समानता छे" आवा माननो त्याग करवाीज वाहुवळीने केवळ ज्ञान उत्पन्न थयुं हनु' माटे तेनो त्याग करवा योग्य छे. भद एटले माप्त थपेला वळ, कुळ, ऐश्वर्य, स्वरूप तथा विद्या विगैरेवडे आंफार फरवो, अथवा कोइने वात्कारे वांधवो ते. कयुं छे के- एकः सकलजनानां, हृदयेषु कृतास्पदो मदशत्रुः । येनाविष्टशरीरो, न शृणोति न पश्यति स्तब्धः ॥१॥ भाया-" मद रूपी शत्रु एक छतां सर्व जनोना हृदयां निवास को अन से मद शत्र जेना शरीरमा पैसे छे ते माणस स्तब्ध भइने कोइ पण देशको नपी, नेपन गांभरना पग नधी." सायंमदी रूपमदः, भंगारमदः कुलोनतिमदश्च । विभवमदा जातिमदः, मदक्षा देहिनामते ॥२॥ भावा-" गोपनी मद, रूपना मन, कामना मद, उस कुळनो मन धनी पर बने आदिनी मद, एमनुत्यांना मद कपी वृक्षा है." Artiममा सलमान करता मात्रानो म नो, --- पाख्यान २२३ मुं-अंतरंग ए शत्रुने सोना विष. (७०) शौर्यमदः स्वभुजदी, रूपमदो दर्पणादिदर्शी च । काममदः स्वीदर्शी, विभवमदस्त्वेष जात्यंधः ॥ ३ ॥ भावार्थ-शोर्यना मदवाय पोवानी भुजानेज जाए ऐ, रूपना पद वाळो आरिसा विगेरेमो देख्या करे छ, कामना मदवाय सीओने जुए है, भने वैभवना मदवाये वो जन्मांध रोज होय छ, सावधयः सर्वमदा, निजानिजमूलक्षयर्विनश्यति । गुरुमद् एकः कुटिलो, विजुभते निरवधिोंगी।॥४॥ भापार्य-"आमचं महो तो अपधिवागणे, एटले तेओ पावपाताना भरनो क्षय भवाधी नाश पाम छ, परंतु सर्पना जेयी कुटिल एक गुरुमदछे के जे अधेि विनाज विकास पाम है." मीने सामंतानां, निस्पंदशि प्रविभवानाम् । भ्रूभंगमुखविकार, धनिकानां ध्रुयुगे विटादीनाम् ॥ ५ ॥ जिह्वासहतविदुपां, रूपवतां दशनकेशवशेषु । वैद्यानामोष्टपुटे, ग्रीवायां गुरुनियोगिगणकानाम् ॥ ६ ॥ स्कंधतटे सुभटानां, हृदये वणिजां करपु शिल्पवताम् । गंडेपु कुंजराणां, घनस्तनतटपु तरुणीनाम् ।। ७ ।। भाचार्य-" सामंतोन मनपणामो सद रहे हैं, अधिक पवादाने मट्युं मायां विनानी दृष्टिमा मद रहे थे,धनिरने भर टीना भंग कर अपरा मुसना विकारमा मद रहे ऐ, जार पुरुषोने भयुटीमा मद रद ,उरत विद्वानांनी जीममा मद होय , रूपवान्यने दात नधा रानी रचनामा दरो, पान होट उपर मह रहे थे, मोटा अधिकारी नया जोसीन नीराम पा रहे हैं, टोन स्कंध उपर मद रहे, वाणीयामाने हदयमा मह रहेगारीगरोने l मद, हापीआने गंटरपला मद रहे है. भने खीओने पोताना दर स्तनमा पदहे." देना Crga.

(७८) उपदेशमासाद, भाषान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५.मो. .. उन्नत विचवाळाने आवो मद करवो उचित नथी. केमके- पातालान समुद्धृतो बलिनृपो नीतो न मृत्युः क्षयं नोन्मृष्टं शशलांछनस्य मलिनं नोन्मूलिता व्याधयः । शेपस्यापि धरा विधृत्य न कृतो भारावतारः क्षणं चेतः सत्पुरुपाभिमानगणना मिथ्या वहन् लजसे ॥ ८॥ भावार्थ-" हे आत्मा ! ते काइ पातालमांधी बलि राजानो उद्धार कयों नधी, पमराजाने क्षय पमाड्यो नधी,चंद्रनुं मलिनपणुं दूर कयं नथी, व्याधिोने निमूट कर्या नथी तथा पृथ्वीने धारण करीने शेष नागनो एक क्षणवार पण भार उनायों नथी, तेथी सत्पुरुषपणाना अभिमाननी खोटी गणना वहन करतां नारे परपावं जोइए डीए." हर्ष एटले कारण विना कोइने दुःख आपीने अथवा पोते शीकार के पून विगरे अनर्थकारी व्यसननो आश्रय करीने मनमा खुशी यचं ते. आ हर्प दुध्यानमा नग्न लिन मन एवा अधम पुरुपानेज सुलभ छे. कां छे के- पग्यमणं अभिनिंदइ निरवरको निद्दउ निरणुतायो । हरिमिन्नद कयपायो रुदझाणोयगयचित्तो ॥ १ ॥ भाग-गैद्र याना आगत नित्तवालो माणी परने कष्टमा पोर गानगी मापसे, निापंसपणे वते हे, निर्दय होय छ, पाप करीने पधाता। एमांनी पार पनि पलटी मुभी थाप है." तुष्यंनि भोजनर्षिमा, मयूरा घनगर्जितः। मायाः परकल्याणः, सलाः परविपत्तिभिः ॥२॥ भारा-"पागो भोजनधी पामे, भार मेधनी गर्जनाची First पाता याग पामे छ भने सर पुरुषो बाजानी , " इ बगासर्ग परियां दम पापा समितीने मला जोड्ने दुपाचन ला, दार गजानं गमुद्रमा नागीदइने पाणी नयरिटी मानी अनि गपागोता.

पारपान२२४४-परवाइ धया छतो पोताना आरमाने तारे छे ते धन्य छे. (७९) उपर पहेला छ अंतरंग शत्रुओ निंध होवाथी, अपकीर्ति तथा अनर्थना नुभूत होदाधी अने परलोफमा दुर्गतिना कारण होगाथी विवेकी पुरुषाए त्याग फरवा योग्य है. "जे विदेशी महात्मा पुरुष आए अंतरंग शत्रुओनो त्याग करे छे ते गृहाश्रममा रह्यो सतो पण धर्मकार्प, सत्कीर्त, मुस अने शोभा विगैरेने पामे छे. REACSASTERGR3 ॥ इत्यदादिनपरिमितोपदेशमासादवृत्ती पंचदशमस्तंभस्य त्रयोविंशत्यधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २२३ ॥ व्याख्यान २२४ मुं. फर्म योगे पडवाइ थपा एतां पण जे फरथिी पोताना आत्माने तारे छ ते धन्य छ. शिथिलाः संयमे योगे, भृत्या भूयोऽप्रमादिनः । भवंति ते प्रशस्याः स्युर्यथा सेलक साधवः ॥१॥ भावार्थ-"ओ चारित्र योगने विपं शिथिल थइने पण फरीधी अप- मादी धाप छ, तओ सेलक साधुनी जम मशंसा करवा लायक छ." सैलक मुनिनुं दृष्टांत नव योजन विस्तारवादी अने यार योजन लोवी द्वारका नगरीमा कृष्ण वामदेव राज्य करता हता, ते वसते सोर हजार राजाओ तेनी आज्ञा मस्तकपर घडावता हता. तेने प्रद्युम विगैरे साडा त्रण क्रोड पुत्रो हता. तेमां शांय विगेरे पुत्रो कोइधी दमन कराय सेवा नहोता. ते नगरीमा एक थावचापुन नामे गृहस्थ कुमार हतो. तेने तेना मायापे एक दिवसे वीश कन्याओं परणावी हती. तेमनी सा ते पंचेंद्रिय संबंधी विषयसुख भोगवतो हतो. एक दिवस दश धनु. पनी उंची कापावाय श्रीनेमिनाथ तीर्थकर अदार हजार साधुना परिवार सहित समवसर्या, ते समाचार वनपाना मुखधी सांभटीने कौमुदिको नामनी मेराधी उद्घोषणा करावी चतुरंग सेना सहित श्रीकृष्ण मभुने दिया गया. सर्व, पौरजनो साथै थावसापुत्र पण वांदवा गपो. स्पा भभुए कहेली धर्मदेशना (८०) उपदेशमासाद भाषान्तर-माग ४ थो-स्थंभ २५ मो.' श्रीने बोर पामेला यावचापुत्रे घेर आवी पोतानी माताने कधु के "मने दीक्षा अपावो." माताए संसारना मुखनो घणो लोम लगाड्यो, पण ते लोभायो नहीं. स्यारे तेनी माता कृष्ण पासे गइ अने भेटणुं मूकीने विनंति करी के " हे राजन्! दीक्षा लेवाने इच्छता मारा पुत्रने तमे शीखामण आपो, जो मारो एकनो एक पुत्र दीक्षा लेशे तो हुँ निराधार शीरीते जीवीश ? " कृष्ण तेणीने धीरज आरीने मना सहिन तेने घेर गया, अने यावचापुत्रने कमु के-" हे वत्स! तुं संसारला विलासोने आनंदधी मोगव. अमारी छापामा रहेवाथी नारं कांइ पण अहित पशे नहीं." ते सांभरीने थावचापुत्र हसीने बोल्यो के-" हे राजन! एक मृत्युएज मने अनंती वार विटंबना पमाड्यो छे, ते मारा अहितने तमे निवारण करो नो नमे मारा सरा हिताछक छो एम मा." कृष्णे कधू के-" नो परमानंदनी प्राधि धाय त्यारेज याप तेम छे." त्यारे थावचापुत्र बोल्पा -" एटलामाटेज मृत्युए करेला अहितनुं निवारण करवा सारु श्रीनेमिनाथना परमारने सेवा हुं इन्एं." मा प्रमागे तेनी स्थिरता जोइने हर्प पामेला कृष्णे नगरीमा उद्योगा आ यामापुत्रनी साथे जे कोइ दीक्षा लेशे तेना कुटुंब बाल नपा दमानो उत्मा ऋण जाते करणे." आवी उदघोपणा पायी पहला माता लेग तेपार थपा. ने सर्वनी साथै थावधापुत्रना दीक्षा Firm को हजार पुरुषार्थी वहन पर शके एवी शिविकामा बगी misart मागमा महित पारगापुत्र जिनेश्वर पागे आल्यो, ते यम समये-" आ शिल्प कभी मीक्षा ग्रहण करो, अन लेने यने Trmirer भिमाग ) आपो. " पठी नणीए आसमा अशुलानि पुत्र PER-" ! आ नारित्र पाया किगित प्रमाद करीश नहीं. हजार पागमा गरिन प्रभ पार प्रनम्या ग्रहण की. अनुक्रमे T: माने ना पानी अम्याग फरी एक हजार शिल्पना আশা पानी माग दिन रिहा करना करना सामान #rai नाम था कि पांगगो मत्रिनी मामी मटक नामे rrrr .नंग पावापाग माटा उगा पांक आनि धर्माना मनी नगन्य मान नंगे पागम अंगीगा या. माद नाना नाम गुदर्शन ना ही देता तो. Sear दामना जाग जोग, गन, पायाध, मा नया दार पाएपान १२४४-पल्या पाया पोताना आरमाने वारे छेते धन्य (८) ध्यान इत्यादि धर्मना नियमबारे अने गेरुए रंगेला चनने धारण करनार शुक नामनो परिवाजा एक हजार शिष्यो ( तापसो) सहित त्यो आयो. तेनो शौच मुलक सांख्य धर्म सभित्रीने सुदर्शन से ग्रहण कर्पो. एकदा विहार फरता फरतो पापापुन आचार्य ते नगरमा पधार्या. ते वात सभी मुदर्शने तेमनी परीक्षा फरवा माटे तेनी पासे आदीने पृथु के-" मारो शौच मूलक धर्म के फे पीजो धर्म?" सरिए पाई के-" हे श्रेठी अमारो विनयमूलक धर्म हे. ते पण साधु शावक भेदे करीने घे प्रकारनो , अने पीजा सेना सोत्पादि दश प्रकार ." इत्यादि वारपायी प्रतिरोध पामीने सुदर्शने भावरूधर्म ग्रहण कयों अने जीवादि तत्त्वोन स्वरूप जाणीने अस्थिमजाए जैनधर्म उपर प्रेमवालो थपो. अन्पदा देनी पूर्व गुरु शुक परिमाजक हजार शिप्पो सहित ते नगरमा आपो. त्या मर्शिनने अन्य धर्ममा आसक्त थपेलो जोइने “अरे रे। कया पासंडीपी तुं तापो?" एम देणे पूरा, एटले श्रेष्ठी बोल्पो के-" मारा गुरु चार मानने धारण करनारा पावापुन नामना आचार्य छे ते अहीज थे, तेणे मने विनपमूलक धर्म एमाल्यो है." पठी हजार शिष्योने साधे लइने शुक परि- प्राजक ते श्रेधीनी सा सरि पासे जइने मनो पूछवा लाग्यो. शक- भगवन् ! तमारे यात्रा, पापनिका, अपाषाया अने प्राहक विहार है? सरि-हे शुक! ते सर्व अमार छे. शुफ-दे भगवन् ! तमारे कह पाना छे? सारि हे सक! साधुओने मानाधिक ऋण रत्न मेलवामा पत्ल करचो, ले पात्रा । होय हे. शुकदे भगवन् ! तमारे पापना शी? गरिदे शक! पापना ये मकारनी होय . इंद्रिय पापना अने नोइंद्रिय पापना. मां शम अने प्रशस्त मार्ग अनुसरवादी पाच इंद्विपो संबंधी यापना : अमारे शुभ छ, अने क्रोधादि रहित अंतकरण होवापी नोइंदिप पापना पण अमारे प्रशस्त हैं. शुष- भगवन् । उमने अपापापा शारीने छ? सूरि शुरु ! विविध प्रकारनी व्याधियो अमने पीडा करती नभी, ते अव्या- - - & पाया. शुकदे आचार्य । दमारे पासक विहार शीरावे? मूरि-ग्री, पच मने नपुंसक रहित वादीमा, जीव रहिद स्थाने, पार पाटला (८२) उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १५ मो. विगेरे याचना वडे ग्रहण करीने अमे विचरीए छीए-रहीए छीर, ते अमारे मारक विहार छे. पछी शुक आचापें "सरिसवया भक्षण करवा लायक छ ? के अभक्ष्य छे?" इत्यादि छठा अंगमां वर्णवेला प्रश्नो पूच्चा; तेना योग्य उत्तर सांभळीने मुलभवोधि होवाथी ते प्रतिवोध पाम्यो, एटले हजार शिष्यो सहित तेणे जैनी दीक्षा ग्रहण करी. अनुक्रमे ते सरिपद पाम्पा. पछी थावच्चापुत्र आचार्य पोतानो निर्वाग समय नजीक जाणी हजार मुनिओ सहित शत्रुजय गिरिए पधार्या. त्यां एक मासनुं अनशन ग्रहण करी मांते केवली थइने मुक्तिपद प्रत्ये पाम्या. स्पार पछी चौद पूर्वने जाणनार शुक आचार्य विहार करता करतां अन्पदा सेलकपुरना उद्यानमां समवसर्या. ते वात जाणीने सेलक राजा पचिसो मंत्री सहित तमने वांदवा गपो. गुरुने नमी धर्मोपदेश सांभळीने सेलक राजा वैराग्य पामी पोताने घेर गयो. त्यां पोतानी राणी साये बेसीने पांचसो मंत्रीने तेणे कयु के " हे प्रथानो! हुं समस्त पापने नाश करनारी प्रव्रज्या लेखानो ई, तमे | करशो?" तेओ बोल्पा-" हे स्वामिन् । अमे पण सर्वे संपमना मुसनी इच्छावाय छीए तेथी तमारी साथे व्रत ग्रहण कर." त्यारे राजाए फाएं फे-"जो एम थे तो तमे पोतपोताने घेर जइ पोतपोताना पुत्रने गृहनो फापंभार सॉपीने हजार पुरुपोपी वहन थाप तेवी शिबिका उपर आरूट पर यही जललीची आवो." तेओने ए प्रमाणे कहीने राजाए पोताना मंडक कुमारने राम्पाभिक को. पी मंडुक राजाए जैनो निष्क्रमणोत्सव कर्या में एका राजाए पानसो मंत्री सहित शुक आचार्पनी पासे आवीने त्रिविधे त्रिविधे सौ सारच पोगर्नु मत्पारपान कर्य. मनुको सेलफ मुनिने पार अंगने धारण फरनार थपेला जाणीने गुरु गरिए देने एपित उपर स्थापन कां. पक्षी शुक सूरि चिरकाळ विहार करीने रगर पनिी महिन शत्रुजपमिरिपर गया. त्या एक मासन अनशन करीने मत पाम्पा. श्री भटगावातुं शरीर प्रां, सुकं, तुरळ अने कागतिक्रांत भोजन कागदी कंर (मान), दाह तथा पीत ज्वरना व्याधियी व्याप्त थपं. देओ विशार बाटो बादा मारे गया. त्या तेनो पुत्र मंडक राजा तेमने वांदवा आल्यो. एसना ममरीन देगे श्रावस्यमं यंगीकार कपो. पी आचार्पनो देव राम १ere स्यास्यान२२४९-पवाद पपा एता पोताना भारमाने तारे छे से धन्य छे. (1) या व्याधिस्त जाणीन तणे पाई के-"गुरु ! मारी पानशालामा निवास फरो." एटले सरि पचिप्ता शिष्यो महिन त्या रसा. पछी मंहुक राजाए गुरुनी आमा लाइने वैध योलाप्पा; तणे आपच फरवा मांडयु. परंतु रोगना मूल उच्छे. दनने माटे तेणे मधपान फराज्यं, तो शरि नीरोगी थपा; परंतु रसलालए यह गण. के "अभक्ष्प एवां मच पानादिक बडे साधु यति, गृह, उसन विहा- री, पासप्पी, फशिरीओ, समादी अने संसस्तो थह जाए." गुरुनी एवी स्थिति जोइने एक पंपक विना वीजा धारमो नवागं साधुओए रिचार कयों के "गुरु तो ममादी अने एक स्थाननिवासी यह गया , तेथी आपणे गुरुनी आज्ञा लाने विहार फरीए. " आम विचारीने आए आज्ञा लइने त्यांधी विहार काँ. मात्र एक पंपक मुनि मनी वैपावच करवा रहा. अन्यदा चातुमासनी चशीन दिवसे सरि अत्यंत मद्यपान करीन सुता इना. हे वसते पंधक अनि देवसी प्रतिक्रमण करीने कार्तिक चौमासी. मा सामणा सामवा माटे निद्रा पामेला गुरुना पादमी मस्तक रासीने "अभटिमोई" इत्यादि घालवा लाग्पा. ते शब्द सभिजवादी तथा पोताना पगने स्पर्श पापी गुरुनी निद्रानो भंग थपी तेथी " मने कोण जगाई है?" एम घोलतां यह उया. पार पंपक विनपपीनम्न पहनबोल्पा- "हे स्वामिन् । मने विकार के चातुर्मासीना सामणामाद में आपने जगाया. माटे मारो अपराध क्षमा करो." मा प्रमाणेना सेना दिनप भरला वारपी लज्जा पामीने संलकाचार्य तेनी अनु- मोदना करवा लाग्पा, अने प्रमादमा आसक्त पपेला पोतानी अनेक प्रकारे निंदा फरशा लाग्या-"ओरे में समा गृद पहने चारित्ररत्नने मलिन क; आ शिष्यने पन्या के तणे मने बाह्मथी तथा अभ्यंतरपी एम बने मकारे ज रत को. महो! हुं क्या अने आ शिष्य क्या ? मारामा अने तेनामा पY अंतर छे. मारो गुरु तो स्वरसरो एज 2, फेमके ते पंपकै मने रस्ता उपर आयो, माटे तेणे "पंथक" एटले "मार्ग देसाडनार" एवं पातार्नु नाम सार्थक क. पळी नहीं बोदवा योग्य एवा मने द्वादशावत वंदन पूर्वक बंदना फरी अने मारा दोष जाणता छता देणे गुप्त रास्पा." इत्यादि लेनी प्रशंसा करीने मूरिए विधा के-" फाले मंडक राजानी रला लइ महापी बिहार परीने फीपी निर्पर संपमने पाई." पठी ते प्रमाणे फरीने आलोपणवह पोताना आरमानी शुदि फरी रोलश गुरु घणा भव्य मापीओने बोध पमाही ठेवट पांचसो मुनि सहित सिद्धाचन उपर पयार्या. स्पा एक मापन अनशन फरीने मारने अंते परमानंदपदन पाग्या. -- (८४) उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ गो-गंम १५ मो. आचारथी भ्रष्ट भयेला एवा गुरुने पण तज्या विना क्षामगादि विधिना मिपथी पंधक साधुए तेने मार्ग पर आण्या, अने छेवट ते सेलक सरि मिदान उपर सिद्धिपदने पाम्पा." m ॥ इत्यददिनपरिमितोपदेशमासादवृत्ती पंचदशमस्तंभस्प चतुर्विशत्यधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २२४ ॥ व्याख्यान २२५ मुं. कार्तिकी पूर्णिमानुं महात्म्य. यः कुर्यात् कार्तिकीं राकामवाईध्ध्यानतत्परः। स भुक्त्वा सर्वसौख्यानि, नितिं लभते ततः ॥१॥ भावार्थ-"जे माणस अहीं (सिद्धाद्रि उपर) जिनेश्वरना ध्याना तत्पर थइने कार्तिकी पुनम करे, ते आ लोकर्मा सर्व मुख मोगवीने पछी मोक्षसुखने पामे छे." एकेनाप्युपवासेन कार्तिक्या विमलाचले । ऋपिस्त्रीबालहत्यादि पातकान्मुच्यते जनः॥२॥ भावार्थ-" शत्रुजय गिरि उपर कार्तिकी पुनमने दिवसे मात्र एक उपवास करवाची माणस ऋपिहत्या, त्रीहत्या अने वाळहत्या विगैरे पापोथी मुक्त थाप छे."ते उपर दृष्टांत नीचे प्रमाणे- द्राविड वालिखिल्ल कथा. ऋपभदेवनो पुत्र द्रविड नामे हतो. तेने द्राविड अने वालिखिल्ल नामना चे पुत्रो पपा हता. एकदा द्राविडने मिथिलान राज्य अने वालिखिल्लने पास्पान २२५ -काहिकी पूपिमान महात्म्प. लाल गामो आपीने द्रविडे प्रभु पासे दीक्षा ग्रहण करी. अन्पदा द्राविट पोताना नाना भाइने अधिक संपत्तिवाये जोइने तनी उमति नहीं सहन पवायी तेता पर द्वेष करवा लाग्यो. वालिसिल पण ते कृतात जाणीने मोय माइ पर ट्रेप पाया लाग्यो. ए रीते परस्पर ढेप पवापी सेओ एस पी जाना राज्य र पररामी उत्सुक पपा, अने परस्परना घर जोग लाग्या. तेगमा एक वसत वालिसिम द्राविडना नगरमा आवतो हतो, स्यारे द्राविटे तेने नगरमा आवतो अटकायो. संधी बालिसिहने कोध चड्या पटले तेगे पद परदा माटे पोवान सिप एकटू फ. द्राविड पण युद्धमाटे तेपार थइ गयो. घने जण मापसाया आल्या. ए पांच पोजन युद्धभुमि राखीने चने लणार नाना पराव नोस्पो. वना सैन्यमा दश दश लास हाथी, घोडा अने रपां हता, तथा रा मोड पत्ति हता पछी नियम फरेला दिवसे पुर शह पायं. हाथीवारा पीवाय सापे बने पनि पति साये एवीरीने समान युद पवा लाग्'. आममाणे निरंतर पद पर मान मास व्यतीत या गपा. मा एपंदर दशकांड मुभदोनो नास पपी. नेरामा ऋतु आवमापी युद्ध पंध रातीने पास अने पदिनिी पडीमा पारीने पाजा. अनुक्रमे वर्षा भानु व्यतीत पपो अने सर्व धान्य वा औषधिमा पारी गर. ते वसते द्राविध पाताना परिवार सहित पननी सादि (शोभा) पांग माटेनीकम्पो. आग पालतो पोताना पिमलमति नामनामधाननीरजाती कोई तापसना आश्रममा गयो. स्पा जा रूपी पुटपी एशोभित, बार बने पारण परनार भने पपंगासने पेटेला रापल्गु मामना पुलपतिने दोगनती फरता पणा मापसो येठेला हमा; मने मनी आइति शान सपा पार मनाली हवी. एका पलपतिने जोइने द्राविड राजाए मेने शाम पापी भनिए पनि तजी राजाने आशीशंदनी धनोरडे इपित प.पो. एका पुरति अनानी पुद्धिी धर्मदेशना आपया सागपा-" हे राजन् ! आ संमार रपी मार मनंद दुःस रुपी जरपी भरलो छ, काम प्रोषादिक मसरनामाधी से जति र . सेमा मासा जगतने गरी राम हारन एरो लोग सनर रहलो ऐ, अने पो हेला दिपपो रूपी भाभी निगम पर बने राजाओ दिगरे पोइपण सारे सेपायी नीरी शरमा मी. मागरम आप पा से अंते नरपने आपकारंज, गट हैरानसने एरा नानी অং সানা না না না না না অসাধু मपी. जेभी एक साधीना रोमी ६ रिमोनो मार कर मंत्र (८६) परेशमासाद भारान्तर-भाग ४ यो स्थंभ १५ मो. एनो पारेरे. माटे हमारे श्रीमाभमभुना पौत्रोने आवो लेश फरणे पांप नपी." का प्रमानेनो कुलपतिनो वचनो सांभरीने द्राविड राजा बोल्यो के-"हे भारत भरत तथा बाहुबरी विगेरेए पग ते कारणने लीधे परस्पर पुर कपों रहा. दो समारो शो दोर!" मुनि बोल्पा के-" हे राजा भरते पूर्व जन्ममा गाने आहार देवानी भक्तिए करीने चक्रवर्तिपणे उपार्जन फयुं हवं, अने बाहु. पर मावोनी वैपाप करीने पार्नु यस उपार्जन फयु ह. बने पोतरोताना परम्पर पाम्पा इता. भरत नकीए तो नकरत्न आपधशालामा न पेसापी पर बने गडपीर पो विनार कयों के-"पिताए मने राज्प आप्पं से भारताने नोयं निरंक एफे आपी द? अर्थात तेनी आमा म! दोनानना परगमन शिवाय धीजाने नीश नहीं." इत्पारि नेपुर न. नेम एना पग देवताभोना फहेयापी ते पो पोष गे पोताना मात्माने तापी हता. माटे हे राजा । । नगरे की पोम्प गपी." wnाता ननो साभजीने द्राविड रागा लजित पपो, wirnRषो. ने पोपो के-" हे मुनि । में मसाए ममतापी rrrrrrr की; परंतु पाप गितामणिना प्रभारने परिषण rrrrrrr प्रोमा पडतो मगायो को मारा किसी सीने में गानं गाताना माना मानिसमा गारगो. * भारती जाने पालन नी गाम गपो, मने km TRI ने भी की मंजक मालगन क. repr."RTER माग यंत माही, मारमा पर riter -"मार गाणी ! आमामा rrrrant TRA माणी प्राने धनामrjatyart xxt-arrn frr, सीमामा मामा." arrrrrrg: पकाना मt *. to." पाम कामगार rrrrr frienी मmar Train पाल्पान २२५ मु-कार्तिकी पूर्णिमा महाल्प. মাটন নন না, অন অব যা অন্য বিন্নাবান্না খান : माय बढे श्री युगादीश प्रभुन स्मरण करवा नया पासर धर्मरुपा करता हवा. ए प्रमाणे तेमणे एक लास वर्ष रपोज निगंपन फो. एकदा नमियिनामि नामना विद्याधर राजर्पिना चे पविशिन्यो मामास मागे त्या आल्या. तेमने ते सर्वे शापसीए दादीने पृर के-" तमे क्यो जाओ छो?" पारे ते धने मुनिओ तेमने धर्मलामनी आशिर आपीने वाल्या के- "अमे पुंडरीक गिरिनी पाना फरवा जाए छीए." वापसोए पल्के-" गिरिनुं महाम्प फेबु?" मुनिए जवाब आप्पी अनंता मुक्तिमासेदुरत्र तीर्थप्रभावतः । सेत्स्पंति बहवोऽप्पत्र शुदचारित्रभूषिताः॥१॥ भायार्थ-" अही (सिद्धारक उपर) तीना भारी शुर शारी शोभता एका अनंत जीवो मुक्ति गया , मने पल पण एका जीयो बी शिद पंदने पामशे." आ ममागे लास वर्ष सुधी माहीए वोपण से हीधना महिमानो पार मारे तम नी. ते तीपमा नमिदिनमि मामना मुनींद कोर इनिओ गीत शीर गणधरनी जेम फाल्गुन शुदी दशमीने दिवसे मोर गपागे. रेश्रीमान नं मानगृणना भंडार श्रीप्रामदेवता गणधरी बिगर केसरीना स्पनी मामा "आगामि काळे आती पणा उत्तम पुरी सिरिपने पास. श्री रामचंद्र रानपि प्रण मोर मुनि सहिद सिद्धिने पायो, प्रमाण हामी सदित नारदजी मुक्ति पाम, साग भार मोर भनियो सरिता Tv शिदिन पामशे, बीश मोर मुनि सहित पौडयो सिटि पानं, Ter शुकभाषा दिगेरे हजार एजार सानो सरिल मचिपास, समोर सदित सेलफ राजपि सिदिने पाशे सपा धीरभदेर रवामांना र अरण्य पोटी लस सभी मुतिपपने पास ही मामी रसग महिमा वर्णन पररान शधिमान मी." पारि महाग्य को वापसो शक वीपनी पामा या उत्सु पा. एमनिटी सदा शुभा रपाणपएं. मार्गो हे विचार मुनिना की हर -- (८८) मगमासाद मातर-भाग ४ यो-स्पंम १५ मो. " लिनी किया जोडीदइ लोच करीने साधम अंगीकार फो. अनुस् दापनिडाने बिडे जोरने तेपने अत्यंत हर्ष उत्पन भयो. पणी पो पडोनी, उपर बरीने श्री मरतचना बनारेला वैत्पोमा युगादीश मभुने सेभो पटक नम्मा पार पनी मासक्षपणने अंते ते विद्याधर मुनिमोर सेरने -मानी। तमारा अनंत फारूपी संचय करेलो पापकों का दी गारडे जर पारगे, मारे तमारे अहाँज तापममा तत्पर माने रहे. ने में मुनि वांगी अन्यत्र विहार करी गया. ने द्राविड, वानिमिन विगेरे दरा कोर साधुमो पनि रहीने ना ना. नरदे एक महिनानी संलेखना करीने ते सो कवरमान पारी कर देनदारी सेमना निर्माणस्थाने प्रामादो कराया. * मग ती पणे गया पी द्राविड गिरे मुनिमोने तु. करीने आ नूगांत नहीं जागनारा मिप्पालामो फातिकी Tamitra किमाना गरने ने बीगा सेंको अद्र सीपोशी M : ২ শায়ণঃ নং আণ ফানি বা বৰ মামা •rrire Timत गिो परे गो मोगुबने ................antart.ananmins सापानी गाभाग नमः at: ॥ २२५॥ annel .4 श्रीउपदेश प्रासाद. स्थंभ १६ मो. व्याख्यान २२६ मुं, छ लेश्यानुं स्वरूप. कीर्तिधरमुनीन्द्रेण, प्रियंकरनृपं प्रति । लेश्यास्वरूपमाख्यातं तचत्वासौ शुभां दधौ ॥१॥ भावार्थ-"कीर्तिधर मुनींद्रे नियंकर राजाने लेश्यानुं स्वरूप कही यताव्यं छे ते सांभरीने तेमांनी शुभ लेश्या तेणे धारण करी." प्रियंकर राजानी कथा. अक्षपुर नामना नगरमा अरिदमन नामे राजा राज्य करतो हतो. तेने प्रियंकर नामे पुत्र हतो. एक दिवस दिगपात्रा करीने विजय पामलो राजा घणो काळ व्यतीत थपेलो होवापी भियाना दर्शन माटे अति उत्सुक थयो. तेथी पोतानी सेनाने पण पाछळ मूकीने एकलोज त्वराधी पोताना नगरमा आव्यो. ते वसत पोता नगर ध्वज, नोरण विगेरेधी शोभित जोइने आश्चर्य पामतो ते राज- महेल पासे गयो. त्या पण पोतानी कांताने सर्व अलंकारधी शोभित अने सत्कार फरवा माटे तैयार थइने उभेली जोइ राजाए तेने पूछयु के-" हे मिया मारा आगमनना समाचार तमने कोणे कथा ?" तेणीए कछु के-" कीर्तिधर, नामना मुनिराजे आपना एकाकी आववाना सयर आप्पा हता, तेथी हुं आपनी सन्मुख आववा तैयार थइने उभी हूं." पछी अरिदमन राजाए ते मुनिराजने बोलावीने पूछयु के-"जो तमे ज्ञानी हो तो मारा मननुं चिंतित कहो!" त्यारे मुनिए कडं के.-" हे राजन् ! तमे तमारा मरण विपे चितवन फयु छ." राजाए पूछ के-" हे साधु! मारुं मृत्य क्यारेधशे ?" मुनि बोल्या के-"आजयी सातमे दिवसे विजळीनो पात थवाथी तमारुं मृत्यु पशे; अने मरीने अशुचिमा वइंद्रिप कीटा रूपे उत्पन यशो." एम फहीने मुनिराज पोताने उमाश्रपे गया. राजा आ वृत्तांत सामनीले माकुरन्याकुळ थयो, अने पोताना पुत्र मिपंफरने बोलावीने फ४ फे- १

(९०.) उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-रथम १६ मो.
" हे वत्स! जो हुँ अशुचिमां कीटो धाउं तो तारे मने मारी नांसवा."भियंकरे ते
वात अंगीकार करी. राजा सातमे दिवम पुत्र, खी अने राज्यादिकनी तीन
मूर्छाधी मरीने अशुचिमां कीडा रूपे उत्पन्न थयो, ते वसत मियंकर तेने मारवा
मांड्यो, पण ते मरवा खुशी थयो नहीं. तेथी प्रियंकरे मुनिने पूम्युं के-"हे
मुनिराज ! शृं आ मारो पिता छे के जे दुःखी छतां पण मरणने इच्छतो नयी ?"
त्पारे साधु वोल्या के-
अमेध्यमध्ये कीटस्य सुरेन्द्रस्य सुरालये ।
समाना जीविताकांक्षा तुल्यं मृत्युभयं दयोः ॥१॥
भावार्थ:-"विष्टामा रहेला कीडाने तथा स्वर्गमा रहला इंद्रने जीववानी
आकांक्षा सरखीज होय छे अने ते बनने मृत्यु भय पण समानज होय छे."
आ प्रमाणे सांभळीने पियंकर राजाए गुरुने कर्दा के-" हे स्वामी ! कोइ
वखत न जोएलं, न सांभखें अने न इच्छेलं एवं परभवमां गमन सर्व जीवो पामे
छे, जेम मारा पिता कीडानो भव पाम्या; तो तेवी गतिमा आत्मा शा हेतुवडे
जतो हशे?" गुरुए कडु के-"जीवोने जेवी लेश्याना परिणाम होय छे तेवी गति
तेने प्राप्त थाय छे." राजाए पूछयु के-" हे स्वामी! लेश्या केटला प्रकारनी छ?"
त्यारे गुरुए छ लेश्यातुं स्वरूप कडु के-" हे राजा! आत्माना परिणामविशेष
करीने लेश्याओ छ मकारनी छे."
अतिरौद्रः सदा क्रोधी. मत्सरी धर्मवर्जितः ।
निर्दयो वैरसंयुक्तः, कृष्णलेश्याधिको नरः॥ १ ॥
भावार्थ:-" जे माणस महा रौद्रध्यानी होय, सदा क्रोधी होय, सर्व उपर
द्वेषी होय, धर्मथी वर्जित होप, निर्दय होप अने निरंतर वैर राखनारो होय तेने
विशेपे करीने कृष्ण लेश्यावा जाणवो."
अलसो मंदबुद्धिश्च, स्त्रीलुब्धः परवंचकः ।
कातरश्च सदा मानी, नीललेश्याधिको भवेत् ॥१॥
भावार्थ:-" नील लेश्यावाये जीव आरम, मंदबुदि, खीमां लुब्ध,
परने ऐतरनार, वीफण अने निरंतर अभिमानी होय छे."
शोकाकुलः सदा रुष्टः, परनिंदात्मशंसकः।
संग्रामे दारुणो दुःस्थः, कापोतक उदाहृतः ॥३॥

रुपान २२६ मुं- लेश्यानु स्वरूप. भावार्य-"निरंतर शोकमा मग्न रहेनार, सदा रोपवाये, परनी फरनार, आत्मप्रशंसा करनार, रणसंग्राममा भयंकर अने दुःखी अवस्था माणसनी कापोत लेश्या कहली छे.' विद्वान् करुणायुक्तः, कार्याकार्यविचारकः । लामालाभे सदा पीतः, पतिलेश्याधिको नरः ॥४॥ भावार्य-" विद्वान्, करुणावान, कार्याकार्यनो विचार करनार - लाभा के अलाभर्मा सदा आनंदी-एवा माणसने पीत लेश्या आधिक होप छे. क्षमावान निरतत्यागी, देवार्चनरतो यमी। शुचीभूतः सदानंदः, पद्मलेश्याधिको भवेत् ॥ ५॥ भावार्थ:-"क्षमायुक्त, निरंतर त्यागवृत्तिवायो, देवपूजामा तत्पर, यमने धारण करनार, पवित्र अने सदा आनंदा मम-एवो मनुष्य पर लेश्यावाळो दोपहे." रागदेपविनिर्मुक्तः, शोकनिंदाविवर्जितः । परात्मभावसंपन्नः, शुक्ललेश्यो भवेन्नरः॥६॥ भावार्य-" रागद्वेपधी मुक्त, शोक अने निदायी रहित तथा परमात्म भावने पामेलो मनुप्प शुक्ल लेश्पारा कहवाय छे." आ छ लेश्यामा प्रथमनी प्रण लेश्याओ अशुभ छ, अने बीजी नग शुभ .ते एएन विस्तारधी स्वरुप जणाववा माटे जांबु सानारा तथा गाम भांगनारा छछ पुरुपनां दृष्टांत ई. ते आममाणे- कोइ अरण्पमा क्षुधाथी कश धयेला छ पुरुषोए पाफेलो अने रसवारी जांबुना भारपी जेनी सर्व शास्त्राओ नमी गइ छ एवं फल्प वृक्षना जेई एक नांबुनुं वृक्ष जो. ते जोइने सर्वे हर्पित थइने वोल्या के-" अहो! खरे अवसरे आ वृक्ष आपणा जोवामा आव्युं ऐ, माटे हवे स्वेच्छाए तेनां फल साइने आपणे पानो नाश फरीए." पण तेमा एक हिष्ट परिणामवाये हतो ते योल्पा - आ दुरारोह वृक्ष उपर चहवापी जीरन पण जोसम थाय ने छ, माटे वीक्ष्ण डाटानी धारवड मूरमाथी दापी नारी तेने आहो पाडी दडए भने पी होते तेनां समग्र फगे साइए." आवा परिणाम पुरुपने कन्ग लेश्यापीज पाप १भारित, पाय, मौर्य, ब्रह्मचर्य, परिमापरण-ए पांच यम. २ मुरोटोयो देश.

མ་ ཨ༔ ཙ བཙྩ བསྶ
དུ
,
༤
བ|,
།}
༔ ༔»:༔ **j༔ }, t༣ fi:༣ ཟ{t
E

व्याख्यान २२७ मुं-अविमृश्य कारिता. किण्हाए जाइ नरये, नीलाण थायरो नरो होइ । कापोतार तिरियं, पीताए माणुसो होइ ॥ १॥ पम्माए देवलोयं, सुक्काए जाइ सासयं ठाणं । इय लेसाण वियारो, णायव्वी भव्वजीवहिं ॥ २ ॥ भावार्थ-"कृष्ण लेश्यावाये नरकगति पामे छ, नील लेश्यावाचे थावरपणं पामे छे, कापोत लेश्यावाये तिरंच थाप छे, पीत लेश्यावाणे मनुष्य- गति पामे छ, पभ लेश्यावाये देवलोकमा जाप छे अने शुक्ल लेश्यावाठो जीव शाश्वत स्थान पामे है. आ प्रमाणे भव्य जीवोए लेश्यानो विचार जाणवो." गुरुना मुखथी उपर प्रमाणे लेश्यान स्वरूप जाणीने पियंकर राजा मतिबोध पाम्पो, अने निरंतर शुभ लेश्यामा वर्ती श्रावकधर्मने अंगीकार करी अंते सद्गति पाम्पो. "कापोत लेश्याना परिणामवारा आरिदमन राजानी कथा सांभळीने तेमज तेनी कीडा तरिकेनी उत्पत्ति आतना मुसथी जाणीने भियंकर राजा भला धर्मने आपवावारी शुभ लेश्यावाठो थयो." ।। इत्पददिनपरिमितोपदेशमासादवृत्तौ पोडशस्तंभस्य पड़ावंशत्यधिकद्विशततमः प्रबंधः॥२२६ ॥ REPORTERER व्याख्यान २२७ मुं. आविमृश्य कारिता. अविमृप्य कृतं काय, पश्चात्तापाय जायते । अत्रानतरुच्छेदाद्या, दृष्टांताः खचिता बुधैः॥१॥ भावार्थ-" कोइ पण कार्य विचार कर्या विना परवाथी पधावा गगगा मालाला भाग ५ मो-स्तंभ १६ मो. रासाना रनार गिरेना र परिवार रहे। मकर नाना ना नि कानार मनदरा नामनो श्री मोदर गगन नाचो. मनाल पानने ली : आय. तेलामो शीर मामार न गर्ने जोपी. ने पोरना मुम पर . रो मनमा पनो जोन सीरी सामगोभो पानी जनतालागी. अने पोत नाम पो. स्पार पनीर * पी पास को मांगे महीने मनपाणी tireी: मां मारता मारमा - rrrrr रेमो जीपगारेपानी -rrrRT Tm से गो माग ** TraiTET मोग में भाग in-" प्रापमा भातार 4. IT IEr. दोनो माग १' मा मोर mit mor ", " MUMT: 110 माया ** timms. 41. TIHARitशालानी नेगी। + atar fima THE TI * RTI M Rमाण arthr-'गा are . In M. मा. 4. *: 1.1 मा गायन ना बाप भी , . में . . . मात्रमाण re a . '" .

व्यास्पान २२७ मुं-अविमृश्प कारिता. घणा जीवोनो उपकार घश हुं साइश तो पण शु! अने नहीं खाउं तो पण S!" एम विचाराने ते आम्र फळ तेणे सारी रीते साचवी रास्यु. पछी केटलेक दिवसे ते बहाण कोइ किनारे पहोच्यु. एटले श्रेष्ठी वहाणमांधी उतरीने भेट लइने राजा पासे गपो. राजानी पामे भेट मृीने पछी ते आम फळ पण आप्पं. ते जोइने राजाए विस्मय पूर्वक पूछयु के-" हे श्रेष्ठी ! आ शानुं फल ?" स्पारे श्रेष्ठीए राजाने ते फळनो समग्र महिमा कालो. तेथी राजा अत्यंत संतुष्ट पपो अने तेनुं सपलं दाण माफ कयं. एटले श्रेष्ठी हर्ष पामीने पोताने स्थानके गयो. पछी राजाए फळ हाथमा राखीने विचा' के-" आ फळने हुँ एकलोज साइश नो तेधी | अधिक गुण धशे ! माटे तेने कोइसारा क्षेत्रमा धवराई तो तेना घर्णा फो धशे, अने तेथी यी पुत्रादिया सर्वने वृद्धावस्थारहित करी शफीश." एम विचारीने राजाए कोई मारा क्षेत्रमा ते बीज ववराव्यु; अनुक्रमे ते आम्न वृक्ष वृदि पाम्, अने तेने पुष्प फळ विगेरे थया. त्यारे राजाए तेना रक्षकोने घj धन आपीने का के-" आ वृक्षन पत्न पूर्वक रक्षण करवं." आ ममाणे राजार्नु वचन सांभळीने ते रक्षको रात्रिदिवस त्यांज रहेवा लाग्पा. एक दिवस देव योगे रात्रिमा एक फळ पोतानी मेळ तुटीने पृथ्वीपर पह. पछी प्रातःकाले से पाकेला फलने पटेलं जोइन रक्षकोए हर्ष पूर्वक से लइ तत्काल राजाने आप्यु. ते वसत राजाए विवा के-" आ नवीन फळ प्रथम कोइ पात्रने आपुं तो ठीक. "एम धारीने चार वेदना जाणनार कोइ ब्राह्मणने राजाए भक्ति पूर्वक ते फळ आप्यु ब्राह्मण ते फळ सावायी तत्काळ मृत्यु पाम्यो. ते वृत्तांत सांभरीने राना अति खेद सहित पाल्यो के-" अहो । में धर्मबुद्धिधी ग्रह्महत्या रूप मोटु पाप कयु. सरसर मने मारवा माटेज कोइ शत्रुए मपंच परीने ते फळ मोकल्' हश. माटे आ विपक्ष पोतेज वावलं अने प्रपत्नी पालुंछतां शीपताथी छेदी नसावं" पछी तेवो हुकम पांज राजपुरुपाए तीक्ष्ण कुहाडा वडे ते उत्तम वृक्षने मूळ सहित कापीने भूमि पर पाडी दyि अने ते समग्र वृक्षने पृथ्वीमा दाटी दी . पछी मरगी (बाइ), कोट, रक्तपित्तादिक असाध्य व्याधियी पीडाएला केटलाक लोको जीवितथी खेद पाम्या सता ते वृक्षतुं छेदन सभिरीने त्या आव्या; अने मुमेधी मरण पाय एवा हेनुधी ते वृक्षना शेष रहेलो मुफो काष्ठ अने फुत्सित पत्रादिक तेमणे साधा. तेथी ते सर्वे नीरोगी तथा कामदेव समान रूपवारा धपा. तेमने जोड्ने राजाए विस्मप पामीने रक्षकांने बोलावीने पृथु फे.-" तमे मन आप्यं हतुं ते आप्न फल तोडीने लाप्पा हता के पृथ्वीपर पटेलं ली हतुं"? त्यारे,

***.-
ܝ
ܙ܀
ܫܐ
ܐ.܀
ܙ '
ܙ
܃ ܃ ܃ : ; . ܐܙ8ܙ1 ܬܐܐܐ .11 ܐ % ܕ.yjli
ܕ ܬܙ ܢ ܚ ܀ ܀ ܀ .ܕ1 ܨ ܐ܀ ܙ ܐ | |ܙܐ | ܝܐܝܬ ܨ ܬܬܐ
ܝܙ ܬܨ. ܕ - ܕܐܺܝܝ ܐܙܬܕܪ| |ܐ|.; ܐܨ :" .f A
{
'
lܢܐ ܬ}
;
ܪ ܐܪ
ܙܙ
ܙܙܙ
،،، ، ܀ ܘܟܬܙܐܙܐܢ' ܪܙܐܙܨܶ «';] ܙܬ݁ܰ ܫܳܐ܀ 3} F
'
jota:;
( k + { { } + {% iii + + + + + + +
܀ ܝܺܟ ܚܝܟ ܡ̣ܢ... ܟܢܙܕܿܪ ܪ ܪܵܙ܃ ܘܰܪܝܰܪ ;): ܐܐܐ܂ ܐܐܐ ܟܐܐ ܬܼܲܬ݂ ܪܳܐ;x
ܐܺܙܘܗܽܪܝܬ ܪܨܶ ܐ ܬܐܐ ܬܢܬܬ݁ ܐܕܶܪܽܐܨܶ ܬ ܐܟ
ܗܳ:܂ ܐ݈ܢܳܐ ܐܝܶܐܬ݁ܺܝܪܝ̣ ܢܳܐܨܳܐܬ݁ܬ݂ܳܐ ܬܬܛ ܀܀ ܕ݁ܰ
ܪܙ
ܝܫ
ܚܺܝܪܚ ܢܝܽ 3.ܚ܇ ܀ ܀ ܪܨܗܕܶ ., ܬܪ ܬܪܺܕܶ ܐܢܺܐܪܳܪܳܢ ܐܰܢܺܬ݁;;
ܗܝ ܗܿ ܝܼܪܝܼܚܲܗ;: ܨܬܝܬ ܡܺܝܕܶ ܐܪܕ ܛܐܝܳܬ݁ ܀ ܐܬ ܬܙܬܐܞܝܪ
]

व्याख्यान २२८ मुं. सहसा कार्य न करवा विपे. सहसा विहित कर्म, न स्यादायति सौख्यदम् । पतत्रिहिंसकस्यात्र, महीभर्तर्निदर्शनम् ॥१॥ भावार्य-"साहस काम करवाथी परिणामे सुख मरतुं नथी. ते उपर पसीनी हिंसा फरनार राजा ति ." ते आपमाणे- आ भरत क्षेत्रर्मा शजंजय नामे एफ राजा इतो. तेनी पासे कोई एक पुरुपे उत्तम लक्षण वागे एफ अध लावीने भेट कपों. तेने जोइने राजाए विचा के-" आ अश्व शरीरनी शोभाथी प्रशंसा करवा लापक छ, परंतु तेनी गति जोरी सोइए."कर्ष छ के- जवो हि सप्तः परमं विभूपणं नृपांगनायाः कृशता तपस्विनः । द्विजस्य विद्यैव मुनेरपि क्षमा पराक्रमः शखबलोपजीविनः ॥१॥ भावार्थ-" अश्वनं श्रेष्ठ भूपण गति है, राजपत्नी तथा तपस्वी पुरुपर्नु भूपण कशप' छ, बामणन भपण विचाज है, मुनि भूपण समासे अने शव विधाना बरथी आजीविका फरनार पुरुपर्नु भूपण पराक्रम " पठी ते राजा घोडापर चढीने अरश्यमा नेने दोडावा लाग्यो; एटलामा ते परनवेगी घोडो एवो दोड्यो के मेनुं सर्व सैन्य पाएउ रही गपुं. राजा जैम जेम तेना वेगने रोकवा माटे तेनी वल्गा (चोकडं) सेंचे वेम तेम ते अन्य वधारे वधारे दोडवा लाग्यो. परी राजार थाकीने लगाम टीली मूकी के तरतन ने अच उभो रमो. स्पारे राजाए जाप्यं के आ अन्धने विपरीत शिक्षा ( फेवणी) आपी है. पी राजाए अश्व परथी उतरीने पलाण . वा तेशर्मा घोडो संधीओ शुटी जगपी पृथ्वीपर पहीने मरण पायो. राजा क्षपा अने मृापी पीना पामत्तो एक्लो ते मपंगर अरीमा ममा ला. ग्यो. भमा भमता एफ मोटो वट वृक्ष जोईने राजा पारलो हावापी लेनी छापामा जाने बेणे. पणी ते आम तेम जुए में नामां वैजधानी एक सा..- (९८) उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १६ मो. मानपी पानीना टीपा पडता तेगे जोपां. राजाए विचायु के-“वर्षा कारर्मा परेल जाटय वसत मुधी शासाना छिद्रमा भराई रई हशे. ते हालमा पडे ." एम धारीने पोते तरस्पो होवाची सासरानां पदिडांनो पडीयो बनाने दनी नीचे पो. पोडी वारे ते पडीयो काय अने मेला पाणीधी भराई गपो.हे रहने राना जेरामा पीवा जाप से तेटलामा कोई पक्षी वृक्षनी शासा परथी उतरी हे सन्नं पात्र राजाना हायाधी पाही नाखीने पायो वृक्षनी शाखा उपर जाने बो. रानाए निराग पइने फरीथी पढीयो मूक्यो. ते भराई गपो. तेने पीरा भाप रे पटले फरीयी पण ते पक्षीए पाठी नाख्यो. स्पारे राजाए क्रोध करीने रिगा के-* जो आ दुष्ट पक्षी हवे त्रीजीवार आवशे तो तेने हुं मारी मांगा." म घारीने एक हाथमा चाबुफ रासीने बीजा हाये जळ भरता मो परीयो गयो. ते वसते पक्षीर विचाएं फे-" मा राजा कोपाप मन पोतेपी ने जो हुं पडीपो पारी नांशीश तो जबर ते मने भारी मांगी मने जो नहीं पाई तो आ झेरी पाणी पीवाथी ते अवश्य मरण देसी मारे मरतुं से प्रे पण मा राजा जीये वो सारूं." एम दिवा. श्रीनी नार पग रागाना हापायी पडीपो पारी नारुपो एटले फोर नगर मोरगना महार वडे तरतन से पक्षीने मारी नारुपो. पण रागार पो. से मगने उपरथी पढन जळ आई आलं पया मोरयु. माम गति मिनी शासा पर गही पुए, तो से जाना im मनमाने पोली गांपा. लेने जागे रागाए धाएं के.-" से मन main माना मुघमाधी गाल पर है. जो में से पाच होत हो wrsarm x प्रोपए मने पारंवार होर पीतां महायो पवन मापनी, मोरे, पामोशीन में फोगट मारी मालपो." भारत मा काना हना. तामा सैन्य भारी पहो, 11 मागमा पाडापाताना गगामा हानि ner mअधिमा फागो, अन त मला reमोहाता भईन, पदोमंत्री सा t.rr - नाग 1 या आपेका कर का कही जागा मोका - या नही." framifi पागं करायी Enimar free:

व्याख्यान २२८ मुं-सहसा कार्य न करवा विरे. आ हष्टनिनो उपनय आ पमाणे छे. चार गतिमा भ्रमण करनार जीते राजा समान छे. ते अजरामर (मोक्ष) स्थान आपनार पक्षी समान मनुष्य माने पामीने अविरति विगैरेपी जो मनुष्य भवन कृपा गुमारे थे, तो ते अत्यंत शोक भाजन पाय रे. अथवा पक्षी समान समग्र जीवने उपकार करनार जिन. वाणीने पामीने जे प्राणी मिथ्यात्व रूपी कोरटायी तेने दणे ऐ तेने महा मसं जाणवो. कई छेके- शिलातलामे हृदि ते वहंति विशति सिद्धांतरसा न चांतः। यदव नो जीवदयार्द्रता ते नो भावनांकुरततिश्च लभ्या ॥१॥ भावार्थ-" आत्मा L पप्परना तल सरमा फडोर साग हाप उपर सिद्धांत रूपी रस बहे है, तथापि ते अंदर प्रवेश पामतो नथी; केसर वारा हा. या जीव दया रूपी आर्द्रता नधी, तेथी शुभ भावना रूपी अंगरनी श्रेणी सेना उगतीज नधी." जना हृदयमा जीवदपा रूप कोपलता होप में सेना हपोज शुभ कार. नारूप अंकुरनी श्रेणी उत्पन्न पाप है. तेवी भावना आमगिरि जीरोनेजरोप है, बीजाने होती नपी. वरी सिद्धांतनुं अध्पपन फरीने पण जोमाने परवा नधी, लेमनी सर्व अभ्यास व्यर्प रे. कर फे- अधीतिनोऽर्चादिकृते जिनागमः प्रमादिनो दुर्गतिपातिनो मुधा। ज्योतिविमूढस्य हि दीपपातिनो गुणाय कस्मै शलभस्य चक्षुषी ॥१॥ भापा- लोकमा पूजापाने माटे जिनागम जाणनार अन दुर्गनिमी पर. नार एवा ममादी पुरुपने जिनागम प्प ऐ, पं.सके दोगनी जोतको गहरा अने दीवामा पटनारा एवा पतंगीपाने वा शा गपने पार्ट रोप!" सिदाद की पक्ष विरतिवंत पुरुपने परम उससार पातार पप गरे तेवी इच्छापी शाए मना जोइए. पाईपे- 1ोग Rurn.

(१००) . उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ थी स्यंम १६ मो. किं मोदसे पंडितनाममात्रा- च्छास्त्रेप्वधीती जनरंजके। तत्किंचनाधीप्य कुरुप्व चाशु न ते भवेद्येन भवाब्धिपातः॥१॥ भावार्थ- लोकने रंजन करवा माटे शास्त्रो भणीने पंडितना नाम मात्र करीने शुं हर्प पामे छे ? परंतु एवं काइक भण अने कर के जेथी तारो संसार रूपी समुद्रमा पात थाय नहीं." हवे चार गति रूप संसारनां दुःसनें वर्णन करे छे. दुर्गन्धतोऽपि यदणोहि पुरस्य मृत्यु- रायुपि सागरमितान्यनुपक्रमेण । स्पर्शः खरः क्रकचतोऽतितमामितश्च दुःखावनंतगुणिती भृशशैत्यतापौ ॥१॥ तीवा व्यथाः सुरकृता विविधाश्च यत्रा- क्रंदारवैः सततमभ्रमृतोऽप्यमुप्मात् । किं भाविनो न नरकात् कुमते विभेपि यन्मोदसे क्षणसुखैर्विपयैः कपायैः ॥२॥ भावार्थ-"जे नरकना एक परमाणुनी दुगंधथी पण समग्र नगरना मनु प्पोनें मृत्यु थाप छ, जे नरकमा सागरांपम प्रमाण निरुपक्रमी' आयुष्य छ, जे मरक भूमिनो स्पर्श करवत करता पण अत्यंत कठोर छ, जैमा टाढ अने वाप संबंधी दुःखो अनंत गुणा छ, वळी जे नरकमा परमाधामी देवताओनी करली विविध प्रकारनी तीव्र वेदनाओ छे अने जेमा नारकी जीवोना आक्रंदना शब्दोथी आकाश पूर्ण थाय छ. एवा भविष्यमा प्राप्त थनार नरकी है मूस! तुं भय पामतो नयी ? के जेथी क्षण मात्र सुखने आपनारा विषय अने कयायोधी हपं पामे छे?" बंधानिशवाहनताडनानि क्षुनृट् दुरामा तपशीतवातः। पनवारणदी ने आयुन्य विघटे नहीं तत्रु बागुम्य.

व्यास्यान २२८ मुं-सहसा कार्य न करवा विपे. (१०१) निजान्यजातीयभयापमृत्यु- दुःखानि तिर्यविति दारुणानि ॥ ३॥ भावार्थ-"बंधन पामवं, अहर्निश भार वहन करवो, मार सहन करवा, खुश, तृपा, दुष्ट व्याधिओ, ताप, टाट अने पवन विगेरे सहन फरवा. तेमज स्व. जाति धकी तथा परजाति थकी भप, अने अकाल मृत्यु पाम, विगैरे तिपंच गतिमा पण दारुण दुःसो है." मुधान्यदास्याभिभवा ससुया मियोंतगर्भस्थिति दुर्गतिनां । एवं सुरेप्वप्यसुखानि नित्यं किं तत्सुखैर्वा परिणामदुःखैः ॥ ४ ॥ भावार्थकाई पण उदर पूर्णाति के द्रव्य माप्ति विगेरे कारण विना फोगट निरंतर इंद्रादिकनी सेवा करवी, वधारे शक्तिवाय देवताओधी पराभव पामवो, वीजाने वधारे ऋद्धिमान् अने सुखी जोईने ईर्पा आववी, आगामी भवमा गर्भमा स्थिती थवानी जोईने तेमज दुर्गति धवानी जोईने तेथी भय पामवं-इत्यादिक देवगतिमा पण निरंतरना दुःखो रहेलो छे. वेथी ते मुसोथी रॉ के जेमा परिणामे दुःस रहेलं छ.?" सप्तभीत्यभिभवेष्टविप्लवा- निष्टयोगगद्दुःसुतादिभिः। स्याचिरं विरसता नृजन्मनः पुण्यतः सरसतां तदानय ॥५॥ भावार्थ-वळी मनुष्य गतिमा पण सात प्रकारनो भय, अन्पजनो पी परामद, इष्टनो वियोग, अनिष्टनो संयोग, अनेस पकारना व्याधिओ, फुपत्रादि संतति विगेरेधी यतो उपद्रव-इत्यादि अनेक दुःसो रहेलो छे अने तेपी मनुष्य जन्म पण विरस लागे छे. तो तेने पुण्योपार्जनवडे सरसं कर" आ प्रमाणे चारे गदिमा अनेक प्रकारना दुःसो रहेला छे. स्पो. २ गाररसपाटो.. बापाचे गेरो धो अमरप्पामना भाटमा अधिभरमांची

f:- -: ܨܝܕ ܠܙܙܚ ܕܡܼܲ ܝܐܙܘܝܕܫܕܗ
ܬܟ
ܕ
jf
ܟܗ
3
£
ܐ
ܝܐ
܀
ܕ
ܚܬ
ܝ܀
**
{

, व्याख्यान २२९ मुं-पांच फारणोधी कार्य सिद्धि थाप छे ते विषे.(१०३) वाप बडे फार्य सिदि मानवाची सम्पकत्व होय छे. अने तेमांना कोइपण एक बड़े कार्य सिद्धि मानवा रूप एकांत वडे मिथ्यात्व कहेवाय छे." एकांत पक्ष माननार मधम कारवादी कहे छे. कालः सृजति भूतानि, कालः संहरते प्रजाः । कालः सुप्तेषु जागर्ति, कालो हि दुरतिक्रमः ॥१॥ भावार्थ-"काळ सर्व प्राणीने सरजे छे, काळ प्रजानो संहार (नाश) फरे से अने काळ सर्व मुतां होप त्यारे पण जागृत होय छे; माटे कानुं उल्लं- घन कर अवि मुश्केल है." मथमतो काळे करीने गर्भ उत्पन थाप छे, काळे करीने वृद्धि पामे छे अने काळे फरीने जन्मे छे. काळे करीने तीर्थंकर थाप छे. जीवो काळ लब्धि पामीने सिद्ध पाप छे. योग्य काळेज आत्माने अनंत आनंद रूप शापिक रत्न त्रय विगेरेनी प्राप्ति थाप छे. अने काळज भाव धर्मने उत्पन फरे छे. एम न होप तो आ वर्तमान काळमां मनुष्य भव तथा जैन शासन विगेरे सामग्री पाम्या छता पण केम कोई सिद्ध धता नथी । माटे काळज सर्व आपे छे अने नाश करे छे. काळे करीनेज दावतुं उगवं, पगे चालवू, वोलवु विगेरे यावत् मृत्यु मुधीना समम भावो थाय छे. एज ममाणे काळे करीने टाढ, तहको, सृष्टि विगेरे थाप है. माटे सर्वनुं कारण कारज छे. हवे स्वभाव वादी कहे छे के-विचारो काळ | करी शके । स्वभावधीज घी पुरुपना संयोग वढे गर्भनी उत्पत्ति, वृद्धि, जन्म, विगेरे भावो थाप छे. मोरना पीछान चित्र विचित्रपणुं अने काटामा तिक्ष्ण पणुं कोण करे छे ? तेमज जो काळे करीने समग्र सृष्टि होय, तो मनुप्यनां वाळको अमुक मास पछी याला शीसे छे, अने अश्व विगैरेना वारको जन्म थांज चाले छे तेनु , कारण ! माटे सर्व- कारण स्वभावज छे. हवे निपति वादी कहे छे के-काळ तथा स्वभाव , करे? नियति अ. ाद भवितव्यताज सर्वतुं कारण छ. फेमके काल अने स्वभाव छतां पण जेने पुत्रादिक धवाना होय तेनेज धाप छे, वीजाने थता नथी. वळी कोडीओने हाय वडे उंचे उधारीए तो तेमांनी फेटलीक चची पडे छ, फेटलीक उंधी पडे हे अने फेटलीक आडी पटे छे. तेमां काळ अने स्वभावमांधी कोनु ममाण हे. परंतु जेजवीरीत पवानी होय छे ते तेवीज रीते पडे से. माटे भवितव्पताल प्रमाण है.

उपदेशपासाद भारान्तर भाग ४ थो-स्तंभ १६ मो. पक्षिसमें भृणांजन्म, गुणाकरं प्रमादतः । लब्ध्वा न हिंसनीयं तन्, येन त्वं सद्गति भज ॥ भावार्थ-"पनि समान गुणना स्थानभूत आ मनुष्य जन्मने पामीने यादवडे तेने हणी नासवो नहीं अर्थात् वृथा खोई नासको नहीं के हारी जरों नहीं-"ए प्रमाणे नहीं हारी जबाथी अर्थात् तेने सफळ करवाथी तुंसद्गतिनं मा- जन पश. RECERECRECRACRECIATE ॥ इत्पनदिनपरिमितोपदेशमासादयत्ती पोडशस्तंभस्प अष्टाविंशत्यधिकद्विशततमः प्रबंधः॥२२८ ॥ CRER .. व्याख्यान २२९ मुं, गागांमा गिद पाप हे ते वि. कालादिपंचभिः कार्यमन्योऽन्यं सव्यपेक्षकैः । मंश्यता यांति सम्यक्त्वमिमें व्यस्ता कुदर्शनम्।।। माता-fगो पांग फारशी परस्पर अपेक्षा पाग पनि का Fiमारा मानवापी गप्परल फवाप , अने जा FFER रियान या." देव बरामी अषमा अदृष्ट का फार, स्वभार, निपनि प्रमाग कागा वटे गिद्ध पाप . सं पारे अनेकानेर Mriग कार्य माया गम है. श्री गिदर्गन सिर माना नाम 2.- काली महार नियट, प्रयायं प्रगिमकारणं पंच। मवार मामनं, गंत होद मिच्चत्तम्॥१॥ - Em, s, पिन, पाप पर पाल्पान २२९ पुं-पांच फारणोधी कार्य सिदि पाप ते विप.(१०३) वाप वढे कार्य सिदि मानवापी सम्यकत्व दोय . मने तमांना कोरपण एक बडे कार्य सिदि मानवा रूप पात वटे मिय्पात्र कदेवाय ." एकांत पक्ष माननार प्रथम पारवादी कहे . कालः सृजति भूतानि, कालः संहरते प्रजाः। कालः सुप्तेषु जागर्ति, कालो हि दुरतिक्रमः ॥ १ ॥ भावार्थ-"काळ सर्व माणीने सरजे ऐ, कानपजानी मंझार (नासो फरे हे अने फाळ सर्व मुर्ता होय स्पारे पण जात होप 2 माटे कारन रखें. घन करवु अति मुश्फेल है." मधमतो काले फरीने गर्भ उत्पन्न धाय छे, काटे करीने परि पामे से अने फाले फरीने जन्मे . काळे करीने वीर्थकर पाप है. जी या समि पामीने सिद थाप हे. योग्य कारंज मारमाने अनंन आनंद पहापिक रल अपविगेरेनी मामि धाय ७. अने फारज भाव मंने अमीर न होप तो आ वर्तमान कारा मनुष्य भर तथा जैन न बिगर गादी पाम्या एता पण फेम कोई सिद पता नधी! मार्ट फार आने नाश पर ऐ. काळे परीनेज दांतनं उगई, पंग पाल, बाल विमरे पारद मृत्य सुधीना समन भावो थाय छ. एन प्रमाणे पार परीने टार, साग, धि विगैरे पाप. मारे सर्व कारण पारज . बरखभाव बादी कदैई ये विचारों कार सुपरी। मारपीट ग्री पुरुपना संयोग बढे गर्भनी पनि, हरि, साम, दिमो माग पहे. मोरना पाणनं चित्र विचित्रपणं अने फोटामा तिक्ष्य में पोप पां! समजली का करीने समय यदि दोप, तो मनुप्पना पारणे ही पाला शीसे , अने अश्व विगोना पारको जन्म पति सारे से पारण ? माटे सर्वनें पारण खभावन. वे निपति बादी को -शर सपा दभावो! निकि. धांत मस्तिव्यताज राव, कारण ए. के. पार अने मार लेने आदिक पाना शेप मेनेज पाप , पांजा तानी Eथे उथालीए सो योनी र बत्ती पर अनपेटलीपापी पहे. संको पार भने समानु र नीति पयानापनमा

(१०४)
उपदेशमासाद भाषान्तर भाग ४ थों. स्तंभ १६ मो.
जेम कोई शिकारी धर्नुप उपर वाण चडावीने वृक्ष उपर बेठेला एक पनीने
मारवा तैयार धपो. तेज पक्षीने हणवा माटे एक सींचाणो ते वृक्ष उपर ममतो'
हतो. तेवामां पेला शिकारीए वाण छोड्यु, ते सिंचाणाने लाग्युं एटले ।
मरण पाम्पो, अने शिकारी सर्पदंशयी मृत्यु पाम्यो. पेलो पक्षी झाड उपरयी मुझे
उही गयो. आ प्रमाणे नियति विना वनी शके नहीं. मांटे नियतिन सर्व-
.
कारण छे.
1
हवे कर्म वादी कहे छे के-काळ, स्वभाव अने निपविनी शी शक्ति छ?
पूर्व करेला कर्मज मुख दुःखमा कारण भूत छे. कर्मे करीनेज श्रोत्रिय होप ते
चांडाळ थाय छे, स्वामी होय ते सेवक थाय छे अने इंद्र होय ते रंक थाप
छ; तेमज चांडाल श्रोत्रिय थाय छे, सेवक राना थाय छे, अने रंक होय ते
इंद्रपद पामे छे. कडुं छे के-
यथा यथा पूर्वकृतस्य कर्मणः
फलं निधानस्थमिवोपतिष्ठते ।
तथा तथा पूर्वकृतानुसारिणी
प्रदीपहस्तेव मतिः प्रवर्तते ॥
भावार्थ-"जेम जेम पूर्वे करेला कर्मनुं फल निधाननी जेम प्राप्त थाप
से, तेम तेम पूर्व कर्मने अनुसरती बुद्धि हायमां दीवानी जैम प्रवर्ते छे.
पूर्व फर्मना यशधीज प्राणीने नहीं इच्छेला, नहीं जोएला अने नहीं
अनुभवेला स्थान प्रत्ये आकर्षण करीने लई जवामां आवे छे. जेम कोई बंदरे
एक करंडीपो जोयो, तेमा सार्क सावानुं हशे एम घारीने दांव वडे ते कर
यामा विपर करीने ते अंदर पेठो. एटले तेमा रहेलो भुख्यो सर्प ते उंदरने
गढी गयी अने तेज विवरमा घईने ते वहार नीकली वनमा गयो. माटे कर्मज
सई कारण है.
हदे पुरुषार्थ वादी कद से के- झर एका फर्म बडे झुं ? पुरुषाज सर्व
फापन (फळ) कारण है. जो कदाच कर्मचीज सर्वनी सिद्धि होय, तो सर्व
पानीओ सी रहो. कर्म वह पोतानी मेळे सर्व वांछितनी सिद्धि थशे.
"
पहे.-
न हैवमिति संचिंत्य, त्यजेदुद्यममात्मनः ।
अनुद्यमेन कस्तैलं, तिलेभ्यः प्राप्तुमिच्छति ॥१॥

. पारपान २२९ मुं-पांच कारणोधी फार्पसिद्धि पाप छे ते विषे. (१०५); भावार्थ-"देव (भारण्य) ना पर आधार रासीने माणसोए पोतानो उधम छोडवो नहीं. केमके उद्यम विना तलमाथी तेल मेखवा कोण इच्छा फरे? महीं कोई शंका को के-"राजा विगैरे वेसी रहे छे छतां तेनां कमें फरीने सेवको सर्व वांछित लावीने आपे छे." तेना जवायमां एटलंज कहेवान के-"जो एम छे तो सेवकोए आगेलं अन्नादि हायनो उपयोग कर्या दिना शी रीते मुसमा जशे ? फदाच वेना सेवको वेना मुखमा नखिशे, तो पण दांत वडे चाव्या शिवाय शी रीते गळे उतरशे? माटे कर्मनुं तो उद्योगधी उत्पन थवा पणं हे. तेथी कर्म पुत्र तुल्प छे, अने उद्योग पिता समान छे. वळी मोक्षमाप्ति- ने समपेक्षपक श्रेणि पर आरुद थइने शुभ ध्यान वडे सर्व फर्मनो क्षय करवाधी ज जीवसिदि पदने पामे थे, माटे उद्योगज बळबान छे." इवे ते सर्व एकाववादीने जवाब आपवामां आवे छे-प्रथम काळयादी छ. ते सर्व फाळथी फरेलं माने छे, ते अपोग्य छं. केमके समयादिक बडे परिणाम पामवो फाळ समान एता पण फछर्नु विचित्रपणू देखाय छे. जेमके एफज वसंत वावेला मगा परिणामे कोइ छोड मोटो नानी थाप छे. तेमज तेनी शीगो पण नानी मोटी थाप छे, अने कोइ उगेछे ने कोइ उगतो पण नथी. वठी कोइ बे पुरुषे सम काळे राजानी सेवा करवा मांडी, होय तेमा एक सेवकने तेनुं फळ टुंका वखतमा मळे छे, अने बीजाने काळांतरे पण मळ्तुं नधी. तथा एकी वसते सती विगेरे कार्य करवा मांडनारमा एकने संपूर्ण धान्य पाके छे, अने वीजाने कोइ पण पाक पतो नथी. तेथी जो मात्र कारज सर्व→ कारण होय, तो पूर्वे यता- वेला सर्वने फळ समानज पद् जोइए. पण तेम तो धतुं नथी. माटे आ विश्वनी विचित्रतामा केवळ काळ कारण नथी परंतु काळ विगेरे पाचे कारण सापेक्षपणुं . पागादिक पांचांपी एक एकनेज कारण रूप माननारा मिथ्यारष्टि जाणवा. केमके देओ पाचे कारणोने परस्पर निरपेक्ष मानता होवाधी सर्व फापनी सिदिनो वेमने अभाव है. पांचे कारणो पररपर मळवार्थी पोतपोताना स्वरूपनो त्पाग कर्या विना कार्यसिद्धि करी आपेठे. एम मानवाची मागी सम्पकत रूपने पामेछे. ते कारणमांना एकी कोई कार्य पर्नु नपी. पण तेमनी गोन ता मुरुपता करवाधी. कार्प उत्पन्न धाप . ते विष भगवती मूत्रनी चिना पहेला शतकना प्रथम उद्देशामा कम्युऐ पो-" भविष्य कारमा वेचा लापर कर्मनो क्षप करवा माटे फरण विशेपे करीने तेने सेंचीने उदयावरीमा प्रवेश पर दे दीरणा पवाय छे. ते उदारणादिकमा काळ, स्वभाव विगैरे पांचे कारण- -- - उपदेशमासाद भारान्तर भाग ४ यो स्वभ'१६ मौ.... भूत . तो पण मुरुपवाए करीने पुरुषार्थनुन कारणपर्ण बताता संता कई "जं तं भंते अप्पणा चेव उदीरिते हे भगवान् ! ते कमेनी उदारणा आत्मा पोतेज करे छे ! इत्यादि. मा कागदिक एक एक कोइ वसंत कार्यनी अपेक्षाए कारणभूत पाप गे. ते विषे वीजा श्रुतस्कंधमा “नत्यियम्मेअपम्मेअ" इत्यादि० अर्थात् शुत चारित्रात्मकं एवो ने आत्मानो परिणाम ते कर्मक्षपर्ने कारण होवापी धर्म अने मित्याल, अविरति, समाद, काय अने योग रूप ने आत्माना परिणाम ते कर्मवंचना कारण होवाथी अधर्म कहेवाय छे. आवा प्रकारना धर्म अने अघ काबादी, ईश्वरवादी, विगेरेना मतमा नथी. परंतु धर्म अधर्मविना एरोवपूर्ण काळ विगेरेज सर्व जगतनी विचित्रतानुं कारण छे एम कदी पग भारतुं नहीं; फेमके धर्म अने अधर्म विना संसारनी विचित्रता घटती नथी. धर्म ए सम्पर दर्शन , अने अधर्म ए मिथ्या दर्शन छे. सम्पर दृष्टिए ते पावे पारग रूपे जागेला . केमके तेज रीते रष्टिनी सिदि तेणे जोइछे. जेमके मातापिताना उपमपी कधीरने वीर्पनो संबंध पाय छ, फर्मे करीने तेमा. जीर मान, नीना सत् असत् फर्मने अनुसारे सुख दुःसना हेतु का ते ते रानी परंप निमगे निपति रे थाप, स्वभावे करीने से जीवा पर स, पी, पुरुर विगेरेना स्वभागे उत्पन्न पाप ; अने पछी कारे पनि मने पापा, पुरावस्था विगेरे भावो माल थाप ऐ. प्रमाणे माको मापीय नागी ले. पास मागमा मीन उपटी शफे तेवो भार एक माणस ओणे फरीए रोगी, म पधेि एकत्र यश तो न उपदो. तम मही पण फागरिक सीमनीर नहीं, तो मंगानी कार्यसिदि पशे नहीं. प्रश्न कोके:-" पारपरा रहित कारादिकमांधी प्राय र विध्याली बने मदापने माननाग ममकिनी कया, मो. के जेर पिता (ती) मा दरेय मापवर्मा सेल नपी हो रंगगन पी. नतीज ने पायनिक प्रगाने माननामा कासार नई दो पीदना ममतापने माननारमा पग ने आगे नहीं.' • माइप - मागिनी एयर होपमा त प्रो. परे नी. पान देश ममियोन एपीए, तो तमो . ए है 14 व्यास्पान २२९ मुं-पयि कारणोधी कार्यसिदि थाप के ते रिषे. (१००) हार बने छ, माटे वादीनी शंकानो अवकाश नथी. ते विषे , कएं ण हि कालादिहितो केवलएगेहिंतु जायए किंचि । इह मुग्गरंधणादिव, ता सव्वे समुदिता हेउं ॥१॥ जह णेगलरकणगुणा वेरुलियादिमणि विसंजुत्ता । स्यणावलिवएसं न लहंति महग्यमूलावि ॥ २ ॥ भावार्थ-"कालादिकमांधी केवळ कोई एक हेतु कोइ पण कार्य सिद्ध करी शकतो नथी, फेमके मग संधती वसते एक काष्ठधी मग रंधाता नपी, पण काटना समुदापनो सरखो ताप लागवाथी रंधाय, छे, तेम ते पांचे कारणोनो समुदापज कार्य साधवामा हेनु छे." "जैम अनेक गुणलक्षण चाळा अने अमूल्प, पण वैहूर्य आदिक मणिओ जूदा होप, तो ते रत्नावत्री (हार) ना व्यपदेशने पामता नथी. सेम काव्यदिक ऐकेकने माननारा समक्तिीना व्यपदेशने पामी शकता नथी." चळी कारलब्धि पाग्या शिवाप मोसमाप्ति पती नपी. तेथी जे काले से कार्य थवावं होय छे, ते फार्प तेज फाळे पाप छे. अहीं शिष्य पर करे फे "अभव्य प्राणी अनेक जीव सिदि गयाना पारने पाम्पो हे धो पण ते फेम सिद्धि पामतो नथी ?" गुरु कहे छे-" अभव्प माणीनो सिद्धि जवा पोग्प स्वभाव कोई फाले पण यतो नथी. फेमके तेने पहेलं मिथ्यात्व गुणस्थानक अनादि अनंत मांगे है." शिष्य-स्पारे मुक्ति पामवाना स्वभावाला सर्व भव्य जीवो एरुज फाले फेम सिद्धि पामता नथी? गुरु-निश्चपे करीने सम्पफत्वादि गुण जायत थाप स्पारे मोक्ष म. माटे निपति होवी जोइए. शिष्य पूज्य ! सम्पफ्त्वादि गुणश्रेणी पम पपा एतां श्रेणिक राजानी फेम मुक्ति थर नहीं? गुरु-पूर्वना कर्मनो क्षय पपो नहोदो सेमज पुरुषानो-पंडितवीपनो राम थियो नहोतो, तेथी सम्पकार एवो मुक्ति पारया नहीं जगणा मागन्ना-भान पोम १६ मो. - निम्मोन गरे धनोप को हनो, नासेर ra- -राम का नेगी सीरीने शक्ति मो? दे ! मनाने कार कारगो मोहना, पग मे को होमोगरने नहोतो, ते के मोझे गरा! घर-रवरे का संगीर आर पाने अना महतो. नेगी मे मिदिने पापा से. गोबर समामेिरे पागे हेतु मीर F- दो I am मा मसी से मोती और Traininो गोरा • RI11 11' ।। २२९॥ मागान २३० म. T, HARI ना॥१॥ थे th प .

पारपान २३०४-मारी भाव. (१.९) जाननो हतो, मेघ तेना परतुं पाणी भरतो हतो, नव दुर्गा देवीमो तेनी आरती सारनी हती, पर नामनो दैत्य घंटा वगाडतो इतो, नव ग्रहो शपावं रक्षण धारता हता, पर धान्पा बीज वावतो हतो, परुण लेने पाणी सींचतो हतो, पमराज सेतर सेटतो इतो, सती यस्सने ते पतिवासुदेव रावणर्नु वक्षस्थळ दशम- ग्नपना जर्मा प्रतिबिंब पी रया छ एवा हारथी शोभतुं हवं, ते राक्षसी विधापी अत्यंत बयान हतो, जतगने नृण समान मानतो हतो, अने 'हुँ अजर भयर' एवा गर्व बडे गर्विष्ठ थपेलो हतो." एकदा एका नैमित्तिक [जोशी ] स्पा आव्यो. ते विद्वद् गोष्टी करता मगोपात पोल्पो फे-"सर्व पाणीओने अवश्य मरण होय , फेमके मरवं ते तेनी मतिज, अने जीव ते विकृति छे." स्पारे रावण बोल्पो के-"पम तो मारो मेवक , माटे मारूं मरण वो नथी." नैमित्तिके मधु के-"दशरथराजाना पुत्र लक्ष्मणना हायपी तमाएं अवश्य मरण थशे." ते सांभनीने रावणे मंत्री मा जोपं, एटसे मंत्रीओ चोल्या के-"भावी मिप्पा यतुं नथी एम लोकर्मा फदेवाय छे." स्पार रावण गर्व सहित बोल्यो के-"अरे! विचारी कागडी जेवी रोफी भक्तिरूपता कोण ? उत्तम पुरुषोंने तो पुरुषार्थ ज प्रमाण छे." मामीने नैमित्तिय बोल्पा फे-"दे राजन् ! एम बोलशो नहीं. समिळो! चन्द्र- म्पलना राजानी पुत्री रत्नम्पलना राजाना पुत्र साये आजधी सातमे दिवसे परणशे, ते मावी भावने मिथ्या फरवानी जोतमारी शक्ति होप, तो तमारा मरण विपेनी भवितव्यता पण मिथ्या पाय." रावणे कामु के-'ने विशेष स्वरूप कहो.' स्पारे नेमित्तिक बोल्पो के-"रत्नस्थळ नामना नगरमा रत्नसेन नामे राजा छे. सेने पहोंतेर पळामा कुशर, सर्वोत्तम रुप अने लावण्प पडे इन्द्र समान रत्नदत्त नामनी पुत्र ऐ. एकदा राजाए पुत्रने पोग्प राजफन्पा शोधदा माटे फुमारनी एवी वध उपर चित्रावीने ते एबी तपा कुमारनी लमपत्रिका आपी चार चार मंत्रीने चार दिशामा मोकल्पा. तेमांना पूर्व, पश्चिम तथा दक्षिण दिशामा गयेला चार मंत्रीओ तो निराश पइने पाठा आव्या; अने जे मंत्रीमो उत्तर दिशामा गया हना, लेओ फरता फरां गंगाने कोठे चन्द्रस्थळ नामना नगरमा आपा. त्या पन्द्र सेन नामे राजा थे. तेने चौसठ फळ्यमा प्रवीण अने दिव्य स्वरूपवान् चन्द्रावती नामनी फन्पा छे. ते फन्पाने जोइने मंत्रीओए राजाने कुमारन स्वरूप बताव्य अने जन्मपत्रिका आपी. ते कन्यानी लमपत्रिका साये मेळवा आठ वसा पाति मी, एटले राजाए पोतानी पुत्रीने पोलावी, अने पन्नेनी पोग्यता जाणीने विगह पो. पछी जोशी लोकोने पोलावीने लमर्नु मुहूर्त पूरथु तेमोए विचारीने - उपदेशमासाद भाषान्तर-मांग ४ यो स्पंभ १६ मो. का के-हे स्वामी ! अमे चार वर्षा मुहूर्त जोयां, पण आजयी बारमे दिवसे क्षेतु शुभ मुहूर्व आवे रो, तेवू बीजं एके आवतुं नथी." ते सोमनीने राजाए कछु के-"वर अति दूर छे अने मुहूर्व पासे आयु, तेनो शो उपाय !" त्यारे मावेला मंत्रीओ बोल्पा के-"वायुवेगी राता वर्णनी सांड आपो, तो ते साधनधी कुमारने शीभताथी,अहीं लावीए" राजाए ते प्रमाणे अंगीकार करे. अने वायुवेग वाटी सांडो आपीने ते मंत्रीओने मोकल्या. तेओ पांच दिवसे पीताने नगरे पहोंन्या. रत्नसेन राजाए कन्या चित्र जोय, तेथी पड़ ह पार्माने कुमारने मंत्रीओ साये मोकलवा तैपार को. तेओ हाल सांदनी उपर मीने प्रपाग करवानी पारीमा छ, माटे हे रावण राजा ! जो भारी भार निय्या करवानी तमारामा शक्ति होप तो ते अजमावी जुमओ." रारने तत्काळ तक्षक नागने बोलावीने आज्ञा आपी के-“हे नागो मी एकदम जा रत्नदत्त कुमारने एवो दंश कर के वे तुरत मरण पामे." जी लामा पताज नसकनाग तरतज त्यो गयो, अने कुमारनो एक पग गरना अंगराग अने बीजो भूमिपर में तेज अवसरे ते तेने फरड्यो, एटले मगर चीर पी गयो. राजकन्पाने पण पोताना ये राक्षससेको नमे भगाने गाम नैमिनिकने पतावी. नैमिनिफे ते फन्पाने ओजसी. गार्ग निर्मगलीना रारूपनारी एक राक्षसीने बोलावी, अने एक namar गालं नैदली अन पान सदित कुमारीने बेसारी. पर्ण का परीने निगला सीना मुसमा आपी. तेने विसर्जन -"गात मिसुधी अपार समुद्रमा जइ आ पेटी सहित उर्नु प, भने परे है मामलाई पारंग अही आरजे." . सी गागं मिनिकने का फे-"भवितव्यताने की frratदेदरे मो." तिमिलिओ मौन रह्यो. मम मार मां पाप्यो, पटले रत्नमेन राजाए घणा मंत्रमागी. देनां मारी मंत्र गांधी निरा उतारग लाग्पा. पग को नी एटले गनाए नगरमा घोषणा करावी, सो माया के-" राजा: निी मु छ माग भी र नेशनगं, पण अधिगम्कार फरशो नहीं." प्रमाणे rai गाना गावगग पकाननमा एमाले सुगम : maratी. मार्मा ममनी ममती है एस पीने मा ....... मन AMERY पारपान २३.९-मादी भाव... '... समुद्र पासे पहोंची. त्या सारा पाणीना प्रभावी कुमारनी विपजन्य मूर्ण मोहक ओछी था. सातमे दिवसे तिमंगला सक्षमी पेटी लाने गंगा भने समुद्रना संगमस्थाने आवी. त्या कांग पर पेटीने मूकीने ते जरकीहा करवा लागी. पी रत्नवती पटीनू द्वार उपाडीने क्षमवार श्रीडा करवा माटे बहार नीकली. तेवगा तेणे पवनधी हालती एक ऐटीने तेनी पामे आरती जोइ. एटले तेने नजीक सेंची लइने पोत्ताने हा उपाठी, तो तेको पोइ राज. फुमारने विपधित स्थितिमा जोइ पोतानी पानी विपहरण मुद्रिकातुं जर तेना पर द. तेनापी कुमार सचंतन थयो, एटले चित्रमा कुमार स्वरूप जो हवं तनी समानतापी तेगीए कुमारने औरस्पों के "मने पिठाए जेने आपी हती तेज आ रत्लदत्त कुमार है." एम जाणीने तेणे पंपी मारने नेन वृत्तांत पूरा. कुमारे पण सेनें चित्र जाएं हवं, तेधी गुमारीने मोरपी. पळी 'आजे अने समये ज आपणा सपनें मुहर्त निधाप हनएम जापीने सेमी त्यो गांधर्व लप कया. वननो वृक्षो परथी फगे लीयो भने सार्धा. ते बमने फाठे रहेला पतीमो गीतगान करी रम हता. पुमारे माभरणने मारे at. थी विविध प्रकारना रत्नो प्रहण कां. पाणी ना बना ऐसायली) घांधीने मओ फुमारीवात्री पेटीमा पेटा, बने पेटी द्वार . प. सणांतरे विमंगला राक्षसी क्रीडा परीने भावी, স্মৰ ধান। पेठेज मुसमा पेटी रासीने अगाध जसमा गा. पी आरमो दिवग पो.सं. रावणे नैमित्तिकने का के-"में अवश्य थवा पाणिग्रहण मिच्या परं." स्या नेयिधिक बोल्पो के "हे राजा! संपनी हम पर गां." हे समितीने राजाए ते राक्षसीने बोलावीने पूछ' पे.-"तारा.मसको पारण परली देवी नहीं?" राक्षसीए कप फे.-" नी सेज रिपतिमा." पनी राती मंगावीने व्यगवी, छोमांधी नवी परली पन्पा पोताना तिने भाग फरीने ऐदाडी सहित यहार नीफची. हे जोहने त होर आदर्य पाहा. पण "मनो विवाहशीरीने भयो ?" ए राजाए नैमिनिकने १०, एरले सणे सई तात पी. वे समितीने रावणे "मारीनो नाश पता नी" निशए करीने पोतानं मरम अंगीकार क. पण यार सपा कुमारीनी मातार फरीने राबणे रजा आपी, एटले से पत्तिाने स्थानमा. एफ. दिवस राणे मानवंद्र नापना थापा बादीने पर भगवन् । मोर पण निपतिने पर्ष करतांश समय सोलो?" गुरुए पा के-"ह राजा !ए एकवादीनो महमो.

उपदेशमासाद भाषान्तर भाग.४ थो-स्तंभ १६ या. प्राप्तव्यो नियतिवलाश्रयेण योऽर्थः , सोऽवश्यं भवति नृणां शुभोऽशुभो वा । भूतानां महति कृतेऽपि हि प्रयत्न नाभाव्यं भवति न भाविनोऽस्ति नाशः ॥ १॥ भावार्य-"निपतिना सामर्यपी मनुष्यने जे शुभ अथवा असम माप्त पार्नु होय ते अवश्य याय है. माणीओ गमे तेटलो मपत्न परे, तो पण जे कार्य थवान नथी ते पहुंज नथी; अने जे पवान ऐसेनो नादा पती नयी." मा ममागे नियविनो आश्रय करीने तेओ काळादिक कारणने वी पाने बोल है. पण ते प्रमाणभूत नथी. फेमके कर्म विगरे पण पोत. पोटातो कार्य उत्पन करवाया मुख्य कारण ऐ. कई छे फे- कर्मणो हि प्रधानत्वं, किं कुर्वन्ति शुभा ग्रहाः। पसिध्दत्तलग्नोऽपि, रामः प्रत्रजितो वने ॥१॥ माता-प्राय रे. तेमा शुभ ग्रहो पण शं फरी शके ort माला रापस्थापनना मुहर्ने पण रामने वनाम नगहतिः फलति नैप कुलं न शीलं पियापि नय न च जन्मकृतापि सेवा । कमांगि तपमा किल संचितानि काले फलन्ति पुरुषस्य यह वृक्षाः ॥ २ ॥ ~पनी मालिक 42 भापती नी, माफ पर मनायी, और को नर मानी, ाि को कर असर बालीमा m कोई कर पाती नी. भामा वा मनयमन कार काम हाती व्याख्यान २३० पुं-भावी भाव. (११३) वैद्या वदन्ति कफपित्तमरुद्विकारं नैमित्तिका ग्रहकृतं प्रवदन्ति दोपम् । भृतोपसर्गमथ मंत्रविदो वदति कर्मैव शुद्धमतयो यतयो गृणन्ति ॥३॥ भावार्थ-"वैद लोको वात, पित्त अने कफनो विकार कहे थे, जोशी लोको ग्रहोए करेलो दोष कहे छे, अने मंत्र जाणनाराओ भूत मेत वि- गेरेनो उपद्रव कहे छे; परंतु शुद्ध मतिवाना पतिओ. वो फर्मनोज दोप केटलाक तो नीचे जणावेला नामो कर्मना पर्याय रूपे कहे थे. विधिविधाता नियतिः स्वभावः कालो ग्रहाश्चेश्वरकर्मदेवः। भाग्यानि पुण्यानि यमः कृतांतः पर्यायनामानि पुराकृतस्य ॥ ४ ॥ भावार्थ-"विधि, विधाता, निपति, स्वभाव, काळ, ग्रहो, घर, फर्म, देव, भाग्प, पुण्य, पम अने शांत, ए सर्वे पूर्व फोलो फना. पर्याय नामो छे." यथा धेनुसहस्रपु, वत्सो विंदति मातरम् । एवं पूर्वकृतं कर्म, कर्तारमनुधावति.॥५॥ भावार्थ-" जेम वागाई हजारो गापोमांधी पोतानी मानाने मओळखीने तेनी पापळ जाप , तेम पूर्वे फरलं कर्म देना फांनी पा. एब जाप छे." यथा छायातपी नित्यं, मुसंबद्धी परस्परम् । एवं कर्म च कर्ता च, संश्लिष्यक्तिरेतरम् ॥ ६ ॥ भावार्थ-"जेम छाया अने आतप हमेशा परिसर संबंधवाश , तेम कर्म अने तेनो कता पण परस्पर मरेला है." हवे उद्यम विप कह डे.

गगमार मागन्तर-भाग ४यो-उपमें १६ मो. नयन हस्तेन, तालिका संप्रपद्यते । तयोचमपरित्यक्तं न फलं कर्मणः स्मृतम् ॥ ७॥ भाग-र म हारे तानी पडती नथी, ते उाम लिना ए. म मरेनी." पत्य कर्मसात्माप्त, भोग्यकाले च भोजनम् । हमनोधर्म बिना वक्त्रे. प्रनिशेन कथंचन ॥८॥ - के पना बरामी भोगनने पसते जमा हो ... जर मी तिा मुममा कोर पग प्रकारे ते पेषा ::ो सभी गागे फरीपी के-"" Priwो ?" स्पारे गुरु पोल्पा के मानपुत्रः पंडित श्रोत्रियंका सामामा पानीय गुपंगा। TOTAमति दाग्गिया 1 ममीकांतः ॥ १ ॥ नाग, नपानी गादिशागले, ... Imam anान, m fiftml ..! ..." minी. ना -- गिा गाग लागा चंद्रादयः । नामानिका- 214 रनमाता ॥

पारस्पान २३० मुं-भाची भाव
पराधीनपणे पमरानना याममा जाप छ, अनि मरण पामे, तो पछी
हे रावण! तुंगाने माटे शोक करे ?"
आ ममाणना गुरुमहाराजना उपदेशपी रावण प्रतिबोध पाम्पो, अने
हमेशा शांतिनाथ जिनेश्वरनी भनि फरवा लाग्यो.
एप दिवस रावण पुष्पक नामना विमानर्मा बेसीने पोतानी पत्नी
मंदोदरी सादिव अष्टापद तीपं गया. त्पा भरत चक्रीए करावेला चौमुस
जिनारपमा ट्रम्पपूजा फर्ण पाद हापमा वीणा लड्ने भावपूजा करवा
लाग्यो; तेशामा नागपति धरगेंद्र पां आवी चौवीश तीर्थंकरोने नमस्कार
पारीने रावण पासे पेठा. रावगे तेमने अष्टापद तीन स्वरूप पूछपं. एटले नाग.
पतिए अष्टापद तीन माहात्म्प कही बनायं. ते सोभनीने रावण धणा
हपंथी भत्ति फरवा लाग्यो, ते वसत तनी मिया मंदोदरी नृत्य करती
हती, अनं पति वीणा वगारतो तो. थोडी वारमा देवपोगे वीणानी एक
तंत्री सुटी गइ, स्पारे " अहो आ नृत्यसमपर्मा भारी मिपाना भावनी
भंग न पाओ" एम विचारीने तत्काल रावणे जाणे तांत त्रुटीज नधी लेम
पोताना हाथापी एफ नस काढीने वीणामो साधी दीधी, तेपी तेनो
अवाज घणो सुंदर पपो अने नृत्पनी शोभा पण वृद्धि पामी. ते जोड देवो
पुष्पष्टि करीन वारंवार तनी प्रशंसा करवा लाग्पा. ते वसते भावमा निमन
थपेला रावणे तीर्थकरनामकर्म उपार्जन क. पठी ते पोताने स्थाने मावीने
राज्पमुस भोगवा लाग्यो.
आ प्रमाणे विविध प्रकारे परीक्षा करी निपत्पादि रूप एकांत पक्ष
मुर्काने आत्ममिद्धि माटे उद्यम करनारा रावणे अष्टापद तीर्थने विष तीर्थंकर-
नामक उपार्जेन ."
"
RECRUCRICAUCRACRECRECRection
॥ इत्यादिनपरिमितोपदेशमासादवृत्तौ पोहशस्तंभस्य
त्रिशदधिकद्विशततमः प्रबंधः॥२३०॥

व्याख्यान २३३ मुं. कालादि करता कर्मनी बलवत्ता विषे. देवेन्द्रा दानवेन्द्राश्च नरेन्द्राश्च महाबलाः। नैव कर्मपरीणाममन्यथा कर्तुमीश्वराः ॥ १ ॥ भावार्थ--" देवेन्द्रो, दानवेन्द्रो अने बयान राजाओ कोइ पण कर्मना परिणामने मिथ्या करवा समर्थ नथी." आ संबंधमा एक दृष्टांत छे ते नीचे प्रमाणे- :: मनोरम नामना पुरने विपे रिपुमर्दन नाम एक राजा हतो तेने पुत्र न हतो; भाविनी नामे एक पुत्रीज हती. ते राजाने पाणथी पण अधिक प्रिय हती. तेथी ते पुत्रीना स्नान, भोजन, शणगार विगेरे को पछी राजा पोते स्तान, भोजनादिक क्रिया करतो हतो. ते कुमारी कळाचार्य पासे कलानो अम्पास करती हती. ... तेज पुरंमां सर्वथा निर्धन धनदत्त नामनो श्रेष्ठी रहेतो हतो. तेने सात पुत्र उपरांत कमरेख नामे आठमो पुत्र धयो. ते सौथी नानो होवाथी तेना पिताने वधारे वहालो हतो. ते पुत्र पण तेज कळाचार्य पासे कलानो अभ्यास करतो हतो. एक दिवस समग्र कळा शीखेली भाविनीए कर्मरेखना सांभळतां गुरुने पूछयु के-" हे पिता ! मारां वर कोण थशे ?" गुरुए लम जोइने कर्दा के-"आ कमरेख तारो पति थशे." आ प्रमाणे गुरुनु वचन सांभळीने जाणे बज्रथी हणाइ होय तेम ते मूति थइ गइ. पछी सावध थइ सती विचारवा लागी के-" अरेरे! आ.निर्धननो दीकरो मारो पति थशे ते करतां तो मारे मरी जq तेज श्रेष्ठ छे. परंतु आ कमरेखनेज मारी नखावु वो पछी ते मारो स्वामी शी रीते थशे?" एम विचारीने क्रोध सहित ते पोताने घेर गइ. अश्रुवडे तेनी कांचनी भीनी थइ गइ, अने मुख ढाकीने ते सुइ गइ. पछी भोजनसमये " भाविनी क्या गइ ? " एम पूछता राजाए तेनी शोध करावी तो कोपगृहमा सूती छ, एम तेना जाणवामां आव्यं. एटले राजा तेनी पासे गयो अने तेने पोताना उत्संगमां पेसाडीने दुःख- कारण पछपुं. त्यारे तेणे गुरुए कहेली वात अने पोतानोविचार कही बताव्यो.ते सांभळीने राजाए “आ धावतमा शुं करवु ? " एम मंत्रीओने पूछपुं. मंत्रीओ बोल्या के- "हे महाराज ! कारण विना पारका मनुष्यनो घात करवो राजाने योग्य नथी. माटे ते कमरेसना पिताने वोलावी तेने कांह द्रव्य आपीने ते पुत्र तेनी पासेथी . रीसानार ने मुजानु म्थान.

व्याख्यान २३१ मुं-कायदि करता कर्मनी बलवत्ता विपे. (११७) लइ लेवो. पछी जेम आपनी इच्छा हशे एम यह शकशे; अने तेम करवायी आपणो अन्पाय पण कहेवाशे नहीं." पछी राजाए ते धनदन श्रेष्ठीने बोरावीने पोतानो विचार कह्यो. वजना घात करतां पण अधिक कगर वचन समितीने नेत्रमा अश्रु सहित ते धनदर वोल्पा के-" हे देव! पुत्र कोण? यी कोण? अने हुँ पण कोण? मारो समग्र परिवार आपनोज छे. मरनी प्रमाणे करो." राजा पण एक तरफ वाय अने एक तरफ भरपर नदीनी जेम सांकदमी आव्यो. छवट निरुपापपणे कमरेग्मने बोलावीने तेनो वध करवा माटे चांडाळने आप्पो. चांडालो तेने राइने गाम बहार शूरी पार गपा. त्या "बार. हत्या करवी आपणने योग्य नी" एम विवारीने ते चांटागए फर्मरेसने बदले एक महहं शूटरी उपर चहावीने तेने छोडी दीधो. राजानी अभिप्राप जागनार फर्मरेस पण त्यांची शीपारनी जेम तत्काळ नासी गयो. दवे श्रीपुर नामना नगरमा श्रीदत्त नामे एफ पी रहेतो तो. वेने श्रीमती नामे पुत्री हती. ते शेठमें रात्रिमा पुरदेवीए आवीने ग्वमने विष का फे-" श्रेठी! आ गामनी बहार काले मातःकाले उत्तर दिशामा एमामा मुतेला जे पाळपनी पासे तारी काली गाप उभी होय ते पारयने नारी श्रीमती पुत्री साये परणावज." हवे फर्मरेस कुमार पण आरसी रात्रि मार्गमा चारता अत्यंत थाकी गपो, तेथी ते श्रीपुर गामनी मजीक आपीने मुह गपी. श्रीदत श्रेष्ठी मातःकाळे गोत्रदेवीना वचनधी त्पा आयो, थने संज प्रमाणे जोड़ने में पाताने घेर लर गपो. पछी तेने पोतानी पम्पा परणावी. हरनमेलाप पाने श्रेष्ठीए पोताना घरनी सर्व लक्ष्मी तेने आपी. ते गाममा फर्मरेसे पोता, असल नाम गुप्त राखीने रनचंद्र नाम मिद प. एक दिवस ते रत्नचंद्र पोताना श्वशुर श्रीदत्तनी आला रहने पहाणमा धनी समुद्ररते वेपार परवा गपो. स्पोधी पट्रम्प उपार्जन परीने पागे भारत रस्तामा यहाण भोगवाधी समुद्रमा पट्यो. तेने एफ मोटो मा गरी गमी. ते मच्छ चालीन शफवापी समुद्रने पाठे आवीने पडयो. एच. मसीमारे ने पारी, अने तेनुं पेट फारर्ता नीरारेला ते एमारने भृगपुर (भरव ) नगरना रागाने पेट मरीके आप्पो. ते राजाने पुत्र नहीं होवाधी मेणे लेने पुत्र करीने रास्पो.पटी ने पुंजनपुरना राजानी पुत्री जोडे परणापो. नहीं रिपुमर्दन राजार पोतानी भाषिनी पुत्री योग्य पवारदा रेमी सबरमंडप ररपो. समानणे मई गजासो, राजमारो, ओ, बापणे, श्रेणीमो, ोि भने सार्थवाह विरेने भाग फरी बोटापा. से कम है (११८) उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १६ मो. मगार राजाना कुमार रत्नचंद्र पग चतुरंगीगी सेना सहित त्या आवीने स्वयंवर. मंडाने शोमायो. राजपुत्री भाविनी सर्व राजमंडरनु अतिक्रमण करीने रोहिणी चंद्रने रे देते रत्लचंद्रनेज वरी. रिपुमदन राजाए विधिपूर्वक तेमना लम करीने हारी बच बिगरे पुक दापजो आपीने तेमने विदाप का रत्नचंद्र कुमार भाविनीने टाने पोवाना पुरमा आयो. एक दिवस कुमार मागंना पारमा स्वर्गना भोजन (अमृत) जेई मिश मांजन करतो हनो; ते वसने अकस्मात पान उत्कट वापी धूळ उडवा लागी, देने पाच परती जोइने हापमा पंसो लइने पासे उभेली भाविनीए पोताना अग्रता डापी ते भोजन तुरत टांकी दी. ते जोइने रत्नचंद्र विचार करण मामी के-“ो। एक तो पग बसत इतो फे आ ग्रीए मने मीरा बरालो , जने माजे एगो पग वसन ऐफे तेज पी मने पोतानो पागनि गरे गरागीरजर रजनो स्पर्श पग पा देवा इच्छती नी." एम रिना गम्भिी जरा हास्प फ. सेर्नु हास्प जोइने ते पतुर भागिनीर कर्मरे मा के-" मा स्मित हास्प तो मारी जेठी श्रीमोने - म पुरुषाने का निा हास्प घटर्नु गयी. एम HTTET मार काम्प फारण पप. मिपाना भरपंत दुराम rem "मुंगर अंगारी। न मने भोरसे?" से बोली- "rma , अनेर मानी मिपा." सुमारे पाईinी पाम आ गंध फाया तो जगतमा kiner: प्राणो वीमा मंबंध, अने ते एके-ई प्रगानी ! Exist गाना पुष, अने में पारागार्ग पागे मारी सायं ** arriati g" म कही गे पानी फेटलीक रहस्पती rain मानी अर्गामाी नाग मम फ. नेगी + HTiमा बोम्योक- "मावासि, नबाम्पसमगेना । संदिगानीता नान्यतं तिथिः॥१॥ रबर ! matam आप के प, दो मर रोमा पानी रियाने ''

पारपान २३१ मुं. फारादि करता फर्मनी बलवत्ता विपे. (११९)
सेपज वरी है शादरी ! फर्मनी गहन गति ऐ. तेथीज पूर्वना मौर
पंक्तिोए देव, देव, विधि विगैरेने छोडी दाने फर्मनेज नमस्कार कपों ऐ.
-
ब्रह्मा येन कुलालवनियमितो ब्रह्मांडमांडोदरे
विष्णुर्येन दशावतारगहने क्षिप्तो महासंकटे ।
स्टो येन कपालपाणिपुदके भिक्षाटनं कारितः
सुयों चाम्पति नित्यमेव गगने तस्मै नमः कर्मणे ॥१॥
भापार्थ-"जेणे महान कुंभारनी जेम प्रमोड रूपी पात्रने रववार्मा
निपमित फों , जेणं विष्णुने दश अवतार बडे गहन एवा मोय संकटयां
नोस्पो , जेणे महादेवने हापमो कपालसंपूट आपीने भिक्षाटन कराव्यं
है, अने जेना पडे सूपं हमेशा गगनां भम्पा करे ऐ, एका फर्मने
नमरकार पाओ."
इत्यादि पतिनो वचन सभिटीने भाविनीए लग्जानो त्याग कों.
पारी तेणी आ वृत्तांत पोताना पिवा रिपुमर्दनने कहेवरावीने पतिमतिर्मा
तत्पर पह.
अन्पदा कर्मरेस राजाए गुरु पासे देशना सांभरीने विचार्य के-क-
मर्नु फळ आ भवमा मत्पक्ष जांघु ७, माटे गुरुनुं वचन प्रमाण छे." पछी ते
कर्मनो जप फरवा माटे तेणे वृद्धावस्थामा चारित्र ग्रहण कर्प, अने दुस्वप
सपस्पा फरीने सद्गतिनो भाजन पपो.
"भावि भावने मिथ्या करवा कोई समर्थ नपी, ते आ इष्टतिर्नु ता-
रूप ७.मही फर्मना परीज भाविनी तथा फर्मरेसनो संयोग ययो."
VASANASAXSAXSAERS
॥ इत्पमदिनपरिमितोपदेशमासादहत्तो पोडशस्तभस्म
एफत्रिशदधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २३१ ॥

. - व्याख्यान २३२ मुं. "पांचे कारणो मळीनेज कार्य छे, ते विपे." कालादिपंचहेतूनां, समवायो यदा भवेत् । तदा कार्यस्य निप्पत्तिः, स्याव क्षुल्लककुमारवत् ॥ १॥ भावार्थ- ज्यार काळादिक पांचे कारणतुं एकत्र मळवू थाय स्पारेज क्षुल्लक कुमारनी जेम कार्पनी उत्पत्ति थाय छे." क्षुल्लक कुमारन दृष्टांत नीचे प्रमाणे- साकेत नामना नगरमां पुंडरीक नामे राजा राज्य करतो हतो. .तेनो नानो भाइ कंडरीक युवराजस्थाने हतो. कंडरीकने यशोभद्रा नामनी अति रूपवंत बी हती. ते जोइने पुंडरीक राजा कामरागमा मन थयो. तेथी तेणे दासीद्वारा तेने पोतानी इच्छा जणावी. यशोमद्राए जवाबमा फहेवराव्यु के-“हे पूज्य ! तमे समग्र प्रजाना स्वामी छो, तेथी नीतिपपनी त्पाग करवो आपने उचित नथी." आ ममाणेनुं यशोभद्रानुं वचन दासीए राजाने क . एटले राजाए फरीथी कहेवराव्यं के-"हे खी। वीओने "ना" कदेवानो स्वभावज होय छे; परंतु हे कृशांगी .! मश्करी मुकीने मने पति तरीके अंगीकार कर." यशोभद्राए कम्मु के-"कुळ तथा धर्मनी मर्यादा हूँ मुफीश नहीं. तुं आवां दुष्ट वचनो बोलता केम लज्जा पामतो नथी?" से समिठीने राजाए विचारं के "ज्यां सुधी मारो भाई जीवे छे त्या मुधी या मने चाहशे नहीं, माटे तेने मारी नाखं." एम धारीने कपटधी तेणे पोवाना नाना भाइने मारी नख्यिो. कडूंछ के- अपावस्त्रया बदास्तावत्तिष्ठति जंतवः । अविवेकवलं यावन्न कामरसनिर्मितम् ॥१॥ माया-"ज्यां मुधी फामदेवना रसथी उत्पन्न घपलं अविक रूपी पर होनुं नथी, स्पो सुधीज लज्जा रूपी वायरी (दोरी) यी बंधाएला जंतुओ पाहामा रहे हैं." परी यशोमदार विचार कयों के-" दुष्ट्र पोताना माइनी हत्या करी आप मारा सीटना पग भंग करशे, माटे मारे परदेश जणु योग्य व्याख्यान २३२ मुं. पांचे कारणो मीनेज कार्यसिदि छ ने विप.(१२१) एम धारीने गर्भवती एवी ते यशोभद्रा गुप्त रीते त्यापी नाही गरः अने "शीलन रक्षण करवामां दीक्षा जेवू पीचं फार श्रेष्ठ साधन नथी" एम मानीने तेणे दीक्षा ग्रहण फरी. अनुक्रमे गर्भ सृदि पाम्यो. ते जोइने सर्वे साध्वी विगैरेए तेने पूछपं. त्यारे तेणे सर्व सत्य वृत्तांत फही बतायुं. पछी श्रावकोए शासननी हीलना न पाप तेवी रीते तेने रासी. समय पूर्ण पता तेने पुत्रनो जन्म थयो, ते 'श्रावफोने घरे वृद्धि पामवा लाग्यो, श्रावकोए वेनें लालनपालन कर्प, अने तेनं क्षुल्लककुमार नाम रास्यं. कुमार माठ वर्षनो थयो त्यारे तेने दीक्षा आपी; परंतु चारित्रावरणनो उदय थवापी तेना चिसमां विषयवासना उत्पन्न यह; एटले तेणे पोतानी माताने पहुं फे-"हे माता! विषयतुं सुस अनुभवीने पछी हुं फरीधी व्रत ग्रहण करीश." तेनी माताए फई के-" पुत्र ! आबु संपम मुस तजीने नुच्छ विपपमा फेम आमक्ति करे ? तोपण जो तारे संपमनी इच्ण न होप, तो मारा ववनधी पार वर्ष सुधी मारी पासे रहीने जिनेश्वरनी वाणी सांभळ." आ पमाणे पोतानी माता. मुं वचन सभिटीने ते तेटलो वखत रह्यो, अने पोतानी माता (साध्वी ) पास हमेशा वैराग्यमप वाणी सोमव्वा लाग्यो, परंतु सेना मना वैराग्यनो देश पण उत्पन्न भयो नहीं. पार वर्ष पूरा पता तेणे मातानी पासे रजा मागी, स्पारणे या के-"ह पुत्र! तुं मारी गुरुणीजी पास जाने रजा ले." स्पारे मेणे मोटी साध्वी पासे जहने रजा मागी. साध्वीर फाएं फे-"अमारी पासे रहीने पार वर्ष मुधी देशना सांभळ." तेणे कबुल कअने तेमनी पासे रहीने अनेक मत्रना भयो सांभळपा, पण फाई प्रतिबोध पाम्यो नहीं. भवधि पूरा पता तेणे शनी पासे रजा भागी 2-"तमारा आग्रहपी घj फष्ट सहन कराने पर रोएं. माटे हवे हुँ जाश." ते सांभरीने तेमणे पाएं फे.."आपणा उपाध्यापजी गर , सेनी रजा लाने पछी जा." स्पारे तेण उपाध्याय पासे जाने रजा मागी. उपाध्याये फाधु के-"पार वर्ष मुधी अमारी पासे रहने देशना सांभर "देणे ते पण पबुल फर्ष, परंतु बोध लाग्पो नहीं. अवधि पूरो पतो उपाध्यायनी रजा मागी. त्यारे नेणे कई के-"गच्छना अधिपति हरि पामे कामे तारी हा "तेणे तेम फयु. आपा पण पोतानी पासे पार व मुभी है. या फ. एटले वे तेटलो वसत रहीने अनेक प्रकारनी देता मामला लाग्पो. मा प्रमाणे माता विगेरेला पाहपी नवालीस वर्ष पन दीक्षा पालन फर्य सोपण विषपथी सेनं विष परास पं मही. पण निवेदन कर (१२२) उपदेशमासाद भारान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १६ मो. पूरी या तेगे सरिने कयु के-"हे स्वामी! हुँ जाउं ई." ते सांभळीने सावध कर्म होवाची गरि तो मौनज रहा. त्यारे ते पोतानी मेळे त्यांथी चाल्यो. जती वसत तेनी माताए पूर्व अवस्थामां (गृहस्थीपणामां) आणेलं रत्नकंवल तपा मुद्रा (वीटी) तेने आपी. ते लइने अने संयमना सर्व चिन्ह तजीने ते अनु- क्रमे साकेतपुरनी राजसभामा पहोंच्यो, त्यां कोई नर्तकी नृत्य करती हती. ते नृत्य नोवामां व्यग्र चित्तवाला सर्व सभासदो तेने वारंवार धन्यवाद मा. पता हता, अने ते नर्तकीनी प्रशंसा करता हता. क्षुल्लक पण ते जोड़ने तेमा तहीन यइ गयो. तेवामा नर्तकी घणा वसती नाच करवाने लीये याकी गयेली होवाधी तेना नेत्र निद्राची धुर्णायमान थां. ते जोड़ने तेनी अकाए संगीवना आलापमा तेने कधू के- सुङ गाइअं सुछ वाइयं, सुख नच्चियं सामसुंदरि । अणुपालिय दीहराइयं, उसुमिणं ते मा पमायए ॥ १॥ भावार्य-"हे मंदरी ! ते बहु सारं गायन कयु, घणं सारं वगाइ, यने सारीरीने नृत्य क. एवीरीते घणी रात्रि व्यतीत यवा दइने हवे थोडा मार ममान फर." मा मार्ग अकार्नु गापन समिळीने नतंकी फरीची सावधान पीएनरमार ने गाथा सोमीने पोच पाम्यो. तेथी तेणे ते नतंकीने पोगाना लालन पारितोषिक (इनाम ) आएं, एटले राजपुत्र मणिजडित पर मा. मंत्रीपदारल आणू.लायरा वसती पतिना विरहवाळी कोर साथ- रानीवीर मोनाली हार मापी, पने राजाना महापने अंकुश रत्न इनाममा मानक इनाम र ला मूल्पना हता; ते जोडने राजार ते सात न मा मागे तुष्टिदान प्राप्यं, ते कारण ?" त्यारे प्रथा हा योगा - राना है तमारा नाना भाइनो पुत्र ई. साठा न पर परिवाना राम्प दंगा मा नमारी पागे आपो रसंगमा मादा मामीन में विचाको पौरा काळ माटे प्रभात फरवो मरे रिटनी,"यारंगपनी वापस गाया पग मने मारपणे परिणामी पर सरगमरवना म ने यार का पोइला, होई गारित्र पारायो Prer), ने अपनी में मागरमोट करना माननि सोही कारीगना का पोताना मानामाना पुत्र rपापान २३२६.पोचे कारणो मगज पापंसिदि ऐसे विष (१२३) मोरमामो मंदर पामता, नो ने संदहन ऐनारी मा नामादा जुयो." ने गोहन राजाए सदर पुमारनं फई के-"आ राम्प प्राण कर." नेणे फाई .-"राज्यादिका भागनि वपन करनारो मोर पी चार वे मारा आत्म रंगपीएमपोहे, मारे राज्यादिकने पर?" पछी रागाए पौवाना पुत्रने भीतिदानन फारण पछ्यु, एटले से घोल्पो फे- " पिया! राज्पना लोमयी आज पाल इंसमने विगदिकना प्रपोगवटे भारी नासवाना विचारमा तो, पण आ गाथा समर्थन में विचारों के- "पिता पर भया , माटे हवे तेनु बहु धौद आपुष्प पापी र दशे, तपी मारा तो नहीं, एम धारीने दंशी पपो सेधी में तेने भीति. दान पाएं. "पणे मंत्रीने पूछतो तेणे पाएं फे-"ई सामी! तमारा सओए भने पोताना पक्षा लीयो हतो. पग आ गापा सोभनीने या पापकर्मभी निधि पाम्पोएं." पी पविना विरहवानी पीने पूछना से पाली थे.-" ! आज काल करतो पतिना विरहमा में चार वर्ष निर्ग- मन सपा सोपण से तो आपा नहीं, तेथी पुरुपनो विरह असहा लागवाधी आले परपुरुष सेवीने शीलनो भंग करता इच्छती हत्ती. वे आ गाथा सामयापी पाटी शिपरमो हद यह फे- लोपा पारन पालन करेलु शील पोखरा बसत भाटे मूक नहीं. आ कारणधी में प्रसन्न पहने नर्तकीने शीतिदान आहे." पमी महायतने ते पुरावा देणे फई के 'हु आफ्नी राणी साये सरय पयेलो. आज मानो विना परवा इयतो हतो, पण आ गाया साभरीने वेग पापविचारधी निहत्त पोई अने सेपी में नुष्टिदान आप्यं छे." आ प्रमाणे सर्वना कारणो सामनीने राजा विगेरे सर्वे दपंपाम्पाने सर्वे एक्षपायुमारनी साथै पर दीक्षा ग्रहण करी.अनुक्रमे ते स्वर्गादिक गतिने पापा. मा तिनो सार ए फे-"संवित साथ विगेरेना मुसपी श्वभकारी जिनेंद्रनी चागी चिरकाल सुधी सभा स्तो पण हलक कुमार पोध पाम्पो नहीं, अने पारादिक सामग्री मरवापी मान एपान नर्तकीनी गाथा समिटीने वस्कार वैराग्य पाम्पी. पी पाच कारणो म स्पारेज फार्पसिदि पाप है." इत्यमदिनपरिमितोपदेशासावृत्ती पोटशस्नमस्प द्वात्रिदाधिकद्विशततमः पयः ॥ २३२ ।।

व्याख्यान २३३ मुं. सगुणना विवारनी पण दुर्लभता. यः प्राप्य मानुपं जन्म,दुर्लभं भवकोदिभिः । धर्म शर्मकरं कुर्याद, सफलं तस्य जीवितम् ॥ १॥ भावार्थ-"ने प्राणी कोटी भवे करीने पण पामो दुर्लभ एवो मनुष्य भव पार्माने कल्याण करनार एवा धर्मने करे छे तेनुं जीवित सफल ." दुःप्राप्यं प्राप्य मानुप्यं, कार्य तव किंचिदुत्तमैः । मुहूर्तमेकमप्यस्य नैव, याति यथा वृथा ॥२॥ मावा-"दुःख पामवा लापक मनुष्यजन्म पामीने उत्तम पुरुषोर कारक एवं काम करवं जोइए के जैथी एक मुहूर्त पण वृथा न जाप." या हकीकतने हट करवा माटे नीचेनुं दृष्टोत जाणबु- प्रतिष्ठान नगरमा कोइफ धनवान श्रेष्ठी रहती हवी. ते मुहूर्त, घडी, पार, दिम गिरे सा फार धर्म, क्रिया, दान रिगैरे धर्मकार्य का नानपा निर्गमन करतो हतो. अनुक्रमे ते आतंध्यानधी मृत्यु पामीने कानी गीर गरीरमा मासले पपो. काममरमा शालिगाहन राजानो पां भरनो जीव एक श्रेष्ठीतो, हो र पररनं फाटे सीने सुपात्र दान आपतो हतो. का . धमकीर्तिविहीनस्य, जीवितेन नरस्य किम् । यो धर्मकीनिवान दानी, तस्य जीवितमुच्यते ॥ १॥ मा-परं भने श्रीनिपी नि मनुयना जीवितथी ? पण जे नं दिशाहांग माप दातार, नेज जारित सफल." ममता ने मंगानी पार गर भनिनं दान प्रेशन पेटा मा. घटई ने जानिमामान पएं. मग श्रेणीती सीर विभिार मा मारियाहन नाम राजा पपो. पान A THIRE करना परमोindati व्याख्यान २३३ . सगुणना विधारनी पण दुर्लभता. (१२५) सनी पापामा आवीने चंठो तेने मोटो समृद्धिवान जोइने "पूर्व भवना दानवें आ फळ हे." एम पेला माउलाए जाण्. पी लोकने बोध करवा माटे मालं मनुप्पमापापी बोल्पं फे- को जीवति, को जीवति,को जीपति वदति वारिमध्यस्थः। मत्स्यः मबोधविधये, लोकानां ललितविज्ञानम् ॥ १॥ भाया-"कोण जी से. १ फोण जीवे हे ? कोण जीवे छे ? ए प्रमाणे प्रण वलत जळमा हेलो मत्स्य लोकोने बोय फरवा माटे सुंदर वचन पोल्पो." आममाणे मत्स्पन वाक्य सांभीने राजा विगेरे सर्व लोकोने मोटु पा. अपं प. पी राजार सभामा आवी पोताना पंडितोने से मत्स्पना बच ननं स्वरूप पूज्यु. परंतु वितने चमत्कार करना सेना वचननो तात्पर्य कोई फही शक्यं नहीं पी श्रीकालीकाचार्य ते मत्स्पना मननो भाव जाणीने तेनी समक्ष राजाने फाई फे- को जीवति गुणा यस्य, यस्य धर्मः स जीवति । गुणधर्मविहीनस्य, निष्फलं तस्य जीवितम् ॥ १॥ भावार्य-"कोण जीवे छ? के जेनामा गुणो अने धर्म रहेला छे तेज जीवे है. गुण अने धर्मधी जे रहित होप तेनुं जीवित निष्फळ यस्मिञ्जीपति, जीवति सजना मुनयस्तथा । सदा परोपकारी च, स जातः स च जीवति ॥२॥ भावार्थ-जेना जीवापी सबन पुरुषो तथा मुनिलो जीवे , अने सदा परोपकारी, तेनो जन्म सफल छ, अने तेज जीवे ." पंचमेऽहनि पष्टे या, भुंकेऽनवद्यमेव यः। धर्मार्थी चाममादीच, स वारिचर जीवति ॥३॥ भाषा--" जसपर माणी! जे पांचमे अथवा जे दिवसे निदोष भोजन को, जे धर्मना अधों से, अने अपमादी से, वेज पुष जीवे भाषा भामांनो पहेलो सोफ पामो मारे मराप में पसत को बी.

(१२६) उपदेशप्रासाद भापान्तर-भाग ४ यो-स्थंभ १६ मो. वति" ए पर दौलवा लाग्यो. आचार्य चीजो श्लोक बोल्या, त्यारे एक बसत उपरन पर बोलश लाग्यो, अने श्रीजो श्लोक बोल्या, त्यारे ते मौन धरीने रमो. पनी राजाए सरि महाराजने कमु के-"हे स्वामी ! जश्चर प्राणी पर धर्मक्रियानी इच्छा करे , ते मोटुं आधर्य ." गुरु योल्या के-'हे राजा! धर्म अने गुणहीन मनुन्यनो भव सर्व जीवो करता अति नीव ऐ. ते विष विद्वाननी वानीना विलासी कविओना वचनो सांभर- येपां न विद्या न तपो न दानं न चापि शीलं न गुणो न धर्मः । ते मर्त्यलोके मुवि भारभूता मनुप्यरूपेण मृगाश्चरन्ति ॥ १ ॥ भाग-"जे मनुष्योग विधा, तप, दान, शील, गुण अने धर्म कमी हो मा मृत्युलोरमा पृथ्वीना भार रूप थाने मनुष्यने रुपे मृग थे, जनादानना मुगधी नीफरेला वयन सभिजीने एक भृग मां रोगो -"मित मनपने अमारी उपमा फेम आपोणे? फेम असे मागार टीप गीन शी जने मांसं, त्वचं च ब्रह्मचारिणे । गंगं योगीश्वर दमा, मृगग्रीषु सुलोचने ॥ १॥ arri-"मी मारे मा, माणगने मांग, गनगारीने गर्म, पोगी rat न मानेर आगीपीए." पी- . दुगारवृणादाग, धन्यारले घ बने मृगाः । मिन्मनमृर्माणां, न पश्यति मुखानि यत् ॥२॥ या आर बने त म करना मुगा बना रहा Pri.in नयटा मोम माना नथी, मारे मन धन्य ." अपि कांग रंगमविकम लन बन जातं गमनं कर। र वन दियदानायकाः भामासाः || .

व्याख्यान २३३ मुं. सद्गुणना विचारनी पण दुर्लभता. (१२७) भावार्थ-~"हे मृग ! आ वनने नुं तजी दे, अने शीघ्रताथी अन्यत्र गमन कर; केमके आ बना गापोना लोहीपी जेमणे पोताना बाणोने रक्त कपा छे एवा मोटा पाराधीओ आवेला छे." वसंत्यरण्येषु चरति दुवा पिवंति तोयान्यपरिगृहाणि । तथापि वध्या हरिणा नराणां को मूर्खमाराधयितुं समर्थः ॥ ४ ॥ भावार्थ-"हरणो बनमां बसे छे, दुर्वा साप छे, अने कोइनी मा. लेकी विनाना जरनुं पान करें छे; तोपण तेने जे माणसो मारी नाखे में नेवा मूर्सने समजाववाने कोण समर्थ छे?" माटे निर्गुण मनुप्यने अमारी उपमा आपी योग्य नथी. एटले सूरि फरीथी बोल्या फे- येपां न विद्या न तपो न दान न चापि शीलं न गुणो न धर्मः । ते मर्त्यलोके भुवि भारभूता मनुप्यरूपाः पशवश्चति ॥१॥ भावार्थ-"जे मनुष्योमा विद्या, तप, दान, शील, गुण अने धर्म नयी, तेओ मृत्युलोकमा पृथ्वीना भार रूप थइने मनुष्यनुं रूप धारण करनारा प. शुमो छे." आ प्रमाणे सांभळीने कोइ माप चोली फे- तृणमयि दुग्धं धवलं, छगणं गेहस्य मंडनं भवति । रोगापहारि मूत्रं पुच्छं सुरकोटिसंस्थानम् ॥ १॥ भावार्थ-"हुँ पास साउं , पण घेत दूध आपुं हुं. मारुं छाण घर- भूपण थाप थे, मारुं मूत्र रोगनो नाश फरेछे अने मारा पूंण्डामा फोरी देवतामोन स्थान छे." माटे निर्गुण मनुष्पने मारुं गुणानं उपमान योग्य नथी. पछी कोइ बरद पोल्पो फे- (१२८) उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्थम १६ मो. , - नास्य भारग्रहे शक्तिर्न च वाहगुणक्रिया । .. देवागारखलीवर्दस्तथाप्यनाति भोजनम् ॥ १॥ भावार्थ-"तमे कह्या तैवा निर्गुण मनुष्यमां- मारी जेवी भार उपाडवानी शक्ति नथी. वहन करवानो काइ गुण नयी, तोपण महादेवना पोठीआनी जेम ते वेठो वेठो भोजन करे छ;" अने हूं तो गुरुशकटधुरंधरस्तुणाशी समविपमेषु च लांगलापकर्षी। जगदुपकरणं पवित्रयोनि- नरपशुना कथमुपमीयते.गवेंद्रः ॥२॥ भावार्थ-मोटा गाडानी धुसरीने धारण करुं छु, घास खाइने जीवं हूं, सम विषम स्थानमा हळ खेंचुएं, एवी रीते जगतनो उपकार करुं हुं. वही मा उत्पत्तिस्थान गाप रूपी पवित्र छे. माटे नरपानी साये मारी बदनी उपमा कम पो छो?" आ प्रमाणे होवापी तेवा मनुष्योने पानी उपमा पण योग्य नयी. पछी आचार्य " ये न विद्या० " ए श्लोक बोलता चोथा पदमा "मनुष्य रूपेण पोपमानाः" एटले " मृण जेवा छे" एम वोल्या. ते सामळीने मृण बोल्प फे- गवि दुग्धकरं ग्रीप्मे, वर्षाहमंतयोरपि । नृणां त्राणमहं कुर्वे, तत्समं च कथं मम ॥ १॥ माग-"हुँ गापने विरे दूध उत्पन्न करु छ, अने शिपानामा, उना गमा तपा बोमामा सयं अनुमा मनुष्योन रक्षण फरता मने निर्गुण पनी मर फेम करोगे?" वरी- स्टस्य सिंधुतटमनुगतस्य तणस्यापि जन्म कल्याणम् । पत्मलिलमनदाकुलजनहस्तावलंबनं भवति ॥२॥ मारा-"मपद्रने काट गला बने नीये नमेला वणनी मम्म पर इस्पामसारी, केमके जरा दुवाची व्यापळ पपेला माणसोने से स्टमा दरबनरापाप 6." सा मागिणमा मुमने दिय दृग रासपी से मागासने फोर पर ]ि नीररी- पायान २३३ . सहणना विचारनी पण दुलंमता. यस्यैवाहारयोगाजगति सरभयोऽजाविकावा महिप्यः सर्वाः संप्राप्तभूयो वपुरुपचितिका आज्यदनो निदानम्। क्षीरं लोकाय दयुः सकलरसमहायोनिभृतं तृणं त- जानेऽजानंत एते धिगखिलकवयों नीरसं वर्णयति ॥ ३ ॥ भावार्थ-"जे तृणनुं भक्षण करवायी जगत्मा गापो, पकरी, घेटी, मेंगी विगेरे सर्वे शरीरमा अति पुष्टि पामीने घी अने दही विगेरेना कारण पर सर्व माणसोने आपे थे, तेवा समग्र रमना मोटा कारण रूप पागने जाणे पोते खेना गुणपी अजाण्या होप वेम कविओ नीरस तरीके वर्णवे; माटे संग फरिओने विकार हो।" पछी फरीथी सरि तेज शॉक बोल्पा अने ऐवटी-मनुपरमा भवंति "मनुष्प रूपे करीने वृक्षो रहला " एम घोम्पा. स्पार फोरम मनुष्पभाषाए पोल्य फे- छायां कुों वयं लोके, फलपुप्पाणि दद्महे । पक्षिणां च सदाधारं, ग्रहादीनां च हतये ॥१॥ मावा-"अमे सर्वने सपा परीए ए, फल, फल विगैरे बापर कर अने पसीमोने पर फरवा माटे निरंतर आधार मापीए पीए." रसी फरीपी पुक्ति पूर्वक यहे - छायामन्यस्य कुवैति, स्वयं तिथंति चात। फलंति च परार्ध च, नात्महतोमहामाः ॥ ३ ॥ भावार्थ-"महा को अपने पाया पर अने पोते ना. स्था परोपकारने माटेज फळे , पोताने माटे फरता मधी." भीमग्रीप्मखरांगुतापमसमं वपीतापम में भेदच्छेदमुखं कर्धनमलं मयादिभिनिर्मितम् । सर्वग्रासिदपानलमरमरग्यालोकरालिंगन हंहो वृक्ष सहस्व जैनमुनिवपलं क्षमैशायपः॥३॥ भाषा--"हेस! जन मानी जेर भानों की आपर , माटेदार माना अत्यंत मरण पंना किरको सहन पर, साना : जनधी उत्तम पता देशनं सहम पर, स्नुपारिक करे ; -, ܐܸ، ،، ܝܼ ܊-; ܫ ܫܐ ܀ ; ; ܀ ܕ ܀ ܪ ܕܽ 9 ܪ .ܐ 11 ; .i: ; ܬ -10.' !' ;* -1 ;q : ܝܢܐ: ܝ ll ; iii ii : .13 11 ;;; ' l ' i'.:1!3ܐ -' .2.ܐ 1 ܐl , .? ![ܐ ܨܙܢܐܫܐ ܃ ܃ ܃ ܃ ܃ ܃ ܃ ::: !!1r. ܝܐ.ܐ!.! ' ܝܐܐ ܐ ܂..ܐ...ܐ ܐ :ii « ! : liܝܐ .ixܬܐ ܕ ܫܢܫ ܪܝܰܝܰܝܳ ܪܶܪܺili ܕܠܩܝܰܝܶܐ £££{: 3 ܐ ܪܝܰܟ݁ܫܚܐ܀: ܟܰܪܽܦܝܺ ?ܝܕ݂ܥܺܝܝܠܓܛ ;4 ܠܺܝ ܪܰܬ݁ ܕ݁ܚܽܝܐ ܐ: 43܀ ܐܺܝܽܝܰ ܚܶܗܐ ܫܐ ܓ݁ܶܚܳ ܕ̄ ܕ & ܬܐܐܐܐ؛ ܀ܪ܀ पास्पान २३३ . सगुगना विचारनी पग दुर्लभता. अयोध्या नगरीमा गोबिंदचंद्र नामे राजा हतो, तेनो मंत्री आनंद नामनो हतो, ते अति पापीष्ट हतो. ते लोकोने घगी पीहा करतो तो, तेथी राजाए तेने मारीने उफरडामा दटाव्यो. वेने सावा माटे ये कतराए आती सोदीने फादया. परी तेमांधी मोटा पतराए नानाने कम्युं के "एने भक्षण पर मा."मके- हस्ती दानविवर्जितौ श्रुतिपुटौ सत्यंवचोद्रोहिणी चक्षुः साधुविलोकनेन रहितं पादौ न तीर्थाध्वगौ । लंचालंचितवित्तपूर्णमुदरं गर्वेण तुंगं शिरो भ्रातः कुकुर मुंच मुंच सहसा निधं वपुः सर्वदा॥१॥ भावार्थ-"तना हाय दानपी रहित छे, तेना फान सत्पश्चन श्रवण फरवार्मा द्वेषी, तेना नेत्रो साधु पुरुपना दर्शनधी रहित छे, तेना चरण तीमागें गया नधी, तेनुं पेट लांचवी लुंटी लीधेला द्रव्यपी पूर्ण छ, अने तेनुं मस्तक गयी उन्नत छे, माटे हे भाइ कुकर! सर्वदा निंदवा लायक आ गरिने तुं जलदी की दे, मूकी दे. आवी परीक्षा करवामा चतुर जे फूतरो ते निर्गुण पुरुषनी नुल्प शी ने पाप? पछी प्रवीण सरिए ते शोकना चोया पादमा फछु के-मनुष्प रूपेण व्यरंदि। "तेओ मनुष्यरूपे गयेडा है." ते सोभनीने गर्दभ वोल्पो फे- शीतोष्णं नैव जानामि, भारं सबै वहामि च । तृणभक्षणसंतुष्टः, प्रत्यहं भद्रकाकृतिः॥१॥ भावार्य-"हुं शीत फे उपण काइ जाणवो नयी, सर्व प्रकारनो मार कंई, तृणना भक्षणधी संतोपी एं, अने निरंतर ( भद्रक) भोली आफ- माटे मारी उपमा निर्गुण पुरुपने घटे नहीं." राधी मारिए फा के-ते मनुष्यरूपंग भवनि काराः । "ओ मनुष्य रूपे " स्पारे फागटो बोल्यो के- (१३२) प्रदेशमासाह भाषान्तर-भाग ४ थो-स्तंभ १६ मो. प्रियं दूरं गतं गेहे, प्राप्त जानामि तत्क्षणाद । ' न विश्वसामि कस्यापि, काले चालयकारकः॥१॥ माया-"दूर देश गपेला पतिने घेर मावतो जाणीने नुव गं एं, कोनो विघास फरतो नपी, अने वर्षाकामा मागे बोर्शने . - कोड वीर कामडाने सोनाना पोजरामा राखेलो जोइ तेनी सतीर स्म के पोस्टने तो सौ पांजरामा रासछे पग ते आग कागडाने फेम राल्पो ? एटले ते बोली- अवस्थः सखि लक्षयोजनगतस्यापि प्रियस्यागर्म वेत्त्याख्याति च धिक् शुकादयइमे सर्व पटंतःशा। मतांतस्य वियोगतापदहनग्वालावलीचंदनं कारस्तेन गुणेन कांचनमये व्यापारितः पारे॥२॥ भाग-"गणी ! कागगे लास पोगन पर रहेला पति भागमा ritre, प्रोको ; मा पोपट विगेरे मो मण्पा, पण शर t, tr: नो माग पनिना योगतार पी भगिनी गागा. Free मा. मावे गगने ली में मुपर्णना पांगरामा तो - मनुष्योग दिवाप्रमाः। " तेभो मनुष्पाको Fr: "मन डी फ ७ फे-मारा गुग सामो-पर Terringer कोलकाः मुतायता मात लल्या भवे मानु मोवा: प्रगन्यमादादाती माहार्यमाहार्यथा । मदनप्रवावमार्ग यामे याम मदा जतिया प्रतिदिनं कोकयने कुदः ri-": माया पसीना प ... Art गाने मनु पारपान २३२ . सदाना विचारनी पण दुर्लभवा. माहारो महो. आपमाणे स लोकने.प्रचोध करवामा निपुण एवोकु. कहो हमेशा पहोरे ने अख्थे पोरे पोवान मस्तक उंचं राखीने बोले छे." मेंफु कडेनी पृथ्वीमा कु कहेता सार ( फत्तिक । क कहेता फ वेपी पसी पपो, सेना निवारण माटे हुँ मातकाले " फ" एको शब्द फरीने सर्वने मुकत्य करवा जागृत फर , सो मारी समान निर्गुण माणस शी रीते ? फरोधी पंडित प फ मनुष्परूपेण चोदाचरति । "ओ मनुष्य रूपे उंट 2. स्पारे बंट बोल्पो के~मारे माटे एप फपिए का छे फे- वपुर्विपमसंस्थान, कर्णज्वरकरो खः । करभस्याशु गत्यैव, छादिता दोपसंततिः॥१॥ मावा-"शरीर विषम संस्थानवाई छ. शब्द फर्णने फोर लागे तेवो नोपण उंटनी गति धीम होवाथी तेना पोपनो समूह ढंका जाय ऐ. " माटे हुं चंदननी जेम मात्र एक शीम गति रूप गुणधील राजाने पण मान्य. सभी परिते फरीथी फ 2.- मनुष्यरूपण घ मस्यनुल्पाः "वेमो अनुप रास समान थे." ते सांभटीने रास बोली के.- ... मूटकमध्ये क्षिप्ता, करोम्यहं सकलधान्यरक्षा द्राक् । मानं ददते मनुजा, मुखशुद्धिकरी सुगंधा च ॥ १॥ भावार्थ-" मने धान्यना मोटा समूहमा नसी होप, वो हुँ सर्व धान्य. भी सा फ. वन्दी हुँ मुसने शद करूं एं तथा मुगंधी एं, माटे मनुष्यो भने . मान आये." फरीपी परित बोल्या फे-मनुष्यरूपाः सर मक्षिकाः स्युः "नो मनुष्य से गरीने भाती जेवा." ते सांभरीने मासी कदे से के- सोपा इस्तयुक्त्याएं, दोश्यामि निरंतरम् । ये धर्म नो करिप्यंति, ते हस्ती घर्पयति ॥१॥ "भावार्थ- मारा आगना हाथ पसवानी युक्ति (निशानी, बटे माणसोने हमेशा योष आप रहूं के जेओ मारी पेट पाम्या छतो धर्म करशे नहीं "मोहाय घसता रहशे."

(१३४) उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ था-स्तंभ १६ मा. एकदा भोज राजाए सभामा विद्वानोन पूरा फे-"माती पोताना भाग- बना वे हाथ शामाटे घसे छे?" त्यारे पंडिता घोल्या के- देयं भोज धनं धनं मुविधिना नी संचितव्यं कदा श्रीकर्णस्य बलस्य विक्रमनृपस्याद्यापि कीर्तिर्यतः । येनेदं बहु पाणिपादयुगलं वृप्यंति भो मक्षिका अस्माकं मधु दानभोगरहितं नष्टं चिराव संचितम् ॥ १॥ भावार्थ-"ह भोज राजा ! मला द्रव्यनुं विधि पूर्वक निरंतर दान देवें, पण कदापि द्रव्पनी संग्रह करवो नहीं. दानना प्रभावी कर्ग, कळ अने विक्रम राजानी कीर्ति हजु मुधी जगतमा जागृत छे. आ प्रमाणे कहती एवी माखीओ पोताना हाथपग घसवी सती जणावे छ के-"अहो ! अमे घणा कायी संग्रह करेला मघनो दानभोग न कयों तो ते परिणाम नाश पाम्पुं." इत्यादि युक्तिथी श्रीकारिकाचार्य प्रतियोच पमाडेला शारिवाहन राजा विगेरे लोको दान शीलादिक धर्ममा तत्पर यया. "सर्व भवमा मनुष्यभव दुर्लभ छे. तेमां पण धर्म तथा गुण विगैरेनी प्राप्ति अति दुर्लभ छे. आ प्रमाणेना श्री कारिकाचार्यना उपदेशी प्रतिबोध पामीने शालिवाहन राजा दानादिक गुणोने जाणी, तेने धारण करीने शोभतो हतो." इत्यददिनपरिमितोपदेशपासादवृत्तौ पोडशस्तंभस्य त्रयांवशदयिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २३३ ।।

. व्याख्यान २३४ मुं. बालभावधी वांदवानी निफरता विप. बाह्याचारेण संयुक्तः, करोति द्रव्यवंदनम् । तन्न प्रमाणमायाति, साफल्यं भाववंदनम् ॥ १॥ भावार्थ- पहारना आचार सहित जे द्रव्पवंदन करे छ त ममाण नयी अर्थात् वेनुं फळ नथी, पण भाववंदनज सफर छे." आ विपे दृष्टांत नीचे प्रमाणे- कोई एक राजानो पुत्र शनिल नाम छनो. ने बाल्पावग्याचीन वैराग्य. वाये इतो. एक वसत गुरुनं पोदीने ते देशना सांभया टी. से मांगे गुरुए क/ के.-"कोई एक वनमा रोनार तापस लोकना आमंत्रणधी गाममा भागने मासक्षपणतुं पारणुं फरतो हतो, परंतु मामा कोर पण पीनू मर जो नही%B तेधी तेनी सन्मुस आवती ग्रीने तेनी आगल चारना वीदारोदर समेटता हता. आ प्रकारनी लीओनी विडंबना पती सौभत्रीनं पोइ वेश्याए विधा पे.- "महो । फेवी कपटजाळ । लोकने रंजन करवा माटे को दंभ गग!" एम धारीने तेणे तापसने बोध करवानो निधप पाया. पी एम. दिवस दाग रानाने घेर पारणं फरवा जतो हतो, ते अवगरे तेने पालपीमा मीन मार्ग मावतो जोहने से वेश्या तेनी सन्मुरस पाली. सेने सीपाइओए अटया, पण ते ससी नहीं, अने तापसनी पाये आवीने तेना मापाt पोतानी मांग टकोरा मार्पा, तेधी ते गुरसे पयोअने से पेश्पाने बोधष्टिधी पोटो, मला फाइक बडबरतो, अने मुसपी "हरि! हरि विष्णु ! विष्णु ! " ए पोरी स्नान करवा माटे पाणे यो; फेमो " वेश्यान दर्शन प माटे माल पर जोए" एवो सेनो आचार हतो. ते सर्व वृत्तात जाणीने गाए से देश्यान घोलावीने तेम · करवान फारण पापं. स्पारे देशपाए पा .-"वारस भारी स्पारे काहीश." पछी फरीपी रनान गरीने ते सापम राजाने देर भापोरन वेश्या सामु न जाता आस मोवीने जमवा लाग्यो. पार पाए प.- आंस ममींची जम जमन, नयन नीहाली जायः उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्तंभ १६ मो. • अप्पड़ अप्पा जोयइ, अवर न बीजो कोइ. "मांस मांचीने जमवा मांड नहीं, ओस उघाडीने जो; तारा आत्मारने मारा मालाने जो एटले जगाशे के ई पग आत्माज ए, बीजं काहनी; माटे फोगट दंम कर नहीं." आ ममागे सामचीने ते वापस मोघ पाम्पो, क्या वीजा राजा विगैरे सा टोक पन बोध पाम्या. मारे हे शीतल कुमार ! आत्मानुं दमन फरवं तेज श्रे ध." इत्यादि देशना सामनीने शीवल कुमारे बोध पामी दीक्षा लीधी मने में मगरनी शिक्षा प्रान करी. मीटल मारने गुणवती नामे एक बेन हती. ते पृथ्योपुरना प्रियकर मारता गाने परमाती हती. तेने चार पुत्रो पया इता. मुता, उठवा, बेसतो, जस्तो रसरे दरेक रमले सेमोनी पासे गुणावी पोताना मा. शीतल मुनिनी गरंगा काली मने कहती फे-"दुनिपामा तमारो मामोज धन्य थे, के नये मागर ." समीने ते गारे जण कामभोग थी पिा, मागमति पानी लीधी. अनुक्रमे ते पारे पाश्रत पपा. पण मा गाता मामा शीतलागाने यादवा पापा. चालता गाना पनि पपेला मगर मजीक आ पाग्या. Prinा गयो, पटाले गामनी पार को देरफळमान गरि re, बाग ता पर पानी माय मगे मामाने कबरा के "ri जिन गाने माने याला आया, पण विसयीची ril नी" भाटीनं शीतलाषा पापा. प मापागापी करमाम उपम प. मfint: Trikीन बंटा, अनेकांना जावा सपा पग मेमो tीबार राति शीतलामा पनि Twी निमावीतराग पत्राची * ক ন যুগ হৃধী শপ আশা মনাম ব্লাষ্টাৰ গৰ "राम का नाम "नोबा रा" मरीति imm-"T! आ fami .

पारपान २३४ मुं. बापमावधी वोदयांनी निष्फरता विपे. (१३७) फेवा धृष्ट छे ? जरा लाजता पण नधी." एम विवारीने क्रोधयी चारे मुनिने बांदीने वांदणा दीर्धाः पण फेवटीओ तो पदस्थानमा रहेला कपाप कंउकढे से बदिऐ एम जाणता हता. तेना वादी रमा पछी ज्ञानीए भावार्पने फधु के- "तमोए कपाप कंडकनी वृदिवढे द्रव्पथी वंदन कर्य, हवे भावथी वंदन फरो." ते सांभरीने सरि बोल्या के-"द्रव्प वंदन तथा भाव वंदन फेम जाण्यं ? अने कपाय कंडकनी दि शी रीते जाणी? शंकाइ अतिशप ज्ञान पाम्पा हो?" केवळीए "हा" फही. एटले सरिए फरीथी पूछ के-"छामस्थीक मान के केवलज्ञान ?" त्यारे तेओए जवाय आप्पो फे- "सादि अनंत भांगे फेवळज्ञान." ते सांभरीने आचार्य हपंपी रोमांचित थपा सता विचार करवा लाग्या के-"अहो! में मंद भाग्यवानगए सर्वदशी सर्वजनी आशातना करी." एम विचारीने संवेग पाम्पा, अने भाव पूर्वक वंदना करता तेज कपाप कंडक स्थानथी पाठा फर्पा, ते अपूर्व करण नामना गुण स्थानका पेठा; अने सपंकणी मांडी केवमानना भाजन थपा. गुरुने वांदवानी विधि श्रीगुरुवंदन भाष्यमा बदावी छे ते आ प्रमाणे- पण नाम पणाहरणा, अजुम्ग पण जुग्ग पण चउ अदाया । चउ दाया:पण निसेहा, चउ आणिसेहठ कारणया ॥ १॥ भावार्थ-"वंदनना पांच नाम , २ तेनी उपर पांच उदाहरण , ३ पार वोदवाने अयोग्य ऐ, ४ पांच बौदवा योग्य छ, ६ चार वौदणा आप नहीं, ६ चार वांदणा आपे, ७ पांच वसवे दिवानो निषेध छ, ८ चार वसते मनि- पिद्ध, ९ वादवामा आठ कारण ," आवस्सय मुहणंतय, तणु पेह पणिस दोस बत्तीसा । छ गुण गुरु टवण दुग्गह, दुरविसरकर गुरु पणिसा ॥ २॥ भावार्थ- १० वदिवामा पचीश आवश्परु जाम्बवाना थे, ११ पनीश सुहपसीनी पडिलेवण ,१२पवीश शरीरनी पहिलेहण छ,१३ उपरांत पत्रीश दोप, १४ छ गुण, १५ आचार्यनी स्थापना, १६ ये मकारना अवमह, १७ वरिणामी चसे ने प्रवीश भर मा पचीश गुरु असर, भापमान कमानी रिनार धारामान टीमी गो. अनुभाग बंधना गिरने के पिसरणे.

(१:८) उपदेशमासांद भारान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १६ मो. : . पय अडवन छठाण, छ गुरुवयणासायण वित्तीसं । दुविही दुवीस दारोहि, चउसया वाणउइ ठाणा ॥३॥ भावार्य-१८ "अहावन पद, १९४ स्थान, २०छ गुरुवचन, २१ तेत्रीश आमानना, २२ अने बे विपि; आ ममागे बावीश द्वार कहेला, तेना उत्तर- म्यान नारसें वाणु थाप छे. आ ममागे नारसें बागं स्थाननी शुद्धि पूर्वक गुरुवंदना करवानी हे. उपर ने वारणानां पांच नाम का ते नीचे प्रमाणे- चंदणयं चिइकम्मं, किकम्मं विणयकम्मं पूअकम्म । गुस्संदण पण नामा, दव्ये भावे दुहाहरणा ॥४॥ भाग-"वनक, चितिकर्म, ऋतिकर्म, विनपर्म अने पूजाफर्म ए मन कसानां पांच नाम है. ते पचिनी उपर द्रव्य माव बने मकारना उमा परमाररगनो नाम मीने प्रमाणे- मीपस्य सुहर पीर, कन्ह सेवगदु पालयेसंवे। पंचए दिईता, किकम्म व्वभावहि ॥ ५॥ भाग तिरागाप, भनक सरि, वीरो साखी अने कृष्ण वागुर, २. मने गौर. ए पनि द्रम्प भाये फरीन पान प्रकारना freो." या सारण गर कही गपा सीए बने शुष्क परिनु मार गएमा पाहाणी उद्वेग पामीने हा पर ना nt in म सोपी वादापेला सीगरी Ratn पागा, अने यनमाधी पाग पां. त सनम वा वरन मुनियो, भने ई नो inायन या म यति कारण गुरुए भने wrini. ४. दाराम माग, वाकानो प्रग सारण गरे ." दानी पीनामाकी .

व्याख्यान २३५ मुं. मानविज्ञानएन किया विष. जेय जे द्रव्य वंदन करे ते निरर्थक छ, अनेमावर्षक घरेली वंदना मसिनारे जुमओ, पारथी शीवलाना मानवंदन करं नो यी फेवरदान पार ." परपन्ददिनपरिमितोपदेशमामानी पोटसम्नसम्प चतुधिशाधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २३४॥ व्याख्यान २३५ मुं. ज्ञानविज्ञानगुनानिपायि. ज्ञानविज्ञानसंयुत्ता, या कियात्र विधीयनं । सावश्यं फलदा घुमा, दाभ्यामुनामतः शिवम् ।। १ ।। भावार्थ-शान भने विमान माहित जे मिपा पाप, पुन : फळ आपनार थाप ऐ; एजकारणधी ज्ञान अने किसान पय मा. रात मी ममाणे- चीनिय गच्छमा धर्मयुक्ति गामे अंक माना गा मान मापागर्मा फरार हता. पण १९प, २ संप, जपाईप, ४ प म ५ पवादना पने समजीन से पधापागप स्पापन भाग धर्ममुदिधी गातुर्मासमा यो अभिह पापों पं.-" का पyrict ग्लानदा) गाधुनी वैपारप परदी." पण चांगrtairat थपा नहीं, अने फोहनी गंवा परदामा सम्प मापा नहीं. संपो में काम में सदित रियार परवा हापा थे.-" पीसा स सानोमा रा. भारी अभिह पूर्ण पपी नही." आमाणे पनी सितार में लाएं. अन्याभण ने घात गुरूने पही-" TR: Thti पगमा मापा परसा नही. मेपी सारी हिमपीएस C." सांभरीने गुमए करे.-"दरेर बिरामद में का पाप पर कोर- (१४) उपदेशासाद भाषान्तर-भाग ४ यो-स्थंभ १६ मो. कोई भीए एक वसत केटलाक क्षत्रियोने पोतानाघरमा जमवा बेसाडशाः ते घसा उंचे एक घडो बांधेलो हतो. ते घडामा- सर्व वस्तुनो संग्रह करनार शए पीवाना घरमांधी नीकरेलो सर्प नास्योहतो." ते घडामो.सुवर्णना अलं- कारो इसे" एम धारीने ते क्षत्रियो रात्रिमा चौरवृत्तिथी तेना घरमा पेसी ते घडी ला गया. पछी घडो उघाडीने तेमा हाप नारुयो, एटले सर्पना करडवापी अनुक्ररे देओ सर्व मरी गया. माटे हे शिष्य । ते क्षत्रियो ज्ञान विज्ञान रहिव हवा तयी समस्या नहीं के नाम हटा घडामो अलंकार होप नहीं, तेथी तेओ दुम्सी पला. आ दृष्टोदनो सार ए ऐ के-" पढमं नाणं तओ दया " एटले "प्रथम मान अने पी दया" इत्यादि युक्ति पूर्वक दृष्टि पडिलेहणादि सर्व किपा मान विहानाटेज फरीन याप ऐ:" वरी गुरुए करों के- यादृशं तादृशं वापि, पठितं न निरर्थकम् । यदि पितानमभ्येति, तदैव फलति ध्रुवम् ॥ १॥ भाग-"गमे में मगगन फर्ग होप ने निरर्थक धतुं नधी; परंतु पारे freपाग ने फरमठे. ranो. कोही फरिता करी लाये तेने पागसो दिनार Premi का पर. गगारने फाटे फोर संग्रामणे ये पटन यांच्या माएर मोरी मदीमा आसलो आपो. ते पागी AT गालाला. जाने मानणे एक कविता करी के पाणी जाणे कारण पणे मारे, से घात में '. . मापानी नारी इमाई, पपात में जागी. गता गा गयो. राजाए तेने पागमो गाना riter प्राण गयो. पर्श आगे जानी समे ..... Try मनिमी गजान मा मामा मारे रही माना मी मा ना गो, भने - मारपीन हजाम मनापान नीरा का मामा में यमा पार निगंत रागी या मारामारी air Emaingi-"TY माग । zirmiri"i " . 'पास्पान २३५ मुं. मानविज्ञानयुक्त क्रियादि. स्वामी! आमा मारो दोष नपी. पण तमारा पुत्रे तपा प्रधाने "मने-एम करवा यहां ऐ."तेसमिटीने राजाए आधर्ष पामी सर्व वृतांत हजाम पासपी मापीली. -पछी इबामने अभपदान आपीने पोते मौनज रो. अनुक्रमे प्रधानने दया पुत्रने योग्य शिक्षा करीने निर्भय थयो. आ प्रमाणे एक साधारण फविताधी पण राजा मरतो बच्पो. देशिप ! मोदनो सार एके-सामोए गमे ते वाक्य सामन्य होय अपना 'अध्यपन फ' होय पण लेनो उपयोग स्पाद्वाद मागें फरवो; वेधी तेनुं स मगेलं, 'गुणकारी याप. वरी हे शिष्प । विधा तो अवश्य ग्रहण करवी. विधा विना वसन बाये मुंसाई पठे हैं. वे उपर एक दृष्टांत सांभर- .फोइएफ दरिद्री पुरुष द्रव्य उपार्जन करवा मारे विविध उपाप करतो पृषीपर भटकतो इतो, पण फार मची शक्पो नहोतो. एक दिवस को विधा- सिद्ध पुरुष हापमा एक घडो राखी तेनी पूजा की बोल्पो .-" । शप्पा, भोजन, पी इत्यादि सर्व सामग्री सहित एक महल बनार." हे सामने ते फाम पुंभे सर्व फरी दी. पण मातःकारे से सनी उपगधार परी दीपो. से नई जोड़ने पेला दरिद्री पाभणे विचाएं फे-"मारे पीली निकर उपप गा माटे फरको जोहए? मा विद्यापिट्नीज सेवा कर, तो सर्व पारिनो मात यशे." एम विचारीने दे सिदनी विविध प्रकारनी सेवा परीने सेने मसा को. एटले एक दिवस सिदे का फे-"सारी सी हल्या?" स्पारे सामने पोताली दरिद्री अवस्था जणाची. ते सांभरीने सिदे विवा के- व्रतं सत्पुरुपाणां च, दीनादीनामुपकिया । तदस्योपकृतिं कृत्वा, करोमि सफलं जनुः ॥१॥ भाषा-"दीन पुरुषोमो उपफार फाहो देश सत्पुरमोन इन , माशापनो उपमा फरीने मारे जप सफर पर," एम विशारीने से मिहे प्राणने कई फे.-"शिपापी मारी पंस का रिपा माएं!" पाभरीने दिपा सामापीरण अने कामगार र at मुफ एवा ते मारणे यावे.-"विपापी सारो मन मा." एएले सिटे ने फाईभ भापो. ताने दरिद्री सरसीपी पोनाना ना

(१४२) उपदेशमासाद मापान्तर-माग ४ गो-गंभ ११ मो.
गयो. कुंभना प्रभावी घर विगेरे मनारप प्रमागे करीने विवादि लंच म
स्वच्छंदपणे भोग भोगवया लाग्यो. तेना यांधयों कोइ मनीतुं काम करना ह
कोइ पशु चारवानें काम करता हता, अने कोइ वेपार करता हता. ते म ।
छोडी दइ मदांध थइने भोग भोगववा लाग्या. एक दिवस मुरापान करीने
ब्राह्मण सधि उपर कुंभ राखी नृत्य करवा लाग्यो. उद्वताइने लीये तेनाहायम
कुंभ छूटी गयो, अने पृथ्वीपर पड़ी तेना सेंकडो ककढा थह गया. ने साथ
निर्भागीना मनोरथ पण मन यइ गया. एटले के ऊमना प्रभावधी उर
थपेलो घर विगेरे सर्व वैभव इंद्रजाळयी बनावेला नगरनी जेम तत्काळ मद
थइ गयो, अने पोतानी पासे विद्या नहीं होबाथी तेवो नवीन कुंम करवानी है
शक्ति नहोती. तेथी ते नवो फम करीन शायो अने सदा दरिद्रीपणा
व्याकुळ रह्यो.
हे शिष्य!आ दृष्टांतनो सार ए छेके-"ज्ञान विनानी सर्व क्रियाओनि
छ. जेम आ ब्राह्मणे प्रमादयी विद्या ग्रहण करी नहीं, तेथी ते मंद बुद्धिवायो
लोकर्माज दुःख पाम्यो; तेम वीजा माणसो पण ज्ञान विना अनेक क्रिया
करे, तो पण ते अशुद्धज थाय छे."-
॥ इत्यव्ददिनपरिमितोपदेशमासादवृत्तौ पोढशस्तंभस्य
पंचत्रिंशदधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २३५॥

व्याख्यान २३६ मुं. नव निपाणां विषे. संति नव निदानानि, मापः श्रेष्ठी नितविनी । इत्यादीनि च हेयानि, मोक्षकांक्षैर्मुनीश्वरैः ॥ १ ॥ भावार्थ-"राजा, श्रेष्ठी, घी आदि नव निपाणां छे. ते मोक्षनी इच्छा- पाय मुनीबरोए त्याग करवा लापक ." नर निपाणर्णा पाक्षिक सत्रनी पृत्तिमा आममाणे कहेला - निव सिटि इस्थि पुरिसे, परपपियारे सपवियारे । अप्सरे दरिदे, सहे हुज्जा नव नियाणा ॥१॥ भावार्थ- राजा, श्रेष्ठी, घी, पुरुप, परमविचार, स्वविचार, अल्प वेकार, दरिद्र अने पारफ ए प्रमाणे नव निपाणी." कोइ साधु अपवा साध्वी एवं निदान करे फे-'देव अथवा देवलोक तो मातात जोपा नथी, माटे राजाओज सादेव जणाय छे. संधीजोमा फेरला तप अनुदान विगैरेनुं फळ होय तो आवता भवमा भने राजापणुं माप्त पजो.' रघी ते देवलोकर्मा जइने राजापणे उत्पन्न पाप छ, परंतु तेने बोधि वीज दुर्लभ गाय , आई निया' नामदत्त चक्रीए पर्व भवर्मा का हवं. (१) वठी कोई एवं निपाणं करे के- बहुचिंता महीनाथो, सुहिया धणिणो इमो ॥ उग्गाणं च सुओ होहं, नीयाणं वीइयं इमं ॥१॥ भावार्थ-"राजाने तो घणी चिंता होप , अने धनिक लोको मुसीपा होप , माटे तेवा उंच पुलमा हुँ पुत्र था." ए, जे चित ते वीजु निदान जाण. (२) वळी चोद एवं विचार के पुरुषपणाम तो व्यापार, संग्राम विगेरे अनेक प्रकारको फष्ट थे, संधी घीनो अचार मळे तो सारो, आ श्रीजु निदान समजवं. ते सुधमालिका साध्वीए कर्पु ह. (३) (१४४) उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ यो-स्थंभ १६मो. . कोइ एवो विचार करे के-धीनो.जन्म. तो नीच गणाप छ, माटे सर्व कार करवामां समर्थ एवा पुरुपभवने हुँ पाएँ. केमके- इत्थी सव्वे पराभूया, पराहीणाइदुरिकया । कोवि-पच्छे नरो होह, नियाणं तु चतुत्थयं ।। १ । भावार्थ:-" सर्व चीओ परामव, पराधीनता विगेरे दुःखवाली होप छ माटे पुरुपपणुं पामबुं साउंछे आ प्रमाणे जे विचारे ते चौघु निदान नाणबु.(४) मनुष्पना कामभोग अपवित्र छे. मूत्र विष्टादियी दुगंधवाला छे मारे देव पणं सारुं छे. केमके ते देवो पोवानी तया वीजानी देवीओ. मोगवे छे..वळी पोतेज इच्छानुसार देवदेवीनां रूप विकुर्वाने तेनीसाये मोग मोगवे छे; माटे हुँ पण देवो थाउं: आ प्रमाणे जे निपाणुं करे ते पांचभु परमविचार निपाणं कहेवाप छे: (५) जे देवो धीजी देवीओने मोगवे ते पण कष्ट छे. परंतु पोताना रूपनेन देवदेवी-रूपे विकुोंने-जेओ-मोग मोगवे छे.ते ठीक छे; माटे हुँ तेवो पाउं. एई जे निदान करे ते स्वमविचार नामे छडं नियाj जाणवू. (६.) देव अने मनुष्पना कामभोगांधी वैराग्य पामीने कोई एवं वितवे के- हुँ विपप रहित अल्प विकारवालो देव था." एवं निदान करीने से ते थाप, पण ते त्यांथी च्यवीने मनुष्य थाप त्यारे देशविरति पामे नहीं. (७) काममोगमा उद्वेग पामीने कोइ एवं निदान करे के-" द्रव्यवान पुरुरने राजा, चोर, अमि विगेरेथी महाभय होय छे, माटे हुँ अल्प आरंभवाळा दरिद्री ना फुलमा उत्पन्न याउं. ते आठमुं नियाj समजवं. (८) वळी कोइ ए, निदान करे के-" मुनिने दान आपवार्मा भीविवालो मने वार व्रतने पालन करनार एवो श्रावक हुँ.पा." ते नवमं नियाj जाग. मा निपाणावालो देशविरति पामे पण सर्व विरवि पामे नहीं. (९) आ प्रमाणे नव नियाणानुं स्वरूप जाणीने केटलाएक नमि राजर्षि जेवा उत्तम पुरुषो, इंद्रादिके देवादिकना अनेक प्रकारला सुसपी लोभ पमाझ्या एका पग निपाणुं करवा नी. श्रीमहावीर स्वामीए संगम देवताना करेला अनुसून उपसर्गपी पण निपाणुं कयुं नहीं, अने नदिपेण मुनिए निया' करे, वेभी हे यमुर्देवनो जन्म पाम्या भने अनेक श्रीमोना स्वामी भयो. वळी कोहक नीर समफिन रहित होप छवा पण तामलि तापसनी जेम निपाणु फरवो नथी. हे बत वेष्ण वासुदेवन्ध रिता वेमने ७२४ोभो हती: " पाल्पांन २१५ म. नर निपागा दिपे. तामलि तापसनो वृत्तांत एवोके-तामलिप्ती नामनी नगरीमा तामलि नाम एक श्रेठी रहेतो हतो.तेने एक दिवस रामिनागरिका करता लौकिक वैराग्य उत्सन पपो. तेणे विचाएं फे-"हुँ पूर्व जन्मना पुष्पर्धा मा मवर्मा पुत्र, ग्री, धन, धान्प, राज्यसरकार विगरे अनेक सुख भोग ए. जन्मथी आरंभाने कार बसत एक भासोच्छास पण में इसे लीयो नपी.तेथी हदे गतःकाले स्वजनीने भोजन विगेरेपी 'संतुष्ट फरी मोटा पुत्रने गृहकार्पनो मार गोपीने पर्वती रजा ला का पात्र हापमा राखीने तापसी दीक्षा ग्रहण परीश. पदाप उंचा राखीने म मन्स रष्टिकरी उभो रहीराजावजीर पर परीश. पारणाने दिवसे से फागन लाने धामलिली मगरीमा उंच नीच अने मप्पम सर्व पुरा भिक्षा मारे मन फरीश; दान सपा शाफ रहित मात्र भात जेई हरिष्यान लाने ते अमने एकजीग चार जम्प घोर तेने नीरस करीने पछी हे अन्न साइन." इत्यादि विधार परीने मावःफाळ पता तेगे रात्रिनुं चितलं सर्व कार्य फर्य, अने पीनानी उदरनि पाप क्षेबर्ड फापन एफ पात्र फरापुं. सेमा पार साना पाल्या. तेनी बंदर मारल अममाथी प्रण भाग पाना मापी चोथा भागवडे पारणं परवाना निराधार पपों; अने अल्पक लिंगने तेमज सर्वने प्रणाम परवाना प्रनने अंगीकार पराने नदीनी पासे आश्रम फरीनं समा रमो. पळी इंद्र, शेकर, राजा, वागी, इमरा, पांडाल गिरे जमे देस तेने प्रणाम करवा लाग्यो. १५ सपने पारणे ममी मटन फरीने से पान भरी लावी मा मरेरा मनमाधी एर. भाग असपर मापीने, एफ भाग रपरचर पाणीने अने एक भाग सेयर पाणी (पहीने) भाग मापीने पोपा भागने एसीस बार जम्धी धोइ सेनापतोपची परत पर लाग्पो. मा ममाणे घेणे साठ हजार वर्ष एधी सप पर्प, सभी पानी (ममान तपरवी)मो देहसान एक एपो बने मरिच पण ऐसाप नहीं संग पपो. एकदा तेणे रात्रिजागरिका फरता विषाएं -"मार जीरनामा गमनागमन पर है. शरीर पर लिपरमपी, माटेमा शरीरने मागस. राबी द." एम विचारीने प्रातःकाले शान मणामी पोहाना हाय भरज भालेसीने तेमा अनशन करी मारापान परतो रह्यो. से अबसरे पलिपंपाजधानीनो पापो. एरनाराय भने देवीओए रिवाए थे-"मापणे सरे पर तप परमार माटि मारनार सपी पासे जाए, भने ने अनेक कारनामादिका रोष पसीनेमा इंद्र पाप निपाणु पराजीए." पण रेस्लामी भने ओ साविहारम पासे मान्यपणे मी पाप गर्नु माटर व परिवार

उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्तंभ १६ मो.
नमस्कार करीने ते ओए फयु के- "हे स्वामी अमारी राजधानी माप्त करखा माटे
निया करो; जेथी अमाउं इंद्रप' पामीने अमारी साये दिव्य भोग भागवो." मा
मागे देवोए तेने लोभ पमाड्या मता पण तेणे तेमनुं वचन अंगीकार कयें नहीं.
अंते वे देवो थाकीने पोताने स्याने गया. तामलि तापस पग चे मासनी संलेखना
एटडै १२० भक्तपानना स्पागरूप अनशनबडे मृत्यु पामीने इशानेंद्र .पयो.
आटलं वधु कष्ट कर्पा तो पग अल्प कपाय तथा अनुकंपाना परिणाम होगयी
वे मात्र वैमानिक देवप पाम्पो. आ तामलि तापस विषे वीजा चरित्र या
पुर्नु सामन्यु के-" तामलि तापसे पोतानी अंत्यावस्थामा एक साधुने जोपा
हवा; देने जोइने तेना गुगनीमशंसा तेणे मना करीहती. तेथीते सम्परत पामेड
होवादी इंद्रद पाम्पो." फेटलाएक एम कहे छे के-"स्वर्गमा उत्पन थपा पर्णशा-
बना जिनपिच दर्शन करवापी इंद्रपद संबंधी समकित पाम्यो इतो. "तर पर
जाने. मा तामलि तापस दृष्टांत श्री भगवती सूत्रमा कहेलगे. वृदो एम कहे ये फे-
तामलि तणे तवेग, जिणमय सिझे सत्त जणे ।
अत्राणं दोसेण, तामलि ईसाणे गयो ॥१॥
"मामलि नागना जेटली तपस्पाए फरीने जैनमत प्रमागे सात भीर
faker पार ( तंटलो नेगे तार को इसो); पण अज्ञानना दोषधी ते इशानेंद्र पपो."
भीमोगागमा फार फे-
माई वासमहरमा, तिसत्तगुतोदयेण धोएण ।
अविनं नागलिणा, अनाणतपत्ति अप्पफलो ॥२॥
মাখা-~~“মিসিসাগাতাবী যুবক বয়াঘাট
rer. प्रमाना , पगने ममान तप होगाधीनने ने माफ माग
TAm मायाजाल कानाराम गांजना शागती
amanीमा नाना पाट पाये थे.
रिया पग नामगि नापाना फर निपा फर्प नहीं,
ना मार मुनियोग महिला ने भारताताया
रिमाण या नहीं.
"
दानापानी पानमा
नादिरसमा बा ॥१६॥

व्याख्यान २३७ मुं. उपदेशमा अपोग्य चार प्रकारका मनुष्यो विषे. प्रपम अत्यंत रागी पुरुष उपदेशने अयोग्य ऐ. ते कहे हे- यस्मिन् वस्तुनि संजातो, रागो यस्य नरस्य सः। तदीयाननु दोषांश्च, गुणतयैव पश्यति ॥ १॥ भावार्थ-"जे पुरुपने जे वस्तुमा राग उत्पन्न थपो होप छ ते माणस तेना दोपने गुणरूपेज देस." आ विपे दृष्टांत नीचे प्रमाणे- मगध देशर्मा एफ शहरनी अंदर नंदन नामनो एक फोटवाळ हतो. तेने आधी अने द्वितीयश्री नामे ये वीओ हती. तेमा द्वितीयत्री उपर ते आसक्त हतो, वेथी ते तेनेज घेर रहेतो. एक दिवस ते परदेश जइने. माव्यो अने आपश्रीने घेर गपो. आपभीर घणा इपंथी शाक, पफवान विगेरे उत्तम भोजन बनावी ते जमवा वेगाड्यो, पण ते उत्तम भोजन तेने स्वादिष्ट लाग्यं नहीं, अने तेधी ते मनमा योल्पो के-" आमा | सावं ?" पछी तेणे आपनीने फार के द्वितीपश्रीने घेरपी तेग कोइराध्यं होप तेमांधी शाक, पापड विगेरे ला आर. " तेधी आयश्रीए शोरुनी पासे जइने पतिमादे शाक माग्पं. तेणे पहुं फे "आज कई रोध्युज नपी तो शाफ पाथी होप ? ' आपभीए आयीने ते वान नंदनने कही. तेणे फरीची कार्य के-" साता काई वध्' होय हे मागी लाय. " तेणे फरीयी जइने माग्युं त्पारे द्वितीपश्रीए फर्भु 2-" वलं हतं ते चाकरने आपी दी, माटे कोइ पग नधी." ते वात पण आपथीए पोनाना स्वामीने पाही. स्पारे ने नंदने फरीपी क्षु के-" तेना घेरपी फार फोजी जेधुं गमे ते पग लाव." ते सांभरीने आपभीने क्रोध चड्यो. तेधी तेणे बहार नइ सरवन करेल बाछडान छाण लइ मां चणानो आगे, पाणी, मपालो विगेरे नांसी देने काइक उन करीने लावी. अने फ फे-"आ लेने परथी लावी ." ते सातो सातो तराटी शोल्पो के.-'अहो एवं स्वादिष्ट है. फेरी ते नीनो गुण ? 'विगेरे तेती प्रशंषा करी. आ फोटयार नवी ग्रीनो रागी हतो, तेपी ने गुणदोषना विश्फी रहित हतो. माज रीते जे कोई असरप " .

(१४८) उपदेशमासाद मापान्तर-माग ४ यो-स्तंभ १६ मो. . धर्ममा रागी होय ते गुणदोपना विवेकयी अज्ञात होप छे. तेथी ते धर्म पामती नपी. कयुं छे के- मिथ्यात्वपंकमलिनो आत्मा विपरीतदर्शनो भवति। श्रहते न च धर्म मधुरमपि रसं यथा ज्वरितः ।। "मिथ्यात्व रूपी पंकथी मलिन एवो आत्मा विपरीव श्रद्दावालो होप ऐ. तेथी जेम ज्वरवाला माणसने मधुर रस रुवती नथी, तम तने सद्धर्म उपर रुचि थती नथी."(१). २ हवे जे अत्यंत द्वेपी होय ते पण धर्म पामवा नथी. ते विषे कहे है- यो यस्मिन् देपमापन्नः, क्रोधमानातिरेकवान् । स लुप्यते गुणांस्तस्य दोपान प्रादुप्करोत्यथ ॥ १॥ '.. - भावार्थ-"जे माणस क्रोध अथवा मानना अधिकपणाची जेना उपर द्वेप पाम्यो होय, ते तेना गुणनो नाश करीने दोपनेज प्रगट करे छे." ते उपर दृष्टांत नीचे प्रमाणे- पांडवोना वनवासना तर वर्प संपूर्ण थया पछी तेमने कौरवो साये परिणामे दुःखदाई एवो केश धवानो संभव जाणीने श्रीकृष्णे दुर्योधन पासे जइने पांड- धोनों संदेशो कह्यो के-- इन्द्रप्रस्थं यवप्रस्थं, माकंदी वरुणावतम् । देहि मे चतुरो ग्रामान् पंचमं हस्तिनापुरम् ॥ १॥ भावार्य-"इंद्रप्रस्थ, यवमस्थ, माकंदी, वरुणावत अने पांच, हस्तिना पुर ए पांच गामो मने आप; अने वाकानें तमाम राज्य तुं भोगव."आ प्रमाणेनो संदेशी समितीने दुर्योधन चोल्पो के-- सूच्यग्रेण सुतीक्ष्णेन, या सा भिद्यते मेदिनी । तद्ध तु न दास्यामि, विना युध्धेन केशव ॥१॥ भावार्थ:-"ह कृष्ण! अति तीक्ष्ण सोपना अग्रभागी जेटली पृथ्वी भेदाप वेधी भी पृथ्वी पण हुं पुध्ध को बिना आपीश नहीं." कृष्ण फर्गधी का फे- दुर्योधन ! युध्ध करवायी कुनो भय पापणे, वम एता पण जप थाय के पराजय थाप ते संदेह भरेलू छ; अने परमवा नरक -- . व्याख्यान २३७ . उपदेशमा अपोप धार मकारना मनुष्योविरे.(१४९ जई पहे, माटे पुद्धनी वाद घोडी ६इ मा ९झी मागणीपावुल कर." इत्यादिपर्ण रीते चोध करतो तो पण दुपौधन समस्या नहीं, अने उलटो कृष्णने पण चौधरी लेवा विचार कया. आवीजरीवे धर्मनी यावतमा पण द्वेषी माणमने उपदेश करतो उस्तोते अनर्थ करवा वरपर पाप सं. मा विषयमा भद्रयाटु स्वामी मत्ये पराहमिहिर, जमालि', व्योदिक, सहस्रमल्ले अने मंग्वलिपुत्रे विगेरेनां तो जाणवा. (२) हवे श्रीजो मूद माणस उपदेशने अपोग्प ते पहेछ- अज्ञानोपहतचित्तः कार्याकार्याविचारकः । मूढः स एव विज्ञेयो, वस्तुतत्त्वमवेटकः ॥ १ ॥ भावार्थ-"तुं वित्त अमानधी पणापलं हे अने जे पापं सपा . फानो विचार फरी शकतो नधी न भूट जाणवी; फेफे हे बरगवारने जाणतो नपी." मा विष ति नीचे प्रमाणे-- फोइएक गाममा एक विधवा घी दुःसपी दिगो निगमम परवीती. तेने एक पुत्र वो. ते पुवावरपाने पाम्पो, स्पारे सेणे सेनी माने पर मा! मारा पिताने शी आजीविका हती" से बोली 2 " पुर हरा दिाने राजानी मांफरी हवी." पुत्र घोल्पो फे-"ई पण राजमेका फलं." माना फे-“हे पुत्र ! राजसे। अति दुपार अने से अति दिनप पूर्वक पाए." पुत्रे पापं फे-"विनय फेवी रीते कराप ?" मावाए पातुं .-"जे शाने तीर तेने जहार परयो, अने नम वृत्तिपी पत." से समितीने "संतीस एम अंगीकार परीने से राजसेवा परवा पाटे पापो. ररता दरको बना रस, मेमने मारवा माटे ना मरमा मनाइने अने धनुर पर परीने बोला पाराधिभो तेणे जोपा. सेमने तेणे दरपीज मोटोशप परीने लहर पल शब्द साभरीने पास पामेला गो मामी गपा. तेषी पाराधियो ने गगने पापो, एटले तणे पई फे-"मारी भार ने शीलसने देस में सुधार फरवो." से साभरीने "मा भोगे मास "एर हानी मारने मेरी दीयो, अने शिवाण सामीपे-"आरीर को संवारने रेप, मामा (REE RIT. Pो.

ऑगसारमारान्तर-भाग ४ पो-स्तंम १६ मो. स्वारे धीरे शेरे मौन रासीन ते तरफ जई." ते प्रमागे अंगीकार करने दे आज नापो. नागर जा तेगे लूगडो घोता घोगी जोपा. तेमनी रसो गाह चोरलोकी चौरी जता हता. तेथी ते दिवसे ते घोसीओ चोरनी छोर करमा माटे हायमा लाकडीयो रासाने गुम रोवे बेठा हता, तेमने संतापेला जोड़ने के बोल्या विना मंतानो संतातो शरीरने नीचें नमारीने धीरे धीरे आलो. ती मोरत्तिथी देने मारतो जोइने " आज चौर " एम मानीने देने मगने पापो. पनी सस्प बात कहेगपी घोडयो, अने शिसामग मारी के- "मीदे और टेमगे जोर पारे 'अहो उस सार पडो, चोरुम धामो. 'ए करेन. देशात पण अंगीकार फरीने मागर जनो फोक गायो सिरह मेहतात हर्न हतुं. सेनी पर मंग पूक क्रिया पती ती. ने कही सार पडो, मोरगं पाओ" एप्रमागे पोल्पो पटले स्या - गोपनी मप वान कहेगी डयो, अने शीश के- पर मोर के - ही गाडी भरामो, पणं पामो, हमेशा भाई re"नीरको पपी कोर कार्ग को मनाने गाम पहारला wो पोल्पा, पाले यो पण मेरे पापो. पडीमत्या artifगारग मागी के-"माया गया एम फरे के Immr H याप्रो. पागो. से पण अंगीकार फर्गने से rrrrrrrr frinाना, पहले स्पो पण योपो मेरे me rrr. o पण माणी. मा समागमागे काय Parrot Prfm फनिन (त्रिप) नी मारी torrton MITRA नी, ने पाले सभी गनी गमामा कसा हात पाने Potnx." RAI नाटो m. Th +2 ... मा. मनाaat 13. ५. मा ..." मा I r: * "athum मम न मानना मान ' TER THE भागमागी. नगा wwr TET , म मम मा Karr:: THEMATHER Teeratun Pr: Fri, माई प्राम' - " . । .

व्याख्यान २३७ मुं. उपदेशमा अयोग्य पार पफारना मनुष्यो विषे..१५१) स्वरे पोकार करवो जोइए." त्यारे ने योल्पो के-" हवेधी देम करीश." पछी कोइएक वसत अकोर स्नान करीने अमि पासे तापवा बेणे हतो, ते वखते ठाकोरना लगडानी उपर धूमाको नीळतो जोयो, के तरतज देणे राखनी भरेली थाळी उपाडीने तेना पर नासी. पछी धूळ पाणी विगेरे नसिवा लाग्यो, भने मोटा शब्दधी पोकार करवा लाग्यो. एटले " आ तद्दन अयोग्य छे" एम धारीने कोरे तेने काढी मूक्पो. आ दृष्टांत प्रमाणे श्रोता अथवा शिष्य गुरुवचनना परमार्थने न जाणे तेने उपदेशने अपोग्प जाणवो. (३) हवे धूर्त माणसे अवछं समजावेलो माणस पण उपदेशने अपोग्प , ते फहे है- वस्त्ववस्तुपरीक्षायां, धूर्तव्युग्राहणावशाद । अक्षमो कुग्रहाविष्टो, हास्यः स्याद्रोपवनरः॥१॥ भावार्थ-"धूर्त नाणसे अवछं समजाववाथी कदाग्रही थपेलो माणस वस्तु अने अवस्तुनी परीक्षा करवामा असमर्थ थाय , अने गोवानी जेम ते हास्पने पात्र यापछे." राजपुर नगरमा एक गोवाल रहेतो इतो. तेणे गापो चारीने घणं धन मेयं हतं. एक दिवस वेना मित्र सोनीए तेने कडु के-" तारा धन, एक मुवर्णतुं कई वीजा कोइ सोनी पासे कराव." ते गोवाळे कहुं फे-" तुज फरी आप." सोनी योल्पो फे-"प्रीतिने नाश करवामा मूळ फारण पैसो ऐ. फछे के- यदीच्छेदिपुलां प्रीतिं, तत्र त्रीणि निवारयेत् । विवादमर्थसंबन्धं, परोक्षे दारभापणम् ॥१॥ भावार्थ-"जो भीति वधारवानी इच्छा होप तो मित्रनी साये वादविवाद, द्रव्यनी संबंध अने परोक्षमा तेनी चीनी साधे पावचीत ए प्रणनोत्पाग फरवो." माटे लोको आपणी प्रीतिनो भंग करावशे."ते सोमचीने गोवाळ पोल्पो फे-"हुँ पाडांनी परीक्षा फरावीश. मारुं विच स्थिर इशे तो ले फो से फरवाना हता?" पछी ते सोनीए एक सुवर्णतुं अने एक पीवन एम ये एक सरमांज कहा कपां. तेमा मयम ते गोवारने सोनानं फडं आप्पं. लइने वेगे गामा उपदेशमासाद भाषान्तर-माग४ यो-स्तम १६ मो. दुकाने परीक्षा करावी. परीक्षके कर्यु के-" आ कई सोनार्नु छ, भने तेनी आली किंमत से, एटले ते गोवारनी सातरी थइ. पछी ते सोनीए तेने ओपवा माटे माग्यं, एटले गोगले तेने माप्पं. सोनीए पीतनं कई ओपीने तेने आप्यु. मूर गोवा ते फेरफार क्षाप्यो नहीं, अने पोताना घरमा जाने मूक्यु. पण फोर वसन काम पठ्ये वेगे कोइनागावर्गमओने बताव्यु. ते जोइने तेओए" पीतने " पर कई स्पारे गोवार वोल्पो के-" तमेज असत्य बोलनारा छो. प्रथम समेज माने सत्य पर हत, अने आजे सोदं कहो यो; माटे मारा मित्रनो आमा कोर पर दोर नयी. "(४) का दृष्टांतनं तात्पर्य ए के जेम आ गोराळने प्रपमधीज अपडे रस्ते सपनायो हतो, तेथी ते पोग्यापोग्पने जागी शक्यो नहीं. तेमज जेने माई कार्ड सजागने कुरत ग्रहण कराव्यो होप ते माणस पण सिदातना सत्य दम नागी शस्तो मपी. का मागे मोश संभावगमा मावा पार प्रकारला पुरुपने अयोग्य गपरे सेने गने पीजाने सिद्धांत प्रवण फराव." 17GOTOSSEX परिमिनोपरामगादत्तो पोडशस्तंभरप गतिमदिराननमः पयः ।। २३० ।। व्याख्यान २३८ मुं. पदाग्रही शिष. पाटाइपिता बाचं, न पासवान् म निर्गुणः । विदन्मालमतम्या, बागः कार्यभात्मभिः॥१॥ , पानी निगा । नाम ननिष तो सता मरममा पार करा." एमर या सर : प्राताना fra आगालि 1- पारपान २३८ मुं. कदामही दिये। बीता. तेमो वयस्वामी भावार्य पाले कांइक अधिक नव पूर्व भण्या इता. तेमणे शिष्योने अल्पबुदिवाय जाणीने अनुक्रमे जुदा जुदा अनुयोगमा आगमाने स्थापन कर्या. सपा सीमंधर स्वामीना वचनपी निगोद संबंधी प्रश्न करता माटे देवेंद्र तेमनी पासे आपाहता भने यथार्थ निगोदनुं स्वरूप सांभळीने तेणे तेमने नमस्कार कयों हतो. ते सरि एकदा विहार करता करतो दरापुर नगरे आपा हता. ते वसते मधुरा नगरीमा कोर नास्तिकवादी उत्पन्न थयो, सेनी सामे प्रतिवादी तरीके कोई नहीं होतापी गर्ने संघे एका पहने विचार कयों के-"हालना सम्पमा आपरक्षिन सरि युगमधान है. " श्म धारीने मा वृत्तांत तेपने फहेवा माटे साधुना संघाटकने एटले ये साधुने तेमनी पाले मोकल्या. साधुओए जाने सर्व वृत्तांत वेमने कहो. परंतु सरि पृद्ध होवादी पोते सबाने अशक्त हता. तेथी बादलब्धिने धारण करनारा गोठामाहिल नामना मनिने तेमणे मोकल्या. ते गोशमाहिले स्पा जाने वादीको पराजय कपो. पछी स्पांना भावकोए गोशामाहिलने विनंति करीने चातुर्मास राख्या. अहीं आर्यरक्षित सरिए पोताना आयुष्यनो अंन पासे आवेली जाणीने विताएं - "पोग्प शिष्यनेज गणधर (सरि ) पद आप, जोइए. कहुं छे फे- बुढो गणहर सो, गोयममाइहिं धीरपुरिसेहि। जो तं ठवह अपत्ते, जाणतो सो महापायो ।। १॥ भावार्थ-"गौतम भादि धार पुरुशेए वहन करेलो गणधर शाजापतो सतो तेने जे अपात्रमा स्थापन करे ते महापापी कवाय." "हवे गगपरपदने योग्य तो दुर्थलिका पुष्पमिन मुनिज छ; अने वीजा सवें साधुओ मारा मामा गोठामादिलने अथवा मारा नाना मा फल्गरक्षितने माहे जे." एम विचाराने आपा सर्व संघने चौलापीने का फे-" प्रका. रना यहाहोय छे. तेमा एक बालनो, चीजो तेलनो अनेत्रीजोघीनोहे. तेने उंचा पाए तो बालना पडामापी सर्व वाल नीरुनी जाय, वेलना घामाची कारक सेल पराने पळगी रहे, अने पीना पहामाघी पधारे बळगी रहे. वीज रीते सूत्र तपा तेना अर्थना विश्यमा दुबैलिफा पुम्पमित्र पासे पालना पडा का पो ९. फेमके मारामा रहलो समय सूत्रा में प्राण को छ, फल्याशित पासे { ইকােমেং স্যালুষ মুগাৰ শ্ৰেী, ৰসাদৰী সুমান , মো ধ্বং स्थानुयोग प्रधान यस्यो, ने केदारस्योगनी प्रधानता रामी मरे भनुयोगमा १२४) उपदेशासाद मातान्तर-माग ४ यो-स्थंभ १६ मो. देटना पडा समान पोई केमके सर्व सूत्रार्य तेजे ग्रहण कंया नथी, अने गोग. माहिट पासे तो हुँ घीना घडा जेवो ययो ए. केमके घणो सूत्रार्थ मारी पास रही गयो ऐ. माटे दुवंलिका पु-पमित्रज तमारा मूरि पाओ." ते सांभरीने सो मरे "TR" ( उभीर पीए) एम कहीने ते फजुल क. पणी सूरि सात नया भारक बन्ने पक्षने योग्य अनुशासन (शिक्षा) आपीने अनशन ग्रहग गरी समें गया. ने सर्व वृत्तांत गोसामाहिले सामभ्यो. एटले ते मधुराधी स्पो आया. बने पछ के-"सरिए पानाने स्थाने कोने स्थाप्या ?" ते सांभाजीने सर बाल गिरना पडाना रात किमी वृत्तात ययो, तेथी ते अति से पापा; स्नेहा आपका रहीने मरिनी निंदा करवा लाम्पा. सेमज सायुमोने जस मानगर, नने का के-"तम वालना पडा जेग आचापनी पासेर प्रारी कपास गे?" एकतिरिका पुषमित्र एरिना शिष्य विन्य नामना मुनि कर्म- मगर मालानी आनि करना हना, नेमा एको पिप तो फे-"जारमा फरक जेनो मे मात्र पाय एटले कपाप रहित (काम) rani फर्म भाप से गडू कहेगप . से कर्म फागावर frm की मौत पर गांधेली भुफानी मुठीनी ओम जीना | Are मोर नांगा करी लीधेलं जे फर्म से पापा मा मान पर मामला भीना पूर्णनी शेम फातो •rria रिगा गाभी याद कर्म के जो अपामारी कर Pattri ram छ अनि गाद धार दोषी PAK नाना पागनानी नाप होप नेनी मेल HIreliminा पायं करीन ग पाम नगी. मा प्रग्ने म मोलता मनाप्रमाणे नोवा ९. मात्र, लारानी गायीला गोपना गर । ii .मी ती नाना परत को २. मनिहारिन आण! ही काना था for "THE ) Frirar Amar आर कार हो । * } Trainin, प्रतिमा का मोनार व्यारल्यान २३८ मुं. पदाहीविर उदप आधी मापं करीने भोगरज पर, एलो निगचित न अनिवाचित अहीं निकाचित धर्ममा संबंधयो “मायं करीने मांगवश परं." मग शब्द याबार्नु तात्पर्य एम-"मो निकाल्याण सिनापी मिशानन पर्यनो पण सय पाप.)" ए वचनना अनुमारे अत्यन तर कदापी नावट अध्पवणायना परधी निकाचिन कम्पो पण अनादिक मणों ने. भावी ति व्याख्या परवायी ए साल गमन के.-भीनीगनी म नया मोदी तपावेला सोदना गोमानी जम जीवना प्रदेश मा शमनी मंच" मार्ग दिप भनिनी पापा सांभरीने सरत्यर्मना उदय लीधे मी देने मही स्वीकारतो गोसामादिल सनी पामे जान बाया -"नीर पनी तादात्म्य संबंध पात्रो में पित. फम वादास्यभार माना माजीवपी मिन यता मी हम फर्म पण जीवी मम ने सदा पार जीव पर्यसदिन राजाची म पागमा.. मन मार धरी माटे मारी पुतिन योग्य फेसमी पागमा पर दी गई फमनी मात्र पर्शन. प्रियी गपाला लगोगमा पानी भाव पाम्पा विनाज से जीपमीना जाप, बनी मrt जाप म मानवापी मोशनी माप्ति हंग.' मा ममाणे ने कपन समिनीने विनय मिने पाये जाने पर स्पारे भाषा यथे..'प ७. पे.पये- जीवो हि स्वावगाहाभियान एपार किया। गृहाति वर्मदलिक, जातु न सपागम् ॥ १॥ अधारमान्यमदेवार, वर्मादायानुपथ्ये । पद्यात्मानं तदा तस्य घटते बंगुरोपमा ॥ भाया- भार पोदामी भरमारनाn Ter: पहननारयाने रण.initiirerat'; जो पाप पहेला बाबा राम गोरे, सो पौने १श्री TIMEntri...

(१५६) उपदेशमासाद भाषान्तर--भाग ४ यो-स्थम १६ मो. आ प्रकारनुं गुरुनु वचन विध्य मुनिए गोष्ठामाहिलने कछु, पण तेणे अंमी. कार कयुं नहीं. एटले आचार्य तेने बोलावीने पूछयु के-"तमे सर्पकंचुकनी जेम कर्मनी संबंध मानो छो.ते जीवना दरेक प्रदेशनी साथे मानो छो के जीवनी बहार त्वचाना पर्यंत माग साथे फरतो विटापेलो मानो छो? जो जीवना दरेक प्रदेशना पयंत भाग साथै मानशो, तो आकाशनी जेम जीवमां सर्व मदेशे कर्म 'माप्त पशे. वो पछी जीवनो मध्यभाग कयो के जे- कर्म रहित रहेशे. केमके जीवना प्रति प्रदेशे कर्म लागवाथी कोइ मध्य प्रदेश वाकी रहेशे नहीं के जेपी कमर्नु असर्वव्यापीपणं थाय. ए रीते साध्यविकळता प्राप्त यवायी कंचुकर्नु टात अघटित छे अने जो जीवनी बहार त्वचाना पर्यंत भाग साये कंनुकनी जेम स्पर्श करेलु कर्म मानशो, तो जीव एक भवमाथी बीजा भवमा जशे, स्पारे अंगना वाह्य मेलनी जेम तेनी साथे कर्म जशे नहीं; अने " भले जीवनी साये फर्म न जाप तेमां शो दोष छ ?" एम कहेशो तो सर्व जीवनो मोक्ष यशे के पुनर्जन्मना कारणभूत कर्मनोज तेनी साये अभाव छे. इत्यादि अनेक दोष प्राध ? सांभळीने गोष्ठामाहिले पूछयु के-"जो जीव अने कर्मनुं जुदापणं न होप, तो जीव यकी तेनो वियोग शी रीते थाप?" त्यारे गुरुए कह्यु के-'जोके फर्म जी. बनीसापे अभेदे करीने रहातोपण सुवर्ण अने माटीनी जेमतेनो वियोग पाशके. म रिप्यावादिक फरीने कर्मनें ग्रहण थाप छे, तेम ज्ञान अने झिपाए फरीने हेनोरियोग पर शके छ." इत्पादि अनेक युक्तिमोपी तेने समजाम्पा uit मोगालि पोय पाम्या नहीं, अने तेणे पोतानो कदाग्रह मूक्यो नहीं. एकता निष्प मुनि नवमा मत्पाख्यान मवाद पूर्वमा आवेला मुनिओना प्रत्या: पान(समान) वर्णन करता दता के-"मुनिए पावजीव । जीवनपपंत) सो मारा प्रयाम्पानी प्रिविये विविध करयां." ने सामनीने गोष्ठामाहिले का -"समसारपान पारीर आदि अवधि विनाज फरखा. अवधि सहित सादी माशंमा दोष शाम पाप . मके कोई मार एवो विचार को के 'रम्पारपात पूर्ण पपा पीई पगांतिकमा देवांगना साथ मोग विगरे मोगी.' भार पापी परिमाम अगद पया, नेयी प्रत्याख्यान पण अशुद्ध धर्य." से गि wat - गुगेण च दोमेण च, परिणामेण च न दृसियं तु । तं खलु पनकाणं, भावयिमुई मुणेयर्च ॥ १॥ wrez'.

व्याख्यान २३८ मुं कदाग्रही विषे. (१५७" भाचार्य-"जे राग, द्वेप के परिणामयी दृषित थपेलं न होय, वेन मत्पाख्यान मावविशुद जाणवं. अहीं गुरु तेने उत्तर मापे छ के-" तमे जे आशंसा दोप आप्पो ते फानो अवधि फारवाधी प्राप्त थाप छे ? के दांच्छाधी प्राप्त थाप छ? जो कारनो अवधि करवापी पतो होय तो पोरसी विगेरेना पचरसाणमा पण ते दोष भाम पशे फेमफे काळमत्पाख्याना महर विगेरे काठमान माक्षात् कहलं है." जो कदाच पोरसी विगेरेमो पण काळनो अवधि कहेवो नहीं" एम कटेशो तो दीक्षा ग्रहण करवाना दिवसपीज अनशन करवं जोरशे, अने तीर्थकरोए वो तपस्वीओने दश प्रकारे अनागत आदि प्रत्याख्यानो करवाना सिद्धांतमा कहेला 2. हवे जो “मृष्णाधी आशंसा दोष प्राप्त थाप ऐ"ए बीजो पक्ष मानशो तो ते पण अपोग्य छे. केमके मुनिने अन्य भयमो पाप मेवानी इच्छा होती नथी; मने जो अवधि विना प्रत्याख्यान करे, तो सर्व भावता ( भविन्य) फाळवंमत्याख्यान धड जशे;तेम धवाधी आयुएनाक्षपे देवगविने पामेला पतिनं गारच फर्मना सेवनपी अवश्य व्रतको भंग भाप्त थशे. आविगेरे कारणोधी आशंगा रदिनाणे अवधि सहित प्रत्याख्यान फरवायी कायोत्सर्गनी जेम फार पण दार नपी." इत्यादि पुतिओपी समजाव्या एता पण ज्यारे से फार पण श्रदा पाग्यां नहीं, स्पारे पुष्पमित्र आचार्य सेने अन्य गच्छना बहुश्रुत अने वृद्ध मुनिमओ पा सर गपा. ओए फछु फे-" आ पुष्पमित्र आचार्य जम कर हे समज आरक्षित सारिए पण मरुपणा फरेली छे. सेर्मा फाह पण न्यूनाधिक नधी." स्यारे गोडामा- हिले फाई के.-" तमारी जेवा प्रापिओ { जाणे? तीर्थकरोए वो म पर मु, तेमज भरुपणा फरी." स्थविर मनिओए ये.-"मुं मिप्पा अभिनित न फर. एम करवायी सीधफरनी आशातना पाय छे ते मुंजापती नी!" इत्पादि कहेवाधी पण गोडामाहिले अंगीकार फ' नहीं. स्पारे सर्व मं बरीने शासनदेवताने बोलावरा माटे पापोत्सर्ग फों; तेथी फोर भद्रय देवीए बार्शने फर्य के.-"मने आमा मापो. है शुं पार्य परं । " संघ सिदावनी परमार्थ जाणवा एता पण लोकना विश्वासने माटे पाणु फे-"ह देवी समे महारिहर सीर्थकर पासे जाने पूरी लावो फे-संघ जे वात कहे ते सरप के गोहापारिलो ऐसे सरप?"देवीए या फे-"हुँ महाविदहमा जइने पाणी आई पासपीम्ने माग विम नथवा माटेकपा फरीने दमे पापोत्सर्गमारोफे जेपी जाएं."संरे देण्याचे फ. पीते देवीए महाविदहमा जइ भने पूछी आतीने संपने पक- दी. बरे मने पायं फे" क्षमे (संघ) पदोण ते सत्य अने श्रीपरि सिनेम्बर

(१५६) उपदेशमासाद भाषान्तर--भाग ४ थो-स्थंभ १६ मौ.
आ भकारनुं गुरुनु वचन विंध्य मुनिए गोष्ठामाहिलने कडं, पण तेणे अंगी.
कार क\ नहीं. एटले आचार्य तेने वोलावीने पूछयु के-"तमे सर्पकंचुकनी जेब
कर्मनो संबंध मानो छो. ते जीवना दरेक प्रदेशनी साथे मानो छो के जीवनी
बहार त्वचाना पयंत माग साये फरतो विंटायेलो मानो छो? जो जीवना दोष
प्रदेशना पर्यंत भाग साथै मानशो, तो आकाशनी जेम जीवा सर्व प्रदेशे कर्म
प्राप्त पशे. तो पछी जीवनो मध्यभाग कयो के जे- कर्म रहिव रहेशे. केरके
जीवना मति प्रदेशे कर्म लागवायी कोइ मध्य प्रदेश बांकी रदेशे नहीं के जेपी
कर्मन असर्वव्यापीपणं थाय. ए रीते साध्यविकळता प्राप्त यवायी कंचुक्न
टात अघटित छे अने जो जीवनी बहार बचाना पर्यंत भाग साये कंनुबनी
नेम स्पर्श करेलु कर्म मानशो, तो जीव एक भवमाथी बीजा भवमा जशे, त्यारे
अंगना बाह्य मेलनी जेम तेनी साथे कर्म जशे नहीं; अने "भले जीवनी साप
कर्म न जाप तेमां शो दोष छे ?" एम कहेशो तो सर्व जीवनो मोक्ष यशे फेमके
पुनर्जन्मना कारणभूत कर्मनोज तेनी साये अभाव छे. इत्यादि अनेक दोप प्राध
?
परी.॥
ते समिटीने गोष्ठामाहिले पूछ के-"जो जीव अने कर्मन जुदापणून होप,
वो जीव पकी तेनो रियोग शी रीते थाप?" त्यारे गुरुए कह्यु के-"जोके फर्म जी.
बनीमापे अभेटे करीने रहो ,तोपण सुवर्ण अने माटीनी जेमतेनो वियोग यशकेले.
म सिप्पासादिक फरीने कर्मन प्रहण थाय छे, तेम ज्ञान अने क्रियाए फरी
सेना रिपांग पर शके ऐ." इत्पादि अनेक युक्तिमोथी तेने समजाव्या oil
मोगरिल मोघ पाम्पा नदी, अने तेणे पोतानो कदाप्रद मूक्पो नही.
एकता बिष्य मुनि नयमा पत्पाख्यान मवाद पूर्वा आवेला मुनिओनामत्या
सान(पाग) नुं वगंन फरता दता के-"मुनिए पावजीव । जीवनपर्यंत) सरे
मारपना रयाम्पानो त्रिवि विविध करवां." समितीने गोठामाहिले फर्म,
-"सांपास पान पारजी आदि आधि दिनाज फरवा. अरधि सहित
सीमासमा दोर मार धाप , म कोह माय एको विचार को के
पासपान पूर्ण पापीर मगांतिकमा देवांगना साथ भोग विगेरे मोगरा
मार पापी परिणाम अशुद्ध थपा, नेधी मत्याख्यान पण अशुद्ध भएं," से IN
के.-
गगेग घ दोमण च, परिणामेण च न दूमियं तु ।
तं बलु पनरकाणं, भावविमुदं मुणयन्वं ॥१॥

न्यास्पान २३८ , कदामही विषे (१९७) भावार्थ-"जे राग, द्वेप के परिणामयी दूषित थपेलं न होय, तेज प्रत्याख्यान भावविशुद्ध जाणवं. अहीं गुरु तेने उत्तर आपे छ के-" नमे जे आशंसा दोष आप्यो ते शाब्टनो अवधि फरवापी माप्त पाप छे ? के यांच्यायी प्राप्त याय है? जो काउनो अववि फरवापी पतो होप तो पोरसी विगेरेना पसलसाणा पण ते दोर मान पशे फेमके फारमत्पाख्याना महर विगेरे काळमान साक्षात् पहेलं." जो कदार " पोरसी विगरेमा पण फाळनो अवधि कद्देवो नहीं" एम कद्देशो तो दीक्षा ग्रहण करवाना दिवसपीज अनशन कर जोइशे, अने तोधकरोए वो तपस्वीओने दश प्रकारे अनागत आदि मत्पास्पानो करवाना सिद्धांता फहेलो . हवे जो " मृणापी आशंसा दोए प्राप्त थाप छे" ए बीजो पक्ष मानो तो ते पण अयोग्य छे. केमके मुनिने अन्य भवयां पाप सेरवानी इच्छा होती नयी; मने जो अवधि विना पत्याख्यान करे, तो सर्व मावता ( भविष्य) कानमत्याख्यान यह जशे;तेम यवासी आयपनाये देवगविने पामेला यतिने सारय फर्मना सेवनपी अवश्प प्रतनो भंग माप्त थशे. आविगैरे कारणोधी आशंगा रहितपणे अबधि सहित प्रत्यास्पान करवायी फायोत्सर्गनी जेम फार पण दोप नधी." इत्यादि युकिओधी समजाव्पा घर्ता पण पारे ते काइ पण अदा पापी नहीं, स्पारे पुष्पमित्र आयार्प तेने अन्य गच्छना बहुश्रुत अने वृद्ध मुनिमो पासे ला गपा. तेओए फयु के-" आ पुप्पमित्र आचापं जेम पाहे से तेमन आपरक्षित मारिए पण मरुपणा फरेली . तेमा कार पण न्यूनाधिक नपी." त्यारे गोडामा. हिले फर्दा फे-" समारी जेवा प्रापिओ सुजाणे? तीपंकरोए तो जैम कई ,तेमज भरुपणा पी." स्पविर मनिओए कधू फे.-" मिथ्या अभिनिवेश न कर. एम फरवापी वीर्षफरनी आशातना पाप छे वे सुं जागलो नी ?" इत्यादि फदेवाची पण गोष्ठमाहिले अंगीकार यु नहीं. सारे सर्व संघे मलीने शासनदेरताने चोलावा माटे फापोत्सर्ग फो; वेषी कोई भद्रका देवीए आनि का -"मने आमा आपो. ई * कार्प फळं । " संघे सिविनो परमार्थ जाणा एता पण लोकना विश्वासने माटे पा{ फे-"है देवी महाविदहोत्रा सीफर पासे जाने पूरी लावो पे-संघ जे गत काहे ऐते सत्य के गोदामादलको ऐसे सत्प?" देवीए पड़ा फे.-"हुंमहाविदेहमा जाने पाणआई स्पा सुधीरने मार्गमा विपन थवा माटेकपा फरीने तमे फापोत्सर्गमा रहोफे जेपी जइरा."संधे मागे क. पण ते देवीए महाविदहमा जाममुने पी मारीने संपने रा.-"ती. करे मने पास फे "दमे (संप) फदो हो वे सरप अने श्री वीर जिनेवा है

(१५६) उपदेशासाद भाषान्तर-भाग ४ यो-स्यंम १६ मो.
आ मकारनुं गुरुनु वचन विंध्य मुनिए गोष्ठामाहिलने कडं, पण तेणे अंमी.
कार करं नहीं. एटले आचार्य तेने बोलावीने पूछयं के-"तमे सर्पकंचुकनी जेब
कर्मनी मंबंध मानो छो. ते जीवना दरेक प्रदेशनी साथे मानो छो के जीवनी
महार लचाना पर्यंत माग साये फरतो विंटापेलो मानो छो? जो जीवना दरेक
पोशाना पर्यंत माग साथै मानशो, तो आकाशनी जेम जीवमा सबै प्रदेशेन
पार पशे. तो पी जीवनो मध्पमाग कपो के जे फर्म रहित रहे. केरके
नीना मति प्रदेश कर्म लागाधी कोइ मध्य प्रदेश बांकी रहेशे नहीं के जेपी
बनें अर्वपानी पाप. ए रीते साध्यविफलता माप्त थापी सुन्ने
TET अघटित अने जो जीवनी बहार त्वचाना पर्यंत भाग साथै मनमानी
देर समं करेल कर्म मानशो, तो जीव एक भवमाधी बीजा भवमा जशे, स्यारे
मंगना बाद मेलनी जेस तेनी साधे कर्म जशे नहीं; अने "भले जीवनी सा
बन जाय तेगी शो दोर ! एम कहेशो तो सर्व जीवनो मोक्ष पशे केरो
पुरन्दना गरगन फनोज तेनी साये अभाव हे. इत्यादि अनेक दोष मार
मनीने गौमाहिले पूज, के-"जो जीव अने कर्मन जापन रोप,
कोकी मेनोरियोग शीरीने पाप?" स्यारे गुरुए कहां फे-"जोके को जी
तोरग माणं अने माटीनी जेमतेनोरियोग पाशके ऐ.
किने कमन ग्रहण पाय , तेम शान अने कियाए फरीने
पाति गनेर युक्तिमोपी लेने समजापा
PrirTTER), अनेणे पोनानो फदाग्रह मापो नही.
frnति नामा मागान प्रमामा आवेला मुनिमोना प्रत्या
writer:T) वर्णन कामाता के-"मुनिए पानी जीनत)
rrifi करा " गौमतीने गोशमाहिले कर
"iaTMAIT मादि माशिनात कापा. मारि सालि
arrier मो.गोर गा! एग पिगार फरे के
गदिमा सांगता माय भागीर भोगा.'
TET पानी मायाम्मान प्रारम." aft
संगद दोमंग च, परिणामण च न गिजंतु।
हंमद पक्षम्यागं, माविमुई मुगयरी ॥१॥

पारपान २१८ काही विणे (१५) भापा-"जे राग, देष के परिणामी दलित मपेल न होग, तेज पाएपान भारविगद जागई. मी गुरु सेने उत्तर मापे में फे-" तमे ले आशंशा पोप आप्पी ते पारलो मनधि फरापीमा पाप? के वोन्याधी भात पाप? जो फारनो आरचि परवापी पती दोष तो पोरसी विगेरेना पभस्साणा पण ते पोप भाप्त पो पेमवे. फारमपाल्पानमा भार विगैरे कारमान साक्षात काहेलं." जो पादाय " पोरसी विगोमा पण फारनो अवधि कडेको नहीं" एम फहशो तो कारण परवाना विधीज अनशन का जोशे, भने नौकरोए को बरीमोने दस प्रकारे अनागत आदि मपाल्पानो फरवाना तिहातमा पादली . हवे जो “ कृणाधी आशंसा दीप प्राप्त थाप " ए बीजो पक्ष मानतो तोते पण अपोग्य से. फेरके मुनिने अन्य भवमा पाप सेवानी इच्छा होवीनधी बने जो अवधि पिना स्पारम्यान फरे, तो सर्व आवता ( भविष्प) पारनुमत्पारुपान पर नशे तेम पापीआयुषनाश्ये देवगविने पामेला परिने सावध कमना सेवनपी अवश्य प्रतनो भंग माम य. आविगेरे कारणोधी आशंसा रहितपणे अवधि सदिय मापारस्पान फरवापी फापोत्सर्गनी जेम फार पण दोप नथी." इत्यादि परिओपी समजाव्या एता पण उपारे ते फार पण श्रद्धा पाम्पो नहीं, स्पारे पुप्पमित्र आचार्य ने अन्य गच्छना पहुभुत अने वृद्ध मनिमो पासे लह गपा. ओए फायु के-"आ पुष्पमित्र आचार्य जेम को तेमज आर्यरक्षित भारण. पण मरुपणा फरेली ऐ. तेमा कांड पण न्यूनाधिक नधी." त्यारे गोष्ठामा- हिले प{ फे-" समारी जेवा प्रापिओ जाणे? तीर्थफरोए तो जेभ हुं फहुँ एं, मेमन यरुपमा फरी." स्पविर मनिओए फच के-"तुं भिप्पा अभिनिवेश नफर. एम फरवापी दीपंकरनी आशावना पाप छे वे जाणवो नी ! इत्यादि कहेतापी पण गोहामारिले अंगीकार फधु नहीं. स्पारे सर्व संघे महीने शासनदेवताने पोलारवा माटे कापोत्सर्ग फों तेपी कोइ भद्रफ देवीए मापीने काफ.-"मने आमा आपो.हुँ / पार्प फर ? " संपे सिदोवनो परमार्थ जाणता पता पण लोकना विश्वासने माटे फाएं फे-"हे देवी समे महाविदेहक्षेत्रमा तीर्थकर पासे जाने पूमी लागो फे-संघजे बात कहे से सत्य के गोठामाहिल कहे देसरप?"देवीए पहा फे-महाविदेहमा जइने पाठीआई पी सुधी मने मार्गमा चिन नपामाटे कपायरीने तमे पायोत्सर्गमा रहो फे जेथी हुंजर शकुं."संघे ते प्रमाणे पाये. पणी ते देवीए महाविदेहमा जइ प्रभुने पूछी.आतीने संघने बाधु के-"ती- थपरे मने पायं के " तमे (संघ) पदो हो ते सत्य छ भने श्री वीर जिनेश्वर, " (१५८) उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्म १६ मो. . मुक्ति पाम्पा पछी पांचसें चोराशी वर्षे सातमो. निन्हव थवानो हतो ते आ मिथ्यावादी गोष्ठामाहिल ययेलो छे." ते समितीन गोष्ठामादिल बोल्पो के-" आ बिचारी देवी अल्प ऋद्धिवाली छे. तेनी महाविदेहमा जवानी शक्तिज क्याथी होय?" एम कहीने तेगे ते वात पण अंगीकार करी नहीं, तेथी संघे तेने संघ बहार कयों. स्पारपछी आयुपना क्षये ते मिय्या प्ररुपणा क्या कदाग्रहनी आलोचना का विना मृत्यु पाम्पो. आ दृष्टांतनुं तात्पर्य ए छे के-" संघ संघ बहार कर्या छता पण गोधा- माहिले पोतानो मत छोड्यो नहीं, अने बोधिरत्न रहित थइने पृथ्वी पर अनेक माणसोने भ्रमावी पोते संसारमा भम्यो." . इत्यब्ददिनपरिमितोपदेशपासादवृत्ती पोटशस्तंभस्प अष्टत्रिंशदधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २३८॥ व्याख्यान २३९ मुं. आठमो निन्दव. " स्वल्पमात्रजिनमोक्तवचनोत्थापकारिणः। जमालिप्रमुखा ज्ञेया, निन्हवाः सप्त शासने ॥ १॥ भावार्थ-"जिनेश्चरे कहेला-वचनमाथी अल्पमात्र वचनने उत्थापन कर नारा जमालि विगेरे रात निन्हवो जिनशासनमा थपेला जाणवा. अथं सर्वविसंवादी, निन्हवः प्रोच्यतेऽष्टमः। श्रीवीरमुक्तेर्जातोऽन्दशतैः पर्निवोत्तरैः ॥२॥ मायार्थ-" हवे श्रीवरिना निर्वाण पी एसें नव वर्षे जिनेश्वरना सई वचन उत्थापन फरलार आटमो निन्हव उत्पन्न थपो. देनी हकीकत कहे हैं."

व्याख्यान २३९ मुं. आठमो निनाव. आठमा निन्दवनी कथा नीचे प्रमाणे- रथवीर नामना नगरमा हजार पोधाने जीतनार भिवभूति नामनो एक भत्रिय हतो. ते राजानी सेवा करतो हतो. एकदा राजाए तेना शौयांदिक गुणोनी परक्षिा फरवा माटे कृष्ण चतुर्दशीने दिवसे लेने एक पशु तथा मदिरा आपने की के-" तुं एकलो स्मशाना जा अने आ बलिदान मापीने पायो आर. " ते पध्य रात्रिए एकलो स्मशानमा गपो. त्या अनेक भूत, मेत, पिशाच विगेरेए नेने भप बताल्पो पण तेनं एक कंबाइं पण चाल्यं नहाँ. तेपी तेने शूरवीर जाणीने राजाए सेनो पगार वधारी भाप्पो. पठी एक दिवस राजाए दक्षिण मपुराना राजाने जीवा माटे हजार पौधान सैन्प मोफल्', भने उत्तर मयुराना राजाने जीतवा माटे एकला शिवभूतिने मोकल्पो. वे मुरत जीतीने पाणे आपो. वे जोइने राजाए वेन सहरमल नाम पाड्यु, अने वरदान मागवान पाएं. मंगे माग्यं फे-“हे स्वामी! मने स्वतंत्रता आपो." एटले राजाए तेने स्वतंत्रता मापी. पछी ते राजाना प्रसादपी मरजी मुजब विलास करतो नगरका फररा लाप्पी, अने राते ये पहोर रात्रि गपा पछी घेरावा लाग्पो सेपी से पामीने तेनी बीए तेनी माने कधु फे-" तमारा पुत्रयी हुं फापर पर गाएं. से फोर पण दिवस राने वसतसर पेर आवता नथी. तेथी जागरण तथा भूमने सीधे हुं निरंतर पीला पाएं." सांभरीमे सासए फणु के-" हे बहु । माजे मुह रहे, हुं जागीश." तेम पहेवापी बहु मुइ गइ. मध्य राप्रे सहसमले आसने कई फे-" पारणं उघाडॉ. " ते सांभरीने पार पामेली मावाए पी फे.-" हे दुर आमच्प रागिने समपे ज्यांद्वार उघाड होय त्पा जा."आ पमाणे सामाधी कोध पामीने से गामा फरवा लाग्यो; एटलामो तेगे उपाडा द्वारवाये सानो उशप जोयो, एटले तेगे जहने साधुने बांदी व मारपु. सरिए राजाने रहम सपा मावा विगेरेए मोकगे नहीं फोलो तेमज स्वच्छाचारी जाणीनं देने दीक्षा मापी नहीं; सोपण तेणे साधुना भुंकवाना पात्रमापी भीनी रास लाने लादेश, लोच को. एटले पछी कृष्णयरिए ने इनिदेश आप्पो. पणी इस मरिनी साप विहार करना एक दिवस पा सेज नगरमा आल्या. राजाए सहमरहने एक रनरल भाप्पं, स्पारे आपापं तेने पाहुं फे-"आपणे साधने का ए. मुलो उपकरम रासस न जाए." गुरुए आम पहा at पण इथे परने मगंधी गुम रीते राख्यु, अने हमेशा देनी संभार करग टाम्पो. गुरुर टेनी कंबल उपरनी पूर्ण जाणी. पी एपदा के कार पहारगपाहतो बस करने (१६) शमसाद मागावर-भाग ४ पो-रयम १६ मो. पान देता पाइन्छन निगरे फरग सारु स सामोने वॉची आप्पुं. ते बार हनीने वितिने घनो नोच नमो, मने तेजी स्थितिमान त्सो रहो. मरि जाना जिन कलिम्न वर्णन करता हता. ते मारे लि कि मारना होप रे. एक पानिगात्र एटले हामो लारे मन नारा बीना पातमोजी ते पात्रमा लाने मोजन करनारा. ते ना. एक सशसनेसका एटले अस्प वटा समारा मो रागमन विनाल वय नहीं रासनारा." पाहिकीका सा. मीनिक के-"जो एम सो हालमा सामारे पर गी मा? जिनका गामारे अंगीकार करता मधी?"गुर *-" rati श्री पीरना और एडले सेपना प्रोजेको माग गाये गिन का मेरेरा वस्तु मोनोग ..नी सभापी मान कामातम करीशमा मपी." Priminोगो के-" मा सागने मारे जिनका rat मा . केमो मारा जा महासरानो भार minीणा को गम. मोसना ममिलीए मा for..... मी काप. मग, मुरवित दोलानिधि ra' fruitोग माना. गीता M." गोपगोगनादेशने पण काप, * PRIL गातो पण ताण का पीला : MRI मा रहिताना रेल पते * मी wil, Tगांगा पोm *. ka. HEENA TAR अनएका मन मो. "को ' ५ ५ : +4 sen? affift { माना in prary १ . If Tी नि ना. * : wrinaam Manा नाम faiनी 42. RAH नानाजीनामा *' Statti मारनामा .23 पारपान २३९ मुं. मोठमो निन्हय. " - एका उगरा नामनी सेनी येन तेने बोदवा गइ त्यो पोनाना भाइने वन रदित जोइने तेणे पण खोनो त्याग फपी. पछी त भिक्षाने माटे नगरमा गा. स्पो फोर पाए लेने जोइने विचाएं फे-"वय रहित होवादी वीभत्स देसाती आ पीने पोइने लोको अमारी उपरथी पग विरक्त थशे." एम धारीने तेणे तेनी इच्छा मही पता नगरकारे वय पहेराव्या. ते वृत्तात उत्तराए शिवभूति पासे जाने जगापो. ते सांभरीने शिवभूतिए विचायं फे-“वय रहित श्री घणी पीभत्स सपा अति लज्जास्पद पाप से." तेथी तेणे उचराने कडं फे-" इवे तुं वो आज रीते रहेजे, पख तजीरा नहीं. दवे अनेक जैन साधुमो शिवभूतिने समजाववा लाग्पा के-" जिनागमन विपे प्रण फारणे वय धारण फरवावें कईलु ऐ." " तिहि गहि वत्थं धारेज्जा हिरि पत्ति, दुगच्छारत्तियं, परिसहरनियं." अर्थ-"ही" एटले लजा अथवा संपम. देना रक्षगनिमित्ते, लोकमा दुगंग (निदा)न थवा माटे तपा " परीपद " एटले गद, तहको, डांस, मच्छर विगैरेपी रक्षण यदा माटे. ए प्रण फारणे वस्त्र धारण करवा. वी या फे-" तपस्विमोने धर्ममा सहायभूत होदायी सद आहारा- दिफनी जैम वनादिकन ग्रहण करवं, तेमा दोष नथी." चरी तुं एम कहेछे फे-" हिसानुबंधि, मृपानयंधि, स्तेपानुवंधि अने संरक्षणानुपंधि एम चार प्रकार, रौद्र पान कहेलं है. मां "हिंसा " एटले माणीमो वध सेनो " अनुबंध " एटले निरंतर चितवन जेमा होप ते हिंसानुबंधि, असत्य चितवन जेमा होप ने मृपानुबंधि, चोरीन चितवन जेमा होप ते स्वेयानुबंधि, अने तस्करादिकपकी पोवाना वित्तने गुप्त रासा माटे निरंतर वेना रक्षण संबंधी चितवन करवं वे संरक्षणानुबंधि. आमां रौद्र ध्याननो चोयो भेद ने संरक्षणानुबंधि छे ते वदादिक ग्रहण करवाधी अवश्य धशे. फेमके ते रोट्र पाननी हेन छे. वळी " शयादिकनी जेम दुर्गतिनुं फारण होवाधी वनादिक ग्रहण करवा नहीं" एवी नारी बुदि धाप तो वे पंण अपुक्त ऐ. केमके-हे देवोना मिप! सारीमा सक्ति समागे तो देहादिकमा पा रौद्रध्याननी माप्ति यशे. फेमके शरीरनुं पण जळ, अमि, चोर, डांस, शिकारीपन, विष, कंटक विगेरेपी रक्षण परवानी जकर पहे, तेथी देहादिकां पण संरक्षणानुबंधिनी नुल्पवा छे. एटले ते देशादिफनो पण त्याग करवो जोइ.. सराव देसावराय उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग४ थो-स्तम १६ मो.. फदाय तुं एम कहीश के-"देहादिक मोन साधन करवामां अंगीभूद रोनापी जपणावडे तेनुं संरक्षण करवं कर्मा दोप नथी. पण ते प्रशस्त मन ." तो महीं पग आगममा कहेला पतनां (जयणा)नामकारथीज वधादिस्त संरसन कर, ते केस परास्त नधी ? माटे वयादिकनो शामाटे त्याग करखो। दी "मुंण परिग्गहो बुत्तो, इति वुत्तं महेसिगा (मंगवते मूनेज परिमा पहेलो एम महरि श्रीसुधर्मास्वामीर कई ऐ)." इत्पादि श्रीसंपमापत्तिा वचनपी वन, दिन, देह विगेरेमो मूण उत्पन्न पाप ते परिग्रह है. प्रस-भूनि जो वन ग्रहण करे, तो पनी साधुने मचेल परीपह सहन करपात फेर न? केरके वन न होय नोज ते घटे. उतार-तार में अपोग्य . फेमके-जीर्णमाप वापी पण वधवा टोर मसिद रे. जेमके फोरवी जीर्ण भने फाटेलं वय शरीरे धीति को मारने कहे फे-दवारी उतारूपी मारी साडी वीने इने मारक हु नागी फर .' महीं वय सहित ता पण ग्रीने निमः मानोकामाते . शाममा पग जरसहा कीरह नगमायो"रो का गारिक मममारने माटेज, सेपी पय रासगमा कोर सरतो र पपी: तेग मागे मुसाधिका रजोहरण विगेरे उपर लोपम पममा पारी होपाधी ग्रहण करवा पोप. कोके- म्यानाशनम्साप, निक्षेपग्रहणादिपु । नुमाननार्थ दि, रनोहरणमिप्यते ॥ १ ॥ "कोई पण पानी पी, शपन कार, फोस्तु भूगी, Rai ता मानिने मारे रजोहरणनी जाकर ऐ." मंगनिमादिमलानां, रसाप मुखयनिका । भक्तालायनंतूनां, परीक्षाय च पात्रकम् ॥ २ ॥ মর্থে- সামারগ মা মূরিঙ্কণা লা रगंशानुनी जयमाने पार पानी बार" freी मामा मजागाणा यांनी EMगावी माA पर ITIHAR . .

व्याख्यान २३९ मुं. आठयो निन्हव.
यवाही पदार्थों हाथमाथी गझे तेथी धुवा,फीडी विगैरे अनेकज योनी पि.
नया गृहस्थो मुनिए वापरला पात्रो धो लुछ तेपी पश्चात्कर्मादि दांप लागे;
सेयी चाळ अने ग्लानादि साधुआंनी यावचन माटे तैमज पारितापनिका समिति
जारखवाने माटे साधुने पात्रनुं ग्राण कर, पांग्प छ. वत्री जयन्पषी पग नर
पूर्वमा कारक ओई मगेला, उत्तम धपं अने संहननवारा "नवंग पतंग सत्तंग
(तप, सूत्र अने सत्ववडे , " इत्यादि भावनाए फरीने प्रथम नलना कपां पणेन
जिन फल्प अंगीकार करीश जे.पण शेराना मिहसमान तारा जाने माटे तोपं.
फरोए जिन फल्पनी आना आपीनपी. नेमज तीर्थकरनी लपता करे ,
वे पण योग्य नपी. फेमके जिनेश्वरो तो पाणिभविग्रहादि अनंत मविशपो.
वाव्य होय छे. माटे सारं मानवं सर्वपा पाप है."
इत्यादि अनेक प्रतिषी समजाव्या पता पण से मिटा अभिनिवासी श्री
पीपंकरना तथा मुनींद्रोना अनेक वचनोनो उत्पापक पी. से शिवमतिना
फोडिन्य भने फोटवीर नामना चे बुदिशाठी शिष्यों पपा. मनापी ने मननी
परंपरा पाली. पछी तो तेओए अनुकमे "कवली आहार फोरमही, निमो मान पामे
मही, तिवहार उपवासी सचिच जल पीवामा दोष नहीं, गिरिर मा देवदम्प
ले ने तेनो रुपय फरे, नेमा दोप मही" विगैरे जिनागमपी विपद गमग
मारसो वचन न रव्या, अने से वचनो तेमो रदेच्छाए बोला लाग्पा. माटे
मओ सविसंवादी (उस्थापक) पपा. ते पोटिफनी परंपरा पला
योटिको दिगयर कहेदाप है.
मा प्रमाणे दिगंबर नाममो आठमा निन्हा पोता गद पाटिल
गुपावी.पेठो. फेम के समफिल (पोधिरत्न ) पाम्पा पता पण मोहने जनु ,
माटे है भष्प पाणीमो। मपान रहे समकितनुं सण परो.
GAGAWASIAwaz
॥ इत्पमदिनपरिमितोपदेशात्तो पोरसारमाए
एफोनचत्वारिंशदधिकदिशततमः मर्पधः ॥२९॥

1. व्याख्यान २४० मुं. ढुंढक मत विपे. श्रीमदीरजिनं नखा, वक्ष्येऽहं श्रुतनिंदकान् । चरित्रं वंगचूलिकाध्ययनादारितं यथा ॥ १॥ भावार्य-"श्रीमान् वीर जिनेश्वरने नमस्कार फरीने घंगचूलिका नाम अध्ययनर्मापी वाचेलं श्रुतना निंदकनुं चरित्र हुँ कहुं छु." श्रीवीरपरमात्माना पांचमा पट्टने धारण करनार श्रीयशोभद्र मरि शिप श्रीभद्रमाहु स्वामी श्रुतकेवली थया. तेमना शिप्प अग्निदत्त मिथि नगरीना उगाना मतिमा अंगीकार करीने तप करता हत्ता. ते वसते मदिरा स मांममा आसक्त एवा कोइ यावीश मित्रो कामलता नामनी वेश्मा साये अपो चटा करता हमेशा उपवना क्रीडा करता हता. एकदा मदिरापानी टस पपेटा नेमी ते अमिदत्त मुनिने जोइने तेने हणया माटे अति तीक्ष्ण सह हस्त भारग करीने एक सार्प दोडा. दोरतां मार्गमा एक अंध कूपमा तेओ उपा उरी परा. तेपी एक बीजाना शनो परस्पर लागवायी सर्वे मृत्यु पामी गप सांनी परिपनि जोइन अप्रिदत्त मुनिए विचार्य के-"मरे रे । मा.विषा सात फां पिना अगाळे मृत्यू पाम्पा." पण ते साय कायोत्सर्ग पारीने पशोभ मुरमारात पासे गया. गुगनीपासे वितपपूांक " यावीश मित्रो जे मरण पान देती शी गति पर अने शी गति पशे?".से पछयं. स्पारे प्रण ज्ञानवायम रहिगना नागनार पशोभद्र गुरुए श्रुतनो उपपोग दइने मान पटु भान तुं परित्र वही बनायुं ते नीगं प्रमाणे- "मित्त । ते यावीश मनुष्यो तने राणा माटे पोडता अपना परायनानगरांत ते गणिकानी इच्छागा मध्यापपी मरीने हे वरना समाग्नतमा पनि करेला नसावमा कमिपणे उत्पन्न पपा. देशाने म्दना ययंत वेदना या मागी. अनेक वेगाना मोरयां निकर गय तएर दे देती उपाय जामीन नेना स्तनने पितारी मेमांधी हार, मांग म रवि प्रति गागा ने वारा वांद्रिय कोटामोने कारी पाना पाया माRRFA२ अशोको.

पास्पान २४० मुं. टुंढक मत विपे. माखाने ते वेश्याने बताया. पछी स्तनने प्रण रुझावानी वापी रुझवी दाई. वैद्यने देणे घणुं द्रम्प माप्पुं. पछी ते वावीश कीडायो उपर पूर्व भवना स्नेही दया लावीने वेश्याए विचाएं फे-"आ विचारा मारा हाधना स्पर्शयी मरी जशे, माटे हुँ एओने नगरमी साइर्मा पडेला फूतराना शवर्मा भूकं." एम विवारीने तेणे वे प्रमाणे फ. परंतु त्या पण ते बावीशे फीडा साप, क्षुधा अने तृपाथी पीहा पामीने एफ अंतर्मदूतमा मरण पाम्पा. त्याची वेओ साधारण वनस्पति- कायमा मोष जाविना फंदमा उत्पन्न थशे. त्या ते पंदने सादवां वेओ सर्वे भरीने पृथ्वीफाप आदि पाये एफेंद्रिपा जघन्य अने मध्पम स्पितिना आयुष्पवान्य पशे. स्पापी मरीने वेज कामलतां वेश्याना उदरमा फरमीपा थशे. त्या विरेचनना प्रयोगपी तेमो मरण पामीने मळद्वारे बहार नीफरशै,अने सैनीज विष्टामा तारदिप- पणे उत्पन पइने तथा अंतर्मुहूर्तमा मरीने फरीपी तेज विशमा चारिदिपपणे उत्पन थशे. एवी रीते तेज वैश्यानी विष्टामा, मूत्रमा, धुंफमा, वहस्सामा अने 'नाकनी लीद विगेरेमा वैद्रिप इंद्रिय ने चौरिदिपपणे सात सातबार उत्पन्न थशे. ए ममाणे ओगणत्रीश भव फरशे. पछी श्रीशमा भवमो ते यावीश जीवो वैज वेश्याना परनी सामा समूमि देडका पशे. त्या वेपी नव दिवसर्नु आयुष्प मोगवीने ऐकत्रीशमा भवर्मा ते वेश्याना घरने विप गर्भज उदर पो. स्पा पी नव मासना मापुष्पने अंते मरीने पत्रीशमा भवने दिपे ते गणिकाना आंग. णामा विष्टा विगरेनो आहार फरनारा गूफर (भंड) थशे. स्पा पेधी नव वर्षेर्नु आपुष्प भोगवाने क्षेत्रीशमा भवने विप अवन्ती नगरीमा चौगरना गुरमा उत्पन्न पशे.स्पा से पावीशे चांडालो इद्धि पामीने हुंड संस्थानवाय, लाया दविवाग, मोटा पेटवाया, गटी सेवा कृष्ण वर्णवाय, जोवाने पण अपोग्य, मनुप्पोने दुगच्छा उत्पम करनारा मने पोताना नीय फर्ममा पुराल पर्श. एग सम्पमा.हे अप्रिदत्त । ते वेश्या वृद्ध पदापी द्रव्पने पोताना धर्ममौ सी, तापमी दीक्षा प धर्म स्वीकारी मिथिला नगरीधी नीकलीने फाशी देशमा गंगा नदीने काठे रहेला तापसो पासे आवशे, अने तेममी पासे शौचमूळ धर्मने अंगीता करणे. पापी फरती फरवी अनुकमे अववि पेरामा रहेली सिमा नदीने कोठे आवशे. स्पा भनेक मनुप्पो पासे पोवानो शौचमूल धर्म प्रगट करो मने पहेरी फे-"है मनुष्यो । शोषमयी धर्म चे प्रकारनोगे, मुष्प शौष तथा भार शौच. सेमी जळ बने माटीपी द्रव्य शौच पाप रे, भने दर्भ तथा मंधी मार सोय कडेवाप छे. जे पार पण अशुचि पएं होप ते सर्वने माटी लगारीने पनी सेने गरजरपी घोर जोर, तेम परवापी सारस्तु शाप : आमाणे निर:

(१६६) उपदेशमासाद.भाषान्तर-भाग-४ मो-स्तंभ १६ मो. . तर सातवार जबडे शुद्धि करवायी पाणीओ मोक्षपदने पामे छे." इत्यादि ते वेश्या तापसीनो उपदेश सांभळीने पेला चांडाळो ते धर्मना रसिक यशे; तेथी बीजा बधा दर्शनना तेमा विशेपे जैन मुनिना तथा जैन चैत्योना वधारे द्वेषी यशे, अने तेमना भवर्णवाद बोलशे. छेक्ट तेओ वैराग्य पामीने ते वेश्या वापसी पासे तापसी दीक्षा लेशे. त्पारपछी पाच वर्षे मरण पामीने चोत्रीशमा भवे तेज अवंती नगरीमा भांडना कुळने विपे उत्पन्न थशे त्या अनेक प्रकारनी मांडचेष्टा फरीने पोतानी आजीविका चलावशे. एक वखत कुशस्थल नगरना राजानी पासे तेमो मोडचेष्टा करीने लोकोने हसावशे. ते समये अष्टम तपने पारणे कोई वे साधुओ गोचरीने माटे त्यांची नीकळशे तेने जोइने पुरोहितना कहेवाथी ते मांडो एओनी हीलना करशे, तोपण ते साधुओ तो मौनज रहेशे. तेथी वे भाडो याकीने साधुओने जवा देशे. पछी हे अभिमदत्त! ते मांडो एक वखत साये मुतेला इशे, ते समपे ते ना पर अकस्मात विद्युत्पात थशे, वेथी तेओ मरण पामशे. त्यांची पत्रिीशमा भवने विपे मध्य देशमा जूदा जूदा ब्राह्मणना कुळमा उत्पन्न थशे. त्या अनुक्रमे वृद्धि पामीने चौद विद्यामा प्रवीण थशे. एक वसत तेओधारापुर नगरमा यज्ञदत्त नामना ब्राह्मणना निमंत्रणथी तेना यज्ञमां जशे. त्यां यज्ञमंडपना द्वार बंध करीने तेओ अनिकुंडा होम करशे. ते वखत कुंडना अग्निनी ज्वामयी वळवावळा तृपाथी व्याकुळ थइने मार्तध्यानवडे मरण पामशे, अने सिमा नदीना द्रहमा मत्स्पपणे उत्पन्न थशे. उपराउपर सात वार जळचर योनिमा उत्पन्न पशे. पारपछी नव वार पक्षीयोमा उत्पन्न थशे अने पछी अग्यार वार पशुओमा उत्पन्न यशे. एटले सर्व मळीने वासठ भव थशे; वेमा छल्ला बासठमा भवमा तेओ मृगपणुं पामशे. त्पा दावानळना अमिथी वळीने त्रेसठमा भवे ते बावीश गोहीला पुरुषो मध्यदेशमा श्रावकना कुळयां जूदा जूदा उत्पन्न थशे. त्या पुवावस्था पामीने धृष्ट, परने वंचन करनारा, पूर्व मवना मिथ्यात्वपणाधी शुद्ध जैनमार्गना मत्पनिक अने देव गुरुना निंदक पशे, अने घणा मनुष्यो पासे फदशे फे-" पप्पर तथा घातु विगैरेनी बनावेली प्रतिमा पूजन करवाया हिंसा या छे थी वे पूजन व्पर्य छे." इत्यादि फयुक्तिवडे चैत्य, धर्म सपा आगमना उत्यापक पशे. हवे पेली वेश्यादापसी अठोवेर वर्ष सुधी गृहस्थाश्रम भोगव्या पर्ण ध्वीश वर्ष वापसीदीमा माटी फुल एकसो चार वर्षन आपुष्य भोगवीने साव पिसना मनधनवटे मरण पामी बाणमंतर पोनिमा सबा नाममा ।

व्याख्यान २४० मुं. इंढक मत दिपे. दक्षिणन्द्रनी देशे उणा अर्ध पल्पोपमना आयुष्यवारी सुवच्छा नामे देवी यशे. त्या विभंग ज्ञानवडे पूर्वना घणा भवना संबंधवाय ते चावीश वणिकोने जोइने ते हर्प पामशे, तुष्टमान यशे अने तेओने सर्व कामां सहाय करशे. ते देवीना ममावे करीने तेमो समृदिवाय थशे. पछी तेओ सर्व जन समक्ष हर्ष पूर्वक उद्घोषणा करशे फे-" हे मनुष्यो। जुओ, अमारा धर्मनुं मत्पक्ष फल के अमे फेवं सुख भोगवीए छीए? तसे पण अमारा धर्मने अंगीकार करो. पथ्याना विचनी पूजा करवायी भने छकाय जीवनी हिंसा करवापी शुं फळ पामशो?" इत्यादि वचनो कहेवा वडे ते वावीशे भ्रष्ट आवको अनेक लोकोने कुमार्गमा पाडशे ते वसवे तीर्थंकरोए निरूपण फरेला श्रवनी हीलना थशे. अमण निमं- योनो उदय, पूजा, सत्कार थशे नहीं, अने धर्म पालन करवं कवि दुप्फर पह पडशे. पछी ते वावीशे वाणीआओ भापुपने अंते सोळ प्रकारना रोगनी पीडापी अवि कष्ट पामीने आर्तध्यानवडे मरण पामशे, अने घम्मा नामनी पहेली नरकना मपम मस्वरमा दश हजार वर्पना मापुष्यवाय नारकी थशे. त्यापी नीकल्पा पछी पण अनेक पोनिमा परिभ्रमण फरशे. श्रीजिनागमनी हीलमा फरवाना कारणथी तेमने योधिरत्ननी प्राप्ति अत्यंत दुर्लम यशे. मा प्रमाणे परिनां वचन सांभळीने अनिदच मुनिए फरीपी गुरुने वंदना फरीने पूछयं के-" हे स्वामी! कपा कालमा ए श्रुतानंदकोनी उत्पचि पशे?" तेनो उचर जे पशोमद्र यरिए को वेनी बंगरिमामा जे गापामोरे मा ममाणे- भणइ जस्सभइसरि, सुओवओगेण अग्गिदत्तमुणि। सुण महामाय जहा, सुअहिलणमह जहा उदओ॥१॥ मुरकाओ वीरपहुणो, दुसरहियएगनबइअहिएहि । परिसाइ संपइनियो, जिणपडिमाराहओ होही ॥२॥ तत्वो अ सोलसरहिं, नवनवइसंजुएहि वरिसेहिं । ते दुटा वाणियगा, अवमनइस्संति मुयमेयं ॥३॥ तमि समए अग्गिदत्ता, संघसयजम्मरासिनरकचे। अहतीसइमो दुटो, लगिस्सइ धूमकेगहो ॥ ४॥ .

(१६८) उपदेशमासांद भापान्तर-माग ४ थो-स्तंभ १६ मो. तस्स ठिइ तिनिसया, तित्तिसा एगरासि वरिसाणं । तम्मियमीण पइठो, संघस्स सुयस्स उदओ पच्छा ॥५॥ इय जस्संभईगुरुणं, वयणं सोचा मुणि सुवेरग्गो। पायाहिणं कुणतो, पुणो पुणो वंदए पाए ॥ ६ ॥ आपुच्छीऊण सूरिं, सुगुरु तह भद्दवाहु संभूयं । संलेहणपवनो, गओग्गिदत्तो पढमकप्पे ॥७॥ भावार्थ-पशोभद्र सूरिए श्रुतना उपयोग पूर्वक अभिदत्त मुनिने का के- ".हे महा भाग्यशाली ! श्रुतनी निंदा अने उदय जेम थवानो छ तेम समि श्रीवीरमभुना निर्वाण पछी बसे , एकागुं. वर्षे जिनप्रतिमानो; आराधक राजा यशे. त्यार पछी सोळसें ने नवाणुं, वर्षे दुष्ट वाणियाओ श्रुतनी निंदा फरशे ते समये हे अग्निदत्त ! संघ अने श्रुतनी जन्मराशि उपर आडत्रीशमो धुमकेतु नामनो ग्रह वेसशे. ते अहनी स्थिति एक राशि उपर 'त्रणरों ने क्षेत्रीरा वर्षनी छे, वेधी ते ज्या मुधी वशे त्यां सुधी आ लोकोना पंथन रहे यशे; ते उतरशे एटले संघनो अने श्रुतनो उदय थशे. आ प्रमाणे यशोभद्र गुरुनु पवन सांभळीने अत्यंत वैराग्प पामेला अग्निदत्त मुनि गुरुनी प्रदक्षिणा करता सता वार धार.मना चरणे नमस्कार करवा लाग्या. पछी पशोभद्रं सरिनी वथा भद्रबाडू स्वामी अने संभुतिविजप गुरुनी आज्ञा लइने अमिदत्त मुनि अनशन करी मयम देवलोकर्मा गया." "सिदान्त तथा चैत्य आदिनो लोप करनारा अने मिथ्यात्व गुणस्थानमा रहेला ने यावीश वाणीआमो संसार रूपी फूपमा चिरकाल मुधी भटकशे. माटे मांगमने जाणनारा बीजाओए कदापि पण तेम करवू नहीं." संप्रति इत्यददिनपरिमियोपदेशमासादवृत्ती पोडशस्तंमस्प चत्वारिंशदधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २४ ॥. स्थंभ.सोळमो संपूर्ण.....

श्री उपदेश प्रासाद. स्तंभ १७ मो. व्याख्यान २४१ मुं. क्रोधविषे. वध्वं यद्येन क्रोधेन, वचसा पूर्वजन्मनि । रुदहिवेद्यतेऽवश्यं, तत्कर्मेह शरीरिभिः ॥ १ ॥ भावार्थ-"प्राणीयोए पूर्व जन्ममा वचनबहे करीने क्रोधपी जे फर्म योध्यु होय ते धर्म आ जन्ममा पाणीओने रोता रोता पण अवश्य भोग- बई पहे." मा वि व नाचे प्रमाणे- अमरदत्त ने मित्रानंदनी कथा. अमरपुर नगरमा मकरध्वज नामे राजा राष्प करतो इतो. तेने मदनमेना नामनी पट्टराणी हती. एकदा तेणे राजाना मस्तकपर उगेलो एक परी (पीली वाळ ) काटीने राजाने देसाड्यो. ते जोड्ने राजाने वैराग्य उत्पन्न थयो, संधी राणी सहित तेणे तापसी दीक्षा ग्रहण करी. अन्पदा गुस गर्भवाळी राणी तापसीए पुत्र प्रसपो. परंतु अपोग्प आहारना प्रभावधी ते मूर्णगत पाने मरण पामी. ते जोड्ने राजा वापस चितानुर थयो, पछी यो पोताना फोह रागी श्रेष्ठीने ते पुत्र पाळया भाप्पो. श्रेष्ठीए पोतानी ग्रीने आप्पो. चे पुत्रन नाम अमरदत्त राख्य. अनुक्रमे से युगवस्था पाम्पो. सेने मित्रानंद नामे एक मित्र थपो. एकदा दे धने मित्रो सिमा नदीने काटे मारेला एक बड़नी पासे मोइ दाडीए रमता हता. ते वसते अमरदने दंडवडे मोइ उडाळी, ते वड वृक्ष बधेिला कोइ चोरना मृतफना मुसमा पही. ते जोइने हसता हसतो मित्रानंदे मित्रने फ फे-" आभभुत बनाव तो जुमओ ! " पारे ने घोरलं शपोष्णु फे- , गर्भनो देपावन अणाय ने महाभ देवाय थे. एणीनं प्रथम सपणामा गर्भ रहेको सेन अशापायी नागी भएन, नहाती गाणी प्राणी सती मपी, , " (१७०) उपदेशपासाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १७ मो. "अरे न केम हसे छे? तारी पण आवीज दशा थशे, अने आज प्रमाणे तारा मुखमा पण मोइ पडशे." ते सांभळीने मित्रानंद भप पाम्पो, अने कोइ पग ठेकाणे रति पाम्पो नहीं. तेने शांत करवा माटे अमरदत्त शिखामण देवा लाग्यो के-" हे मित्र ! मृतकमा प्रवेश करेला व्यंतरना वचनथी केम भय पामे छे! तेणे तो तने मश्करीमा कछु हशे, तो पण तुं उद्यम कर. कांछे के- आपनिमित्तदृष्टापि, जीवितांतविधायिनी। शांता पुरुपकारेण, ज्ञानगर्भस्य मंत्रिणः ॥१॥ भावार्थ-"माणनो नाश करनारी आपत्ति, निमित्त वडे जाण्याछता पण पुरु. पार्थवडे ज्ञानगर्भ नामना मंत्रीनी शांत थइ. "माटे आपणे आ स्थान छोडीने बीजे ठेकाणे जइए." पछी तुल्य मुस दुस पारा ते वने मित्रो स्थायी नीकीने पाटलीपुर नजीक जइ पहोंच्या. त्या वृक्ष विगरेपी मुशोभित एक उपवनमा उंचो महेल जोइने तेमां पंठा, अने पागनी शोमा जोता जोता महेला गया. त्यां जाणे साक्षात् ग्रह्मा बनावी होय तेरी एक रूपती जगन ग्रीनी पुतळी जोवामा आवी. तेनां रूप तथा लावण्पने जोरने भारतस मोह पामी गपो. संधी ते त्यांची आघो पामो पण जाप नहीं, स्पान ferपा गपी. मित्रानंद ने वारंवार गाममा जवान कहेता थाकी गयो, मेट बोन्या-"१ मिन अमरदार ! आ पथ्थरनी पुतळी सर प्रीति साधने मो0 मरे भाकाशने मंधन फरवानी जेम तारी इच्छा निष्फल ." अगर मकर-"हे मित्र ! जो महीधी गालीश तो जकर मारूं मृत्यु पशे." हमारी विधान: मापन रोग लाग्यो एरले अमरदत्त पण में पुनजी रिता संसाने महान संगायी रोगा लाग्यो. तेवामा मा फरावनार पीय मानसी.नग वने गा जोइन पछयं फे-" भारतमे पत्र के से "सारे स्त्रिानं मां वृनात कही बतावाने पूर्ण के-"ह पिता ! आमेर रगोशोप का?"ठी चारपांक-" 'मा पुतरी यनानार कारीगर मा. बनने मो, नम बनारशे"मित्राना योगयों के पिता जोममेगा गविलीमार गमो ना मोकारका जाने ने कारीगरने पाय-'मा रंग समाज घरी कोई वनमान भी जोइन कीनरी?' की यात माता कन्यारी, नो मारा मिना मनोरथ पूर्ण करा." नीमच मरदननी सुनार रामा, अंगीकार क.. स्पारे अमन म्याग्यान २५. र वि. --त्रि में जाय ऐप जो नने आपनि मार पपानू गामगेश मग नारा पारी. 'मित्रानंद बोन्या के.-"जो हुंचे मामा पान मित्र नपी र जागजे." आ मागे नेने धेयं आपने मित्रानंद पर पदोन्पो मने उत्तर देर धारण गने ने कारीगरने पर गपो.कारी. नो मन्कार करी आश्वान कारण छ, पार मित्रानं कई फे-"मार पवर पारवानी इमा परंतु कोइ पन का तमार यथिलं देवर होप माडी." कारीगर बोल्यों के.- पाटलीपुरमा में मारा हायपी एक मासाद Ft.ते तो जोपो !" मित्रान पहुं के.-"हा तोपो है, पण ते पारसी पर पुननी है, नेनुं रूप त नमारी यतिकचनापी कछ? के एवं र मामा करका जान कर !" कारीगर क के-"अयन्नी नग. ना राजानी पुत्री गन्नमंजरीनुं समा जोइने ते पुनची में करी है." त्यारे जान देने का,-"टीक पार ९ मा मुहून जाइन तमारी पासे आवश, दम पार पड़ रहेजा." पर कहीने से अवन्नी नगरीए गयो अने गामना दरवाना पामे एक देवालय इन तेर्मा के निवास कों. तेगा देगे कोई एक स्पं पराली उद्योगमा सामरी के-" रात्रिना चार पहोर सुधी आ महदान से रमन कर देने एक हजार मोनामहोर हुँ मागीश. आ प्रमाणे सांभरीने मित्रानं गबरक्षा अंगीकार करें. ते वसते तेने लोकांए सीसामण मापी के-"आ नगरमा माडी रात गाना दरवाजा बंद पड़ गया पी जे कोइ मरी जाप देना मृतकने मारी साइ जाप 2 माटे तारामा नेनापी रक्षण करवाने सामय्य होय तो आ कार्य अंगीकार करते." मित्रानंदै कयु के-" वीर पुरमाने मार्ग मोर्ट कार्य शुं !" पछी ते प्रस्थ देने ठरावना अयों रुपीआ वयां व मोप्यं, अने वाकीना रुपीआ पातःकाळ आपीस, एम कहीने ते पावाने घेर गपो. सही मित्रानंद शव रसग करवा रमो से, त्या मध्यरात्रिए मूत, अंत विगेरेना उपमों यवा लाग्पा, पण वेणे ते धैर्यधी दूर कयां, अने आसा रात्र शवर्नु रसग कर. मानःकारे ते गवने लइ जइने देना स्वजनोए अनिदाह को. पही मित्रानंद दात प्रमाणे बाकीना रुपीआ माग्पा, पण श्रेष्ठीए आप्पा नहीं. त्पार ते चाल्यो के-" वे दो ते द्रव्य अहाना राजानी समक्ष लउं वोज हूँ वीरामणि मरो." पनी ते सुंदर वेष धारण करीने राजानी मानीती वेश्याने घर गयो. द वेश्यार देनी मत्कार को. मित्रानंदै रात्रि रहेवा माटे चारमो मायादेवी विशेर.

सांगगहार मागन्तर-माग ४ पौ-स्म १७ मो. - -- " मोहने नारी पन मागीन दमा पशे, मने आज अपने हा गुनना उमे." से सामने दिलाना मप पापो. अनेकदा रेकदिवालों नही. तेने मान करना मारे अपरान शिक्षामनदेशाने *-"त्रि नमन गोश करेला रूपनरना बननी केस पर पारे। देनेनो ने सागर हमे, तो पन में उपर कर. "करके- आपत्रिमिनाष्टापि.जीविनांतविधायिनी। शांना पुसतारेग. ज्ञानगर्भस्य मंत्रिणः ॥१॥ भमा-गो नाम गनारी आपति, निमिरा बडे जापान गरेनगनीन पा. "ri Tीने पीने काणे गाए."मी नुपम Partiमीमगरे पाणीपुर मगीक गा पड़ोसपा पार T TITHIो मोल जोन रोमा पेश, अने पामको Print गाणे गातार प्रा पगाती रही rrent Tी मा.ना ताला PI सीन unwr पालो पण मागमही, मन terrari ने IIT TRA जागती पानी गो, ir थानी गधीनि 13.11 नी मानिस * ... मी नागनमा मजे." पाणी 14, HTTA नाम नमान: ५१९...: 1-2 भाग -"fati At - 6:7-"HE PAINMainiii anti-'म भी 444141's at . । 23 Hnt:

व्याख्यान २४१ मुं. क्रोध विष. चा उपर घरी वडे त्रिशरनी आकृति फरी, परी पाथी नीकी मझाने घर पो. राजकुमारी तेना गुणोपी आक्षिप्त पा सती विचारवा लागी फे-" सरेसर सामान्य पुरुप नहोतो, माटे में तेनी सार्य संभाषण पण कयु नहीं ते सारं फनहीं." इत्पादि विचार करतो ते पाछली राते निद्रावश पा. हचे प्रातःकाले मित्रानंदे राजा पासे जाने फरिपाद फरी के-“हे राजा! अखंडित आज्ञापा आप राज्प करता तो अमुक श्रेष्ठी मारूं मागणु धन आपतो नथी. आप तो लोकपाळ छो, तेधी तेवा दुष्टनो निग्रह करवो जोइए.' ते सांभीने राजाए पोताना सीपाइओ मोकली ते श्रेष्ठीने चौलाग्यो. ते श्रेष्ठीए यो व्पतिकर जाग्यो, एटले राजसभामा आवाज प्रथम मित्रानंदने तेनु पाको लं दम्प आपीने प्रणाम पूर्वक राजाने क फे-"पितानी पाएसनालोकावारमा गुंपावापी तथा पिताना विरहना शोरूपी धन मापामा विलंब पपोहतो." राजाए सेनी वात सत्य मानीने तेने रजा आपी. पछी राजाए मित्रानंदने पूछयु 4.-" ते राने मृतकनुं रक्षण शीते कई ?" ते बोल्पो फे-"राजा! ते रात्रिए मत, वेताळ, राक्षस, शाफिनी, पंतर विगेरे अनेक प्रकारना यो मदित आप्पा हता; तेश्रोनी साये में रात्रिना प्रण पहोर सधी पगं पुर प. ऐवटे ते सर्व गुरुए आपेला मंत्रना परथी नासी गपा. पळी पापे महरे पोर एक अप्सरा जैसी ग्री मारी पारी मार्ग. नेणे दिव्य वय धारण पहना, विविध प्रफारना आभूपगधी शोभित हती, फैश एटा मुला दोवापी भयंकर लागती हती. मुम्पमापी अमिनी मारा फाटती हती अने हाथो कत्रीया रासेलीहती. ते वीए मने पाएं फे-" दुष्ट ! आजे तनेज साह जाश. में तेने जोहने विधाएं -" लोको पडेनाता से मारी, सरगर भाज." सेपी हुँ सेनी सार्थ भयंकर पर फरवा लाग्यो भने चमत्कारधी सेनो हाप करने तेना हापमा सुपर्णनं पंपग पाटी ली. नासवा लागी पटले तेनी जमणी जंघामा रो रहे विश चिन्ह फयु. " आमाणे सोमरसाद राजा आथर्प पामीने बोल्पो फे.-" ते मारीना हापमापी संधी ही पहुं पता. "मित्रानंद ते पहुं पताप, एटले राजा पोवानुं नामांकित जोड्ने विचार करा लाग्यो -"मोशे मारीज पम्पा माली फेस मा भरग सेनं ." एम विवारीने नी यात्री करवा शोपनं मिप फरीने राजा महलमांगपो. जाने जुए में तो पापा सही। सेना हाप कंफण नहोंने, बने जया पर घरेलो चिन र गहराना पधिलो हतो. ते नोइने राजा जाणे वसपी दणापोहोप देवो पपी, बने " (१७२) उपदेशमासाद मापान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १७ मो. एटले ते सोनामहार वेश्यानी माताने आपी. तेथी हर्प पामीन ते अकाए पोतानी पुत्री के जे राजानी वेश्या हत्ती तेने कयु के-" हे पुत्री! आ युवकनी उत्तम सेवा बजावजे." पछी राने सर्व भोगसामग्री तैयार करी शृंगार सजीने वेश्या शयन- गृहमा भावी. ते वखते मित्रानंदे विचायु के-" विषयमां आसक्त ययेला मनु. प्योना कार्य सिद्ध थतां नथी." एम निश्चय करीने ते वेश्या प्रत्ये वोल्पो के- "हे कल्याणी ! एक पाटला लाव, जेधी हुं इष्ट देवतुं स्मरण करूं. तरतज एक सुवर्णनो पाटलो लावी. तेना पर मित्रानंद पद्मासन वाळीने बैठो. तेनी सामे रहीने वैश्याए अनेक हावभाव कर्या; परंतु तेनुं मन चलित थयुं नहीं. आस्ती रात्रि एज प्रमाणे निर्गमन करीने प्रभाते त्यांची नीकी बीजे स्थान गयो. बीजी रात्रि पण तेणे तेज प्रमाणे निर्गमन करी. ते वृत्तांत सांभनीने अक्काए तेने कj के-" हे भद्र ! आ मारी पुत्री राजाओने पण दुर्लम छे छता तुं तेनी केम अवग- पना करे ऐ? " मित्रानंद वोल्पो के-" समय आवे हुँ सर्व करीश; परंतु हुं तने पू{ { के- "राजगृहमां तारो मवेश छ के नहीं?' अक्काए जवाय आप्यो के-"आ मारी पुत्री राजानी चामरधारिणी छे, अने राजानी पुत्री मदनमंजरी मारी पुत्रीनी ससी है." ते सामळी मित्रानंदे राज- वैश्याने फर्श के-“हे भद्रे ! तुं आज रत्नमंजरी ने कहेज के-“हे सखी! जेना गुगनो समह ते समिथ्या छ, अने तेथी राग उत्पन्न थाने ली ते जेना पर पत्र लरुपी रतो ते अमरदत्तनो मित्र अहीं आव्यो छ." पछी ते वेश्याए रत्नमंजरी पासे जाने कार्य के-"हे ससी ! आजे हुँ तारा मिरना समाचार कहेवा आवी ." स्पारे ते हमीने विस्मय पूर्वक बोली के-"कोण मारो प्रिय है?" पारे से वेश्याए समय समाचार यया. ते भिटीने राजपुत्रीए विचा' फे-"सरेसर आ कोर मलौकिक धून होवो जोइर; केरके आज मुधी मारो कोइ पण पिप नथी. परंतु लेणे आई फाटजाल रच्यं तेने दृष्टिए तो जोवो जोइए." एम विचारीने तेगे वैश्याने या के-" समी ! मारा मिपनो संदेशो लावनार ते मागसने मारा पिना पत्र महित आजे आ बारीने रस्ते अहौं लायजे." ते वेश्याए धेर आरीने सतं हनान मित्रानंदन कम. पठी ते रात्र अकार यतालारस्तारडे सात किसान उस्लंघन करने न रानाम्याना निवामगृहमा गपो. अशाए पोनानी पुत्री पामे नेना धैपनी प्रशंमा करी. अही राजपुत्री तेनं धैप, पिपना पप्रमोहन लेसन सादर्प, नेमन ने का, लावण्य मन वचनस्यतुं कौशल्प जोइन जागं स्तरित पापड होप देस र अक्षर पर वोल्या विना स्पिर यह गा. तं वसत मित्रानी स्ति पनि नेगीता हायमाथी राजाना नामगद कई पाटील, मने हैगीनी व्यास्पान २४१ मुं. क्रोध विष. जंघा. उपर घरी बडे त्रिशरनी आकति फरी, पछी त्योथी नीकळी मकाने घेर गयो. राजकुमारी तेना गणोधी आक्षिप्त पर सत्ती विचारवा लागी के-" खरेसर ते सामान्य पुरुष नहोतो, माटे में तेनी साघे संभाषण पण क नहीं ते सारं फर्य नहीं." इत्यादि विचार करता ते पाछली राते निद्रावश यह. हवे माताकाले मित्रानंद राजा पासे जइने फरिपाद फरी के-“हे राजा! असंडित आज्ञावाय आप राज्प करता तो अपुक श्रेष्ठी मारुं मागणुं धन आपतो नपी. आप तो लोकपाळ छो, तेधी तेवा दृष्टनो निग्रह करवो जोइए." से सामने राजाए पोताना सीपाइयो मोकली ते श्रेष्ठीने चौलाग्यो. ते श्रेष्ठीए पधो व्यतिकर जापपो, एटले राजसभामा आवाज प्रथम मित्रानंदने तेनुं वाको रहेलं द्रव्य आपीने प्रणाम पूर्वक राजाने क' के-"पितानी पाउना लोकाचारमा गुंथावापी तथा पिनाना विरहना शोकधी धन आपामा विलंब थयो हतो. " राजाए तेनी बात सत्प मानीने तेने रजा आपी. पछी राजाए मित्रानंदने पूज्य -" रात्र मृतकन रक्षण शी रीते कई ?" ते बोल्पो के-" हे राजा! ते रात्रिए भूत, वेतार, राक्षस, शाकिनी, व्यंतर विगेरे अनेक प्रकारनां शम्रो सहित आपा हता; तेओनी सापे में रात्रिना त्रण पहोर मुधी घणुं पुह फयु. ऐवटे ते सर्व गुरुए आपेला मंत्रना वळची नासी गया. पछी चोथे महरे कोई एक अप्सरा जेवी श्री मारी पासे आग. तेणे दिव्य वध धारण की हता, विविध प्रकारनां आभूपगधी शोभित हती, केश छूटा मुकेला होवाधी भयंकर लागती हती. मुम्पमापी अमिनी ज्वारा काढती इती अने हाथर्मा कीका रासेली इती. ने सीए मने कछु के-" हे दुष्ट । आले तनेज साइ जश. में तेने जोडने विवाएं -" लोको कहेता इता ते मारी, सरेसर आज ऐ." तेथी ९ तेनी साय भपंकर पुद करया लाग्यो भने चमत्कारधी तेनी हाय मरटोने तेना हाधमाधी सुवर्णन कंकग काढी लीयं. छेवत नासवा लागी एटले में तेनी जमणी जंघामा छरी वडे त्रिशरनं चिन्ह क." आ ममाणे सोमवाधी राजा आथर्प पामीने बोल्यो के-" ते मारीना हापमांधी सेंची लीधेलं पहुं बताव." मित्रानंद ने फहुँ यताव्यं, एटले राजा पोतानु · नामांकित कई जोइने विचार करवा लाग्यो फ-" अहो। शुं मारीज फन्पा परकी ठरी? थेमके आ भूपग तेन जे." एम विचारीने नी सात्री करवा मो शौचन मिप करीने राजा महलमा गयो. जइने जए थे तो कन्पा सुतेली हती, तेना हाथमा कंकण नहोतं, अने जया पर फरेलो चिन्ह उपर लूगडानो पाटो बांधेलो हतो. ते जोड्ने राजा जाणे वसथी इणापो होप तेवो पपो, अने वोल्पो "

ཡས་ “ ཐཱ ཙུ ༔ : , ༣ , trཝrt
༔ མཡཾ ཁཨ་ཨཱ ཙཱབཱཀ ཝ 3: fr; t" {3} ༑
མr 4 :: ༔ ༔ :1༔ ༔ ari, *, 9Y
.-ཁམཁའ་ :: +པཝ༤ཁ པ ན • •བ༔ * ད༔ ག, 1}, ་༌ ཝུ?
མེ ཙ༴ ཨསཾ བགཟབ༔ ༣ “ཟས "; r'' i} { } { } h rj
ས༔ ཐ--:; .ས', :: 1:; if:r jj.xi |
+
"
ཙ ;:4} ཐ Ai t; t, t, + | ri! ནiti, ཨ་
ནི
༣
༈
, ,-
3
ན
རྒྱུ
ས
++++
ནོ

पारपान २४१ . क्रोध विणे, (१७५) भवेश फरवानी वेपारी फरतो हती, नेवामा काफतालीय न्यापनी जेम मित्रानंद बने रत्नमंजरी मानीने तेने मल्पा. तेज वसते तेज चिताना ममिनी तथा पुरना लोकोनी साक्षीए तेनी साथै पाणिग्रहण कयु. नगरना लोको से ग्रीना स्वरूपनी, मित्रानंदना ऐपनी अने अमरदत्तना भाग्पनी मशंसा करवा लाग्या. इवे सेज समये ते नगानो राजा अपुत्रीमो मरण पाम्पो; तेथी बीजो राजा मुकरर फरवा माटे प्रधानाए मळीने पंचेदिष्प कपां. नेणे फरता फरता नगर बहार आधीने अमरदत्तना उपर फश टोपी, तेथी लेने मोठा उत्सव पूर्वक राज्पनो स्वामी कपों. पछी नेणे मित्रने मंत्रीपद आप्पं, भने रत्नसारने नगर- शेड बनायो.आ प्रमाणे ते असंडित आज्ञाधी राष्प चलावया लाग्पो. मित्रानंद राम्पकार्यमा गंधापो हो, तो पण ने शयन वचन फदि पण विस्परण पतुं नहोत. तेथी तेणे अमरदन राजाने कहां के-"आपणुं नगर अहाँधी नजीक थे, तेथी या मन पशुं दुःखी रमा फो छ, माटे मने दूर देश जवानी रजा आपो." राजाए फा के-" हे मित्र ! जो एम से, तो आपणा नोकरोने साथै लाने वसंतपुरे जा, परंतु हमेशा फुशल समाचार मोकल्या करजे." पछी मित्रानंदे शुभ दिवसे स्पाची माग फ. तेना जवाधी तेना वियोगे करीने पीडा पामतो राजा तेना फशल समाचार निरंतर इतो हतो, पण घगा दिवसो गया एता तेनुं फाड़ पण वृत्तांत तेना जागवामी माव्यं नहीं. तेथी गभरापेला विते तेणे राणीने यई "अरे मित्रानंदनी फार पण वार्ता संभगती नथी." राणी चोली के-'हे पाणनाप ! ज्ञानी गुरु विना संशय नाश पामतो नधी.. अन्पदा वनपाळे मातीने राजाने विनंती करी के-" हे स्वामी! आजे आपना उधानमा ज्ञानभानु नामना गुरुमहाराज पधार्या ." ते सांभधीने राजाए वनपारने वधामणी आपी, अने राणीने साधे लाने मोटा उत्सव पूर्वक ते गुरु पासे गयो; गुरुने वादीने योग्य आसने घेणे. गुरुए अनेक जनाए पूरेला संशपना मुलासा आप्पा, ते सांभरीने राजाए मत्पक्ष ज्ञानवाश गुरुने पोताना मित्रनी हकीकत पूी, तेषी गुरुए पहा फे-“हे राजन् ! तारो मित्र महीपी चालीने पणे दूर पहाच्या पछी एक पर्वचनी पासे नदीने फाठे पडार फरीने रमो हवो, अने सारा सेदको उमकामा रोफापा हता, बसने भोनिती चोरनी पार पडी, सेमोए नारा सर्व सेवकोनी पराजय पर्यो, अने मित्रानंद एकलो पापी नासी गपो. ते फोइफ बर वृक्षनी नीचे सुतो हतो, वेवामा सर्प देने डस्पो. ते समये कोई सास्ती पो आन्पा नेगे तेनु विष उतायं. त्यांची मित्रानंद वारी पर रिनानी, बोरी, योगे, स. २ अने प्यर ए पारस्य Trit and.

ཙཁོགཾ ཨཙེ ཚེ བ བ མ ཙ (སྨན་སྶ སྨt 4
བ , བས་ ༥st +•ཀri |
བས༔ ཨ༔ བྱཱཔས, Titrin: l 1
དད , +E , .
t
བt[ wif-t qtr 4•rifi
»tt: ,༣ •f} 17 f;ff ་་nf 41dy ༣
A+ 4
4
f
i
ཆད

पारपान २४१ मुं. क्रोध विपे.. (१७७) पपो , वे अनुक्रमे राजा पशे." फरीने राजाए पोताना, राणीना अमे मित्रना पूर्व भव पूजा स्पारे गुरुए फा फे-“हे राजा! तुंआलथी बीजे भवे क्षेमंकर नामे फणणी इसो. सत्यश्री नामे तारे पत्नी इती अने पंद्रसेन नामनो चाकर हतो. ते पाकर एकदा तारा सेतरमा फाम करतो हतो, ते वसते तेणे भीजाना तरमापी कोइक मुलाफरने धान्पनीशीगो लेता जोपो. ते जोड़ने चंद्रसेन पोल्पो फे-मा यहापोरने उँचो बांधीने लटकावो." एवा वचनधी ते महा आफरूं कर्म पापं. सत्पश्रीए पण कोई वसव पोताना पुरनी बहुने फर्श "हाकणनी म उतावळी उतावळी शें खाप छे। धीरे धीरे केम साती नयी! के लेपी गळं वो चाप नहीं." एम फहेवापी तेणे पण कर्म यापुं. एकदा क्षेमेफरे नोकरने फीफे "आजे अमुक गाम जबा छे, माटे जा." स्यारे चाफर पोल्पो फे" आजे मारा स्वजनोने मळना सारुं हुं उत्सुक ऐ, तेथी नहीं जा श." मंकरे फोपपी कई फे-"मले बारा स्वजननो मेव्यप न पाय, पण जर पहशे." एवार्मा फोह ये मुनि गोचरी माटे पधा. तेने जोड़ने क्षेमकरें पोदानी पीने रहा -"आ महपिओने मोटा हर्प पूर्वक मामुक अने एपणीय अन वहोराव." ते वसते पेला चाफरे मनो विवार को के-"आ दंपतीने धन्य, के जेमो संपूर्ण भक्तिपूर्वक मुनिने दान आप जे." तेवामी ते प्रणेना उपर अकस्मात् विजली पडबाधी ते भणे एकी वसने मरण पाग्या. तेमा सेम- फरनो जीव तुं अमरदत्त पपो, सत्पश्रीनो जीव तारी पहरापी थयो, नारो चाकर चंद्रसेन ते मित्रानंद थयो. वे चाकर जे मुसाफरने शीगो लेता बांधवानं का हवे, तेज मरीने पेला वट वृक्ष उपर व्यंतर धपो. ते मित्रानंदन जोइने पोताना पूर्व जन्मनुं र पाद आराधी शबद्वारा पोल्पो हतो." आ प्रमाणे गरुनु पचन समितीने राजासपा राणीने जातिस्मरण थर्य, गुरुन पचन सत्य मानीने घेर आल्या. पछी अनुक्रमे तेने पुत्र थयो. ते पुरावस्था पाम्पो. स्पारे सेने राज्य सोपीने ते दंपतीए दीक्षा ग्रहण फरी, अने क्रमे करीने तेओ मोले गया. आ टांत वात्पर्य एछ के-धोतो पण क्रोध मोटा इस कारण थाप हे. माटे समक्षए नो रपाग कावो. इत्पददिनपरिमितोपदेशमासादतनी सशस्वभस्प एकचत्वारिंशदधिकद्विशततमः भयंकः ॥ २४१ ।।

व्याख्यान २४२ मुं. मान त्याग करवा विपे. मानत्यागान्महौजस्वी, तत्त्वज्ञानी सुदक्षताम् । दधन् दधौ महज्ज्ञानं, वाहुबलिमुनीश्वरः ॥१॥ भावार्थ-" मोटा पराक्रमी, तत्वज्ञानी अने अतीदक्षपणाने धारण करनार याहुबली मुनीश्वरे माननो त्याग करवाथी केवरज्ञान प्राप्त कयु. श्रीयाहुयलीन दृष्टांत नीचे प्रमाणे- श्री ऋपभदेवना पुत्र भरत चक्री साठ हजार वर्षे छ संड पृथ्वी जीतीने अयोध्या नगरीमा आल्या. त्यां वार 'वर्ष सुधी चक्रीनो राज्याभिषेक यती वसते कोण कोण राजाओ आव्या छ अने कोण नथी आव्या? एवु 'अवलोकन करतो चक्रीए पोताना नाना भाइओने नहीं आवेला जाणीने तेओने बोलाववा माटे दरकनी पासे पोताना दत्त मोकल्या. दूतो तेमनी पासे जइने बोल्या के-" हे भरत राजाना भाइओ! तमो सर्वे भरत चक्री पासे आवी तेनी सेवा करो." तेओ बोल्या के-" भरत अपभदेवना पुत्र छे ,तेम अमे पण प्रत्यभदेवना पुत्रो जीए. तो शुं ते अमारा पकी अधिक छे के अमारी पासे सेवा मागे छे ? हे दूतो। तमे तमारे स्थान जाओ. अमे पिताने पृधीने योग्य जणाशे तेम कर." एम कहीने ते भाइओ सुसंगगिरी उपर जिनेश्वर पासे गया, अने कां के-" हे पिता! अमारो मोटो भाइ भरन छ संडनुं गज्य पाग्यो, तो पण हजु तृप्ति पायो नधी. तेथी तमोए आलं अमार राम्य ला लेबानी इच्छा कर छे. माटे तमारी आज्ञा होप तो अमो सौ एस्त्र पहने तेनुज राज्प लइ लइए." ते सांभळीने प्रभुए नेमने भद्रिक जाणी धोग आप्पा के- संबुझ्झह किं न बुझ्झह, संयोहि खलु यच दुलहा । नो हुवणं मंति राइओ, नो मुलहं पुणरवि जीविरं ॥ १ ॥ भाया-"वाय पामी, कम वाय पामता नी? आ माणीनं योधिने मम्मान देत दुलंग है. मंत्री के राजा थ दुलंभ नपी परंतु फरीन मनुष्यागा दीदिन पाइरम है." ११..

व्पारस्पान २४२ मुं, मानरपाग करवा विष. इत्यादि भगवाननी देशना समितीने ते अहागं माइओए प्रभुनी पामे दीक्षा ग्रहण करी. पटी तेमना राज्य भरत चक्रीय स्वाधीन करी लीयां. एकदा आयुध- शायना सके आवीने चक्रीने विज्ञमि करी के.- हे स्वामी ! तमे ज्यो मुधी बाहु- पलीने जीत्या नपी, स्पा मुधी छ संड पृथ्वी पग जीती नयी पम गमजनो. कमके चकरन हज आपुषशायर्मा प्रवेश फरनु नपी." आ प्रमाणे मोमीने चक्रीए तक्षशिला नगरीए एका वाचार इतने मोकल्पा. ने दृत घोडा दिवसमा याहुर- जीना देशमा पहोच्यो.पा पहलीदेशर्मा गामे गाम अने नगरे नगर घगा लोरांना मुसपी पाहुपीना पशन श्रवण करतो ते तक्षशिलाए आन्यां ने मुयंग नाना इतने प्रतिहारे बाहुबीनी आनारी मुवर्णना वणं जेबी सभामा प्रवेश कराव्या. पाहुपत्रीए पोचाना पंधुना नया ना देशनगरादिना कुशर ममागर पा. ने पही रा पछी दूत घाल्पो फे-" राजा । तमने माने उत्सरः पपेला नमारा मोटा भाए तमने बोलाववा माटे मने मोकन्यो ६. माटे एक. र त्यो आती समारा भाइने नमी सेनी आता मानक पर पहावीने पछी अदी पाण सावजी फैमरे लोको अपवाद आपे फे भरत राजानी भाइ पण नी आहा मानना नपी, तो भरतर्नु पराक्रम अफिचिन्फर से'. माटे. लोकापमान दर पररागार बमे देनी पासे आपो. नहीं तो तमने राम्पनां पण गंशप पर्श." या .. करालगरलः सर्पः, पावकः पपनोध्धुरः । प्रभुः मौढमतापश्च, विश्वास्या न त्रयोऽप्यमी ॥१॥ भाषा-"भकर रिपवाये सर्प, परनधी उडन पेसो मिजोर प्रतापी राजा-ए प्रणे विश्वास परवा लापर. नथी." घरी हे राजा ! देवनाओ पण जेनी मेगा परे नेता मागनी ग फरतो समारं फाह हीनपर्ण पहेवाशे नहीं." भा प्रमाणेना इतना पदनांक. रीने पाहुपरी पोल्या फे.-"द त ! तारा राजा भने जोरनं मलापरं. पाल्पावरमा जरजीरा परता मेनो पग हारीने में से भाग जाप हतो, ते पण ऐन भनी गयो ? हे इन ! मार हजार से भी दानाrt पापफर्मनी संपप फरनारा सारा पापने मारा शिना सजा पा पनि नार मधी, मारे बारा राजाने सेना परनी परीक्षा परदा मारे जीजा. ने मारी गुरंग भय महित पाहो फगने पोज दिन माना wr .-..- (१८) जगामार मारान्तर-भाग ४ पो-स्तंभ १७ मो. भाज्यो. अने गावीतं मां वृत्तांत मरत महाराजाने फा. ते जगा के "गर. वर्ग द्रजीत मनपी." ते सामने मरत की पोताना सामोरे ने सच महिन तागिता नगरी तरफ वाल्या बाबी पग पोताना हो नगद सहित माना जाय. सेनो मोटो र सोमपशा एकलो परम न हापी. पांडा ने रमनो जीतनार हतो तेने जगलास तो हता, देश मंजको एम्लो एक असीहिणी सेना जीनगने स हतो. कर्मता मदन नोगशी लारा कामओ, असार लामि भने सोर मन मानिन हो. ने नशेनो एका वसते नाः पालापोः ने गनले पाना वीरो पररसर पुर करवा लाग्पा. निगा कर अनिलोग नामनो रिचार के जे पाहीनो मत गरिने समाडे जीतीने आमारामार्गे गीनी हामीली * सोनी जेर हामोने आकाशमा जाने मने पीर Marपो. ने पीगा फोर पर मारपी परागप मही पारे पर पर माला. गकने गोनांग ने अपनी मागे. पण ते arririter AT मेगा मा पा गपो स्पो पोजमा ri.rama पाने पाठ ग. गोपोगाना मग Pr: RTI मा मतमा ते पंठो. वात ना or TT । के "गो नारा पराामने फोगर के Prart माग बीनी गगा. मागते ht more Inार ना.पा. र नकारन तेनं भारत . र नाहगलीन गर गया. प. सीता on wintrit नी mat मने पोदी ** मा ने मोहन बाण मे." हे का ....... 14 माया नमी 144P in 1 प्रगोश m man ** . * Fil, मारमा सो 4. 4m fHE HI147 'HI RAIRAIME 47 14 144 4 miti M4 ध्यास्पान २४२ म. मानापाग परवा विषे.. कपा मने बने भाइओ पासे जाने काही के-“हे पुगादीशना पुत्रो ! तमारा पिताए आ विश्वन पालन प ऐ. सेनो संहार करवा माटे तमे फेम पार पया? माटे तेम फरवु नमने उचित नपी. परंतु तमारे बरनी परीक्षा करवी होप तो समो पेज जग परस्सर अमारा ठरावी आपेली दृष्टि युद्ध, वाग् युद्ध, मुष्टि युद्ध, दंड पुर अने अत्र पर-ए पांच मकारना युद्ध करो. अमे मध्यस्थ रहीने जोय. आ प्रमाणे- देवता वचन बने भाइओए अंगीकार कर, एटले देवताओ तथा मनुप्पो साक्षी तरीके उभा रमा. ते पसते चक्रीना सैनिकोए विचाएं फे-" आ बाहुपटीनी सापेइंद्र पुद्ध करवाना इंद्र पण जीते के नहीं ते शकभरेलं , तो अमारा स्वामीनो शीरीते जप पशे? " आवा विचारो करता पोताना मुभटोने जोइने पोतान सामयं घतावदा माटे चक्रीए एक मोटो पूवो सोदाम्पो, अने ते कुवाने एक कोठे उभा रहीने चक्रीए पोताना डावा हापे लोढानी मोटी सोको बंधावी, पणी फवामा सर्व सैनिकोने राखीने तेमने फयु के.-"तमे सर्वे मळी आ सकळ सेंचीने मने वामो पाटो." ते मए ते प्रमाणे तेने सेंच्यो पण चक्री जरा पण पोताना स्थानी चलित थया नहीं. फेमके आसा भरवसंडनां नर, नारी, हाथी, घोडा विगैरे सर्व भागीओ भेगा पड़ने सेंचे, तो पण तेओ एक तल मात्र चक्रीने ससेडवा समर्ष नथी, तो पछी सेना मात्रधी नो पर शके? पछी चक्रीए इदपपर लेप करवाने मिपे पोतानो हाथ जराफ सेंब्यो, एटले सर्व सैन्य लता उपर रहेला पतिओनी जेप साफळ सापे लटकी गपुं. आ प्रमाणे चक्रीवें पराक्रम जोड़ने घेओ हर्प पाम्या अने साक्षी धइने दूर उभा रया. हवे चक्री तथा बाहुपरी प्रथम दृष्टिपुड करवा माटे सामसाया उभा रमा, अने अनिमेष टिपी एक बीजानी सामु जोग लाग्पा, ते वसते नेत्रो रक पापी देओ भयंकर देसावा लाग्या. ऐवट बाहुबलीन भपंकर नेत्रवाई मुस जोहने चक्रीना नेत्रमा आंसु आवी गा, तेथी ते परत मींचाइ गा. ते जोइने पकी सपा वेन सैन्प नः मुखबाळ (लजित ) . चक्रीने लज्जित जोरने पाहुबलीए. यम्य फे-" हे भाइ ! फेम उद्वेग पामा णे? हवे वचनपुद्ध करो. " तेपी चक्रीए अति पोर सिंहनाद फों, जेपी आएं सैन्य बधिर पर ग. त्यार पछी पाहुबलीए पण क्रोधपी सिंहनाद फों, तेनापी सर्व सैन्य भूचित जेवं पद गएँ फरीपी चक्रीए अने पछी याहुपलीए सिंहनाद फों. ते वसते चानो शब्द दिव. सना पहला पहोरनी जया माफक अने दुर्जननी मैत्रीनी माफक अनुक्रमे मीण थवा लाग्यो अने पाहुबमरीनो शम वृद्धि पावा लागपी. देधी दिलसा पपेला पकी मस्पे वाहपीए फायु के-" हे भाइसेद पामशो नहीं है काकतालीप न्याययी R १२) उमंगा मागन्तर-माग ४ पौरपंम १०६. भीमदतने जीपी, देशी शुं ? मारे हरे मुटियर कर पारपार जगता बालीना गम्पयी उमाह पामेला नी मरिपुर मारे पार . जनहापाडे संशर आरट करना की जीने परसर दिन नगाडे पानीजाने वाला सना गर्जना करग लापा. पी पीर हाडे पाडीने तीलामाने दानी जेन ने आमाराम पा. माचा गया के आमगर्ग जय भा गया. भीम सैन्यमा हाहाकार 7. दर्गले पनिार भयो के-"मारा y अनस्तिथीभर पर पान जार वो सीई नेने अगरीन माली का पर देने मानी जर ने हार राम्पा. अने उगीररि रागी। भी करे मी जामगांधी मीने आया. ले. तो , हर बानीलगा. पी गए गोमा भारती Mr मा तिरो मार करो. जेसीने मम्मी पापा गरे नगापित करीने मग माया. भगा #rmat: hोगकरीता माशामा प्रसार को नेगी Trr गण पने मोगा मिगाइगर. गादीवारे पाण +mantran भी गी कार ( पता ) गणे की ra! Fortner मादा जान सी धीमा मन की PowerHAT हाता पहीता मातार प्रहार ती गा. भाग पापी गती मार * arth. नी कोई पजापी गीताप मी की ५. .ra दा मा पा पा जीतापो. भी '. Ital गाना नल भागो 'मा 'Mitri का नागान मनी. 11 मागी मनाm. N: प्रान काम न माग FIIT पानाmrtm २. nx s*: 4mitant TRA TIME PATraft ETA | ना!' krit gana मन E Att RATHI Mrit * " M व्याख्यान २५२ {. मानत्पाग करवा विप. , संहना नापने हणनार कहेशे, माटे अहंकारवडे अनेक पाप उपार्जन करनार मने धिकार ! अने प्रथमचीज पिताश्री पासे जाने दीक्षा ग्रहण करनार मारा रा बंधुओने धन्य ऐ. हज मुधी पण पापफर्ममा तत्पर थपेला मन वारंवार विहार !" इत्यादि विचारीने पाहुयरीए तेज उंची फरली मष्टिवर पोनाना मस्तक परथी फैशनो लोच को तेज वसत देवोए 'सार, साधु एम वोलीन तेमना पर पुष्टि करी. तेमने निःस्पृही थपेला जोइन लज्जाधी नम्र मुम्बवाय चक्री पोतानी निंदा अने तेमनी पशंगा करती घोल्यो के.-"हं चं! हुँ पापीमामा मुस्त्य , अने तुं कपाटमा मुख्प में, प्रथम ते मने अनेक प्रकार जीत्यो, हगो प्रन कमी शवडे रागादिक शत्रुओने पण ने जीत्पा, माटे प्रण लोकमा नारायी अधिक घवान फोह नधी. है ! मारो अपराध क्षमा फर." इत्यादि स्वनिता अने याहुबलीनी स्तुति करी. बाहुबली मुनिए विवाएं -" आम मांगे पिता पास जश, तो मधमयी दीक्षित थपेला मारा ला पंशुमान मर वंदना परवी पदशे, नेपी मारु लघुपणं यश, मारे फेवरमान पाम्पा पीज जास. एम विचारीने से स्पांज पापोत्सर्गे राग. पी चकी बाइपलीना उपेष्ठ पुत्र गोमपशानी माथे पहामि देशी गपा. त्यो तक्षशिला नगरीना उचाना हजार आरावाई, अनं विविध माना ग सया रत्नधी जटिन धर्मपणा अन तेज नामनो मामाद जोपी. हनी पर रहता भभुने नमस्कार फरीने पक्रीए सोमपशान से मागानं वृति पुर. पटलं. गांव शाए यहां फे-" पूर्व अपभदेव पिता विहार करता फरना गपागप आ पधापा हता. से समाचार जाणीने आफ्ना लप पंधु पाहुपरीए शिक्षा - 'अस्पारे रात्रिनो समय पपो . मार मात-पार मोटा उस्मर पर पिताश्रीन बादीश' एम निथप परीने सर्व सामग्री सज्ज करावी. मातःपार पना गरी धापाधी उचाना आपा. परंतु पो मभुने जोपा मही, ही पापन लाग्पा. अने 'धर्मकार्पमा विलंर परनार एका मने धियार ने पार पिताना दर्शन पशे? 'इत्पादि विलाप करा लाम्पा. तेने धानोर मिश्र भकार ममजावी शांत पापां. पर्ण पाटका रेनी ) मोतिर्तित पंग भरा. मना पादने नमन फरीने पितानी भत्तिपी म्यानने या फे.-'भा निता र पगलानो फोर स्पर्श न परो.' খুন যা আর লালা বিলাস धर्मग मानो मार परापी." मा प्रमाणे मारने दम तनी र फरी. पी तक्षशिलामो भरेशीने बासीनी गादीप मोरपान पारने. t (१८४) उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ यो-स्तंभ १७ मो. सोमपशाने चोरीश हजार राणीमो हती, अने श्रेयांस आदि बॉर हजार पुत्रो हता. पछी भरत राजा छ संड पृथ्वीमा पोतानी अखंड आमा भवानीने अपांच्या तरफ चारपा. अहीं बाहुबी मुनि निद्रा अन आहार विरेनो त्याग करीने से वना कापोत्सर्ग ध्याने रखा हता, त्यो तेमना मस्ताना केशमा, फर्णमा भने दादी विगैरेमा पनिओर मारा कर्पा, वर्षाऋतुमा दर्भना अंकुरा पगना तापनि विधीने बहार नोकळ्या लताओ तेमना शरीरने वागद गद अने मना तपोवनी वाप विगैरे हिंमक मागीओ पण शांत भावने पाभी गपा. एवी रीते एक वर्ष बीती ग. त्यारे वेपनो फेवरज्ञाननी उत्पत्तिनो समय जाणीने तेमनुं मान ओगराने मार श्री झपभदेव भगवाने प्राणी अने सुंदरी नामनी ये साधीओ के बाहुबलीनी बहेनो पती हती तेने मोकली. ते साध्वीमो पो आने लताना सा मध्य रहेला तेमन जैन तैम शोधी काहीने बोली-" हे पाइपली । अमारी पाने निाश्री नमने फहेबराने के पोन्मत्त हाथी पर चढवाधी फेवरज्ञान शी री पसीनी आ मत हस्ती उपरथी नीचे उतर जो तारे मतंगज उपर भी पती गण हनी नो ताशिलानुं राज्य शामाटे मुझी दी? जमीन पारीए रिगा के-" अहो। आ मारी पहनो आम फेम चौले ? नांग गिर गहन प्ना मार हनी परगाएं शी रीते संभवे ? पण जा Parror कालो ना ममगामा आधु के-" अहो । जाणु, मान की Ram गोलो आटली यी काल में फोगट करमा गुमायो; फैश जमीन कानी पारि याप? माटे गुणधी अधिक पपा मारा पाप जान नमामा पर. " पाहि पार करीने जो पोतानो पर in ने पारमान लभ प. पी देवनाए आपेला पति reी भगाता ममाणाणा गया. सांगलीपाप" तायी रो-गर वही तितश्चानी प्रदक्षिणा करील काटीनी सभामा या. मगर बारीश महा यगात जाणमा गमपम सेना ने पी शर्मा केटा मान ली महा ममने हनीने " आममाण " CRECENCE * निनादिगणमानी माय हितमानमः ॥

व्याख्यान २४३ मुं. माया पिंड वि. भक्तादिहेतवे कुर्वनानारूपाणि मायया । साधुवैचयते श्राधान्, मायापिंडः स उच्यते ॥ १॥ भावार्थ साधु भात पाणी विगरने माटे मापावडे नाना पकारना रूपो करीने श्रावकोंने ऐतरे तन मायापिंड फहेवाय है. "नी उपर टांत नीचे ममाणे:- अपाठभूति मुनिनु दृष्टांत. राजगृही नामनी नगरीमा सिंहरय नामे राजा राज्य करतो हतो. त्या एकदा विविध ज्ञानवारा, नपची अने बुद्धिमान धर्मगरि आनार्य पधापी. गोग- रीने अवसरे तेमना शिष्य अपाढभनि गुरुनी आज्ञा लइने एकला गोयरी मा. नगरमा गया. मध्यान्ह समय पनो महर्डिक नामना नटने घेर पहोच्या. त्या ते नटनी भुपनसुंदरी अने जयसुंदरी नामनी पे कन्याए मुगंधी द्रव्यागे एया मोदक वहाराव्यो. ते लइने यहार नीपली ते मुनिए विचाएं ऐ.-" मा एक. लाइ ती मारा गुरुने आपको जोरशं. " एम धारीने सत्कार पुवारपारंबी रूप धारण करी फरी से नटना घरमा प्रवेश करी धर्मलाभ आप्पो. एटले में कन्याओए बीजो एक मोदफ वहोराव्या. ने लइने पहार पाटना दरवाजा हरी जह तेणे वरी विचाएं फे-" आ पीजो मोदक तो मारा धर्माचार्यने आप पदो." एम विचारी काणी आस्वादं अनिवृद्ध साधुन प धारण करी त्यो जाने श्रीमो मोदक लीधो. वरी बहार आवीने "आ तो उपाध्यापने आप परी" पारी कुबई रुप धारण करीने चोयों मोदक लीधो. ते पण " संशयाना माने आपलो पटरी" एम धारीने फांदीपान रूपे पोचमो लाइ लीयो. "मा नसरीनगर माइने आप परशे" एम धारीने पोताने माटे पार पपना बारमा साधारण फरीने शे लाइ धो. आमाणे पोवाना मनोरप सिद्ध करावे पासे आपा.

संगमामा मापान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १७ मो. मा साधुसर चरित्र बारीमां बेठेला नटे जो. तेथी तेगे विचाएं - अहो! आ धगो सारी नट या शके ते." पपीतेगे पोतानी सीने तमा ने कन्याओने यमु के-"आ साधुने सारा पीरानं सारी रीते आपीने तेने लोग पाहनी, केमके ते आफ्नाटे मुवर्णपुरुष हे. ते अनेक रीते रूप परात रानी रधि जागे है. मारे ते आपने घेर निरंतर आन्या करे तेती रीते तेनी मंगबजारजी- ते रमनो लोभी है, एटले तरत फसाइ जशे. मापावीने मापान दावी."पची बीजे दिवसे पग आदभूति साधु पो वहांरवा आल्या, एटले तेते घना मेहरू आनि नेगे कह्यु के-" हे पूज्य! आप हमेशा अही पारजो. लाना पपापपी अमारा घरमा घगी समृद्धि हे." ए ममागे नटना कहेगाधी से मासहगा वा माग लाग्या अने नित्पपिंड ग्रहण करवा लाग्पा. वहोराती संगर नटनी स्न्यानो हार मार गिलास पाक हास्य फरती, उत्तम वा धारण की, अने कोर को मन कदास पांक मर्म वगन बोलती. ते सा जोहने रशी. का रागारिधी सेनी आति, फेशपास अने पगनी पानी गिरे परंगर कहना. एकम से कन्यामोए सेने फहीं फे-" हे समी। आप गरमा गोत ममे आना र आमत पपेली टीए. हा भी rinा कार्याने समाग अंगमा पात पपेली फामगरनी Primari प्रो गिशागमाग रहीने आम्हाला सलजी कीमत Part from भोगाो मने नतम मोकोनो सात गातो. Prerredोन मुल पगेश पालना गुगनी गांण करने ro "-"माग गनी नगा मांगानी रजा लाने परी A KAParar x-" अम आपना रिहमी पपा सहन करा rrentre अपर नगगन आग, केजना शापारी अपपरी, 17. पानमनी मारकरी नाय AST TET पागनिगरपागे गणा प्रमाणे -*MR: सामना करानी, fimr TERIAM. Etगना महापामोरे त प्रा प्रrit ने मानाmrism,ममा Tagrafiam-"हो! ifterf समानी हरि ग frma गराग Tirat ariani. ARE , मप्र पटा मारना गिनार mit 4.

व्याख्यान २४३ मुं. माया पिंड विपे. (१८७) 1 -- - नपी फे सावध वचन नहीं घोलनारा मुनिओ सावध कर्ममा प्रवतंवानी आज्ञा शी रीते आपशे? तो पण लेनी स्थिरतानी परीक्षा करूं के ते सर्वथा प्रतथी भ्रष्ट थयो ऐ के फाइफ न्यूनता ?" एम विचारीने सरि घोल्पा के-" हे शिष्य ! तारा- धनधी मान धनारी इंद्रादिकना मुसने मुकीने तुं नटपुत्रीना अंगसंगर्मा आसक्त थपो छे. तो पण वारे मघ तथा मांस खावू नहीं ए येना मत्याख्यान कोइ वसत पण छोटया नहीं, अने ना सानारनो पण संग करो नहीं." आटलं मारं वचन प्रमाण फर." आ पमाणे गुरुवचन सांभरीने ते विनपधी नम्र थइने घोल्पो के-" है गुरु ! जीवन पर्यंत आपनुं आ वचन हुं धारण करीश." गुरुए विचा के-"आटलाथीज आने मोटो लाभ घशे फेमके ते सर्वथा श्रद्धारहित हजु थपो नथी, तेथी जो के संयमगुणठाणाधी फर्मवशे भ्रष्ट थयो , तोपण अल्प मात्र विरतिवें परवापी ते देशविरति रहेशे, अने तेपी पण तेनो पुनः उद्धार थशे." पठी ते अपादति चारित्रनो त्याग करी, चरित्रनो रसिक थइने नटने घेर आव्यो, अने तेना घरना सर्व माणसोने कह्यु के-"वमो सर्वे मधर्मासनो सर्वथा त्याग करो तो हुं तमारे ा रहुं, अन्यथा नहीं." नटे तेनुं वाक्य अंगीकार करी पोवानी चने कन्या तेने परणावी. तेमनी साये ते मुखविलास भोगववा लाग्यो. पछी राजानी पासे जे जे नटो आवता तेमने पोतानी कलायी जीतीने अनेक धन, वत्र विगेरे मेळवी वेणे पोताना ससरानुं घर भरी दी ; तेथी समग्र नटकुळमा तेनी अत्यंत प्रशंसा थवा लागी. आ प्रमाणे निरंतर मुखमा मम रहेता तेणे वार वर्ष निर्गमन कयां तेवामा फोई एफ नट अपाढ नटनी अनेक प्रकारनी मशंसा सभित्रीने ते सहन न यवाथी सेने जीववा माटे राजसभामा आयो; तेणे वादी अनेक नटोने जीत्या हता, अने तेमनी संख्या करवा माटे चोराशी मुवर्णनां पुतयं तेने पगे बांधला हता. तेणे राजा प्रत्पे विज्ञप्ति करी के-" तमारा राजनटने बोलावो, तेने मारी फा देखाडीने हं जीती लइश." राजाए अपाढ नटने चोलाव्यो, एटले ते राज- सभामां आव्यो अने ते परदेशी नटनी साधे तेणे सरत करी के-" आपणामां जेनो पराजय थाप ते पोतानं सर्वस्व छोडीने जतो रहे." आ प्रमाणे बन्ने जणाए सर्व जन समक्ष अंगीकार क. पछी अपाढे पोताने घेर जइ स्वजनोने फा के-" ते नटने जीववा माटे जाउं हूं." त्यारे तेनी वने मिपाओ बोली फे-" कार्य साधीने वहेला आवजो." पछी ते सर्व सामग्री लइने राजसभामा गयो. तेना गया पछी तेनी वीओए विचा' के-" अहो ! मद्य मांस साधा विना नरित्रमा रमिक - -

जमानामागचरमार नेभ १० मो.
कानि.मोजा तो होगसारमा
माननीलीवनमा. मारामार
नजदेगानी ने सलीलामा अनेस का
कई देगरी पो सेना
नानीमनी.
मादक आली. या आगो
inी मानसो मानाभा जेा मोह
का मी पापी
Fm."FEEDोकेमारी माती
rriat सीनीसो TT अती
rrrrrr "f tim
rritt Tीगी भीगे ME
Artr muीमत ITru गो
+...* - , in E! " Patra..
mmu नामनामा RTM
NEL a nati
गानी
से गोगा नहीं।
ग म गा में
11 m my Ral
२ ना! मा मोम
*
14.1 मा TIMER
4
"
"नानागा TE
Fat:"A"
"न

व्पास्पान २४३ मुं. माया पिंड विप. राजाए ने वात अंगीकार करी, तेथी तेणे सात दिवसमा भरत चक्ररताने नाटक नवं संपार क. पछी नाटकना प्रारंभमां पांचसा राजपुत्राने तयार करी माने कामु के-" ले प्रमाणे करुं तेज प्रमाणे तमारे पण कर." पछी पोते मरत पयों अने चकनी उत्पनि, छ संदर्नु साध, वत्रीश हजार मुफुटबद्ध राजा, चोराशी लास हाथी, चौरासी लास घोटा अने चोराशी लास रथ निर्माण करवं, एवं करोड मुभटो सहित त्रण संड जीत्या पठी विद्याधरनी पन्पाने धीरत्न तरीके परणी, अपभफ्ट पर्वते जा पाता नाम लगतुं, एक लास अने पाणं हजार श्रीओने लइने अपोष्पामा आवई अने राज्याभिषेक करव-इत्यादि सर्व यथाविधि भजीने अनुक्रमे ते आदर्श भुवनमा गयो. त्यो ओगटीमाथी बाटी पड़ी गा. ते जोइनेज तैने भरननी जप सर्व अनित्यादि भावनाओं भावों केवरमान मात प. एटले स्पांल पंनमष्टि लांच करी देवनाए अपलो मुनिवेश धारण करीने नाक- व्यो, अने राजा विरेने पतिबोध करी नाटकना पात्र रूप करेला परिगो गज- पुत्राने पोध पमाडी दीक्षा आपी, नया वीजा अनेक भव्य प्राणीआने पग बोध पमाहा. नाटपने माटे रत्नादिक सर्व वान एकटी करी हती ते ना मग नटे ला लीधी रोधी तेनुं जीवन पपत्तनुं निधनपरजी गर्य. हरे अपादभूति मुनिए पानसो साधु सहिन अन्यत्र विद्यार फों. वलान मान पेलं होवाधी ते पोताना गुरुने पण वादया पाग्य थपा. ते रयकर लागीन मना गुर विगेरे वारंवार मस्तक घुणानि तेनी प्रशंमा पारवालापा फे-"अहो! देवनाको पर चीना लेवी संपत्ति विपु , तथा यहारनो स्वरूपी पपारिपन दंगार तमा कार आचर्य नथी. परंतु आ अपादनिए वो पारो की न पां के संधी आंतर स्वरूप पण भद रहित प्रगट करी पता, संजोई आप्पं." आ अपार धनि मापापिंदने भोजन फरयापी भारित पानी पर मात्र एक मघमाम त्याग रूप निपानी रिधी तणे पोताना आत्माने साया भने बाधकारी रपाने रहीने पण भात धर्माने नाटक पनि संग आग स्वरूप मगट य." | বিনামধন্য সময় निचत्वारिताधि द्विशततमः॥२४३ ॥ XNXRARRIORATE व्याख्यान २४४ मुं. लोभ विषे. पुमाननथै प्रामोति, लोभक्षोभितमानसः । यतो लोभपराभूतः सागरः सागरेऽपतत् ॥ १॥ .भावार्थ-"जेनुं मन लोभथी क्षोम पामेलुं छे ते मनुष्य अनर्थने पामेछे. केमके लोभथी पराभव पामेलो सागर श्रेष्ठी समुद्रमा पड्यो." अति लोभो न कर्त्तव्यो, लोभो नैव च नैव च । अतिलोभाभिभूतात्मा, सागरः सागरं गतः॥२॥ "अति लोभ न करवो, लोभ नज करवो, नज करवो, अतिलोभधी परा. भव पामेलो सागरशेठ समुद्रमा गयो." सागर श्रेष्ठीन दृष्टांत. समुद्रने कोठे ध्यानसागर नामे एक शहेर हवं. तेमा चोवीश करोड सोनेपानी पवि सागर नामे श्रेष्ठी रहेतो हतो. ते जमनी जैवो कूर दृष्टियानो हतो, जगारीनी जेम सर्वने ठगती हतो, तेनुं वचन फागहामी जेई कठोर हत, सेनी गति (रीतमात ) सपंनी जैवी फुटिल हती अने पामर माणसनी जेम ते सांगा कलहीमय हतो. तेने चार पुत्री हता. तेमने एकेक श्री परणाली होवाथी घरमो चार वरमो हती. अन्यता श्रेष्ठीनी घी मरण पामी. पारथी श्रेष्ठी अति पण होवापी तथा अविश्वास होवाथी घेरज रहेवा लाम्पो, अने तेनी नजरे घरमा कोइ पण साउं भोजन करे, सारां वन पहेरे, के स्नान दान विगेरे करे तो तेनी माय ने हमेशा कलह करवा लाग्यो. भिक्षुको सेने घेर जता नहीं एटलंज नहीं पण कागटा रिंगरे पशिओए पग तेनुं द्वार तनी दी हत. पोषण फरवा लापन पोप नहीं करवायी गृहस्थाश्रमी लोकाचाररहित कहेबाप अने तेथी लेनी शोमा दया महिमा नास पाम अने अपपा मान थाप छे. फे- पारपान २४४ मुं. लोम विषे. वृद्धी मातापितरी, साध्वी भार्या लघूनि शिशूनि ॥ अप्युपायशतं कृत्वा पोप्याणि मनुस्त्रवीत् ॥ १॥ भावार्थ-"वृद्ध पाता पिता, सनी घी अने नाना पारको सेंफडो उपाय फरीन पण पोपण मरवा लापर, एवं मनुए कहेल से." सागर हीनी मावी रीतभाती तेनुं व फलंग इसी धतुं हतं, पण तेना पुरनी धीमो तो रात्रे शय्ना गुता पी स्वदपणे सानी हती अने क्रीडा करती हती. एक पसत फोर पोगिनी आकाशमार्गे जती हत्ती, संगे सप्तराने घर रहता पता सेनी मीति नहीं होवादी म्लान मुसवारी तेनी बहुओने गोलमो येठेली जोर, तेथी कौतुकवडे ते तेमनी पासे आवी एटले तेओए तेमने गोत्रदेवीनी जेम नमस्कार कपों, तपा मादकः विगैरे पापीने सुप संतुष्ट फरी. एटले ते पोगिनी मार पाठ परवापीन सिद्ध थाप एवी आकारागामी विधा तेमने आपीने पक्षीनी जम आकाशमा उसी गइ. एकदा रात्रिए पति विगैरे सर्व सर गया त्यारे चारे बहुमो पेला मंत्रवडे एक लाकडं अधिवासित फरी तेना पर चढीने रलद्वीपे गह. त्या सर्वत्र क्रीडा करीने पाली राने पाणी आवरी, अने ते लापाई ज्या त्या मूर्फीने पोतपाताने ठेकाणे मुह गा. ए ममाणे ईमेशा रात्रिए फरवा लागी. एक दिवस पशुओने बांधवा पेटवान सपा दोहवान काम करनार चाकरे ते लाफई हमेशी आई अवछं थ जोइने तेनुं कारण जापानी इच्याथी रारे गुप्त रीते जी. एटले तेणे बहुओतुं चरित्र जाणी ली. पी देणे विवाएं फे-" आ हमेशा क्या जाप 2 ? ते काले जोइरा." पर्ण पीजे दिवस रात्रे ते पीतार्नु सर्व कार्य करीने से काटनी पोलाणमो संवाद रमो. समय यता हमेशनी जैम ते फाष्ठ उडीने सुवर्णद्रीपे गये. घार वीओ लाफटा परथी उतरीन चौतरफ फरवा गइ, एटले चाकर पण वहार नोकळ्या, स्पो तो सर्व पृथ्वी मुवर्णमप जाइने ते विस्मय पाम्पो. पण ते बहुओने आववानो वसव थपो. एटले स्पार पहेलो वे घासर थोडंक सुवर्ण लइने पूर्वनी जम फायना पोलाणा भराइ गो. थोडी वारे तेवीओ पण आवी अने मंत्रशस्तिथी कारसहित क्षणवारमा पोताने ठेकाणे मानीने मागा. आ प्रमाणे फटलोर फार गयो. पेलो चाकर सुवर्ण लाग्यो हवी, वेषी शेठना घरनं काम- फान फरवामो अनादर करवा लाग्यो भने प्रेधी तेने कार कहे तो सामु बोलवा लाग्यो. तेथी पूर्तमा शिरोमणि यहीए विचार्य फे-" द्रव्यवान थपा विना भाम पोले नहीं, वेषी आणे मारा घरमाधीकाइक चोरी लीधुंजणाप छ., एमधारीने एक दिवस (१९४) 'उपदेशमासाद मापान्तर-भाग ४ थो-स्यंम १७ मा. घेरथी ये अमूल्य रत्नो लावीने मने आपो, मारे तेनुं काम छ; अने वीजें कोई चांडाळ पासे एक गधेडानुं महदु उपडावीने आ उपाश्रपथी सो हाय दूर कोई एकांत जग्पाए मुकायो." श्रावके ते काम शीघ्र करी दी'. पछी संध्यासमय यता पेलो ब्राह्मण गुरु पासे आव्यो. एटले गुरुए तेने एकांतर्मा कहां के-"अमाई एक काम करवानें कबुल करो तो आ एक रत्न आपुं, अने कार्य करी रक्षा पछी आ बीजु रत्न पण आपीश."ब्राह्मणे रत्न जोइ हपंथी कां के "हे पूज्य ! काम वतावो." गुरुए कह्यु के-"आ उपाश्रय नजीक एक गधेडानुं शब पङयु छ तेथी ते पड्छु होय त्यां मुधी अमने स्वाध्याय विगेरे धर्मकार्यमां विघ्न थाय छ अर्थात् करी शकता नथी, तेथी तेने उपाठीने तुं गाम वहार नांसी आव." ब्राह्मणे विचार के-"हमणां अंधारु थइ गयुं छे, तेथी मने वेदपारगामीने अत्यारे कोण ओरखे तम छ ? माटे स्वार्थ साधी लउं." एम विचारीने ते चांडाळ जेवो वेप करी, पलं शब खाँधे चढावी, यज्ञोपवीत संताडीने, तेने बहार मूकी आन्यो- पछी स्नान करीने जलदी गुरु पासे आन्यो अने का के-"हं स्वामी ! आपनुं कार्य करी आव्यो, माटं तमारुं वचन तमे पालो." एटले सूरिए तेने बीजु रत्न पण आपी दी . पछी ब्राह्मणे सूरिने पोताना प्रश्ननो उत्तर पूछ्यो. त्यारे गुरुए कहां के-“हजु मुधी तारा मननो जवाब तुं समज्यो नथी ?" ते सांभळीने ते लघुकमी होवायी, सुलभबोधी होवाथी तथा अनेक शास्त्रनां ज्ञानवालो होवाथी सारी रीते विचार करतां तेने समजायु के-"अहो ! हुँ 'ब्राह्मण' के जेनो अर्थ 'ब्रह्म तत्त्व जाणनार' थाय , तथा हं गायत्रीनो जप करनार, छतां पण लोभना परवशपणाथी आवी निध दशाने पाम्पो. धर्मशास्त्रादिकमां कहां छ के- लोभश्वेदतिपापकर्मजनको यद्यस्ति किं पातकैः । सत्यं चेत्तपसा च किं शुचिमनो यद्यस्ति तीर्थेन किम् ॥ सौजन्यं यदि किं निजैश्च महिमा यद्यस्ति किं मंडनैः । सद्विद्या यदि किं धनैरपयशो यद्यस्ति किं मृत्युना ॥१॥ भावार्थ- अत्यंत पापकर्मने उत्पन्न करनार पापनो बाप जो लोभ होप तो वीजा पापथी शृं? जो सत्य होय तो तपनी शी जरुर छे? जो मन पवित्र होय तो तीर्य करवाथी शुं विशेष छ ? जो सुजनता होय तो आप्त माणसवें गं काम है? जो महिमा होय तो अलंकार पहेरवाथी शुं विशेष छे ? जो सारी विधा होप तो धननी शी जरुर छे? अने जो अपपश होय तो पी मुत्पर फरीने शं बघारे छे? अर्थात अपयश एज मृत्यु छ." (एम सर्वत्र जागई.)

व्याख्यान,२४५ मुं. लोमना क्रम विषे. इत्यादि विचार करीने ते ब्राह्मण पोताने धेर आवी पोतानी धीने यहेवा लाग्पो फे-"ह प्रिपा । जैन साधुए भने सारी बोध पमाड्यो. जैन धर्म सर्व धर्म- माँ उत्तम अने लोकोत्तर हे. मात्र एक लोभने नहीं जीतवाथी सर्व धर्मकृत्यो व्यर्थ हे लोभी माणस सर्व भकारना पापकों करे ." पछी ते ब्राह्मण फरोने गुरु पासे गयो, अने गुरुने कार्य के-“हे स्वामी } आपनी पाथी मने ज्ञान, दर्शन अने चारित्र रूपी प्रण रल माप्त थयो." इत्यादि गुरुनी प्रशंसा करीने नो अत्यंत उपकार मान्यो. आ हटांतनुं तात्पर्य ए, के-'लोभनो नाश फरवा जेवो वीजो कोई धर्म नधी अने लोभने वश पवा जेई चीजें कोर पाप नी.' जुओ, पीए मांफलेला बामणने निःस्पृह गुरुए पुस्तिथी प्रतियोध पमाइयो. इत्यददिनपरिमिताएदेशमामावृत्ती सप्तदशरतंभस्य धनु. शत्वारिंशदधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २४४ ॥ व्याख्यान २४५ मुं. लोभना क्रम विपे. आरभ्यते पूरयितुं, लोभगतों यथा यथा । तथा तथा महचित्रं, मुहुरेप विवईते ॥ १ ॥ भावार्थ-लाम रूपी गत (साये) जेर म पूर्ण करवा मारंभ करीए गए, तेम सेम ने साही वारंवार वृद्धि पाई. ते एक मोटु आर्य है." अनंती वसत भोजन फो, वो पहेपा, विपपी मेल्पा अने भवभवमो स्पनो पण संचप पर्यो एता लाम रूपी गानो एक सूमो पण पूर्ण पया नहीं. आ विषयमा सुम्म पनि ति नीचे प्रमाणे- एकदा स्वर्गमा विधानर अने पन्तरि माना देने पसर त्रि

उपदेशपासाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १७ मो.
होवाथी पोतपोताना धर्मनी प्रशंसा करवा लाग्या. तेमां एक जैनधर्मी हतो अने
बीजो शेवयमा हतो. पछी तेओ धर्मनी परीक्षा करवा माटे मृत्युलोकमां आपा.
ते वसते मिथिला नगरीनो पद्मरथ नामनो राजा पासुपूज्य स्वामी पामे
दीक्षा लइने मार्गे चाल्यो जतो हतो. तेने जोइने तेनी परीक्षा करवा माटे ते देशेर
अनंक मकारनां स्वादिष्ट अन्न विकुर्वीने आपना मांड्या. परंतु ते देवपिंड छ एम
जाणवायी क्षुधाथी पीडित छतां पण ते मुनिए ते ग्रहण का नहीं अने पोताना
नियमयी चलायमान थया नहीं. आगळ जतां वे मार्ग आव्या, तेमा एक रस्ता
उपर तीक्ष्ण कांटा विकुळ अने वीजा मार्ग उपर सूक्ष्म देखकां उत्पन्न कपां.
बीजो मार्ग न होबाथी ते राजाप इयांसमिति पावा माटे कांगवाय मार्ग
चाल्या. कांग लागवाथी पगांधी रुधिरनी धारा थवा मांडी, तोपण ते रस्तो
तेमणे छोड्यो नहीं. त्यार पछी देवो अनेक ग्रीओनां रूप विकुम्ने गीत नृत्यादि
परवा लाग्या, तोपग तेनुं मन क्षोभ पाम्युं नहीं. छेवट नैमित्तिकनुं रूप धारग
परीने तेस्रोए तेने को के-"ह मुनि ! अमे त्रिकारज्ञानी छीए, तेथी अमे जागीए
पीए फे-तमा आपुल्य हज घj ऐ. माटे पुरावस्थाना फळ रूप भोगविलास
मोगरीन पठी वृद्धावस्थामा नप करजो." त्या मुनि बोन्या के-"जो आपुष
गगे तो लोमा काठ मुधी चारित्र पराशेः विषयभोग तो परें अनंतीगर भोग-
म्या, पर भी कार माप्ति पर नही, हये जीयता सुधी पण तेनी स्पृहा नथी." ते
गमगर जैनशापानी प्रशंमा फरी.
पएर आप्पमा जमदग्नि नामनी वृद्ध तापम चिरकालयी नास्या
मादी हलो, न्यो जागरला गफलीनु प विशुनि तेनी दाढीमां मारी योधीत
. परदाय मनु यानीची पकलीनं ययु के-"ह मिपा ! ९ हिमांत पार
रसार, पांडा दिवसमा पाणं आवश." नकली बोली -"यो तमने
बीती गाली पर आगमि पाप, तो पर पनि पिनानी शं कर!"
मांसल भरला पाया आग मारे गोहन्या गिरना गोगन साग. पारे
पानी वारे-"जो न पाया न मागं ना आ प्रपिता पाणी लामो
तमाम ना जात." ने मांगन नाग बोलायमान भयो भने
मोनरा मारे पाटीदार नामी नन परीनं या के-"fer!
ईसीसी गंत? ने कहो." त्या गनिमी योग्या मनोनित
का मर्ग. दस गाय ना. ना ग ..
अत्रम्य गतिनाम्नि, पगों नर च न च ।
नम्मान पुत्रमुग्न वीक्ष्य, मर्याणि मावपेत ॥१॥

६ . . पारपान २४५ मुं. लोभना मम विपे. ( १९७) भावार्थ-अपनी गति थती नथी, तेमज स्वर्ग तो मनुज नधी. माटे पुन मग जोइने पछी सर्व कार्य साधा. "मार प्रापि! तमं पुनरहित . तेधी नमागे गदगति फेम धशे?" आ प्रमाणं गांभरीने से नापसदं मन सोम पाग्य; लेधी नपग्या छोटीने कोष्ठक नामना नगरमो गपो. त्या जितशत्रु नामे राजा हनो. तेनी पारे जइने तेणे फन्पानी पाचना करी. राजाए कहां के-" मारे मो कन्याओछ, नेमाथी जे कन्या नमने परणवानी इच्छा कर तेने ग्रहण करो. " पछी तापम कन्याओना अंतःपुरमा गपो. पी पी फन्पाओग तेन वृद्ध तथा संस्कारक्निाना अंगवारो होगाधी कुरुपी जोरने पर करी नेनी अवगणना की. नेथी नापसे कोषधी ने सर्व पन्याओने पुरदी करी दीधी. स्पांची पाण पत्ता राजभुवनना आंगणामां एक मुग्ध कन्पाने घरमा रमती जोरने तापसे एक पीजोहं नेने देसाह . ते लेवा माटे तेणे लोबो हाथ पो. एटले 'आ कन्या मने इच्छे एम रहीने नेने उपाढी लीधी. राजाए मापना भपधी हजार गायो तथा दासी सहित ते कन्पाने आपी. त्यार पछी राजानी मानाची ने नापसे पेली सर्व कन्याओने मार्ग की. ह से रेणुका कन्याने लइने जमदमि तापम बनयां आश्रम करीन तेन लालनपालन करवा लाग्यो. अनुक्रमे ते कन्या पुरावस्था पामी, त्यारे ते तेने विधि पूर्वक परण्यो. तेने अनुकार आवतां तेनी प्रार्थनाथी जमदनिए ब्राह्मण तथा सत्रिय पुत्र उत्पन थाप तेवा वे पर मंत्रीने तैयार कर्या. तेमांधी रेणुकाए ब्राह्मण चर नहीं साता सत्रिय चरु साधी अने ब्रह्मचरु पोनानी येन के जे हस्तिनापुर- मा राजा अनंतवीर्यनी पराणी हतनी तेन मोफल्यो. ते तेणे साधो. समय आवतो रंणुपाने राम नामना अने नैनी बनने कृतवीर्य नामनो पुत्र थयो. अन्यदाते आश्रममा एक विद्याधर आव्यो, तेने अतिसारनी व्याधि थ्यो हतो. रामे तेनी मंगा करीन तेने साजो फों तेधी विद्याधर तेने पर विद्या आपी. राम ते विद्या साधीने परशुराम नामे मसिह थपो अने देवाधिष्ठित परशु लइने चौतरफ फरवा लाग्यो. एकदा रेणुका पोतानी बनने मम्वा माटे हस्तिनापुर गह. त्यो पोताना बनेवीनी साधे नेणे भोग भोगल्या. सेनाथी तेने एक पुत्र थयो. रामे पोतानी माताने दुराचरणी जाणीने पुत्र सहित मारी नोसी. तेथी क्रोध पामेला अनंतवीर्ये तेनो आश्रम भांगी नांग्म्पी. ने जाणीन राम नेने परवडे मारी नरियो. पछी तेना राज्प उपर प्रधानाए तेना पुत्र कलचीयन वेगाड्यो. ते कलीप राजाए पितान घर, Wear (१९८) उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४.थो-स्थंभ-१७ मो. देवा माटे जमदमिने माया. तेथी क्रोधापमान थपेला रामे कृतवीपने मारीने तेनुं राज्प लइ लीपुं. ते वसते कृतवीयनी एक सगर्मात्री नासीने तापसोना आत्रमा गइ. ते तापसोए नेने राजानी राणी जाणीने भापरामां गुप्त रीते राखी. रामने क्षत्रिय- जातिपर क्रोध थवाथी तेणे सात वार क्षत्रियरहित पृथ्वी करी, अने मारेला राजा. मोनी दाढी कहावी तेनो थान भरीने सभामा पोतानी पासे राख्यो. एकदा कोइएक निमित्तिओ आन्यो. तेणे परशुरामना पूछनाथी कयु के- जे माणसनी दृष्टिथी आ दाढो खीर रुप था जशे अने जे माणस ते सीर साह जशे तेना हाथथी तमारुं मृत्यु थशे." ते सांभनीने रामे शत्रुनी सबर पडवा माहे एक दानशाय करावी. तेमा एक सिंहासन रासी सेना पर ते थाळ मुक्पो. पीते क्षत्रियांनो वध करदा माटे चोतरफ भमवा लाग्यो. ज्या ज्या कोइ पण क्षत्रिय होप त्या त्यां तेनी परशु ( कुठार ) मांथी अमिनी ज्वाय नीकरती, एटले तेने ते मारी नासतो. फरतो फरतो एक दिवस ते पेला तापसोना आश्रमर्मा गयो. त्या कृतती. पंनी रागीने भोपरामा पुत्र प्रसव्यो हतो, तनुं नाम सुभूम रासलं हतुं ते क्षत्रिय पुत्र होनायी गमना परशुमांधी या ज्वाय नीकली, एटले रामे तापसाने यई के- आ आश्रममा कोइ पण क्षत्रिय होयो जोइए." तापसो बोल्या के-"अमे सौ मारमा जसप्रिपोज छीए. "ए प्रमाणे समितीने संदेहरहित थपेलो परशुराम पातानं माने जा गग्य काया लाग्पो. परमा नाटय पानना स्वामी मेघनाद नामना विद्याधर निमित्तिपानं 1.-"मारी कन्पानो पनि फोण पशे ?" निमित्तिपाए कहा के-" गुभम नामे समाती मार्ग पुतीनां पनि पशे." ने सभीने मेघनाद पोतानी पुत्री मोपरामा भला मुमने पाणारी. एक दिवस शुभुमे पोतानी माताने पृफे-"t मनापी आरली ?" त्या मानाए कहां फे-" पुत्र ! पृथ्वी तो पणी है, ranान पशुगमे मार्ग नांग्या, अने हमणा हस्तिनापुरन राम्प ते का देगा पी आर आ मायरामा आर्शन रमा पाए." मा प्रमाणे समितीने भवन दर कोर मरम. नयी नरकार यहार नीकरी मेघनाइने साप खाने ते हति नादायी. त्या प्रथम नेपानगाया गया. पटलं पेली दादी नीपिलान मरर पदमा, दयी ने मावा लाग्यो ममागं जानि रामं गमेला ने पारा देखने मताद हगल्या. ने वृमान जागाने परशुगम पोते हापरी एक गाने ने मारा आयो. मुमु तेना पर पानं ममानि मापी, के पार रहर अनि मक बनी गएं. ननाची गर मृत्य पापी. या अंपरा र पनी टिकरी.

व्पारपान २४५ मुं. लोभना बम विप.
पूर्वना देरने लीधे सभमे एकवीश वसत बामण विनानी पृथ्वी करी. अनुक्रमे ते
छखंडन चक्ररतापणुं पापो. तो पण लोभने लीधे देने धावकीसंडमो आरेला भात-
क्षेत्रना ४ संह साधवानी इच्छा यह. ते वसते देव, दानव अने विद्याधरोए लेने का
के-"ह राजा पूरे भरत चक्रवती विगरए मात्रा भरतक्षेत्रना खंडनज पानानी
आनामा राख्पा हता. अनंतकारमा अनंता चक्रीमी पड़ गपा, अनंना पचाना ,
ते सर्वनी एवीज स्थिति अने नीति ऐ. कोइ पातकोसंटना मरतंत्रने मायका
जवं नधी." इत्यादि देवादिकना उपदेशनी अवगणना करीने गुभम पकी पोताना
सैन्य सहित लवण समुद्रने फाट आपो, अने पोताना नर्म रलनं हापनी म
फरीने विस्तापं. सेनी उपर सवै सैन्यने घसाहीने लवण समुद्रने पलं पार नवा माटे
पाल्पो ते बारे सर्व देवोए पृथक पृथक पातपाताना मनमो विचार कयों के-"आ
राजाना घणा देवो सबफ , तभी मारी एकलानी शक्ति कामनी नानी
फार अटकी परी नहीं." एम विचाराने एकी बम्पते सर्व देवाए लेने जरी दाधी.
एटले से सर्व सेना माहित पे लार जोजन विस्तारवाया लवश समुद्र की मों
अने मरीन सातमी नरके गयी.
" अनि लोभ रुपी पिशाचे जनु चित्त परत यावा यापुरुषो रिपनि
न पामे ? फेमकं धनवीन पद पाम्पा छतो पण गुभम राजा लोभीक मानी
नरो गयो."
CHARACTETXXX
॥ इत्यादिनपारामतोपदेशासाहलो समभाप
पंचवारिसदाधिकादिमतसमः मधः ॥२४५ ॥

व्याख्यान २४६ मुं. कोपिड तथा मानपिड विपं. उचाटनादि सामर्थ्य शापमंत्रतपोवलम् । प्रदर्य क्रांपतो लाति, क्रांपिंडः स उच्यते ॥ १ ॥ भावार्थ-"उच्चाटन,कामण, मारण, मोहन, वशीकरण गिरना सामय्यंथी शाप मंत्र तथा तप, वक देसाहीने क्रांपी जे आहारादिकनुं ग्रहण कर छ । क्रोधपिंड कहेवाप छ." दृष्टांत नीचे प्रमाणे- हस्तिकल्प नामना नगरमा कोइ साधु मासक्षपणन पारणे एक ब्राह्मणने घेर वहोरवा गया. त्यां कोइना मरणप्रसंगी ज्ञाति जमती हती. जमवा बैठेला ब्राह्मणीने घेवर विगेरे पीरसाता हता. त्यां ते साधु घणी वार मुधी उमा रह्या, पग कोइए भिक्षा तो आपी नहीं, पण उलटा ब्राह्मणो "अहींची नीकर, अहीथी नीकळ" एम कहीन ते साधुनी अवगणना करवा लाग्या. त्यारे साधुए क्रोधी कडं के "आ मसंगे तमे मने अन्न आपता नथी, तो फरीनं आवाज प्रसंगे हुं आवशि." एम कहीने साधु अन्य स्थाने गया. देवयोगे थोडाज दिवसमा तेब्राह्म पना घरमां बीजं माणस मरी गगुं, अने तेवीज रीते तेना ज्ञातिभोजनने दिवसे ते साधु मासक्षपणने पारणे त्यां गया. ते दिवसे पण चिरकाळ उभा रहा तो भिक्षा न मळवाथी साधुए फरीने कोपथी कथु के-"फरीथी आवाज कार्यमा हुं आवीश." एम कहीने ते चालता थया. विधिना वशथी तेना घरमा श्रीखं माणस मरी ग. तेना ज्ञातिभाजनने दिवसे वरी तेज रीते ते साधु आव्या. ते वसते पण भिक्षा नहीं मम्वाधी साधु कोपथी वोल्या के-" 'आ कार्यमा आपता नथी, वो फरीधी पाठो आवाज कार्यमा आवीश." एम कहीने जता रस्वामां द्वारपाले ते साधुने जोड़ने घरधणीने कह्यु के-"आ साधु वारंवार भिक्षा न मय्वाथी क्रोध फरीने जाप 2 माटे तेनुं सन्मान करीने भिक्षा आपो." घरधणीए विवायु के- "आमा कांइ पण कारण होई जोइए, नहीं तो महिने महिने आम मरणप्रसंग क्यांधी आवे ? फेमके आवा आवा सरच करीने हुं तो थाकी गयो. माटे आ कपारमान २४६ मुं. मोपिंड तपा मानाह वि. साधुने संतोप पमाई." एम धारीने तरत उभी यह ते साधु पाले जइ तेने नमस्कार पनि पोल्यो -"ह सामी! मारो अपराध क्षमा को अने आ घेवर बहोरीने भारा पर अनुयह फरो, तेमज जीवितदान आपो." ए रीते तेने बहुरीते समावीने पपेच्मरण घेपर वहोराव्या. आवी रीते लीधेलो आहार मोधपिंड कहवाय उ. ते वृत्तांत गुरुए आलोपण आपती चंगए जाप्पो; तेधी तेने योग्य आलोपण आपीने शुद्ध कर्या. हवे मानपिंड विपे कहे . भावार्थ-तमंज सर्व लब्धिधी पूर्ण हो.' एम कहीने बीजा साधुओए उत्साह पमाटेलो कोह साधु गर्व पामीने गृहस्थो पासपी जे पिंड लइ आयेते मानापिट कहेवाए . दृष्टांत नीचे प्रमाणे. कोशल देशमा गिरिपुष्प नामना नगरमा सेव संबंधी कोइक ओटव हतो. तभी वे दिवस दरेक घरे सेवो की हती. ते दिवसे युवान साधुओमों परस्पर बातो चालतो एक साधुए कह{ फे-"आजे तो गांचरीमा घणी सेवो मदशे, पण जे काले लावे ते लब्धिमान सरो." ते सामने घीजा साधु पोल्पा के-"अहो ! धी गौर विनानी अने थोटी सेव लावे ती तेथी गुं?" तेवामा एक गर्वना पर्वत समा न साधु पोल्पा -"फाले हुँ धणी सेब लाशश." एम प्रतिज्ञा करीने बीजे दिवसे से साधु गोचरीए गया. त्या एक गृहस्पने धेर सेव देसीन लेनी धी पासे तणे विविध उनिधी सेवनी पाचना करी, तो पण वेणीए सेव आपी नहीं. स्पारे साधुए गांधी फा{ फे-"गमे तेम करीने पण हुआ सब लइश." ते बी बोली के-"जो फदार तने सेव आएं तो मने नफट फहेजे." पछी ते साधु पहार नीयल्या अने "तधीनो पति वधु मंदर भराइने हुँखे त्यो गयो " एवा कोह तरफपी सपर मव्यापी ते त्या गपा अने पूछ के-"अही देवदत्त शेठ ?" स्यारे कोइए जवार आप्यो के-"ते शेठन काम छे?" साधुए कहा के-"तेनी पारो फाइक माग है." स्पार तो बोल्या के-"अहो । शं कोहना शून्य घरमा पुमारिका जोइ ?" आ ममाणे मश्वरीना वचन सांभरीने ते शेड पोते बोल्यो. 2-"हुँ ज देवदत्त , तमार याम?" साधुए कार्य के-"जो समे छ पुरुपमो (२०२), उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्पंभ १७ मो. कोइ न हो, अने तेथी जूदा सातमा हो तो तमारी पासे मागुं." ते सांमजीने सर्व लोको विस्मय पाम्या, अने वोल्या के-"त छ पुरुप कया?" त्यारे साधुए कयु के श्वेतांगुलिवकोडायी, तीर्थस्नाता च किंकरः । हदनो गृध्रपक्षीव, पडेते गृहिणीवशाः ॥ १॥ भावार्थ-" श्वेत आंगळीवाओ, बगलां उडाडनारो, तीर्थमा (तयवादिमा) स्नान करनारो, चाकर, गंधातो अने गीध पक्षी जेवो-ए छ माणसा स्त्रीने वश थपेला होय छे." तेनां दृष्टांत आ प्रमाणे- (१) एक पुरुप पोतानी वीने वश हतो अने तेना हुकम प्रमाणे करनारो हतो. तेणे क्षुधा लागवाथी तेनी स्त्री पासे सावान माग्यं, त्यारे शग्यायो मुवेली तेनी स्त्री वोली के-" जो तमारे वहेलं सावु होय तो चूलामायी रास कादीने चावा माटे लाकडां विगैरे लावी आपो, तो हुँ उतावळी रांधीने तमने जमाई." ते सांभरीने तेणे हमेशां तेम करवा मांड्यु. ए प्रमाणे दररोज चूलामाषी रास काढवायी तेनी आंगठीओ धोठी थइ गइ. तेथी लोकमां तेने सो श्वेतांगुली कहेवा लाग्या. (२) फोइ ग्रीने आधीन थपेला पुरुपने तेनी धीए का के-"हमेश तमारे तलावांधी पाणी भरी लावq." एटले ते पुरुप दिवसे पाणी लेवा जता लग्जा आवशायी राने तलाय उपर पाणी भरवा जतो. तेथी सावमा रहेला यगलो उही जतां हता, माटे ते लोकोमां बगलाउडाडनारना नामी ममिह पपो. (३) कोई पुरुपे पोतानी घी पासे न्हावा माटे पाणी माग्यं. त्पारे श्रीए फई फे.-" धोनीपं लइने तावे स्नान करी आवो." तेणे हमेशा तेम करवा मोट. एटले. ते लोरमा तीर्थस्नाता नामथी मसिह धपो. (४) एक ग्रीलब्ध पुरुष हा प्रातःकाले उटीने " हे मिया.! शंकार एम पुरानोः पी ग्री देने काम यताउती. ते ग्रीना फाईवा ममाणे दरा, मारगर्नु पार करता लाग्यां. एटले लोगों तेने किंकर कहीने योलावग लाग्पा. या उपर एरवी दृष्टान के- ग्रामदरा चक्रीए तेनापर प्रसन्न थपेला कोर देवता पापे मां जानिना नियनांनी बोली ममजी वाफाप पी विधा मागी; पारे देवनाए का के.-"त विधा नम्नं आपण ने वान समेलो कोरने पहे. को तो तात्य प." एम वहीन नंगे पिया आपी. पी एक दिवम अंक पारस्पान २४६ . क्रोधपिंड तथा मानडि विये. पुरमी राजा आयो, स्पारे तेने अंगे विलेपन करवा माटे रागी चंदन, कचो लावी. से जोइने भीत उपर रहेली एक परांचीए पाताना पतिने पोतानी भाषामा कहा के-" आमाधी चंदन मने लावी आपो." त्यारे नेणे का के- " राजा पासे हु चंदन लेवा लाउं, तो राजा मने मारी नसि." ते बोली के-"जो चंदन नहीं लावी आपो, वो हुँ मरी जाश. आ वात सोमरवायी चक्रीन हसवं आयु. से जोइने रागीए पूछयं के- कार पण कारण विना तमे कम हस्या ? माटे तेनं कारण कहो, नहीं कहो तो हूं मी जाश." राजाए फाj के-" चिता पार घाल. फेमके हसवान कारण हुँ कहीश, त्यार मारु मृत्यु यो." एम कहे. यापी पण राणीए हर मूकी नहीं, स्पारे राजा चितामा प्रवेश करा पाल्या. रस्तामा राजाना सेवको घोडाने याट लीला जवढं गाहुं भरीने मारता हवा. ने जोहने फोह पकरीए याने कार्य के-"मने एक जवनी पो लानी आपो." वकरो घोल्पो के.जो हंसने ते लावी आएं, तो राजाना को मारा भाग ले." बकरी बोली के-"जो तमे लावी आपसी नहीं, तो मरीश. " पार घरो बोल्यो फे-"हुँ पाइ आ यकीनी जेवो ग्रीनो पाकर नपी फे. ग्रीना वचनधी मरवा जाउं." से सांभरीने चक्रीए विनाये ये-" पा करता पग धारे म पन्यो के जेपी ग्रीना यहेबाथी मरवा पाल्या. "एम विचारी घराने गुरु मानीने चकी पाणे वळपो. (५) कोई ग्रीमासस्त पुरुष पीना फाहेबाशी छोकरा मापा, वैमने पुत्रोत्सादि फराठे अने सेनो पायेतीयो धोनो विगैरे पाम परवा साग्यो, तभी सेना बयो फापम दुगंध मारता; एटले लोको तेने हपन (दुगंधि) रंग लाग्पा. (६) कोई पुरुष भोजन करवा घेणे. ते पसत सेणे पोवानी श्री रामे शाक, जरा विगेरे मार, स्पारे ते घी धरना फामको चापली होगपी धार पोली फे- नमारे हा लाल्या." तेपी से पुरुष गीध पानी जमकर. रतो परवरती हापे लेबा लाग्यो." नयी से लोकमा गीध पीनी रो पड़ेगा। लापो. माटे आसारना पुरुषोशीने आधीन है. मामाणे माना रहन- गने सभाना मानो पोल्या फे-"हेमा | आर पर र.." स्पारे शेर योल्यो के.-"ह सायु आलोगना रहवासी समारीमार्गम

(२०४)
उपदेशप्रासाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १७ मो.
मागो." साधुए कह्यं के जो एम होय, तो तमारा घरमाथी घी गोल सहित घणी
सेव मने आपो" ते वात कबूल करीने शेठ घेर चाल्या. साधुए तेने तेनी खीनो
वृत्तांत कहो. तेथी साधुने दरावाजा पासे राखीने ते घरमां गयो, अने पोतानी
स्त्रीने कांइ कामना मिपथी मेडी उपर मोकली. मुनिए मागेली सर्व सामग्री वहां
रावी. ते लइने साधुए पोतानुं नाक आंगठी वती घसीने ते शेठनी स्त्रीने " नकटी
(नफट) थइ" एम मूचव्यु. पछी ते खीए साधुने पाछा बोलावीने वधारे मेव
आपी. ते लइने तेओ संतुष्ट थया, अने उपाश्रये जइ सर्व साधुनी पासे पोताना गुण
अने लब्धिनी प्रशंसा करवा लाग्या.
एकदा आलोपणने वसते गुरुए पूछा के-" ते कोइ वसत मूळ गुण के
उत्तर गुणनी कांइ पण संदना करी छे ?" तेणे कहां के-" में एक वखत देवदत्त
शेठने घेरपी मोटो आडंबर करीने सेव लीची हती." त्यारे गुरुए का के-"ए
मानपिंड कहेवाय छे. माटे त्रण काठमां पण परवस्तु उपर आसक्ति नहीं रखनारा
मनिओए एवो पिड लेबो योग्य नथी." ते सांभहीने तेगे पोताना आत्मानी निंदा
करी अने ते कर्म आलोव्यं.
"जेम क्रोयपिंड लेबाथी मुनिधर्मनो उद्योत थतो नयी, तेमज मानपिंड
पण निःस्पृही साधुओने लेवा योग्य नथी. तेथी पिंडशुद्धि माटे साधुओए निरंतर
"
पटना फरवी.
RECER
इत्पाददिनपरिमिनीपदंगमामादवृत्ती सप्तदशस्तंभस्य पद
नखारिंशदरिमादिगनतमः प्रयः ॥ २४६ ॥

व्याख्यान २४७ मुं. स्लोभ पिंड विप'. मिग्धं मनोहरं पिंड, वीक्ष्यातिरसलोलुपः॥ सर्वबाटत्यनूचानो, लोभपिंडः स उच्यते ॥ १ ॥ भावार्थ-"गोर घी मिश्रित ते स्निग्ध अने स्वादिष्ट एवो आहार जोइने रगर्मा अत्यंत लोलपी साधु तेवा आहारने माटे सर्वत्र उचनीच कुलमा अटन करेछे. संवी रीते मखेलो आहार ते लोभपिंड कहवाप है." हटांत नीचे प्रमाणे. घंपा नगरीमा सुव्रत नामना फोइ साधु मासक्षपणने पारणे द्रव्य, क्षेत्र, काळ अने भावपी चार प्रकारना अभिप्रहने धारण करीने पहेली पोरशीमा ज गोचरी माटे नीकल्या. ते अतितपस्वी होवाथी तेने सर्व फाळ गोचरीने योग्य छे. श्रीकल्पमत्रा समाचारी व्याख्यानां कहां छ के-"निधभत्तस्स भिख्खुस्स फापति एगं गोपरफालं " इत्यादि. नित्य आहार फरनार साधुने गोचरीनो काल यल्पे हे. अर्थात् हमेशा एकाशन करनार साधुने एकज गोचरीने समपे भावफना घरमा पेस ने नीकर कल्पे छ, बीजी वार ज आवद् कल्पनुं नथी. पण जो फोर साधु एकाशन करीने आचार्य, उपाध्पाप के ग्लान माशु विगैरेनी चैयारच करवाशक्तिमान थइ शकता न होय तो तेने ये वार पण गोचरी करवा जवं कल्पे ऐ. केमके वप करता पावृत्पनुं फळ अधिक छे. वळी जे भुल्लक साधु , एटले जेने दाढी, मुघ तया बगलना वाळ उग्पा नथी तेने घे चार गोचरी फरवा जतां पण दोष नी. एकातर उपवास करनार साधुने पारणाने दिवसे एक वार गोचरी फरवापी निर्वाह न थाप तो ये वार गोचरी फरवा -जवानी घट ऐ. ए (ये उपवास) फरनार साधुने पारणाने दिवसे ये वार गांवरी फरवा जर्बु फल्पे छे, अने अहम (प्रण उपवास) के तेथी वधारे ४-५ विगैरे -पवास करनार साधुने पारणाने दिवस सर्व काल गोचरीनो हे. ज्यारे इच्छा पाय बारे गोचरी जइ शके, परंतु प्रातःकाळे लावेली गोचरी राखी मूकाप नहीं. फेमके थी जीवसंमनादि दोपनो संभव छे. 1 मायापिनो अभियर मातिना सातमा एमायेलो दोबाधी शोध, मान पडी लोभषिक विरेज (२०६) उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्थंभ १७ मो. हवे ते साधु आहारने माटे नगरमा फो छ, तेवामा श्रावकनी ज्ञातिमा सिंह केसे रीआलाडुनी लाणी यती जोइने तेगे विचार कर्यों के-"आजे मारे लाडुज वहोरखा, तेमां पण सिंहकेसरीआज लेवा." एवो अभिग्रह धारीने भिक्षा माटे कोइना घरयां पेठा. रसना लोल्लप होवाथी बीजो आहार लीधो नहीं, अने सिंहकेसरीआ लाए मळ्या नहीं। तेथी तेमनो क्लिष्ट अध्यवसाय थयो,अने ते सिंह केसरीमा लाडुज ध्यान करतां अटन करवा लाग्या. मध्यान्ह समय यतां "मने आजे लाडु मळ्या नहीं" एम धारी वित्तमा खेद करवा लाग्पा. ते 'लाहुना ज ध्यानमा तल्लीन थदारी कोइना घरद्वारमा प्रवेश करता त्यारे "धर्मलाम" कहवाने बदले " मिहकेसरा" शब्दनो ज उच्चार थइ जतो. ए प्रमाणे आखो दिवस निर्गमन कया. रात्रे पण तेज रीते बजारनी दुकानोमां तथा चकले चकले भमवा लाग्या. सांजनी पडिलेहण तथा मतिक्रमणनो समय पण स्मरणमां आव्यो नहीं. सूर्यनां किरणपी व्याप्त थयेला सर्व लोकना जवा आश्वाना मार्गमा जीवरक्षाने माटे अवलोकन करी राखg जोइए ते पण स्मरणमा रह्यं नहीं. ए पमाणे भमतां रात्रिना बे प्रहर व्यतीत थया. ते वखते कोइ श्रावकना गृहमां पेठा अने " धर्मलाम"ने बदले " सिंहकेसरा" वोल्या. ते श्रावक पण विनपथी अभ्युत्थान विगैरे करीने " अयोग्य वखते मुनिनु आगमन कैम थ' हशे?" तेनो विचारं करवा लाग्यो. तेणे जाण्यु के-" आ साधु तपस्वी छे. आजे ज में एमने अभमत्त भाववाग जोपा हता. संसारीपणामां पण आ साधुए धन, धान्य,मुवर्ण,स्त्री,पुत्र, दास, दासी विगेरे संपूर्ण वैभ- वनो त्याग करीने वैराग्यधी ज दीक्षा ग्रहण करी छे. ते सर्व हुँ जाणुं छं. वळी आ मुनि गीतार्थ पण छे तो अकस्मात् रात्रिना समपे अत्रे आववानुं | कारण हो ? जो कदाच तेमना प्रत्यक्ष जणाता दोप प्रगट करूं तो मारामां श्रावकपणुंज न कहे- वाय. वठी अनेक सिद्धांतना पारगामी एवा आ मुनिनी पासे हुं कांइ पण बोलवा योग्य नथी; अथवा मारी जेवा विषयासक्त पुरुपोथी आवा महात्माओनं चरित्र जाणी के कळी शकातुं नथी. माटे आनो परमार्थ तो ज्ञानी ज जाणी शके. केमके मननो भाव जाण्यां विना बहारनी व्यवहारविरुद्ध चेष्टा जोवाथी गुणीना गुणों पण दोष रूपे देखाय छे. तोपण गुणग्राही बुद्धिपी आनी परीक्षा तो अवश्य करवी जोइए के-आ मुनि सर्वथा पडवाई माववाय थया छे के लेशमात्र यया छे?" आ प्रमाणे विचारीने वरी ते श्रावके तर्क करवा मांड्यो के-"आ मुनिनी कोइ पण चेष्टा विपयोन्मुख देसाती नथी, तेमज परधन हरण करवानी चेष्टा पण दश दश जानिना उत्तम मूट, फळ, मीन, पुष ने पर्गेनी रस भने दश जानिनी मुबंध तथा पार विगई मायने ५४ प्रचार एटा थवा सिंहकेगरिया साइ थाय , जणाती व्याख्यान २४७ मुं. लोमपिंड विपे. (२०७) " नथी, वळी बोलती बेगए मुसवग्रिका मुस पासे रासे छ, अने चालती पंचए जपणा पूर्वक पगला भरे छे, माटे आ मूळ गुणनो घात करनार तो जगाता नपी, परंतु एमने आहारनी तीव्र अभिलाषा थइ जणाप छे." इत्यादि विचारीने तेणे नाना प्रकारनी रसवती, साकर, सांड, खाजा, घेवर, मोनीचर, कपूर मिश्रित कर (भाव) तथा विविध प्रकारनी मीठाइ तमनी पास लावीनं घरी अने लेवा जगा; परंतु मुनि तो दरेक चीज जोइन " मारे आनो सप नथी, मारे आनोसप नी" एम वारंवार कहेला लाग्पा. तेथी ने भावक विचाएं के-" इ मुधरी मा पनि मार्यमा छे फेमके पोताना अभिग्रह विनानी पीजी चीज ग्रहण करता नपी. तेमन जे चीजनी इच्छा छ तेनी याचना पण करता नथी. तो हरे तना अभिप्रद शो हमें ते फेवीरीते जणाप ? तो पण अहीं प्रवेश फरती वेव्यए ते 'मिहकेगरा' पोल्या हता, ते उपरपी एम जणाप के तेन सिंहकेसरीआ लाडुनी इन्ग हो भने त कोर पण ठेकाणेधी तेमने मळ्या नहीं होप तेथी मनु चित्त भ्रमित प ." एम धारी ते यावफ लाणीमां आवेला सिंहफेमरीआ लाहुपी भरलं मोर पात्र देनी पासे धरीने पोल्पी के.-" हे पृज्य ! आ मोदक ग्रहण करीन मनं पता . एटले मुनिए मोदक वहो. तेपी तेवं चित्त स्वरथ . पी पार रिणा फे-" मुनिओने आहारना चार भांगा . १ रात्र लावीन राज वापर, २ रात्र लादीने दिवसे वापरवं, ३ दिवसे लावीने राने वापरतुं अने ४दिर लारीने दिवसे वापर आ चार भांगामा ऐल्ला भौगो पोग्य . पहला मण भागा पोग्य मपी थी जो आ मुनि यदि जिव्हानी लोलुपतापी आ आहारपरी हो सकता उत्तर गुणनी हानि पशे, अने सेपी अनुक्रमे मुल गुणनो पण पात पोपी कोरी हानि पसे फेमके रात्रिभोजमर्मा अनंत दोप रहला .तेने मा अनि गीला होवापी जाणे हे तो पण अपार सेमना चित्तयो सेनुं स्मरण पतुं मधी; सभी एवं परंप जेपी सेमने पानी निर्णय पाप भने सेधी सपने मागे गुण पपपो." एम विचारीने ने श्रावफे पुतिपूर्वक विनय फरीने या के.-"हवामी ! आजे संगम कल्पवृक्ष समानतथा गुरु पामेधी ये कारनी शिक्षाने धारण यरनारा भार प्रयागत मारे घर पधा, सीमारं मोठं भाग्य समजं. आप गुर पारिप्रसार गार जोइने जाणे में आज पुटरीक स्वामी विगैरे सर्व एव मनिओना दन बर्ग एम ई मा ए. ममारा संतोरातपुत आपरपने अने सरण मापने धन्य है वो मोहजारमा फसापेलो, लोभी सालो, दिना पिर. हसन मग्न थपेरो तथा सीपुमादिरा आगत पेरो एसपी मी मानी (२०८) . उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्तंभ १७ मो. सद्भावना वर्णन करवाने असमर्थ छु, तेम छतां पण आपे अहीं पधारी तेग संसारमा झुंची गयेला मारा पर मोटी कृपा करी छे. हवे हुँ आपने एक प्रश्न पूछ छु तेनो उत्तर आपवा कृपा करो के-इं दररोज प्रातःकाळे व त्रण तारा आकाशमा देखाता होय ते वखते नवकारसी विगैरे प्रत्याख्यान करूं छु,आजे में पुरिमट्टनु पञ्च- खाण कयु छे तो तेनो काळ पूर्ण थयो छे के नहीं ? " ते सांभळीने मुनिए श्रुत ज्ञाननो उपयोग दइ आकाशमां तारामंडळ तरफ जोयुं, तो जाण्युं के हजु राजिना वे पहोर व्यतीत थया छे तेथी मध्य रात्रिना समय छे, उत्तराध्ययनना छवीशमा अध्ययनमा कयु छ के- पढमपोरिसि सज्झायं, वीयं झाणं च झायइ । तइयाए निमोख्खं तु, चउत्थिए भूयोवि सज्झायं ॥ १ ॥ भावार्थ-"रात्रिनी प्रथम पोरसीए स्वाध्याय करवो, बीजीए ध्यान धर, श्रीजीए निद्रानो त्याग करवो अर्थात् निद्रा लेवी अने चोथी पोरसीए पाछो स्वाध्याय करवो." रात्रिना चार पहोर जाणवाना उपाय. जं नेइ जया रति, नख्खत्तं तम्हिह चउम्भाए। संपत्त विरमिजा, सज्झायओ पओस कालंमि ॥२॥ भावार्थ-ज्यारे जे नक्षत्र रात्रिने समाप्त करे, एटले के जे नक्षत्र जे टे. फाणे अस्त थवाथी रात्रि पूरी थती होय ते नक्षत्र प्रदोषकाळे ज्यां देसा' होप त्पाथी आकाशना चौथा भागे आवं. ते वसते (पहेलो पहार परो थयो जाणी) सझापपी विराम पामयो. (ए प्रमाणे चारे पहोर माटे जाणी लेयु) आ प्रमाणे विचारता ते साधुए पाताना मन भ्रमितपणुं पण जाण्पुं अनं मनमा विचारवालाग्या के-" अहो ! में ममें विरूप आचरण आच, लोमयी परा: भव पामला मारा जीवितने विकार हैं." एम विचारी ते श्रावक प्रत्ये फाई के-"है जैन तत्वन पावर! तुं धन्य छ अन कृतपुण्य ई. ते मने सिंहकारीमा आपीने अने पुरिम पञ्चसाग संबंधी प्रश्न करीने संसारमा यता बचायो है. तारी चायगा मावी ई. करीमने मागंभ्रष्टने मार्ग पर गढायवाची तुं मारा धर्म गुरु नारी चनुगाई तथा धपं वाणी कही शकाप तेम नी." इत्पादि पातानी नित Pा नत्रये ये ना दमयो.

ध्याख्यान २४७ म. लोमापिंड विषे. (२०११ अने ते भावकनी श्लाघा करीने पछी रात्रि होवापी चालवानो आचार नयी एम जाणी वे श्रावक पासे रहेवा माटे स्थान मागीने त्यां एकांते ध्यानमम रमा. मातःकाळे ते आहार परउववा माटे शुद्ध स्थंडिल भूमिए जइने विधि पूर्वक मोदकर्नु पूर्ण करता दंदण मुनिना जेवी भावना भाववा लाग्या; अने शुक्ल ध्यान रूपी अमिवहे कर्म रूपी इन्धनने पाया लाग्पा. ए प्रमाणे एक क्षणमात्रमा समय पातिफनो नाश पवाथी तेमने केवरज्ञान उत्पन्न य. देवोए करेला मुवर्ण कमल उपर देसीने वेमणे देशना आपी. पेली श्रावक विगेरे सर्व लोको ते जाइने भाधर्ष पाम्पा. - आ मुनिए लीधेला सिंहकेसरीआ लाडुनी जम लोमपिट शुद्ध न होनापी ग्रहण फरवा पोग्य नपी एम समजवं, अने श्रावकनां पक्तिवाय वचनधी ते मुनिए पोताना गुणमुं स्मरण फर्पु तेमज प्रतना रागी हता सेपी सेओ परमात्मपदने पापा एम जाणवं. CEAECSATTA 35AGAGAR ॥ इत्पम्दादिनपरिमितोपदेशमासादयत्तौ सप्तदशरतभरप समयस्वारिंशदधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २४ ॥ XC.CXXX 1 - आंबिल, व्याख्यान २४८ मुं. दशमा अढा पञ्चखाणना दश भेद अने तेनुं फळ. :: प्रत्याख्यानानि दियभेदे; कालिकानि प्रचक्ष्यतः। प्रत्याख्यानं प्रतीत्यैकं, वर्धमानफलं भवेत् ॥१॥ भावार्थ-" प्रत्याख्यानना मुख्य दश भेद,छे. तेमां काळ प्रत्याख्यानमा पण दश भेद छे ते कहे छे. ए दरेक प्रत्याख्यान अधिक अधिक फलदायी छे." पूर्वाचार्योए अद्दा पचखाणना दश भेद प्रत्याख्यान भाष्यमां कहेला छे ते आ प्रमाणे- नवकारसहिय पोरिसी, पुरिमद्वेगासणेंगठाणेय । 'आयंबिल अब्भत्तठे, चरमे अभिग्गहे विगई ॥१॥ भावार्थ-" नवकारसी, पोरसी, पुरिमट्ट, एकासगुं, एकलठा', उपवास, भवचरिम अथवा दिवसचरिम, अभिग्रह अने विगइ. ए दश प्रकारना प्रत्पाल्पान छ.. तेमा पहेलं नवकारशीनु पचखाण छे. तेमा प्रत्यारुपानना भंगनो दोप टाम्या माटे अनांभोग तथा सहसात्कार रूप ये आगार ( अन्नय्यणाभोगेणं, सहसागारण) जागवा. अहीं कोर शंका करे के-" नवकारशीना पचखाणमा कारनुं मान कार जगाव्यं नधी, तेथी ते संकेत पचरसाण होवू जोइए एम जणाप . तेने अध्या (फाळ ) पयसाण फेम फर्छ ?" सेनो जवाय ए छे के-"नवकारसहिय"ए पदमा सहित ए विशेषण छे. माटे विशेष्य तरीके मुहूर्त लैवाथी कार दोप नथी. प्रम-अहीं मुहूर्न शब्द विशेष्य तरीके लग्यो नथी, तो शी रीते से ला समाप ? केमके आकाशन पुप्प असत्य छ, तेथी सेने सुशपोदार, सुंदर गिरे विशेगो डामा पुरुषोशी रीते आपे? उत्तर-नवकारतीने अध्या पथसाणमा प्रथम कहेल से थी मज त्यार पछी पहुं पचसाग पोरशीतुं फहेल , माटे पोरशीनी पहेलोनो काळ मुरगंज पानी रसो, तेपी मुहूतं राम विशेन्य रासार्मा अपोग्प नथी. । 1. .

." व्यास्पान २४८ मु. दशमा अढा पञ्चसाणना दश भेद अने ते फळ. .(२११) प्रम- कादि एम होय तो पण एफज मुहूर्त फेम कहो छो! अग-मुहूर्त फेम लेता नथी? जयाप-नवकारशीना पमसामना आगार मात्र बेज छै अने पोरशीना छ छ, नेथी नवफारशीनो काल घणो पोडो होवो जोइए, मार्ट एकज मुइतनी फाळ गणवो ए योग्प . करी आ पचताण नरकार महितनं छे. तेपी एक मु. हूर्तनो फाळ पूर्ण पपा पछी पण नवकार गप्पा विना पच्चसाण पूर्ण पतुं नधी तेमज तेटलो काळ पूर्ण पपा पहेलो नवकार मंत्र गणीने पण पच्चसाग पार तो पच्चखाण अपूर्ण रहेछ तेपी नेनो भंग जाणवो. प्रभ-यारे पहलूज मुहूर्त नवकारशीना पच्चसाणमा लेव वेतुं शं कारण घी श्री शामाटे नहीं? जपाप-पोरसीना पायाणर्मा जेम “सरे उग्गए नो पार 'म नवकारशीमा पण "सरे उग्गए" नो पार छ तेधी पपभमाग गपो. दपपीज पाप . वरी नवकारशी, पोरसी विगेरे कार परमाण जो पादप पदेला लेवार्य आवे तोज ते शुद्ध पहेशप में, अने पीना पभमाण सूर्योदय पणी ग करवायां आवे . जो नवकारशीन पत्रमाण एपोप पपा पहेला पर्प होप तो ते पचमाण पपा पछी पण पोरगी विगैरे फार पचम्ाण पान परंतु नवकारशीनुं पससाण पप न होप, अने पोरगी आदि पक्षमाग एपोप पपा पणी फरे तो ते शुद्ध पतुं नधी एटले पातपातानी अाशि पहेलो पप होप तो पण हे अशुद्ध पहेवापणे, तेमज एपोप पहेला पोरमी निगरे पक्षमाग फ होप अने नदफारशीनु पयसाण कार्य न होय, सो से पोरमी आदि पयसाग पुरु थपा पी पीचं फार पपसाण पर शो नहीं परंतु से से पक्षमाग पूरुपया अगाउ फरे तो ने शुद्ध पाप . इस्पादि वृद्ध पाहार पालतो आ. आ नवपारसीन पाएमाण रात्रिभोजनना मत्पारपान कप बना निनंप रूप होवापी रात्रिए नोहार परनारानेज फरवु मनले. पीजं पोरगी पपासाण पर पहोर गधीन . ने श्रिीमरापानी फ-" पुसपना शी जेरी छापा पाप पार पोरनी प." का पक्षमाण आगार पहेला. नंज भयाण माधोगमी पायाला न जागई. मरतेनो नेमा ममा पाप . श्रीज परिमान पायाग विमनास्पारे पहोर गधी गरमीना पहेला आगार उपरोत एर महारागार पटापटल ना मामा.

(२१२) उपदेशमासाद भाषान्तर-माग ४ यो-स्यंम १७ मो. । नवकारशीनु पचरसाण सूर्योदय पहेला धायुं न होप, तो पण पुरिमार्नु पररसान लइ शकाप छ. अवद पचरसाण पण पुरिमनीज जेम पाळला व पहारतुं - चोथु एकास' एटले एकवार अशन कहेतां भोजन कर ते अश्या एक आसनपर बेसीने भोजन कर, ते. आ एकासमाना पचव्याणमा आठ आगार कहेला है. पचिमुं एकलठाणु एकासणानी जेमज जाणवू. तेमां फेर एटलो छ के-शरी- रनो संकोच अने विकास कर्या विना एकज स्याने शरीरने राख, ते एकस्तान (एकलठाणु) पच्चरखाण कहेवाय छे. तेथी तमा आउदृणपसारेणं आगार दिला सात आगार छ. तेमा भोजन वसते प्रथम जेवी रीते शरीरमा अंगोपांग रास्ता होप तेने तेज स्थितिए भोजन थइ रहे त्यां सुधी रासा; मात्र एक हाथ का मुख होवाथी चला निषेध नयी. अहीं कोई शंका करे के-" एकासणा विगेरेना पच्चस्साणमां कानो निया जणातो नथी, तो तेने काळ पच्चस्खाण केम कहां? " वेनो उत्तर ए , के-"एकर सणादिक पञ्चस्खाणो पण माये पोरसी आदि काळ पचल्याण सहितज करवाया आवे छे तेथी ते काळ पच्चख्खाण कहेवाय छे." छठं आयंबिल. तेमां आचाम्ल एटले अवश्रावण तथा आम्ल एटले चोयो रस (खाटो ) तेनाथी निवर्द, ते आचाम्ल (आंबिल ) कहेवाय छे. तेना त्रण प्रकार छे; ते चोखा, अडद अने साथवो-तेना आहारथी थाप छ; अथवा अवश्रावणनी जम अन्नादिक स्वाद रहित करवामां आवे ते आचाम्ल जाणवु. ए पश्चखाणमा पण आठ आगार छे परंतु एकासणाथी जुदा छे. सातमु अभक्तार्थ एटले उपवासर्नु पञ्चख्खाण. तेमां पांच आगार छ. जेमा भोजन करवानु भयोजन नथी ते अभकार्य एटले उपवास कहेवाय छे. आगमनी रात्रे चोवीहारनु पच्चखाण कऍहोप अने बीजे दिवसे उपवास करे.तो तेने बोय पर ख्खाण अपाय अने आगळनी राने पच्चस्खाण कर्या विना बीजे दिवसे उपवास करे तेने पञ्चसाणमा मात्र "अभत्तह" कहीनेज पञ्चख्खाण अपाय; चोध कहेवाय नहीं. वळी आगळना तथा पाछळना दिवसे एकासणुं करी बच्चे उपवास करे, तेने चोथभक्त कहेवाप एवो वृद्ध संपदाप छे. १ भक्दु पचल्याण सूर्योदययी त्रण पहोरनु रहदाय छ, भामां पूर्वाद (पुरिमा) नी जेम अपा (अपरा) पण पाठला ये पहोरनू कहे छे. तत्प बहुश्रुत जाणे. २ ओसामण तरीडे स्पोमा कवाय छे.

व्यास्पान २४८.दशमा अहा पसाणना दश भेद अने देने फर, (२१३) आठमु चरिम एटले दिवसना पाछला भागे तया आयुत्पना पाठला मागे जे पचरसाण लेवामां आवे ते "दिवस चरिम " अपग "भवचरिम" कहेवाप . तेमां पार आगार ऐ. साधुने जीवन पर्पत हमेशां रात्र त्रिविध निविध मांगाए फरीने चोबीहार पधरमाण पाप छ; अने श्रारकोने शक्तिममाण पौनीर, देविहार विगरे पथराण या शके छे. नवयं अभिग्रह पपरसाण से. तेमा पण चार आगार कहेला रे. अंगुरी,टी, अंधि (गांठ)विगरे सहित करवामां आवना म अभिप्रद आ पपरमाणां आती जाप 2.ममाद टारखाने इच्छनारा मनुष्यने पचयाण विना एफ क्षण पगगह पाग्य नही. माटे नवफारशी विगेरे कार प्रत्याग्यान पूरुं पाप, पारे प्रधि अथवा मष्टि गहित पपरसाण धारवं. वारंवार औपचादिय गानारा धारक नपा गंगी बिगाने पर आ पथरप्साण मुसाध्य , अने अममावर्नु फारण . आ पनामाण पायाधी मोटी फळनी मामि पाप है. मात्र एफजवार प्रधि पाहिन प्रत्पाग्यान पानार काम भधमा आमन एरो फुदि वणकर कपर्दि नामनां पर पो हनी; मत हात नीचे प्रमाणे- क्षितिपुर नगरपां मघमार सानारो फुपिंद नामे एक षणका दिनी नो. सेने एका दिवस अमापासे पसरयामी गरिनो मेगप पर गपी. से बने गुरए पर भकारना मत्पारस्पान, पारपान आ. समा गरशीना पपरवाणने मंगेश फा फे- जे निचमप्पमत्ता, गंटिं बंधति गंटिसहियस्म । सग्गपवग्ग मुखं, तेहिं निबद्ध मगर्टिमि ॥१॥ भायाध-"ज अममाती मनुष्यो हमेशा गरशीना पचायाण inte वधेि से तमणे से प्रधिमा स्वर्ग नपा मोक्षसम गोधी लीएम ममहा." भणिउण नमुक्कार, निजं विस्मरणपजिय धना । पारंति गठिसहियं, गंटिसह कम्मगंटि वी ॥ २ ॥ भाषा-"जे धन्य पुरुषो हमेशा रमण पर नागर पानी परमाण पार (गोट पोरे) गौर रवानी मां पर सी अंधी पण जी मामी एक समजई."

(२१४) 'उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ पो-स्तंभ १७ मो. "राने चार प्रकारना आहारनो त्याग करे, दिवसे एक स्थाने वेसीने ताक विगेरे वापरी मुस्ख शुद्ध करे तथा गंठशी प्रत्याख्यान करे, तेवा पुरुपने हमेशा 'एफवार जमतो होय तो दरेक मासे ओगणत्रीश निर्जल उपवासन अन वेटंक जयो 'होप तो अहावीश निर्जल उपवासनुं फळ मळे. एवं वृद्ध वाक्य छे. कारण के-मोनम, पाणी, तांबूल विगैरे वापरतो आखा दिवसमां आशरे वे घडी जाप, पटले महि- नामा साद घडी जता एक दिवस सावा पीवानो गणायो. तेथी वाकीना ओमन त्रीश अने बेसणुं करनारने चार घडी जाय तो वे दिवस वाद करतां अडावीश दिवस उपवासवाला थाप." इत्यादि उपदेश सांभम्वाथी ते वणकर प्रतिवोध पानी अने गंठशी पच्चख्खाण धारवानो नियम कों. अनुक्रमे ते मरण पामीने कपर्दि नामे •यक्ष थयो.. एकदा वज्रस्वामी चतुर्विध संघ सहित सिद्धगिरिनी यात्रा माटे चाल्या. मार्गमां शत्रुजय गिरि उपर रहेनारा कोइ मिथ्यात्वी देवताए उपसर्ग कयों तेमा सकल संघने दिङ्मूढ करी दीधुं अने महा विकट अने ‘लांवो पर्व "विकुर्वाने जवानो मार्ग सर्वत्र रुंधी दीधो. ते वखते सूरिए शासनदेवतार्नु स्मरण कर्यु. अहीं कपर्दैि यक्ष तरतज उत्पन्न धयेल होवाधी तेणे विचायु के- "में पूर्व भवमा शुं शुं पुण्य कयु छे के जेथी मने आई देवता मुख प्राप्त थयु ? एम विचारी तेणे अवधिज्ञाननो उपयोग दीपों तो तत्काल गुरुए आपेला अस्पाख्यान- फळ प्रगटपणे देखवामां आव्यु. पछी ते गुरुने वांदवा माटे पूर्व भवन रूप धारण करीने तेमनी पासे आव्यो. गुरुने नमीने ते बोल्यो के-"हे पूज्य स्वामी ! आप भने ओळखो छो ?" त्यारे सरिए दश पूर्वना ज्ञानी होवाणी उपयोग दीधो अने तेना पूर्व भवतुं वृत्तांत जाणीने कही बताव्युं. ते सांभटी कार वोल्पो के-" हे महाराज ! मने काइक काम सेवा बतावो" सूरिए कयु के-"कोई दुष्टे आ संघने उपद्रव कर्यो छे, माटे तुं तेनुं निवारण कर." ते सांभळीने तरतज कपाद यो ते मिथ्यात्वी देवने जीतीने सिद्धगिरि उपरथी नीचे पाही दीपो. ते दूर नासी जइने कोइक ठेकाणे गुप्त रीते रह्यो. पण उपसर्ग रहित थपेला संघ महित सूरि मोटा ओछव पूर्वक सिदाचरजी आव्या, अने त्या कपार्द पक्षने शत्रुजप पर्वतना अधिष्ठापक तरीके स्थाप्यो. तेथीज पूर्व आचापोंए युगादीशनी स्तुति फरता तेनुं स्मरण फपुं छेके- यः पूर्वं तंतुवायः सुकृतकृतलवै रितैः पृरितोऽपि, प्रत्याख्यानप्रभावादमरमृगशामातिथेयं प्रपेदे ।

हपास्यान २४८ में. दशमा अहा पमसामना दश भेद अने नेनं फल. (२१५): सेपाहेवाकिशाली प्रथमजिनपदांभोजयोस्तीर्थरक्षा- दक्षः श्रीयक्षराजः स भवतु भविनां विनमर्दी कपर्दिः ॥१॥ भापार्य- जे पक्षराज पूर्व भवमा तनुवाप (वणकर) हतो. ते बखते. पापी परित हतो. तो पण पुष्पना लेशबहे प्रत्यास्पानना प्रभावपी देवांगनाओनो, अतिथि भयो; तथा जे आदीश्वरना चरणफमळनी निरंतर संदा फरवापी शोभी रसो . ते तीर्थ रक्षणमा चतुर एवो कपर्दि पक्ष भव्य माणीओना विधनो नाश: परनार पाओ." आ पमाणे पिसहित अभिग्रह पञ्चसाण फळ ऐ. पश निविभत्पाख्यान ऐ तेमा सर्व विगपनो त्याग करवो. ते पचरसाणमा आठ अथवा नव आगार छे तमा जे पिंद रूप (फठण वस्तु ) मासण गोळ विगेरे उसेठी शकाप छे ते सहितनुं अपात पिंड तपा द्रव रूप बने विगपर्नु पघस्साण करे तेने उरिखत विवेगेणं नामना आगार सहित नव आगार समजवा; अने जे द्रव रूप एटले उखेडी न शकाप एवा एक्ला द्रव विगपर्नु पञ्चस्साण करे तेने ते आगार विना वाकीना आठ आगार जाणवा. आ विषय उपर घणो विस्तार छे. ते भवचन सारोद्वारनी पृत्तिथी जाणी लेवो. विगंप वापरवान फळ पघसाण भाष्पा कहां छ ते आ ममाणे- विगई विगईभीओ, विगइगयं जो अ भुंजए साहू । विगइ विगईसहावा, विगई विगई बला नेइ ॥ १॥ भावार्थ-"विगति जे नरकादिक गति-तेथी भप पामेलो एवो साध पण जो विगय (दूध विगरे) तथा विगपगत एटले निविपाता-सेनें भोजन करे सोते विगप विकृतिना स्वभाववाटरी से अर्थात् विकार करनारी छे तेथी: ते. पगत्कारे सेना सानारने विगति फे० शुगतिमा ला जाप छ." माटे कारण विना विगपर्नु भोजन करवू नहीं. आप्रमाणे फार प्रत्यास्पानना पस सकार फसा. ते फळ मात्र अर्घा गाथावडे यहां छ. तेनो मावार्य एवोछ फे-नरकना जीव अफाम निर्जराए परीने सो वर्षे जेटली फर्म सपावे तेदला फर्य मान नव. फारशीना पघल्साणधी श्रद्धालु जीव सपावे . लेनीज रीते पोरसीना पचल्लाण. भी भी,तेन, गोळ ने पमान ते विगन कहीए. से दो विगया पनि पार निीयता , दुषविगयना सीर, दुपार विगेरे तेम.

उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ धौ-म १७ मो. वडे हजार वर्पना पापकर्म संपावे छे. साढ पोरसीना परमाणयी दश हमार वर्षना अशुभ कर्म सपावे छे, सर्वत्र नारकी जीवनां कर्मर्नु अनुसंधान जाण. की नरकमा रहेलो जीव क्षुधा, तृपा तथा बीजी क्षेत्रादिक वेदना लास वर्ष मुधी अनुम वीने अकाम निर्जरावडे पूर्वभवमां उपार्जन करेला जेटला निकाचित कमंना बंधने छेदी नाखे छे तेटला वर्षनु अशुभ कर्म मात्र एक पुरिमट्ट पञ्चसाणयी नाश पामे हो, ए प्रमाणे उत्तरोत्तर वधतां पञ्चसाणयी दश दश गणुं कर्म सपे छे; एटले एकास- णाथी दश लाख वर्पन कर्म, निविधी करोड वर्षतुं कर्म, एकलठाणाथी दश करोड वर्षन कर्म, ऑविलथी सो करोड वर्षेनुं कर्म, उपवासयी दश हजार करोड वर्षतुं कर्म, बे उपवासथी लाख करोड वर्षतुं कर्म अने अहमयी (त्रण उपवासथी ) दग लाख करोड वर्षतुं अशुभ कर्म क्षय पामे छे. इत्पादि प्रत्याख्यान- फळ जाणीने योग्य जीवोने वन्यत्कारे पण पञ्चखाण करावq उचित छे. ते उपर दृष्टांत कहे छे. पाटलीपुर नगरमां शकडाल मंत्रीनो पुत्र श्रीयक नामे नंद राजानो मंत्री हतो. तेणे चिरकाळ सुधी राज्य प्रधानपणुं करीने पछी दीक्षा लीधी हती. ते बहु क्षुधावाळी हतो, तेथी एकासणा जेवं तप पण करी शकतो न- होतो, पण क्रियामां तत्पर रहेतो. एकदा प!पण पर्वमां तेनी बहेन यक्षा नामनी आर्याए श्रीपक मुनिने कयु के- " हे बंधु ! तमे पच्चस्खाणचें फळ जाणो छो, वळी हालमां तो चारित्र ग्रहण कयुं छे, तेथी आवा पपण पर्वमा तो विशेष करीने तपस्या करवी जोइए." इत्यादि पोतानी बहेन यक्षा आपानां ववनयी श्रीयक मुनि लज्जित थया. तेथी तेमणे पोरसीनु पथखाण ली . ते पञ्चखाण पूरु थवा आव्यु, एटले फरीथी यक्षा आर्याए कमु के- “ तमे पुरिमहुनु पञ्चखाण करो. आ पर्व धणुं दुर्लभ छ, अने एटलो काळतो चैत्य परिपाटी करतां सुखे चाल्यो जशे." एवं सांभळीने मुनिए तेम कयु. ते पचवाण पूरु थयु एटले फरीथी आर्याए कयु के- “ हवे अवदना काळ मुधी रहो." तेथी तेणे ते पण अंगीकार कयु. ते काळ पण पूर्ण थतां फरीथी आर्याए कहां के- हे बंधु ! हवे तो रात्रिनो समय नजीक आव्यो छे, अने रात्रि तो मुइ जवाथी सुसे जती रहेशे, माटे उपवासन पचखाण करो." बहेनना आग्रहथी मुनिए तेम कयु. अर्थ रात्रि थतां क्षुधानी पीडा वधी पडवाथी देवगुरुर्नु स्मरण करता सता मरण पामीने देवलोके गया. ते वात जाणीने यक्षा साध्वीए पोताने पिहत्या लागी एवी शंकाधी चतुर्विध आहारनो त्याग को. ते वखते चतुर्विध १ हजार करोड वर्ष माटे कयु परखाण ते रही गयेल छे. कदि विविहार उपवास तेटलु फल होय ने चौ. विहार उपवास दश हजार करोड वर्षनु होय तो होय.

व्यास्पान २४८ म. दशमा अहा पपसाना दश भेद अने तेनं फल. (२१७) संघे एकत्र पहने साध्वीने कहां फे-'तमे शुद्ध भावधी उपवास करापो हतो, तेथी तेन तमने कांड पण पापचित्त नधी." साध्वीए श्रीसंघने कछु के-"जो साक्षात् जिनेश्वर मने कहे तो मारा मननी शंका दूर थाप, ते सिवाय मारुं मनं शीत घशे नहीं." से सांभनीने सर्व संघे कापोत्सर्ग पो. एटले शासनदेवी आवीने बोली के-"जे काम होय ते कहो, हुं शं काम करूं?" संघे कछु के "आ साध्वीने सीर मंधर स्वामी पासे लइ जाओ." देवीए का फे-"तमे सर्व संघ मारी निविन गति थवा माटे कापोत्सर्गाज रहो." संघे फरीने कायोत्सर्ग अंगीकार को. एटले देवी ते साध्वीने जिनेश्वर पासे महाविदेह क्षेत्रमा लइ गइ. साध्वीए प्रभुने नमीने पोतानो वृत्तांत करो. त्यारे प्रभुए कहां के-"हे साध्वी! तुं निर्दोष छे." ते साध्वीने जोहने त्यांना लोको अति आवर्य पाग्या. पछी जिनेश्वरे तेने कृपाथी चे चूलिका आपी. साध्वीनो संदेह नष्ट भयो, एटले शासनदेवी तेने पाछी पोताने स्थाने लावी. संधै फापोत्सर्ग पार्यो. पणी पक्षा आपाए श्रीसंघने कहा के-"श्री सीमंधर स्वामीए मारा मुस्थी संघने माटे पो तथा चार अध्यपन मोकल्या हे, ते विपे परिशिष्ट पर्वमा कामु छे फे- भावना च पिमुक्तिश्च, रतिकल्पमथापरम् । तथा विविक्तचर्या च, तानि चैतानि नामतः ॥ १॥ भावार्थ भावना, विमुक्ति, रतिकल्प अने एकांत चर्पा ए चार अध्प. पनोना नाम . अप्येकया वाचनया, मया तानि धृतानि च । उगितानि च संघाय, तत्तथाख्यानपूर्वकम् ॥२॥ भापार्य--" में एफज वाचनाए करीने ते धारण करेला , अन ते जेवा महण पापों हतां देवांज में श्रीसंपनी पासे फही संभयन्पा छे. आचारांगस्य चूले दे, आद्यमध्ययनद्रयम् । दशवकालिकस्पान्य-दथ संचे नियोजितम् ॥३॥ भाषार्थ-" पूर्वोक्त चार अध्यपनाना पहेला घे अध्यपन श्रीआचारसंग सूत्रनी बिका रुपे अने वाफीना ये दशवकालिक सूत्रनी चूरिफारुपे सिंघ जोडीदीयो." २८ (२१८) “उपदेशमासाद भापान्तर-भाग ४ थो-स्तंभ १७ मो. त्यार पछी हमेशा यक्षा आर्या श्रीस्थूलभद्र विगेरे मुनिओनी पासे श्री सीन धर स्वामीए कहेला सीयक मुनिना पचखाणना फळनुं वर्णन करती हती. श्रीपक मुनिए यक्षा आर्यानी प्रेरणाथी एक उपवास मात्र करवायी शुन गति प्राप्त करी. सीमंधर स्वामीए पण ते वन्नेनी प्रशंसा करी, माटे सौए तप काई, तथा वीजाने कराववं.' ॥ CRECRORSCRECRECECRECRACT इत्यददिनपरिमितोपदेशमासादवृत्ती सप्तदशस्तंभस्य पट्- चत्वारिंशदधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २४८ ॥ व्याख्यान २४९ मुं. दश भकारना प्रत्याख्यान विपे. प्रत्याख्यानं द्विधा प्रोक्तं, मूलोत्तरगुणात्मकम् । द्वितीयं दशधा ज्ञेयमनागतादिभेदकम् ॥ १॥ भावार्थ---" मूल गुण तथा उत्तर गुण रूप चे मकारनां प्रत्याख्यान शाब का पहला रे, तेमा उत्तर गुण मत्पाख्याननाअनागत विगेरे दश भेद कहेला." मनि एटले अविरनि रूप प्रवृत्तिनुं प्रतिकळपणे आख्यान कहेवा यहां पटले रिनि करवी. ते नाम प्रत्याख्यान कहेयाय है. तेना ये भेद है. पहेलें लगुण भरपारपान ने साधुने पंच महामत रूप अने भावकोने पांच अगुवन र है. ची उनरगुग प्रत्याख्यान ते सायने पिंडरियहि विगैरे अने धारकाने गणना मादिसे. मत्याम्पान समपं शिव्ये विनय पूर्वक सारीरीने उपयोग रासाने गुरुना वदनानुसार प्रत्यारय्यान प्रहण कर. तं प्रमाणे प्रत्यारपान लेवाना गार मांगा. शिन पोते प्रत्पाग्यान मरूप जागना होप अन मंगल हानाय गुलाम पहचान ले १, गुरु ज्ञानरान हाय अने मिस अजाग होप २, शिन्य माग तो होप अने गुम अजाग होप ३ अने शिय नपा गा पत्रे अजाग होप ५ मा चार मांगा पहली मंग सुद्ध है. बीजों पर , कारण ये गा पारपान २४९ हैं. इस बारना भरपारपान वि. (२१९) , गाना होप मो अजाण एसियने गक्षेपमा गमजानीने प्रत्यारपान करावं अन्पधा मो मे भांगो अशुद्ध हे पीजो भौगो पण अगृह ऐ. परंतु तवा माता गुरु मने नहीं तो मरना बहुमानधी गुरू, गंबंधी, पिना. काका, मामा, भाइ के शिल्प विगैरे अजाणते पण सासी कप फरीन पत्पाग्यान ले, तो ते पोते माता होवाची शुद्ध जाणवो अने पायो भांगी तो गधा अशुद्धज है. उत्तरगण भरपारपानना दश प्रकार ई. ते हमेशा उपयोगी होवापी प्रथम सेन स्वरूप पाह. अणागयमइवंतं, कोडीसहियं नियंटि अणागारं । सागार निरवसेस, परिमाणकडं संकेय अध्धा ॥१॥ शब्दार्थ-अनागन, अतिक्रांत, कोरी पहित, नियंत्रित्त, अनागार, सागार, निरोप, परिणामात, परत अने अध्या ए पश प्रकार है. १ पपण विगेरे पर्व आगर आरवाना होप, तेमां अहम आदि तप फाई होप परंतु पप्पणमा तप करवायी गुरु, ग्लान विगैरेनी वैपावध कर. यामां अंतराप आवशे, एम लागर्नु होप तो ने पर्व आव्या पहेलांज ते तप फरी रे से अनागत तप कहेवाप ऐ. २ पप्पणादि पर्वमा गुरु विगैरेनी वैपाव- धमा व्याकुल रहंदापी तप पर शस्युं नहीं तेधी ते तप पर गया पछी करप हे अतिक्रांत तप पहेवाप . ३ प्रथम दिवमे मातःकाले अभक्तनुं प्रत्पाख्यान करीन से दिवस उपगम करे, अने बीजे दिवसे प्रातःकाठमां पण पहेले दिवसे जे वसते उपवासन पराण फ होप नेज वसने बीजा उपासन पञ्चसाण ले, एटले चे उपवामनी कोटी माथी ते पोटी महित पपसाण कहेवाप . एवीज रीन पारणं फयां पहला भाबिल विगरे सपना पचसाण करवां ते पण कोटि सहित पहेबाप है. ४ उपवासादिक फरवानां जे दिवसने माटे निश्चप कयों होय ते दिवर ग्लानत्वादिक अंतराप प्राप्त भया एता पण नियम पूर्वक उपवा. मादिक परे ते नियंत्रित पयमाण फहवाप छे. आq तप पूर्व चौद पूर्वधर विगैरे तथा प्रथम संघपणारा, अन ते वसतना स्थविर फरूपीओ पण करता हता, परंतु समित समयमा ते तपनो विच्छेद थपो छ. ५ अनागार "एटले महत्त- रागारेणं " विगेरे आगार रहित जे पयाण करवू ते अनागार फहेवाय आ पक्षमाणमा पण " अन्नग्यगाभोगेणं सपा महसागारेणं " ए वे आगार तो आज ऐ; फेमकं फोड़ वसन अजाणतां अपवा रभसतापी मुसमा आंगी, -- (२२०) उपदेशमासाद भाषान्तर-भाग ४ थो-स्थम १७ मो. 'तृग विगैरे नास्त्री देवाप अथवा अचिंत्या मुखमां आवी पडे. माटे उपरना वे आगार सिवाय बीजा " महत्तरागारेणं " विगेरे आगार रहित पञ्चखाण करते अनागार मञ्चस्साण कहेवाप छे. ६ महत्तरादिक आगार सहित जे पञ्चस्वाम करवामां आवे ते सागार पचखाण कहेवाय छे. एमां महत्तराकार होवापी काइ महत् कार्यप्रसंगे गुरुनी आज्ञावडे पच्चस्साण कर्या छतां पण कदाच भोजन कर, पडे तो तेथी पञ्चखाणनो भंग थतो नथी.७ चार मकारना आहारनो सर्वथा त्याग करवाते निरवशेष पञ्चसाण कहेवाय छे, तेमां अशन एटले लाडु, मांडा, साजा विगरे, पान एटले पीवाय तेवी वस्तु, ख रनो रस, द्राक्षरस विगेरे, खादिम एटले नात्रीपेर विगेरे फळ तथा गोळ धाणा विगेरे अने स्वादिम एटले एलची, कपूर, लविंग, सोपारी विगैरे. ए चारे प्रकारना आहारनो त्याग करवामां आवे छे. आठमुं पारि माणकृत नामर्नु पञ्चखाण छे, तेमां परिमाण एटले कवळ (कोटीआ) तथा भिज्ञाना घर विगैरेनी संख्यातुं करएटले नियम करवो ते. आ तपमा जंटलं परिमाण -कयु होय तेथी अधिक वस्तु वापरवी नहीं एम समजबुं. ९ नवमं संकेत पच्चखाण छे. तेमां "संकेत" एटले "घर" सहित जे होप ते अर्थात् गृहस्थ; अथवा संकेत एटलेज गृहस्थो तैमने करवा लायक पञ्चखाण ते सांकेतिक पञ्चस्वाण कहेवाय छे. आ पञ्चखाण माये गृहस्थोनेज होय छे अथवा "केत" एटले चिन्ह अने "स" एटले सहित अर्थात् कांइ पण चिन्ह सहित लेवामां आवे ते. जेमके कोइ श्रावक पोरसी आदि पच्चसाण लइने क्षेत्र विगैरे अन्य स्थाने गयो होय अथवा घेर ज रह्यो होय. पछी प्रत्यास्याननो समय पूर्ण थयो होय पण भोजनसामग्री थइ न होय तेथी एक क्षणवार पण प्रत्याख्यान विना रहेg योग्य नथी एम धारीने ते अंगुठा विगैरेनुं चिन्ह करे, एटले के-"ज्यां सुधी मुठीमा अंगुठो राखी नवकार गणी वहार का नहीं त्यां सुधी, अपरा मुठी वाचं नहीं के गांठ छोई नहीं त्यांमुधी मारे भोजन करवं नहीं." एवीज रीते "ज्यां सुधी घरमा पैमुं नहीं, अथवा परसेवाना बिंदु मुकाय नहीं, अथवा दीयो ओलवाय नहीं, त्यां मुधी मारे भोजन करवु नहीं एको नियम करी राखे ते संकेत पचल्याण कहेवाय छे. केटलीक वसत पोरसी आदिपच्चसाण क न होय पण मात्र अंधी विगैरेनु चिन्ह धारी अभिग्रह करवामां आवे छे तो ते पण सांकेतिक पञ्चसा- पप गणाप है. आवी रीते साधु पण पञ्चसाग करी शके छे. १० दशम अध्धा पञ्चसाण छ. अध्या शब्दै काळ कहवाय छे, तेमा मुहूर्त पहोर विगेरे कारनो नियम करीने पच्चसाण करवामां आवे छे तेथी तेने अध्या . पञ्चसाण कहे है. नेनुं स्वरूप पाटलाव्याख्यानमा आवी गपुं छे.

। व्याख्यान २४९ मु.दश भकारना भत्याख्यान विपे. (२२१) फाइ पण पचखाण लीधुं होय तो ते दामनकनी जेम घरावर पारवं. वेनं दृष्टांत नीचे प्रमाणे- हस्तिनापुरमा सुनंद नामे एफ फुलपुत्र रहेतो हतो. तेने जिनदास नामना श्रेष्ठी साधे मैत्री हती. तेथी ते श्रेष्ठी पामे हमेशा पचवाणनो महिमा साभस्तो हतो. एकदा श्रेष्ठी तेने गुरु पास ला गया. गुरुए अनागत आदि भत्याख्यान स्वरूप तथा फरनुं वर्णन कयु. ते सांभरीने सुनंदे मधर्मासन पगसाण शुद्ध भावपी ग्रहण क. पछी कोई वसत सर्व स्थाने मोटगे दुष्कार पटयो; तेथी छठा आरानी जेम सर्व लोक मापे मांस भक्षण करनारा यह गया. सुनंदना स्वजनो धुधाधी अत्यंत पीडावा लागपा, तेथी तेने एक दिवस पगो उपालंभ आपीने तेना सारा सापे माछला लेवा माटे मोफल्यो. मुनंद पानीमा जाम नांसी; परंतु जाळमा फसापेला माछला जोइने तैमने मूकी देवोहतो. ते जोड़ने वेना सागए फम्युं फे- "हे घनेवी ! तमे कोइ मुंडाना वाप रूपी जारा फ. सापा छो, तेपी तमा नीपुत्रादिफने दुःस रूपी जारमापी शी रीते पाटी शकशो! जाग्यं धमाएं याप!" विगैरे फसा एना पण तेणे ते दिवस एके मालं पकडधु नहीं. तेवीज रीते पीजे दिवसे पण एवं माण्डं पर नहीं, अने कहेवा लाग्यो फे-"हं शुं करूं ? कोई वसत मने मरप पकरवानो अ- भ्यास नपी. " से सांभीने सना स्वजनो तेने शीसदवा लाग्पा; परंतु तेना निर्मल धर्मनी भावना गह नहीं. प्रीने दिवसे तराब पर जाने जार नाही. संमा एक मालानी पसि टी गइ, वे जोइने मुनंद अत्यंत शोकावर पपी. सेणे स्वजनाने पाई के "हं फोर वसन पण आई हिंसान काम करीश नहीं. प्रफुल्लित मनपी तेणे निरवशेष अनशन- पपरसाण र, अर्थात् आहारनो स्पाग फो. त्पांधी मरीने से राजगह नगरमा मणिफार श्रेणीने पेर पुत्रपणं उत्पम पपी. मातापिताए नैनं दामनक नाम रास्पं. अनुक्से वृद्धि पामा ते आर पनी पपी; एटले मारीना उपद्रवधी तेनुं सर्व पुटंब नाश पाम्पं; सेपी अपने सी ते पानाना घरमांधी नासी गयो. फरा फरसा सेज नगरमा मागरदत नामना श्रष्टीने घेर आयो, ने नोकरी परीने आजीविका फरवा लाग्पो. " एम पहनि एक दिवस फोर ये मुनि गोचरी माटे से शेठने घर आया. मग बोरा साथ मामुद्रिक शाखमा निपुण हता, सेणे पापनपने लोग्ने पीजा इनिने पाई. 'आ पामरणार्नु पाम परनार मागम से वृरिपामीने भाजपरनोवामी परी." आ प्रमाणे साधन वपन श्रीए भाननी ओपे उमा रहीने माम, पी " .२२२) उपदेशपासाद भाषान्तर-भाग ४ यो-यंभ १७ मो. जाणे वज्रघात थयो होप तेम तेने घणो खेद उत्पन्न थयो. तेणे विनायु के-" आ बाळंकने कोइ पण उपायथी आज ज मारी नायुं, एटले वीजना नाश कर्या पछी अंकुर क्यांधी यशे?" ए प्रमाणे विचारीने तेणे ते वारकने लाइनो लोग बतावीने चांडाळने घेर मोकल्यो. त्यां एक चांडालने ते श्रेष्ठीए प्रयमधी द्रव्य आपीने साधी राख्यो हतो अने तेने कयुं हतुं के-" हुं तारी पारी मोकलं ने बार- कने मारीने तेनी निशानी मने वतावजे." ते वाळकने मृगलाना बच्चानी जेवो मुग्ध आकृति (सुंदर आकृति ) वालो जोइने ते चांडाळने दया आवी, तेथी तेनी कनिष्टिका आंगठी कापी लइने ते बाळकने तेणे का के-"रे मुग्ध! जो तुं जीववाने 'इच्छतो होप तो अहाँथी जलदी नासी जा." ते सांभळीने ते ज सागर श्रेष्ठ गोकुळ जे गाममा हतुं ते गाममा गयो. त्यां गोकुळना रक्षण करनारे तेने विनयी जोहने पुत्र तरीके राख्यो. त्यां ते मुख रहेवा लाग्यो; अनुक्रमे युवावस्था पाम्यो. एकदा सागर श्रेष्ठी गोकुलमां आव्यो, त्यां छदेली आंगळीना चिन्हथी तेणे दामनकने ओळख्यो. पछी कांइक कार्यनुं मिष करी गोकुछना रक्षकने कहीने श्रेष्ठीए पोताना पुत्र पर कागळ लखी दामनकने तेनी पासे मोकल्यो. दामन कागक लइने उतावळो राजगृहे पहोच्यो. अश्रांत चालवाने लीये थाक लागवायी गाम वहार उद्यानमां कामदेवना मंदिरमां ते विश्रांति लेवा बेठो. त्यां तेने थाकेलो होवाधी तरतज उघ आवी गइ; तेवामां सागर श्रेष्ठीनी विपा नामनी पुत्री पतिनी इच्छाथी तेज कामदेवना मंदिरमा आवी. त्यां दामनफनी पासे पोताना पितानी मुद्रा. वाळो कांगळ जोइने ते कागळ तेणे धीरेधी लइ लीघो, अने कागळ खोलीने ते वांचवा लागी. "स्वस्तिश्री गोकुळथी ली. श्रेष्ठी सागरदत्त समुद्रदत्त पुत्रने स्नेह पूर्वक फ. रमावे छे के-आ कागळ लावनारने वगर विलंबे तरतज विष आपजे, तमा कांड पण संदेह करीश नहीं. आ प्रमाणेनो लेख वांचीने दामनकना रूपथी मोहित थपेली विपाए सटी वढे आंसनी मेपथी विपं उपर बिंदु काठीने "प" पासे कानो करी विषने बदले विपा फयु. पी ते कागल बंध करीने हतो तेम मूकी दइ हर्षपी ते पोताने घेर.गइ. केटलीक वारे दामनक पण जागृत थ्यो. एटले :गामयां जइने तेणे श्रेष्ठीपुत्रने ते कागळ आप्यो. ते पण कागळ यांची आनंद पाम्पो अने तेज वसते लग्न लइने -मोटा.आडंबरथी. सर्व जन समक्ष पोतानी येन विपाने तेनी सापे परणावी. दामनक देनी माय मुखेथी विलास करवा लाग्यो. फेटलेक दिवम व्याख्यान २४९ मुं. दशमा अडा पयसागना दश भेद अने तेनु फळ. (२२३) सागरश्रेष्ठी घेर आव्यो, एटले विपाना लमनी वात जाणी ते अति खेद पाम्पो. तेणे विचार्यु के- " अहो! मारु चितवैलं कार्य तो उलदं थयुं अने आ तो मारी जमाइ थयो, तो पण प्रपंचधी तेने मारी नासुं. पुत्री विधवा पाप ते सारु, पण शत्रुनी वृद्धि थाय ते सारं नहीं." आ प्रमाणे विचार करीने तेणे पेला चांडाल पासे जाने का फै-" अरे । ते दिवसे वें मने आंगीनी निशानी आपीने ऐतयों ते ठीक कयुं नहीं." चांडाल योल्पो के- "हे शेठजी! हवे सेने देखाडो, हुं जरुर मारी नासीश." पछी श्रेष्ठी तेने मारवा माटे मातृका देवीना देरानो संकेत आपीने घेर आल्या अने दामनरने कयं फे- " हे वत्स ! तुं आजे सांजे विषा सहित मातृका देवीना प्रासादमा पूजा करवा जजे, के जेयी देवीनी कृपारडे तमारा पन्ने- कुशल थाय." पछी सायंकाल था ते दंपती पूजा करवा माटे चाल्या. मार्गमा तेनो सालो मच्यो. तेणे का के- ' क्या जाओगे?' दामनके देवीनी पूजा करवा जवान कां, एटले ते वोल्यो के- अत्यारे पूजानो समय नथी, केमके अंधकार प्रसरणानो समय नजीक होापी घणा दोपने उत्पन्न करनार पदोपनो समय छे. एम कहीने ते चन्नेने त्यांज रोकीने पोते पूजानी सामग्री लइने पूजा करवा गया. प्रथमधीज श्रेष्ठीनो संकेत होवापी पेला चांडाळे तेने देरामा पेसतांज जाणे ते देवीने परिदान देता न होप तैप तेने मारी नांख्यो. पुत्रनुं मरण सांभीने सागर श्रेष्ठीनें वक्षःस्थळ भेदार ग', तेपी से पण मृत्यु पाम्पो. पछी राजाए दामनफने तेना घरनो स्वामी फयों. एक वसत रात्रिना पाठला पहोरे मंगलपाठकना मुसथी दामनके एक गाथा सभिली. तेना भावार्थ एवो हतो के.-" निरपराधीने अनमो नासवा माठे कोइ अनेक प्रपत्नो करे तो ते उलया तेने बहु गुणना करनारा थाप रे. दुःसनेमाटे करेल उपाप मुसनेमाटे थाय छे. केमके कृतांत (देव) ल जैनो पर करे तेने बीजो शुं करी शके ? आ गापा ते प्रण पार योल्यो, एटले दामनके तेने त्रणलास द्रम्प आप्पुं. राजाए एटलं वधुं दान आपवानुं कारण पूछपे, स्पारे दामनके पोतानो सबै पूर्व वृत्तांत फो. एकदा ज्ञानी गुरु मवाधी तेनी पायी पोताना पर्व भवमा फरेला म. स्पारस्याननं फळ जाणीने जाविस्मरण पाथी दामनक विशेष धर्मनो रागी थपो. अनुक्रम मरण पामीने देवलोरलु मुख भाप्त फयु. स्पांची चवीने महाविदह क्षेत्रमा उत्पन्न यह कमे करीने सिद्धिपने पार : भार र विपी.

(२२४.) उपदेशमासाद भापांतर-भाग ४ थो-स्तंभ.१७ मो. t "पूर्व भवमा करेला प्रत्याख्यानना प्रभावथी दामनकनुं शत्रुए अंगोजेलु कष्ट नाश पाम्युं, अने उलटो तेनाज धरनो स्वामी थयो. तेमज अनुक्रमे ते लो- कोत्तर सुख पाम्पो; माटे सर्व कोइए भाव पूर्वक प्रत्याख्यान करवं. ॥ इत्पददिनपरिमितोपदेशमासादवृत्ती सप्तदशस्तंभस्प नवचत्वारिंशदधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २४९ ॥ 1 व्याख्यान २५० मुं. प्रतखंडन करवानुं फळ. यथा श्रेष्ठिसुतः पूर्व, धर्मखण्डनयानया । धनदाख्यः फलखंडं, मत्सोदरपरामिधः॥१॥ भावार्थ-" पूर्व चीजें जेतुं मत्स्योदर नाम छे एवो धनद नामे श्रेषिपुष पमरसाण रूप धर्मर्नु संडन करवाची खंडित फळने पाम्पो." ते दृष्टांत मा ममाण- मत्स्योदरनी कथा. कनकपुर नगरमा फनकरय नामे राजा हतो. ते गामा सागरदत्त नामे एक श्रेष्ठी रहेतो हतो. तेने धनदत्त नामे पुत्र हता. ते गामा सिंहल नामको एक जुगारी रहती हतो, ते एक दिवस कोइ देवीना मंदिरमा गयो भने देवीने पर्छ के-" हे देवी! मने धन आप, नहीं तो तारी प्रतिमा मांगी नातीश. समिटीने देवी बोली के-"तारा माग्यमा धन नथी, तो पण आगाथा ग्रहण कर. जंचिय विहिणा लिहियं, तंचिय परिणमइ सयललोयस्म । इय जाणवि धीरा, पिहरेवि न कायरा हुँति ॥ १ ॥ 'भावार्थ-" ने विधिए रमलं होप छ लेन समर लोकने मात्र पाप है, पर जागीने धीर पुरुषो मंकटमा पण कापर पता नथी."

व्याख्यान २५० मुं. प्रतखंडन करवान फळ. आ गाथा हजार सोनामहोर लइने तुं वेचजे." जुगारी ते गाया लइने जारमा गयो. त्या धनदने ते गापा वांचीने हजार सोनामहोर आपी ग्रहण करी. ते वात तेना पिताना जाणवामां आवी, एटलेतेने घरमाथी काढीमूक्पो. धनदत्त उत्तर दिशा तरफ चाल्यो; रस्तामा चोरोए तेने पफडी लाने वणजाराने बेच्यो. वणजाराएतेने पारसकुळमोजावेच्यो तेओए तेने लोहीने वास्ते वेचातीलीधी. पछी ईमेशा सेना शरीरमांधी लोही काढवाधीते अत्यंत निःसत्व पर गयो. एकदा अचेतन धरने पडेला तेने तेनुं शरीर लोहीपी सरडेलं होवाथी भारंड पक्षीए उपायो, अने सुवर्ण द्वीपमा सूकी दीयो. त्यां पण पेली गाथानो अर्थ संभारतो सतो सुसे रहेवा लाग्पो. एकदा रामिए अरणिनां लाफहां सळगावीने तेना अमि चडे ते ताप्पो. मातःकाळे ते स्थाननी पृथ्वी तेणे सुवर्णमय थपेली जोर. संथी तेणे ते माटीनी इंटो बनावी अने तेनी मध्यमा पोतातुं नाम राखीने तेना आठ हजार ने पांच संपुट बनाव्या. ते इंटो अमिमा पकवता सुवर्णमय पड़ गइतेमनी मेणे एक ठेकाणे उगलो कयों. एकदा कोई यहाणवटी पाणी लेवा माटे । किनारे उतयों. तेगे धनदत्तने पूज्यं फे-" तमे अही क्यांची आव्या हो? धनदत्ते कहां के-" मारी सुवर्णनी इंगे लेवा आल्यो एं, माटे आ इंटो जो तमे माई ठरावीने ल जाओ तो आमाधी चौधो भाग तमने आपशि." पहाणवटीए फल करीने ते इंटो वहाणमो भरावी. पछी विश्वास पमाडीने ते वहाणवटीए इंटोना लोभथी तेने एक कुवामा नासी दीपो. धनदत्ते वामां पगयीपो जोपा. ते पगपीयांने रस्ते अंदर उतरता तेणे एक मनुष्यविनानुं शन्य नगर जोपुं. त्पा चक्र- श्वरी देवीनू मनोहर मंदिर जोहने ते अंदर गपो. देवीने वंदन करीने तेनी पूजा फरी. भक्तिपी ममन्न पहनं देवीए तेने पांच रत्न आप्पा नेमा एक सामाग्य आ. पनार, बीजु रोगनो नाश करनार, त्रीजु आपत्तिमांधी रक्षण करनार, चोएं विष उतारनार अने पानमुलक्ष्मी आपनार हतुं ते रत्नो नेगे पातानी जंपा विदारीने तेमा गोपन्यो पछी धनदत्त नगरमा आगल वाल्पो, पण कोइ मनुष्य जोगमा आन्यु नहीं. चालना चालतो ते राजमहेला गपो अने उपर चो. स्पो तेगे एक मुंदर पन्पा जोइ ने फनपाए तेने मन्मान आप्यु. धनदने तेने नगर गत्य परातुं यार पछ, पटले ते चोली के-"आ निलकपुर नामर्नु नगर है. आ नगरमा मारो पिक महेन्द्र नापे राजा हतो.एकदिवसे शत्रुओए आने गगरने घरीली)नेज रात्रि फोर पंतर मारा पिता पामे आपो. मारा पिताए भने पछयं फे.-" मुं रोग स्पारे व्यंतरे फ, फे- "हुँ तारा पूर्व भरनो मिन . माग पित मेख बनारसको २० (ब) १९ (२२६) उपदेशमासाद भाषांतर-भाग.४ थो-स्तंभ १७ मो. कहो के-"त्यारे तुं आ मारा नगरने ज्या शत्रुनो भय न याप एवं स्थाने मूक." ते सांभळीने व्यंतरे एक शहेर कूवा पासे बनाव्यु, अने आ बीइंक: वाना मार्गे अहीं आण्यु. एकदा कोइ राक्षस अहीं आव्यो. तेणे बने नगर सर्व लोफर्नु भक्षण करीने मनुष्यरहित करी नाख्या. मात्र एक मने जपरणवानी इच्छा जीवती राखी छे, ते आजेज मने परणवानो छे." आ प्रमाणे ते कन्या वात करेछ तेटलामा आकाशमां शब्द करतो ते राक्षस आव्यो. ते कन्याए धनदत्तने कडु के- "तमे अहीं गुप्त रीते रहो, नहीं तो तमने पण ते पापी मारी नांसशे." एम कहीने धनदत्तने चंद्रहास खड्ग वतावीने कधु के-"आ खड़थी ते पापीष्ठने देवपूजाने वसते मारवो, तेथी तेनुं मृत्यु घशे; ते सिवाय तेनुं मृत्यु थाय नेम नथी." आ प्रमाणे संकेत करीने तेने गुप्त स्थाने संताही राख्यो. राक्षस पूजा करवा बैठो ते वखते समय जोइने धनदत्ते खड्गावती तेने मारी नाख्यो. पछी धनदत्त ते कन्याने परण्यो अने रत्नादिक सार सार वस्तु लइने ते वने कूवामा आल्या. ते वसते कोइ वहाणवटी ते कूवामाथी पाणी लेबा आव्यो. तेणे कूवामां मनुष्यो छ अम जाणीने ते वनेने बहार काढया पछी धनदत्तना कहेवायी वहाणवााए तेमने भाई लइने वहाणमा बेसाड्या. वहा- गनो स्वामी ते ग्रीन स्वरूप तया द्रव्य जोइने मोह पाम्यो, तेथी मार्गमा धनदत्तने मैत्रीभावधी विश्वाम पमाडीने समुद्रमा नास्त्री दीपो. धनदत्त तो सर्वत्र गायानो अर्थ स्मरण करी सुख दुःसमा समान रहेतो हतो. समुद्रमा पडतांज तेना हापर्मा एक पाटीयं आव्यु, ते तेणे पकडी ली. समुद्रना कल्लोल उपर ते तरतो हतो तेवामा एक मोटो मत्स्प तेने पाटीया सहित गठी गपो. त्यां तेने बहु खेद थयो अने ध. णी पीडा या, पण ते तो गायानो अर्थ ज विचारवा लाग्यो के 'विधिए जेवा सुरु दुस लरयां होप सेवा भोगवाज पडे है.' पेलो मत्स्य मनुप्पना मारपी सेद पामीने समुद्रने किनारे गपो. त्यां मच्छीमार तेने पडयो. तेने चीरता सेना उदरमाथी घनदत्त नीकल्या ते मन्छिन यह गलो हतो; तेपी मच्छीमारे तेने धीरे धीरे सम्ज कयों. पी कनकपुरना गमान मयं वृत्तान कहीन तेने राजा पामे आग्यो; गनाए तेने तेनो हेवाल पूछ्यो, पटल नेणे फेटलोक वृत्तांत एकनिर्मा कयाः नेी मात्र थाने रानाए नेने पगा मन्कार पूर्वक पीधर घनाव्या. त्पा नगे मत्स्पोदर नाम रास्युं. एक दिवम जे वहाणवटीए तेने फूवामा मांसी दीयो हतो ने तेज नगरे वहाण गहित आल्यो अने राजानी पारी भेट हसीने बटो. त्या ते पगीयरने जोइने नेगे आरम्या. तेथी से वहागवीए रिवाएं Trar पर .

ज्यास्पान २५. मुं. मतसंडन करवानं फळ, (२२७) 2-" आ नवो आवेलो हो, यी तेनी जाति फुळ विगेरे फोइ जाणतुं नहीं होप, मारे जो नेने नीच जातिनो ठराई तो मारुं फष्ट नाश पामे." एम विचारीने मंगे पाडार पामे जाने फाई फे-"हं तने सुवर्णनी इंटो आपीश, पण समारे राज- सभामा जाने राजाना धगीधरने भेटीने तेने कहे के-'हे भाइ ! तुं अमने घणा दि. बसे मम्पो, आटला दिवसपी क्या गपो हतो?" इत्यादि कहीने तेने तमारी जा- सनो उराको." पांडाले से बात फजुल करीने चीजे दिवसे ते ममागे फयुं ते जोड़ने राजाए वे चौडारने पछयु के-"आ ?" त्यारे घोडाळ पोल्पो फे-"आ मारो भाइ , तेने में घगा दिवसे जोपो तेथी हुं रहुं हुं." ते सांभळीने राजाए पगीधरने पूछ के-"अरेरे! तुं मारे घेर क्यांची आव्यो ? तें अमने सर्वने चांडाळ जेवा कां." स्पारे वेणे फयु के-" हे स्वामी ! सांभळो, ते विषे बहु लोगी बात है." एम फहीने पोते गापा लीधी पारथी आरंभीने सर्व हकीकत राजाने निवेदन फरी, अने देवीए आपेला पाचे रत्नो पोतानी जंघामांधी फाढीने राजाने बताया. पी राजाने फह्यु के-"आ पांच रत्नो मारी पासे रया छ, पाकी से पहेलोन मारुं सर्व द्रव्य तेनी पासे ." ते सांभटीने राजाए पेला चांडा. रोने पणो मार मराव्यो स्पारे तेओए कबुल कर्पु के-" नवा आवेला वहाणव- टीप सुवर्णनी इंटो आपीने आ प्रपंच अमारी पासे कराव्यो छे." एम कहीने रा. जाने से इंटो बसावी. राजाए इंटो तोही तो अंदरपी धनदत्तनुं नाम नीकल्पं. पछी राजाए ते वहाणवटीने बोलावीने पोताना सिपाइओने का के-"अरे ! आ पा. पीए मत्स्पोदरनं सर्व धन फयजामा लइने तेने द्वेपबुद्धिपी कुवामा नांखी दीयो ऐ,माटे तेने मारी नासो." एम फहीने देना सर्वे वहाणो लुटी लइ सेने दरिद्र करी दीपो. पी धनदत्ते राजाने विनंति फरीने तेने जीवतो मूकाव्यो. राजाए तेने पो. साना नगरमाथी काढी मूल्यो. परी धनदत्तनी प्रशंसा फरीने राजाए तेने पूछ्यं के-"सुं फोनो पुत्र छे ते मत्य पहे." तेणे सयु के-“हे स्वामी ! आज नगरमा रत्नमार नामे श्रेष्ठी छे से मारा पिता थे." इत्यादि मूळ वृत्तांत को,एटले राजाए हर्ष पामीने तेने कां फे-"हवे तु तारा पिताने घरे जा." स्पारे धनदत्ते का के- " हे स्वामी ! हजुई एक वीजा वहाणवटीनी राह जोउं हुं." राजाए तेनुं कारण पूण् , एटले सेणे पोतानी मिया संबंधी वृत्तांत कयो. केटलाक दिवस गपा पछी ते वहाणवटी देवदत्त शेठ पण तंज गाममा आव्यो. ते भेट लइने विलकमंजरी सहित राजा पास आव्यो. तेने जोइने, धनदत्ते , रा. जाने का फे-"जे माणमनी हं राह जोतो हतो तेज आव्पो छ, अने तेनी साये जेठी छ. ते मारी प्रिया तिलफमंजरी छे.पछी राजाए ते शेठने पृथ्एं (२२८) उपदेशमासाद-भाषान्तर-माग ४ पो-स्तंभ के "आ किनरीना सेवा रूपाळी लांज काढीने उमेली मायाप रे ते बोल्यो के " हे देव ! आसीने हुं फटाह द्वीपमाथी लाग्यौ बीता यी कहे छे के जो मने राजा हुकम आपे तो हुं तारे घेर आभर सर्व राजाए ते घीने पूछयु के-"आ शेठ शुं कहे छे! ते मी तुं खुशी के नहीं?" ते बोली के-“हे राजा! मारा स्वर समुद्रमा नांसी दीयो से अने हं पतिव्रता श्री मु, माटे मने बरीम अमि आपो. आ शेठने छतरीने आटला दिवस में मुश्केलीपी निर्गमन अने अही मी तेने हुं लइ आवी एं. पूर्व में मारा स्वामी पासे' चिप लिहियं ' इत्यादि गायानो अर्थ सांभयो हतो तेनो मने पूरेपूरो अनुमर छ, माटे हवे मारा मनमा कोइ पण शोक नथी. " राजाए पछ्यं फे-“हे पुत्री! माग स्वामीने शीरीते ओरखी शके तेम ?" ते बोली फे-"ह देव ! मारा मो आ पातीए समुद्रमा नासी दीगे ,तेपी ते आज सुधी पोथी जीता होय!" में गोमन राजाए गीयरने बनायो. ते जोइने ते बोली के " हे राजा! समान आतिवाय गा पुरुषो दुनियामा होप छ, तेपी आकृतिमानपी निशप पाप? " स्पारे पनामे निलाग्नो वृत्तान, राक्षसन मारई, पुवामापी पहार मागगरे गां पाई, एदले नेगे लेने परापर ओररपो, अने राजाने कहई फे ki! आग मारा माणनाय."पी राजाए देवरा शेठनु मसलाली अनेमारीनागना हम्म आयी. ते यपतं पण धनार्ग निनि करीने मेने पायो पाली पनदत पानानी पिपा महिन गजानी मामाधी मोटा ओपन पर गो. न जाइन तैना मानापिताने पगाह पयो पाग पनाम गजानी गा नपानमा मुनिने वाया गया। स्पा धर्म रामनन गुरन -" हे भगगन ! में पो मामा के पार "गर बोया -"है धनदमः तागत मान वनात गमिरनपुर मनार पर रहना. से पता चानमा गया. यो को.. fa देश बानि मनी माग यही में वर्ष गुगए पहेली योगना गा. दिने मन मलिश अंगीकार को. गाने मीन ने गोगाने पर ..मी वर मानीन नंगे पर माग गर्ग, पण पाय Ar "katीन दान में भारतीय मनोगाम को?" मन्त्री र मनी नयागी. मामा "द गधी भोगो full इस TITAMATr-"याणा "

पारस्पान २५० मुं. तसंउन फरवातुं फळ. (२२९).
:-"आ नयो ने आ भवमा जमरशे के नहीं ? फेमके शास्त्रमा तो थोडान पण
प, मारे जो भलाप ." इत्यादि शंका वारंवार फर्या करतो हतो, अने देवपूजा
गे पागल पानी शंका सहित करतो हतो. एक दिवस कोइ पे मुनिने वहोरावीने
मामा जइने, के-"कदाच आ साधुओ सुंदर वैप पहेरे तो तेथी जैन धर्ममां शं दूषण
से मळपो वठी फरीधी विचार करवा लाग्पो फे-"अरे! में खोटो विचार को. के.
नो रारा वस्त्र पहेरवा, देहनी परिचर्या फरवी तथा तेनी शुश्रूषा करवी ते सर्व
जिादवने वधारवाना' उपाय छे; माटेज साधुओं ते काम करता नथी." इत्यादि
इन तथा अशुभ परिणामयी आंतरे आंतरे शुभ तथा अशुभ कर्म तेणे बांध्यु. छे.
नेट आपने अंते मरण पामीने ते भुवनपति देवता थयो; त्यांची चवीने तुं धनदत्त
यो ऐ. ते पूर्व भवा धर्मकार्यों का, पण तेमां दूपण लगाड्यां तेथी तेनां फळ
पसने दुःस सहिन मुस आभवमा माप्त ." आ पमाणे सांभळीने धनदत्त माईत
"पो. पी संज्ञामो आवीने जातिस्मरण थवाथी मातापितानी आज्ञा लइने वै.
ग्पवढे राजा सहित तेणे दीक्षा ग्रहण करी. स्पांधी मरण पामी वैमानिक देव.
- मुस भोगवीने ते महाविदेह क्षेत्रमा उत्पन थयो, अने धर्मर्नु आराधन करीने
नुक्रमे मोले गपो.
दश दृष्टांत दुर्लभ एवो मनुष्यभर तथा बीजी आर्यदेशादि सामग्री पा.
मे तथा संसारनी असारता जाणीने निरंतरनं सुख (मोक्ष) इच्छनारा पुरुषोए
। तर धर्मकार्यों करवा."
न
..
॥ इत्यादिनपरिमितोपदेशमासादवृत्तौ समदशस्तभस्प
पश्चाशदधिकद्विशततमः प्रबंधः ॥ २५० ॥

.. व्याख्यान २५१ मुं. मौन एकादशीनी कथा. प्रणम्य श्रीमद्रामेयं, पार्श्वयक्षादिपूजितम् । माहात्म्यं स्तौमि श्रीमौनैकादश्या गद्यपद्यत् ॥ १ ॥ भावार्थ-"श्री वामा माताना पुत्र, पार्श्व पक्षादिकोए पूजेला एवा श्रीपा. नाय प्रभुने नमस्कार करीने गद्यपद्यात्मक एवं मौन एकादशीनें माहात्म्य कहुंएं. एकदा द्वारका नगरीमां श्रीनेमनाथ स्वामी समवसा ते समाचार वनपालना मुखथी समिळीने श्री कृष्णा अति होपत थया. परी ते वनपाळने योग्य दान-आ- पीने सर्व समृद्धि सहित कृष्ण शिवा राणीना पुत्र श्री नेमनाय मभुने दिया गया. विधि पूर्वक वांदीने योग्य स्थाने बेसी नीचे प्रमाणे भगवाननी देशना सांभली. एगदिने जे देवा, चवंति तेर्सि पि माणुसा थोवा .। कत्तो मे मणुय भवो, इति सुरवरो दुहिओ ॥ १॥ भावार्थ-"एक दिवसमा जेटला देवो चवे छ ते करतां पण आ पृथ्वी उपर माणसो ओटा छे. तेथी देवताओ चित छ के "अमने मनुष्यभव क्याथी मले ?' माटे तेओ दुःस धारण करेछे. एवी रीते देवने पण दुर्लभ मनुष्यभव जाणीने म माद फरवो नहीं." अनाण संसओ चेव, मिच्छत्ताणं तहेव य । रागो दोसो मइन्भंसो, धर्ममि य अणायरो ॥ १ ॥ जोगाण दुप्पणिहाणं, पमाओ अठ्ठ महा भवे । संसारुतारकामेणं, सव्वहा पजियपओ ॥२॥ भावार्य-"अमान, संशप, मिय्पात्ल, राग, देप, मतिनी भ्रष्टता, धर्म उपर अनादर अने जोगन मणिधान-ए रीते ममार आर मकारना; संधी गंगारथी मन परा इमनाराए मेनो सर्वपा त्याग करवी."

- पारपान २५१ . मौन एकादशीनी पा. (२१ त्पादि धर्मदेशना सामरीन श्री प्रभुने फाएं 2-" हे भगवन् । हुँ आहानेश रानफार्पमा व्यन होगपी निरंतर धर्म शीरीते फरी शकुं १ माटे आसा वर्षको एक असम दिवस सार सहोप ते यतावो" भगवाने फहां फे.~"हे कृष्णो जो नमारी एची इच्छा होप तो मार्गशीपं मासनी शुक्ल एकादशी उत्तम रीत आरापन करा. दिवसे वर्तमान चोरीशीनां प्रण नर्षिकरनामळीने पांच फल्पाणफ पपी. के विषे राई फे-- अस्पां चक्रिपदं हित्वा, ग्रहीदरजिना व्रतम् । जन्म दीक्षां च सम्ज्ञानं, मल्ली ज्ञानं नमीश्वरः ॥ १॥ भायार्थ-"आ एकादशीन दिवसे श्री अरनाथ प्रभुए पक्रवर्तिपणं छोडीन पारिभ अंगीकार फयु हत; मल्लीनापनां जन्म, दीक्षा अने फेवरज्ञान ए प्रण पाल्याणक पाहता, अने नमिनापर्नु कंवरझान फल्याणक पपुं हतुं." आममाणे नियम पूर्वफ से दिवसे पाव भरतमो तथा पांच ऐवतमा प्रण प्रण तीर्थयरोनो परीने पांच पांच फल्याणको पवापी पचास फल्याणको पपो ऐतेमज अतीत, अनागत अने वर्तमान समपना भेदपी एफसो पचास फल्या- गको प्रीश धोवीशीमां थाने नेवं तपिंकरोना पपो ऐ. तेथी आ दिवस सौथी उत्तम . अर्फ पुराग नामना शेवी शास्त्रमा पण आ एकादशीन माहात्म्प वर्णव्युं छे फ.-" हे अर्जुन । हेमंत मनुने विपे मार्गशीर्ष मासनी कल्याणकारी शुक्ल एका- पनि दिवसे जरुर उपवास करवो, फेमके जे हमेशा पोताने घेरचे लास ब्राह्मणोने भोजन करावं तेने जटलं फळ मई नैटलं फळ मात्र आएकादशीना एक उपवा- सपी मळे. जेम केदारनाय तर्षिमा उदफपान फरवाची पुनर्जन्म पतो नथी,तेम आ एकादशीना उपवासपी पण पुनःजन्म पती नपी. हे अर्जुन! आएकादशीगर्भवासनो नाश फर , सेथी ने बनना पुष्प समान पीफोर पुण्य पयुं नयी अने यशे पण नहीं. है अर्जुन ! हजार गापा- दान फरवापी जेटलुं पप्प पाप छ तेथी अधिक पुण्य एक पवारांनी भक्तिपी पाप, हजार ब्रह्मचारीनी भस्ति करता जेटलं पुष्प थाप वे- थी अधिक पुष्प एक वानप्रस्थाश्रमीनी भक्तिथी यांप से, हजार वानप्रस्थाश्रमीनी भक्ति फरा अधिक पुग्प पृथ्वीनू दान करवापी पाप ,, भूमिदानपी दशगणु पुण्य मब अलंकार सहित कन्यादान देवापी पाप , कन्यादानपी परागणुं पुष्प विचादानी पापणे, विचादानी सोगणं पुण्य मुख्याने अन्न आपरापी थाप छे, नधी मागणं पुन्य गोमेध यजयी, नयी सोग अश्वमेध यङ्गयी, तेथी सागर नरमेध उपदेशमासाद भाषान्तर--भाग ४.यो-स्तंभ १७ मी. .पज्ञथी अने तेथी हजारगणुं केदारनायनी यात्रा करवायी गाय ..., एकादशीना.पुण्यनी तो संख्या ज नधी तेथी ब्रह्मादि देवी पण,एन आर इत्यादि लौकिक शाम्रोमां पण हे कृष्ण! आ एकादशी- माहात्म्य वर्णव्यू के. आ प्रमाणे लोकोत्तर फळ आपनारु मौन एकादशीनं वर्णन नमीश्वर मा , मुखथी समितीने श्रीकृष्णे फरीने पूछ्यु के-“हे स्वामी! आ एकादशीनु आगमन पूर्वे कोणे फयु छ ते कहो." त्यारे ममुए मुव्रत श्रेष्ठीन जे दृष्टांत कयुं ते आ माणे- "धातकीखंडमां भावला विजयपत्तनमा सुर नामे एक श्रेष्ठी रहो हती. राजा पण तेने वह मान आपती अने गामना सर्व व्यापारीआमां ते अग्रेसर हतो. तेने नामनी शीलवती पत्नी हती. एक वखत ते श्रेष्ठी मुखे भो 'हतो. पाछली रात्रे निद्रा दूर थइ ते वसते तेने विचार थयो के-" हुँ पूर्व जन्मना पुण्योदयधी सुखमा मन थइने दिवसो निर्गमन कर इं; परंतु परलोक हितकर 'कार्य। कंइ पण करवं जोइए, केमके ते विना सर्व निरर्थक छे." ए प्रमाणे विचार करता सूर्योदय थयो, एटले शय्यामांधी उठी पोतार्नु नित्यकर्म करीने ते श्रेही गुरुने दिवा गयो. गुरुने वांदीने यथायोग्य स्थाने धर्मदेशना सांभळया बेगे. शुरुए देशना आरंभी. आलस्स मोह वना, थंभा कोहा पमाय किविणता। भय सोगा अन्नाणा, वस्खेव कुऊहला, रमणां ॥ १ ॥ भावार्थ-"आलस्य, मोह,वर्णना, स्तब्धता (अहंकार), क्रोध, प्रमाद (निद्रा) कृपणता, भय, शोक, अज्ञान,विकथा, कुतूहल अने रमण (रवि).ए तेर काठीमानो त्याग करवो. आ, काठीआनो जे त्याग करतो नयी ते नरकगतिमा उत्पन्न धाप छै. कई -- पण कोडि अडसहि, लख्खा नवनवइ सहस्स पंचसया । चूलसी अहीय नरए, अपइठाणमि वाहिओ ॥१॥ भावार्थ-पांच करोड, अहसठ लास, नवाणं हजार, पावसो ने चो राशी.व्याधीओ अमतिष्ठान नामना सातमी नरकने छल्ले पायहे थे." माटे है श्रेष्ठी! आवो नरकना दुःसनो,नाग, करवा माटे हमेशा धर्म करवो, फेसरे पुग्पनो महिमा वित्य रहै. कड्डाछ के- व्याख्यान २५१ . मौन एकादशीनी कथा. (२३३) भरहे य केइ जीवा मिच्छादिठी य भद्दवा भावा । ते मरिऊण नक्मे, परिसंमि हुंति केवलिणो॥१॥ भावार्थ:-"आ भरवक्षेत्रमा केटलाएक भद्र परिणामी मिथ्याहष्टि जीवो पण छ के जे अहीपी मरीने नवमे वरसे ( महाविदहमां) केवली थाप छ." हे श्रेष्ठी! "मुलभ घोधी जीवने कोइ पण दुष्कर नपी. इत्यादि साभटीने श्रेष्ठी बोल्पो 2-“हे महाराज! गृहकार्पमा सुचलो रहेबाथी हमेशा धर्म फरवानी मारी शक्ति नपी, तेथी मने एक एवो दिवस बतावो के जेथी ते एक दिवसना आ- राधनधी आसा वर्ष जेटलुं पुण्य मळे." स्पारे गुरुए कहां के-" मार्गशीर्ष मासनी शुक्ल एकादशीने दिवमे उपवास पूर्वक आठ पहरनो पोसह लेयो अने से दिवसे सावध वाणीनो व्यापार तदन बंध करीन मौनपणे रहे. ए प्रमाण अगिपार मा. गंशीर्प मास मुधी एकादशीने दिवसे पूर्वोक्त विधि पूर्वक तप करीने पछी मोटा उ. त्मवधी तेन उद्यापन कर." आ प्रमाणे समितीने ते श्रेष्ठीए अति हर्षपी भाव पूर्वक परिवार सहित ते व्रत अंगीकार क; अने तप पूर्ण भयं त्यारे विधि पूर्वक तनुं उद्यापन कंप. त्यार पछी पंदर दिवसे तेने एकाएक शुलनो व्याधि उत्पन्न पपी तेपी मृत्यु पामीने ते अग्यारमा आरण नामना देवलोकर्मा उत्पन्न भयो. अग्पारमा देवलोका एकवीश सागरोपमनुं आयुष्य भोगवी त्यांची चवीने आ भरतक्षेत्रमा सोरिपुर नामना नगरमा समृद्धिदत्त श्रेष्ठीनी भार्या प्रीतिमतिनी फतिमा पुत्रपणे उत्पन्न थयो. गर्भना महिमाथी भीतिमतिने दोहद थपो के-"हुँ श्रावकना पार मत ग्रहण करूं, महानतने धारण करनार मुनिओने अशनादि वहो. रावीने वेमनी भक्ति फळं, सर्व संसारी जीवोने बनधारी फलं, तेमज नृत्य, गीत, बाजिन तथा वार्ता विनोदर्मा सम्पक प्रकारे व्रत पारनाराओना गुणोनुं श्रवण कर." इत्यादि दोहद श्रेष्ठीए पूर्ण कर्पा पछी समप आवर्ता पीतिमतिए रूप अने गावग्पपी भरपूर एका पुत्रने प्रसव्यो. नाल दाटवा माटे पृथ्वी खोदतां तमांधी नि- धान प्रगट पपुं. पिताए सुनत नाम राख्पुं. अनुक्रमे ते गुरुनी साक्षी मात्रयीज स. मन फन्गओ शीरूपो. युवावस्था पामता पिताए तेने महोत्सव पूर्वक अगिपार क- न्यानो परणादी. पछी आयुन्य पूर्ण था तेनो पिता मरण पाम्पो एटले ते सुत्रत अगिपार करोड द्रव्पनो स्वामी थपो. एकदा ते गुरुने वंदन फरवा गपो. ते गुरु पांच समिति तथा ऋण मुप्तिधी युक्त हता, पांच महाव्रतनी पचीश भावना अं: फरणमा मनन फरनारा हता, पांच महानतनो भार धारण करवायां धुरंधर हता. देव, मनुष्य, तिपंच अने पोताथी उत्पन्न पता भयंकर उपमर्ग रूपी शत्रुओन तथा भावीश परीपह रूपी शत्रुओनी सेनाने जीतनारा हवा, मतावरीश गगोपी १० (२३४) उपदेशमासाद भापतिर-भाग ४ थो-स्तंभ १७ मां. विराजमान शिष्ट मुनिओना नायक हता, अतिवार रहित पांच प्रकारना आवाहन पालन करनारा हता,संसारी जीवान मूर्दा पमाडनार विषपसमहथी विरमला हना, त्रण भुवनना लोकोन किंकर रूप करवायी अति गर्विष्ठ घपला काना जेमणे. दूर करलो हता, अर्हत्प्रणीत शायमा कहेला अतिसूक्ष्म विचारांनी मारी रीते बोध हांवाथी सर्व भव्य प्राणीओना हृदयने आनंद पमाडवा हता, चंचर एका पांच इंद्रियो रूपी उद्धन अञ्चोने तणे नियममा राखेला हता, अमृत समान धर्म- देशना बड़े सर्व भव्य माणीओनां जीवित रूप हता, सम्यक दर्शन वड़े करीने देश मिथ्या दर्शन रूपी उग्र विपनो नाश कर्यो हतो, दुर्जन पुरुषांना दुर्वचनांनी रचना रूपी प्रचंड वायु प्रसरतां छतां पण अकंप हता, क्षमा, मार्दव, आर्जव अने मुक्ति आदि दश मकारना साधु धर्मर्नु आराधन करवामां सावधान हता, पोताना अंतः करण रूपी घरमाथी शल्य रूप नव कारनां नियाणान तमणे दूर काही मूस्या हता, नव प्रकारनी ब्रह्मचर्य गुप्तिनं सारीरीने पालन करवामां तत्पर हता, दुष्ट कर रूपी राक्षससमूहनो नाश करवामां नारायण जैवा हता, हास्यादि पदकने तेमण दूरवीज तजी दी, हतुं, चंदनादिकी पूजा करनार उपर तेमज शनादिधी वेदन करनार उपर तेमनो समान मनोविलास हतो, सर्वथा ममता रहित होवाथी नेमणे शोकनो निराम को हतो, अनुपम वचनकव्यापी सर्व लोकने रंजित का हना अरिहंतमणीत समग्र आगमना पारगामी हता. तीर्थकरोए तथा गणधरोए स्वी. कारला सम्पक मार्गना अनुयायी हता, आ लांक तथा परलोक आश्रित सर्व च. रावर पाणीओए करेलां मान अथवा अपमान, प्रशंसा अथवा निंदा, लाभ अथवा अलाभ, मुख अथवा दुःख इत्यादिर्मा तेमनी वित्तवृत्ति समान हती, श्रीमत् आहेतु मतनुं स्थापन करवामां असाधारण कुशलता रूपी सूर्यना उदपथी तेमणे चौतरफ पसरला मिथ्यात्व रूप अंधकारनो नाश को हतो, अपशस्त आश्रव द्वारनो निरोध को हतो, अनेक भव्यसमाजाने बांध पमाडनारा हता, आठ मकारना मदनो त्याग कयों हतो, वार प्रकारना तप रूपी औपधनी क्रिपाबडे दुर्भच दुष्ट कर्म रूपी व्याधिनो तेमणे भेद (नाश) कयों हतो, पोच रनो स्वाध्यायविधि करवामां तथा करावधामा सावधान हता, जगन्ना मां जीबोने तैमणे अभपदान आयुं हनु, सागर लेवा गंभीर हता, मेरु पर्वतनी जेवा अचल (धीर) हता, शंखनी जेबा निरंजन (निर्मल ) हता, अज्ञान रूपी अंथ. कारपी आच्छादित थपेला नेत्रीवाला भव्य पाणीओनां नेत्रीने उपाख्या नया नि. मेल करवा माटे श्रेष्ठ ज्ञान रूपी अंजनना आंजनारा हता, कावधानी जेम गुप्तेंद्रिय हता, महामोह राजानो तेमणे पराजय कों हनी, भारंट पक्षीनी जैम सांता अमल मत्त हता, कमलना पननी जैम तमनु नित्त लेपरहित हर्नु, सूर्यनी जेम दिसतेन निमना.

पारपान २५१ . मान एकादीनी पपा. (२३५) ran. m सी महा मन जीना मारे सपणे पण वीर्ष फोरगं हन, चंदनी IRP मा परिपूर्ण शरीरा पुरुषाने थाने का हना, सिंह- ना जाना cit गरोस्ने गमन योग्य ना. हाधानी जम शौर्य गुणधी पना, म दासी नहता. मिनी जंग रयान हना, अनेस चाहीने मनापी अधिक नंगायी रपया इना, मदना जलनी जेई पर्नु हुदप अति गुरुन. माती पागहमी रहेगा मोहरूपी मोटा ची परतला माणीओन गा पापा ने आर्यन दपाल हना, आसानी जंग मायन हत हता, महानंद (चीमा नगरे जवानी मिगिण पक्षामो चिलय दिनाना हना. शन्य धानी जम सागरती परिचयापी हन हना अन्य पाणीओए कोला गफडामा रहनागगनी जय पराश्या म्हनायता, गांगारिक मां गपंचनी स्थान पापी हनो. परमनी लेय अपतियाविहारी हता, जीवनी जेम अप्रतिहत गति- वागता. जिनम्यगनने अनुगरती मतियाग हता, अने पक्षीनी जेम मधी मुक्त ता. किमाना ' से सुनिराजन माँ आगाणी ग सामागारीने संपूर्ण योग्य हनो, जाण जंगम पार होय नवा से श्रीमान धर्मोप नामना गुरुने समय- गला जाइन प्रधान मुमन जाणं पानानो पुण्यममह मार्ने धारण करीन प्रगट पपीता एम जागी पोताना मामाने धन्य मानतो तो विनप गहित विधि घर गुम्ने गयी. पार पी गुमप आरली गयल भव्य जीवोना चिनने हर्ष- भीमा परराम गावधान, मन वचन कापाय परीने चला तद्भवी कर्मगाह मधा घणा भरमा उपार्जन कला अशुभ कर्मममह कपी मोरा वृक्षांने मुल स. हिम उमेटी नोरामा प्रथम मंच गमान, जलपर वृष्टिधी वृद्धि पामेला जलना महा प्रवाहमा माओना यतानी रिश्य कापरपी लील विमान सेंची जनार, पर्य श्रीना जनना कगने पवित्र करवामां मंत्रमहित महाविया समान, संयो- गवियोगादिजिनमनाचिन महादु सोपी मनासहधी व्याकुन अने महा साह- निर पुरुषांने पग त एम दुग्न संसार रूपी महासागरने तरवामां वहाग जेबी म चाराशी लार जीपायोनीमा परिभ्रमण कखाधी निमूट पर गपेला माणी- आन मा बाम्पने उत्पन्न करनारी. नया मुरूपत्वं करीन पांच पर्वणीना आरा. धन- उनम फर बाडनारी एवी देशना गांभीने मुत्रन श्रेष्टीने जानिस्मरण शान कपन पयं. पछी तणं गुमनं एज्यं .-"हं एज्य में पूर्व भयमा मौन एकाद- मीनु नप योहत. तेना मभावधी हुँ अग्यारमा देवलोकमा पन पपा हतो अने त्पाधी गरीने अहीं पग आगियार गंद माना थामी श्योता हवं हूँ मान कर के जी अमाधारण फरनो भाका गा." गुरुण का के-"हं श्रेष्ठी!

. (२३६) उपदेशमासाद भाषांतर-भाग ४ था-स्तंभ १७ मो. जैनाथी तने आटर्ल मुख प्राप्त थयु छे तेज एकादशीनें सेवन कर. केमके जनाधी देह व्याधि रहित थयो होय तेज औषध सेवईं जोइए. वळी कमु छ के- विधिना मार्गशीर्षस्यैकादश्यां धर्ममाचरेत् । य एकादशभिवरचिराव स शिवं भजे ॥१॥ भावार्थ:-"जे पुरुष मार्गशीर्षनी शुक्ल एकादशीने दिवसे विधि पूर्वक अगियार वर्ष सुधी धर्म आचरण करे हे ते थोडा वखतमांज मोक्षने मेळवे छे." इस्पादि गुरुमुखी सांभळीने मुव्रत श्रेष्ठीए पोतानी पत्नी सहित मौन एका. दशीनुं तप अंगीकार क. एक दिवस श्रेष्ठी पोताना कुंटुंब सहित आठ पहोर- पौषध नत लइने पौषधशालामा रह्यो हतो, ते दिवसे ते हकीकत जाणीने चार लोको रात्रिए सेना घरमा पेठा, अने घरमांथी सर्व धन लइने तेनी गांसडीओ बांधी- घर वच ढगलो कर्यो. पछी ते गांसडीओ उपाही जवानो विचार करे में तेवामा शासनदेवीए तेमने स्तंभित कर्या. थोडी मुदते शोरबकोर थवाथी राजाना सिपाइओ आदी ते चाराने पकडी राजा पासे लइ गया. मातःकाळे श्रेष्ठी पोसह पाली घणा धननी भेट लइने राजा पासे गया, अने कद्दु के-" हे राजन् ! आ लोको मारा घरना कामकाज करनारा है, तथी घरमां आडांअवयं पडेला र. लादिकने एकठां करीने घर वचे ढगलो कों, अने पगे अथडाता हतां तेमनं साची राख्पां. माटं आ मारा चाकरी मारवाने योग्य नथी." इत्यादि कहीने गजा पासधी ते नोरोन छोडाव्या. ते वात जाणी नगरना लोकाए श्रेष्ठीनी अत्यंत प्रशंसा करी. त्यार पछी श्रेष्ठीए पारj क. फरीथी पीजी एकादशीने दिवस पण श्रेष्ठीए पौपच अंगीकार कयों हटा, ते रात्रिए दावानरनी जम आसा नगरमा अमि मसरी गपो. तेने वुझाववानो । उपाप नहीं चालवायी सर्व लोको जुदी जुदी दिशाओमा नासी गया. ते बसते फाइए श्रेष्ठीने कयु के-" हे शंठ ! जैन मतमां दरक बनो आगार'महित होय है, माटे तमे अत्यारं ब्रत नजी दी. " इत्यादि कंया उतां प्रतभंगनी भीतिथी श्रेही वध्यान नहीं. बतना प्रभावी नेना घर, दुकानो, वम्पारो विगेरे कोइ पण ममुद्रमा रहला बटनी नेम अप्रिथी बच्यं नहीं. ने जॉइन मां नगरना लोको नेता प्रतनी प्रशमा करवा लाम्पा. एकादशी- ममन व्रत पगं प पारे अगिपार अगियार वस्तुभी एकी करीने रिधि पर मांग ओपी शेटे उद्यापन करें, अने मंच पूनानिय मात क्षेत्रमा दम्पनी ध्यप की पानानां जन्म नाथ को. ने श्रेष्टीने एकादशी बनना पुष्पपी भीमा पर अगिपार मार था हनी, नेमज ते दोक धीमी दश दश पुत्र अने एक

व्यारयान २५१ मुं. मौन एकादशीनी कथा. (२३)
एक पुत्री थपेल हती. एकदा चार मानने धारण करनारा विजयशेखर सरि
ते नगरमां पधापा, तेनी वैराग्यमय देशना समितीने श्रेष्ठी प्रतिबोध पाम्पा.
एटले तमणे पोतानी अगिपार धीओ सहित मोटा महोत्सवयी सविरति ग्रहण
करी, अने घरनी सर्व भार छोकराओंन मोप्यो. अतिचार रहित चारित्र पालन
करतो तेम द्वादशांगी कंठे करी. एक मामी तएकयु, चार चोमामी तप का,
अने सो अम तथा बसो छ की. तेनी अगियारे खीओ मास मापनी संलंसना
फरी फेवरज्ञान पामी मोक्षे गह,
एक दिवा एकादशी होताधी मुन्न मुनिए मौनवन धारण कयु हत, व दिवसे
एक साधुने कानमा तीन वेदना पवा लागी. सेवायो कोर मिथ्यात्वी व्यंतर देवता
ए मुक्त मुनिने अवधी चादवा माटे से मांदा साधुना शरीरमा प्रवेश कपों अने रा.
निने समपे अधिक वेदना करवा लाग्पी. तेधी ते साधुए मुवन मुनिने फणु के-"तमे
फोह श्रावकने धेर जाने मारा शरीरनी पथानी बात कही, पं जेपी मारा
पाधिनी चिकित्सा कर." ते सांभची मुदत भनिए विचा के- “मैं आजे उपात्र-
पनी बहार जवानी निषेध कयों छे अनं वत्री मीन धारण पर थी शी रीते
श्रावक पासे जाउं ने बात करूं? " इत्यादि विचार करे ऐ सेवार्मा ते साधर अमन
मुनिने क्रोधना वचनो कहवा पूर्वक धर्मध्वज (आधा) वडे मापां. स्पारे सुमन
भनिए विचाएं फे-" आ महात्मानी आमो कोर पण दोर नी, मारोज पोर;
फमकं तेनी चिकित्सा करावती नधी." इत्यादि लोकोत्तर भावना उपर पडेला
अने मेरु पर्वतनी जम निक्षल एयला नेमने जोइने ते देवता धर्ममा स्थिर पा पाता-
में स्थानके गपी. सुबत मुनि तो शुभ भावना भावतो लोकालोको प्रकाश करनार
कंचनजान पाया. ते रसते पाना देवीए केवलज्ञानना महिमा को त्यो सुवर्णना
कमळ उपर येसरीने मुवत पेवटीए दयामर धर्मदेशना आपी. पी पृथ्वीपर नि-
rat घणा भाप जीवोने मविरोध पमाडी अंत अनशन फरीने मोझे गपा.
आ प्रमाणे नैमिनाथ भगवानना पुसथी एकादशीन उम्मन माहात्म्प सामरीन
राम नगरता लोप महिन श्रीकृष्णं एकादशी प्रत अंगीकार या.
"शाग्रोक्त विधि पर जे लोको पातानी शक्ति अनुमार पारसीन अन आ.
दोनेओ स्वगना मुम भागवीन अंते मोक्षपदने पा."
॥ इत्यादिनपरिमितोपदेशमाहादसतो मानभस्य
एकपंचाशदधिकशततमः मयः ॥ १५ ॥

(२३८) उपदेशप्रासाद भाषांतर-माग ४ यो-निम १७ मा. 1. व्याख्यान २५२ मुं. समकितमा शंका न करवा विषे. नास्ति जीवो न स्वगांदि, भूतकार्यमिहप्यते । इति प्रति शंकाती, सम्यक्त्वं खलु पात्यते ।। १ ।। भावार्थ-" आ जगतमा जीव एवी कोइ वस्तुज नथी, तमज मर्ग, नरक विगैरे पण कांई नथी; मात्र पंच महाभूतनुज सर्व कार्य छ. इत्यादि शंका करवायी समकित नाश पामे छे. " ते उपर दृष्टांत नीचे प्रमाणे- आपाढाचायन दृष्टांत. कोई साधुओना संघाडामा पूर्व आपाद नाम आचार्य थइ गपा छ. ते अंतार- स्था प्राप्त थपेला दरेक शिष्यने निझामता हत्ता अने तेन कहता हता के-" है शिष्य ! तु स्वर्गमां देवता थाय तो जहर मनं दर्शन आपजे." आ पमाणे घगा शिष्योने कया छतां स्वर्ग गयेलामांथी कोइ पण शिष्य आव्यो नहीं. एक वसन पोताना अतिबल्लभ शिष्यने निझामणा करावीने कयु के- "हं वत्स ! तुं तो जो देव थाय तो अवश्य मनं दर्शन आपजे." ए प्रमाणे 'अति आग्रही कडं. तेणे पण ते अंगीकार कयु. पडी ते शिष्य काल करीने देवता थयो, परंतु देवका- पमां गुंथाइ जवाधी जल्दी आवी शक्यो नहीं. तेथी गुरुए विचार्य के-" में अनेक शिष्योने निझाम्या-तेमज तेमणे मारी पासे आश्वानुं मारे वचन अंगीकार कयु छतां तेमांधी एक पण मारी पासे आव्यो नहीं; तेथी जगाप छ. के स्वर्ग के नरंक काइ पण नथी. आज मुधी में वृथा क्रियाकष्ट कपुं." इत्यादि विचार करी मिथ्याभाव पामा गच्छनो त्याग करीन ते चाली नीकल्या. तेवामां ते शिष्यदेव अवधिज्ञानवडे गुरुनु स्वरूप जाणीने विचा' के-"आ आचार्य महिमा फसाइने दुष्कर्म करे नहीं तेटला माटे त्यार अगाउ तेने बोध पमाडीने सन्मार्गमा लावू. एम विचारीने ते देव गुरुना जवाना मार्गमां एक गाम पास दिव्य नाटक विकुयुः आचार्य ने नाटक जांबा उभा रहा. जोतां जोतां छ महिना निर्गमन का, परंतु देवना अनुभावी तेमने भुया, तृपा, श्रम विगैरे काइ पण जणायुं नहीं. पछी ने देवे नाटक संहरी लीयं. एटले आचापं आगर चाल्या. चालता चालना देणे वि. चाय के.-"अहो ! आजे एक क्षण वार मुस जो." पछी ते देवे विचाय के " आनी पाम कांइ पण बन रहाई के सर्वथा भ्रष्ट थया है तेनी परीक्षा कर, एम विचार्गन नणं उत्तम अलंकारशी गोभिता एक गजम्मार विश्व्यों. मुगिए " .. ------- त्र्यास्पान २५२ मुं. समफिनमा शंका न करवा विप. .. तेने जोड़ने का फे..." हे पालक ! एकलो आवा अघोर बनमा फेम मारुं नाम ऐ? चालक बोल्पो फे-" माझं नाम पृथ्वीकारिक आपने गरणे आत्यो ९. चार, श्वापद विगेरेना उपद्रवधी मारुं रक्षण करो बालं मां दीनताप्राप्त, पाहि पाहि प्रभो ततः। तैरव भूपिता भूय, रक्षेयुः शरणागतम् ॥ १ ॥ भारा-" हे पृज्य ! दीनता पामला आ बालकनुं आप रक्षण करो, करो, फेमके जेओ भरणे आवेलान रक्षण करे , तेओनावडेज आ पृथ्वी श ई. . आ प्रमाणे ते पार नम्रताधी कहा तो ते लोभी आचार्य जेवामा ते बालक नी टोर मरही नासवा जाप , तेवामा ते बालके फरीधी कधु के. हे भगवान न् ! एर प्रांत सांभो. पछी जेम पोग्य लागे तेम करजो कोइ गामा एक कुंभार रहेनो हतो. ते एक दिवस मार्ग सोदतां माटीनी साण पोतापर पडती जाइन पोल्यो के- यत्मसादादलिभिक्षा, ददे ज्ञातीश्च पोपये। साप्यानामति भूमिमा, तजातं शरणाद्भयम् ॥ १॥ भावार्थ:-" जैनी कपाधी हुँ बलिदान अने भिक्षा आपुं हुं तथा कुटुंबतुं पोषण ररुं देज पृथ्वी आजे मन पाटी दे ऐ. तेथी जेनुं शरण हतुं तेनाथीज मने भप म थ. "हे पूज्य आनार्य ! तेवीज रीते ९ पग भय पामीने आपने शरणे आल्यो, परंतु आपज मने मारवा नेपार धपा; तेथी मने पण जेतुं शरण तेनापीज भप पास पपु. आ ममागं सांभरीने पण ते आचायें "हे बालक ! तुं चतुर है." एम फहीन ते बालकनं मारी नारय्पो, अन तना अलंकारो लइने पोनानां पात्रार्मा . . नाख्यो. ते आगल नालनां अपकायिक नामना वीजा यारसने प्रथमनी जमज जीयो. तेना अलंकारो पण लेवा माटे आचार्य नेवीज रीते तेने मारवा नेपार भया. ते वसन ने बालके पग एक धान कहां के-" कोइ एक पुरुष सुभापितमा चतुर हतो. एका वसत गंगा नदी उतरता तेना प्रवाहमा नणापो, ते वेलाए नदीने फांठे उभेला लोगोप तेन फणु के-" हे भाई ! कांइक मुभापित पोल. " पार ते बोल्पो के- (२४०) उपदेशमामाद भाषांतर-भाग ४ थो-स्तंभ १७ मो. येन रोहंति बीजानि, येन जीवंति कर्पकाः। तस्य मध्ये विपद्यते, जातं मे शरणाद्भयम् ॥ १॥ भाषार्थ:-"जेना वहे सर्व बीजो उगे छे अन जना वडे खेडुतो जीव ते ज पाणीमा हुँ मरण पामुंए. तेथी मने जेनुं शरण हतुं तेनाथीज भय थपुं. ते सांभळीने भूरिए कार्यु के-" हे वत्स! तुं बहु सारु भयो जणाप छे." एम बोलीने तेने पण मारी नासी तेना अलंकार लइ लीया.. आगळ जतां तेजस्कायिक नामना श्रीजा बाळकने जोड़ने तेना पण अलंकार लेवा पार धपा.त्पारे ते बारके पण पूर्वनी जेम पोतार्नु नाम प्रगट करीने दृष्टांत क के-" को आश्रममा एक अमिहोत्री तापस रहेत्तो हतो. वे हमेशा विधि पूर्वक अमिन पूजन करतो हतो. एकदा ते अनि वहे तेनु झुपडं वळवा लाग्यं. ते जोहने ने सापम वोल्पो के- यमहं मधुसर्पिभ्या, तर्पयामि दिवानिशम् । दग्धस्तेनैवोटजो मे, जातं तच्छरणाद्भयम् ॥ १॥ भावार्थ:-"जने दु रात्रि दिवस मय तथा घी वडे नृम करूं तेज अनिए मा ९ वायं. माटे मने शरणधीन भप पपुं. माटे हे पाप ! तमारे पण नेम फावं योग्य नथी. इत्यादि का एना सरिए से. मे भारीनं मलंगगार ला लीयो. स्पांधी मागर गालता पायुकायिक नामना गोपा पारकने गांपो. सेना पण मलंगारी रेशान मरि सेपार थया. एटले ते बारसे पूर्वनी जेम पोता नाम प्रार पनि पकान कणु के.- "पहेलो कोइ जान पुरुष घषां पच्यान हतो. मेने गदमी पाधि पाय देना अश्यतो कंपग लापो. ते जोक्ने तेने फोहए पज्य के " पहला तो बह दोरना हती मधी परन यी उद्योगी हतो; अने हर साकीना देशापी कर मा?" त्याने यांच्या के-. मोवादीयो ममाम्यशापादयोः, मौख्यदाऽभवत । म एव वायतेऽहं में, जातं हि शरणाद्यम् ॥ १॥ भावार्थ:- ने शान बंग्या ये.- "ने पान मन यंत्र नया नारा म मारती हो, ज अन्य माग अंगने पीर छ, मामने ta पारस्थान २९५ म. मौन एकाइसीनी कथा. (२.) इत्यादिकपात राहिए लेन पए मारीने तेना प्रकार मा पात्रा नाल्या. মা বানুন “নমিষা” নামনা ঘামাঘান লন সুফি লস प्रसंगर क्षेपानो इच्छा करी. सारे ते पाखरे पण एक कर्यु के- कोई एक भरण्यमांश पर माला गांधीने बेटांक पशोप्रो रहेता हता. अन्पदा से वृद्धना मकमांधी एक शता लगीने झने योगनी उपर ग. ने सताना प्राधार व सपर चटीने को सप पेसा पकानां पांोने म्याद ना लाग्यो. ते जोड्ने ते मूकना प. হঙ্গা বা ভাষা -- प्रय यावत् सुखं पदो, स्थितमत्रानुपपवे ।। अस्मादेव अतायुक्तादद्याभूधरणाझयम् ॥ १ ॥ जापार्य --" प्रान मुधी प्रापणे मा उपर उपद्रव रहित मुखे वस्या - ता. तेन शतायुक्त पायी आपणने प्राने जेतुं शरण हतुं तेनाधीन नय थयु." शूरिए कथा सांगळी " हे वाक युद्धिमान " एम कही निर्दयपणा- घी ने मारी नावीन पोशा बोधां. भाग जना नेमणे नही पाक जोयो, तेनु नाम गुं, त्यारे ने पाळक घोपो 2-मार नाम असमायिक . " ते सांजळीने मूस्तेिनां प्रकार सेवा उत्सुक पपा. एटने ते वाळके कार्य के सारी चान सांजळीने पछी जैम योग्य साग तेप क. रमो. कोई गामने शत्रुओए शासन पेरो पाव्यो. त्यारे गाममा रहेता वै लोको पो- तपाता, पन अध्ने बहार नीळया सापा, अने गाम यहार रहेता चमार विगरे गाय पेसा लाग्या. ते भोग्ने रोष पुरपे चौमासोने का के नीताः पाराः कर्पयंति, युप्मानिम्नति च हिपः ॥ तत्ववापि यात मातंगा, जातं शरणतो जयम् ॥ १॥ मायहे चांमास पुरना सोको तो जयपामीने पोना- धन बहार काहे ने, मने तमे तो गाममा पेलो गे पण सपने शत्रुनो मारो नांवो. माटे वमे, वीने स्व. के नामो. कमर ने गामर्नु शरण हा सेन गामयी माने जप प्राप्त पयु...' या प्रमाण उपनय सहिन gia का ना मृरिए सेने मेयो नहीं. सारे ते पाळके पोई हांत प्रापुंरे नगरमा राना पातेन पोताना पाएसो पासपी- " (घ) उपदेशमासाद नापांतर-नाग ४ थो-स्तंन १७ मो. ॥ करावतो हतो, अने ते विष सोको फर्यादे जता तो राजानो पुरोहित सर्व बोको- ने गाळो देता हतो, तेथी सर्व लोको खेद पामीने परस्पर कहेवा अाग्या के- यत्र राजा स्वयं चोरो, नांगकश्च पुरोहितः । यात पौराः पुरात्तस्माजातं हि शरणाद्भयम् ॥१॥ नावार्य-"हे पुरना लोको ज्या राजा पोतेन चोरी करे , अने ज्यां पुरोहित गा. को नाम छ ते नगर छोमीने तमे बोने स्याने जाओ. कमके जेतुं शरण हतुं तेनाधीन नय पयुं ." श्रा क्या कहवायी पण मूरिए पोतानी सुपता छोको नहीं, त्यारे ते बाळके श्री सुशांत कयु के-कोर नगरमां एक कामांध ब्राह्मण रहेतो हतो. तेने पोनानी रूप वती पुत्रीने जोडने तेनी साये क्रीमा करवानी इच्छा था, परंतु अन्जायी ते दुष्टाना पार पामो शम्यो नहीं, तेयो तेनुं शरीर बहु कीण गपुं. ते जोड्ने तेनी खीर तेने पला पात्रहयो कोण यानुं कारण प्युझं, एटले तेणे खरं कारण कही दी. ते शां. जळीने मार पोताना पनिना प्राण यथारमा सारु पुतीने कई के-" पुरी! मा. कुळनी एक रोगन छ के दरंक तुमारी कन्याने प्रथम पक जोगवे, त्यार पछी नंग शि, करपामा प्रो, माटे तुं काळीचतुर्दशीनी सथिए याना देशमानने लोगनीश नहीं, केमा मेयी याने पोर पो छे. "ने सांनळीने से पुत्री- पर पप गीकार कर पातु जती याने शरायमा दीगरोनालीन सागर.. सोनीमार में प्रामाने पहना दंगपो मोसम्यानपाए त्यो गयो, भने पातानी पुगेरे कि जोगीने गुणे गुर गयो. धोनी यार पनी ने पुत्रए कोतुमयी दी. भोपांगाना पिलाने दावी. जो तग विचारों के.-"अहो! पारी मार सगरमाग, नी पानया प्रान माग पनि नकीए नाग क. पर दो की शामरे Mamit?" एम चिनारी पुरी पण प्रभावी अ. लिपी हनी, तथा निर्गत नेनी गागु गरमातामा पापी मायांनी पिरो नेत्री माताण न्यो पानि का के-पुET शादीपुरी बोली -" मा में नाग का मार्ग को नयी यो परेवा महा ई पानीपत मांगी."

पाख्यान २५२ मुं. मान एकादशीनी करा. (२४१) विएमुत्रे च चिरं यस्या, मर्दिते सावि नंदिनी । मत्कांतमहरत्तन्मे, जातं शरणतो नयम् ॥१॥ नाराय-"जेनों विटा तया मूत्र में यणा काल मुधी पोयो ने तेन पुरीए- मारो पनि हगा कयों, तेयो मने भर्नु शरण हा तेनायीन जय ययुं. प्राममाणे ने पाळके दांत कया छापण गुरु विराम पाम्या नहीं, एस. की ते चार्य यांत कमु केको नगरमा एक पूर्व प्रापणे धर्मपुदियी सरो- वर खोदा, अने ते मारने का सेशे घणा पकराना यही कया. अनुक्रमे ते माप. एमए पापोने यारो थयो. एक दिवसे से ग्राम एना पुणे तेन पकराने या पाटे तयार पर गया. वो पाने का मुं नठार विगेरे भोइने ते जानिमरण पयु, नेपी वारंवार " यु मु" शाम कर साम्यो. ते सोने का ज्ञानी मुनिर नो पर ना. पीने कई के- खानितं हि त्वयेवेदं, सरो वृक्षाश्च रोपिताः प्रवर्तिता मयाधादि, कि यु यु कुम्पे पशो ॥ १ ॥ ना-" पशु ! न पा सरोवर वादा, मापामा है, ने न ही यहो कर्या ने, नो हरे केर “ पु" शब्द करे ! ते मानकोने मेना पुनार नेनुं नोर छ, एक मुनिर मेनोपरो. ने साजळी ते पुरो पोल्या के माममारा तिा दोप, तो वेथे पत्र प मिनादास्युरे जो पता तो प्रमे सम्प मानीए." ने गानदीन ने पाए . का भने दो टय यता . ते जोडने स निया भने पर नहीं कसानो सिम को घर पर अनशन करीने स्वर्गम गो. प्रेत्य मे शरणं जावोत्याशयास हिजो यथा । तटाकादि व्यधातय, तस्याशरणतामगाव ॥१॥ भाजप में माम मरण पो मार धारण पणे 'शी पीनार को कराया में प्रशारण सया. एवं मयापि जीनेन, जयंतः शरणोहताः । चेहरति तदा मेऽपि, प्राणमत्राएतां गतम् ॥२॥ ..

(२४) नपंदगमासाद लापांतर-नाग ४ था-नन १७ मी. नावार्थ- एवीज रोते में पाए जय पापीने श्रापर्नु शरण कर्यु छ, नेयी जो आपन मने झुटो लेवा धारो हो, तो मारे पण शरणज अगरण म्प थयु." इत्यादिक घशी रीत ते बालके मृरिने समजाव्या, पण ते नानी मूरि ममज्या नहीं, अने तेने पण मारीने तेनां आनरण सइबीयां. ए प्रमाणे गए कुमारोना आमरणो पोतानां पात्रामा नांखीने आगळ चालना मार्गमा एक गनिणी साध्वाने सर्व प्रकारयो जूषित तया नेत्रमा अंजन अभिनी जोइ. तेने जोइने मूरिए क{ के-"जन शासननी होसना करनारी हे उष्ट साध्वी: तुं अहीं क्यायो आवी ? " ते सांनळ साची योनी- साह रे सर्पगनानि, परचिषाणि पश्यसि । आत्मनो विश्वमात्राणि, पश्यन्नपि न पश्यसि ॥ १ ॥ नावार्थ--" ते साध्वी बोनी के अरे ! वानानां सरमवना दाणा जवा सूक्ष्म छिद्रोने पण तमे जुओ को, अने तमारां मोटां वीनां जेवमां छिद्रने जोना ना पण देखता नथी." "वळी हे आचार्य ! तमे शुद्ध हो तो मारी पासे आवो, कैम टंचा कान करीने नासो गे ? तमारा पात्रां मने वतावो. " एवा वाक्यो सांजलीने सूरि तत्काळ त्यांची नासोने आगळ चाव्या. थोमे दूर जनां कोई राना- सैन्य जीवामां श्राव्यु. तेना जय- थी ते सैन्यना मार्गने प्रेमीने वीजे रस्ते चाट्या. त्यां तो दैवयोगे राजानीज समझ आ- वी पहोंच्या. तेने जोड्ने राना पण हायी नपरयी उतरीने तेने नम्यो अने बोध्यो के- " हे गुरु ! मारा मोटा जाग्य के मने अहीं आपना दर्शन थया. तो हवे मारा पर कृपा करीने एपणीय मोटक विगैरे ग्रहण करो." ते सांनळीने मूरिए विचार्य के-"जो ९ मोदक लेवा माटे पात्रां यहार काढीश, तो मारी चारी प्रगट थशे." एम ते सरि योध्यो के-" आने तो मारे उपवास छे. " रामाए कधु के--"मारा जावतुं खंकन न करो." एम कहीने मूरिनी कोळीमायो काकार पात्रां वहार काठी तेमा मोदक नांग्या जाय रे, तेवामांतो तेमां अकारो जोयां, तेयी ते राजा कोपायमान प. ने घोच्यो के-"अरे साधना वेपते विटयना पमानार पुष्ट ! मारा पुत्रोने मारीने तुं जीवतोशी रोते जा ? " ते सांजळीने मूरि नीचं मुग्य राखी विचार करवा सा. ग्यो के-" मारु पाप पारागाए जाए, तेथी ते हवे मने जीवनी जरा देशे नहीं, कु- विचारीने पास्यान २५२ मुं. मौन एकादशीनी कथा. (२४५) मरणे मारो में या दुष्ट काम कर योग तय चोग पोथी हुँ प्रष्ट थयो. हवे मार की गति थो? " उत्पादि चिंता करता मरिन जाणीने से देवनाए पोतानी माया संह. री सीधी, अने प्रत्यक्ष थाने क के-“हे पृज्य ! हुं तेज आफ्नो शिष्य के जेनुं प्रापे वचन सी हनु, आपना वचनयी भाएलो होवाथी हुँ प्रही प्राच्यो हे. स्वर्ग गया पती देवस्वर्यमा बान्त रहवाथी नही माता मने विसंघ थयो बे. परं- तु “ति दिल पेमा " प्रने " चत्तारिपंच जोषण सया० " एटझे " संक्र. पेला ---मास यएसा दिय मेपादिकना कारणयो देवनामो तेमा सुन्ध थप नायने, नयी पृथ्वी उपर पाना नयी. वळी चारसो पांयसो नोमन मुधी उंचे मनुष्योक- भी दुर्गध जाय छे यी पण देवताओ पृथ्वी पर भावना नथी. " इत्यादिमागमना चायो आणताना आपे प्राई कर्म वेम प्रारंज्यु ? बळी दिव्य नाटक जोवामा सुम्भ थाने जमाने बना प्रापे पण ब भास व्यतीक्रमाव्या के छ तेश्या काळने आपे ए. क मुहूर्त सपान जाएयो छ." मा ममाणे देवनी वाणी सांजळीने मरिनो सर्व संशय नष्ट योअने पोताना दुराधारने निंदचा साम्पा. १०ी तेपछे देवने कई के- तमेन ना- वधुपाधी मने पोझमार्ग घताव्यो है. कैमरे तमे मने धर्मयी भ्रष्ट घराने फरीयी धर्म पमाड्यो , माटे तमाएं अनुष्पा मारापी या शकशेज नहीं. आपी वधारे हुँ छ कहुँ ? " मूरिनां मावा वचनाची संतोष पामी पोतानो अपराध खभावीने देवता म्वर्ग- मां गयो. पडी सरिए प्रासोपण सपने नन नए कर. "प्राप्रमाणे प्रापार सरि भयम समक्तियी घट यया अने चित्तमा संशय क- यो, पण पतीची शुद्ध जाव धारण कयों मारे सर्व साधुर शंकारहितपणे निरंतर निरनिवार पारिबर्नु पालन कर." ॥ इत्यादिनपरिमिनोपदेशमासादरनी समदशस्तनस्य bিখাঘিয়ছিলামঃ সঃ 1 35 (२४६). उपदेशमासाद जापांतर-नाग ४ थो-स्तन १७ मो. व्याख्यान २५३ मुं. पिथ्यात्वना नेद कहे छे. एकधा डिविधा नूनं, चतुर्धा त्रिविधा मतम् । दशधा पंचधा चेव, मिथ्यात्वं वहुधा स्मृतम् ॥१॥ जावार्थ-"मिथ्यात्वना एक, बे, चार, त्रण, दश अने पांच विगैरे अनेक प्र- कारो कहेला छे." श्री वीतरागना वचन उपर अविश्वास तया जीवादि पदार्यों उपर अश्रद्धा, वे एक मकारे मिथ्यात्व कहा . मिथ्यात्व व्यक्त अने अव्यक्त एम वे प्रकारे छे. तेमा प्रमाणवाक्यो बमे तया यु- क्ति वझे एकांत पानी पुष्टि करनारा एका स्पष्ट चतन्ययाला संझि पंद्रियादि जीवाने जे मिथ्यात्व होय , ते व्यक्त मिथ्यात्व कहेवाय छ; अने अनादि काळयी मोहनी- य कर्मनी प्रकृति रूप मिथ्यात्व, के जे सम्यक् दर्शन आदि आत्माना गुणोनुं बाच्छा- दन करनार ने अने जीवन) साये सर्व काळ अविना नावे रहेवं थे; ते अव्यक्त मि- ध्यान कहेवाय जे. आ अव्यक्त मिथ्यात्व असंझि एकेंद्रियादि जीवोने तथा निगो- दना जीवाने होय जे. व्य जाययी पण वे प्रकारे मिथ्यान्व कहे जे. तेमां वाद्य वृत्तिथी मिथ्यात्वना आचरण को, पण अंतरंग वृत्तिमा निर्मळपणं (समकिन) ज होय ते द्रव्य मिथ्यात जाए.आई द्रव्य मिथ्यात्व कुमारपाळ रानाना आग्रहयो सोमेश्वर महादेवनी यात्रा कर नारा श्री हेमचंद्र आचार्यनी नेम, तथा रानाना उपरांषयी गैरिक तापसनी नक्ति करनार कार्तिक अष्टीनी जेम समनg; अने ज्ञान मिथ्याल ते निरंतर त्रिकालज्ञानी एका तीर्थकरोनां वचन उपर जे अनादर करवो ते समजवं. तेवीन रीते व्यवहार मिथ्याव तथा निश्रय मिथ्यान्व एवा ये नेटो पण अनुक्रमे द्रव्य मिथ्यान अने जार मिथ्यान प्रमाणेज जाएवा. चार प्रकारे मिथ्याव कद्देश्यं ते पा प्रमाणे-शौकिक देवगत मिथ्यान्य, मा. किक गुम्गत मध्यान्च, लोकोनर देवगत मिथ्यार अने लोगोचर गुरुगत मिथ्यान्य है- मां ग्रमा, विष्णु, महेश्वर, गणपति, गोत्रदेवी, क्षेत्रपाल विगैरे साकिक देयोनुं पूजनादि करार, ते साविक देवगत मिथ्यात्व जाग येगगी, मन्यामी, जोगी, जंगम मा.

घ्याग्न्यान २५ मुं. मिथ्यात्वना द.
(२४७)
“
प्रामण, विगरे लौकिक गुम्नी पूजा, सत्कार विगैरे वग्यं ते सांकिक गुरुगत मिथ्या.
जाण: चौतराग देवनी यात्रादिक मानना करवी. नेमके है अमुक म.
! जो मार प्रमुर कार्य सिद्ध पदो, तो हुँ श्रीफळ. मात्र, दीपक, नित्य द-
२. अष्टमकारी मा विगरे करीम. " इत्यादि संसारना मुखने अर्थे मानता
वी. अथवा-" हे मनु ! मारा विवाह विगैरे मुझन कार्य तमेग सिम का
हवे मारा पुग्ने सदा बहुने कुराळ राखनो. " इत्यादि विविध मकारे स्तुति
वो त सोसोलर देवगन मिथ्याव जाणवं. ए प्रमाणे मानता तथा स्तुति करीने घ.
साको अधिकारी, अविनाशी अने वीतराग मनुने दृपण नाप छ. अरे जे
माना चित्तमां मिथ्यात्व व्यापी रहा छ तेने बिहार छ ! कपुंछ के-लोकोत्तर
मां लोकिक देवना जे चिन्हो छ तेतुं प्रारोपण कर ते मिथ्यात्व छे. अर्थात्
आपनी इस माणेन गुग्व इस प्राप्त थाय रे, तमेज मुखडखना आपनाग
.' इत्यादि लौकिक देवनी जेम साकोत्तर देव पासे कहे ते पण मिथ्यात्व .
प्रमाणे सोकोतर देवगत नामर्नु श्री मिथ्यात्व जाणव, अने पासथ्याटिकने
शुद्धियी वंदनादिक करवं, ते सोत्तर गुरुगन मिथ्यात्व जाण; अथवा सोकोत्तर
गत मिथ्यात्व एवी रीने जाणवू के-परतोथिकोए ग्रहण करंसी जिनप्रतिमाने
न, पृनन आदि करवं. राभिने समये श्राविकाओए जिन मंदिरमा जां, साधुओए
नि मंदिरमां निवास करवो अथवा रात्रिए मनुनी स्नानादिक पूजा करवी, अश्या
आदिक्तुं नहाण करवं, जळग्रीमा करवी, हीचका खावा, नाटकादिक जो विगैरे
कि देवना मंदिरनी जेम जिनेश्वरना मंदिरमा पण देवो रोने कर. ते सर्व स्रोतो.
देवगत मिथ्यात्व कहेवाय जे. सोकोत्तर गुरगत मिध्यात पण पहातो पूर्वाचायोए
जे लोगुत्तमलिंगा, सिंगिअदेहावि पुष्फतंयोझं ।
आदाफम्म सव्वं, जझं फलं चेव सचित्तं ॥ १ ॥
लुजति धोपसंग, वव्यहारं गंथसंग्गरं नूसं ।
एगागित्तं नमणं, सच्चंदविहि वयणं ॥२॥
चेश्य महइ वासं, वसहीसु निश्चमेव संगणं ।'
गेयं निवरणाण अचावणमवि कणयकुसुनेहि ॥ ३ ॥

(२०) उपदेशमासाद लापांतर-जाग ४ था-पतंज १७ मा. . तिविहं तिविहेणय, मिच्चत्तं वज्जियं जहिं दूरं । निच्छय ते सहा, अन्ने जण नाम चेव ॥४॥ जावार्थ-"जे लोकोत्तर लिंगवाळा (साधु ) यतिवेप धारण कर्या छतां पुर तंबोझ, प्राधाकर्मी सर्व वस्तु तथा सचित्त जळ अने फळ साय तथा स्त्रीप्रसंग के व्यापार करे, द्रव्यादिकनी गांउमीनो यांधे, वाटी विगरे आनूपण धारण के एकला जमे, स्वच्छंदपणे वर्ते, मरजी प्रमाणे वचन घोझे, चत्यमां मउवासीनी जम रहे वसतीमां हमेशां स्थिति करे, गायनमा पोतानां वखाण गवराव अने सौनया व तर पुप्पो वो पोतानी पूजा कराव. या प्रमाणे मिथ्यानावमा वर्तता वेषधारी साधुओं जे विविधै विविध दूरर्चाज वर्ने, तेश्रो निचे खरेखरा श्रावक छै; ते शिवाय की जातो मात्र नामनाज श्रावक ." हवे त्रण प्रकारे मिथ्यात्व ते मन, वचन ने कायायी जाणवू. ते विष पूर्वाचायों कांजे के- एयं अणंलरुत्तं, मिळे मनसा न चिंतइ करेमि । सयमेव नो करेन, अन्नेण कए न सुट्छ कयं ॥१॥ एवं वाया न जमाइ, करोमि अन्नं च न जण करेह । अन्नकयं न पसंसर, न कुण सयमेव कारण ॥२॥ करसन्न जमुहखेबाहिं, न य कारवेइ होणं । अपयकयं न पसंसइ, अहोण कए न सुट्छ कयं ॥ ३ ॥ जावार्य-"या अनंतर कही गयेना मिथ्यात्रने माटे मनमां चिंतये नहीं ई पोतेन आ काम करं, अथवा कोई पास करावं, अथवा कोपए कयु होय ते सा कर्य, एम अनुमोदन प्रा: एज ममाणे वचन वो बोझे नहीं के हुँ मामा कर.' पीनाने कह नहीं के 'तुं कर' अने कोइए कयु होय तो ते मा कर चोली ते नेनी प्रशंसा कर नहीं. तेग प्रमाण कायार कराने पीने की नहीं, हाजी संज्ञा तया नमरतुं हसावत करीने बोजा पासे कराये नहीं, अने यी जाए को होय तो तेने 'आणे पीक कर्य एम संज्ञादिकया मांसा करे नही.' (प्रायो परीत व तो मिथ्यात्व जाण). .

च्याम्यान २५३ मुं. मिथ्यात्वना जेद. (२वए) मिथ्यात्वना दश प्रकार का . ते आममाणे---अधर्ममा धर्म-संझा, धर्ममा अधर्म संज्ञा, जन्मार्गमा मार्ग संज्ञा, मार्गमा नन्मार्ग संज्ञा, अजीवमा जीव संज्ञा, जी: वमा अनाव संज्ञा, कुसाधुमा मुसाधु संझा, मुसाधुमा कुसाधु संझा, अमुक्तमा मुक्त संझा भने मुक्तमां अमुक्त संज्ञा. तनी समजुती नीचे प्रमाणे- (१) शुन अक्षण रहित होवाशी येतवारय अनागम , तेमां धर्म एटने :श्री- गम पुदि राखवी, से अधर्ममां धर्म संज्ञा जाणवी. (२) सर्व कर्मना नाश करनार प्रने शुद्ध सम्यक्त्व पमामनार प्राप्तवचनमा मनागमनी (अधर्मनी ) युधि राखवी. अथवा एम बोल के " सर्व पुरुषो अमारी जेवान मनुष्यो होवायी रागादिक सहितम होय छे, कोइ सर्वज्ञ नथी. इत्या- दि अनुमान प्रमागयी कोइ पण प्राप्त नथी." एवी कुयुक्ति करीने प्राप्तमपीत प्रागममा अनागम थुद्धि राखवी, ते धर्ममा अधर्म संझा जाणवी. (3) मोकपुरीनो अमार्ग एटले वस्तुतचनी अपेक्षाए विपरीत श्रमान- युक्त ज्ञान प्रने क्रिया करवी, ते लन्मार्ग कहेबाप बे. तेमां-मार्ग युद्धि राखवी, ते उन्मा- गमा मार्ग संझा जाणवी. (४) मोहापुरीना मार्गमा एटो शुष्प श्रद्धाथी ज्ञान अने क्रिया करवामा उन्मार्गपणानी युधि राखी, ते मार्गमा उन्मार्ग संझा जाएवी. - (५) अजीवने विपे एटो आकाश, परमाणु विगेरेमा जीव छ एम मानवं, शरीरज प्रात्मा छ एम मानई अथवा पृथ्वी, जळ, वायु, अग्नि, यजमान, प्रा- फाश, चंद्र अने सूर्य ए आर महादेवनी मनिओ ने इत्यादि मानवं, ते अजीवमा जीव संझा जाएवी. (६) पृथ्वी प्रादि जीयोमा यमानी जेम उरछयास विगैरे जीवना धर्म जणा- ता नथी, माटे ने पृथ्वी आदि अत्रीय छ. एवी युक्ति जीवमा अजीर युद्धि रा- खयो, ते जीवमां अजीव सझा जाणवी. (७) काप जीवनी हिंसामा प्रवत्तमा असाधुमा साधु युद्धि राखली, ते अ- साधुमा साधु सझा जाणवी. (G) "या पुत्र रहित होवाथी तथा स्नानादित नहीं करपायी तेमनी द्गति नयी" इत्यादि कुनर्क करीन पंच महाननादिक पासन करनारा गुसाध .

(एक) उपदेशानामाद जापानर-नाग ४ पो-संन १७ मो.
मन मुधिरामती. ने मामा असार संज्ञा नाणी.
(ए) ने किक मदारमा प्रयत परेशा प्रसन्न पुग्ने हुन
पला के प्रतिमादिमिना देने पामेला मम:
ग. नेमोन निनामा (मन) , प्रने ग्रीन पर समारने सोम
पंजामिन ते अगतमा मुक्त संझा नाणी.
(१०) मरना विकारगी रहित मानी ज्ञान. दर्शन, मति
नने मन माना से मुक्तमा अमुग संदा गाणी.
दो विमानमा पनि प्रकार -
(UTT न माननारा हामि माणगाने दि
सदिकnि am.
Primali प्रोन ना करो, गा .il
Giriti Iris AT TATA SAFETTETor
-
Urinam Amragin गर्णन, नाना
* Entitrint निनाशिक
TET RArmy En:, internata
५०... mail का प्राधाना नाया।
२५५ : Mr Raffir, मांगा गोमामा
4. Ashram
16, Sita Ritis TET,
mn 14
. . for

व्याख्यान २५३ मुं. मिथ्यालना नद. (२५१) अत्तच्याश्रितमिथ्यात्वेऽनाद्यनंता स्थितिनवेत् । सा जव्याश्रितमिथ्यावेऽनादिसांता पुनर्मता ॥१॥ লৰা-- अनव्य माणीने आश्रयीने मिथ्यात्वनी स्थिति अनादि अनंत में, प्रने जय भाणीने प्राथपीने अनादि सात स्थिति मानेही ". प्राश्लोकना उपलक्षाएपो मिथ्यात्वनी स्थितिना काळनो विचार करतां चार जांगा धाप जे. अनादि अनंत, अनाटि सांत, सादि अनंत अने सादि सांत. तेमा प्र. जन्य प्राण)ोने विपर न रुचि र मिथ्यात्व अनादि अनंत होय छे. केमके अनादि काळपी मिथ्यात्व मागेवू ने अने तेनो हवे पछी को पण काळे अंत श्राववानो नथी, जन्य प्राणीओने मिथ्यात्व अनादि सांत होय . केमके नव्य प्राणी पण अनादि काळी मिथ्यरष्टि होय रे, परा ने जन्म होताथी को पण चवत समकिन पामे छ एटले ते पावन मिथ्यात्वनो अंन ययो, यो तेनुं मिथ्यात्व अनादि सांत जे. वळी अ. नादि मिष्याष्टिजन्य जीव सपक्ति पामीने पनी को पण कारणयी फरीने मि- पार पामे, नो तेने मिथ्यात सादि पथु. प्रा' मिथ्यात्वमा जघन्ययी अंतर्मुहूर्त अने उनष्टो आशातनादिक पणा पापने सीधे अर्ध पुद्गल परान सुपी रहीने ग्यारे फ- गयी सम्परत पामे त्सोर ते मियान सात धयु, तेने सादि सांत जाणवं. या चार लांगामां सादि अनंत नापनो श्रीजो नांगो जे जे ते कोइ पण जीवने लागु पम्तो नथी, मेयो शून्प जाणो. कमके सादि पियात जय माणीनेम हो शक , एटमे ते मि- पात्र अनंत थ शके नहीं. अर्थ पुद्गल परावर्तमां तो तेनो अंत थापन, प्राममंग जव्य तथा अन्य सम्प जाणवानी छायी शिप्पे प्रश्न करता गुरु कहे ये-जनी पर्याय बझे मुक्ति यो, एस्ले जे मुक्तिने योग्य छे ते जन्प, अब इय मुक्तिए आप न जन्य एम नी. कारण के पेटलाफ उप्प पाणीओ पण सि. दिने पामता नयी, मान “सिधिने योग्य ते नव्य" एम व छ. बळी " नवा विन सिकिमनि के"" केटसाक जव्य माणीनो पण सिदिने पाम नहीं" एवं वचन प्रने नव्ययी जे विपरीन एटले जो कदापि पप संसारसमुद्रनो पार पाम्या नशी, पापना नयी अंन पाप पण नहीं, ते अजय जाणवा. अही नव्य तया अनपर्नु नझाए जाणा माटे को पम कहे छ के-जे कोई प्राणी संसारथी समान पाय पोय याय परेषु (२५२) उपदेशमासाद लापांतर-नाग । थो-स्तंज १७ मो. विपकनूत मोझने माने छे अने मोइनी प्राप्ति माट अनिताप राखोने मनमा एवं विचारे -" हुं जन्य हश के अनव्य ? जो नव्य होनं तो सारं, पण कदाच श्रम व्य होनं तो मने धिकार . " आगे विचार कोइ पण वखत करे ते पाणी जन्म जाणवो; अने जे प्राणीने कोइ पण बखत प्रावो विचार थयो न होय, यतो न होग ...तया थवानो पण नहीं ते पाणी अजव्य जाणवो. श्री आचारांग मूत्रमा कयूं के अनन्यस्य हि नव्यानव्यशंकाया अजावः."" '-अन्तव्य माणीने हुँ जन्य एं के अन्तव्य ? एवी का पण थती नथी. " या प्रसंगे महा पापी पासक ना मना अन्नव्य, दृष्टांत संक्षेपयी कहीए जीए- श्रावस्ति नगरीना रागाना - पुत्र स्कंदक श्री मुनिमुनत स्वामी पासे श्राकार अंगीकार को हतो. एक दिवसे कुंकार नापना नगरथी पासक नामनी पुगेहि त त्यां प्रायो. तेनी साये राजसनामा विवाद करतां संदके तेनो पराजय कों. त्या पाद वेटलोक वखन गया पछी कंदकने वैराग्ग थयायी तेणे श्री जिनेश्वर पासे दीका सीधी.एकदा तणे मनुने कयुं के "हे म्यामी! जो आपनी अाझा होय तो हुं मारी बेनन्ध देशमा ना." मनुए कार्य के-"जो समे त्यां जशो तो मोटो उपसर्ग थो, भने न. मारा मिना पीना म आराधा यशे." त्यारे संदकाचार्य कयु के-साधुने जे उपम: नज मोझ गाधन छ. तेथी तपसिनाने का पाण उपसर्गज नथी. मोहना मानने नाग मनिनोन ने कां मुग पारे ते मोटा प्रानंदने मोटेन . " इत्यादि। होने क प्राचार्य पनि माओ सहित विहार करता करता कुंनकार नगरना , पानमा प्राया. ने गमागर जाणीने पास ना याने मी ते नधाननी धूरी पुतगत मोटारीनं गनाने कार्य क-"है गना ! या साशुश्री तमने मारीने समा. ई गमवान पाया." पम कही गनानी गानी गाटे दागा गया पता नदी और पामीन गनाए न गाओने मागनी माझा आगी. पछी गनानी हा मेटलीने पास मापने पसग मारे मनुपने पीसगनी गाणी पागे हा गया. मारको नामानाने पीटमा पोटापागा ने यदु के.- माने बारीपा रागी प्रयम मने प.स." नं.पा प्रायाः । भारे पुगी कामना हेलयो प्रथम ने पाटनन पीसी नगीन गति नियममा रगत र पली मत RAT गापानमय विलग काममा प्राचार्य व समाता यया. म.ntin पाख्यान २५७ मुं. मिध्यावर्नु उस्त्यनपाणं. (२५३) सेवा माटे त्या भावीने पासक सहित प्रारया देशने पाळी जस्म को. ते स्थान प्रा- अपए देककारएपना नामयी सोळावायचे. ते साधुओने पीती बावने "हुँ पहेलो, हुं पहेलो" एम घोवतां तेश्रो का नी मन्मुख गया परंतु जरा पण ग्वेद पाम्या नही, तेमज अनेक कारनी सन्धि घाळा हना तोपण अंत:करणमा लेग मात्र मोध कयों नहीं," तेयी धन्य चेते. मांना वीतरागीपणान!" या पहा पापी पासक्ने अनादि अनंत लांगे मिथ्याव इतुं. ते मरीने सात- मी नरके गयो. जे सोको मिथ्यात्व रूपी मदिरानुं पान करता नथी तेस्रो मोक्ष रूपी " पधूने पामे है." इत्यन्ददिनपरिमितोपदेशमासादसत्ता सप्तदशस्तनस्प विचारादपिकशिततमः प्रधः ॥ २५३ ।। व्याख्यान २५४ मुं. मिथ्यात्वना इस्त्यजपणा विपे. अनंतानसंपूर्णदर्शनचरणान्वितम् । गुरुं प्राप्य न मिथ्यावं, त्यजति मूढबुद्धयः ॥ १ ॥ जापार्य-अनंत अने संपूर्ण ज्ञान, दर्शन तथा चारित्रयो युनत एका गुल्ने पामीन पण मृत्युझियाला जीयो पिथ्यान्वने गोमना गपी." ते उपर एटान नीच प्रमाणे- संखशीपुत्र गोसाळानु दृष्टांत. एकदा श्री वीरनगवान श्रारस्ति नगरीमा धानमा समयमयी हता, ते वर- ते अवेन अनिमान धरातो गोशाळा बाद करवा माटे त्यां मां ने, एम डान जो. ने मनुए गौतम विगरे मुनिश्रीने वधू के-"अही मंदसीपुर (गोशाळो) - (२५४) उपदशमासाद नापांतर-जाग था-स्तंन १७ मो. वे, माटे तमारे तेनी दृष्टिए रहे। नहीं. " आ प्रमाण नगवाननो आदेश यतां मृन का ने सर्वानुभूति मुनि विनावोना सर्वदूर गया. तेवामां ते गोगालो श्रावीन जिनपर- ने कईवा लाग्यो के-"हुँ सर्व . अमारा गास्त्रमा कर्मना पांच लाख साउ हजार सो अने त्रए जेद के तेम्नां कर्मनी कय थाय, त्यारे ते जीव सिद्धि मेळवे छे. 4. ळी हे काश्यपगोत्री : तमारो शिप्य एक गोशाला नामनो हना ते तो मरी गयो ने, अने हुं तो अनि बुद्धिमान होतायी सात शरीरमा परावर्तन करीन श्रा भरीरमा का यो ९. प्रथम हुं रानगृह नगरना उदायो राजा हतो, ते शरीरको त्याग करीने एएन- ग ना देहमा वावी वर्ष मुधो रह्यो. त्यार पडी ते गरीर मूकीने दंकपुर नगरमा मरामना देहमा एकवीन वर्ष रह्यो, न्यायी चंपापुरीमा मंमितना देहमा बीमा वर्ष रयः, ते गरीर पण मूकीने वाराणसी नगरीमां राहना शरीरमा प्रोगणी वर्ष रयो, त्यांया प्राज्ञनिका नगरीमा जारदना शरीरमा प्रहार व रयो, तेनो प त्याग करीने विशाता नगरीमा अर्जुनना शरीरमां सत्तर वर्ग रयो, तेनुं मीर पश मुकीने प्रारम्ति नगरीमा मंग्यतीपुत्रनुं शरीर परीपढने सहन करवामां माय जाने नेपां प्रायो इं. ने साठ वर्ष गुपी रदेवानो . हे काश्यगात्री ! याप्रमाणे पामा तीनमा मात शरीर यदना जोर वं अमारा शाम कह . मा सो गोशालानां वचन सानळी मनु योदया के-" जैम को नार पोताना सन गगनी न्यायो नुनना एस.तुए करीने प्रया म्ना तमाए करीन प्रया पानावगेने पोताना शरीग्ने प्रागदन करे तेजी शेने तुं फोगट ताग प्रामाने का मारे गा ? " प्रतुना पार यचन गांनळीने गोशाय ग्रोथ वर्ग बीनगर मनुनी प्रयोग परन: योसीन पाशातना कम्बा लाग्यो.ते गांजळी नहीं कर घरी मानना पनन मानुनि मुनिए गोशाळाने क के.--" हे मंगापुर नाम न छ? अंन नजान यादिक विद्याना आपनाग गुग्नी सामा प्राटायो ? " ने गांनळीने अनि बार पाना गोशाया गानुननि मुनि में नागनी ( नजोडण्याथी) टग्मगात् वर्गन फरीया म्यापीनी मालाना बरी. या बटुना शिष्य मुना मुनिए नेने य-"मो तुम गुग्नी दास की प्राग पानीमा नपति. मंटन बी वा मनोनयी नया गाने का डोटीका ने प्रगोग काय निहा मागी. गांधी रिन যান দুধ ৪. বিশ্ব শায়, (३५५) धर चोदया भावी दियो भने मिथ्यावशी मुं प्राश पुन मनुष्य हीर गतिमा के नारे?" में मांगने पर पायो नेश ने मार मा3 ST पाला दीने महना नगरा नोटया नका. तु मनन स्पा नगरानी मशिया कर पाली फी ने गौशासनाने ঘৰ মন মানা অনা না কারো সাল নাগাং নানা पारा सपना मनयो उ मागमा तना मृतु घो." त्यां मनु मध्या- नो हा गट व गुजरी को प्रपम्बार पिpiln. पातु नागिन वियोगात दिवमान थपणे म पापी.. " पहप गोमन प्रोने बोलाने का "म धर्मगया कमाने जगा." गानयादि गगी मने सदा नारा मामा. पातु ना सको को मे मनियाने याम रमावानो उपाय तिसरा साम्मी पनी गिनी म गरेको होगयों ने माना मिला: पी. पीना Tar". रे! यामहापुरतुं पाप नि नहीं पाय" यानी तो मने मेरेरे प्रायु ! एम पीर या नीली पर पानी में शोमाने मनमाने भने पपसन Recs प्रा. गाने ने नाराका साया में पायो मिशERT- या गालाप मारा निमिर micatirritram नोग्य ती को हतो, नाम rimirmilarities दोन उपचार कर." हरेगा मन यो मायामा जीविकाराम गाना भान REEr. नव कप पारे भागने irani. तो इन परे पितपन भी, मंजे गार पुकार दान भारतिरोनीक पजामा - "मा भारीपुर जिन न at मिन 'reemarसस FM माग, ऐमिनी पर बना र HTTAR TER Rom Eranti Remi

བ -9 ;s.
ནྡྷེ - ཨ ་པས། ནྟི ཀཟེ༔ ཙི ] ༣ riir}
པསཾ- པ ཡཕམ: བྱཱ. བྷྱཱ མི འི ཀ ; ',
༥ དཨཱཡཾ, སྨ༔ བསྶf ཝཱཡཱ; rt (བྱེ་ཝས ri
:: - ས མཛྷ ཝ | ཝཱ་ཝ;, ༽ •
ཡམc༤ ས} རྩ• བཀr མཆf ༣༣'
བསཨཱ་ ད {༔ ༔ ཡཔ :rfi: ཝཱ ཎསཱ ཎ:4} •
==GT 52,57: G] n tr ng tr 1 Tr -
-
ཅུཎ ཁཝཱཙ• (དེབ། ༣༩) |rt 1[༥:༡t an} ༑
ཡ རྩམསtr ༑ཟཔ་1} ལམ:་ ༈ 11t fiii ཀrit Enf
ནཾ
༔ • nf.•} {t, init an31:|:༣། ༼•ཀ} * ft
ཝ ཙ་ཙ༤ ཟླཝ ཐའབ ,, 1༑" i tr4{ ནུriབ་1:| }ཀ། ག ཝ
{{| ity+ : -:ད} {༌ཀཀཱ༔
ས༔ ༔ ད་,! ,, 1, ":nji it qtan firit :
༣ ༔ : ཐ ཨit t! པji, tvajra),༣''' it w
'༔ ༔ད:| J{j:l{ } {ཀད་ 10), q1| ཚ་
ན པ *
ན
p
.
ཙ • • •{ ༩: +ri། 141••it. , frལi།+ #༩ ༣༣ ཙ ཏི
h
ན rt
'', ཐ f; », f» སྐཚ1st +n T}} wit ༔ ༔:
:4༔ ཟt fr j+f |nf ཎ ཀ # ༔ མ
ཆ
•t
ན

या पान २५ मुं. मिध्यान्य पुस्यमपण. (२५७) ननु कहे पोय पाप मायं. पाने अयोग्य प्रापधनो निषेध को. रेयनीए पोताना प्रामाने मात्र मानीने मागेई आप रहोगयु, ते साने मुनिए जगतना हाथमा प्रा. जगाने पण वानरागपणाचीन उदरमा करव्यु. तेज क्षणे जगवाननो व्याधि नादा पापी मधी मुनिगमा प्रानंद व्यापी यो प्रन देवादिक्ष पण हर्ष पाम्या. ते पारने गगनी श्राविका पण त्रिकामज्ञानी परमात्मानी स्मृति करनी सनी तीर्थकरपदने योन्य मध्यमायने धारण करती हो. हवे गौतम गराधरे श्रीवर मनुने नमस्कार करीने पूछयु के~" हे स्वामी! आपनो मानुनि शिष्य गोशालानी नेनोग्यावीदम्य थपी सतो का गतिने पाया?" जगवान पोम्पा रे-" से माय सहकार न.मना पाउमा कम्पमा प्रहार सागरम- मा पापुष्पा देव पोवे. त्यांची सीने महाविदह क्षेत्रमा मनुष्य या मोका- मिने पापगे." गानमवामाए फरीयो पृष्{ के-“हे भगवन् ! आपनो शिष्य मुनाल मुनि क गतिने पाम्पो ?" मनुए कषु के-" ते सायु प्रानोचना पति- कमया करोने अपुन कापमा मोग प्राप्पासो देता थयो छे. त्यांची चवीन म. हाविदेह क्षेत्रमा मनुष्य था सिधिपदने पामगे, " फरीची गणधरे पृच्यु के-~~ "हे मनु ! भग्यतीपुर कई गति पाम्यो ? " मनुए कई के अन्य समये कांक - दा पामेलो ने पारमा देवनोकमां यावीश सागरापपना प्रायुप्पकालो देवता ययोछे." हर प्रकार कहें छके-- किंकरोति गुरुः प्राज्ञः , मिथ्यात्वमूढचेतसां । शिष्याणां पापरक्तानां, मंखक्षीपुत्रसादृशां ।। १ ।। भावार्थ-" पापकर्ममा रक्त अने मिथ्याव व मृद चित्तवाळा गोशाळा जेवा शिष्योने ज्ञानी गुरु पण करी शके ? " गोगामी जन्मयी आरंजीने मिथ्यात्वी हतो परंतु पजीवी ने वानरागर्नु वचन मत्य भास्युं हवं, अने तयीन तणे "हुँ जि. न नशी, महासरीरम निन छ " एवी राराने पानाना शिप्योने कह. भयम पण गो. शाळो " आपनी दोहा मने हो" म पातानी इलाएन कदीने नगवाननी शिष्य थपो हतो. जगाने पर पोनानो हि.प्य जाणीने तेने उपदेश का हतो परंतु ते तेथे मान्यो नहोनी, तोपण यो प्रजए पश्यनयी तेने रमी बुद्धि प्रापी हतो.

(२५०) उपदेशनासाद नापांतर-जाग ४ थो-स्तंज १७ मो. "गोशाला जेवा रना क्रोधीपणाने कदापि पण संभार्या शिवाय वाटी शुद्ध बुधि आपी, माटे हे प्रनु ! तारी वीतरागताने धन्य ." ॥ इत्याददिनपरिमितोपदेशमासादती सप्तदशस्तं नस्य चतुष्पंचाशदधिकदिशततमः प्रबंधः ॥ २५ ॥ व्याख्यान २५५ मुं. जगवाननी आशातनाना फळ विपे. प्रनोराशातनां तन्वन्नल्पधीमखमीसुतः । निजात्मानं नवोधेपु, न्यधादहो कुतर्कता ।। नावार्थ"-मनुनी आशातना करीने मुच्छ युधिवाळा मखनीपुत्र पोतानी छ स्मा संसारसमुद्रमा नांख्यो, ए केg कुतर्कपणुं !" श्री गौतम गणधरे त्रण नुवनना शरण रूप अने यांजित प्रापनारा श्री महाल र स्वामीने पूज्यु के " हे प्रनु ! मखनी पुत्र देवनोका गया पछीतुं नावी चरि कहो." त्यारे जगवान योन्या के श्रा नरतक्षेत्रमा प्रवेशा शतधार नामना नग" मुमति नामे राजा यशे. तेने मुनद्रा नामनी राणी थो, तेना उदरमा पारमा देती थी पत्रीने ते गोशाळी महापम नाप पुत्र यशे ते देवसेन तया विपनाहनना नाम पण मसिद यशे. तेने एक वखन चार दानवाळी श्वेत हायी मात यशे. त्यार परी ने राज्य गादी मळशे, एटले ते राना मिथ्यावी होपायो ना साधु मोनी कदर्दन करशे से जोड़ने नैना मधानी ते विनय पूर्वक कहो के "हे ना! मानाय य प्रात् कृत्य करोगे ते योग्य नयी. " तेथी ते रामाकांक पापमयी पागे हो. एक दिवस त्याननी शोना जीवा नशे, त्या एक स्थान सार्थकरना शिघ्यना जिए पज्ञानने धारण करनारा नया निरंतर US तप करनाग गुमंगल नामना मायने । तारना करना दम्पर्श. तेने नौने ते विमानवाइन गनाने पनपन यो, एरले मिर नी नम पांकी रहियी त मुनिने ध्याना नपर पदमा जशि.पी सकाळ योगाने के व्याख्यान २५४ मुं. नगराननी आशातनानां फद्ध (२एए) रायो होकीने पोगनो रयते माय उपर चारशे, एटो साधु पक्षी नशे, पाग वना धो, एटो फरकी पण एम ममाणे रय हारशे. पीजी चार जना थपा जी ने सायु मनमा विचार करशे के " अहो ! या जीव महानिर्दय केम जगाय ? "एम विचा- गन अवधिज्ञान यो जोना नेने गोशाळानो जीव जाणीने कहो के "हे पहार ! पानशा पोमे जर तुं मोहाचे हतो ने यापन ते सारी गम्पिापी श्री महावीर न. गाना सानुननि नया गुनझन नामना पं शिप्याने दग्ध करी दीपा हुना, परंतु माधु मोक्षमा धारण करवामां महा समर्थ हना. बम हाठिक देवो मापय पण ततो पाम या ने हत, नो नानी मोशी गपत्री : पातु मन पर तमोर तारो कोसो मान उपसर्ग मदन कों, पण नेत्रना माननागयों पग मोपनी मेश सरग्वी झाच्या नदि मन ममग्र गंगारी जीवो काला पण अन पळारा श्री वीर परमामा उपर में नाडेश्या मुक्ती नो पण पणे नग पण माप को नहने नस्टो तने प्रतिबोध आयी, परंतु , घोर पायो नदिएको गुगट, ना. धुमेको मान नया; तेयो पने घपार भय मापीशती ईनाना नेम पोयपी. मा भने सारथि सहित मने जम्मान की नारा "माप्रमाणे मावर गरा ने गना धोनीवार मेना पर रय पाती ने मनिने पृमी पर पादरी दोय. में मुनि मोवी मार समुत्पान करीने गात भार पगमा पागजी पार रस, पोका प्रने गारपि सहित विपरवाहन रामाने जम्मानन की नाल हार. सोनेगा अनेक प्रकारना , अष्टम भादित राहिल परी पालिT. होने पते एर. मामर्नु अनान करीमी पाप मासो परिपसीने पनि नमा देवपणे उत्पम पो. दिमागहन गना परीने गगतमी नरके तीश सागरोपमना पाय- पाली नारी पो पायानीदीने मनपयोनिमा तापम यांनीटी मानपी नरसमा जो. पागे मनपानिमा लापन पशे. पार गरीने ती नगरमा समर सायुपपालो नाजी पो. पांधी नीतीशोपणादीन परी. ही नमो उत्पम पम पापी नारळीने परीवी सीमा दीपाली मशे. त्यांचा निधी नाममा म र पापी हो पयन मादिनेश यह पामो परीकी दरी नरके मसे. योनी टा पणियोनी, पांधीनीटामिलपानि मनपाने गोदावरी (२६०) उपदेशमासाद नापांतर-नाग ४ था-स्तंन १७ मो, नरके जा पानी सिंहयोनिमां उत्पन्न थशे. त्यांयी त्रीजी नरकमां ना मुख जोगी पछी पक्षीमा उत्पन्न थो. त्यांची फरीने त्रीजी नरकमा जज्न पागे पतीना जवम आशे. त्यांची मरीने वीजी नरकमां उसन्न यशे. त्यांची नोकळी जुनपरिसर्प पईन फरी वीजी नरके उत्पन्न थशे. त्यांयोनीकळी फरीया जुनंपरिसर्पमा उत्पन्न था प्रथम नरकमा मुख जोगवगे. त्यांची नीकळी असं पंचेंद्रियमां नत्पन्न घर ने फरीथी प्रथम नरकमा जशे ए प्रमाणे उपर कहेला क्रममे असंकि विमरे रत्नमना (प्रथम) नरक विगेरेमा उत्पन्न यशके . तेना क्रम विपे कयु के के- असन्नी सरिसीव पदवी, सीह नरग थी जति जा नही। कमसो नकोसेण, सत्तमी पुढवी मणुअ मच्चा ॥ नावार्थ-" असंझि, नुनपरिसर्प, पक्षी, सिंह, नरपरिसर्प अने स्त्री-एजी- वो अनुक्रमे पहेलीथी उही नरक मुधी उत्पन्न या शके छ, अर्थात् असंझि रत्कृष्ट पहेलो नरके जाय, नुनपरिसर्प उत्कृष्टा वीजी नरके जाय, इत्यादि. तथा मनुष्य अन्ने मत्स्य उत्कृष्ट सातमी नरक मुधी जप शके छे." त्यार पत्री ते चामाचीकीया, कमवागुनी विगेरे चर्मन पकी मां उत्पन्न यो. त्यांयी राजहंस विगेरे बोमन पक्षीमा तथा नुनपरिमर्पमा हजारो जय करशे. त्यार पत्री अनगर, असमीया विगरे नरःपरिसर्पमा हजारो नव करशे. अबसीयानो जीव गाम नगर अने चवीना पारखा सैन्यनो पण नाश करे तेरमो मोटो याय छे. ते घोमानी साद विगैरेमा उत्पन्न थाय जे. ते जीव पृथ्वीमा अंगुनना असंग्च्यातमा जागयी. रंजीने उत्कृष्टो वार योजन जेटलो मोटो थाय . ते संमूमि अने मिथ्यान्वी होप है. ते ध्यारे पोताना शरीरनु पार्नु फेरय थे त्यारे पृथ्वीमा मोटो सामी पी जाप रे, दे- थी नेना उपर यमे मन्य तया गाम विगैरे मां पौने नाश पाम छ, ने पर्याप्ती प्र. ज्ने अंतर्मुहुर्नना आयुपे बिनाश पाम . केटनाएक प्रा अन्नसीयान येइंद्रिय पाए र हे है, परंतु अत्रे ना नगपती मूत्रने अनुमारे पंचद्रिय कहेला . त्यार पछी ने गोशालानो जीव एक गरीबाला, ये गरीबाला, गेंमा, हनी त. था नम्राटा (सिंह विगरे) आदिजीमा मा.मो अमेहमागच्य करशे. स्वार पछी नटवामा, चतुर्गिनियमा. नदियां, येद्रियमा यनमिकागमा, याताया, देनकायमा, अपायमां अंने पत्रीकाय गैर मर जानिमा झापो ययत उपन प्यारयान २५ मुं. जगाननी प्रामातनानां फळ, मो. त्यापली गम नगरमा जन्य, मध्यम अने उस एका वेश्याना त्रए जब क. रो. वारपर प्राभानी पुत्री था. सेना सम्म मोटा ओउशी तेना मातापिता कर- मो. अनुक्रमे त नेने मापेर जाने गर्नवती यश. त्यांगो पोताना पिनाने घेर जवानी. कर. तेने प्रगत शुक्नो पगे, प्रपाण करता रस्तामा रात्रिना समये दायाननी पाळायीपीका पापले. त्यांनी कोरगाह मळवायी तेमन नासा जागवान स्थर पण नहि मनायो प्रारी विज्ञाप कानी सती जमतान् पक्ष मो. पू गोशा. गए अनेक मुनि मोनो अंतःकरण या दोघा हता, ते कपनी अही उदय यशे. जोव जे कर्म करे ते पाते तोनियटे. पा समपसमये करेला कम ते जी. चने विमा जतां नयी. जोर ग र होय, पण नेने यसमीने कर्म तेने योग्य स्याने सजाय . त्यार पाते अग्निकुमार देवाणे उत्पन्न घरे. त्यांची मनुष्यण पामी साधना मंगयो समकिन पामीने चास्त्रि प्रदेश कामे ते जयप चारिखनी विराधना करशे, तेथी मरीने दक्षिण तरपनी अनुसुमार निकायमा देवर नन्पन्न यो. जो चारित्रनो वि. राधना करी न होय तो साधुन। उत्तजियपानिकमांज याय छे. पछी त्यांयी नोकळी. ने मनुष्याण पापगे. त्यांची दक्षिण बाजुना नागकुमारमा बस्न थशे. पागे ते मनु. पत्र पाम पांथी मरीने दक्षिश याजुमा गुवर्णकुमार देव था, त्यांची मनुष्यान- व पामा दक्षिण पाउर स्तनितामा निकायमा उपजशे. त्यांय) मप्पनर पाम) चा- विदेश ने जवना पण संपनी विरारना करयायी योनिए! देवता थशे. त्यायो म. नुष्य या संपस पाळीने प्रथम विनोमा दांना घशे : केमके ने नरमा संयमनी प्रागना करशे. अाराधना पट्टे जे सनपे चारित्र ग्रहाण कयु होप त्यारयी भारताने मरण पर्यंत प्रतिकार रहिन ने पालन करवं ते. त्यांची मनुष्यपाएँ पापीने श्रीजा दे- वयोमा देवता घशे, स्पायी अनुक्रमे एक एक जर मनुष्यने करीने पांचमा. सानमा, नामा भने अगिधारमा देखोरमा देवपणे उत्पन्न यो. सांपी मनुष्यजय पापीने तथा चारित्रन संपूर्ण प्रतिपादन परीने गार्यसिद्ध विमानमा टेपणे उत्पम थशे. त्यांची यानि महाविदह क्षेत्रमा समृध्यिा मी सग कुटिमा मनुष्यपणे उत्पन्न पो. त्या सद्गुम्ना ममागपयी सम्पक दर्शन पामीने सर्वोटर चारित्र पाळी केवळज्ञान प्राप्त करशे. कझानना महोरमां मां संपने पांवातीन ते पोना- गोगाटाना नाया आरंजीने सर्व परिन मगर करने अने कहने के "हे.प्रायों ! अरिहंत, आचार्य - (२६) उपदेशमासाद जापांतर-जाग ४ थो-स्तंन १७ मो. अने जपाध्याय विगैरेनी आशातना करवायी हुं अनंत काळ मुधी संसारमा नटक्यं , माटे तेवीसी तमारे कर नहि में तो अज्ञानपणायी महा मूर्खता करी हतो अरे! त्रण जुवनने तारवामां समर्य अने त्रिलोकनासमस्त पदार्थसमूहने जोनारा अ- 1 अनंत गुणयुक्त एवा श्री महावीर तीर्थकर गुरु तरीके मळ्या बता पण में मनमां Is पश शुन ध्यान कर्यु नहि. ते जगत्गुरुए अनेक नव्य जीवोना ने प्रकारना दा. रेयनो नाश कर्यो, पण हु नि ग्यशेखर कांड पण ग्रहण करी शक्यों नहीं, तोपण र क्षमासागर परिणामे पण मारे विपे शुत्न अध्यवसायनो अवकाश प्राप्यो . तेना स्नावयीज हुं आ जवमा पण चारित्र अने केवळज्ञान पामी सक्यो बु." इत्यादि दे. नामां पोतातुं चरित्र कहीने अनेक नव्य जीवोने आप्तधर्ममा रसिक करो. ते नवमां अनुक्रमे अनशन ग्रहण करोने ते गोशाळो अनंत सुखना स्थान रूप मो. रूपढ़ने पाम. या प्रमाणे गोशालानुं वृत्तांत सांजळीने शिष्यननोए हेय वस्तुनो त्याग करको अने मन वचन तथा कायाए करीने गुरुजननी अम्प पण आशातना करवी नहि. . -- त्यन्दादिनपरिमिनोपदेशप्रासादयनी सहदशरतंजस्य पन्यपन्याशयुत्तर शिततमः प्रबंधः ।। २५५ ॥ 777T श्री उपदेश प्रासाद स्तंन १८ मो. व्याख्यान २५६ मुं. . . ज्ञानापास्ना आउ प्रकारमांना पहेलो काल नामनी प्राचार कहे - पानीयं श्रुतं काले, व्याख्यान पाउनं तया । आचारः श्रुतधर्मस्य, पायो यहिग्यते बुधैः ॥ १ ॥ नापार्थ-" योग्य का शुधन, नाया नया गान का, में ! मिनो पहेलो प्राचार पमित पुगपीए बहेती क. अग्यार अंग अंने उनराध्यपन विगरे वामिकथा कई गलत मिण कि पहंमी अन चोयी पारमीमा नण गराई भने दस प्रकाशित मिति: कालिक धुन कद्देवाय सेनो नया विगैरेनी गाज. म पोगोनो रेनको भनी मी गूप नश, भने अर्थनी पोरममा अर्थ प्रा शारिसर देवसमधारामिनीपहेली अनेसो पोरसोमा प्रस्याप्याप (भ्रमामापनि अनार यी मनु नाम कामिक कवाय हे. कामिनी मदाय एको र योर लेन बार ; अन पार काळ पेठा सिराप षा पोरसीमा नयाय ने लाहिर हि. नाकामिक यन्ने भूतनी सप अनपाय मळ पकानो.. बाग सो प्रहारावपा पार मारे, सोबरन समयो तपारपाल मामा--. पापा (मा),२मपराधिर. मनासया ४ मापात पा सरकार ए मो को पप दिवस या पार कर नहीं पाए फिर बी. मसानो निध नया. अन्य पद पर मारने वाले संपादन Mini रमामा मा. माथी मामा संपाए मान पामीरासी नो नाप पूर्ण करे .राउ परी सई हावामा सारित इन पर सपा नोर करेस पि मतदान पर

,
– སཾ ཝ:/iཝ f; { { }}
པགམ་བ rtr:༣ ༑ {[ ༑ ད!
1' •། | *i༑ it 1,il t/
,
1
༈ }:''' ༈ 't 、 ༧ •} { },: ;
4/
༡
*,
,
t
ར
}
3,
རྒྱལ

व्यापान २५६ मुं. पहेला ज्ञानाचार विप. (२६५) अन्योन्य पुष्प प्रियानो बाध पाय, तेम पां योग्य नयी. वही ने मोइनो हेतु होप त्या काळनो विनाग करखो योग्य नी, ए ने वहा ते व्यर्य है; केमके साधुने आ. हार विहार विगैरे पण मोहाना हेतु के तोरण त्या काळनो विनाग कहेलो . प्रा. गममां कई के “तपाए पोरमीए जत्तपाणं गवेसए " "जीनी पोरसीए जातपा. णीनी गरेपणा करवी." तपा- अकाने चरसि लिखु, काले न पडिहसि । अप्पाणं च कितामेसि, संनिवेसं च गरिहसि ॥१॥ जापार्य-"है माथुतुं प्रकाले विचरे , योग्य काळे पविहण करतो नथी. नारा आन्माने नुं कीमामा पमा , अने गामना सोकांनी निंदा करे . " तेथो श्रत पठनादिक योग्य काळेन करवं. को अहंकारादिकने सीधे तेनो व्यत्यप करे, तो सगर नामना प्राचार्यनी म मोटा मानाने पामे. सागराचार्यतुं दृष्टांत. बन्नयिनी नगरीमां श्रीकासिकाचार्य नामना प्राचार्य उग्र विहारी हता. ने. नी पासना शिष्यो स पासया या जरायो साधुनो आचार पाळरामा पय शिपिळ थयेला हता. तेमने प्राचार्य हपेशा सिग्मामण प्रापना हता; पण नेओ तो कुनराना पुंडमानी नेम वरुनाने डोमना नहोता. तेजी प्राचार्य वट पामीने विचार के-"मा शिष्योने सारणादि करतां मारो बाप्पाय सीदाय छ-यार था शानो नथी, अने से- श्रोने मारा चारपयी काय पण गुए पनी नयी; माटे तेनो का बानो उपाय करको जो- अहीर वास्यने अनुमारे एका संबंध के के-एक पाखने सामंधर स्वामीने ई- दे पूछ के-" हे गामी! हानमा जानक्षेत्रमा एवो को विधान छ, के जैने पायी प्रापे वर्णन कर्प ने निगोदनुं सम्प पयार्य वर्णवे ?" त्यारे मनुए वायु के.-"हे. पंद्रहानमा जस्तक्षेत्रमा आर्य कारि, के जे भुत पाउना यळया में वायु तेरी जरीने निगोदनु सारूप कही शर नेग छे. "नमांनळीने तेनो परीक्षा करता मादे जराधी जीर्ण पपेयं शरीर विनाने घीमे धीमे साम्मीने टेके चालना गरि पा- से भाव्या, अने सुहानी मानी जय भामोश्वाम देना तेणे गुरुने वंदना करीने पू. एके-"हे स्वामी हुँसई, मने दास्यायी पीमा . हल मारु टयुं प्रायुप्प (२६६) नपदेशमामाद नागना-नाग ४ यी-न 25 मा. चाकी छे ते आप गारी हमरेखा जोइन शायन प्राधार कही. माग पर काया वगं. मारा पुत्रोए तथा खाए मने काही मायो छे. तेथी हुँ एकता पहा कटयो दिपनी नि- र्गमन क . आर छ जीव निहायपर दया करवामां तार छो, तेगी मागर क. पा करो." या प्रमाणे तेनां दीन वचनी सांनळीने गुरु तेनो डाय जाना जातां कांक तेनी चेष्टा तथा यथार्य नापण उपरयी अने कांक शुननी नपयोग प्रापपायी तेन सा- धर्म देवलोकना इंद्र जाणीने मान रहा, त्यार फरीथी ते वृद्ध बोट्या के- हे स्वामी हुँ जराथी पीमित , तेयो धार वखन अही रहेयाने प्रशस्त बुं, माटे जन्नदी उत्तर पापा के हवे मारं आयुष्य केन्चु याकी छ ? पांच वर्ष बाकी के ? के तेयी न्यूनाधिक ने ? " गुरुए कह्यु के-" तेथी घणं अधिक छ." वृद्धे पूछयु के-" | दश वर्षतुं छे?" गुरुए कह्यु -" तेयी पण घणं अधिक जे." युद्धे कj-"शुं त्यारे वीश वर्ष के त्रीश वर्ष के चानीश वर्ष याकी छे ? हे गुरु! सत्य कहो." गुरुए कडु के-"वा- रंवार शुं पृछो छो ? तमाम् आयुष्य अंकनी गणतरीमा आवे तेवू नयी. केमकं ते अपरि- मित ( असंख्यात ) जे. मुनिमुवन स्वामीना शासनमा तमे इन्द्र च्या डो, वर्तमान चो. वीशीना छेना चार तीर्थकरोना पांच कल्याणकनो नत्सव तमे कयों चे, अने प्रावती चावीशीना केट्याक तीर्थकरोनी वंदना नया पूजा तमे करशो. तमाएं आयुष्य वे सागरो- पममां कांक प्रो वाकी रहेछ." आ प्रमाणे गुरुनां वचनसांनळीने इंद्र घणो हर्ष पाभ्या. पछी ते निगोदनुं स्वरूप पूछ। निःशंक थया, अने श्री सीमंधर स्वामीए करवी प्रशंसा कही बतावीने तेणे कयु के-" हे स्वामी ! मारा सरखं कार्य वतावो." त्यारे गुरु वोट्या के-"धर्ममा आसक्त ययेत्रा संघ विघ्न निवारा." पछी इन्द्र पोतानी इ. चायी पोताना आव्यानी निशानी तरिके दिव्य अने मनोहर एवं नपाश्रयतुं एक बार वीजी दिशामां करीने तरत स्वर्ग गया. त्यारपनी सूरिना झिप्यो के जेओ अाहारने माटे नगरमा गया हता तेश्रो आघ्या. तेमणे गुरुने कयु के-“हे स्वामी ! आ उपाश्रय घार वीजी दिशामां के म यह गयुं ? आप पण विद्यानो चमत्कार जोयामा सहा राखोगे, तो पनी अमारा जेबानो तेम करवामां शो दोप ?" ते सांजळीने गुरुए इन्द्रनुं आगमन विगैरे सर्व वृत्तांत यथार्य कही आप्यु. त्यारे ते शिष्यो बोन्या के–“अमने पण इन्द्रनुं दर्शन करावा." गुरुए कह्यु के-" देवेन्द्र मारा वचनने आधीन नथी. ते तो पोतानी इच्छाथी आत्या हता अने गया. ते विपे तमारे पुराग्रह करवो उचित नयी. आ प्रमाणे गुरुए क. " मान २५६ म. पदेखा ज्ञानागार नि. (२६७) का नाम पिनप रहित शिप्योए पुगग्रह माया नाही. अने विनयरहितपणे मा. हा विगो माना गया सागपा. नेवी गुग मुझेग पामीने एक दिवस रामिना पाउ- सा पटारा शिपाने मुता मुकीने शापाता याकने परमार्थ समनावीने नगरी प. दार नीकाली गया. 'प्रगुप पिहार करना करना ते समिर पाती पहाच्या. त्या मला पुलिपान मागर नामना पोताना नियना शिष्य रहेता हता. तेनी पान प्राचीन पापविही मनिरपीन नया पृथ्वी ममामाने रया. सागर मुनिए नेमन को वपत जो- पा नहाता, माटे मने मोटरया नहीं. अने नेशीम ने उना या नहीं तेमन वंदना पाकी नहीं. मेनगे मृग्नेि र के-“हे एक मुनि ! नपे कया म्यानयी प्रा. बाग:"गरे गानोर्पना समुद्र समान गुर कांगपमान थया शिवाय योध्या के- प्रनगरीची. "पी नपने ज्ञान परक समन क्रिया करना जोज्ने सागर मु. निए विवायु से-" वग्वर मा वृद्ध मुनि युद्धिमान छे." पी तेणे पोताना हिप्पोने पाचना प्रास्ता युधिना मदयो गरिने कार्यु के-' हे दृक ! हुं श्रुतस्कंध रणावं मे समे मानको." ने सांनळो गुरु तो मानन रा. पी सागरमुनि पो. मानी पुधिनी कुदाळता यनावरा माटे घणी मूक्ष्म पुधियाळायी ग्रहण यह शके प्यानो विनार करवा पाग्या. व्याग्माना रमन तम्सीन थायी अकाळ पेठाने-अनध्यापना समपने पण जाएयो नहीं." अहो !प्रज्ञान ए मोटो शष्ट छ." ब्रही उम्मयिनी नगरीमा मानःकाळे पेसा शिप्पो उठया. त्या गुरुने जोया न. ही, मेधी तेस्रो अत्यंत प्रान्याकुळ थ६ गया, अने संतान चिते यमतिना स्वामी शापातर पार पास जाने उधु के-"अपने मूकीन अमारा गुरु यया गया ?" न्यारे ने प्रावक कोप करीने कार्य के-" श्रीमान् प्राचार्य तमने पो उपदेन प्राप्यो या समनाया, मेरणा की, नोपय नमे सदाचारमा माया नहीं, त्यारे तमारा जेवा मादी शिष्योयो गुरुनी भी प्रमिति थवानी हती ? सेयो से तमने तीन चार गपा.'ने मानळीने मेमोन्नभिनय गया अनेकयु के-"तमे अमारा पर ममम - अमारा गुगए पवित्र करेली दिशा बनायो, के जेयो अमे ते तरफ ना तेमने पाय मनाय पाए. अमेजेई की, ते फळ अमे पाम्पा." एसीरीने से शिप्पार घणा ग्रह पर पृj, पटले ने धारके गुरना विहाग्नी दिशा यताची. पळी तेश्रो पायी चाम्या. अनुप्रने गुरुने शोचना गोपना मागरमुनि पासे पाव्या अने पृज्य एवा प्रार्य कासवाचार्य क्या ?" सागामुनिए जवार (२६७) उपदेशमासाद नापांतर-जाग था-स्तंन १० मो. के ते तो मारा पितामह गुरु थाय, तेओ अहीं तो आया नयी; पण जेमने हैं ओळखतो नथी एका कोई एक वृष मुनि नजयिनी नगरीयी अही आवेशा . ने. ने तमे जुओ, तेस्रो आ स्यळे ३." पछी ते गिप्यो सागरमुनिर बनावेज्ञा स्थान गया. त्यां गुरुने जोपने दीन मुखबाळा घया, अने पोताना अपरायनी वारंवार क्षमा मागी. ते जोइ सागरमुनिर सन्जायी नत्र मुखवाला यन्ने विधायु के-" अहो ! श्रा गुरुना गुरु पासे में पामित्य कर्यु, ते योग्य कयु नहीं. में मूर्यनी कांति पास खद्यो- तना जे अने अवाना वापर तोरण बांधवा जैबु कयु." एम विचारीने तेणे डनी ने विनय पूर्वक गुरुने खमावीने गुरुना चरणकमळमा मस्तक राखी कयुं के " हे गु- रु ! विश्वने पृज्य एवा आपनी में अज्ञानना वशयी आशातना करी, ते मने मि- थ्या उप्कृत हो." पजी प्राचार्य ते सागरमुनिने प्रतिबोध करवा माटे एक प्यासो नरीने नदीनी रे- ती तथा एक चाळणी मंगावी. ते रेतीने गुरुए चाळणीमा नांखीने चाळी तो कोणी रेती तेमांची नोकळी गइ, अने चाळणीमा मोटा कांकरा वाकी रह्या. तेने दूर नांग्बी द- इने पनी ते रेतीने कोइक म्याने नांखी. पठी फरीया ते रतीने त्यांयी अपने बीजे स्थाने नांवी. त्यांथी पण बस्ने त्रीने म्यान नांखी. एवी रीत वारंवार जुदे जुड़े स्थाने नांखीने सीधी. तेथी प्रांत रेती यकीन थोमी वाकी रही. या प्रमाणे रेतीनुं दृष्टांत चतावी ने गुरुए सागरमुनिने कछु के-“हे वत्स ! जेम नदीमा सानाविकज घही रेती छे, तेम तीर्थकरोमां संपूर्ण ज्ञान रहेढुं छे. जेम प्याबाबमे नदीमांयी थोकी रेती सीधी, तेम गणधरोए जिनेंद्रो पासपी योगें श्रुन ग्रहण कयु, अने जेम ते रेतीने जुदेजुई स्याने नाखवायी अने पाठी सेवायी नवी नवी नूमिना योगे क्षीण थनी थनी घणी थोकी रही, तेम श्रुत पण गणधर थकी चालती परंपराए अनुक्रमे कासादिकना दोपत्री अस्प अस्पतर युद्धिवाळा शिष्योन विपे विस्मृति विगेरेना कारणयी क्षीण यतुं यतुं हान्नमां घाणुंन थोमु रयुं छे. तेमां चाळणीनो उपनय एवी रीते करवानो डे के-मः दम ज्ञान सर्व नाश पाम्युं छे, अने हातमा म्यूश झान रघु उ. तेथी है वन्स ! तुं शृन सारी रीते जायो छे, पण श्रुन झाननो पहेयो आचार ते यगवर धार्यो नयी. केमके तुं अकाळे पण स्वाध्याय करे , ते विषे श्री निंगीय चूर्णिमा कत्यु छ के- संफा चौति-अणुदिए सूरिए, मझ्झएहिं, अथ्यमणे, अध्धरत्ते, एमासु चनसु सझ्झायं न करिति ।

व्याख्यान २५७ मुं. अस्वाध्याय काळे स्वाध्याय करवी नहीं ने विप. (२६ए) "चार संध्या आममाणे---- सूर्योदय पहेला, २ मध्यान्ह ममये, सूर्यास्त स. मपे अने ४ अर्धरात्रे, ए चार संध्या वादन स्वाध्याय न करयो." इत्यादिपोश गुरुना मुख यकी सांनळीने सागर प्राचार्य ते संधी मिथ्या सुकृत प्रापीने गुरुने नम्या, प्र- ने पनी विशेष कराने लेमनी यावृत्य करवा साया. " को सागर प्राचार्यनी नेम अवापी योग्य काळनो अतिकम करीन शुनादिक भणे छ, ने विज्ञान सापुनी सनामा यो प्रकारे लग्ना नया निदानेपाम है.' ।। इत्यन्ददिनपरिमिनोपदशमासादरनी अधादशम्ननम्य पदपंचाशदधिकमिशननमः मश: ॥२५६}} व्याख्यान २५७ मुं. असाध्याय काळे स्वाध्याय करतो नहीं में पि. अस्वाध्यायझणेप्याः, स्वाध्यायं कुराने सदा । यतः क्रियाः फसन्त्येव, यथोक्तसमपटनाः ॥१॥ जापा-मर्य माणस हमेशा अनध्याय पायने TIR कर पाम् यो. प पपने परेली प्रियामोन फळीतून प." प्रनष्पायनो मपय प्रणामकारना . मन यर्णय माप मानिनिनी খুণিমা শমি বস যথা সমাধানা যৰ নাম । সা- पी. अही पण में कांसप समोर ठीए. ज्यार की गमरम पर पारे सो कार पापा काळ भावनेन ए र (gar ) जो कार मेला प्रमाणा. एची. मेमा विशेष पर, के-NE Iो होय जो यस मनिर अंडरगनी. हा का मामलमास मारहवः मशगरी नगर, AIR, शिक- Here RR कम (२७०) उपैदशप्रासाद जापानर-नाग ४ थान 20 मा. ह अने विद्युत्पात थाय त्यारे तेटमा बखत उपरांत एक पहोर गुयी अम्बाध्याय का जाणवी. अकाळे (वक्त बिना) विद्युत्नो चमका थाय, अथा अकाळे में- घनी गर्जना थाय तो ये पहोर मुधी अम्बाध्याय काळ जाणवो. अपाम चौमामातुं -- था कार्तिक चौमासानु प्रतिक्रमण कर्या पछी प्रतिपदा (एकम-मया ) मुधी अम्मा- ध्याय काळ जाणवो. पाशो तपा चैत्र शुद्री पांचमना मध्यान्ह समययो प्रारंनीने के पाणपनी प्रतिपदा मुत्री अस्वाध्याय काळ जावा. वीजने दिवस स्वाध्याय करवा योग्य छ, राजा अने सेनापति विगेरेपरस्पर युछ तुं होय तो ते वायन असाध्या- य-काळ जागयो. होळीना पर्वमा ज्यांमुधी रज शांत न थाय त्यांमुवी अम्बाध्याय सागयो. गामनी राना मरण पामे तो ज्यांमुधी बीना राजानो अनिपक थाय नहीं, त्यांसुधी अस्वाध्याय जाणवो. नपाश्रययी सात घर मुधीमा को प्रसिघ माणस मृत्यु पाम्यो होय तो एक अहोरात्री' नो अनन्याय काळ जाणवो. उपाश्रय यो सो हाय सुधीमी 'कोइ अनाथ मृत्यु पाम्यो होय तो तेनुं शव ज्यांमुत्री बन जाय, त्यांमुवी अस्वाध्याय जाणवो. स्त्रीना रुदननो शब्द ज्यांसुधी संनळाय त्यांमुवी स्वाध्याय का वो नहीं. जळचर तिर्यंच पंचेन्द्रिय मत्स्य विगेरे ( विकनेन्द्रिय नहीं ) नां रुधिर, मां- सं के हामका उपाययो साउ हाथ सुधीमा पड्यां होय तो ते तया कोई पक्कीनुं १ मथु होय पण नांग्यु न होय तो ते काही नांख्या पछी स्वाध्याय थइ शके, अ. ने जो हुं फुटी गयु होय तो त्रण पोरसी सुधी स्वाध्याय कप नहीं. तेमां पण जो इंडं फुटेर्नु होय अने माया रसतुं विउ नूमि उपर पगडं होय तो ते सात हायनी बहार लइ जइने ते भूमि धोया पली स्वाध्याय कथे. माखीना पग जेटQ पण माना रसतुं अथवा सोहीतुं विंच नूमि पर पमथु होय तो स्वाध्याय कल्प नहीं. गाय घि- गेरेनुं जरायुज्यांमधी लागेर्नु होय त्यांसुधी अस्वाध्याय जाणवो, अने जरायु पया पोण पोरसी सुधी अस्वाध्याय जाणवो. विक्षामो विगरेए नदर विगेरे मार्यों होय तो एक अहोरात्री अस्वाध्याय जाणवो. तेयो काळ नंदिसूत्र विगेरे जण नहीं. एज प्रमाणे मनुष्यना संबंधमां पण जाणवं. विशेष एQ के उपाश्रययी सो हाथ सुधीमा मनुष्यना अवययो अथवा चर्म, मांस, रुधिर, हाम विगैरे पड्यां होय तो अस्वाध्याय जाणको, पंण जो उपाय अने ते अवयर विगरे पमना स्यननी बन्चे मार्ग होय तो स्वाध्याप यशके. एक गधि ने एक दिवस ने अहोरात्री २ जगयु पटोपीयाथा पाठी और पो छ से.

प्यायन २५७ मुं. प्रस्वाध्याय काने. स्वाध्याय करबो नहीं ने विणे.(२७१) सामान ऋतु यार पारे प्राण दिवस गुधीसाध्याय कापे नहि, पण जो मदर- नो गेग यो ट्रोय. नो अधिक काळ मुधी माध्याय करपे नहि. कोर गर्नयतीने पुत्र म. गर पाहोय तो मान दिवस मुधी प्रस्वाध्याय अने जो पुत्री थप होप तो अथवा रात अधिक न होय तो प्रार दिवस मुधी अम्पाध्याय जाणको, नवमे दिवसे कम्पे. सो हाय गुपीपा को पाठक विपरनो दांत पमया होय तो ने शोधनो, अने जो दांत जो- सामान प्रावे तो "त बोहमारणियं करेमि कानस्सग्ग" एम कहीने एक नवकारनो सायोनार्ग करवा. त्यार पठीसाध्याय कापे. दांत विना पीना कोई अंग प्रथम उपांग- नु हामकुं सो हाय मीमां पमपुं होप नो चार वर्ष मुधी वाचनादिक स्वाध्याय कम्पे नाहि. पण मनमा अर्धनी विचारणानो कोइ स्याने निषेध नथी. पार्टी नत्रयी प्रारं- नीने स्वाति नत्र मुभी विद्युत् तथा मेवगनना चाप नो बाध्यायनो निषेध नथी. नूमिप एयो होय तो पाउ पहोर मुधी स्वाध्याय करपे नहि. अग्निनो उपद्रव ५- यो होय तो ते पटव रहे तटयो यग्यत स्वाध्याय कल्पे नहि. चंद्रग्रहणमा उत्कृष्ट यार पहोर गुधी अने ग्रहणमा उत्कृष्ट सोळ पहोर सुधी अस्वाध्याय जाएवो, पाखीनी रामिए पए माध्याय मुझे नहीं. न्यादि अस्वाध्याय, स्वरूप संप्रदायने अनुसारे जाणीने स्वाध्याय करचो. के. मके अयोग्य काळे याचनादिक करवायी मूर्खपाणु प्राप्त थाय छे. ते उपर एक दृष्टांत केको एक माथु मध्यावखन वीत्या पठी कामिक श्रुतनो समय अतीत थया उनां पण तेनो काल नहि जाणवायी तेर्नु परावर्तन करता हता. ते जोड़ने कोइ सम्यक्- दृष्टि देवताए विनायु के-" ९ आने ममना के जेयी कोई मिथ्याष्टि देवता एने उ. के महि." एम विचारीने ते महीयारीनुरूप करी माये छानो नरेशोषको मूकी ते सा. धुनी पागे थप्ने जा पार करवा सागी अने "छाश प्यो जश एम वारंवार मोटेची पोलया बागी. तेथी अत्यंत लग पामीने पेला सायुए कई के-"अरे शुं तारे जा दावचवानो या वापत छ?" त्यारे महीपारी बोझी के-" ब्रहो शं त्यारे तमारे प- ए प्रामाध्यापनो वायत है ?" ने सांजळीने सामुने विस्मय थयो, अने उपयोग दने प्रवाळ जपारादी मिथ्या उपनदी. पडी "अयोन्य वसनेस्साध्याय परवायी मिथ्या- दृष्टिदेवनाए करसो उळ थाय छे, माटे फरीपी एम करशी नहि." एवी ते देवताए सायु. ने शिखामण प्रारी, माटे योग्य वायनेन स्वाध्याप करयो उचित छ, भाई बार वर्षनी धम्माया गया है. सेनो पामा गनगन्य हे (२७२) उपदेशमासाद जापाना-नाग ४ था-स्तंन १० मी. यथोक्त वखते करसी क्रिया अवश्य फळीनृत थाय है. क्रिया कारनी ३. एक प्रशस्त अने वीजी अप्रशस्त. तेमां सिधान्न मार्गमां कहती मर्व क्रिया प्रशस्त छ, अने खेती, व्यापार विगैरे अप्रशस्त छे. चर्या-ज प्राचं अन भागणा- दि सर्व क्रियाओ काळे करेनीन सफळ थाय जे; तेथीन नीतिगाखमां अकाळचर्यान श्रेष्ठ कहेल नथी. कयु के- अकालचर्या विपमा च गोष्टिः, कुमित्रसेवा न कदापि कार्या । .पश्यांमजं पद्मवने प्रसुप्तं, धनुर्विमुक्तेन शरेण तामितम् ॥१॥ जावार्थ-" अकाळचया, विषम गोष्टी आने कुमित्रनी सेवा-ए कदी पण करवां नहीं. जुनो नीचनी संगत करवायी पद्मवनमा मुतेस्रो हंस धनुपयी टेवा वाणवमे मराणो." ते द्रष्टात नीचे प्रमाणे- कोइएक वनने विषे पद्मसरोवरमां मंदरक्त नामनो हंस रहेतो हतो. त्यां एक वखत को घुवर आव्यो, तेने हंसे पूछथु के-" तुं कोण ? अने आ वनमा क्या- थी आव्यो छे ?” धुवम वोल्यो के-" तमारा गुण सांजळीने हुं तमारी साये मि- बाइ करवा अाव्यो बुं." एम कहेवाथी हंसे तेने रहेवा दीयो. अनुक्रमे साये क्रीमा क- रतां मित्रा बंधाणी. परंतु हंसे मनमा विचार न कयों के कल्याणने इच्छनार पुरुषे नीचनो परिचय करवो नहीं. ' कह्यु बे के- हुं तुंही वारु साधु जण, जण संग नीवार; हरे घमी जन्न अक्षरी, मत्ये पसे प्रहार. ? 'हे साधु जन ! हुँ तने वारंधु के तुं जिननी संगति नीवार, केके जळने की हरण करे जे; पण प्रहार कावरने माथे पो है.' वळी नीच सरिस जो कीने संग, चमें कलंक होय जसजंग; हाथ अंगार ग्रहे जो कोय, के दाने के काळो होय २ (अर्थ मुगम ) पठी एक दिवस घुवर हंसनी रजा बस्ने पोताने स्थाने गयो. ते वखन हंसने कायु के-"तमारे पण एक वखत मारे स्थाने श्राव." पछी हंस पण एक वसत घुत्र भने स्थान गयो पण त्यां तेने जायो नहि. यणे स्याने तेनी शोध करतां को बदना कोटरमां पेयो दागे. तेने हंसे कयु के-'हे नाइ! यहार आव, पहार प्राव, हुं हंस ।

पापान २५७ मुं. अस्वाध्याय काळे साध्याय कग्यो नहीं ते वि.(२७३) . ने माना पायो ."पुरम बायो के-"हुँ दिवसे पहार नोकळ्या शक्तिमान पी. माटे तुं ही रहे. आपणे रात्र गोपी करशं." पछी रात्रे पन्ने जण मळ्या, अने हाल वानी की. से गो हंसतेनी सायन मुनो. हवे ने बना ते रात्रे एक सार्थ रा. रामो पो हतो. ने पाउराने त्यांया चालवा तयार भयो. ते वखने पुरसे मोर यस्तारयो शब्द करें, अने पोते नदीना कोटरमा पेसी गो. हंसने तेमनो तेम त्यां - नरदेवा दोघी घुमनो शन्द मानळोने सागतिने कोष चन्यो, नेयी ते अपशु- लनी निति काया मारे तेणे शक्यतो वाण माथु, से वागायो हंस मृत्यु पाम्पो. दे रिपोष्टि करवी नहीं. वही प्रकार विचरई नहीं, अर्याद प्रकाळचर्यानो त्याग रची. से उपर मागानुमारीना गुलोमा कसु छ के- धर्मार्थस्वात्मनां श्रेयोऽजिवाचन स्थर्यमुत्सदा । प्रदेशाकाअयोश्चर्या, विचारको विवर्जयेत् ॥१॥ नागर्य-"हमेशा स्थिरताने धारण करनार अने धर्म, अर्य तथा पोताना प्रा. मार्नु कल्याण उनार विचारवाला पुरुष देशन अयोग्य अने काळने अयोग्य पर्यानो साग सरवा." बळी नापण पण समपने योग्य करतुं समयोचित जापए अनेक मनुप्पोना मन- । मुख करनार थाप . ते विष एन नीच ममाणे- श्री चांगनेर गहमा महमद वेगमो नाम छ यादगाह राज्य करती हतो. तेनो प्रत्यंन मानीनो 'सत नापनो मायण हनी. नेगे सरस्वती पासेथी वरदान पळव्यु वं. एक दिवम काझी, मुद्रा, पासुन, पारह नारी तया सुग विगरेए पादशाहने वि. तिवारी के.-" हे दीन मुग्योना यादशाह ! आपणा कुरानमा पर कमुंडे के- 'मानकाळे हिर्नु दर्शन थाप तो दोनावमा ज परे, अने चालीस रामानुं फळ जा. नेपी मा बहुमानुं मानाका दर्शन करतुं योग्य नशी" ने सांनळीने बादशाहे मोने ममम करवा माटे सहमा शितकुल प्राव यंत्र कयु. परी एक दिवस बाद- शाहे वाकी, मुद्रा, शेख, मुग विगरने चार मन पृश्या के-" संबन घोल ? स. समां येत रम कपो ? कृतज्ञ (करमा कामनी नागनार) कोष ? अने कृतघ्न (क- ( कायनो हणनार) कोण? चार प्रश्ननो मार प्रा." नेोए विचारीने ते. जेभी--ना एका गमी माशन. पानु नै हो वापीभी भी एकी स्पति के.

(२७४) उपदेशमासाद नापांतर-नाग या-तंज 20 मी. नौ जवाब प्राप्यो, पा बादशाहे ते कचन का नहीं. पठी बादशाह बहुमाने लावीने ते कामी विगरेनी रुवल्मांन नपरना चार प्रश्न पृश्या, पटने बहुआरन न जवाब आयो के-" हे सामी ! सर्वतुं यौन जल, सी रममा श्रेट रम सार छे, कृतज्ञ कूतरो छ, अने कृनम्न जमा छे. कह्यु छ के-- सुतमानय पानीयं, पानीय पंकजानने पानीयेन विना सर्व, सद्यः शुष्यति दग्धस्त् ॥१॥ नावार्थ-" हे कमनाशी ! पोया लायक पाणी जन्मदीया झाव, कसके पा- विना सर्व वस्तु दग्य थयेनानी जेम नत्काळ मुकाइ जाय ." प्राथम्यमुदधिप्यासीत, सत्यं ते लवणोदधे । यसेन विना सर्वरसो न स्वादमर्हति ॥ नावार्थ-" हे लवणसमुद्र ! सर्व समुद्रोमा तारुं प्रयमपा जे ते योग्य है. के जेना (तारा) रस विना कोइ पण रस स्वाद आपत। नयी." अशनमात्रकृतज्ञतया गुरोर्न पिशुनोऽपि शुनो बजते तुनाम् । अपि वहूपकृते सखिता खले, न खलु खेत्रति खेतिका यथा॥३॥ जावार्थ-"स्वामीन अन्न मात्र खावाना कृतज्ञपणाय) चामीयो कूतरानी तुलना पामतो नयी. जेम अाकाशमां बता क्रीमा करती नथी अर्थात् अाधार वि रही शकती नथी, तेम बहु उपकार करेला खळ पुरुपनी साये पण मित्रता था कनी नथी. क्षणं रुष्टः दणं तुष्टो, नानापूजां च बांति । कन्याराशिस्थितो नित्यं, जामाता दशमो ग्रहः ॥ जावाय-"जमाइ क्षणमा रोप पागे छे, क्षणमा संनोप पामे छ, अने नाना : कारनो सरकार चाहे जे; माटे ते हमेशा कन्या राशिमा रहेला दशमा ग्रह समान छ." आ प्रमाणे घरायर पोताना मनोना जवाब सांनळीने काही विगैरेनी सम क्ष वादशाह तेनी घणी प्रशंसा करते. त्यारपी कोइएक दिवसे फरीथी काळी विगरे। बादशाह पास बहुआनी चामी करी के-“हे मामी ! वाफर एया हिंउ नहुमान ज्यादयान २५७ मुं. प्राध्याय बाळे साध्याप करचा महिने विष (२७५) सायनिरंतर प्रत्र (विचार) सत्यो योग्य नो. पापना गया हनी जेश वापीमा प्र- तो पणा मा यसो." ते सोनकोने सदनातेवोन फीचा प्रश्न नया के-"ज. मां मोटो पुत्र कोनो? जगत्या मोटा दांर कोना? जगत्मा मांडे उदर कोर्नु ? अने जगत्मा मोटो मारो का?" से सनिळीन नो विचाने घोच्या के-"दे स्वामी ! नगन्यमा बादशाहनो पुत्रम मोटो पुर . नगमा मोटा दान अने मोर्ट बदर हायार्नु ड, नया विषम प्रापना वो पीजी का माशे नथी." मा ममाग मांजळीने बाद माहे मोनो निरस्कार की बहुप्राने घालावीन ते चार प्रश्न पत्रचा, एटो ने नरना - मी: विषमां गायना पुन जर बीजो को रोटी नदी, केक में तो करी प्राका यामी पृथ्वीने जीरा . मोटा दोन हाना मा रमेक नायक पृथ्वीमा यान वराय ने उगे रहे. मोई. उदर जानु जाण, कमां में सर्व रस्मनु रक्षा करे , मन मनोम पण सहन करे , नशा मोटो मान के । समयने योग्य मार जाप करे. " ने गांजळीने पादशाह प्रति प्रापो मने बहुमाने पोता- प्रीनिराम को मात कांक उपगी होगधी असगरे. मा मयाणे होगायी ज्ञानावार पालन करना जाए जिन पानी मादानं प्र. मरीने स क्रियायो योग्य वाटर कावी. " श्री मिनेपानी प्राज्ञान अनुसार प्राध्यापर्नु वर्णन नगन बापाने रतन युननो मनुयोग मागको 1} ননফ্যাদাগা মদ্যপান नाशिशिरतमः मशः १२५sil OFFYFTTTTTT व्याख्यान २५८ मुं. हवे बीजो बिनयाचार वार्णवे. श्रुतस्याशातना त्याज्या, तघ्नियः श्रुतात्मकः । शुश्रूयादिक्रियाकाले, तत्कुर्याज्ज्ञानिनामपि ॥१॥ जावाय--" श्रुतनी भागातना करवी नहि, कारणके तेनो विनय युबमा छ. तेथी करीने शुशूपादिक क्रिया करवाने वयते श्रुनझानाळानो पण विनय करतो. श्रुतना द्रव्य अने जाव एवा वे प्रकार जे. तेमां पुस्तक अकर विगैरे द्रव्यथुन कहेवाय छ, पग अमात्रो तया धुक्यमे बखेलो अकर बगायो विगैरे द्रव्यश्रननी अाशातना जाणवी; अने परमात्माए कहेला पदार्थमां पोतानी युधि चनावीने तेना अ. न्यया अर्थ करवो ते जावश्रुतनी आशातना जाणवी. प्रनिक्रमण आवश्यकमां तेत्रीश आशातनाना वर्णनमां का के-"सुअस्स आसायणाए मुअदेवयाणं आसायणार" श्रतनी अाशातना, श्रुतना अधिष्ठायक देवतानी आशातना विगैरे. अहीं कोइने शंका थाय के-"श्रुा देवतानी आशातना छैन नहि अयवा तो ते श्रुत देवना कगा कामनी नथी." तेनो जवाव कहे जे के-जिनेन्द्र कहेन आगम देवताना अधिष्ठाता वि. नाना डेज नहि माटे श्रुतदेवता छे, अने तेथी तेनी आशातना पाग छ. " ते श्रुतंदवता कशा कामनी नयी" एम पण शंका करवी नहि. केमके श्रुनदेवनानुं अवलंबन करीने प्रशस्त मनवाला जीवोनो कर्मशय जोवामां आवे छे. श्रुतमां कहेला वचननुं जलंघन कर ते पण नावश्रुतनी अाशातना जाणवी. श्री जिद्रोए श्रुतमा एवं कयुं छे के-मंत्रादि विद्या शासननु मो कार्य होप तोन उपयोगमा लेवी; पण वोना कोई कारणे तेनो उपयोग करवो नहि. जे कोऽ प्रमाद विगे- रे कारणथी अथवा आर्थर्य वताववानी इच्छायो स्पृशनद्र मुनिनी जेम लब्धि विद्यानो उपयोग करे छे ते श्रुतनी आशातना करे छ, अने नेम करवायी मोटी हानि प्राप्त थाय छे. ते संबंधमां स्यूझनदनो प्रबंध कहे . पाटलिपुर नगरमां श्री श्रमणसंब एकत्र थइने विचार करवा लाग्यो के-"हा- समां महा नयंकर दुष्काळ पर्ने छ, तेयी बुद्धिमान साधु पण अज्यास न राखवायी अने नणे न गाण्याची घाणं श्रुन बीसरी गया छे. माटे हये चैतनो उद्धार करतो न्यागान २५७ मुंहने योनी विनयाचार पार्णवे ने २७७) irए." एम बिचारीने श्री संरे अगियार अंग संबंधी अध्ययन, उद्देशा घिमेरे जे ह- ने म मेळच्या. पड़ी हिवाद मेळवा माटे कांक विचार करवा लाग्या. विचारतां पास देशमा रहेजा शुनकरली जगह मामीने जाणीने तेमने घोसावा माटे संये । मुनिमोन मारम्या. ते मुनियो त्वां ना तपन बांदीने चोम्पा के-" हे स्वामी! प्रापने श्रीगर त्यां मारा मारे पाझा करे छ." ते सांजळीने सूरिए कई के- 'में महामाणायाम ध्यान प्रारंन्यु छे, ते पार वर्षे सिधयाय छे तेथी हुं प्रावी शकीश हि. महामाणायाम सिम थया पत्री कोइ पण कार्य प्रावी पसे तो चौदे पूर्वो सूत्र तथा अर्थ सहित एक मुहूर्त मामा गणी शकाप डे." ते सांजळीने ते बन्ने साधुनो- र पासा प्रावीने मरिन कहेयं वचन श्री संघने कडूं. पनी संघे धीजा ये मुनिने बोला- पीने का प्रापी के-" तमारे गरि पासे जाने कह के श्री संपनी प्राज्ञा नमाने सेनो शो दंग करवी ते अमन कहो. जो ते मरि एप कहे के तैवाने संघ पहार करवो. तो तमारे ऊँचे म्बरे मरिने कहे, के है आचार्य महाराज ! श्राप पोते दम्ने योग्य यया गे. "पजी ते यने मुनिए त्यां जश्ने सूरिने तेन प्रमाणे कायु. एट- में मूरि पोरया के-"पृज्य सी एवं न करतुं पण मारार का करीने बुद्धिमान साधु- प्रोने अही मोकळवा, नेओने हुँ सान वाचना आपोश. तेमा एक वाचना आहार अपने आज्या पनी पापीश, पण वावना प्रण रखतनी काळ वेळाए पापीश अने त्रण पायना सांगन मतिरमण कर्या पठी आपोन. एम करवायी संयन काम थशे ने मारु पण थशे." ते सोनळीने ते पन्ने मुनिए पाठा पातीने संपने ते प्रमाणे कयु, तेथी संघ प्रसम्म पयो भने म्पसनद्र विंगरे पांचसो साधुन सरि पास मौकम्पा. लेमने सरि जणावा लाग्पा. नमां स्यूमनद्र विना वीजा मर्व साधुओ थोमी वाचनायी जणवामां असंतुष्ट पपने पोतपोनाने स्थान प्रास्ता रया. स्पृतनदमुनि महा युद्धिमान हता ते एकसा रवा. तरी पाउ मां पार पूर्वनो अन्याम को. एकदा अस्प वाचनाची उग पा. मेमा जोड्ने मरि बोया के-" हे वत्स ! मारं ध्यान पूर्ण थवा प्रावधु जे, त्यार पछी तने सारी र मुजर याचना प्रापोश." म्यूवनद्रपूछयु "के है स्वामी हवे मार केट- खंजणवू पाकी रशु ?" गुरुए जवार प्राप्यो के-" पिंच नेट्युं तुं नएयो छ, अ. ने समुद्र जेटलु पाकी रप छे." पछी महामाणध्यान पूर्ण था म्यूवन वे वस्तुए उणा एवा दश पूर्व मुधी जण्या. तेवामा स्पृतनदनी बहनो या विगैरे साध्वीओ तेमने बंद- ना करवा माटे प्रावी. पयम गरिने बांदीने तेओए पूरघु के-“हे मनु! स्पसनद्र (२७०) उपदेशमासाद नापांतर-नाग था-स्तंन १० मा. क्यों ने ?" सूरिए कडु के-"नाना देवकुळमां ." एम सांजळीने साबोओ ते ताक चाली, तेमने प्रावती जोड्ने स्थूझनद्रे आश्चर्य देखावा माटे पोतार्नु रूप फेरवीन विं हवं रूप धारण कयु. ते साध्वीओ सिंहने जोइने जय पामी अने सूरि पास आदी ते वात कही. सूरिए उपयोगयी ते हकीकत जाणीने का के-" तमे जश्ने वांदो, न्यां समारो मोटो जान छे, सिंह नथी." एटले ते साध्वीओ फरीथी त्यां गड़ते ब- ते स्यूसनद्र पोतानेन स्वरूपे हता तेने वंदना करी. पछी तेना नाइ श्रीयकना. स्वर्गग मन- वृत्तांत कहीन तेमन पोतानो संशय टाळीने ते सानोश्रो पोताने स्थाने गद. पक्षी स्यूझनद्र वाचना लेवा माटे गुरु पासे गया, ते यखते मूरिए वाचना अापी नहि अने बोल्या के-"तु वाचनाने अयोग्य बे." अचानक गुरुनु आ वचन सांनळीने ला दीक्षाना दिवसथी आरंजीने पोताना अपराध संजारवा लाग्या पडी ते बोश्या के-"हे पूज्य गुरु ! में कांड पण अपराध को जगातो नवी, पा आप कहो तेस' गुरु घोट्या के-"शुं अपराध करीने क्युन करतो नयी ? तेथी शुं पाप शांत या ग यु?" पछी स्पन्न नद्र सिंह रूप करवा कम करेझो श्रुतनी अागातना, स्मरण करीने गुरुना चरणकमळमां पड्या अने वोट्या के-" फरीथी आई काम नहि करं, ६. मा करो. " मूरि घोट्या के-"तुं योग्य नयी." पत्री स्यूननद सर्व संघ पास गया श्रो नमन प्रार्थना करी गुरु पासे मोकनी गुरुने मनायवा लाग्या. केमके " मोटानो को- मोटान शनि करी शके. "मृग्धि संघने कयु के-"जैम आ म्यूळजरे हमणा पोतान, म्प वियु तम योना पण करशे. यळी हये पनी मनुष्यो मंद पत्वाळा य." तर ण संवे वगरे अाग्रहमी म्पन्न नद्रने जाणाचा का, त्यारे गुरए उपयोग प्राप्यो तो ना ए{ के-" याकीना पूर्वनी माराशी अनाव नयी माटे या म्यानटने याकीना पूर्ण जणा." एप विचारी ने गुरुग “तारे बीना कोईन याकीनां प्रमों जाणार नांद"ए प्रनिग्रह करावीने म्यूमनदने वाचना आयी, नेयो ते नीद पाना धारण करनागपया. को जगानना माझ पठी एकमो मोगर यवं नया मामी पण गमाधिशी यो गा. ग्राष्टांतनी उपनय हृदयमा धारण करीने श्रानी अाशानना गनी. ए. यानी विनर की. पठी सुधा विगर कम्यान अामो हानीनो पानिय कला से विप गया प व्याख्यान २५७ मुंहब बोजा विनयाचार वर्णवरे. (२०) न पखले न पुरज, नेर कियाण पिटङ । न जुजे उरुणा उरं, सयणे नो पमिस्सुणे ॥ १ ॥ अक्षरार्य-~~"नमन्कारादिक कन्या योग्य गुग्नी पहु नजीकमा पमय येम नहीं. सन्मुख घेसर नहीं पाछळ येसवें नही दीगोण टीचण अकालीन घेसई नहीं, तेमन शय्यामा रहीने गुरुवारय सांजळ नहीं. वाग्य सांस्तांगनना था जवाब देवो." विसपार्य-काव नया जगणे पम यमई नहीं: नेम पेमवायी गुग्नी सरसा मासने सवा मप अविनय थाप. सन्मुख यम नहीं तप करायी वंदना करनार मो. कोने गुरुतुं मन्य देग्याय नहीं, तयी नेमने अभीति थाय. तेमन गुरनी परळ यमन ही तेम करवायी यमर्नु मुरव जोवाय नहीं, तथी तेवो रम प्राव नहीं पाताना दीवाण साये गुग्नो दीपारा प्रमकामयी नहीं, तशा गम्यामो सका प्रथया पता गुग्नुं पाग्य सांजळ नहीं; १७ गुरु घास के नरनन तेमनी पामे नस्ने सना बगाकपाळमां नपान पारा पर गुरुनी यह हग डे 'एम मनमो मानीने जगान ! जो अनुमष्टि' हैं गुरु की प्राइजे?' एम पूर. तपन शिष्य नियगुणवम गुग्ने समय क- . रया. कांके- - पणासवा दवया कुस्तीता, मिपि चं परति मीसा । चित्ताणुमा बह दसोयरा, पसाया ते दु रासयपि ॥१॥ লা-“না না না মানা, বিশ্বাযা বিনা যন্ত্রনার মন না सीसवाला शिष्यों कोमल गुम्ने पण पा करे छ, भने गुरना चिनने मनुगरनार तथा पाप गुथी युक्त पवा शिप्पो रामद ( अनि प्रोमाय ) गुरने पर म. सन को ऐ. से उपर कन्द प्राचार्य- ान नीचे ममाणे- चका आचार्यतुं दृष्टांत. মনি লানা ভবান খাব ধৰি ধনি গান সমস্যা, पोताना साधुना न्यूनाधिक क्रिया मारमा दीपने जो जाने वारंवार कर पाता हता. मनी मानिन मोधी हनी. अपदाने माया विचाराने निवारण मारा एकसारीएशन नयो, तपम अधिक रोप कासपो मार माना जल पर्नु नपी. रिचारीन ने ध्यान करवा माद एन स्पाने देना.से अमर टल- मिनी नगरीना रहेगमी रोशनी पुर नग्न परागपी हार का m " (२०) उपेदशमासाद जापानर-नाग ४ था-सन 20 मो. सहित पोताना मित्रो साये त्यां आया. तेना मित्रोए साधुओने कयु के-" हे मायु श्रो! आ अमारो मित्र संसारयी विरक्त थइन तमारी पासे दीका मेवाइ छ, मोटे तमे तेने दीका आपो." ते सांजळीने ते सावुओए तेने गंव, माट्य तया उनम में स्त्रयी शणगारेलो जोइ विवाहकार्यमां भवत्रो जाणीने तेना मित्री हास्य कर बेस धारी तेमने गुरु पासे मोकळ्या. त्या पण तेओए तेज प्रमाणे कयुं. त्यार गुगए काफी तेओने का के-" हे नाविक श्रावको ! एम होय तो राख लायो." सारे ते माक राओ राख पण लाव्या. पछी गुरुए जाते तेना मायानो सोच को. त्यारे ते शेउना पुत्र लघुकमी होवाथी मनमां विचायु के-"अहाँ ! में जातेन दीक्षा ग्रहण करी, तेम गुरुनो शो दोप ? इंद्रादिकने पण वन एवं आ चारित्र मने विमा प्रयास मन्यु, अ ने आचार्य पोतेन प्राप्यु, माटे हवे तेनो त्याग करवो उचित नयी." का छे के-- प्रमादसंगतेनापि, या वाक् प्रोक्ता मनस्विना । सा कयं दृषऽत्कीर्णकरानोवान्यया नवेत् ॥१॥ जावार्थ-" मनस्त्री पुरुष प्रमादना यशया पण जे वाणी कही होय ते वा. पीपयरमा कोतरेला अक्षरनी पंक्तिनी जेम अन्यथा (मिथ्या ) कम याय ?" एम विचारीने तेणे मित्रोने का के--" तमे घेर जाओ, मारे हवे घरनुं का प्र. योजन नयी." ते सांजळीने तेना मित्रोए तेने संसारना जोगने माटे घणं समजाव्यो, पण तेणे ग्रहण करेधुंबत छोमयु नहीं, तेथीवित्रखा थने तेश्रो पोतपातान घर गया. हवे ते श्रेष्ठीपुत्र नया दीक्षित थयेनो हतो; तोपण मनना परिणाम करीने तो जाणे घणा काळनो दीक्षित होय तेवो लागतो हतो. तेणे गुरुने कयु के-~"हे लग- वन् ! मारा स्वमनोने खबर पर एट्ले तेस्रो अही आगे, अने मार चारित्र मूकाव- नेयो श्रापणे घोने का जता रहीए." गुरुए कयु के" हे महानुभाव! हुं रात्रे देख- तो नयी, माटे तुं प्रयम रस्तो जो आव." ते सांजळीने ते मार्ग गोपीन तरत पाणे आव्यो. गुरुने विज्ञप्ति करी के-" गुरुजी ! पधारो." अटले गुरु पण तत्काल रा. त्रिने विष तेनी साय चाल्या. अंधकारयी व्याप्त थपेन्ना मार्गमा उचा नीचा प्रदेशोमा चालतां पग पगने सपनाना पामवायी पृथ्वी पर पमता गुरु शिष्यना पर कोप मामी. ने तेने आक्रोश करवा जाग्या के-" हे पापीट ! ते केवी रस्तो शोध्यो ? एम होने दांमारती तेनापर महार कयों तोरण ते मुगिय मनमा चिंतसा आग्यो के- " प्याख्यान २५० मुं. बोजा विनयापार विप. (२०१) हा इति रोदे ! या गुरु महाराज पोनाना परिवारमा मुसे रहता हता. तेमां में नि- जागा तेमने हायर्नु पात्र कर्या. केटलाक शिप्यो गुरुने जन्म पर्यंत सुरखना आपनारा होय हे, अने हुँ तो पहेले दिवसेन गुम्नी पाशातना करनारो थया. पण हवे गुरुने को वा विगैरेची पधारे पीमा न याश्रो. " इत्यादि विचारतो ते धीरे धीरे मार्ग दे. खामता प्रति मयनवमे चाना लाग्यो. वळी विचारया लाग्यो के-"अहो ! मा गुरुनो मारा पर मोशे उपकार ययो के के जेमणे अनादि काळयी नहीं पामेशो ए- चोरवयनो मार्ग मने देखाड्यो. मने घणा काळयी परिभ्रमण करनाराने परमात्माए कहेला धर्ममार्गना रहस्यमा स्थापन को. अहो ! अनादि काळयी प्रावी रीते म- ने कोहए तामना करी नहोती, के जे तामनायी अनेक नवमां उपार्जन करेसां को नादा पामे थे. अहो ! ज्ञानी गुरु विना वोजो कोण आगे उपकार कर ? " इत्या- दिशुन ध्यानमा आम्दथइने उपशम श्रेणी वगै कर्मनां दळीयांने उपशमावीने फ- रोथीक्षपाणी व ते कर्मना अंशोनो कय करी मोह रानानी सेनानो पराजय क- रीने मान एक गुरुना विनययीन केवळझान पाम्पो. जने माटे उद्यम कर्यो ते वसु ते तत्काळ पाम्यो. पी केवळझान वझे मार्गने सारी रीते जोई शकवाची विषम मार्ग- ने तनीने सारा मार्गे गुरुने सा गयो अने गुरुने धर्मनी मीतिथी प्रसन्न कर्या. मानःकाळे मूरिए शिष्यना मस्तक पर रुधिर वहेतुं जोइने विचायु के-"अहो ! प्रा शिष्य नवदीकिन उता मन, वचन अने कायाना योगे करीने तेनी क्षमा कोश नवीन अने अमौकिक है हुँ चिर काळनो दोशित बुं बता पण मारो मचा कोप जना नयी तेयी ते कोपने शिकार !" एम विचारीने मूरि शिप्य मत्ये बोल्पा के- "हे शिष्य ! में एक मौटुं प्रार्य जोयुंके मयम तने मार्गमा पगझे पगले वारंवार खनना पामलों में जोयो हतो. त्यार पछी प्रयमनीज जेवो अंधकार एतां सरन गतिथी मने जरा पण पीमा उत्पन्न कर्या विना जाणे सूर्य मार्ग वताव्यो होय तेम । नौकरीने चायो ते मोटें आचर्य मने लागे छ. " शिप्य घोम्यों के-" देव गुरुना विनयधी शुत झान माप्त थाय छ, अन श्रुत शानयी चीजा ज्ञान प्राप्त याय . पछी झानयी शं नयी एन ? सई थाय रे " इत्यादि परेशाचा वचनी योजनायी सनि "प्राने अनंतु अप्याराध ज्ञान प्राप्त थयु नणाय छे. " एम मानीने फरीथी पोता. ना प्रामानी निंदा करता तेना चरणकमळमां पध्या. एवी रीने चित्तमां शुज ना- वना भावनां ते प्राचार्य पण केवळझान पाम्या. एरीत सारा दिनयवाळा शि- (२०) जपेदशमासाद जापानर-नाग ४ थो-स्तंज १७ मो. प्यो उक्तट कोपवाळा गुरुने पण मोक्ष आपनारा थाय ने. ऽन्यददिनपरिमितापदशमासादत्ती अपादशस्तनस्य अष्टपंचाशदधिकशततमः प्रबंधः ॥ २० ॥ से व्याख्यान २५९ मुं. जीजा ज्ञानाचार बहुमान विपे. विद्या फलप्रदायश्य, जायते बहुमानतः । नदाचारस्तृतीयोऽतो, बिनयतोऽधिको मतः ॥१॥ नागर्य-"गुरु प्रादिन यहुमान करवायी विधा अवश्य फलदायक पाप बीपीनी प्रागार विनययी पाप अधिा मानतो." विनर नावंदना, नमस्कार विगैरे याधानाग्यी प पश, अने यमः नोमानी नागीन पार ने यहमान होगा नो पानि करीन गुरु गिनी मान अनुगाई, गुणन ग्रहाण कर, गोगन प्राग्जदन कगं, तया अागदपन र दार राई इत्यादि पाने श्रुतना भी होग नग ना गुर विग्न पपान সে : ৭ বিনা থ্যা নয়। এ মুল্য বা যিয় ঘাথ বৰা गा.लिगांना विना विना वा, मिग विणण गिनिहा जाउं। वमन्हा याग्नि, मा विना निममा तम्म॥ १ ॥ माश्रिया विधान जामि मिासी प्र को भी বানা , না কি পাব 3. लामrxran In५९.नागा आनापार माना. नहीं विनय नया बहुमानना गार नांगा घश. ! रिनप होप, पथ पहमान न होय; से उपर नेमिनाय पार्म प्राकामा सवीने पहेला जनारा पानक ना. मना यागुदेवना पुत्रदं दृष्टान नाण. २ पट्ठमान होय, पण विनय न होय; ने उपर मांपर्नु अथवा हमणां कहियामा प्रावगे एका ये नमिसिस्नु घांत नागवं. ३ कोन विनय तया घसमान पन्ने होय; ने उपर कहनामा अायो एवा कुमारपाक गजानु हटांत ना. ४ कोने पाया एक पाए न होय ने उपर कपिला दामीनू अपना वाल. मारिकादिस्तुं शांत माण, मयप ये निमिनिपातुं धांन कडे - को गाममा कोइ एक मिदपुरना में शियों ज्योमिए शाय नाणना हना. नेमां एक शिप्य पदुमान पी. गुग्नी विनय करना हनी ने कां: गुग कई पार्य रीने अंगीकार करनो हतो. अन वीना शिष्मा ने गुण नहोतो. एक हिग ने पसे हए नया काष्ट लेवाने पनमां गया. लामा नेम पटनांक माटां पगन्ना शेय. जी. ने एक घोच्यो के.-" भागळ हाथी जाप रे." एवं बीमार का "हायी जनो नयी पाए हापाणी नाप छ, में 4 मा वि वाणी, बनेगार पोर, गणी पोनीने, ते समापने की गर्भवती , मन माम मात्र मानिनी - प, नेमा पए ने पुत्र प्रसाशे. " मानलीन पीनार ई.-"मा नहीं . खं असंबंद केप घोडे ? " पार से पायो के-"ज्ञानयी ग मायापट. ननी तने प्रागद चायना यात्री परे" पो में राम मीर पो मार पाया. नो न ममाणे मी जो. मे.लामा मोदक दागो गामा पापे मारीने पोती -" रामा ! गणोने पुर मगर पो नेत्री पधामा माई." गानने पहा शिणे पोमाने कयु के-या पासी यचन गल."वामी कापी int झान सत्य. "पी से प्री नीने पो गया. त्यावर मी न रा 0 हमी, नेगे मने चटा निमितिया मारीने के.-"गाग पुरा वे, त्यांची कपारे पालो मारशे ? " एप तना मादा यी पो को सो अने फुटी गंग. से गांगलीन पा पारपिचापागा एम पं.सी टापा-"m. गेपुर पराग पाम्पा. "पली बीमा दिवार पो.सोफे--"स नहिनी पुन पर पापो पुरानो पर भान नमाग पुन."int- कोने ने वृदगी मादीयोपोगाने र गायोपुर मानने त्रि. संत पगम ५. पुरनो मा साने व मारलीय.

(२४) नपदेशमासाद. नापांतर-नाग ४ थो-स्तंन १० मो. - नारने तेणे प्राप्या. ते जोइ वीनाए खेद पामीने विचाय के-"खरेखर गुरुए मने सा. रीरीते जणाव्योन नयी. जो एम न होय तो हुं जाणतो नयी, अने आपयांयी जा माटे तेमां गुरुनोन दोष छ." पठी तो गुरु पास गया. तेमां पेनो मुझ शिष्य गुल्लं दर्शन थतांन मस्तक नमात्रीने तया हाय जोमाने बहुमान पूर्वक आनंदना अश्रुधी ने प्रनिनावनो गुरुना चरणकमळमां मस्तक मूकीने नम्यो, अने बीजो शिष्य तो पथ्यरन, स्तंननी जेम जराण गाव नमान्या विना ननोन रो. त्यारे गुरुए तेने का के "अरे! केम पगमा पस्नो नयी?" ते बोल्यो के-"आपना सरखा पण पोताना शिप. मां ज्यारे आवं अंतर राखे त्यारे कोने उपको आपयो? ज्यारे चंद्रमांयी अंगारानी वृष्टि घाय त्यारे कोने कहे? " ते सांनळी गुरु घोच्या के- "आम केम वोने ? में को पण बखत विद्या आस्वामां के तेनी आम्नाय कहेवा विगरेमा तने बेतयों नयी. शिष्य बोम्या के-"जो एम छे, तो मार्गमा हागणी विरे, सम्प प्राणे सारी रीते नाए' अने में कम कांड पण जाएयु नहि? " ते सांनळीने गुरुए पेक्षा वीमा शिष्य- ने पूरघु के -"हे वाम शीरीने जाएयु ते कहे." त्यार ते योग्यो के " मारना समादची में विचार करवा मांड्या के आ कोड हायीनी जो पगला तो मसिद रीते नारी शमाय नेम चे. पग शुं पाहायीनां पगलां के हायणीनां छ? "एम पिशे. परिवार को ती नेगे करंसी सनीलियो ते हायणी छ एम में निमय कयों. मांग- कानपणी पागुना बेमानी दायगोप देना हता ने मा याचना देना नहोला मेको “कांगकाग" पम निधय को पो "हायणी चार महीने मारा परिसर मदिरगना के नेता परियाराज रिना योनी को नगर्न योग्य नी तेयो सरगमा प्रमाने को अंगत मागम हो मोर" एम पाए. पीतेगे कोक गावापरयो साने गरीचिंता कर हता, नाइने "ग" ए. मनिपर करें. पामेना को नाममा नगगीना गायानो रोमागका मोईन पा. -निगो" अंने ने किया की हती Rial मी पर हारी जीहती. नान " नमो " म निश्पकपी गायी माता मानी काम पाहता नयो "गनमा पुरे" मनाए भने पार पोली, * प्रान निकोबी है गायी. सी गीर गोगना पूर मril की क ना नना HIT पाणी पारी पारसी में पति-" या मी यांना पाहतो पनि म व्याख्यान २५ मुं. श्रीना झानाचार बहुमान विपे. (२५) की गपो माटे तेनो पुत्र पण घेर उसन थयो हतो तेयी ते घेरज भाव्यो हो. प्रमाणे तेनी अनुपम बुझियो हर्प पामोने गुरुए चीना शिष्यने कयु के "हे वत्स! तें मारा मत्से विविध प्रकारनो विनय कों पण ते बहुमान कर्यु नहीं अने आणे सारीरीने बहुमान कयु भने वनयिकी मुछि बहुमान सहित विनय होय तोज स्फुराय- मान थाप रे, तेथी प्रामां मारो दोप नयी." या प्रमाणे विनय उतां पण बहुमान अने अपहुमान, तारतम्य जाणवं. हवे विनय अने बहुमान ए वनेयी युक्त श्री कुमारपाळ राजानुं दृष्टांत नीचे प्रमाणे- श्री पाटण नगरमा कुमारपाळ राना राज्य करता हता. ते जिनेन्द्रोए कहेला आगमनी आराधना करवामा तर हता, तेयी तेणे ज्ञानना एकवीश अंगार कराव्या. वळी प्रेसर शनाका पुरुषना चरित्री सांजळवानी इन्चा याथी श्री हेमचंद्राचार्य गुरु पासे मार्थना करीने ३६००० श्लोक ममाण श्रीत्रिपटिशनाका पुरुष चरित्रनी रचना करावी. ते चरित्रने मुवर्ण तया रुपाना प्रकारे सखावीने, पोताना महेलमा सर जप, त्यां रात्री जागरण करीने, मातःकाळे पट्टहस्ती उपर ते चरित्रना पुस्तकने पथरावी तेना पर अनेक छत्र धारण करावी, सुवर्णना दमवाळा पोतेर चामरथी वीनाता मोटा नत्स- च पूर्वक नापे सा गया. त्यां तेनी मुवर्ण, रव, पट्टकुळ विगैरेयी पूजा करीने घों- तर सामंत रानाओ सहित विधि पूर्वक गुरु पासे तेनुं व्याख्यान सांतव्यु. एज प्रमाणे अगियार अंग अने यार उपांग विगेरे सिदान्तोनी एक एक मत सुवर्ण विगेरेना अ- शरथी सखावी, अने गुरुना मुखयो तेनुं व्याख्यान सानन्यु. तथा योगशास्त्र अने वीतराग स्तवना मळीने पत्रोश प्रकाश सुवर्णना अवरयी हायपोथी माटे सखावी. ने हमेशा मौनपणे एक वखन नेनो पार करवा लाग्या. ते पोयीनी दररोज देवपूजा वखने पृना करवा साम्पा. तेमन " गुरुए करेंना सर्व ग्रंयो मारे अवश्य अखाववा एवो अनिग्रह सस्ने सातसो सहीयाने सखवा घेसाड्या. एक वखन प्रातःकाळे गु. स्ने तथा दरेक साधुने विधिपूर्वक चांदीने राजा लेखकशाला जोवा गया. त्यां सही. यासोने कागळनां पानांमां सस्तो जोपने राजाए गुरुने तेनुं कारण पूछधुं. त्यारे गु- रुए कामु के-" हे चालुक्य देवः हास ज्ञानजकारमा तामपत्रोनी घणी खोट ने, माटे कागळनां पानामा यो लखाय छे." ते सांनळीने राना अजित धपो, अने म. नमा विचारवा -imautm शो Tami ra mir - " (२०६) उपदेगमासाद जापांतर-नाग ४ थो-स्तंन १० मा. अने मारामां ते ग्रंयो लखावानी पण शक्ति नयी, तो पछी मारु श्रावकपणे एम विचारीने ते उनो थाने बोल्यो-" हे गुरु ! तपासतुं मत्याख्यान ते सांचळी " आज शेनो स्वास छे"? एम गुरुए पूछY. त्यारे सनाए र "प्रत्यार पछी ज्यारे तारपत्र पूरां थाय त्यारेज मारे भोजन कर." ते स गुरुए कयुं के "श्रोताम'नां दृशो अहीयो घणा दूर डे तो ते शीरीने जम ळी शकशे ? " एम गुरुए तया सामनो विगैरेए बहु मान सहित घणा पापी. ए तेमणे तो उपवास कों. श्रीसं तेमनी स्तुति करी के- अहो जिनागमे नक्तिरदो गुरुपु गौरवम् । श्रीकुमारमहीजर्तुरहो निःसीमसाहसम् ॥ १ ॥ नागर्य-"अहो ! श्रीकुमारपाळ रामानी जिनागमने विष केवी जति नेपन महो! गुम्ने निणे तेनुं यहुमान पण के ? अने अहो ! तेनुं साइम निःसी." की श्रीमारपाळ गमा पोलाना महेसना जपानमा जाने त्यां रहेमास सोनी पान, कर विगेरेची पुजा करीने गाणे पोते प्रसिद्ध होग ने योग्यो सारमनीय मते जेने, यदि मे सादरं मनः । पुयं प्रजन संऽपि, श्रीतामछुमतां तदा ॥१॥ कापित्येति गांगेयमयं ग्रेवयकं नृपः । कम्पाप्येकम्य तानस्य, स्कन्धदेशे न्ययी थिरात ॥ नाथा च मोधमागत्य धर्मध्यानपरी श्रीताम्मनां तांध निन्ये शासनंदवता ॥ ३ ॥ दा-"हे. गावामना !ीमा मन ताना प्रापानी जम मागाई दोरनी मा श्रीनागना होगा नानी.. यम की महानाग टागनी गानोला मो. wearing as it Tere rrrretr" नृपः ।

ध्यानपान २५ मुं. प्रोमा कानाचार घहमान वि. (२०७) पजी ए ममाण करीने गना महसमा न धर्मध्यानमा तत्पर थाने यो. एटो शासनदे- बनाए ने सरतामनां होने श्रीनामनो एको घनावी दीपां." ३. मानाकाने उपवनना रक्षकाए आगीने रानाने ते वृत्तांत निवेदन कयु. एटने राजाए पण सेनोने इनाम मापीने प्रानंद पमाध्या. प३नेनां पत्रो अपने गुरु पासे मुकी पं. दना करी. गुग्ण " या वयाची? " एम छ| एटो रागाए चिनपयी सर्व सभासदाने धमकार पमामनार ते रचात निवेदन कयु. परी हेमचंद्राचार्य कर्णने अमृत समान ते वृत्तांत सननीने राना अने सनास सहित ते उपवनमां गया. त्या राजाना कहवा प्रमाण पत्र नहीं सांनळेस नेई नजरे जा. ते बरखने ग्रासयो नया देवबोधी (बांधाया- य) विगैरे नगरना लोको पण खरतामनां शोने श्रीतामना को थपेक्षा जोइ विस्मय तथा पाचर्प पाम्या. से वखने श्री हेमानाय जनमतनी प्रशंसा करवा माटे या प्रमाणे योम्या के- अस्त्येवातिशयो महान् चुवन विधर्मस्य धर्मान्तरा. द्यच्चस्त्यान युगेऽपि तामतरवः श्रीतामतामागताः। श्रीखमस्य न सोरनं यदि जवेदन्यतः पुष्कलं तद्योगेन तदा कयं सुरजितां दुर्गन्धयः प्राप्नुयुः ॥ १ ॥ भावार्थ-" सर्वाचित जन धर्मनो बीमा धर्म करतां महान अतिशय (विश्वमा ममिद), के ननी शक्तियी मावा कलियुगमां सरतामनां वृशा पीताम्नां को गर्यो परंतु ने योग्य के कारण के घीनां न करतां श्रीख वृक्षनो मुगंध अधिक न होय तो ते श्रीवमना संधयो यौनां सुगंधवानां को पण मुगंधपणाने फेम पा?" प्राप्रमाणे गरिएजिनधर्मनी मशंसा करीने पती रामान कार्य के-"हेराना! श्रा युगमा जो नमारी जत्रा राना न होय, तो जिनंदना प्रागपनी विस्तार शीरीते था- प? किरण शुद्ध एवी श्रुती नक्ति तथा तेर्नु बहुमान ते प्रहीनांन तमने फळा. पिथ." या प्रमाणे गुरुए करनी पोतानी मशंसान नप्र मुखयी सांजळीने अंतःकरणनी जनिायी अनेक प्रकारे ज्ञान मया ज्ञानीतुं बहुमान करी एकम उप- वासभी शासनंदघनाए जेनो पहिमा कयों के, अने तेथी विशेष प्रज्युदय पूर्वक मनो भताप, मनार अने वनव विस्तार पाम्यो एवा ते नम आपके पोनाना महेसमा P (श) उपदेशप्रासाद नापांतर-नाग ४ थो-स्तंन १० मो. जाने मोटा उत्सव पूर्वक पारण कयु. पत्री ते लपवनमां उत्पन्न थयेनां विधान अने कोमळ अनेक तामपत्रो उपर सहीयाोए गुरुना करता अनेक ग्रंणे असा 'ए प्रमाणे ज्ञान तथा ज्ञानीने विपे हर्पयी बहुमानने धारण करता कुम रपाळ राजा लोकोत्तर एवं शुद्ध श्रावकपाणुं पाम्यो." इत्यम्ददिनपरिमितोपदेशमासादत्ता अष्टादशस्तंजस्य नवपंचाशदधिकशततमः प्रबंधः ।। २५ए । RA व्याख्यान २६०मुं उपधान वहन नामना चोथा आचार विषे . उपधानतपस्तप्त्वा, आवश्यक परे गृही। योगेश्चाप्तागमान् साधुरित्याचारचतुर्थकः ॥ १ ॥ नावार्थ- गृहस्थी (श्रावक ) उपधान तप तपीन आवश्यक सूत्र जणे प्रवे 'साधु योगवहन करीने सिझांत जणे ए चोयो ज्ञानाचार छे." श्रुत जणवानी इच्छावाळा गृहस्ये नपधानतप करीने पछी नणवं. अहीं". पधान " शन्दनो अर्थ करे छ के " नप" एट्टे समीपे " घीयते " एटने धारण कराय, अर्याद ने तप धारण कराय ते “ उपधान.". साघुन अावश्यकादि झुत जणया माटे अागात अने अनागाठ एम प्रकारक योग सिधांनयी अविरोधीपणे पोतपोनानी सामाचारीने अनुसार नाणवा. आपको पंचारमेष्टि नमस्कार विगैरे मूत्रना प्राराधन माटे श्री महानिशीयादि सूत्रमा रहेका ७ उपचान प्रसिक . म माथुन योगाहन कर्या बिना सिमांतनुं अध्ययन मुज नयी, तम उपगन तप का विना श्रायकोने पण नमम्मारादिक मून जणवा गा. पार्नु मुझे नहीं. ने विष श्री महानिशीय मूग्रमा कार्य के-" अकाल, प्रथिना, प्रबमान अने अनुपरान विगरे ज्ञान संबंधी पार प्रभारना अनाचार मध्ये उपपान + व्याख्यान २६० मुं. चांपा ज्ञानाचार पधान विश (२७) बहन न करवा सप अनाचार मोटा दोषाली हैं. जेओ उपधानवहन तथा योग- विधिने मानना नयी, तेभोने पूर्वाचार्यों सूरना वाक्यो बनाये जे. श्री उत्तरपनना चीत्रीशमा अध्ययनमा तया श्री समायांग मूत्रमा १२मा सपापमा पोगसंग्रहमा बीमा योगमा एविप स्पष्ट मेखले. इकोर त्यांची जोइ लेवो. नहीं को एवी शंका को के-"योग एवं मन, वचन अने कापानाज योग छ ते नहीं जायचा. " तेना उत्तर कहेछ के- जो 'योग' शन्दनो ९ प्रमाणे मूळ प्रर्य बरीए तो पछी बहन' शब्दनो शं अर्य करतो ? माटे योग तथा वहन ९ पमे शन्दनो समानाधिकरण अर्थ करयोग योग्य छ. श्री स्थानांग मूत्रना श्रीजावा- पायां गायु के के साधु बण म्यानकथी संपन पवा के अनादि अनंत चार ग. लिम्प संमारकांतारन नबंधन को . ते आ प्रमाणे-- निपाणं नहीं करवायी, २६हिसरमाणाधी अने: योगवहन करवायी. " वळी लेना दशमा गणामा कई के~-"जीवा दश स्थानको नविष्यमा शुज तथा नद्रक परिणाम पाम से ग्राममाणे-निया नहीं करवाधी, २ दिसंपनपणाथी, : योगवहन करवायी, ४क्षमा गुण धारण करवायी, इत्यादि. वळी सर्व योगोऽहन विधिना रहस्यन्न श्रीना अनुयोगबारमा बाई के के- मति, श्रुन, अवधि, मनापर्पन अने केवळ ए पांच प्रकारमा ज्ञान , तेमां चार ज्ञान स्थानाए स्थापना योग्य छे. ते चार ज्ञानना नदेश, समुद्देश अने अनुझा मी; अने शुनज्ञानना उद्देश, समुद्देश, अनुज्ञा तया अनुयोग छ इत्यादि. तया योगविधि जगाती मूत्रना रेशा नागमा कहेना छ, नेमन नीमूत्रयां शुतना देश अने समु. देशना काळ कहेला . श्री प्राचारांगमा कयु के के-"अग्यार अंग की पहेसा अंगमां ये श्रुतकंप से, पनीश अध्ययन छ, अने पचास देश काळ . विगेरे." नहीं माळ शब्दे करीने काळग्रहणनो विधि जाणवो केमके उत्तराध्यपनना उनीमा अ. ध्पपना कपुंछ के चार काळग्रहण , से योगविधिमांन योग्य जे." अही कोई श्रावकोने उपनविपिनो तथा माधुनोने योगविपिनो निषेध करीने "सर्वने श्रुतनो प्रन्यास सर्वदा करयो " एप उपदेश करे , ते योग्य नपी. केपक तेवी तीर्थकरनी प्राशानना धाय छ. वळी श्रावकोने प्राचारांग गिरे सूत्रोर्नु नई सम्पनी 1.

(0) उपदेशमासाद नापांतर-जाग ४ था-स्तन १० मो. . श्रुतमा निपिक करेलु उ. ते विषे सातमा अंगमां को ले के-" कामदेव नामनो श्री वक श्री महावीर जगवानंना समवसरणने विषे गयो, ते वखने श्री वीरे सना सम क्ष तेने रात्रिमा थयेना बण उपसर्ग कही बताया. पत्री श्रमण जगवान महावीरे घणा साधु अने साध्वीओने संबोधन करीने कयु के-" हे आर्यों ! ज्यारे श्रमणा पासक ( श्रावक ) गृहस्थी घरमा रह्या छतां पण देव,-मनुष्य अने तिर्यंचना करेख उपसर्गा सम्यक् प्रकारे सहन करे छ - तो पछी बादशांगीनो अभ्यास करना। एवा श्रमण निग्रंये तो देव, मनुष्य अने तिर्यंचना करेला नपसर्गाने सम्यक् प्रकारे सहन कर वाज जोहए. अहीं सूत्रना आलावामां साधुओनेन हादशांगीना धारण करनार क ह्या छे, पण श्रावकोने कद्या नयी. तया पांचमा अंगमां कत्यु के के.- 'त्यां तुंगीया ना मनी नगरीमा घणा श्रावको बसे छे. तेश्रो हिवाळा , यावन् कोइयी परानव नहीं पामे तेवा, जीव अजीवादि नव तत्वने नाणनारा, निग्रंयमवचन जे जैनसिद्धांत तेमो निःशंक, ( श्रुतना ) अर्यने पामेला अने अर्यना ग्रहण करनारा, (जोननसमये ) घरना फार जयामा राखनारा तया परघरमा प्रवेश नहीं करनारा जे." इत्यादि. श्रा प्रमाणे श्राकन वर्णन श्री नपासगदशांग, नववाइ तथा स्थानांग विगैरेयी पण जाणी वे. परंतु ए सर्व काणे श्रावकने “बद्ध"- ( श्रुतना अर्थने पामेला ) एवं विशपण कायं , पण कोई सूरमा “बधमुता"- (मूत्रने पामेना) एवं कडु नयी वळी सर्वत्र मिमांतीने नियमवचन' एटने 'मुनि संबंधी शाख' एम कर्दा छ, पर श्रावक संबंधी का नथी. वळी धावकोने करवाना त्रण प्रभारना मनोरय कया के ने मां श्रापकने मूत्र नणवानो मनोरथ पण तो कयो नयी. ते विष श्री स्यानांगमूत्रयां त्री जा गणामां कयु के सायु त्रण प्रकारे महा निरा करीने जवना अंत सारे. नेमां एवा विचार करे के-'? क्यारे हुँ थाई अयवा घगुं श्रुन जणोश ?.२ क्यारे ई एकाविहार प्रनिमाने धारण करने विहार करीश? अने ३ क्यारे हु अनसमपने यो ग्य संग्पना प्रादरीना ?.' श्रावक व प्रकारे महा निरा करोन जवनी छ मा. तमा एका विचार को के-- क्यारे हुँ थोमो प्रथया घणे परिग्रह की दश? २ क्यारे है और करीने प्रागार ( पा) छोमाने अणगार (साधु ) यश ? भने क्यारे है फरीने माता न करवं परी तेको समयमा प्रादरीने गुन ध्यान पातो मतो, मातगणीना प्रत्याख्यान करीन, मरणने अपनो मतो पादपोषगम प्रामण पा. र करीने विचरीश ?" या प्रमाणे मन, वचन अने कायाए करीने सदा नायतरहे। - घ्याख्यान २६० मुं. चौथा झानाचार नपान विप. (२ए) तो श्रावक महा निरा को, अने नवनो को सारे." श्री मुगकांगमनना नामा अध्ययनमा कांके- गेहे दोघमपासंता, पुरोलादाणिया नरा । ते धीरा पंधणुमुका, नायकंयति जीविग्रं ॥ १ ॥ नाचार्य-गहम्यावासने विपे दीवा एटो नारतद्वान नने नहीं नानाग पु. रुपने पिर पादेय नामकर्मवाला धार पुरषो मंमारना बंधनयी नहीं माया मता ग. यमरहित जीवितने मना नशी, अयान श्रुनहानना अयी गयसनन प्रहाण करे. पकी योगने बहन कोसा गा बिना पीना चामार ( पांग वा पिना । भूत- नो प्रयास करे, नो समने नीधर प्रदानी दायमांग में लिपी प्रानन्यारगण खत्रमा नायु रेड के-" से गर्व तीर्थकर गुजापित नामसार्नु र । पादपक प्रोए मगरपणे नागपं. २ मा मनिग्रान प्राप्यु, अनेकन नया नगन मनी अर्थ समनाल्या. इत्यादि." मा पाउमा मनुए गगनाने शु. गरमा- मो नया मनुष्याने तेनो अर्थ को एम प्रगट गया . यी भारनि rrr. यानो अधिकार नयी एम गिन्छ णय रे. रया ने शुर नगरानीमा नाणे प्रथम व्याकरणमा पहंसा नंदन भागमा माइए. - प्रिया "क्षेत्री रीने मन्य घोस ? " एवं प्रश्न करीन ना जरामा " Cीगर गार. , पाये करीने माय पास." इत्यादि पाशा पाउमा भाग -"ना. म. प्राण्यान, अपगर्ग, मिशन, मफिन, गमाप, मशि... पीमिर. En: प्रियाविधान, धात, प, पिनक्ति प्रने पाण-पग माननमा नेम पर पत्ता मानको. पानाने नहीं."मी ने पिमय ग्राम भागनहाय अयोग्य (अधिकारी नयी ). न घिरे भी मानांग म जणा पापनाने अयोग्य . . पिनप रहिम, २ गिय पारागन .. प्रयुक्त विमा नया पण माल वापनाने योग्य रे.. पिनी. विनासन प्रने पानी पाग पारे भने एपा तथा प्रताप मला तमा गधु ने भाजपानो निर शेना पर नसी लिपी ग्यानमा र.-" गा मालाम पर मा. HAR1 (ए) उपदेशमासाद नापांतर-नागयों-स्तंन १० मो. वसे स्वाध्याय करचो कम्पे नहीं. तेमां १ श्रापाड मासनो पात्रो, २ कार्तिक मासनो पर यो, ३ फागुन मासनो पात्रो, ४ आसो मासनो पात्रो तया चार संन्यासमये स्वाधार करवो करपे नहीं, तेमां ? प्रत्लातकाळे, २ सायंकाळे, ३ मध्यान्ह समये अने ४ मध्य राति प; तया दशकारनी अंतरिक्ष असहाय कही ये अने दश प्रकारनी औदारिक अम- काय कही जे. एम सर्व मळीने २० प्रकारनी असहाय कही . इत्यादि सर्व नाणी- ने साधुओनेन अस्वाध्यायमां श्रुन जण नहीं एम कयु . पण त्यां श्रावकनुं ग्रहण कयु नयी. वळी श्रीनिशीथमूत्रमा श्रावकीने वाचना आपनार साधुने माटे भापति त्त कहेडं जे. ते आ प्रमाणे-"जे साधु अन्य तीर्थीने अथवा गृहत्य श्रावस्ने वाचना आपे तेने मायश्चित्त लागे." अहीं कोई शंका करे के-"जो योगवहन करीने पछी मूत्र नणे, तो घलो काळ व्यतीन थाप; अने धना नामना अणगारे योमा समयमांन अगियार अंगनो अन्यास को एम कहेयं , तेयो ' योगवहन करीनेन श्रुनायास करयो"ए पार कम्पित नासे ने." सेनो उत्तर गुरु प्रापे में के-" हे सिधान्तना परमार्यने नहीं नायनारा ! यी निने धरे सिधान्तमा पांच प्रकारना व्यवहार कहेला. तेमांची में गळे जे व्याहार मनतो होय ते काळे तेन व्यवहार प्रमाणे वर्त; नहीं तो जिन रनी 'प्राज्ञानी जंग पाप. तेयी ने घना मुनि विगेरे पागम व्यवहारी हता, तेमनी मना पर्तमान समयमा करवी योग्य नयी. केमके हासना समयमा श्रुत केवळी विगैरेने अनार दोराची मित व्याहारन मुख्य के. जुश्री श्री नेमिनाय नगवाने गनगुमा- सन दोहा आगरी नेन दिवस परमविहार प्रतिमा धारण करवानी अाशा मात्र देगीने मातीती. पग ने दाम्पमा य न साय; मा?" अनुक्रम क्रिया करतापी गुरव एम बिगारीनं अन्यया युनिश्री की योग्य नसी. वटी बीनी गत कोशका कर के.--" मृत्रमा धारकाने 'मुअपरिगदिमा' पटने 'थुन ग्रहण कानाग' एम क. मारे भागने श्रुतनो अध्याग कालो पो. म." देना टनग्मा गुरुकने के.-"मा पाउमा त एटा पातश्यर पक्ष ने पा सागन वहन करवा पूर्वक नया पागले. कमां पाउ नदियधी देने “मुपरिहिया पात्र कमा परी मानन " नांगदाणा" (Aq.. परने का पपात की है. "टीमा फीका को.- It र प्रागनं पर निधिक नहीं ?" पर गुरु वह है- व्याख्यान २६० मुं. चोया ज्ञानाचार उपशन विप. (२३) विषे अनुयोग धारमा कयु ले के- समणेण सावरण वाऽवस्सकायव्वं हवइ जम्हा । अतो अहनिसिस्सय, तम्हा आवस्सयं नाम ॥२॥ जावार्य-साधुने तया भावाने रात्रि संबंधी अने दिवम संबंधी अवश्प करया सायक, तेषी तेर्नु नाम या वचनयी प्रावश्यक मूत्र अवश्य विधि युक्त पांचवा जाणा पोप के. - रंतु कारण होप तो छनीवनिका अध्ययन गणवामां पाए दोष नथी, एवं पूर्णिमा आवश्यक ". कपुंछ. प्रधवा "जे कोई पा नियंत्रणाने न इन्छे अने विनय नया उपधान पहन कर्या विना नकार विगेरे श्रुतझान जणे, जणावे अथवा जपताने अनगदन करे तेने प्रियधर्मा समनको नहीं; अने तेणे गुरुनी, अतीत अनागत अने वर्तमान पाटना मवें तीर्यकोनी अने शुननी प्रासातना करी जे एम समजा. तपा ते अनंतकार पपन संसारमा परिभ्रमण करे अने अनेक प्रकारनी नियंत्रणाने चिरकाल सहन करे एम जाणवं." इत्यादि श्रीमहानिशीप मूत्रना प्रासायी संबन नपधानी र লাবনী चर्तमान समयमा तो घव्य, देव अने कासादिकनी अपेक्षाए सानासाननो पार करीने उपधान तप का विनाम प्रावश्यक सूत्र जवानी पाचरणा पानी देखाप छे. परंतु ए माचरणा मिनपरनी पाइा परावरम के. रेमो पिया त्यवंदन नाप्पमा कायु के- असहाश्णवजं, गोड अवारिति मशहा । आयरणावि हु प्राणत्ति, चयए मुबहुमति ॥ १ ॥ -प्रशन एटले पमित पुरपोए पादसी, अनार-पारहित नेगी- सायोंए नहीं पागेसी एवी मध्पस्य प्रापरणा पथ प्राण-प्राज्ञाम . एक वे धचनने अन्यन पट्टमान प्रापनारा . परंतु ये उपभान पा बिना अपप नासपर गिरेनो मायाग रहा दोर, दरे अपश्य पोतानो शक्ति प्रमाणे तर करीन पर उपपान बहवा नोए. पाच दुग्ने, ভাষা- (२४) उपदामासाद नापांतर-नाग ४ पो-सनं मो. पोग न मळे तो दन श्रावके स्थापनाचार्यनी समीपे उपशाननो सर्व विधि करो, को मो प्राइम विगैरे करई नहीं" ; होरपनमा कहे . परना कामना संत व्या रचायो प्रयका प्रमाद विगेरेयी जेमो उपशन वहन करता नधी, मेव नामार गचो. देवचंदन कर, र्यापही पकिमया, तश पतिक्रमण कर लि प्राचा नाममा कदापिपरा शुद्ध (निदोष) यता नयी, अने जातरमा पराते प्रति । क्रियानी सान मची अमनवित मागे जे. तेयो क्रियानी शुदिने उनाग भागोर जडान प्रवास रहेको यो सर्वत्र मुग्पनी माप्ति पाय. শেদিনাদিমিনাবাদান। স্মরণ্য पशुपविकशिततमः मधः ॥२२० । fRRRER व्याख्यान २६१ मुं पोगना बहुमान पिणे. पांगकियां बिना गावः, गुयं पा पाश्येत् । समलिशियन, शुनदेयो यरदा सदा ॥ १ ॥ - इन पनि गाण. गन के नाणाrai.in marrangी ना, अंन गामना .या वान ." गनिन ल. mari नाम गुम मा ilynet र टा. " का मगर" गाना गांजा गर्व योग, गरदारता बानी माया गाना मार्गी मा. * Bf Mitti !

प्याख्यान २६. मुं. योगना बहुमान विणे. (२५) प्रश्नो करता, तेथी गत्रे पण मूरिने निशानो प्रकाश मळतो नहीं. ग्राम पवाथी झानावरणीय कर्मना उदयन योगे तेने विचार धयो के-" शासना पार पामेशा .एवा मने बिहार , के जेपी हुँ एक क्षण पण मुग्व णमो नधी, प्रने मारा नाइने धन्य ने के नेची निक्षित गुड़ रहे जे." इत्यादि विचार करीने “ मूर्खत्वं हि सखे ममापि रचितं " ए श्लोक स्परण करीने “ हवे हुं प्राक्नेशने तनुं " एम मनमा विचार चार्या करे . अन्यदा साधुओ पाहार ग्रहण करवा विगरे कार्य माटे वहार गया, सा- रे सूरिए विचायु के-"अहो ! पणा दिवस आज मने अवकाश मन्यो, 'माटे अ- हीपी नीकळीने माई मनवांजिन सिक कलं. ' एम विचारीने भूरि नगरमांयी नी. कळीने बहार चाम्या. नगर बहार जतां तेणे कौमुदीना महोत्सवमा एक स्तंन (यां- जसो) जोयो. ते संनने विविध प्रानूपलोधी गणगार्यों हतो, अने तेनी फरतां घे. मीने पणा माणसो संगीत करता हता. पड़ी महोत्सव समाप्त भयो एम्ने तेज' संनने शोना रहित नया कागमा विगरे पक्षिोधी बीटाएलो जोयो.'ले जोड्ने मूरिए विचा- रकों के-" मा स्तनने ज्यारे माणसोए शणगार्यो हतो अने सर्व तेनी फरता चींटाइ पच्या हता, त्यारे तेनी अत्यंत शोना हती, पण प्रत्यारे ते कांज शोजतो नयी; माटे खरेखर परिवारयुक्तनी शोना होय छे, एकसानी गोना होती नयी. तो परिवारची अने जैन धर्पयी भ्रष्ट या संचाए विचरवाने इचनार एवा पने पिका- र जे." इत्यादि विचार करीने ते मूरि पोताना उपाश्रयं पास आव्या, अने पोताना भनयान तनी आयोचना (मापश्चित्त ) बीधी. तो पण दुष्ट ध्यान करवायी तेणे झा- नावरणीय कर्म बांधु हा ते निर्मूळ य नहीं. पछी तेथे निर्मळ चास्नि पायं, अने आयुष्यने अंत अनशन करी मृत्यु पामीने स्वर्गे गया. स्वर्गयी चवीन ते पानीर (रवारी ) ना पुत्र थया. अनुक्रमे ते आनीरपुर युवावस्था पाम्पो, एटो सेना यापे तेने एक कन्या परणावी. तेने एक पुत्री यइ. ते स्वरूप अत्यंत सौन्दर्यवान था. एकदा घणा आजीरो घीनां गामा चरीने कोने गाम वेचा चाप्या. ते वग्यते या वारी पण पोर्नु गाउं नरीने पोतानो पुत्रीने गाएं हांका ये- सामी तेयोनी साये चाम्यो. मागें चासता धीमा गामीवानो प्रा कन्याने नोक्ने मोह पाम्या, तयी तेमना मन व्यग्र पवायी नेओ प्रा मार्गे गामा हांकचा साम्या, एटसे तेमनां गामा नांगो गया. ते वृत्तांत जाणीने पेत्री कन्याना धापे विचार. कों के- श्रा संसारनी मात्तिने विकार छे! सर्व जीवो आग अमार अने मल, मूत्र तथा

(ए) उपदेगामाद जापांतर-भाग ४ पो-स्तंन १० मो.
पुरीला पात्र र मीना गरीरन सिकामांध पस्ने पोताना हितसाधनको पनि
मोह पार जे." आमाणे प्रशच्यादि नाना नाना तेने राग कर
पो. पनी प्रामानामां घी बनीन ते पोनाने घेर मान्यो. त्या पोतानी पुरीने र
ग्गने परमातीने नगे सदगुरु समीपे दीका ग्रहण करी. अनुक्रमे भारत
रना फोन बहन करीने ननगमरनना योग महन करता तेगे प्रण प्रायन
सी.नी मलि हानारणी कर्मनी उदप पायी नेने पणी प्रयास कर
श्रीननरामानना नोय अमंग्येय अयाननो एक प्रकार पायो नहीं दे
देशमुग्ने र के-“पा प्राप्तुं ना. " सारे गुरुए कषु के-" हे मुनि
मोजनी नाकगे. भने " मा रुस मा नुग- न करतो. नो न का
एगी मनोनित करना हसाई पर गोरया करो." ने पास कपुर
जी कोनो पार गयोगः ' एम मानी से मुनिए पीना पार जीयो नही
ली गोगामापा ने पाक प नही भने प्रात
मिरमाणे गार पानी कोही एकामागा. ते गोड मुनिमा
rainान मागा. पण "जी हार
m", गांगिधागना गाता गोपा मापा को
marry मा प्रामावि अनेकाने मान
xit नजर गोगलामुनि शुन गाना
MATRA E. हा मारा काना का पा.
*५ मा ii.
म. f Tetr for mat marth Tणा जी माती
*Mitra TITE - (मोरी) पाया.
"st amarg
मानापानामा "
.
.
1
मी ANTEEn
MARATHI

प्यार पान १६५ मुं. योगहनने स्थिर करवान दांत. (२७) व्याख्यान २६२ मुं योगवहनन स्थिर काला मार एति कहे रे. नलिनीगुल्मत एत्याचार्यजीवः सुरोत्तमः । योगवादिस्वशिष्याणां, पियाखवितमातनोत् ॥१॥ कार्य-"नशिनीगुस्म नामना विमानमा प्राचार्यनो जीव श्रेष्ठ देवता थयो हनो. नये त्यांची पानाने स्थान प्रारीने योगवहन करता एका पोताना शिष्योने मेमनी मिया मिjि कप (विजनी नाश को ). " तेतुं ांत आगळ कहो. स्थानांग सूत्रयां कपुंके के-" श्रमण जगवान महावीरना तीर्थमा सात प्रवचन निन्हव यश, मां ? ( यहुरता ) यह समपे कार्यवादी, २ चरम मदेशे जीववादी, ३ अव्यकवादी, ४ समय सामुच्छेदीक ( समये समगे उच्छेद माननार ), ५ एक स- मपे ये मिया माननार, ६ श्रीराशीयो अने ७ अपस्थितीक (स्पृष्ट कर्म माननार), नसान भवचन निन्दवना सात धर्मगुरुयो छे. तेमना नाम ! जमानी, २ तासगुप्त, प्रापाठ गरिना शिप्य, ४ अपमित्र मुनि, ५ गंगदत्त मुनि, ६ नुक (रोह- गुम) अने गोष्टामाहिना. या सात निन्हवो सूत्रपां गुचन मात्रथी कया छे. समांत्री- जो मिन्हव योगक्रिया यद्दन का पत्र मिध्यान्वना उदययी बन्पन्न थयो 2. एरी- से अनेक काणे माधुनोना उपधान तपनुं वर्णन कोडं जोवामा प्राय छे. अहो ! से पोगादिकनो जे अपनाप करे ने तेनी धृष्टता अकलित के. केमके ते प्रत्यक्ष रीते गुष पिएछ यो छ अन तेम थायी रात्रमा कहतूं अव्यक्तादीनुं चरित्र व्यर्थ पर जाय तम के. ते चरित्र संप्रदाययी प्रांबडं नीचे प्रमाणे - वनापिका नामनी नगरी पास पोझास नामना यनमा आर्य आपादमूरि गर साहिन ममवमर्या से गर्मा अागम जयनारा घणा शिष्यों हता. तेयो प्रागार योग पहन करताना निश्चय करी ने गधी क्रिया करवामां तत्पर थपा. तेन दिवसे को- घा प्रायरना कमाना उदययी प्राचार्यन हृदयमां शूलनो व्याधि थयो, अने काळ करी. ने सार्म देवसोकपा नलिनीगुटम नामना विमानने विषे देवपणे उत्पन यया. से वृतांत श्रारखा गच्चा कोइना नाण्यामा प्रान्यु नहीं. श्री.अयधिज्ञानना उपयोगी है (5) हेमामाद -नागपी-न १० मी. मसंगला जाली नेनारमा प्रदोलो. नं. पत्री ने माने क.नोने के-"ह साधुओं की मागे." नगमानना कोमा मानो को निनान को पोरमीए पनजाए. बंदित्ता तमो गुरूं। पमिमिना कास्स. सेमं तु पमिसेदा ॥१॥ मी-"मति मम पटोग्ने मोरे जागे गुग्ने पनि FARनी मि गो पमिकोई." मा मन पापित नामको गणनामासममि । कास, पगिदि मुणिमा ॥१॥ ri - PAfriनहा मनात 3. amrit ETE ना ना ना intrafa 4 to: नमो." प्रामामा मंगEिO 21 गाना Ti rimat, ity *:- 17 hit Lation and *2124 12.41 . infiflorum Mann in ! ! min | ritin करे. .: 01 01 amiti . मादी - १८ ! tatathi anti .

. . व्याख्यान २६२ मुं. यांगवहनने स्थिर करवानुं शन. (ए) पाय नहींतो असंयमीनी वंदना अने मृपावाद एघे दोप सागे." प्राप्रमाणे ते. वा मकारना नारे कर्मना उदयपी से मिथ्या परिणामनी मुदिवाला साधुनाए अन्य- जगदनो अंगीकार करीने परस्पर चंदनक्रियाने मूकी दीधी. पीमा म्यविर मावए लेपने शिखामण प्रापी के-"जो तमारे बीना सर्व पर संदेह , तो जो तमने बंधु के 'हुँ देव उत्सां पण तपने केम संदेह थयों नहीं के ते देवरे के प्रदेव ?" वाढा-तेणे पोनेन कामु के 'ई देव कुं' तथा देख्नु रप पर अपे प्रत्यक्ष जी. युं तेपी संदेह रावो नहीं. प्रनिदी-जो एम रे नी नेत्री एस कड़े छ के 'मे मामी नेमन साधुन रुप पण तसे प्रत्यक्ष जुओ गे तो मेयोने विष साधुपणानो शो गंदेह के जे- ची तमे परस्पर वंदना करता नथी ? पळी साधुना करता देवर्नु पाप पधार सत्य होय ! एम पण समारे पार नहीं. केके देवो भो श्रीमा विगन्ना चार- एपी असत्य पण पोले, अने गधु तो मेरा अन्यथा पार विमरा होगा- पी ममत्य बोरे नहीं. क्ली जो प्रत्यक्ष एका पनिने घिरे पण नमारे शंगरी. जी परोक्ष एवा जीवाजीरादि पदार्थोने विष सो पणीमशंका दोषी नोए, बच्चा पनिरपवाला मनुष्यमा साधुपण के के नहीं, एरो तमने गंदेह प, नोकि- माने विपे तो निश्पयीन जिनप नी; तो तेनी वंदना कम करनी ? 'प्रने गा. धुनी पंदनानो निषेप रेम करयो ! पादी--प्रसंपमी देवताए प्रवेश करेसा पनिवपन यांदापी मा सा असंगम रूप पापनी अनुमति मारे, ने दोप प्रतिमाने पि नवी. प्रतिवादी-देवताए अधिष्ठित करेसी मतिमान पि पर अनुमति पोष रहसोम . पादी-शुद अध्ययमापराचे पाएस जिनपरनी पुषिषी मलिने सद, माटे दीप प्रतिमाने विष सागतो नपो. मतिगादी-जो एम तो शुद्ध प्रापरमापरायने पनिषिधी पनि दनांशो दोप के मशीन पार पंदना परता नया: पादो-लारे नो रिशुभ परिणामको सिंगाने पररनार पारिन पर यतिमुधियी नम तो मेने दीप सागमो नदी म मममा.

(200) उपदेशमासाद नापांतर-जाग ४ धो-स्तंज १७ मो. " प्रतिवादी-तारं कहेअयुक्त जे. केमके पार्श्वस्यादिकने विष सम्पद कि पपणानो अनाव छे. आहार विहार विगेरे बसे तेनामा निग्रंथना लिंगनी 'माति पाती नयी, माटे प्रत्यक्ष दोपवाला पार्थस्थादिकने वंदना करे, तो तेन सावधानश्य नो दोप लागे. काखे के- जह वेवंबगलिंग, जाणत्तस्स नम हवा दोसो। निबंधसे पि नाकण, वंदमाणे धुवो दोसो ॥ १ ॥ नाबार्य -"जेम जांगनवाये-विपके सीधेला वेपने जाणतो मी तेल वंदना करे तो तेने दोष कागे, मग जेनामां नियसपा पर्ने से एता वरी- निने नागना जा चंदना करे तो अवश्य दोष झागे के." वजी जी नमे मतिमाने पण वंदना न करो, तो तमारे सर्वत्र शंकाम रही. तेली प्राहार, उपपि. या निगरे पण देवताना निकुर्नेमा हो के नहीं. तेनो कि नहीं होगपी ने पाहागादिक पाण समारे ग्रहण करवा न नोए. एममा अनि गायी गमय उपाहारनो बच्चेद पशे. कमी निभयकारी ज्ञान नि गोष मा मानक के कीमा ? मादिकमा माणिय के स? + रेगा याने भानिन देश, भने नपानादि कोइ पण पारी मागे नही मोन मार्ग मारे धारण कर यमिन काम ना, मेगा बीमा रहाने पशि नमता जोगाहना के नधी प्रापान यांनी नम मा Poran गको या कोई प्रामादिस्ना कारणयी कोरमाणे कोर राने लिसीनी जान गाम्याने न शंका गीप योग पी. मा नगनो मात्रा कर्णन नपा पापागाने यंदना कानी गुन के जय मां प्रानि याहा बीज कानी . माहानी पर करायी- रंगगनी पमा प्राप्त गाय . गादी पण पाहामानों को काला मी. महामार्ग श्री विननगणिक- मंदार्ग वियत्री, ममुनि गहियं गुणविदिशा फाइन मत्या, बदक्षय कगार ॥॥ .

पाल्पान २६५ मुं. यागवहनने स्थिर करवा दृष्टांनं. जापार्थ-"थुन प्याहार पण पळचान के. जेथी श्रुतविधि प्रमाणे उमस्ये ग्रहण करेसा शुरु पण केवळीनी युधिए अशुभ आहारने पण सर्वज्ञ पिन करता नथी (धापरे ), अने से संबंधी रोइ कहेता नयी अर्थात् तेने प्रमाण कर जे." इत्यादि युक्तियोरमे ते स्थविर साधुए तेमने समजाव्या, तोपण तेप्रोए पो- सानो आग्रह गेड्यो नहीं. न्यारे ते स्यविर साधुनोए तेमने कायोत्सर्ग पूर्वक - गच्छ पहार का हुकम सां- तेश्रो फरता फरना अन्यदा राजगृह नगरे गया. त्यां मौर्यवंशी वलद्र नामनो राना राज्य करतो हतो. ते शुद्ध श्रावक हतो. तेणे सांजव्यु के–'अव्यक्तवादी नि. न्हवो अहीं आया , प्रने गुणशिश नामना वनमा रह्या जे.' पछी ते श्रावक राजा. ए ममने योध करवा पाटे पोताना मुनटो पासे तेमने यांधीने पोतानी पासे अणान्या, अने कृत्रिम कोप देखामीने पोताना मुनटोने हुक्म कयों के-"पा सर्वेने तेमनी उकळती कमाइमा नांखो अने हाथीने पगे यांधी तेमनुं मर्दन करो." से नळीने से सुनटो हायीप्रोने तथा कमाइओने साव्या. ते जोड्ने जय पामेला सा- धुओर रानाने कामु के-" हे राजन् ! तमे श्रावक उता अमने साधुओने केम ह- पो छो?" रानाए कयु के-" तमे चोर को, हेरीक छो के साधु जो ते कोण जा. णे छ ? " तेस्रो पोस्या के-" हे राजन् ! अमे साधुन बीए, बीजा कोइ नथी. " स्पारे रानाए कयु के-" नमाग मनमां तो सर्व वस्तु अव्यक्त ( संदेहवाळी ) छे. तेची समे सत्य साय जो एम कोण जाणे? तया तमे पण केम कही शको ? वळी समारा मन प्रमाणे ९ श्रावक बु के बीजो चं, ते पण शंकित . तो तमे मने श्रावक केम कहोगे ? तेम कहेवाची परम्पर नहीं बांदता एवा तमारा अध्यक्तवादनी हा- निनो प्रसंग आवे . तयापि हनु पण तमे व्यवहारनयने अंगीकार करो तो उत्तम श्रमण निग्रंय तरीके तमने हुं सर्दहं ( कयुल करं). " ते सांजळीने ते हुसना पाम्पा, अने रामानी वाणीथी दृढ बोध पाम्या. पड़ी तेश्रोए रानाने इ. चने कई के-" श्रीमान् जिनेश्वरे कहेली क्रियायुक्त अने ज्येष्ट अधुना व्यवहा- रे परस्पर वंदना करनारा अमे श्रमण निग्रंय जीए." ए प्रमाणे वारंवार बोझवा झाग्या. वळी तेश्रो बोस्या के-" हे साधुरान! अमने चिरकाळथी भ्रांति पामेझाने माने तमे सन्मार्गे पमाघ्या." ते सांजळीने राना नम्रतायी वोटयो के तमोने प्रतिवा- पोमिरावदा पूर्वर (102) उन्हसमासाद जापांतर-नागपो-स्तनं १० मो. पसा मार में ने अयोगकाम कयु से सर्व क्षमा करमो. " एम नहीने ने गनार सर्व सामान बंदना करी. से साथी पण फरीवा मोर पापीने सो पूजी पर बिहार करता लान्या. महातीर मापीना निर्माण पजी घमें चांद की उत्पम पमा त्रीमा निमा नीका स्याही माना योगाइननी क्रियामा पोताना शिष्योंने बिन नयाभो. पम किरी- ने अपनी जानां भागा भागवाए सर्गमाथी प्रारीने तानी शिम AAAAA "हे नानीको भाममाणे उपरान नामना शुनागारन नर्गन सोनी कामरे ने ननिधिमा मार करो." 12434 AMA निमिषगपागावी हा निशि: मधः ॥ २२॥ . माग्यान २६३ मुं. पनि नापना ग आगा. varang, गुण श्रुतादीना। गार; , गंग: श्रीमान गुगः ॥१॥ zvi..." मा पय भाग Asifit पानं yufiri amar ka ma! I aminati ... ना गुरु अनि in m gar , Tips i) माना (4mms st are fell arms of nit 4TAARA Frani fatti " व्याख्यान २६३ मुं. अनिन्हवं नामना पांगमा प्रचार विष (10) भी प्राम रानाए मातंगी स्त्रीनो स्पर्श कर्यो ते हतांत गुरुए जाएयु, त्यारे रा. नाए मनमा विचार्यु के-"अहो ! मारूं अयोग्य कृत्य गुरुए जाएयु. हवे हुँ गुरुने मुख शशी शेते बताई ?" पनी ते पापनी शुधि करवा माटे राजा तपापेली मोहनी पुतळीनो स्पर्श करवा तैयार थयो, ते कात जाणवायी गुरुए तेने श्लोको मोकलीन योध कयों. प्राधांत विस्तारधी भयम सखी गया जीए. वळी कुमारपाळ रानाए मुका घेवर चावतां मांसनक्षणनो स्वाद मनायो हतो. पठी तरतज नपयोग भाववाथी तेणे विचायु के-~" अहो ! में प्रा अयोग्य चितव्युं. आयात गुरु जागो मो मारे जीवित पिशरपात्र थशे." एम विचारीने राजा पो- साना दांत पामी नाखवा तैयार थयो, ते वखने तेमना श्रावक मधानोए तेमने उपदेश पापीन प्रकाव्यो. पनी तेणे गुरुए प्रापेक्षा मायश्चित्तमां मेवरना रंग अने आकार- पाळो एक हजार ने चौद संनयी युक्त नवीन प्रामाद कराव्यो. विगेरे दृष्टांतोधी गुरु विगरेनो अपलाप करवामा मोटो दोप जाए. अन्य धर्मपां पण कन्यु छ के- एकाकरप्रदातारं, यो गुरुं नानिमन्यते । श्वानयोनिशतं गत्वा, चमाझेप्यन्निजायते ॥१॥ नावार्थ F-"जे मापस एक अकरने पण अपनार (जपावनार ) एवा गुरु- ने गुरु तरीके माननो नयी, ते सो वापत कुतरानी योनिमा जन्मीने चंबानी योनि- मा उत्पम घाय." तमन श्रुतादिकनो पा अपनार करवो नहीं. जेनो पासे नेटयुं श्रु। एया हो- इए तेवुन कहे, पण तेयी पूनाधिक कहेवू नहीं. केमके तेम करवायो पृपावाद, मनतुं कायुप्प अने ज्ञानातिचार विगरे दोपो माप्त पाप . गुरुनो अने भूतना अपना प करवायी रोहगुप्त साधुनी नेम सर्व गुएनी हानि थाप के. रोहगुप्तनी कथा. अन्तरिकापुरीमा उपरनमा घागुम प्राचार्य गर सहित रहा हला. ते पुरी- मां पायी नाम राना राज्य करतो हतो. प्राचार्यनो रोहगुप्त नामनो एक शिष्य बना गाममा रयो हता, ते गुरुने पांदवा माटे ते पुरीमा पापो. त्या कोर एक तापम मोह- ना पाटाथी पोतानुं पर पांघाने जांबुना झनो शाग्या हाया रासाने नगरीमो नम- (108) उपदेशप्रासाद जापांतर-जाग ४ यौ-स्वन १० मो. तो हतो. ते जोड़ने "आ शुं !? एम लोकोए पूज्यु, त्यारे ते तापस वोट्यो " मारुं उदर घणा ज्ञानयी जरा गयुं छे, माटे ते फाटी जवाना नययी तेने । पट्टयी बांधी ली छ, अने आखा जंबूकीपमा मारो प्रतिवादी कोइ नयो एई वत्रा मारे आ जंटनी माली हायमा राखी छ. " पनी ते तापसे "पाखी शून्य छे. सर्वे परम्बादी में, पण मारो प्रतिवादी कोइ नयो " एवी घोषणा पाखी नगरीमा पम्हे वगमाव्यो. ते पाह नगरीमा प्रवेश करतां रोहगुप्ने जोयो पोपणा सांनळी. तेयो “ हुँ तेनो साये वाद करीश " एम कहीने रोहगुप्ते महने निवारण को. पछी तेणे गुरु पासे आवीने वंदना पूर्वक वाद करवातुं ३ कर्यानो वृत्तांत कयो. ते सांनळोने गुरुए कई के-ते ए काम साहं कर्यु नहीं, वे ते घणी विद्यायो जरपूर के. तेयो ते कदाच वादमा पराजय पामे तो मंत्रविय प्रतिवादीने नपत्र करे . ते विद्या या प्रमाणे- वृश्चिकान् पन्नगानाखून, मृगशूकरवायसान् । शकुनिकांश्च कुरुते, स हि विद्याजिरुबटान् ॥१॥ नाता-"तापस विद्या प्रति उनट एवा वीं31, सर्प, बंदर, । पुर, कागका अने समळीमा विगेरे बिर्वे जे." ने मानळी रोहगुप्ने कयु के-“ एम हाय सोपण हये फ्यां नासीने जा पर तो में निवारण को रे. हये तो जे थान होय ते था." रकक-जो एकोन निश्य होय, नो मात्र पार करवायीन सिद्ध थाप न देना विधाना नाम करनागरी पा सात विधा तुं प्रहण कर. कंकिनी नकुना योत-व्याघसिंदाश्च कोशिकाः । व्येनाश्च पानिजीयन्त, तध्धिावाधकाः क्रमात् ॥१॥ नाग-"मा मात विशाए करीने अनुम मनी विधाने पार करनाग म नोटिस, मामा, बाय, मिद, म अने बान पहीमो उत्पन्न याप रे. पी मात विराग्री प्रापी अंने न त प्रोयो मंत्रीने गुप न माग ने रे-"कसान ने नाम ः विशायी यात्रा का पण उपर से देना मिरगने मोटे या प्रांगनार नाग माथा पर पायम वाणाची एम? " व्याख्यान १६. मुं. अनिन्हर नामर पांचमा प्राचार विरे. (१०५) पण मने जीता शाशे नहीं, " पठी ते रोहगुल रामलामा गयो, त्या तेणे का के मा कि तापसमा शुं ज्ञान नवी प्रथम तेन पोनानी का प्रमाणे पृ. पक्ष को, तना हुँ उनर प्रापीश. " ते मांजळीने तापमे विचाणु के-"पा साधु- मोमणा मिपुष हाय के मारे सेनान गंपन पनो प्राश्रय करीने हुं चो, के जेथी से ने निराकरण करीन पार्क नहीं. " एम विचागने ले योध्या का मुनिया. मां जोर अने अजीव एवी पेज राशि, तेज प्रमाण जोपामां आवे मार, धर्म में अधर्य, द्रव्य ने नार प्रत्यादि घ राशिनी नेम " ते सांगळीने रोहगुप्ते चादीनो परा- जव करपा मारे पोताना सपत पकने पण छोमी दप्ने नेने असत्य उगवया कायु के-" ने देन प्राप्पो ने मोनो रोने जोवामां आवे रे यो प्रसिद्ध. सुनिआमा जीव, अनी भने नौजीव एवी प्रण राशि जोगमा आवे . ना नागकी, तिर्यंच विगैरे जीव, माशु, घट विगैरे अजीत अने गगळीनी कपापको पंचमी विगरे नौजीव वे. नेयो जोव, अजीव अन नाजीव ए अण राशि सिह पद, तेज ममाणे दे- खाप के मारे. अधम, मध्यम अने उनप राशिनी जेम." इत्यादि अनेक युक्तियोव सना मनाना उत्तर प्रापीन में तापमनों नेए परामर को नेची तापस क्रोध पामीन हमिवविधा रोहगुमनो विनाश करवा माटे वींछी मूक्या, ते बाजीअोनो नारा करवा माटे रोहगुने पपूरी विधान पार गेवा. नेओए वीजीने मारी नाल्या, त्या- र तापसे सर्प ओघ्या, सेना पर रोहगुने नोळीया बोड्या. ए प्रमाणे बंदर उपर शिक्षा- मा, मृग उपर वार, गुवर उपर सिंह अने कागमा उपर घुबरु पया. नेवी अ. त्यंत मोघ पापीन नापस अति सृष्ट सपळीमो मकी, तेना पर साधुए धान मूकीने तमने हवावी. ते नोइन नापसे अति गोपथी गसनी मूकी. तेन श्रावनी जोइने साधुए पो. भाना शरीर फरता पायो फेरवा मांड्यो अने तेवनी से रासनीने मारी, तेथी प्रजात्र रहित थाने में रासनी तापम उपर मूत्र पुरीप करीने जती रही. ते सर्व नाइने साना- पति रानाए नया सनाना मप्र सोकोए से तापानी निंदा करीने तेने नगरमांधी काही मृायो रोहगुप्त मुनि विनय मेळवीन गुरनी पास पाया अने सर्व वृत्तांत कयो ने सा. नळीने गुरए बयु के तापमने जीती सीधी, ते या सारं कयु. परंतु सनामांधी उतीन प्रातां ते एप कम न वायु के मात्र वादीन जीना माटेन में प्रण रा. १बही यादी प्रण पायो दो या . तेमा पहन बार पक्ष, मानुन अने प्रोजु हतार से प्रभे मलि अनुमान प्रमाग , ए मांग पत्र जाणी (०६) जपेदशमासाद चापांतर-नाग. था-स्तनं १७ मो.. शिर्ने स्थापन कयु , पण वास्तविक रीते तो जीव अने अजीव एवी वेज राशि उ. माटे हज पर सनामां जने खरी बात कही आव. ए प्रमाणे गुरुए घणी वार . पीरीने का, त्यारे ते रोहगुप्ते जवाब प्राप्यो के-" हे मूरि! मारो सिधांत एए सत्य छे. जो कदाच नोनीव नामनो त्रीनो राशि मानना कांड दीप पावतो होय तो ने सिधांत असत्य , पण तेमां का दोप आवतो नयी. कमक गरोळीनी पूंजमा वि. गरे जीवना देशनागने नोजीव कहीए तो तेमां शो टोप ? हुं तो एमां कोइ पण दो- प जोतो नयी. मूत्रमा धर्मास्तिकाय विगैरेना दश प्रकार कया के तेमां ते धर्मास्तिकाय- ना प्रदेशने पृया वस्तुपणं कहेज में नहींती दश मकार घटे नहीं तेन प्रमाणे ग. रोळीनी मी अने छेदायना एवा मनुपाना हाय विगरे अवयवा ते दायेना हो- वायो जीवयी जिन है, अने ते अवयवो स्फुरणायमान थाप ने तेग्री अजीवयी पर जिन्न चे माटे अवश्य ते अवयवो जूदीन वस्तु उ, एम सिह थाय ३. " से संब सांनळीन गुरु तेन साये अपने रानसनामां गया. त्यां सत्य मार्गनी मरुपणा करीनेशि प्पे करेला प्रश्नानुं आगमने अनुसारे आप्रमाणे निवारण कयु के-" मूत्रमा - जोन अने अनीव एका येन गशि कहेला . वळी धर्मास्तिकाय विगैरेना प्रदेश से धर्मा. निकायाटिकयो कांड नद्रा नयी, परंतु विना मात्रयीन तेनी जिन वस्तुपयानो क पना करी. नवीन गेने पुच्छादिक पण गरोळी विरे जीवाची अनिम जे. ते जीव गांधी होगयी जीवन रे, नानीव नयी. ते विष श्री जगाती सूत्रमा कपुरे रे-“हे जगांत कालयों के कावानी अंगी, गगळी के गरोळीनी श्रेणी न के धाननी ना, मनुष्य के मनुष्यनी श्राणी, पामो के पामानी श्रेणी तना पसं. प्रागंक यारत गच्याता गंग दीन करयामा श्रार तो नेना प्रोतरामोजीसंदेश मा. (मुटस? प्रनु कहे हा गोतम ! प्रगषण . फरी गौतम सामी परेक-हैनगांत : कांड पुष्प अतिगमा रहमा जीपदेशने हाय, ९. गवई, वाट व, नीदा सय बदली गो प्रथम अग्निहाय यो पाळना. गो ने कांड अप वाग के विशेष या नपनामी शके ? अनु कई, ह गीत: प्रय मयं नहीं, निवणे तेन प्रारमा की न शके." प्रीयि प्रश्न का के.-" नगीना देद अने पंचकोनी या पण भी मग मीसा एम गृपां का, तीन वनमा रहंसा नीना प्रदेशी कर लग नसी ! 'पदना अायो -" नीसगी अनी होगी।

.. च्याख्यान २६. मुं. अनिन्दव नामना मा श्रागार विश, पाना नपी. नम दीवाना किराणा पृथ्वी नान के कोई पात्र विगरे मतिमान व. सुपर पाया होष नो ने देवामां आवे . पण केलामा फेलापमा होय ने ग्रही शकानां नपी. नेम प्रमाण वचमा रहेमा जीवमदेशो पण जोवामा भारता नयी. पोज, धामो भाप सेना, दोम, नळगई, स्फुर, विगैरे क्रियानो देहने विषेन भणाय जे पाय वर्मा जापानी नयी, माटे गमकामयदेहथी युक्त rai पण ने जीमदेशी 'हारिक देह निनाना होचायी देगाना नी; अथवा शिष्य तु जने जीव कहे , नेना प्रदेशो जीवथी जिन्न के अन्तिम छ ? जो निमम बड़े नो ने जीवनी माये परीयो नेनो संगम कम पाय ? केमके लि. र प्रदेश पीने राणे पातु परमाणुनी जप मळी भाप छ अने से प्रदेशोनो वीजा जोर माये संगम थवायी ने यो जीवाना कर्मनो मंकर थो, मेथी बने जीवना मुख्य सुखादिक पर मळी जवा जाइए, पण नेम नो एज नही. माटे 'जिन' एम ना- ही शकाशे नहीं. 'हरे ने प्रदेशो जोधयी अनिल ३' एम यूँ कहे तो, ते प्रदेश जोबनाम अंतर्गत रे एम कह जोडए: माटे या राशि मिद पया, पण त्रण थया न. ही. "बळी मिष्य प्रश्न कों के" ने प्रदेश अभिम ने तोपण स्थाननो भेद थयो, माटे तेने नोनीच कडेवा. जेम प्रकाश एक उता स्यानना नेदयी घमामा म्हे आ. काश 'पटाकाश' भने घरमा रहेयं प्राकाश 'यहाकाश' कहेबाप रे, तेम स्थान- ना भेदयो नोनीव कहेवामां शुं धार छ ? " गुरुप र प्राप्यो के" जो एम क- हा नो 'माननीय ' नामनो चौथो राशि पण तारे अंगीकार करना पडो. केमके पाकासादिक अनीव रे, तेना पए प्रदेन संनये , नेवी ते प्रदेशाने स्थाननेदनी विनायी नोअजीव कहवा पमशे, अने नेप करवायी चार गशिपशे. परंतु म सक्ष- गाना समानपणापी नोनी जीधी जिन नथी लेपन समान लक्षण होरापी मोअजी. चपरा अजीरवी जिन्न नयी, श्रा ममाण ने गुरु शिष्यने वाद करता पाय व्यतीत धपा, त्यारे सजाए गु- ग्लेक के" है मामी ! दवे वाद समाप्त करो, कमो ईमेशा पानी व्यनारी मारां राजकार्यों सीताप . " सार गुरु योया के प्राran शिव मुधी में पा शिप्पने मात्र क्रीमा करावी पाण हरे माताका नो हुँ अवश्य निग्रह करीश." पजी योज दिवम गुरुए गनाने का के-"प्रा इनिपापा नेम्ली वस्तु ते सर्व कुधिनी जुकाने मळे , ने नये नया शोक जाणो थे. माटे प्रापरी सो जाए अंन नानीवनी मागणी करीए, .

. .. (106) उदगमासाद नापांतर-नाग ४ थो-स्तंन १७- मो.. (अही-कुत्रिक ' शहनो अर्य एवो चाय के के-'कु' एटले लो. ने 'त्रिक' पटले त्रण, अर्यात वर्ग, मृत्यु अने पानाळ ए प्रण पृथ्वीन नाम त्रिक' प. ने नामनी सान होगायो 'कुत्रिकापण' शन्द पाय से भा पुरले उन्नावणिक गृह मंत्रादिकना अाराधनयों को व्यतरदेवने सायो . ने देखा प्राहकने जिन दरंक बस्नु को पण म्यानयी सानीने आपछे अने तेनी करने वहिक . अही कोनो मन एको पाण के के -आ वपिन्नी कानन देवाति दिन. नयी वस्तुनी कीमत ते देवतान सजायके ). पठी गुरु सर्व परिवार में हिन ने त्रिशारण जम्ने रोहगुमने जीने कुत्रिकापणना व्यनरदेने क के "जी- पारे ने पोट. मेना गिरे जी आप्पा. पी गुरुप समीरमान सा. नयना गं गिरे पाया. पी नानी माग्यो, त्यारे पण पत्थर गि माग को नो 'शटनो अयं निषेध वान जे. अर्यात अनी अने नोग द नयी. हा गुम्ए नामजी मागो, सारे सनो अर्थ नीर करीने रसरि मापा कम " नो" भने "अ"एपरिमाना होगाची तीनही मार कर "नो अमीर " शम्दनी अर्थ थाप रे. नोमीर - मीनो कोई पण कामो प्राप्पो नही मारे जी ने traffor पा. पण माना गंगनी गेप पीना राशि प्रगत रात्री Friat भिगो करे द, नागारो मार ... नागनी गाजही हात माना गनमा viii ने माही कीन गनानी गप गरी A HTT. Li, IT IT गng na पानी LATE. TRA, भगाने माना Winn frTi, afrifगो मनाना zar 'मान, 'गा अंत 'गमन 17. Sarfinा गाना iamin 4.in , Ar, in * .

पाख्यान २६. म. अनिन्दव नामना पांचमा आगार विषे. (100) लेनो नि एम चार चार प्रकार की, पटले सर्व भेद एकमो ने धुमाळीश थया. पछी कुप्रिकापण देव पास भने पृथ्वी मागी. त्यारे तेणे पाषाण प्राप्या. कारणके से महप्ति जात उपपद रहित शुध पृथ्वी से अपनी मागी त्यारे जळ विगैरे प्रा. यु, नोपली मागी पारे "नो " शदना ‘योमो निध' अने ' सर्वथा निषेध' एचा अर्थ करीने योमा निपेय धारीने पापाणनो ककमो आप्पो अने सर्वथा नि. पंप धारीने मल विगरे आगुं. अने नोअपृथ्वी मागी, त्यारे तेणे पृथ्वी (पापाण विगरे) पापी. रेम नोमनीवनी नेम नोअपृथ्वीनो अर्थ पृथ्वीज एणय . ए प्रमाणे नक विगरेमा पए चार चार नंद जाणवा. निवपनपना मते तो जीव अने अजीव ए घन पदार्थो के. आवीरीने अनेक प्रकारे गुरुए तेने समजाव्यो, पण ज्या- रे लेणे पोतानो रामह मूगयो नहीं, न्यारे गुरए याखा नांग्यवानी कुंभीपायी ज- स्प सपने सेना मस्तक पर नाखी, अने गजनी यहार कों. रामा ते शिप्यनुं शाम्य जाने क्रोध पाम्पो, नयी मेणे नगरमा एवी उदयोपणा करावी के.-" गुरुना मति- पक्षी पपेला रोहगुप्तने जे मान्य करचे ते रामद्राही गणशे." पड़ी ते रोहगुप्ते पानानी युधियी वशपिक शाख रत्युं. श्री महावीर स्वामीना निर्वाण पछी परिमो चुमाळीस वर्षे या हो निन्दव थयो, मेनुं सनात कायं. " प्राग्यं जगत पर अव्ययी पूर्ण ले एम जिनेवरे मोयुं तेनुं उध्यापन करतो अने ट्रम्प, गुण विगैरे उ भकारने मत्यपणे उगवो बिम्नारतो नया पोताना प्रण राशिना पाने स्थापन करतो एवो योपिक बहो निन्हव थयो." देव, गुरुप्रने शुनादिकने उधारतो ते वैशेपिक मोटी हानि पाम्पो माटे आ पांचमा अनाचारथी मूत्रना अर्थी गिप्याए भ्रष्ट थयु नहीं. 14. इन्यन्ददिनपरिमिनोपदेशनासादत्ता अष्टादशतलस्य त्रिपष्टयधिकशिततमः प्रबंधः ॥ २६३ ।। निधनो निय(मर तु) . व्याख्यान २६४ मुं. व्यंजन नहीं ओळववा विपेनो छटो श्रुताचार कहे . नाधीतव्यं श्रुतं चोक्तवर्णेन्यूनाधिकादिन्निः। . व्यंजनानिन्हवाह्रोऽयमाचारः पष्ठमः स्तुतः ॥१॥. नावार्थ-" कहेला वर्णी ( अकरो) माथी न्यूनाधिक अक्षरो बोत्रीने मूत्र जणव नहीं. ए 'व्यंजनानिन्हव नामनो उद्यो आचार कहेलो छे. " . व्यंजननेदतोऽर्थानां, क्रियानेदोपजायते । तेनानावश्च मुक्तः स्याके के दोपा नवंति न ॥२॥ जावार्थ -" व्यंजनना थी अर्थनी नेद थाय छ अन अर्यना दी क्रियानो जैद याय , क्रियाना नेदे करीने मुक्तिनो अनाव थाय जे. एवी रीते व्यमननेर्दयों कया कया 'दोषी उत्पन्न यता नयो ? अर्थात् सर्व दोषी उरक थाय." व्यंजननी चेद एटले अक्षरोने अन्यया करवा ते. तेम करवायी अनेक दो पन पाय . श्री प्रावश्यक सूत्रमा चार प्रकारे श्रुतनी आमानना कही है. नेमा अपर ध्याबिंद के० प्रामा अवलो रन्नो नोखीने गुथेली रत्ननी मालानी जेम भामा अामा अवरो थोमवायी थयेमी ज्ञाननी आशातनाए करीन ने प्रतिधार पयो होष ने मिथ्या कृत . ( से रोते मयंत्र जाण). ते नाद कार नीच ममाणे- ? एकना एक पटने ये प्रण यार योग ने आप्रेमिन, २ अक्षर प्रोग योतरी नदीनाला, ' अक्षर अधिक योमयों ने अधिकार, ४ पद काही नातीने नो. मां ने पदीन, ५ दिनस रहित योमयं न रिनपहीन, १ दात विगैरे घोष । हिन पोमा ने घोपहीन, ५ योग बहन का यिना जण ते योगहीन. गुण पगवर नहीं टीवयं ने मुनु अदन, " गुगप यगया दीया तो मुटपा बना। मनिधित, १० मसिन अंकका श्रा पार करवा, ११ प्राले माया. प बग्दी, २ वाट म्यायाय न कायो ? अम्बाध्याय याने मामाप कमी, मन ४ माध्याय व माध्याय न कावी.

व्याख्यान २६४ मुं. पंजन नहीं प्रांळयश रिनो ही भुताचार. (32) व्यंजनन अन्यया करवं' नेना पांच प्रकार . मथम तो पात मृत्र होप नेने संस्कृत नापामां योग ते. नेमके संयोगाविष्पमुकम्म ने गाणे मंयोगाधिममुग्लास एम कहवं. योनुं पदोने पश्चानुपूरीए घांना अपया नट नट बाजवा, नेमके विप्पमुकम्स मयोगा. प्री® कहना पदो नहीं बोलना नेन अधाना बीना पर्यायी - न्दी पोसवा, जमके संधा विजिप्रस्म. ना एक वन पदय पीनी वर्ण सरो. नेमके संयोगना मकारने पद गम ने प्रदर बोलवा. पांच वर्णनुं विपरोनरj जेयक मंयोगने पहले (मंयोगनो अर्थ संबंध में, प्रने विममुक्तनी अपं विनित ३) वियोग शब्द बासनी. प्राप्रमाणे अर्थमा तमन व्यंजनाचं उत्तयां प्रन्या गादी मेषम न्यूनाधिक कस्वाथो नमम बना दोषी नाणी वा मर्मा थ्यननने प्रन्यया .. रखाना संबंधमां "पापांदनना माात मान गंमत जापापा 4" म पिस गन दीवाकर पोस्या हना, नयी मन पागंभित पापभित कर पाई घाटात मधम कही गया जीए. पंना अधिक पापरवाना मधपा चुमागपाळ गमार्नु त श्राममा- एकाता पाटण नगरमा कुमारपाळ गना साना, जीमी मने IEL. दिक परवग्ला राममनामा पेश इना. से पाप तमाणे थी अपमिद गणना ए मंत्री गाने पर फ.-" निघानी गुणमा दीन ई. मशिरगान ? " ने गानळीने ने मंत्री पीया -"महागन ! गिद्धगम SIL हता अने प्रेम दोपहना, अने मापने दिलता गुण भने प्राप् an in माप्रमाणे मंत्रीनो परन सनिलीनी गनाने पाना दिन मापदा ग्दी, मेपी नवं पग पर रविवारी राम ना जाने . मात मंत्रीमो पापा -"द वामिन् ! अप रियाविना माननीय परी पण माहिती माता नामा मनायी प्रशि... लीग भाए तर्नु मारण पणन्यारे नमी बोरया -"मिज wari res से गुफमां कापरपा नागीपरपर्ण पदोपदी : गाय में रुपया विगरे भगवं दोपने मना ने LETES गुणोपी का गया. मारे सपना पीपा गाना RTY. मन होगपी मापन गुणी मनाम शिरोलि."57 मारन समजा'c (३१) उपदेशमामाद जापांतर-नाग ४ था-स्तंन 20 मी. सांनळीने रानानो अंतरात्मा संतोष पाम्यो, ने यग्यने को विज्ञान रानाने उदेशी एक श्लोक घोव्यों के- पर्जन्य इय भूतानामाधारः पृथिवीपतिः । विकोऽपि हि पर्जन्ये, जीव्यते न तु भूपतो ॥ १॥ नावार्थ-"प्राणीोनो मेवनी जम राजाज आधार . परंतु कदि मेघनी अ. कृपा घर होय तोपण जीवाय , पण रानानी अकृपा यः होय तो जीवातुं नयी." ते सांजळीने " अहो ! रानाने मेवनी लपम्या वीक आपी" ए प्रमाण कुमारपाळ राजाए का. ते उपम्या शद्र, व्याकरणादिकनी रोते अशुष छतां वीजा सर्व सन्यजनोए तो तेनी प्रशंसा करी, पण कपदी नामना मंत्री घणो विज्ञान होवायी तेणे सजा पामीने नीचं मुख कयु. ते जाणीने राजाए तेने तेम करवानुं कारण घु, त्यारे ते मंत्री बोध्यो के–“हे राजन् ! आप उपम्या शद्र बोच्या ते शाखविरुष बे. माटे अमारे ते सांनळीने नीचं मुख करखंज योग्य जे. केमके राजा विनानुं जगत सारं, पण मूर्ख राजा सारो नहीं. मूर्ख राजा होवाथी शत्रु राजाओमां पण अपकीर्ति प्रसरे . उपम्या शद्धने काणे उपमान, औपम्य अने उपमा इत्यादि श- दो शुक छे." आ प्रमाणे ते मंत्रीनां वचनयी मेराएला राजाए बगनग पचास वर्षनी वये पहोंच्या छतां-शद्ध व्युत्पत्तिनो बोध थवा माटे श्री देवगुरुना चरणकमळनी सेवा 'करीने गुरुमहाराजे कृपा करीने आपेक्षा सिद्ध सारस्वत मंत्रनुं आराधन कयु, तथा स. रस्वतीचूर्णर्नु सेवन कयु इत्यादिव सरस्वती देवी प्रसन्न थवाथी तेना प्रसाद करीने एक वर्षमा त्रपत्ति व्याकरण तया ध्याश्रय विगेरे काव्यो नणीने तेमणे चौवीश ती- करोनी स्तुति रुप वत्रीशी रची. तेनो पहेलो श्लोक आ प्रमाणे- यत्राखिनश्रीश्रितपादपद्मं, युगादिदेवं स्मरता नरेण । सिद्धिर्मयाप्या जिन तं नवन्तं, युगादिदेवं प्रणतोऽस्मि नित्यम्॥१॥ जावार्थ-" हे जिनेश्वर ! समग्र लक्ष्मीए जना चरणकमळनो आश्रय कया ऐ एवा युगादि देवने स्मरण करनार माणस मुक्ति पाम्या ने तथा मने.पण सिद्धि मळी बे, तेवा आप युगादि देवने हुं निरंतर मणाम कर कुं." पनी ते राजाए " शाखविचारचतुर्मुख " ए नामनु विरुद मेळव्यु. व्यंजनना अधिकपणामां बाजु अशोक रामानुं दृष्टांत कहे छे.

व्यापान २६५ मुं व्यंजन नहीं पोळा विषेनो छवी श्रुताचार. (१) अशोक राजानुं दृष्टांत. पालीपुत्र नगरना नामा नंद गगाने पनिका पूर्वक चाणाय नामना मामये राज्पयो पदभ्रष्ट करीने मपरपोषक नामना ग्राममा रहनारा महत्तरना दहित्र (दिकर। ना दिकरा ) चंगुप्तने गज्यासने साड्या, नेने विजुसार नामे पुत्र ययों से बिसारने अशोकथी नामे पुत्र धयो. ते राज्यासन उपर हतो, ते वावने तेणे पानाना कुणाल ना- मना पुत्रने तेनी याम्यावस्था उतां तेन गया मांट अवन्ति नगरी प्रापी, पछी "अहीं पाटलीपुत्र नगरमा रहेवायो योनी सावको मानानो उपञ्च यशे " एम पारीने ते कुणास अवन्तिए जाने रखो. त्यां गनाए मोक्मला अनुभीवीओए पो. ताना जीवनी जेम सतुं रक्षण कयु. अनुक्रमे कुमार पार वर्षना थया. त्यारे राजाए पोताना माणसी धारा 'कुमारतुं वय विद्या ग्रहण करवाने योग्य पयुंएम नापी- ने पोते कुमारना नपर एक पत्र लग्यो के " हे कुमार ! त्वयाऽधीतध्यमिति मदा- झाऽचिरेण विधेया है कुमार ! तारे हवे अत्यास करवो. या मारी प्राा तार तत्काळ मान्य करवी. " ए प्रमाणे पत्रमा सखीने राजा को वीना कार्यमा गुयायो, सेवामा कुमारनी गापन माता त्या भावी ची. तेणे ने पर वाचनि पनमा विचाएँ के " स्यांमुधी कुणास कुमारना सर्व अवयवो शुध हशे, त्यांमुधी माग पुत्रने राज्य मळशे नहीं, मारे पा परमां कांक विप सायं ना जीक. ". एम विचारीने ने परमां रामाए जे अधीनध्यम् अग्यु हनु नेना पहला अक्षर (अ) उपर नेत्र - जवानी गलीने पंकथी जीनी करी नेनावके नेत्रमांधी अंजन अन अनुम्बार कयु. मायें अनुस्वार करवायी अधीनन्य ने यदसे अंधीनव्यं यु. अहो ! अनुगर रुपी एक मात्रा क्यवायी एकान अहितकारी अर्थ पड़ गया. पही अशोक मनाए ने कागळन प्रमादयी फरी यांच्या विमान पीकी दीयो. अने अनि नगरीए मातम्यो. कुमारे पण पितानी नाममुद्राची प्रक्ति से सखने पोताना ये हाये ग्रहण करीने मनके गमाव्या. पी ने सेब यांची अत्यंत वेद पाम्यो, नेत्रोपां प्रभु प्रायां, अंने ससनी अर्थ कोपने कही शस्या नहीं, में तेना जीना अनुरोए ने भग्य यांच्यो. सेयी सेना पण खेद पामीन बोस्या के "हे. 'पार ! शा माटे ग्वंद पामो को ? फरीची अमे आवागळनो निर्णय करशं." ने सां. जळीने घुमार पोस्यों के "आन मुधी मार्य पंगमा कोइ पण गुग्नी माझा नम्मंघ. न करनार थयो नथी; मारे जोरदार हुंन प्रथम माझासोपी था, नो में पमा. घेला मार्गने चीमा पर अनुमरंश." एम कहीने कमा पनि तपारसी समाराने . --- (११४) 'उपेदशमासाद जापांतर-नाग या स्तनं. १७ मो. ग्रा पुत्र अंध थलायो थयो. पोतानी आँखमा नोखीने अंध थयो. केटनेक दिवसे अशोक राजाए ने वृत्तांन जाणीने विचार्यु के " कूट लेख खनार तेमन फरीया वरावर यांच्या विना लेख मोकजनार एवा मने धिकार !" एम पोताना अान्माने निंदवा लाग्यो. परी अनुक्रमे राजा ना जाणवामां आव्युं के 'कुमारनी सापत्न माताए आ उष्ट काम कयु जे. 'ते उ. परथी स्त्रीजातिनुं पाएं जाएीन राजाए विचाई के हवे ते राज्यने अथवा मांगळिकपणाने पण योग्य नयी. अहो ! मार विष जेनी आ. वी,लक्ति ने तेनेज आई अंधपाएं प्राप्त थथुः" पनी रानाए कुणालने घणो समृद्धि- वाळो ग्रास प्राप्यो अने तेनी सापत्न-माताना कुमारने अवन्तिनुं गज्य प्राप्यु. अ. नुक्रमे कुणाल कुमारने शरदश्री नामनी पत्नीथकी त्रीश. लक्षणवाळो पुत्र ते पुत्र मोटो थयो, त्यार कुणाल राज्य मेळवधानी इच्छायी पाटलीपुत्र नगरे मतम पणे आव्यो. त्यां राजपुत्रपणे प्रसिद्ध थया विना संगीन विनोद करनी अने मेजाया नगरमा जमतो ते सर्व झोकने अति मिय या पड्यो. ने कुमार ज्या-ज्या जइने संगी त करतो हतो, त्या त्यां संगीतथी 'कुरंगनी जेम आकरिने परिजनी दोको जना हता. खोकना मुखथी ते नरने गांधर्वकलामां कुशळ सांचळीने राजा पण तेनुं संगीन श्रवण करवामां उन्मुक थयो, एटले राजाए ते अंघ माणसने बोझाल्यो. तेणे जवनिका- मा रहीने गावान स्वीकार्युशनाए ते प्रमाणे गांउवण कररी .गावानो. हुकर्म कयों, त्यारे ते कुणाल पाणु ययाम्यान मंद्र, मध्य ने तार ए ए ग्राम तया सात बर . गरे सहिन गगर्नु पोपण करनो मतो मध्यमां आ पद्य योम्यो- प्रपौत्रश्चंगुप्तस्य, बिन्दुसारस्य नतृकः । एपोशाकश्रियः पुत्रो, अन्धो मार्गति काकिएणीम् ॥ १ ॥ जाचार्य-" चंद्रगुमनी प्रोन, मिन्मारनो पात्र अने अशोकश्रीनो पुत्र प्रा प्रांधी काकिणी माग से. पचायना मध्यमां गवारमा प्रा अर्थन मांजळीने रामाए पुणुक- गाया : सा नाम शु?' ने योत्या के-- म उवाच तवेवास्मि, कुणाझा नाम नंदनः। त्वदाझाझेग्यमानित्या, योऽधःस्वयमजायत । - " - रीना.

॥ . प्यारपान १६४ मुं. व्यंजन नहीं पोळसा विपनो को श्रुताचार. (३१५) हुँ आफ्नोन कुणास नापनो पुत्र ई के जे श्राफ्नो प्रादापत्र मन मा सेन अध धयो. से सोनकोने नवनिशाने एकदम दूर करीने पोनाना पुत्रने गोळवीन नत्रयी प्रश्रुपान करनो नेने नटी पया. पती राजाए क के 'हे पुत्र हुनने शं प्रा ?' ते यांच्या के 'हे सापी ! ९ काकिणी माई.' तेनो अर्थ नहीं सपनायापी रानाए मंत्रीने पृवयं के प्राशु मागे ?' मंत्रीए वधु के 'हे स्वामी! समपुत्रोने काकिणी छन्दै करीने राज्य कहतार ने, 'त्यारे राजाए पुन क के न्म ! राज्यने रॉ करीश ? देवयोग ताग ने नाश पाम्या ने तेधी नने से योग्य नधी. त्यारे से कुमारे रानाने निनि करी के 'हे पिता ! मारे पुत्र भयो शे, तेनो सन्यपर अजित करो. ' रागाए परशुं के 'नारे क्यारे पुत्र थोडे ?' योध्यो के 'हे म्वामी ! संमति हिमणां) न घयो जे. 'पजी रानाए ते याळकने मंगाशेन पोताना वोनामा माड्यो अने सेनु " समी" नाम राम्प्यु. पछी पोताना राज्यपर नेने साड्या. अनुनये संमनि राना वय, विक्रम अने समीथी वृद्धि पाम्पो. से जन्मयीन परम श्रावक हतो अने लेणे दक्षिण भरतार्थ साधु हतं. पाटोन सांजळीने भी 'सिधान्नना वाक्यमा प्रयश पदमा कोर पण वपन वर्ग- आसिय करवं नहीं कोई पवन वर्षानुं अधिकाकरपाथी ते श्रेय करनारे पर भाप , ने को पाइसिम मरिन ति मयम कही गया जीए, पाटे ने फरीने प्रही भावना नपी. हर वर्णन न्यून करपायी पण मोटो दोष मान पाने, भने विवाशनी ने म चितवयं फल माम मर्नु नसी. नेनुं दृष्टांत प्राप्रमाणे- विद्याधरनुं अष्टांत. गनमा नगरमा एकदा श्री महावीर स्वामीन चांदवा माटे षिक रामा न. ता हना. तेवामा मार्गमा एक विशान पारामा कमी कमीने पो भोग.पी FRम्मय पामीने गनाए श्रीनार नगवानने पामे न पनप के " है मनु! मा लि. पायर अपुरी पांग्रा प्रारमा पधिनी जेम मारामा घोमक अने पागे प्लीपर पौने, सेर्नु शं कारण ? " गाने वर्ष के ने विचार विरानो एक प्रहार नक्षी गयो , माटे मेन यार.' ते सांजळीने पहमारे ते विधान पा.

-- (३१६) उपदेशमासाद-लापांतर-नाग-४ थो-स्तंन १८ मो.. . " से जश्ने कयु के." हे विद्याधर ! जो तुं मन तारी पासेनी सपळी विद्या सिक क- रावे, तो हुँ तारी विद्यानो चुनी गयेझो अवर तने वता, विद्याधरे तेनु कहे कबून कयु. अजयकुमारने एक पद उपरथी अनेक पद तर्क करीने कहवानी शक्ति हती. केमके तेनी बुधि पदानुसारी, हती. नेयी तेनी विधामां विस्मृत थपेक्षा अवरो पूर्ण कर्या. तेने वरावर पूर्ण थयेना जाणीने ते विद्या- धर हर्प पाम्यो. पनी तेणे अजयकुमारने विद्या सिद्ध करवाना उपाय बनाया अने .तेनी साथे हर मैत्री करीने पोतान स्थान गयो. श्रादृष्टांत उपरथी न्यून अकर जा पवाथी यथार्थ फल पण माप्त यतुं नथी एम समज. वळी अशुद्ध उच्चार करवायी एटझे सने स्थानके श विगैरे बोझवायी पण पामित्यपाणु पमातुं नयी ते उपर दृष्टांत । अशुद्ध उच्चार करवा नृपर ब्राह्मणनी कथा. कोई एक विद्वान ब्राह्मण काशीया नीकळीने कोइ नाना गाममा श्राव्यो. त्या मोकोना मुग्वथी ते गामना रहीश को ब्राह्मणनी प्रशंसा सांनळीने से विज्ञान बाद करवा माटे नेने येर गयो. ते ग्रामण पण मोटा आवरथी लोकमा पोतार्नु पामित्य बनावनारी हतो. तेथी नवीन विहानने प्रावती जोड्ने मोटा शहथी घोटयों के "हे ग्रामण ! शा निमित्त तमे श्रा गाममां पाया ग? जो तमारे काड शिंदेह ' हो. यंता से गुजीची " से मांनळीने पेन्ना महा पंमित बिचायु के---" अहो ! मा कुन्सिन पमित गढ़नी शुद्धि (शुद जगार) विना देमकानी जेम यगका मारे थे, माटे तेने कांक उपदेश प्रापुं. " एम विनागिन ने योग्यो के-- शंदेदोऽस्ति स्यया प्रोक्तः, संदेदा घहयोऽजयन् । ने सबै विक्षयं जग्मुः, किमन्यहमि ते जा ॥१॥ जावार्य-" हे जर ! मने याणा मंदेह हता, पण मदने माण दिद मोमो, न मानली माग गर्व मंदही नष्ट पड़ गया; यीशुं मने शं कई:" प्रा यांन मानलीन कंग, ओट्य विगैरे दोक वार्ग ना प्यानने अनुमान यंजननी मार कावी. "वाने न्यूनाधिक करीने गृपनी पार वग्यायी अर्थ निपानी अभय प्याख्यान २६५.मुं. अामिन्दव नामना सानमा आचार विषे. (३१७) थाप रे, मारे गुग्नी सेवा करीने नेमनी पासपी सिघातना पाउनो शुष्प शा. रशीखो." A.ka. শিদিনদিনবহাল। স্মগ্রহন প্রণয়ঘথিনিঃ মঃt দুধ । " व्याख्यान २६५ मुं. प्रर्यानिन्हव नामना सातमा प्राचार किस कहे हे. शब्दार्थानामलोपाल, प्राचारः सप्तमः शुलः । तल्लोपन महत्पाप, पुण्यं वयं तदाश्रयात् ॥ १ ॥ नाबार्य-"शदना अर्थनो खोप न कग्यो. ते नामनो मातमो प्राचार शुल वे. अर्थनो लोप करवापी मोटु पाप मागे , अने अर्थनी प्राथय करवायी श्रेष्ठ पु. पय घाय शहना अर्थना अनिन्हव (सोप न करतो ते } उपर श्री हेमचंद्राचार्यनुं दृष्टान ७. ने प्राचारनो सौप करवायी वचन न कही शाय ने पोई पाप लागले. ते सपा पागदरीन जपनारा जरमातुं घटांत बे, अने से प्राचारनी प्राश्रय करवाची श्रेष्ट पुण्य थाप में, ने उपर पण नरमानुं ष्टान छे ते दृष्टांनो कहे - श्री हेमचंधसूरिनुं दृष्टांत. अणहियापुर पारएमा राना सिचान जयसिंह राज्य करता हना. ते पापने कलि- कालसर्वज्ञ श्री हेमचंद्राचार्य पाचनधि वांचना हना ने चरित्र सांजळीने केटसाक पुर्ननाए गना पागे जप्ने विज्ञप्ति करी के "हे रामन् ! पांच पांवो हिमालपा ही ने किया वो दयाली राधीन हमाल शमय जपर तेश्रो मिदि पापा' एम कहीने दूपण आप डे से पटित नयी." सांजळीने ग- नाए प्राचार्य ने पोसाव्या, पटने प्राचार्य गगमनाम पाया. गनाए पृा के “दे (११) नपदशमासाद लोपांतर-जाग या स्तन 23. मो. " नगवन् ! आजका वणिकजन-पासे व्याख्यानमां शुं बचाय छ ?" प्राचार्य में के पांवचरित्र चाय छे.' रानाए पज्युं के " तेमां पांवो क्या मिटि. म्या ने ? 'त्यारे पान स्वीकार करना श्री जिनेश्वरना आगमना अर्थनी आश्रय - रोने आचार्य कयुं के " निर्मळ चारित्र अने तपस्या मे आठ मारनां I मौनी नाग करीने अनशनवमे अनेक मुनियो सहित पांया सिझाडि उपर मि दि-पाम्या छ. ने सांनळीने रानाए कयुं के " हिमालय उपर पांम्बो सिदिस भ्या है, प व्यासवाक्यना प्रमाणपणायी पर्नु वाक्य अप्रमाण के." त्या मस्ति वोट्या. के है गनन : भारतमा जे कयु जे ते सांजळी रणसंग्राममा अ. ननी वाणालियो वांधायशा अने पृथ्वीपर पमेला एवा जन्मयीन दान देवाना की बवाळा ( दानेश्वरी ) श्री कर्ण राजाना दातारपणानी परीक्षा करवा माटे विकास श्रीकृष्ण नगवान् ब्रामणर्नु प धारण करीने हे कर्ण राना ! मने कांक प्रायो एम वाजता तेनी पासे अाल्या. कर्ण राना पण नवखने पोनानी पासे योजें कांश न होग थो हायमा पापाय सन मवर्णनी रेग्वावाला पोताना दांत प्रामी नेपनि सुवर्ण प्रार मा तपार थयो. ने जोः 'हुँ तारापर प्रसन्न थयो । एम : पोन्नता श्री पुरषोना प्रगट घया. ने नाग्ने कर्ण याम्या के " हे परमेश्वर! आपना दर्शन थवामी या मिदिना पटशनः परंतु जो आप तुष्ट यया हो तो न स्याने कापनी दाहाल पान होय. या मार्ग दाह क्रिया करनो." ते माननीने श्री कृष्ण कार्पना शरीरंग मन ना म्यान शोमा साम्या. परंतु कोई जग्याए त स्थान न मळनायी ममा भननी मां पर पति गिपर हां, त स्थान मानीने त्या कागने मारे सिस करना नरार यया, नशामा याताशवाणी या के- अत्रणशतं दग्धं, पांमयानां शतत्रयम् । ज्योधनमदनं च, कर्णसंख्या न विद्यते ॥१॥ नाग-"या म्यान मा द्रोण, प्रागमो पात्रो अने पाहनार माना दाह पा , श्रने मेरमा कर्णनी दाद धोनीना गम्याम मची." नेवी गनन : नीग्रामा पनि न्यां बया होग, नो माग पांच মশন সা নি তথা, গন ঘনা থানা মান্নান সিরি বাস, দুর घनाग [ माई "प्राप्रमाणे श्री हमागानी गमियी गमा गन्न यो, भने यो दमदार गनाए रिसन्न करायी गाताना मागं पाया. - अनिन्हव नामनाः सातमा. प्राचार.त्रिप.... (१.१५) *1 . आ शांत सानळीन माह कष्ट उत्पन थाय तोपण. बुद्धिमान माणस सिम्बा- मना शब्दार्यने दूपण सगाम नहीं. ए प्रमाणे परम मुनियोए परस रहस्य निर्णित कथु , ते पादरवं. वारकरी भणनार नरमानुं अष्टांत. धनसार नामना गाममा अति मूर्य एवा घणा नरमाओ रहेता हता.. पोताना मध्ये कोई पण पमित नयी एम धारीने तेओ सर्वेर एका याने एक नरमाना 'नंदन' नामना पुत्रने कोइ पमित पासे जणवा मोकटयो. ते दिन जातिए जरमो होतायी अ. त्यंत मूर्व हतो, तेथी त्रण वर्षे मात्र ते बाराकरी नएयो. पनी "श्रा नंदन वेदमाता जएयो छ । एम' कहीने ने पंमित नरमाओने पामो सौप्यो. ते महान परमाओ पए 'आ नंदन वेदमाना जएयो छे' एम मानीने तेने बहु मानवा 'साग्या. वधार शुकहाँ ! पण जे कांड नंदन घोसतो ते काम विचार का विनान सर्व नरमाओ करता हना. एकदा रात्रिए समग्र गाम अग्निसरी बळी गयु. ने वखने एक घर पासेमा शनीचे यळेझा कागमा पड्या. हता. ते जोइने तेओए नंदन पंमितने पृछयु के प्रावळी गयेला 'कागमा सवाय के नहीं ? 'त्यारे नंदन वोटयो के." "चेदमातामा (क) एटने कागमा अने ( स्व ) एट्ले खावा सायक जे एम कयुछ तेथी एने 'न. बदीयो ग्वाइ जानो." ते सांजळीने तेश्रो सर्वे खावान तैयार थया. सेवामा कोश परदशी पंम्नेि तेमने जोया अने पृथु के 'श्रा शं करो छो ?' त्यारे ताए नंदनहुँ कहेयुं रही प्राप्युं. ते सांनीने 'अहो ! आ महा मूर्खाओ जे. एम मानीने तेणे नंदनने पूत्र' के ' हे नरमा ! आई अयोग्य कार्य कम करे ?" त्यारे नंदन वेदमानामा कहेता यापार्यने पोनानी युफियी कम्पना करीने वोट्या के 'क' एप्ले कागमा, 'खएले खाना योग्य, 'ग'एटले गण (समूह). 'घ' एट. से पणा पुष्ट ययेता. प्राममा अनेक पापकारी शम्दायी दूपए पामेला लेना वचनो सानळीने ते पमित्तनुं हदय दाद थयु. नेची तणे कयु के-“हे नंदन ! दया- धर्मनी निंदा करीने प्रावा. अनयों कम करे ? वेद मानानां अर्थ में बगवर धारण कयों नयी. मांट हुँने अर्य बनावं वं ने सांनळ "त य एटले सर्थव तेन प्रमाणे स. स.प' एटले दमाः काकाः (घठेसा कागमायो)..'न! एटो नज- क्षणीयाः (नवण न कावा). या प्रमाणना मन्य अर्थ छोमीन पोतानी करपनायी अननुं जापन कावं योग्य नयी. " इत्यादि युनिया प्रनित्रोध पामेला ते. नरमायो उपदेशमासाद नापांतर-जाग. थो-तंन १० मो. अयोग्य कार्ययो नित्त थया अन सर्वेए ते परोपकारी पमितनी उपकार मान्यो तेमन के नी पूजा करी. कां जे के-- यो ययात्र समुपेति.वोधं, तं तथैव हि नयेशियोधम्। यत्कखेति वचनाकिनी, वोधितस्तयदधेति न वाक्यात्॥१॥ 'नावार्थ-"जे माणस जे प्रमाणे वोध पामे तेम होप ते माणसने तेन रीत वोध पपात्रो कमके ' क ख 'ना वचनयी कागमाने खावा तयार थयेना ते 'त थ द घन'ना वचनथी बोध पाम्या. श्रा दृष्टांतमां नंदने कोसो अर्य तनवा योग्य , अने पंमिते करेला अर्थ ग्रहण करवा योग्य छे. एम समजवू. मायो माणस शुद्ध अर्य ग्रहणं करवा माटे सारी रीते प्रयत्न कर उ ते विसं कहे - यथार्थ श्रोतुं समाहा, भृशं कार्या दृढादरेः । श्रमणोपासनित्यं, सुझे गुराबुपागते ॥ १ ॥ नाचार्य-"ज्ञानी गुरुनी जोगवाइ याय त्यारे अति आदरवाळा श्रारकोए हमेशा शुद्ध प्रर्य सांनळया माटे अत्यंत इन्छा राखबी." ते उपर कुंरक्षक श्रावकर्नु दृष्टांत कहे . कुंममीक श्रावक दृष्टांत. कांफ एक नगरमा माझगायनिपुण अन म्बपर शायना रहस्यने नानार श्री 'नाकरमान रहेता हता. ते निरंतर रानसनामां जता हता. त्यां साहित्य, न्याय, उद, प्पारण अने अंगापिका विग्मा कुल अनेक विज्ञानाने तेमणे जीन्या हना तयी नेविकानी रनारमग्निं नाम सांनळीने मान धारण करीता हना. प्राचार्य पा एक पद सपने नना अनेक अर्य करना हना. नयी रानमनामा रानाए तमने 'अनापर्यादी एवं विन्द आयुंहतने मरिहमेशा पासपीया येगीने गजमनामा जताहना.५प्रमाणे पायी अनुक्रमे नश्री चारित्रगुणयी होयमान यता गया अने राना, मंत्री ना सात चिोर्नु प्राय अन्न, वा विग पा संवा माग्या. एम करता करता सो गनादिकने तमन्न वर्गने मणि, माणिक्य, मुग्लान गिरे पण मेरा मांग. नेवी पप्पूण म्याग्यान २६५ मु. अनिन्हव नामना सातमा प्राचार विषेः (३१) नेमणे मे. एरले ते प्रण गारवर युस्न पा गया. तोपण ते कदाचित् पण वीतराग. ना नगननी अपेक्षा प्रेमना नहीं, अने प्रमाद विंगरना कारणयीपण श्रीतधिकर लगाते या अलोकन करोने परपण करेसा तचने कोइ याया दुपण लगता नहीं. तेपनो प्रहरमा पन अनि निर्मळ हतो. एकदा को अन्य गामनी रहेनार जीशनीरादि मायने जाणनार अने साधुओने पिता नघा जाउ समान माननार एक भारत पोवेचा माटे ते नगरमा आयो. ते पीना रे- सां अनेक कुमला वेचा लाग्यो तेघी लोकमां नेने सो कुमसीओ कहेवा लाग्या. एक बग्यत सेले मार्गमा अनेक वादी ग्रामणोधी परिवत पपेशा भने पाखीमा के. सातमा रानीयो गेता रनार पूरिन जोड्ने विधायु के-" अहो ! आ सामनना मजाक प्रने गुणो एका सूरि प्रमादमग्न घ, गया लागे . तेनी पासे मारे पा वालाई योग्य नयी, केमो ब्रह्माने जणवानो विधि कोण शीखवीश- के ? तो पग जोन तो परो के श्रा आचार्य सर्वथा भ्रष्ट थया के के देशथी भ्रष्ट थ. पा ." एम विचारीने राजमार्गमांन विधि पूर्वक तेमने नमीने ते स्तुति करवा सा- ग्यो के-- गोयम सोहम जंबू पनवो सिजनवो अ आयरिश्रा । अन्नेवि जुगप्पहाणा, तुह दिळे सव्वेवि ते दिहा ॥ १ ॥ भावार्थ- आपने जोवायो गीतमम्वामी, साधर्मस्वामी, जंबूस्वामी, प्रनव- स्वामी अने मय्यं नवम्बामी तया वीमा पण युगप्रधान एवा सर्व प्राचार्योने में जो. या एम हुं मानु हुं श्रा प्रमाणे सांजळीने गुरुए नीचे मुख करीने तेने कछु के." कागा सनी उपमा शोलनी नयी, केमर ते महागुणी आचापोंना अध्यवसायमांची मात्र एक समय पुरतो शुभ अध्ययमाय पण जो मारा आखा नवने विषे थाय तो तेथी हुँ निर्मळ था जान. " ए प्रमाणे सांजळीने ते श्रावक विचार्य के."अहो ! आ सू. स्नि धन्य ब. अनेक मिथ्यात्वीश्रोनो संबंध उनां पण श्री तीर्थकरना वचननी स्वरूप अपेक्षा पण तनना नथी, माटे ते सर्वथा भ्रष्ट थपेसा नथी." पनी ज्यारे., गुरु.उ. पाश्रये प्राच्या त्यारे ते श्रावी त्यां प्राचीन विधिपूर्वक वंदना करीने तमनी देशना सांनळी. पड़ी ने धारक "दाममयमयनासं० " आ उपदेशमायामांधी थी बी.

(३२२) उपदेशमासाद नापांतर-नाग ४ थो-स्तन ? मो. रस्वामीना शिष्य जिनदास गणिए रचेत्री गायानो अर्थ पृछया, त्यारे सूरिए पांकन युफियी व्याकरण, नाममाळा विगैरेने अनुसारे सर्व पंमिती मान्य कर एवो नसी अर्थ को. ते सांनळीने नम्रता पूर्वक ते श्रावक घोच्यो के-" हे स्वामी ! प्रान युधिने धन्य , के यो आप आवो नवीन अर्थ कयों ; परंतु काझे तेना मूळ प्र प्रकाशीने मारा आत्माने कृतार्य करनो." एम कही गुरुने वांदीने ते पोताने का मे गयो. बौने दिवस आत्रीने तेन गायानो मूळ अर्थ तेणे पृग्यो त्यारे मूरिए मनम विचायु के--" मूळ अर्थमां वतावेशी मत्तिनो व्यवहार मारे विप याद्ययी पण शुरु नयी, तो अंतत्तियी तो क्यांयीन होय ? माटे तेमां बताना अर्थनी शुद्ध प्रति विना ते अर्यतुं वर्णन करतुं शोने नहीं; तेम ते मूळ अर्यमा दोष प्रापतो, ते पाय ग्य नहीं." एम विचारीने तेणे ते दिवसे पण योजो नवीन अर्थ शन्दपर्यायने । नुसारे कोने मानळीने पेनो श्रावक पण तेन रीने प्रशंसा करीने गपी. श्रीने हि बस पण श्रारके जम्ने तेज गाथानो मूळ अर्थ पृथ्यो. त्यारे सरिए को पगत न सांनळेसो पो कोई नीन अर्थ को. प प्रमाणे छ मास मुधी नवा नवा अर्थ है भामा नसा रहेसा मरिनो अकय ज्ञानमार जाणीने ते श्रारके गुरने विज्ञप्ति के " सापी : नम गंगा नदीनी रेतीना काणीया गणवामा अज्ञानी रिलायोना कोपनी शक्ति नयी, तीन रीत प्रापना गुणनुं वर्णन करामा भाग को पण माणम समय नयी ६ गुरु ! यी यौन नपान कर पन प्रान गान घrj, नेमन आज ना कार्य पर पापुंछ मेयी होई २ सापांनु माग मनपा प्रारमीन यात गटक-मापनी जागीमा गुर पापा भी ने गायाना ययार्य अर्थ मने मामन पो सो पीने अर्थ मनेकी यो मात्र पंग ? नहींन पाय. " स्पार गरि यांच्या के "मार का मो प्रही प्रार प्रा." ने मांनळीनं नंने हो थयो, अने त पातानं गा. पली मारि विवार को के "विषी नग नेम दिपाम , मम या देग नगर सीन को उ.पात शाला का 'मुनाः धि: पुर' भोसरपीनो न्याग कगा, ना गती वामगर्ने काम ? दिनाना नानीनं मृति मनात गिरपाई कायं गां धन की दी या सोनयना गरि जापानं पोताना प्रामानं नागा मापन पाण्यान २६५ . अनिन्हव नामना सातमा प्राशर विप. (३२३) स्तन अंगीकार करीने रया. पडी मामाने ने पाक प्रागा. त्यारणे समस्त पा. पने नाणे दर को नया जी अपर संपपगुण धारण कयों के पवा सरिने जो. ने नेपनी प्राण प्रदक्षिणा करी. प्रणाम कमनि करीने ते थोत्या के " हे स्वामी! आन प्रापना दर्शनीम ने गायानी मृा अर्थ समजी गयो. आपना सपळा अब पोमो से अर्थ स्पष्ट देवाय . अहो मापनी योग्यता मोकोसर से प्रापे 'मूळ . को कोने मूळ अर्थना है मकारा करी' एवी प्रतिज्ञाने सारी ते पाळी . मारह पारपण करवायी मारो ना पारे सरळ कयों ऐ. वही आपनी क्षमा पण अक- सि. कमर महिना पर्यन एक ने एक गायानो अर्थ पूरा एतां कोई परखत पण पाप कोपनो प्रविश पात्र पण करों नयी. उलटो पारे ज्यारे हुँ मन करतो स्पोर पार सुधारष्टिनी वृष्टिया पने पवित्र का जे." मा प्रमाणे सूरिनी स्तुति क- रोन लेग फोन हमारी. पी गरिए ने गायानी पूळ अर्थ कम्यो. दोससपमूझजासं, पुवरिसिविजि जइ वैते। अत्यं वदसि अगत्यं, कीस अणत्यं तवं चरसि ॥ १॥ ज.पार्थ- सेंको दोपोने उत्पन्न करवामां मूळ जाळ समान अने पूर्वना सू- रिए बनिन कोमा मन मी नावना एका अनर्थकारी अर्य( धन )ने जो तुं बह- न कर के, सो पत्र निरर्थक ताशा माटे को डे ? अर्यात् धनने ग्रहण करे ने तो पछी सरस्या करको एनिष्फळ ." विवचन--गाष्टिक टोपोने नपान करवामां मूळ एटस कारण म्प अने मत्सनी मानी जम बंधना हेतुलन होगयी दोपानी नाळ समान अर्थ (धन), तेथीन पूर्व घड गरेमा वाम्बामो विगरे मायापाए तनो त्याग करेलो . वळी ते धन नरक- मां गमन कगया विगो अनेक अनर्धन हेतु . तेवा धनने जो तुं वहन करे तो पछी निप्पोनन एवं अनशनादिक तपशा माटे पावर के ? कारण के पूर्वापरनो विचार करनां धनमग्रह अने तर ए पने साथ घटना नथी. श्रा प्रमाणे ते गायानी मूळ अर्थ यथार्य सांजळीने ते श्रावक अति हर्ष पाम्यो अन पोलाने ज्यान गयो पनी सूरि पए पाना पानी प्राओपना करना पाटे श्री मिलिपर जाने श्रीजिनेश्वर पासे “ श्रेयः श्रिया मंगसरलीस" इत्यादि राम्यनिन स्तुनि करीने पोताना अायुप्पनो अंत समोर नाणी चारे प्राहारना भावोस हामी प्रति (३५) उपेदशप्रासाद नापांतर-नाग ४ थो-स्तनं १ मो. " प्रत्याख्यान करवा रूप अणसण करीने स्वर्ग गया.. मुरिए मुक्ताफळ विगरे ने धन प्रयम ग्रहण कये हनुं ते सर्वने गृहस्थोए घंटीम दळावीने को काणे नमामी दी. कैमके ते कोइ पण कार्यमा न कप एवं हर ह. आ प्रमाणे वृचना मुखयकी मांगल्युं तेन प्रमाणे में अही अरु के वाकी तत्व तो शोधन करोने बहुश्रुन पासेवी नाणी से. सद्गुरुने पामीने ते श्रावक आग्रहपूर्वक गायानो यथार्य अर्थ सांवर वानी सहा कररी, अने निन्हवरणाना दोपयी रहित ते सूरिए पोनानी युधिय अपने गुप्त राखी नवा नवा अयों कर्या, पण बट ते श्रावक मृरिने अर्था निन्हव नामना सातमा आचारयी युक्त कर्या.". DAL Atte इन्पद दिनपरिमितोपदेशमासादरता अष्टादशस्तनस्य पश्चपप्रयधिकदिशततमः प्रबंधः॥ २६५ ॥ 11 व्याग्यान २६६मुं. गायना अनिन्द्रय रूप पाउमा अाना वि. मग्रार्थयोध्योर्नेव, निन्द्रयं कुरुते मुधीः । अष्टमः म्यानदाचारः, श्रुतवनिः श्रुते स्तुतः ॥ १ ॥ नाग-"युजिवंत माग गृप नया अर्यप यमेनो निमय करती नयी, মানান মাত্র কার্যাগ বান কি মানা সা . " স্মা গাযা टपर न करे. श्री अजयदेवमग्नि दृष्टांत. খাবা না? যান। গত দাঙ্গামাৰ বন ধসনা সপ্ন • ল না মা সেনা বাংলা পান, তানা গলা না । हालांटा मानिमा गाना ! रन कायं नीयम वर्गन की गरीन दयावान! wit घ्याख्यान २६६ मुं. सूर्यना अनिन्हय रूप आउमा आचार विस. (३२५) झा केटमार शवधारी समिती परसा गुद करवा माटे त्यांन मनाया गया. ने माने अवसरना जाण एका अजयदर ननिमा गुम्प नानन नागननु मानुं वर्णन करीने एवोगांन रम विनापों के ने सोनों मं यस्य यः गया. अने मना कि चारवा सापा के "अहो ! अपने शिकार के व्याख्यानमा समयमा प्रम प्रमा- दघी बमन घर गया. अम ने योग्य कार्य नहीं, परा प्रा गुमा वसन कोसा नाम- मतुक श्रापकने धन्य के, के नेणे मंग्राममा परा पानाना प्रान्स धनी पुष्टि की. "प- जी गुरुए अनय दयने शिग्वापण प्रापी के "६ शिष्य : नाती चिनो विजार वा- णीपी अगोचर है, परंतु नारे पर झानाहानना विचार करीन वणन . " स्या- र पली एक दिवस सायंकाळर्नु पनिकमा पाया पड़ी को एक शिप्य हिक সানা ঘুম নাহয্য ক্ষবিহ না মিনাঘালা নাথ মহিঘৰ খী दार उपर नेता अमिनशांनि नवनमांधी " अंजना रिमाiman. "त्यादि पार गाचानो अर्थ प्रपोत्या श्री अजयदेव कामुक भनेक प्रकाशुन नपाउने पा. रण करनारी देनदोर जमना पानी वंदना पणे मारण मर्नु मन ग पाप कोल पारगुं नहीं नेग श्री अमिनमाने हुं प्रणाम .. देवसुंदरी मोना ने पोजासर पिशेपणा ने गाया मामा हना न शृंगारकी न. रेसुं विस्तारपी वर्णन कर्प. ने बत उपाथपनी पानाम भोगवा पाहीनी गाररममा निपुण पवी को मारी गमपुत्रा ने वर्णन गोन. कांदा जळे पर अदालत वर्णन गांगीन नाणे विचार कयों में "जो त. मणिमा मामी धाप को मारो जन्म गधा नीति मरताप ने सीमाए परीने तथा भंगारगामना दिनदि की दिशा निर्गमन परे. . स्या जाने र श्रेष्ठ नाने माना को जान पा. " एपिणे मा. रवा पा मारी, प्रने मातापी पाती के "भंगा माना थंड पुदिनान : मो. मानसी नानो गोरा माद नमारी पार पापी . " मोनो र पनीनगर . जपवन उप प्राप्यो रे "श्य नरने में EिTarini मरती गया भने मार्य समोर मानेमा मनोनी मुंकाय? गुरो मार्गाने मी नामी- माना मा.विशेगी और वारंवार पंसार है.* र (३५६) लपदेशमासाद जापांतर-नाग ४ था-तंन १० मा. बोध्या के " हे पृज्य ! मारा वाश्ययी ने जेम विद्रम पामी सती आशाए प्रावी, तेमन आपनी कृपाथी ते ससंचम थने आशारहिन पानी जती रहश; याट ने वा- वत आप खेद करशो नहीं." एम कहीन अजयदेवे धार नयामी गन्यान्याने कधु के " हे राजपुत्री ! अमे माथु छीए, नेयी अमे एक मुहून मात्र पण एकानमां वी साये धर्म संबंधी वार्ना पण करता नवी, नो अमे गोष्टिनी पुष्टी तो शानीन करीए? - ळी अमे कोइ पण दिवस दातण करता नयी, मुग्य धोता नयी नया स्नान विगरे वा- ह्य देहशुछिने ऽच्छता नयी, तेमन निर्दोष एवं अंनप्रांत अने बुटुं अन्न निका मांगीने लावीए बीए अने मात्र देहना निर्वाहने माटेन बाइ रहीए डीए. आ श. रीर अस्थि, मंत्र, मूत्र अने विष्टा विगेरेयी नरेद्यं महा सुगंधमय विजन्स ने. तेमा सारनूत शुं छे ? कुत्सित पुरुपोज एवा विनत्स विषयमुखनी चा राग्व . अमारा शरीरनी सारंवार वाड्यावस्थामां मातपिताएज करी हशे त्यार पछी अमे तो वीलकुम करी'नयी; माटे आवा अमारा पुगंधमय शरीरनो स्पर्श तारा जेवी रामपुत्रीने स्वप्नमा पंण करवा जेबी नयो." प्रमाणे विनत्स रसनुं वर्णन सांजळीने ते राजपुत्री त. रंतन जती रही. अजयदेव उपसर्गरहिन थप्ने गुरु पासे आव्या. गुरुए कयु के "तारी बुफिनी कुशळता समुघना परनी जेवी अधिकतर में; परंतु वर्तमान समयमां तेने शमाक्वी योग्य जे. तेथी तेम करवा माटे नारे गशमां करेलो जुवारनो तुमरी तथा कालिंगमार्नु शाक शोधी यहोरी लावीने वापर, जेथी तारी बुधि न्यून घशे. क- { के के- तडवूज कटिंग च, नोज्यं शीतं च वातुनम् । कपित्थं वदरीजंबूफलानि नंति धीपणाम् ॥ १॥ जावार्थ तम्बूच, कानिंगहुँ, मुं तया वायु करनार जोनन, को, बोर अने जांबू ए सर्व वस्तु बुद्धिनो नाश करनार जे." गुरुना वचननो तेणे स्वीकार कर्यो, अने तेज प्रमाणे घणे नागे अाहार करवा मांज्यो. गुरुए नेने अत्यंत योग्य नाणीने मृरिपद प्राप्यु. पी अजयदेवमूरि विहार करता करता अनुक्रमे यंजनपुर अाव्या. त्यां अनि नुच्च पाहार करवायी कुष्टना महा व्याधियी ते एवा पीमित थप गया के हाथ पग हसावधानी पण तेनामा शक्ति रही नहीं. एक दिवस सायंकाळनुं प्रतिक्रमण करीने मृरिए श्रायकोने कयु के "पा . - गुरु योस्पा के व्यास्थान २६६ मुं. गत्रार्थना अनिन्हव रूप आउमा आचार विणे. (१२) ध्यापिनी बीमा यहु वधी पाथी हुँ एक क्षण पण ने सहन करी शकवा समर्थ नधी नेवी काले अनशन करीश. " ते सांजलीने मर्यने अनि खेद भयो. पनी रात्रिमा शासनदेवोए प्राचीन मूरिने कयु के " हे गुरु : धागे के जागो को ? गुरुए कई के " जागुं इं." देवीए कप के "उगे. मानव मूत्रनी कांकमी उखेलो." " अारा शरीर ई शीरीने उपेको शकुं ? " देवीए कार्य के "नर अंगनी वृत्ति करवा हजु नमारे प्राधीन बे. अर्थात् तमे करवाना हो तो तेनी पास श्रा ते कोण मात्र है ? माटे या हास्यो. हनु तमे चिरकाल मुधी जीवशी. " गुरु बोस्या के "प्रावर शरीरे हूँ श्रीनिभाना आगमनी नवागनी टोकाशी रीते करीश ? " देवी बोली के " उ पास मुवी प्रामाम्य तर करो. " पत्री शासनदेवीना निर्देशयी मूरिए माम मुधी प्राचाम्य नप कयों, अने कठिन शहांनी का करीने भांगरनि पूर्ण करी. तेवामा शरीरने पि फरीधी महा रोग उत्पन थयो. ते परखने श्री धरणेन्द्र श्वेन सपनें बम्प धारण करी त्या प्राचीन मरिना शरीरने चाटीने नीरोगी कायु, पनी धरणेन्द्र मूरिन कयु के “ सही नदीने तोरे श्री धनम पार्धनाधनी मतिमा पृथ्वीमा गुप्त रहती , तेने तमे प्रगट करा. त्या ओर्धिनी एक गाय भावाने ते मसिमा ने स्याने रे ते स्थानपर दूध करशे. ते चिन्हयी ते मूतिर्नु म्यान निश्चित जाणजी. * प्राप्रमाणे महीने धरणेन्द्र प्राश्य धया. पजी प्रातःकाळे अजयदेवमूरि मंघ सहिन सही नदीन कविश्राव्या. त्या मापने दूध करती जोइन गोवाना बाळकाए मनाशी भूमि पास भनिभाना स्थाननो निथर पायी गरिए पार्थमनुनी सुनिने माट नवीन नात्र रचा पांम. सेनां यत्रीश कान्य कया पली नेत्रीश, काव्य कहेना रतन श्री पार्थनापर्नु विच प्रगट यु. ने.नेत्रीशम काय मूरिए देवताना प्राशयी गोपनी दी ३. ने प्रनिशाना दर्शन मात्रयीन सर्व व्याधि मूळथी नाश पाम्या. पछी श्री संघ गुरुने ते प्रतिमानी उत्पति जी. त्यारे गुरुए रघु के “पूर्व श्री गणदेवं अगिपार साय वर्ष मुधी प्रा निभानुं पुनन कर हतं. वर्ष मुधी रामचं तेने जी; त्यार पड़ी एंशी हमार श्री आवागने मुसाना हात लगयारा पाना मा भगनी Mar पायमोनासमन पाना in पयं पर गंगामा बने जे स्थान ले ३ भा मोर जनाभण भान मि. . अपनी टीमो माया काभ्य रयान ने भारायन . महापान दवर एक भी करने भी न्या. त्सार पनीर . (३२०) उपदेशप्रासाद जापाना-नाग ४ था- 20 मी. वर्ष मुधी तक्षक नाग तेनी ना की, न्यार पड़ी घणा कार यो गांवों में पूजा, स्वार पर धारकां नगरीमा कृयामुईवे की नगीनायना मुगयी गोटा अनिकायवाजी ते प्रतिमानी कया' सारळीने मोय प्रामादमा नेनुं स्थापन करीने पुना करी. धारकाना दाह थया पनी ते'नगरीने समुझे दुवावी दीधी, एटनं प्रनिमा नेवीन स्थितिमा समुत्रमध्ये रही न्यार पजी कंटक काळ कांती नगरोनी निवासी धनानि नामना श्रेणी त्यायो जनो हतो तेवामा तेना वहाणो देवताना अतिशययी पक्षिन अयां. नेयी श्रेष्ठी विचारमा परयो तेवामां आकाशवाणीयो "अहीं निनेश्वरनी मतिमा ३" एम नेणे जाए. पी श्रेजीना निर्देशयो खलासीओए समुंडमां मुनर नावीने सान काच तांतणायी ते प्रतिमाने वाधीने वहार काही. पछी तेने कानि नगरीमा बस जाने श्रेष्ठीए मोटा प्रासादमा स्यापी. ते प्रासादमा ते प्रतिमा वे हजार वर्ष रही. ढकपुरना राजांनी पुत्री जोपनदेव। अदक्षुन स्वरुपवान हती. तेना पर आ. सक्त थड्ने वासुको देवना तेने जोगवा माग्यो तेनायो नागार्जुन नामे तेने पुत्र थयो. तेनापरना वासंत्र्ययी ने नागे सर्व महापधीओनां फळ मूळ अने पांदमां तेन खवरा- व्या. तेना मनावयो ते मि पुरुष थम्ने शालिवाहन रानानो गुरु थयो. पी श्री पादक्षिप्तमूस्निा प्रसादयी ने नागार्जुन आकाशगामी विद्या पामीने रसने सिद्ध क. रवा उत्सुक थयो. तेने माटे तेणे अनेक नपायो कर्या, पण रस बंधायो नहीं. तेयी तेणे गुरुने तेनो उपाय पृज्यो. गुरुए कंधु के " महा महिमावाळी श्री पार्श्वनायनी प्रतिमानी पासे ते मतिमानी दृष्टिए सर्व अक्षणवाळी सती स्त्री ते रसर्नु मर्दन करे तो ते रस स्थिर थइने कोष्टीधी धाय." ते सांजळीने नागार्जुने पोताना पिना वामुकी- नुं ध्यान धरीने तेने बोलाव्यो.. पनी नेना पृछ्यायी बामुकीए कयु के " कांति नगरी मां अति महिमावाळी प्राचीन श्री पार्श्वनाथनी प्रतिमा छे." नागार्जुन कांति नगरीयो ते मतिमार्नु हरण करीने सेही नदीने कां एकानमा लावीने तेने स्थापी. पछी तेनी पासे रससाधन करवा माटे 'शालिवाहन राजानी पतिव्रता स्त्री चंद्रलेखाने हमेशा रात्रे सिघ थयेन्ना व्यंतर मारफन मंगावीने ते चंद्रलेखा पासे रसन मर्दन करावा लाग्यो.. मासे ते रस स्थिर थयो. ते काणे रस करतो पण अधिक महिमावाठे अने समप्र सोकोना रिछन अर्थने पूर्ण करनार. स्तनन नामे श्रीपार्धनाय म्वामीनू तीर्य थयु. पछी अनुक्रमे देवना वचनयी 'ते मतिमा अहीं ' एम नाणीने " जयनिहुअए मात वाहन एट पण तेन वो नाम हतु. , मीमचरम व्याख्यान २६६ मुं. मूत्रार्थना अनिन्हव रूप पाउमा प्राचार विषे. (३२) परमपरा " इत्यादि काव्योरमे में तेनी नुति करी, एदसे ने प्रनिमा प्रगट थ प्रथम प्रा मतिमा कोणे जराली से सामन्यु नयी. স্ম মা খী গুণ- देवमूरिए कहेलो महिमा सौनळीने श्रीसंघ तेन म्याने भासाद करावी त्या स्तंजनपुर नामे गाम बसमन्यु, सर्व लोको त्यो मांश मोरा महोत्सवो करवा झाग्या. पछी ज्यारे संवत १३६ नो मारमा पुष्ट म्लाए गुमरानमां उपद्रव को त्यारे वर्तमान स्तं. जतीर्य स्थापन युं हैं. प्रत्यारे ते पनिश स्नी बंदरे ( खजातमा ) विधमान छे. मथम शिलाचा पहला चे अंगनीति करी हती. त्यारपजीना नव अंग- नी टीका श्री अन्नपदेवमूहिए शासनदेवाना वचनधी पोतानी मविकसनानो लप- योग कर्या शिवाय करी जे. त्यार पछी संवन ३ मा श्री अनियंदवमूरि वो ग. या . केटसार १३॥ ना संस्त्रमा स्वो गानें कहे छे. "स्थानांगमूत्र विगैरे नव अंगनी टीका करनारा श्री अजयदेवमरिथया. ते पाउमा मापारने पाळनारा श्री अजयदेवमूरिन श्रीजन पार्श्वनाय स्वामीए मांग आया रे अनि ते मजुना मसादयोन तेनी टीका रचाने नाग्यशाली थया ." যনিবাহমিনাথসানা গান पदपावधितिशततमः प्रबंधः ॥२६६ ॥ व्याख्यान २६७ मुं. शुभाशुन थुन्नो सम्पण करवाय. प्रशस्त प्रदास्तं वा, शास्त्रं यत्समुपागतम् । प्रशस्ता) प्रयोक्तव्यं, मौनीन्यागमवेत्ततिः ॥१॥ नारा--"अमान (प्रशन ) या प्रशस्त (गुन ) गमे त भारत माप्त पाय, सोपण तेनी मिनागमने जाणनाग पंभितोष मशान अपान योजना र. स्त्री, अर्थात तेनो शुन अर्णन मो."

ܕ * ܕܐܰ܀ ܀ fr ܐ ܕ ܐ ܕ * ܙ ܙ ܀ ܀ ܕ , }fiܙܫ، ܗܼ، ܕ܀ ܀ܬܕܫܨ 8, 3܀ * ?} !fuit ܐ11ܐ ܘܙܠܐ.܀ 11:܀ ܕܪ ܘܙܙܙ ܙܪܼܢ ») ,t} ܪ ܪܵܐ ܨ ܃ ܪ ܐܙ.܃ ܃ ܃ ܝܐ{:* ܐܐ ܕ ܐ، 4 -rf * ܀ ܀ !?{; . ܙܬܨܝ * fa } : ItH : ior fܐ ܕ ܙ ܙܒ ܬܘܝܙܠ ܐ ܪܝ ܗ، ܪ ܪ ܪܝ ܪ ;. ܐ i ' hܐ ܐ•ft4 ° tܐ 11 ܙܪܪܬܐ ܪܐ ܪܨܳ܂؛ ܡܼܲ ܀ ܀ »! ܬܙܟ ܛܙܝ ܝ ܙ ܐ ܀ ܐܗܐܪܫܬ ܡܳܪܚܘܬܗ; ; ; ;: ܙܶܡܶܫܨܰ .xt} ܩ ܐ .ܐ)iio[ ܐ 4 ܐ ; ܗܳ،، ܀ ܐܚܶܚ ܐܐ 8ܝܗܶܕ݂ ܗ݈ܽܢܐ܂: * ; ܬܪܐ .ܐܘܺܕ݁ܺ-1 ܀ ܡܸܛܬ Một H 4 skill 3 : 43 44 45 46 + ܒ݁ܚܳܗܶܝܶܬ݁ ܝܺܫܺܢ݈ܝܺܫܺܚ̈ܝܽܣܺܗܳܕ݁ܺܛܪܶ-ܟ݁ܢܳܐ ܕ݁ܳܐ ܕ݁ܶܝܨܐ ܀: ܕܨ व्याख्यान २६७ मुं. शुनाशुन श्रुतनो सम्पगअर्थ करवा विषे. (३३१) (व्याकुळता ) बनावी छे, पण चीतरागपाणु पनाव्युं नथी. जोननमातिना अनावे उपवास ययो, तो तेथी काइ उपवासन फळ न होय." ते सांजळीने रामाए से गाया विसंवादी अर्थवाळो भाणीने ते परिवानाने तिरस्कारपूर्वक काही मूस्यो. पनी बीनो तापस पोस्यो के- फलोदयेणं मिगिहे पविको, तत्थासणथ्या पमया निरिकिया। वरिकत्तचित्तेण न सुद्ध दिलं, सकुंवं वा वदनं न वत्ति ॥२ ॥ जावार्थ--" हुं प्रातःकाले कोइना परमां पेगे. त्यां एक प्रमदाने में प्रास येसी जोड, पण मारुं चित्त व्याकुळ होवाथी में चरावर जोयुं नहीं के तेनुं मुख कुंमळ सहित हतुं के नहीं ?" ते सांनळीने राजाए तया मंत्रीए विचायु के "श्रा गायामां पण. तेणे अज्ञानना कारणमां कार्यनी व्यग्रता बतावी जे, पण तत्त्वार्य जाव्यो नथी." पार पली बीजो बाँधनो शिप्य बोल्यो के- मालाविहारे मइ अज्ज दिट्टा, उवासिआ कंचणभूसिअंगी। वरिकत्तचित्तेण न सुनायं, सर्कुमक्षं वा वदनं न वत्ति ॥६॥ जावार्य-"वधि साधुने रहेवाना मठमा में आने कंचनादिना अनेक मानूषणो पहेरी वनाझंकारथी विजूपित याने घेतेयो एक उपासिका-खीने जोड, पण व्याक्षिप्त चित्त होवायी में यरावर जोयु नहीं के तेनुं मुख कुंभळ सहित हतुं के नहीं ?." ते सांजळीने रानाए नया मंत्रीए विचायु के “श्रा गाथापां पण नणे सीना मेपथ्य नोवामा व्यापY यता छ, पण ज्ञाननाच जणाव्युं नथी. ". एजरीने सर्व धर्मा प्रोए कहेश गायायो जाणी सेवी. सेमा जनधी कोई प्रावन न होगयी रामार मंत्री ने कां के " अामो जैनधी कोई प्रावेल नथी." ते सांनळीने मंत्रीए विचायु के " 'जैनधर्मी पण सर्ने प्रागन हशे' एम राजानुं मानवं पशे, माटे को माधु अहींथी नोकळे तो घोता. " एम विचार करे , तेश्यामां कोर तुझक साधु निका माटे ने नरफ नोकळया. नेन मंत्री सनामां नेमी साप्पो. ते अन्नक मुनि रानाए कहेयं चायं पद मांदळीने योध्या के- आ पल भर मे उ दशावासाद नामांतर-जाग घो-स्तनं १ मो. . + • खंतस्स दंतस्स जिइंदिअस्स, अप्पप्पलगे गयमाणसस्स। किं मन एएण विचिंतिएणं, सकुंडनं वा वदनं न वत्ति ॥४॥ नाराय-"कमावान, दांत. जितेन्द्रिय अने जेनुं मन अध्यात्मना निकाल सीन या एका मोरे मुग्य कुंमल सहिन रे के नहीं? ' एरा रिकारे करीने ? अर्यात एको दिनार शापीट कवो जोए ?" श्रा गायाम कुंठना अज्ञानरणामा कोचादि कारण पता ने पाकि ननी ज्याकुळता की नी. नेवी गायामा कानि, दम, निन्दिपना अने मापान सनाधिनता मा म्प कहेल होतायी गनाने धर्म पूजनानी नाम पयो तेयी भीमाती प्रश्न कयों के नानन ऋग्न प्रयमयीन पोतानी पामे रामेमा प्रार्थना मुक्रा पाटीना पे गोगा जीत नार फोया अने त्यांची नासग माम ने माने गमार पाक " ई ग्य! 'प्राश ? में धर्म गंभी मभ कयों. नेत्री सनरमा नया मुनि गोष्णा के हे मुग्म ! गुरु तया भाई IMA नमाग प्राना मगर पाली गयो रे, तोप का " गुदीमा, गोनपा महिमामया । in ग्रामि को, जो गुदा तय मग ॥१॥ घान '-" 111 - प्राधमाना गांजा पं. गा. आहा गोगां. भामाशा TRITIES मामाना पम्पन पान का भिमनोशातानी, न मानसी गाnिn ... मापा गाभा नई मा) नागरे, अमान की बादी mam it a fit Pीन ना गाना TME Far Fari नमी माती : पण Email, मग भारमाननी. ग: grizा, जनग काम | जिटन दुर्गनि, मागागाहा ॥

व्याख्यान २६७ मुं. शुनाशुन भुतनो सम्पअप करवा विप. (३१३) नारार्थ --"ए प्रमाणे कापमा सुन्य प्रने मुष्ट युधियाना मनुष्या ज्या त्या वळगे , पण सर्वची विरति पामेला नो गुप्फ गोळानी प्रेम को पण स्थाने वळगना नथी." जह खलु मुसिरं कई, सुचिरं सुकं बहु महइ अग्गी । तह खलु खत्ति कम्म, सम्मं चरणज्यिा साहू ॥२॥ नावार्थ -"जम पोशापवाल न घणा काळनां मुका साफमांने भनि न. नदीची पानी नाखे , तेम सम्यक प्रकारे चारित्रधर्मपां पहला माधु बर्मने नजदीकी सपा से नाश करे." प्राप्रमाणे सांनळीने गना मनिरोप पाम्यो अंने हमेशा मंमिनी पामे हम्मक मुनिना धर्मनी मशंमा करवा साग्यो. पानी युक्तिया राहगुप्त मंत्रीए गनाने ययार्य धर्ममा भामत्त कार्यो, ने प्रमाणे बीजाप्रोए पर करवं. श्रही पापरहिन ऋम्यक मुनिए श्रृंगाररमाळी मपम्पाने पण निराप (निदोप) मार्गमा स्थापन कर), भने कुनादीभाना शाय करना न शामने मस करी पलायु.प.ममाणे बीना मिनीए पाण करत. परंतु पिप्पान शानी पुतिन प एकांतादीना कसा गा! मापीन अंकांत भागमने 'पापमपमें मधमां बातु के- मिथ्यात्वशास्त्रयुक्त्यायः, कंधोकाना न मृप्रयाक । सूत्रार्थोभयनेन्दव्यसमं पापं न भूतमे ॥१॥ भावार्थ- गूभनी पाणी मिपाव शागनी गुनिभीए परीने चाप करवी नहीं, बम राम तथा अर्थ ए पन्नेना निव समान वार्डो मोईल. ध्वी पर नपी. " पाप करपार्नु साप सावरा मारे गर्नु पनि रहे. जेरीन दृष्टांत. कारापुरीमा यी पण पामुदेर गाय मरता हना, ग्वार देवयानी पापी. रेमो गोपिंदनना पाटनी पण जरोभी सपनी पाम दमो. मरलिी. सपनामा विरे गो (३४) उपदगमासाद जाना-नाग ४ पान १० पी. " २ प्रादतिकी अन 3 कामुदिकी. नेपा पहेली ने गुना गा गातादिने खबर आपवा माटे गावामा पानी, पानी जरी को प्राम्मान कार्गममंग प्रा. वो पो त्यारे गामंत, मंत्री गिरने नागारमा माटे वगाम्यामां आती अनेत्रीजी जे. री कीमुदी महोत्सव विगैरे नन्मयों जाणावा मांट वगाम्यामां प्रापती. शिवाय नवीन गोशिर्पचंदनमय एक चोयी नेरी पाग हनी, ने उन माम वगामनामां पावनीनेमाणम ते जेरीनो शन्द सांजळे तने आगळ पाछळनाउ मामना नपढ़या गांन यना हना. आ चोथ जरी चालना मगंगमा उपयोगी , नयी ने रीनी नननि सम्बोए बोर. कोई वखत साधर्म देवशोकमां समग्र देवोनी सना नगः हनी, न वव. से सब देवोनी समझ को के " अहो : कृष्ण विगैरे वा सन्पुरुष के के जो बक दोपमाया पण गुणनेन ग्रहण करे . तथा नीच युध्ययी युध्ध करना नयी. " ने सांनळीने एक देवनाने तेना वाक्य पर अश्या वेती नहीं, तेया नणे विचायु के "ए. बुं कम संनये ? परदोपर्नु ग्रहण कर्या विना कोइ माणस रही शक्तुंग नयी. एम विचारीने ते देवता मृन्युयोकमा अाव्या अन धारका नगरीना राजमार्गमा एक जयं. कर अने अति उगंधवाला काळा कृतगर्नु मृतक विकुन मूडे. ते कूतराना मुग्वमा । कुंद पुप्पना जवा धेन अने मुशोजित दनपंक्ति विकुर्वी. तेवामां श्री नेमिनाथन वाद- वा माटे कृष्ण वासुदेव सर्व सन्य सहित नीकल्या. रानमार्गमां चालता मनिको दूर थीन ते श्वाननी धुगंध आववायो आमे मार्गे चाव्या. वासुदेवे तेनु कारण उधु, त्यारे तेओए कृतरानुं मृतक वाव्यु. ते जोऽने कृष्णे कयु के "पुद्गनना नाना प्र. कारना स्वलांवो होय छे, तेमां हर्प शोक करवा जेवू नयो. परंतु जुओ, एन शरीर तो कृष्ण वर्णन छ; पण दांत श्वेत , तेथी ते 'मरकनमणिना जाननमा गोरवेक्षी मुक्तावळीनी जेवा शोने ." ते सांजळीने पेशा देवताए विचार्य के " खरेखर आ वासुदेव, संकलो दोपोने मूकीने परगुणग्राहीपण सत्य जे." पछी ते देव वी. जा गुणनी परीक्षा करवा माटे वासुदेवना अश्वरत्नन हरए करीने जाग्यो. तेनी पा. छळ सैन्य सहितं वासुदेव पण गया. युफ करतां देवताए वामुदेवतुं समग्र सन्य जीती सीधैं. पठी वासुदेवे ते देवताने कयु के “ मारा अश्वरत्नने तुं केम हरी जाय ?" देवता बोटयों के “ युध्यमां जीतीने तमारो अश्व अ ट्यो." कृष्णे कयु के " हुँ र५. मां वे ई अने तुं जूमि नपर रहेयो छ, माटे तुं मारो स्य अंगीकार कर. मेथी १ मरकतर्माण कृष्ण वर्गना हाय छ.

ध्याग्यान २६७ मुं. शुनाशुन श्रुतनो सम्यग्अध करवा विष. (१५) पणं समान युध पाय. "देवे कई के " मारे रचनो जरुर नयी. " त्यारे . चामुदेवे स्ति पर तेमन अव पर बेसीने युभ करवातुं कयु, ते पण तेणे अंगीकार करें नहीं. पनी याहुयुध करवानुं का तेनो पण देवनाए निषेध कर्यो, त्यारे कृपणे कषु के “ न्यारे तारे कया युध्ययी युध्ध करतुं ?" देवनाए नयु के " आपणेना- मसौकोनी जेवा हलका युदधा युद्ध करीए. " ते सांनळीने कृपणे कघु के "हुँ एवा नीच युद्धी युद्ध नहीं कर. मारा अचरत्नने तुं मुग्वेया सरना." आ ममा- णे वासुदेवनुं साहस जोपने ते मुर मंतुष्ट थयो. अने नै करेखी प्रशंसानो विश्वास वे. गे. पठी नेणे पोनातुं नरूप प्रगट करीन वासुदेवने कयु के "देवदर्शन निष्फल आप नहीं, माटे कांक वरदान मागो." चामुदेव माग्युं के “ उपद्रवने शांत करना. शरी मने आपो. " त्यारे देव चंदननी एकरी प्रापीने नेनुं फळ कां के "प्रारीनो शद ने कोई सांजळशे नेना उ मामना ययेशा ने यवाना मरादिकगेगो नाश पामशे. तेघी छ छ मास फरीधी वगामवी. एटले प्रथम नहीं मानळेयामाणसोना चन्पन्न घयेतासर्व रोगो पण नाश पामशे." पछी ते नेरी कृपणे उ मास वगमायामांमी. एकदा कोड एक दाहचरयी पीमा पामतो वणिक रीना रक्षक पामे प्राव्यो अने नेने क्यु के “ हुँ तन एक सक्क म्पीआ आपुं, अने तुं मने प्रारी कापीने नेनो एक ककमो आप. केमके जे वग्वनं भरी वागी. ने वखने हुँ हाजर नहोतो, अने हवे तो राजानी प्राशायी उ मासे वागशे. तेश्या वरवत मुधी ९ उप महन करी शकुं तेम नघी, मारे मने एक ककमो आप." ते सांजळीने रीना रदके सोनाधीन थाने एक कामो कापी प्राप्यो, अने तेने स्याने बीमा चंदनची धीगडं दी. एवी रीते पीनाओने पण सोचने वश याने ते कामामो आपना लाग्यो. अने तेने स्थाने वीनां घोगमा देवा लाग्यो. तेयो तेरी कंधारूप पगइ. पनी उ माम पूर्ण घया त्यारे कृपणे ने जरी वामावी पण कंधार पर येशी होवाची ते रीनो शद वासुदेवनी मना मात्रमा पण मसपों नहीं नेवी नए मकरी नो तेने कयाम्प करवानुं वृत्तांत जणायं. एसे रोना रक्षारने काही क्यो भने फरीन अहम नए करीने कृष्ण ने देवना पामेची वीजी नेरी मंत्री, तेनो रक्षक वीनाने को. श्रा दृष्टांतनो उपनय एवी रीने सपनों के “जे शिष्य मूत्रने प्रथा १ अहो अलग मुझेन पुराने दुमा रोप तेन्में अर्थ नगर नागोन.

. उपदेशमासाद जापांतर-नाग ४ थो-स्तन-१० मो. अर्थन परमतना शास्त्र साथे अयवा स्वमतना वीजा ग्रंथो साये मिश्र करीन कथारू करे अर्थात् अहंकारथी परमतादिक साथे मिश्र करीने सूत्र अथवा अर्थने संपूर्ण करे ते अनुयोग श्रवणने योग्य नयी. एज प्रमाणे गुरु पण जो सूत्रार्यन कंथारूप क रे, तो ते पण अनुयोग जणाववाने योग्य नयी. “ हुं सारी रीने जणेला बुं, मारे बीनाने शा माटे पूज, जोए ? " एवो अहंकार आणीन ज पफेसो अथवा विस्मर- ण ययेझो पार स्वमतिकटपनाथी पूर्ण करे त सर्वया अयोग्य . लोजथी, अहंकारथी, कदाग्रहथी, हाथी के शाठ्यथी सूत्र तया अर्थने कथारूप करे, तो तेने सूत्रार्थनो-निन्हव करनार जाणवो, माटे साधु विगैरे मुझ पुरु- पोए तेम कर नहीं." “ इत्पद्भदिनपरिमितोपदेशमासादत्ता अष्टादशस्तंनस्य सप्तपष्ठयधिकशततमः प्रबंधः।। २६७ ॥ ॥ इति ज्ञानाचारः ॥ व्याख्यान २६८ मुं. दर्शनाचारना पहेला आचार विपे. झानाद्यनन्तसंपूर्णः, सर्वविद्भिर्यदाहितम् । तत्तथ्यं दर्शनाचारो, निःशकाख्योऽयमादिमः ॥१॥ जावाय-"अनंत ज्ञानादिके करीने संपूर्ण एवा सर्वज्ञाए जे कहे जे ते सन्य के एम जे मानव से 'निःशंक' नामनो पहेलो दर्शनाचार जाणवी." जिनोक्ततत्त्वसंदेहः, सा च शंकाऽनिधीयते । शंकातो निद्यते श्रघा, दोपोऽयं स्यान्महांस्ततः ॥२॥ नावार्य-"श्री जिनेश्वर कहंसा तत्वमा जे संदेह साययों ने शंका कहे. राय, शंका थवाथी श्रदा नंद पामे ; अर्थात् अधारहित पवाय रे, अंने नयी परिणापे मोटी दोप पाम चाय .

घ्याग्यान २२० म. दर्शनाचाग्नी पहली प्राचार. (10) गि . शंका कम्बाथी सम्पन्न नच अचान ने पार के. नंकर श्रीरंगपर्नु रएम करे - गंगाचार्य हप्तांत. মাগিনি বিগ ঘনস মন নানা গিস ল না মা धया ने गंगाचार्य एकदा का नीना पूर्व कांग पर घमाग गदा हाने- मना गुग धनगुमाचार्य नेन नहीना पश्रिम का चतुर्माग गा हा एक पग्न करद अपां गंगागार्य पानाना गुग्न पाडवा ना मार्गमां नम्या नहीं जाना हनाने व नेमना पम्नका वास होगा गर्यना किंगणांना ने वीर मर्नु पाई भी अन पाणीमा पासना होगी पगने जानरमा नागा.. में मत कसा मिथ्याव मोहनीना नाय पराधी नमन एका बिगार मारण के काळे क्रियानो अनुन्य न होए एम का मन ना अन्य पर प्रियानी अनुनय पाय मान ने उप पीने से . मां अनुनादी कि होगन सी आगमन ए पचन पयार्य मागत नी. गग गंगाचार्य गुर पाग पाया, मने पीनान पयंत्री का दिन गुगए शियामा भाषीक "पगजा ने भार मेप गो REP एक माले पे क्रियानी अनुनय अन्यान्य विरागी काम: - अनुनय पाप नभनुममेज पार पातु गम्यारगिरि पर होगधी अन मन पण प्रति पळ, प्रति गृप भने पनी गरri अनुनयनी अनुभम नाग नागपामा भाग नही. मन .. मारे एरा गटम पुगताना शिंपी पपई मन reser का रंग दिव्य माघ में पाया ग पापी सोने में बारावगर्मागरणगत थाप. अन्य पदार्या एश्योग गमनाग माm हानिने पण जो को नपी. मेंदी एक पदाम्पो रोगराई पर बात अपनी नपयोग पानी जपएर मनि पान . गर्न गाहना रानी पागे ने सरकार नया पोगा मार लामा हिमन पापियामे. जो ना. प्रदिन मनिन भन EिT: कामानिनं लिया . . म. d . () टपदेशप्रासाद जापानर-नाग ४ थो-स्तन ? मौ. सर्श ए पांच इडियोन मुख आफ्नारा साहित्याची संपूर्ण उता पण या मु मन पूर्वक तेन जोता पण नयो. "पंची ज्यारे ते मुनिनुं ध्यान पुर्ण घयुत्यां तेने नमीने चक्रीए पुगंधु के "हे स्वामी ! हस्ति. अश्वः स्यवाभित्र अने भी ओ विगैरे पांचे अडियोने अनुकूळ वस्तुओयी युक्त मारू सन्य आपनी पासे थई गयं, ते सर्व प्रा जोयु के नहीं ? " गुरुए जवार आप्यो के " तमारा सेरको मने प्रणाम विगैरे का हशे, पण हुँ नो परमात्माना ध्यानमांन नपयोगासक्त हो तेंवी में ने कांय पण जोयु, सोनम्युं के जाएयुं नथी." ते सांनळीने गुरुन उपगंगनी वारंवार स्तुति करतो ते चक्री प्रतिरोध पामोने योग्यो के “पानान पामे इंडियोथी ग्रहण थाय एवा अनेक पदार्श रया होय, तोपण मननी भरि बिना को पा पदार्य ग्रहण थनो नथी. ते सत्य वात छ." तो हैं शिष्य ! मार्ग ने अपना उपयोगमा वर्तनी होय. तेन इंडियना विषयमा तीन पार नवी ने पीना पदार्यमा सीनं यः शकता नयो. शिप्ये प्रश्न कयों के है माती: नोएस काळे वे क्रियानो उपयोग न थती होय तों में शीत ने ना एक मारे सही? " गुर पोत्या के “ममयासिकादि कानी में बिनाग कहलो नि गरम. माटे रे नई काके थयेनं ये क्रियान ज्ञान कमाना शेत परना पनी म यो वर्ष तुं माने रे. कमलना सी पर उपग पर पनि जान माणम अनि नीदण मय) (गोप)यी से पनीने बानो काशनहीं. केमा गाळना नंद ने अगरपात अर कापा. या प्रने नपान पर बांधाया कि नीम सभा allनाग पन वनार मागम एम मानक " राजका? प्राव वाय. के.मा. काटना दयान गाम ही. की माता सी. बzी प्रमालगने पीनं Pit र ने ना. काटना कानि गुर्द) जुद दिशामोपा अनुको यात्री. पण गानो का गम Emil माणगामा प्रपती नदी. मंट ग्राणन गरमाई नगरे, तहतमा पा जागना प्रतनानी का नित्र पण गपगनी मागणी नीनी नवीन गाना ना गान का वी, पप नाग , aur taman ..

घ्याख्यान २६८ मुं. दर्शनाचारनी पहेलो प्राचार. (in) मानवामां आव्यु जे. वळी चित्त पण यी जियोनी साथे एक काळे संबंध राखतुं नथी, पण अनुक्रमेन संबंध राखे , तेज रीते उपक्षणथी मस्तक, हाय, पण विगैरे स्पशेझिपना जूदा ज़दा अवयो साथे पण चित्त एक काळे संबंध राखतुं नधी. जेमके कोइ माणस लावी अने सुकी प्रांवत्री खायचे, तेने चहुबके जो- वाधी तेना स्पर्नु ज्ञान ययु, नासिकावर सुंचवायी गंधर्नु,ज्ञान थयुं, खावायी जी- हाने रसनुं ज्ञान थयु. पर्श करवायो स्पर्श, ज्ञान थयु, अने तेने चायवाची शब्द उत्पन थयो, से कर्णवमें सांजळवायी शदनु ज्ञान थयु. परंतु ते पांचे ज्ञान अनु- क्रमेज थाय ने, नहीं तो सांकर्य दोप, प्राप्त थाय, अने मतिझान विगैरेना उपयोग बग्ने अवधि विगेरे झानना उपयोगनी पण प्राप्ति था जाय; अने तेम थवाची एक घटादिक पदार्पनी कम्पना करता अनंता घटादिक पदार्थोनी कल्पनानी मत्तिनो ममंग प्राप्त थाय, अने तेम नो डे नहीं. वळी श्रीपन्जिनेश्वर परमात्माना गुपर्नु म्मरण करीने ध्यानमा उपयोग गरवती वेलाए पण मिथ्यात्वना तर्क अने अमुरा- दिकना ध्यानना उपपोगनी प्राप्ति थव) नोए. माटे तारा मत प्रमाणे तो उपर कहेला उपरांन बीमा पण अनेक दोपो मात थशे, अने तेथी चितित अर्थ प्राप्त थशे नहीं. माटे उपयोग एक काळे एका वस्तुमा थाय छे, पण अनेक वस्तुमा पतो नमो. नेन प्रमाणे कर्मवंय अने तेनो निरा विगैरे पण घटावरा. पा संवं. धर्मा. प्रसनचंदना दृष्टांननी नावना.करवी. श्रेणिक रामाए श्रीमहावीर स्वामीने मसमचंद्र मुनिनी गतिनुं बम्प प्रजघु, ते यग्वने प्रनुए ते मुनिना चित्तमा रहेमा प्रशम्न अने अप्रशम्न उपयोगना परावर्नपानपणाने अनुसारे वारंवार जुई जुई गति स्वरूप कां हतं. पण जो एक काळे अनेक उपयोग ना होन तो जिनेश्वर पण एक काळे अनेक गनि कहेत, परंतु नेम हो शक्तुं नथी, माटे एक काळे एका उपयोग वनें ए पक्ष मत्य . कहुं ने के यदा स्यात् प्राणिनां शीतोपयोगव्यापृतं मनः ॥.. तदा नोपणोपयोगे तध्याप्रियेत विरोधतः॥१॥ जावार्थ- यार मारे मन शरत उपयोगमा व्यापारवाई होय रे त्य- र ने मन नपण उपयोगमा व्यापार करन नथी. कमकं ने परम्पर विरोधी ने." १ एकीला माय मय जाने गाँवर्य रहवाय है.

" (३४०) उपदेशमासाद जापांतर-जाग ४ थी-मन १७ मो. योगपद्यान्निमानस्तुपयोगयुगनस्य यः । स तु मानससंचारक्रमस्यानुपशकणात् ॥२॥ नावार्थ-"पा प्रमाणे उतां पण वे उपयोग समकाळे वर्तवार्नु ? निमान थाय ने ते मनना संचारनो क्रम जाणवामां आवतो नयी देथी थाय . फरीथी शिप्ये प्रश्न कयों के " है स्वामी! मतिकानना ३४० मदन पर्णन करती वखते ओपन वहु, बहुविध, विष, अनिश्रिन, असंदिग्ध, ध्रुव तेथी इत्तर. अवहु, अबहुविध, अदिम, निश्रित, संदिग्य, अध्रुव-ए प्रमाणे : बार जेद अत्रग्रहादि मतिझानना कहेवाने अवसरे एक वस्तुमा- जुदा जुदा अं उपयोग होय एम कयु हतुं ते केम ?" तेनी गुरुए उत्तर प्राप्यो के " ते बहु विधादि रूप वस्तुमा अनेक पर्यायो होय जे, तेमनु सामान्य रूपे करीने ग्रहण म करवं, तेज मात्र ज्ञानमा उपयोगता छे एवी व्यवस्था बनावेनी छे पण एक वस्तु एक काळे अनेक उपयोग कोड पण स्थाने होयन नहीं. जेम - सैन्य जाय वाक्य सामान्य जे. केमके तेमां कोइना विशेप निर्देश कर्यो नयी. तेनु नाम । उपयोगपएं कहेवाय ने परंतु ने (सैन्य ) मा दरेक वस्तु जिन जिन करीए.. मके आ हस्तिो , आ अश्वा , आ पत्तिओ , आ चनाओ के, आ: टोने इत्यादिक विनाग करीए, नो ते जेदना अध्यवसाय म्प अनेक उपयोग कहवाय. तेन प्रमाणे हे शिप्य ! एक काळे घणां विशेषतुं ज्ञान थाय नहीं. केम ते सर्वनां लक्षण जिन्न जिन्न के. लक्षण एटले शीत, नष्ण विगैरे विशेप वन् स्वरूप कहे ते. ते सक्षण परम्पर जिन्न जिन्न दोवाथी तेने ग्रहण करनारां ज्ञा पण निन्न जिन्न, तेथी ते झानो एक काळे थाय नहीं. वळी सामान्य लक्षण ए जे के ने अनेक विषयवाटु होय, अने जे अनेकनो आधार होय (अनेकनो को करतुं होय ). ते सामान्य कहेवाय जे. तो सामान्यतुं प्रथम झान थया विना प झाननी उत्पत्तिन थती नथी. माटे एक काळे विशेष ज्ञान न थाय एवं छ ययु, पार्नु तात्पर्य एवं जे के प्रयम "वेदना थाय ने." एम सामान्यनुं ग्रहण कर -ने पहा मां प्रवेश करवायी, " पगमां शीन वेदना थाय छे." विशेष निश्चय थाय ..मम्तान विष पण मयम सामान्य रीने वेदनानु ग्रहाण थप १ एटले विचारणा क्या अने कवी वेदना थाय के विगो चितवाने. एम वेदना व्याख्यान २६० मुं. दर्शनाचारनो पहलो आचार. (8.) पहामा प्रवेश करवाथी "मस्तके उपण वेदना थाय" एवो विशेपनो निधय पाय छे. वळी घट विशेपर्नु झान थया पत्री अनंतरज पटना आश्रपन्न सामान्पनुं ग्रहण कर्या बिना पर विशेषतुं ज्ञान घशेन नहीं. वळी हे शिष्य ! एक- नप्राणी एक काळे क्रियाओ तो पणी करी शक के. नेम नर्तकी प्रन्यासनी चतु- राइने सोधे मुग्वधी हा, हा, विगरे शटो बोझे छ, नेत्रयी काय के छे या ने प्रनमा ने, हाय पगर्नु आकुंचन प्रसारण करे , प्रांगळीग्रो हावे, शरी- रने गमे तेम पाळे इत्यादि हावतार एकज काळे करे ने पण तेनो उपयोग तो एक काळे एक क्रियामान होप के. पळी को जिनेश्वरनी जक्ति करनारो माणस एक हाथे चापर वीजे , बोने हाये धूप अपने अनुन अंगे धूमावळि विस्तारे , मुग्वबम प्रदत्त रचनावाळी मजुनी स्तृति बोलीने जिने धरना गुणानुं गान क- रे, नेत्रव परमेश्वरनी अदलुन मनिमा जोड्ने मस्तक धुणावे छ तथा चालतां पृथ्वीपर उपयोग पूर्वक विधियुक्त पाइन्यास करे , इत्यादि अनेक क्रिया समका- के कर के तु तेनो उपयोग समकाले क्या क्रियामां वर्ततो नथी. उपयोग तो एक क्रिपामांन वर्ते जे. 'पा ममाणे अनेक प्रकारनी युक्तिओथी गुरुए तेने बहु सम- जापा, नोपा ज्यार ते शिप्पे पोतानो कदाग्रह उध्यो नहीं, सारे तेने गुरुए गच्च यहार कयों. पडी ते विहार करतो करतो राजयह नगर आव्यो. त्यां ते पोताना असत्य मन- प्रतिपादन करीने धोना मुनियोना चित्तने पण व्युग्राहिन करवा लाग्यो. केमके मुगाही माणम हमकाया कृतगनी जेर धीमान पण पोतानी सेवा करवा इ. रानडीपा महातपस्तीरमनाव नामे एक अह हतो. नेनी पासे मणिनाग नामना यानुं चत्य दतं. त्यां रहोने गंगाचार्य पर्पदानी समझ समाळे ये क्रिया - वाम्प पीनाना अमन पानी प्रश्पणा करवा झाग्यो. ते सांनळीने मणिनाग प. छने कोप रड्यो. तेषी तेणे कयु के " अरे दृष्ट ! आवी अमत् मापणा क- रोन अंना प्राणीमाना मनमा मंदाय कम उत्पन करे ? आज म्याने थी वर्ष- मान सामी मरमाण पq हवं, ने वायने मनुए एक मय एकन किपातुं वेद- घु होय एस पतिपादन कयु हतं. ने घायने में प्रा चत्यमा रहीन मानन्धु हर्नु. कवळझानीने पाण मथम ममेये ज्ञान एटने विशेशन्या उपयोग होय रे, अने पी. । -- (४२) नपदगमामाद जापानर-नाग या-तंज 20 मा. से समये दर्शन एटले सामान्योत्मक उपयोग होय उ, तो तुं वीरस्वामी करतां पर शुं अधिक ज्ञानी थयो उ के जेपी - तेमनुं वचन पण अन्यया करया तापा थाप छ ? माटे आ इष्ट वासना मूकी दे, अने पत्तुना वचनने अंगीकार कर; नहींदो हमणां तने आ' मुद्गरवसे शिक्षा करश. प्रत्यक सिद्ध अर्थने पण तुं गोपवे में न यो- ग्य नया जैम कोई अष्टावधान साधनार प्राइंमाणम श्लोक रवाने ववत नवीन श्लोक रचे से, वाजिबनाःताझ गणे छ, थान सांजळे डे, पृष्ट उपर बखेना अक्षरा कहे . विगेरे आठ प्रकारनां अवधान साधे ते सर्व शीघ्र गतिवाळा मनोविज्ञा- नने आधारेज करे छे. परंतु अज्ञानी माणसो अने यालको आर्य .पामवाची कहे ने के 'अहो ! आं सांयके समकाळे आ वधु साध्यु.' परंतु एम केहे युक्त न- थी. कारणके अनुक्रमें परंतु अति शीघ्पा सर्व ग्रहणं करीने पछी न बोले जे.' इत्यादि:यक्तिथी ते नागपछे नेने समजाव्यो, एटा गंगाचार्य ते. कहे अंगी- कार कर्यु अने मिथ्याउन दीयो. पड़ी गुरु पासे. जर ते पापुनी आलोचना - स्ने प्रतिक्रम्यो. ते विपे श्री महानाप्यमां कां वे के अघावीसा दोवाससया, तइया सिकिंगयस्स वीरस्स । दोकिरियाणं दिहि, नल्यूगतीरे समुंप्पन्ना ॥ १ ॥ जावार्थ- श्री महावी. स्वामीना निर्वाण पठी वसो ने अनावीश वर्षे जबूक नदीने कांगे वे क्रियांनी दृष्टि (गंगाचार्यने ) उत्पन्न थइ. मणिनागेणारखों, जनववत्ति पमिसेहिल वोत्तुं । इच्छामो. गुरुमूलं, गंतुण त पमिकतो । नावार्थ- मणिनागे प्रेरणा करीने नगवनना वचनथी विरुद्ध कहेतो रो- क्यो.एटले.ते गुरुमहारान पासे जाने ते अपरायने पमिकम्यो.." आ प्रमाणे नागयरे शंका दूर करावीने बोध पमामेसो गंगाचार्य दर्श- नना निन्हवपणाने ओमीने गंगानळनी.जम निर्मळ थयो." . त्यन्ददिनपरिमिनोपदेशनासादत्तौ अष्टादशम्ननम्य अष्टपथ्यधिकमिशननमः प्रयः ।। २६०।।

. व्याग्यान २६९ मुं. निकांशी नामना बीमा प्राचार कि. निष्कांदिस्यमनेकेषु, दर्शनेम्वन्यादिपु । द्वितीयोऽयं दर्शनाचारी, अंगीकार्यः शुन्नारमनि: In नागार्य-" अन्य वाटीयांना अंक. दर्शमान विहारहिल था.. बीना दर्शनानारने म पुग्ण अंगीकार कग्यो. " दिवा स्याहादपक्षं यः, कांति परशामनम् । कांनादोपान्वितः स स्यादन्यान्यनामुकः ॥३॥ भावार्थ -" माणगगाजाद पाने गपीन पभागननी जान के नन कांदा दोरी गाणयो. प्रने अन्य अन्य दर्शनमा कांगार शोक थपा करे . " मा हकीकत IT पुष्ट करे- कुमकः शिप्यनुं दांत. पर्गनपुरमा देवभिप नाम थेष्टी हितो हमा.. पुराण्या मनी पामाथी तन राय या, नेयी पोताना माउ पाना पुष inarr करीत जनक (पालक ) शिप परोगहोंने मान हामी पिलाने बाई के पिता सपाना, (i) मा पाल सी. भने का मामला दर्शन मांग के अंगो एम मारने म पार mm पानी विवि." मानलीन गुगए विचार थे. " Mact. पार पदाचिन तेने उपान न. पाना नापित गया पति.. एम पारीन नाणे बार भावर पाय याचना करीन नौ मापार प्रा. पी पपा पुरे करके "पिता ! समारं मी हार पागवी पासा नो नो तापान न थे * पाय."MRI मरा भी निक पनी पण अनुपनि मावी. परीक्षारमिरर ईमान की समा नयी. मने ना चामि साधन बनाने पर (३४) उपदेशमासाद नापांतर-जाग ४ धी-नन ? मा. सांनळीन वि. बे. कैमके घणा सोको सन्मुख आवोन तेमने निकादिक आरी नाय ." पिनाए पूर्वनी जेम विचार करीने पोतेन निक्का लावी अापका मांझी. प्रमाणे अन्यदा पृथ्वीपर संथारो करवाने अशक्तिमान यंत्रा पुत्र मानाका नतीन मुवा माटे पसंग माग्यो अन तेने माटे शाक्य मनना प्राचारनी प्रशंसा करी, त्यार पिनाए लाकमानी पाट सुवा गाटे आपी. पनी स्नान कर्या विना पुत्रन वीक पधुं नहीं नेयी शांच- मूळ धर्मनी प्रशंसा करी. न्यारे पितार प्रामुक जळ लावीने तेनाश्री स्नान करवाना अनुज्ञा नापी. ए प्रमाणे सोचने सहन नहीं करवायी कार कराववानी पण अ. नुज्ञा प्रापी. वळी एकदा पुत्रे कछु के “ हे पिता ! हुं ब्रह्मचर्य पाळवा समर्थ न- थी.." एम कहीने गोपी तया कृपणनी बीवानी प्रशंसा करी. ताए विचायु के " स्वरेखर आ पुत्र सर्वया अयोग्य ने, किंचित् पण परमार्थ जाण- तो नयी. आप्ना दिवस तेणे जे माग्युं ते में मोहने लौधे आप्यु, पण आ मागणी तेनी कबुझ रा तो तेनी साये हुँ पण नरकेन जाजं. संसारमा अनंत काळधी अटन करतां जीवोने अनंता पुत्रो थया रे, तो आनापर शामाटे मोह राखवो जाए? इत्यादि विचारीने ते पुत्रने तेणे गच्छ वहार को. अनुक्रमे ते मृत्यु पामीने पाको थयो अने तेनो पिता स्वर्गलोकमां देवता थयो. ते देवताए अवधिज्ञानवमे पुत्रने पामो थयेशी जाणीने सार्थवाहन रूप धारण कर्यु, अने तेज पामाने पाण। मावा माटे खरीद कर्यो. पछी सेना पृष्उपर घj पाणी जरीने पखान मूकी उंची जीची पृथ्वीवाळा रस्ते तेने हांकवा लाग्यो अने नपरथी कोरमाना प्रहार करवा लाग्यो, तथा ते पामो मोटेपी चरामा पावा लाग्यो, एटने तेणे कधु के “अरे ! कम बरामा मारे है ?. पूर्व जन्मयां' करेसा कर्मनुं आ फळ ." एम कहीने ते देवता "हे पिता ! हुं श्राम करवा शक्तिमान नयी, तेम करवा शक्तिमान नयी " विगैरे पूर्व जन्ममां कहेयां वचने। वारंवार संजळावा लाग्यो, तेथी पामाने जातिस्मरण थयु. पूर्वजन्म स्मरण करीनं ते वारंवार नेत्रमांयी अश्रुपात करतो विचारया लाग्यो के “ पूर्व नवे पिताना कहेवा मुजब में चारित्र पाव्यु नहीं, तेयो हुँ परीने पामो थयो. " पनी देवताए कंधु के हुँ तारो पूर्व नवनो पिता , अन तने पूर्वनक्तुं म्मरण करावया आयो . हनु पण जो सारे शुन गतिनी इच्छा होय तो अनशन ग्रहण कर." ते सांनळीने ने पामाए अनशन ग्रहण कयु, अने त्यांची मरीने वैमानिक देवना थयो, माटे . व्याख्यान २६ए में निकांशा नामना बोजा प्राचार विणे. (४) शुष्क रीते मनं पातुं अने कृमक मुनिनी जप पीना पीना दर्शनाना प्राचारनी आकांक्षा करवी नहीं. केमके में प्राचार श्री जिनम्बरे मम्पेन के तेज मरने, एप आप. श्री संबंधी बीनी पण एक कथा कहे है- अश्वमित्र मुनिनी कया. विपिसा नगरीमा सदमी देवीना पराठा नपानने विष श्री महानिरि नापना गरि समवयी. तेने कामिन्य नामे शिष्य हता. अने ने कोमिन्यने अक्ष- मिज नापे शिष्य हता. ते दशम पर गणना हता. तमा नपुणिक बस्नु लाएना ए. बोअर्य.पायो के “वर्तमान समयना सर्वे नारकी नौकरी पान मस्ये नाग पाये ७. एन प्रमाणे धमानिना नोको माटे पण जाण. अने एन प्रमाणे बोना सम्प विगेरेना नारकी विगैरे भीवो माटे पण जाण. " भाई मानो में अवमिन शंका पक्ष के “उपधि धया जी नालन सर्व वन्नु सर्वथा नाश पाप रे. प्रमाणेनो घोष थापी में बीमाप्रोने पण जमाप लाग्यो भने रहेगा साया के "सपा सर्व वस्तु प्रयनुप्, बीमळी अंने अपनी म प्रतिकार हम पाप में अने नाश पामे . " ने गुरुए क के "दरेक पशु मनिक्षणे नाश पामे के, ए मात्र पादमतवालान माने , भने यो पशुगम माना पाया नपनाना ने सर्व मपनो एकोपर नयी. ही सो मार अपर अपर, (जता नहा) पाय- नो उत्पति तथा नारा पाय है, एकी अपकाए वो पा रं नो अनि माश कोसो उ. में समय नारको विरेश प्रमर सरना नाकारणेदर मेरे, न समये मीना कपना नारकीपणे से पम यापय जी. पणे तो स्थायीन के मारे मात्र काळनान पर्यापयो कप पपी रे. मेदो. नोकर मानो एकम घटे ? कसके दरंक परतुना पापी अनंता , दादर, एक पर्यापनो नाश पाथी मथा बस्तुनान ना मानदो, ए मोरेउ रिजर. पळी हे शिप्प ! कदार हुँ रापना भामाशयो द्रनि पापी हो तो माग रन सने कईई में सांपल- नेपाणं नंते किं सासपा मसासपा? । गोपना! सिय सासयासिय असासया । सेकेणगोपा! दबध्याए सासया जावयाए प्रसासमाति। - - ।

(३४६) नपदेशमासाद लापांतर-नाग । यो समो. . अर्थ-'हे नगवान ! नारकी जीवों शायता के अगाधना ?' त्या रे जगवान कहे जे के 'हे गौतम ! कोई प्रकारे शाश्चना के अने कोइ प्रकारे अशा- श्वता जे.' फरी गौतम स्वामीए पूज्यु के ' ते शी रोते ? ' लगवाने कयु के ' हे मी- तम ! द्रव्य नयने आधारे शाश्वता , अने नाव नयनी अपेक्षाए अशाश्वता छ.'. त्यादि. हे शिष्य ! आ सूत्रमा पण नारकादिनो सर्वया नाश कहेयो नयी. पण प्र. थम समयना नारकीपणे नाश पाम , सर्वया द्रव्यपणे नाश पामता नयी । केमके इ. व्यपणे तो शाश्वता छ. जो कदाच सर्वथा नाश मानीये, तो प्रयम समयोत्पन्न नारकी नों सर्वथा नाश थवाथी वितीय समयोत्पन्न नारकी ए विशेषण शी रीते घटशे ? अथवा तो हे शिष्य ! अमे तनेन पूडीए छीये के 'सर्व वस्तु क्षणिक "एम तें शाथी जाएयु ? जो ' श्रुतश्री जाण्यु ' एम कहेतो हो तो.मूत्रथी यता अर्थतुं ज्ञान तो असंख्य समयबमे उत्पन्न थयेसा सूत्रार्थ ग्रहण करवाना परिणामयीन थाय जे. जो-मतिकणे नाश मानीश तो ए शी रीते घटशे ? आनुं तात्पर्य एवं ने के चित्तनी स्थिति असंख्य समय मुधो रहे छ, पण सर्व दणिक नयी. केमके सूत्रमा जे पदो, (शद्रो) रहेमा जे ते सावयव डे, अने ते पदना दरेक अकरनो उचार 'असंख्याता असंख्याता समये करी शकाय ने तेथी ते पदोनुं ज्ञान पण असंख्याता समये पाय ३. ते सर्व क्षणवादी पचमा घटेज नहीं. वळी हे शिष्य ! कणिकवादीना पक्षमा वीना पण घणा दोपो आवे ने ते सांनळ. कोई एक माणस जोजन करवा वेठो, पण ते क्षणिक होवायी दरेक कवळनो सानार जूदो जूदो गणसं थशे, अने जौन-' नने अंते खानारो पण क्षणिक होवाथी रयो नथी. तेथी वो कवळ खानार को जूदोन छ माटे तेने मात्र एकन कवळथी शी रीते तृप्ति यो ? वळी जोजन करी.र. ह्या पनी नोजन करनारनोज अनाव डे, माटे जोजननी तृप्ति कोने थइ ? एन प्रमा ऐ मार्गे गति करनार माणस पण कण कणे नवो नयो थवायो तेने कोई पण वस्त श्रम सागशे नहीं. विगैरे दोपो स्वचुधियी जाणी लेवा. आया दोपो आववारी सम. प्रलोकव्यवहारनो उच्छंद थशे. कार्यु उके- नुक्तिप्रारंभकोऽन्यः स्यात्तृप्तिरन्यस्य जायते । · अन्यो गच्छति पंथानमन्यस्य नवति श्रमम् ॥ १ ॥ पश्यत्यन्यो घटाद्यर्थाजानमन्यस्य जायते । अन्यः प्रारभते कार्य, कर्ता चान्यो नयेजनः ॥२॥ .

घ्याम्यान २६९ मुं. निकांदा नाममा बीना प्रापार विष. (३४७) , अन्यः करोति कर्म, नरके याति चापरः । चारित्रं पासयत्यन्यो, मुक्तिमन्योऽधिगच्चति ॥३॥ भाग-"नोजन क्रियानो प्रारंन अन्य करे जे भने तृप्ति वीना माणसने पाप . मार्गे कोई माणस पाने , अने सनो श्रम को धोनाने मागे २. (१) पादिक पानि नोनार कोइ माणस वे अने ने पदार्यतुं ज्ञान घामाने थाप छे. एक मास कार्पनी प्रारंभ करे , अने ते कार्यनो कर्ना बीनो माणस थाय जे. (२) को मायम दुष्कर्म करे ये अने तेना फलम्प नरकमा बीमो मापस जाप , अने कोई मापस पारिन पाळेजे ने नेना फळम्प मोझ प्रत्य पोमो माणम जाप जे. (३)" पळी दरेक षस्तु सर्वथा क्षणिक होप तो पदार्थना मूल स्वरूप पिना ते पदार्थ देखापा कम ? कदी घासनानी परंपराए करीने वस्तु देखाप डे' एप कही तो के पासनासंतान पण क्षणिक पादमांन मुवी जाय रे. 'विनाश यया बता पण अनेक क्षण गुधी वासना रहे 'एम कही तो तो ए तारा मतमांन मोटी हानि भावशे, माटे हे शिष्य ! हृदयमा मिथ्यात्पने केस धार के ? केमके कोर पण वस्तु एकति कराने पापमय पण नयी, अने एकाने करीने द्रव्यरूप पण नयी. उत्साद, व्यय अने धाव्यरूप होवाची अनेक पर्यापाळी जे. नुवन, विमान, दीप, समुफ विगरे सर्व वस्तु निन्यानित्यपणाची विचित्र परिणामी अने अनेक स्वरूपी ने एम श्रीजिनेवरे कहेसुं . वळी मूत्रमा जगवते कोइ ठेकाणे व्यवहारनपने उद्देशाने पाप कहेयं होप , कोई काणे निश्पनपने उदेशीने कहेलं होय , अने कोई वेवाणे पन्ने नयने उदेशीने कहेडं होर छ ने सर यथार्थ मुविधी स्वीकार; पणं निनेभरमा वचनमा पोताना सतनी कापना करवी नहीं. माटे एकमा पर्याय नपनेन अंगीकार करीद ता-" मुग्य, सुख, पंथ, मोझ विगरे कोइ पण पटे नहीं. (मापन बाप कहेवाय ). उत्पत्ति घया पजी तरतन सेनो सर्वथा नाश थाप ने माडे (या हेतु), मरेशानी जेप (आष्टांत ), तेमन केवळ न्यायिक नपनो आश्रय करीए तोपण गुरषासादि घरे नहीं. केमके ते मना सर्व वस्तु एकानपणे नित्य हो. बधी मर्च चम्नु भाकाशनी जे अधिनळ घशे, मेयी नेनी विचित्रतां पं नहीं. माटे पले पक्ष मानायीन मई घटी शके रे, अंने एकानादीनो पन तो झालो दोपयो जापर होचावी त्याग करवा सापान के. पथ 12 (३४) उपदेशप्रासाद नापाना-नाग ४ थो-स्तन .१० मो. . आ प्रमाणे अनेक युक्तियोथी तेने समजाव्यो, तोपण ज्यारे ते समज्यो न स्यारे स्थविर साधुओए तेने निन्हव जाणीने गच्छ वहार को. पनी ते पोन मतमा व्युग्राहित थयेन्ना साधुओ सहित पृथ्वीपर अटन करवा लाग्यो. एकदा रा गृह नगरे ते गयो, त्या राजानुं दाण लेनारा उत्तम श्रावको हता. तेश्रोए ते निन्हा आवना जाणीने कोर कर्मयी पण तेत्रोने वोध करवानो विचार कर्यो. पठी तेक ते साधुओने पकमीने कशा [कोरमा ] विगैरेथी प्रहार करवा मांड्या. तेथी ते जयजीत थाने वोख्या के “ अमे तो लोकमां 'तमे श्रावक गे' एम सांजव्यं ह तो अमने साधुओने तमे केम मारो को ?" ते सांनळीने श्रावको वोट्या के " तम मतमां तो जेोए व्रत ग्रहण कर्यु रे ते सर्व नाश पाम्या ने, अने तमै तो वळी व जाज उत्पन्न थया डो. वळी प्रतिक्षणे तमे स्वयं विनश्वर गो, तेयी मार खानार को कने, अने 'विनाश पामनार पण बीजो कोक छ. तेमन तमारा मतमां अमे पण वीजाज जीए, श्रावक नयी; तेथी तमे अमने श्रावक केम कहोगे ? पण जो । जिनेश्वरना उत्तम आगमने प्रमाण करता हो, तो तमने तेवाज उत्तम साधु मानीने । श्रद्धा राखीए ने तमने मारीए नहीं. केमके जिनेश्वरना मन प्रमाणे तो कामादिकन सामग्रीए करीने एकन वस्तु एक समये प्रथम समयपणे नाश पामे , पण वीजा र 'मयपणे उत्पन्न थाय , त्रीजा समये वीना समयपणाने मीने त्रीमा समपवाळी या के. एम चार क्षण विगेरेमा पण जाणी ले. आ अनिमाययोज नारकी 'विगेरे जीवों दणिक कहेला डे." आ प्रमाणे सांनळीने ते साधुओ प्रतियोध पाम्या, अने पोतान दंणिक' पदनो कदाग्रह मूकीने प्रनुनी वाणीने सत्यपणे अंगीकार करी. एटा 'ते श्रावको हर्षपूर्वक तेमने खमावीने नम्या, अने तेमणे पोताना समकितने निर्मळ कर आ चोयो निन्हव श्री महावीर स्वामीना मोक्ष पछी यसो ने वीस वर्षे उत्पन्न थयो - "वाघोए सर्व पदार्थ कपनंगुर मान्या जे. ते पकने स्वीकार करवापीम श्वमित्र मोटी हानिन पाम्या. माटे उत्तम जीवोए बीना मतने विपे आकांक्षारहित पर्नु में . इत्यदिनपरिमितोपदेशमामादयत्ती अष्टादशस्तंजस्य एकोनसप्तत्यधिकद्विशततमः प्रबंधः ।। २६ए ।

व्याख्यान २७० मुं. निर्विचिकित्सा नामे श्रीजो दर्शनाचार वर्णवे ने. विचिकित्सा ससंदेहा, धर्मक्रियाफलं प्रति । तदोपः सर्वथा त्याज्यो, दर्शनाचारवारिनिः ॥ १॥ भावार्य-धर्मक्रिपाना फळमा संदेह तेनु नाम विचिकित्मा. ९ पोये दोष ने, माटे ते दोपने दर्शनाचारने भाचरण करनारा पाणमाए गर्वया ननको." ते उपर प्रशांत कहे - जोगसारनुं दृष्टांत. कोरियपुरमा जोगसार नामे पार प्रतने धारण करनारी भारक रहेतो तो. से श्री शांतिनाथ स्वामीनो मासाद करायो हतो. त्या हमेशा निराजी नारची जगजाननी पण काळ निर्वक पूजा करतो हनो. एरटा तेनी सी मायुष्य पूर्व ये मृत्यु पामी. त्यारे " से बी विना यरनो निराद पास नहीं " एस पानी में। 'जीगी परणयो. ने की स्वना अति नपळ ही, तेषी गुमरी पन पर बनी गुही गांठ करवा मागी, अने पानानी इलाममाणे साकापी मागी. अनुप मधी. न सब धन नाश पाम्यु, तेथी ने बीमा गाममा रहेश गयो. पण म मानीत. पमा ते सदी मनो नहीं. नेमो पण भाव मानो दशा निपट करतो. या नी सीप तथा बोजा लोगोए ने कप के "हे थेठी! निग्रह के अनुहना . लने नहीं प्रापनारा पवा बीराग देखने तमे शा माटे नमो गनीजनि. पीको उमदं तमने मत्स दारिश प्राप्त पयु, पारे हनुमान, गपति, पwि. क्षेत्रपाल विगरे प्रत्यक्ष देवोनी मेरा बगे, के जेपी नेत्री ममम पानमसाटन तो पूर्ण करे." प्राप्रमाणे मांजळीने श्रेष्ठीर शिकार होणे . मा प्रमाण ने, अने मोह रूपी मदिगर्नु पान युं होगपी ग मेरो जन्ममा पून पुपय परीने मा जन्ममा मंपूर्ण पुष्पन प.उ नगरानी महा रे, (१५०) उपदेशपासाद जापांतर-नाग व यो-स्तन १७ मो.. . ने सर्व मियासनी मूहतार्नु चष्टित . अहीं हनुमान, गणेश विगरे देवो शंका करी देने ? 'जे वात्रीए तेतुन अणाय . ' तेमां कोनो दोष नयी. परंतु स्ना :सतुं विस्मरण करवा माटे परमात्मानुं स्मरण अहर्निश कर जोहए. केयो । नगगना गुणो संनार्या विना मंसारनो मोह केम नाश पामे ? मिथ्यातमा मन बोका म्ह पुरुषाने पिशर ने, के नैनो सांसारिक चा पूर्ण करवा माटे प्रथम प्रथा पया पनी परमात्मानी सुतिनां वास्योरमे स्तुति करे छ के 'अहो! आ नगान - त्व से. तोगे मारे कार्य तरन पार पाम'. मारां पुत्रपुत्रीना विराहादिक संदेश घोपए झारीने मेळवी आप्पा. ' केटमाएक पम पाण योस के 'परमे पुदमा मने मोये यश प्राप्यो.' इत्यादि पोनपोताना सांसारिक कायोंमी मियागर नो मान माने . " आम विनारीने भेष्ठीए पोताना मनमा जरा पण सिनिलिया पारण री नहीं. परी श्रेष्ठीए धनना अनावने सीधे खेती करवामांकी तेनीकी इंपेको पागम गिरे साप रे अने श्रेष्ठीने पोळा विगैरे कुत्सित प्रमा भी तो मार नामसीन जोगसार रपो, पण तेनीसी मो सोसरी नागरतीर तुम्ने माप, अने पर पुरुष साधे योजनोग जोग मागी. पता श्री शांतिनापना अभिवापर दो विया के “ हाममा प्रमे मला पने प्रान: प्रनारी अने उमर एवी जगननी सादिक गंभीर नारस पती मणी" पी अपविज्ञानना उपागणी नोगमार्नु पनि सादा नाणीने तो विगाने " प्रा औठी गिनभानी पूर्ण करने रवानी गत आयो भने नेनी सी सी लोहा निनाा गती नषी, मारे मारे ग्रामंजमानिया n. पनि हाण, अंधीना नाणेनk सी. मा नाम का न " के "माग मामा यो गामामी की भाग माग गंगारा, गो गंता गा."नहीनती, रममा पनि यार मागा. "शाणारे प्राया। नदेय का जमने महाका मार माया." मामापक "प्रागंज गोगा है "पण मात्र गा." मागणी गांगई कप ना, नी गए थARN oriमदन n" गणना:rmat R M ध्यारुयान २७० मुं. निमिचिकित्सा नामे त्रीमा दर्शनाचा विष. (१५१) हुँ पण तमारी साये लगवान काम करीश." एम कहीने दैवीशक्तिपी नेणे यधुं खेतर सपीने ईका पखतमा एकत्र कयु. पनी मामाए कधु के "श्रा यथा चोळा शीरीते । घर सजाशं?" ते सांनळीने ते देवता सर्वे चोला पामीने घर तरफ चाट्यो. नेमने भावना जोपने पेवी खीए पोताना परमां प्रामा जारने गमाणमा संतामा दीपो, भने लापसी विगैरे मिष्टान्न एक कोजीमा संताही दीघा. एटलामा जाने प्रावीने ' मामीने जुहार करीने कार्य के "मामा व्या में, तेनी भागतास्वागता को." एम योलता बोलता तेणे चोळानो जारों जोरथी गमाणमा नांख्यो, अने दाणा काढचा माटे चोळाने कुटवा साग्यो. तेना महारची पेसो जार पुरुष जर्नस्ति थइ गयो, भने पोडे हमणांन मृत्यु पामशे एम मानवा साग्यो. पडी जोगवनीए पोताना भारने मृतमाप पर गपेसो जाणीने नाणेभने कघु के “ तमे पाकी गया हशो, माटे प्रथम नो- मन करी थ्यो." ते सांजळीने.मामो नाणेज जमया ये. एटसे मामी चोळा विगरे कुत्सिन, अक्ष पारसना मागी, त्यारे नाणेज वोटयो के “आई खराब अम हूं. नहीं ग्वा." मापी योनी के " सारं सापानें क्योयी आपुं?" जाणेन योस्यो के " हे मापी ! ई अहीं थेठो ठो पेसी कोडीमा सापसी मत्यक्ष जो , ते तमे केम पीर- सना नथी ? स्वामीची अधिक कोई नयी एम निचे जाणवं." ते सांनळीने मामी ते चकितन यह गई. पठी सापसी पीरसीने तेणे विचार्यु के "अहो ! आ तो मोई. प्राधर्ष ! मारुं गुह्य प्राणेशा रीते जाए ? खरेखर आनामां कोई भूत, प्रेत, य्यंतर के काकिनीपएं हो जाए, नहीं तो ए गुप्त राखेवू शी रीते जाणी शके ?" पछी, ते यन्ने जमीने गुड़ गया. ते घखते लाग जोड्ने पेनो जार पुरुष नोकळी गयो ते सर्व, देवता सो जाणे ने, नोपण तेणे मानन राख्यु. पछी जाणेने मामाने पूज्यु के "आ तमारा शामझना सप्प केस करता नथी ? " स्पारे मामाए कयु के " हे नापेन ए मनोरथ पन दिना शीशने पूर्ण पाय ?" नाणेज बोटयो के " हे मामा ! उनी ई समने पृथ्वीमा दाटेडं धन पता. " एम कहीने ने सीना देवतां तेणे पृथ्वीमा दाटेर्बु धन काही आयु. से जोड़ने से स्त्री विनवी पा गा अन मनपा घोसी के " में चोरी करीने जेतुं धन गुप्त राख्यु हतुं ते सर्व प्राण प्रगट कयु. माटे पाखरेवर कोई माकीनीन, नणंदनो दीकरो नधी. एनटी अटी यांची प्राध्या सोपण हये तो एनो अनुनय सारी रीन करं, नही मोए कोची मतो मारी वधी ग्रात मटका.एमविचारी ने अंदरची वामप्य भार (१५२) उपदेशमाद नगर-नाग ४ नो-मन १० मी. खीने पहारयी मीजी वाणीए पं.जो के " हे नाणन: नमारी युधिन के.. मारं दरिद्रपाणं तमे नाश पमाम." पठी शुन दिवम श्रेष्ठीर पुना विकाइन । सर पारेच्यो, ने वखने पाताना नारपनिन मी निमंत्रण कयु भने "तारे सीप धारण करीने वधी सीनो सायं जमवा मा. "नवी मनन किन नोनन पखते ते जार सीनी मने जमा प्रायो. मन बी मोना मां को जोड्ने नाणेज योम्यो के "मामा ! आने तो पीरमना माटे रहीश. क' के "बहु सारूं." एझे ते पीरसवा माग्यो. पारसना पीरसतां ज्यारे त फेला जा पासे गयो, त्यारे तेणे धीमयी कयु के " तुं गमाणमा जति थयो हनी तेन के ? त्यारे तेणे 'ना कही. ए ममाणे ये त्रण वार कयु, त्यारे बीनाओर नाणेजने पर के "तुं वारंवार ए मुग्ध बाळाने शं पूछे ?" त्यारे जाणेन बोल्यों के "कर खीने हुं पीरसा जावं त्यार ते कांड पण ती नयी, अने सर्व पक्वाननो निष करे छ. " त्यारे हुं तेने कहुं वं के " हे स्त्री ! ज्यारे तुं जरा पण जमनी नयी, त्यारे खीओनी मध्ये घेसवं तारे योग्य नयी. तुं थोमी नूखी जणायने." आ प्रमाणे बोली- ने ते देवताए तेने कांइ पण पारस्युं नहीं, त्यारे जोगवनीने तेना विष घणो उचाट ययो. पनी का मिप करीने नोगवनी ली, अने गुप्त रीते साम्वा साने तेना नाणामां पी- रसी दीधा. तेमांथा ते जारे थोमा खाया, अने चार मोदक पोतानी कुशिमां संख्या. पठी सर्व स्वीओ जमी नदी, त्यारे नाणेम बोल्यो के "दरेक स्त्रीए मारा माभाना मां- भवाने अश्तथी वधाववो." ते सांनळीने ज्यारे वधी सीओएमांगलिक माटे ते मांडवो वधा- व्यो त्यारे ते जार स्त्री मांवो वधाववा प्रावी नहीं. तेथी नाणेज वाभ्यो के " हे मा- ता! तमे केम वधावता नयी ? स्वीयोनी पंक्तिमां जमवा बैग अने हवे पंक्तियी जूदा पम्बु योग्य नथी." ते सांजळीने ते पण ममप वधाववा लागी, एटझे तेनी कुशिमांथी संतामेक्षा मोदक नीचे सरी पड्या. तेयी ते शरमाइने एकदम जतो रह्यो. पनी मामाए जाणेजने पूरथु के "आ मोदक क्यांची आव्या ? " ते वोल्यो के " तमारा पुत्र विवा- हना उत्सवां मांगवाए मोदकनी दृष्टि करी." मामों वोल्यो के" हे नाणेज ! तुं आ. वो ज्ञानी क्यांची 'थयो ? " ते वोटयो के " सर्व वात एकात कहीश." पछी विवा- हर्नु काम सर्व पूर्ण ययु, त्यारे तेणे पोतार्नु देवस्वरूप.प्रगट करीने श्रेष्ठोमे सर्व वृत्तांत कयो. पछी श्रेष्ठीनी स्त्रीने देवताए कयु के " हे स्त्री ! तारो पति केवो परमात्मानी न. तिमा तत्र ? तेवी तुं पण था. तुं जारपति साथे हमेशां क्रीमा करे जे, ते बियर

"
ध्याख्यान २७० मुं. निर्विचिकित्सा नामे धीमा दर्शनाचार विपे. (१५३)
९ सर्व जाएं तुं. परंतु प्रण नुवनना अक्षितीय शरणम्प श्री वीतरागना नक्तनी तुं
नार्या छ तेधी आज सुधी में तारी अपेक्षा करी . माटे हवेथी तुं समग्र दंन बो-
भीने धर्मकार्यमा प्रवृत्ति कर. मनुष्यो पूर्वे अनंतीवार लोग जोगव्या उतां पण अ.
झान तघा जमने सीधे धारे डे के “ में हज कोर पण वखत जोग जोगव्याज नपी."
एम होवाधी मूर्ख माणसोनी कामनोग संबंधी तृष्णा कोइ पण वखते शांत थती न.
थी. तेोने पराग्य थवो से पण अति उर्खनन . श्री अध्यात्मसारमा कयु बे के-
सौम्यत्वमिव सिंहानां, पन्नगानामिव क्षमा।
विषयेषु प्रवृत्तानां, वैराग्यं खलु उर्सनम् ॥१॥
भावार्थ-"जेम सिंहोने सौम्यपणं झन छे अने सोने क्षमा पुन ,
तेम विषयमा भटत्त घयेता जीवोने वैराग्य उर्जन के.
तेथी हे सी ! प्रान्पाने विष वैराग्य धारण करीने अनेक लवमा उपार्जन करेला
पापकर्मनो क्षय करवा माटे अने अनादि काळनी मांतिना नाशने माटे सर्वथा द्रव्य
अने जावची दंननो न्याग करीने अनेक उत्तम अने शुज कार्योने विषे उद्यम कर.
दंन ए सर्व पापर्नु गळ छे, तया अनेक सद्गुणोनो नाश करनार जे. के-
सुत्यजं रसांपट्यं, सुत्यजं देहभूषणम् ।
सुत्यजाः कामनोगाश्च, ऽस्त्यजं दंभसेवनम् ॥१॥
जारार्थ-" निताना रसनी सोबुपना तजी शकाप के, शरीरपरनां प्रकार-
नो मोह तनी शाय , तेमन काम जोग पण तनी शकाय के, परंतु दंजर्नु सेवन
तनवं ए पान मुकेश छे."
किं व्रतेन तपोनिर्वा, दंतश्चेन्न निराकृतः ।
किमादर्शन किं दीपेर्यद्यांध्यं न शोर्गतम् ॥ २॥
नावार्थ-"जो देननो न्याग क्यों नहीं तो व्रत अने तप करवायी शं?
केमके जो नेवनी अंपता गइ नथी तो आदर्श अने दोपर्नु शु भयोजन ?
कांन नथी."
अहो मोहस्य माहात्म्यं, दीक्षां नागवतीमपि ।
दनेन यडिंपति, कजलेनैव रूपकम् ॥३॥

.(३५४) उपदेशनासाद लापांतर-नाग ४ थो-स्तंन ? मो. जावार्य-"अहो मोहर्नु माहात्म्य के ! के जेबी देनवमे करीन कामळ वझे शारीरना रूपनी जेम नगवान संबंधी दीक्षानो पण पाणी लोप करे . अध्यात्मरतचित्तानां, दनः स्वल्पोऽपि नोचितः। विप्रवेशोऽपि पोतस्य, सिंधूखंघयतामिव ॥ ४॥ लावार्य-"जैम समुद्रने अोळंगनारा पुरुषाने नावमा एक लेश मात्र पण जि. द्र होय तो ते मुत्रवानुं कारण , तेम जेनुं चित्त अध्यात्मध्यानमां प्रासक्त जे ते- ओने योमो पण दंन राखतो चचित नयी, केमकं ते संसारमा मुचामनार जे." दंतशोऽपि मयादेः, स्त्रीत्वानयनिबंधनम् । अतस्तत्परिहाराय, यतितव्यं महात्मना ॥ ५ ॥ जावार्थ- मीनाय स्वामी विगेरेने लेशमात्र दंन पण स्त्रीपणा रूप अनर्णर्नु कारण थयो हतो, तेथी ते दंन तनवा मारे महात्मा पुरुष अवश्य यन्न करवी." इत्यादि उपदेश सांनळीने ते स्त्री प्रतियोध पामी, अने तणे श्रावकनां गार अन अंगीकार कर्या. पठी देवता सक सौनया श्रेष्ठीने आपीने अंतर्धान थपो. अनुक्रमे नोगसार श्रेष्ठी पोतानी पत्नी सहित श्रावकधर्म पाळीन स्वर्गे गये. त्यांची अनुक्रमे थोमान जब करीने ते श्रेष्ठ मुक्तिमुग्यने पामशे. " नांगमार श्रेष्टीना नेम धर्मक्रियामां विचिकित्सानो त्याग करवी तेजा जी पोने देवनाओ पाए सेवकनी म सांनिध्य कर." . MALALA 1433 पन्यदिनपरिमितापदगमामादरनी अष्टादशाननस्प समन्याधिकाशिततमः परः ॥२०॥ HTr TIVYTrrrrrTTyr" ॥ समाप्तोऽयमष्टादशस्तनः ॥ ॥ श्रीपत।नं नयतु ।।

श्रीउपदेश प्रासाद. 1 स्तंन १ए मो. व्याख्यान २७१ मुं. अमरष्टिनामना चोथा दर्शनाना पि. मिथ्यादृशां तपःपूजाविद्यामंत्रप्रनावनाम् । दृष्ट्या मुह्यति यो नैव, सोऽमृदृष्टिः समनः ॥ १ ॥ भावार्थ-" मिथ्याटियाना मा. ना. विधान मंदिग्नी मनाव इने जे माणम नेपो मोह पामती नयी में अमृताहिकईचाय . भावार्य नेपठीना दृष्टांतची जाणी बी. अपभ्रेष्टीनू दृष्टांत. गजएह नगरमा मेप नामे एक श्रेष्ठी रहना ही न मिथ्या मामान, हनो सेनो गुरु शिवनि नामे हनी. नेना उपयों ने सीप पार, , नगर तथा कुंआ गिरे गरायो हता. त्याने हमेशा ग्नान पानी पदादिमीरा- पपना रहस्य- श्रवण करती तथा मिध्यालना ज पा प्रासांप. पुधिषी करतो तो. ज्यार ना गुरपीमा देशपी माता पारे मी किती चार पांच पोमन एपी मनी गन्मय जना मो. एकदा रामराह नगरना टपरना थी महावीर मामी गरीबी मपभेष्ठी पानाना पित्र मिनदल पातानी गायी गराननं चोदा सदा मोरा गपो. श्री नगगन गर्न भारमित हान भागीन माम. ना मभी पर्या के "ई जगवान माग गुरु मान्य मान पान को के प्रमत्य ?" मनुए पके "हे !! पाप नाप, माना, न. रएम पार पायरे .नेमांना पहंसा पण दोनार यामन .. पुरपमा भार अध्यात्म रहेस होप नेपना संपूर्ण कार्य गिर पार पीच कलम पानाना मिय यता नपी. गोड माणम एम पहे. के. "पाय माने TRACtrla-riverrint (३५६) उपदेशमासाद नापांतर--नाग ४ थो-स्तंन ए मो. तेनुं मुख अनुजबुं " ते योग्य नयी. केमके ते शब्द अध्यात्मने विपे अध्यात्मनी जनना जाणवी. अध्यात्म ए को घटपटादिकनी जेबो मूर्तिमान पदार्य नयी, के जनो आपवा सेवामा व्यवहार या शके. माटे तेवा शद अध्यात्मने विपे अध्यात्मनी जन- ना जाणवी; एटले अध्यात्म होय वा न होय, परंतु अर्थ अध्यात्मने विष निर्विकल्प स्वरूप ( सत्य अध्यात्म ) रहेQ , अने तेवा सत्य अध्यात्म विना वीजें कोइ ने आत्माने उपकारी नयी. अध्यात्म ज्ञानना स्वाद रूपी मुखसागरनी पासे इंद्रनुं तक दोगुंउकादि देवादिकनुं मुख एक विंच मात्र पण नथी. तर्कशास्त्र अने वैराग्यशान्य विगैरेनी युक्तिओने जाणनारा माणसौ सत्य अध्यात्मना ज्ञान विना अनेक प्रकारनी शुष्क युक्तिओ करे परंतु ते सर्व संसारनी वृधिने माटेज जाणवी." ते सांजळीनं सेपश्रेष्ठीए पूज्युं के " हे जगवान ! आप जेनुं आयु वर्णन करी गे ते अध्यात्म के बुं होयजे ?" जगवान वोट्या के "हे श्रेष्ठी ! मिथ्यात्वना अधिकारनो त्याग करीने आत्माने अवझंत्री जे शुष क्रियाधर्ममां पवन, ते अध्यात्म कहेबाय के. कयु के अपूनबंधकाद्यावद्गुणस्यानं चतुर्दशम् । क्रमशुद्धिमती तावत्, क्रियाध्यात्ममयी मता ॥ १ ॥ नाचार्य-" अपनबंधक नामना चोया गुणस्थानकथी पारंजीने चौदया गुणम्थानक मुधी अनुक्रमे अनुक्रमे ने शुम शुष क्रिया थाय ने ते अध्यात्मा क्रिया मानली छ." अपनर्वधर नामर्नु नायं गुणस्थाना प्राप्त थाप न्यारे संपूर्ण सत् योग पर पाप के अने नरमा गुणम्यानाथी चौदमा गुणम्यान पर्यन अनुक्रमे ने विशेष शु. दिवाळी क्रिया निपने रे ने अध्यात्म क्रिया नाणवी. परंतु जयाजिनंदी माणस पाहार, उपषि, पूना विगग्ना गॉग्यने मार ने क्रिया करने क्रिया नो अध्याय वरिणी एटो प्रध्यान्य गुणनी नाग कग्नाग नाणी. तयाम शांत, दान अने मो. सापी प्राणी याय प्रणा करनार मदगुम्नन नन है. पूर्णचापाए पीया गुण पानी पानीने अग्यार गुणगीनो कदी में आ प्रमाण- मम्म देस सत्यधिगई, प्राणाविसंजोय दसग्ययगम॥ मोहमम मंन ग्यवर्ग, ग्बीण मजोगीअर गुणमंडी ॥७॥ पंगम स्मथ.

व्याख्यान २७१ मुं. अमूरति नामना चोथा आचार विपे. (३५७) नावार्थ-" ? सम्यरत्व प्रत्ययिकी, २ देशविरत्ति प्रत्ययिकी, ३ सर्वविरति मत्यापिकी, ४ अण के० अनंतानुबंधी विसंयोजना संबंधी, ५ दर्शनमोहनी क्षपक, ६ चारित्र मोहनी क्षपक, ७ नपगांत मोहनीय. झपक श्रेणी, ए क्षीणमोह गुपये. णी, १० सयोगी केवळी गुणश्रेणी अने ११ अयोगी केवळी गुणश्रेणी एम अग्पार गुणश्रेणी नाणवी. यथाक्रमममी प्रोक्ता, असंख्यगुणनिर्जराः । यतितव्यमतोऽध्यात्मवृष्ये कसयापि हि ॥१॥ नावार्थ-"क्रमे नमे या गुणश्रेणीअो असंग्ज्यगुणी निर्जरा करनारी क- हीने, तेथी अध्यात्मनी वृद्धि करवा माटे योमो घोमो पण यत्न करवो." सम्पक ज्ञानसंयुक्त क्रिया पांचमा गुणस्थानकया प्रारंजीने । थाय . चौथे गुणस्थानके तो शुश्रूपा विगरे नचिन क्रियाओ मयते . ते शुपादिक क्रिया पण मुवर्णना असंकारने अनावे रुपाना प्रकारनी जवी शुल जाणवी. " ते सांनळीने येष्ठीए फरीया वैराग्यनो अर्थ अने तेनु पम्प पृथु, त्यारे नगवान वोट्या के "सं. सारना कारणभूत विषयोमां नहीं बुध थवायी नवनी निर्गुणताने देखामनार निरा- पाथ वैराग्य उत्पन्न याय जे. अकृत्वा विषयत्यागं, यो वैराग्यं दिधाति । अपथ्यमपरित्यज्य, स रागोच्छेदमिच्छति ॥ १ ॥ भावार्थ -"जे माणस विषयोनो त्याग कर्या बिना वैराग्य धारण करवा इच्चे ले ते कुपथ्यनो त्याग का विना रोगनी शांतिने छे , एम जाणवं." जो सजाथी अथवा घगरतियो' नीच जुए , पण पुर्खानने तमनो नयी. ते धार्मिकालासो' पोताना प्रात्माने नरकम्पा कूपमा नायजे, अने जो सम्पर ज्ञान- वाळा जे तेओ विषयोने जुए ये तोपण पोनाना वैराग्यने तजता नथी. कायु के के- दारुयंत्रस्यपांचासीनृत्यतुल्याः प्रवृत्तयः । योगिनो नेव बाधाये, शानिनो लोकवर्तिनः ॥ १॥ धर्मवणेरडा. अगलानी जी प्राची निधी. २ माघ धर्मनो इभत्र रामनारा, धर्मिरना जेवा देग्यता, पण पाविक धनी नही.

(३५०) उपदेशमासाद जापांतर-नाग ४ थो-स्तंन १५ मो. जावार्य-"योगीओनी विषयो संबंधी मत्तिओ काष्ठयंत्रमा रहेली पांचालीना नृत्य समान बे, तेथी ते प्रवृत्तिो ज्ञानीने लोकमां वर्ततांछनांवाघ करी शकनी नयी." औदासीन्यफले ज्ञाने, परिपाकमुपेयुपि । चतुर्थेऽपि गुणस्थाने, तराग्यं व्यवस्थितम् ॥३॥ जावार्थ--"उदासीनता रूपी जेनुं फळ जे एवं ज्ञान ज्यारे परिपाक अवस्थाने पामे डे, त्यारे चोया गुणस्यानकमां पण ते वैराग्य रहे ." वैराग्यना त्रण प्रकार . ? सुश्वर्जित, २ मोहगनिन अने ३ झानगलिन. तेमा जे पुत्र, मित्र, धन धान्यादि मुखने आपनार मानसी ट वस्तु प्राप्त न धार अथवा प्राप्त थाने नाश पामे, त्यारे मनमा व नत्पन्न थवाथी संसारपर उप्रेग या रूप ने वैराग्य घाय ते मुखगनित वैराग्य कहेवाय जे. जेने आ वैराग्य थयो होप तेने कदाचिन् वितित वस्तु प्राप्त थाय चे, तो तरतन ते वैराग्ययकी भ्रष्ट पण थाप 2. तेवा वैराग्यवाळी माणस शुष्कतर्क, साहित्य, दोधक, गीत, रूपक विगरे जे का घोले रे, सानले छ के चितो , ते सर्व पालाने इन्धित विषयनी अमातियोज जाणवं. की संमो सोको पास एवी लावना जाये के अहाँ! पा संसारमा कोई कार्नु नयी. देव मा सर हरण कयु, नाश कयु, मृत्युए सर्वनो ग्रास कों. माटे या मुखमप सं. मारने विशर . ए प्रमाणे वारंवार बोझे डे. पण ते म चितिन पदार्थनी अमालिपी जपाले तयी तमा व्यर्थ हे. आयगग्य पारमार्थिक नयी. आगे वैराग्य तो अनेक मीरीने अनेक प्रकार प्राप्त थाय रे. अही को शंका करे के "आ मुपगनिंन बैग ग्यने व्ययं कयो, तो तेने बसम्पनी गगनामान शामाटे गएयो ?" ते अपर नगरान सनर आर के “वीन म्प आ गये करीने पण कोल या कोई नीव पारमायिक बंगापन पर पाप ने, नयी नेने बैगम्यमां गायों बोनी मोहनित गग्य का , ने शामना अध्यागधी उपमयमा मानगायना दर्शनयी बाट तानिने माम चाप र नापमितापम, प्राण, पार सीर ने प्रमनचंना पिता मामा विग्ने मागम्य चयो हनी पी गिरे जीना मम्प वस्नुतनयी विमा ग्रहण करतायी नेमानी माग (द) गति नतीमा पाश्री शिद अपना योगनागरे, गिदाननी. माम गैन ने हार जना भाजीविका चला, अंनं आप शामिन पर

व्याख्यान २७१ मुं. अमूहरष्टि नामना चौथा प्राचार विषे. (
३५)
पोतानो अनाचार गुप्त राखवा माटे मोटी शक्तिपी क्रियानो देखाव करेले तेओनो पण
पारमार्थिक वैराग्य नधी. केमके-
अमीयां प्रशमोऽप्युच्चेर्दोपपोपाय केवलम् ।
अंतर्निवीनविषमज्वरानुभवसन्निनः ॥ १॥
भावार्थ-"शरीरनी अंदर रहेला विषम [जीर्ण ] ज्वरना अनुजवनी जेम
आमनो पैराग्य मात्र घणा दोपा पोपण करनारज छ."
श्रीमो ज्ञानगनित वैराग्य कयो , ते वैराग्य जे स्यााद समजनारनी युधि
स्वपर आगममां यथास्थित प्रवर्नती होय तेने थाप . कोइ जीवने विरत छतां पण
शासार्थना अस्प योधयी को एक पक्षमा तणा न एकांत नय मानवानो कदाग्रह
पाय जे तेनो वैराग्य ज्ञानगणित जाणवी नहीं. कयु के-
उत्सर्गे चापवादेऽपि, व्यवहारेपु निश्चये।
ज्ञाने कर्मणि वादं चेन्न तदा ज्ञानगर्जता ॥ १ ॥
नावार्थ-"जो उत्सर्गमां, अपवादमा, व्यवहारमां, निश्चयमां, ज्ञानमा अने
कर्मयां (क्रियामां) वादविवाद होय, तो तेने ज्ञानगर्नपाएं जाणवू नहीं."
जेओ पना अपवादनी चेष्टा करवामां मूक, अंध अने यधिर जेवा, ने
माध्यस्थ युधिवाळा होइने सर्वत्र हितचिंतक , अने जओ प्राझारुचिवाला ने
तेप्रोन ज्ञानगनित वैराग्यने अनुनये . कधु डे के-
स्वजावान्नैव चननं, चिदानंदमयात् सदा ।
वैराग्यस्य तृतीयस्य, स्मृतेयं अक्षणावलिः ॥ १ ॥
भावार्थ-"सर्वदा चिदानंदमय स्वनावधी चलित न घ, ए त्रीमा राम्पर्नु
अक्षण कहेवू ."
या सर्व हकीकत सांनळीने अपश्रेजीए पृना के "हे जगवन् ! अपि प्र
थम अध्यात्मनुं वर्णन कयु हतं ते नाव अध्यात्म कया वैराग्यवाळाने होय ? " सारे
मनुए कयु के है ग्रेजी!
विपयेषु गुणेषु च हिधा, नुवि वैराग्यमिदं प्रवर्तते ।
अपरं प्रथम प्रकीर्तितं, परमध्यात्म बुद्धितीयकम् ॥१॥

(३६०) उपदेशप्रासाद नापांतर-नाग ४ थो-स्तन ?ए मो. नावार्थ- जगतने विपे विपयोमा अने गुणोमा एम वे प्रकारे आ वैराग्य * वर्ते रे, तेमा पहेला [ विषयमा प्रवर्तता वैराग्य ] ने हलकुं अने वीनाने उत्कृष्ट अ ध्यात्म पंमितीए कहुं ." विवचन-पहेलामा इच्छित वस्तुनी अमाप्तियो वैराग्य थाय ने, अने वीजामा गुण उत्पन्न यवायी वैराग्य थाय ; माटे पहेलाने मिथ्यात्वादिक पापना हेतु सहित होवाथी अनुत्कृष्ट कहुं छे. आ अध्यात्ममा पूर्व कहेला प्रथमना वे वैरान्य [मुख अने मोहगनित ] नो समावेश थाय ने अने वीचं अध्यात्ममय डे के जे त्रीमा ज्ञान- नित वैराग्ययी उत्पन्न थाय , तेने उत्कृष्ट कहेयु जे. उत्कृष्ट वैराग्यवाळा योगियो सर्वदा विषयोथी पराङ्मुख होय . कषु ले के-- न मुदे मृगनान्निमतिका, सवनीचंदनचंसोरतम् । विदुषां निरुपाधिवाधित, स्मरशीलेन सुगधिवर्मणाम्॥१॥ नायि-"निरुपाधिक गुणवमेकंदर्पना आचारनो बार करना होगायी नेनुं शरीर सदाने माटे मुगंधी योg चे एवा किानाने कम्नु, मानती, सपनी अने श्वेतचंदन कि गेरेना मुगंध हर्प अापता नयी. अर्थात् कस्तुरी, मालतीपुप्प अने चंदनादिवो र पित करेसा शरीरनो मुगंध झानी याने हर्पने मारे थतो नथी. कळी हान) पुरुषो गम्पा नपगोगनो पण त्याग करना नथी. ते विष कयु के- उपयोगमुपति यञ्चिरं, हरते यन्न विभावमारुतः । न ततः बा जीझसौरत्नादपरस्मिन्निद युज्यते रतिः ॥१॥ भावार्य-" शीमरूपी मुगंध निरंतर नपयोगमा प्रार अन ने कि र पर विनार पी गय हरण करी शक्ती नयो, तशीलम्पी गुगंधने सनीने बीनान शिनानि गगरी योग्य नी. " मधुरन रमगधीरना, कावनाध्यात्मनुधाक्षिदां सताम् अरमः कुमुमग्यिाशिनां, प्रसरत्पद्मपरागभाजिनाम् ॥ २ ॥ नारी म प्रमग्ना पग पमना पगगनी गाद अनाग भ्रमणमा लिा. गंपुयी ऋषी पता नी. नम अध्यात्म 'अमृत पान पाना माने मोना कर माथी और पता नगी, या नपर्ने मन अस्थिर पर्नु नयी.'

ध्याम्यान २ . अमूदाप्टि नामना पोश प्रापार वि. (१६) " हृदि नितिमेव वित्रता, न मुदे चंदनपनाविधिः । विमनस्वमुपेयुपा सदा, सझियस्नानकापि निष्फसा ॥३॥ नाचार्य-" (मिथ्याय, अविरति अंन काय विगरे मळनी न्याग करीने) हृदयमां नितिन धारण करनाग पुम्पाने चंदनप प प्राप्ती नयी. नेसन (. सम्पपीजनिर्मपान पामेला नेग्रोने रामा जम्नानना विधि पाए निमन रे." तदिमे विषयाः किदिका, न मुदे केऽपि विरक्तचेतसाम् । परलोकमुखेऽपि निःस्पृहाः, परमानंदरसालसा अमी॥४॥ भावार्य-"रित चित्ताने मानांकना विषया (पिगम) ने माटे पता नपो. तपन नेग्रो परमानंदना गगन पाशा होगपी मारा पपारेदी परसना गुखमा पण ने महा गाना नी. विपुलापुसाकचारणभवनाशीविषमुग्यलब्धयः । न मदाय घिरनावेनसां, मनुपं गोपनताः पलासपत् ॥५॥ जापार्थ-"गि शिकानाने विपुलनि कि, पु. शि, पा. रण सम्धि मन माशीरि गिरे समिमी पण लागनी गा मामला सापना पासनी जय प्रानुतनिकायापी पर करनार पती नदी." हृदये न शिवेऽपि अब्धता, सदनुधानमसंगमंगति । पुरपस्य दशेयमिप्यत, सहजानंदतरंगरंगिना ॥६॥ भाग--"पिरत. पुश्पना हदयमा मोद मरगनी न रोग. ची. मग तेनु शुन प्रियार्नु अनुमान प्रसंगपणाने पा, मंडारा पार ने किया रे मेरा पुरपनी प्रसपान नंना मोदी का मा प्रमाणे जगान परोसी नाम मांगी प्रने पोम्पो "हे मी (धी मिनदोई सार मीरे दीरमामा नादिवानीतिर हानि मे रण परी ती ' गाने ने गई Sm रहेनशलाद जापांना-नाग ४ यो-स्तंन १५ मो. ३. "मनुए क के " हे अंटी केटलाएक उत्तम जीयो पा जशी पुरस कर ओ अने मानवमां पण पुरुष उगानन करे , तेत्रो जस्तनकी. बाजी जमार निरेनी नेम पराकमा अविनाशी (मोझ) मुखने पामे . कमाल মাৰ পৰা মুৰ ন আ ৪, ন্ত মা কামা খুব ফখ নিন কি मेनी प्रेस स्वाजी पाजा नाय के. केसाएक जीतो पासोमपीएपरहित मोरे, कालिक कसारमा पुत्र मुलसनी जेम प्रही पुएप उपार्जन करीने जार मात नी पुष्परहित प्रा . प्रने उर्जागी पुरुपनी नेमपुण्य जगान का निान पर गरने सो तो पाक अने पर लोक यनेमो प्रनि जासी पाए. इत्यादि पनोपदेश सांगळीने से थेतीर श्राम अंगीकार को.. रियाननी मानिगानो मी दी. ते नाइने रोना प्रश्पना शाकिमि में FO के " मासी गरे, कमो कुलतमयी आशा धर्मने सनी ने नवी किया करे रे. "ए प्रमाणे सांनळीने पण हीरा ने Trihe गंग माने पीना गीकार को नहीं पोजन नमोन ri..- गांभापतिमागरणीय, किरिष्यति जनो यमुनयः । पिने गनदयविमुपागः, गाशाकरितापको यः ॥१॥ -- मग प्रापान महिला काlart. For Tamirmiti m Firaham. wr fair amrat For my niti Hi fif"; font unt imrai नाम न पा HTML it at. HT REFERENTIArt attatram: जनnaiarki ममता ने mage til ATTA Anti RF SENTRAL AN Airl aanti Arti माग E: Artmn7 tari.art ymitri " ग ध्या यान २७१ म. अमूहरष्टि नापना चोधा आचार विपे. प्यात घपया मोरना स्वरूपने कहे तथा शुध अध्यात्मादिक सपनो ने उपदेश करे, नेमन तेने अनुमती पोतानी चेतना करीने जे तेरा धर्मर्नु प्रतिपालन करे तेज गुरु फहपाय, नेनेन ई गुरु मार्नु छ पीना को गुरु सो शकेज नहीं. तेथी शामाटे स. मारा गुरु मरे पाद करे ? मी अन गिरे जोतुं होप तो पहेसांना करता पण भ. किम जानो. पहा तो में कंदमुळ, शाक, पान विगरे सदोप तथा अस्प मूल्य- पाळी वस्तुप्रोपी नक्ति करी हती; पण हवे तो पणा मृत्याला अने निर्दीप-का- मातिपानादिक दोपरहित पा विगरेधी पनेसा पलामो ग्रहण करो; केमके मारा गुरुए अनुकंपादान आपनो निपेय कयों नथी, तेथी हुँ महादानी थयो ९. पण तमारे महात्मा (जिनेश्वर ) ना धर्मनी हिलना करवी नहीं." ते सांनळीने शिष्य गुरु पासे भाव्यो, भने श्रेष्ठीए कहे सर्व वृनात कहीने घोच्यो के " श्रेष्ठीनी पाणोनो विवेक तो पदेशांना करतां पण अधिक के तेनुं चातुर्य आचर्यकारी जे." पी शिवति माते श्रेष्ठीने घेर गयो भने तेने क{ के " हे श्रेष्ठी! कया धूर्त तने छेतयों रे के जेपी मारा भावनां तुं उनो पण थयो नहीं ? ते ते योग्य का नथी. मारु सामर्थ्य तें हमी जोयुं नयो. पण मारा जत्तोने मत्वरीते स्वर्ग, मुख पर्यु , अने पीनाओ नरक- पासी धपा , ते तुं तारा नेत्रायीज जो." एम कहीने ते शिवनूतिए विधाना वळ- थी वर्गनरकादि सर्व घनायुं ने जोइने श्रेष्ठीए विचायु के " खरेखर या इंघजाळ मरे, स्वर्गमां नवं के नरकमां पम, प तो पोतपोतानां करेला कर्मने प्राधारेज यने ने; परंतु श्री वीतराग परमात्मानुं कई धर्प ! के जेनी पासे अनंत सन्धिो बता पण से संश मात्र मान के अहंकारादि धरायता नयी. " एम विचारीने तेणे तापसने कj के "विपुधि, पुनावासन्धि तया चारण विगरे सन्धिम्रो माप्त थया उतां पण जो मस्ताना त्याग धयो न होय तो ते सा अयोग्यन ने कमके निष्कारण विश्ववत्सस एका श्री मिनेश्वर गुंके- विषयः किं परित्यक्तेर्जागर्ति ममता यदि । त्यागात् कंचुकमात्रस्य, नुजंगो न हि निर्विपः ॥१॥ भावार्थ-"जो ममना जागृत होय, तो विषयमात्रने साग करवाधीशे फळ ? कंग मात्र कंक (कांचळी ) ना त्याग करवायी सर्प का विपरहित पर जनो नथी."

(३६४) रदेशासाद नापांतर जाग यो-शन ए मो. .. .. कष्टेन हि गुणग्राम, प्रकटीकुरुते मुनिः । ममताराक्षसी सर्व, जनयत्येककीमया ॥२॥ नाग-"मुनि महा मपत्नयो गुणसहने प्रगट करे, ते सीने परासी गामी क्रीमापामांन लक्षण करी जाय . बजी है तास कार देशनी मीमोनी ने जोपी जतारने पशुरूप वीने गगनी शिा नया आधीना यी ममताली सीमो क्रीमा को मारे रे नगगन मनाना संगधी भागात्मनो एक मेश पाए जाणना नयी. भने स्नान दिने मातीते करोगे, करारोगे अने तेनुं अनुमोदन करोगे. तेथी के कुनी पो परंतु प्रहार पापस्थानरहित एरा रिति धर्मपा तमे मा पानी मनुसन्मने मंसाररूती मामा फोगट शामा नांची योगे? जनसांनी मिति सामने सपनीमा पोताने माने मग. माती मा मकान पक्षा को लोग शानमने करावि * सी. पण गे गोगाना गपप ने भगना भाषा- tamin पाजामा गाणीन नेपालिहण का. iminal 13ान पान मसाल. hindti प्रोनिन न. नानी छाप पानी ECER AT ला नगि. | आमालो गती मि intri am gar न. म. it m গা সমান for ALL........ Enfifamirst Amirm परraftina || 21॥

व्याख्यान २७२ मुं. प्रशंरा नामना पांचमा दर्शनाचार विषे. धर्मोयोतो महान् येन, विहितो जैनशासने । तस्योपवेक्षणा कार्या, गुरुन्नि ववृष्ये ॥१॥ नावार्थ-"कोइए जनशासनने विपे मोगे धर्मनो ज्योत कयों होय वो तेना जावनी दिने माटे गुरुजनोए तेनी प्रशंसा करवी." लाधिता एव तुप्यंति, सुरादयो नरादयः । स्वेष्टकार्य च कुर्वति, लोके लोकोत्तरेऽपि च ॥२॥ नावार्थ-" देवतादिक तथा मनुप्पादिकनी जो शाया करी होय तो तेश्रो मसन पाय , अने लौकिक तया लोकोत्तर विपयमा पोतानुं शजित कार्य साधी प्रापे. लोकमां पण सारं काम करनारनी मशंसा करवामां आवे ने तो ते यह गुण- कारी पाय छ. प्रायः तो प्रशंसारमेज लोकमां अनेक कार्यमा निर्वाह थतो जोवामा आवे छे. सेवक विगैरे प्रशंसा करवायीन मायः सारी रीने मन दख्ने काम करे . कर्ण, जोज अने विक्रम विगैरेनी जेम रानादिक प्रशंसागळी कविताओ विगेरे सान- ळीने संतोप पाम्पा सता सहम अने लाखो रुपीया आपे छे तथा सुरमिय या विगे- रेनी जेम देवनाश्रो पण स्तोत्र म्नुति विगरेपी मशंसा करी होय तोन मसन थाप के तेवीन रीने लोकोत्तरमा पण तर, म्याध्याप, कविता, उप्पर विहार, पादीनी जप तथा परीपहनुं गहन कर विग धर्मकार्य मेणे कयु होप नेनी यथायोग्य प्रशंसा गुरु विगैरए अवश्य करची. ने गुम्यो प्रमादधी अतृत धर्मक्रिया करनारनी प्रशंसा करता नथी नेप्रोनो गच्च रघरग्निी जेम सीदाय . कएने के- जो पुण पमाय दप्पन अ, उवयूहणे न वहिजा । नासिज अप्पाणं, मुणिजणं. च सो सदसूरि व्य ॥१॥ जावार्थ-"जेमो ममादयी अथवा अहंकारधी पीनानां करेला उलट भकार्यनी मांसा करवामा पनि करना नयी नेनो रघमूरिनी मेम पोतानों तथा Grpur

..
तामाद जानर-नागपो-नए मो.
दाना मना मनिमनोनो निारा रेजे.
श्री महावीर नापीर पर सना समझ श्री कामर भारानी मामी
हती. ने विमानमा गसकते मा ममाणे-
कामदेव भावकनी कया.
नंग नगरी का नाप मोटो गृहस्थ रहनो हतो. तेने जमा नानी।
नीती. ने पहानी होगी नेगे कोही भीमा निशाना
मेटी ल ल गहतं. अनेकोटी उन पर पसारी ने
दान मे बने शशमार गागर गोहता.
पमा श्री महातीर मामी पूर्णता नामना गंगा गपागलो
कि imuो मा मोह मा ता. ते गोपने कामोर पण गगो
सीने मी पागेशना गीतेगी काम nिe
It i) Trm भाषा को पाने
mirmiri पान जमा पानी पीने
11: in का गो शिनी मे पाne
..
Tum HTRI HIT फापो गारी
territati fml नाति नागना कामा -
ME PATANT AFit पानी प्रणा पनि
finा T नागना iii in
* Eyer in Anil योनिमा याना भान
Rama maln RET Intkir..
transit al. At us
infrmix
HTTA. 14ttहीन
- RE EMIRAChut10 graha
Pranaminine
"

प्यारयान २७२ म. प्रशंसा नामना पांचमा दर्शनाचार विप. सेपी पथ श्रेष्ठी दोन पायो नहीं. त्यारे नेणे एक जयाना हस्तीनु प वियु भने बोयो के "हे दलना सागर ! मा झूहयी तने प्राकानमा उगळीने ज्यार पृ. जीपर पामोश स्पारे पारे पगांधी दाबाने पूर्ण करी नावीन. " एम कहीने ते देव- ताए पोतानी सर्व शक्तिपी हस्तिरूपे नेने परीपह कयों सेयी पण ते श्रेष्ठी जरा पण फोन पाम्पो नहीं, लारे फरीको तेने झोल पमामवा माटे तेणे महा नपंकर अनेक फएगाल सर्पन रूप विन्य अने यपी फणार फुफामा पारता सतो ते वोम्यों के " अरे ममा मृत्युनी प्रार्थना करनार ! श्री वीरबूतना धर्मने जोमाने मन भणाम कर; नहीं तो हुँ एको मंश मारीश के ना विपनी बेदनायी पमानतुं पुनि पामीश." प्राय बचना ये प्रण पार कडेवाची पण ने श्रेष्टी शोन पाम्यो नहीं त्पारे से जपंकर स सेना रीपर प्रण गरमा दश्न तेना के उपर निर्दयनाथी मंश दीघो. ते विपनी वेदनाने पण श्रेष्ठीए सम्यक प्रकारे सहन करी, अने मनमा श्री महावीर परमात्मानुं स्मरण करतो सतो अधिक अधिक शुन पान ध्यावा माग्यो. देवनाए बीजी पण अनेक रोते पोतानी शक्ति प्रमाणे सर्व वीर्य फोरव्यु तोपण ते भेष्ठीना द्रव्यमानी शक्तिको अप मात्र पण नाश करवाने ते स- मर्य थयो नहीं. छटे ते देवना पारयो, त्यारे मष्ठीने प्रणाम करीने बोयों के "हे भावक ! सने पन्य ३. मायारूपी पृथ्वीन दारण करवाना हळ समान एका परम धीर श्री महावीर स्वामीए कहेला धर्ममार्गमा रसिक थयेटी तुं साचो बे. नारा प्रावर मुहर समतिरूप प्रादरीसोमां जोवाची मार पण सम्पर दर्शन स्वरूप प्रगट यगुंडे, अने अनादि काळजें मिपाल नाश पाम्युं . तारा धर्माचार्य तो श्री महावीर नगवान , पण मारो धर्माचार्य तो नुन जे. चंदनना रानी और ते परीपही सहन करीने भने सम्परतापी मुगंध आपी जे, ते सर्व मारी अपराध क्षमा करने." इत्यादि ते अधीनी स्तुति करीने देवताए पोनाने स्वर्गधी त्या भावाने कारण कही बनान्यु. वळी ते योग्यो के " ई स्वर्गधी सम्यरत रहित मही प्राव्यो हतो. अने तेनाधी परिपूर्ण पाने पागे वो नाश ने बहु सारं करें के एक मिथ्यावरूप पाथी मने साली स्यों, ने एक सम्पर दर्शनाप वस्तुना दानवी मने भरपूर को. अहो ! तार चातुर्य प्रारमित ." एम कहीने ते देव श्रेणीने भए प्रदक्षिणा दा लेना सरकारनु स्मरण करता स्तो बगै गयो.

(९६७) उपदेशमासाद नापांतर-नाग.४ थो-स्तनं । मो. पजी श्रेष्ठी कायोत्सर्ग पारीने त्यां पधारेला श्री महावीर स्वामीने वंदना करवा गयो. ते वखते वार पर्षदाानी समक्ष प्रस्तुए कामदेवने कथु के "हे श्रा- वक ! ते भान रात्रिए महा जयंकर त्रण परीपहो बहु सारी रीते सहन कर्ण अने धर्मध्यानयी जरा पण चक्षित ययो नहीं. ते देवताए क्रोपथी पोतानी सर्व शक्ति प्रगट करी, अने ते पण आत्मवीर्य फोरवीने अदीन मनी स्थिरता रात्री. तारं बन पाळg मेरु पर्वतनी जे अनलित जे. जेवट ते देवता तने समावीन गयो. आ हकीकत वरावर ?" कामदेव की के 'तमन है.' आ प्रमाणे मजुए तेनी धर्मनी दृढता वखाणीने सर्व साधु सान्ची विगेरेने उद्देशाने कयु के " हे गीत मादिक साधुओ ! ज्यारे श्रावक पण आवा उपसर्गो सहन करे चे, त्यारे तमारे तोतेची पण वधारे सहन करवा जोइए; केमके तम तो उपसर्गरूपी सैन्यना समूहने जीतवा म देश धर्मध्वज [ रजोहरण] रूप वीरवनयने धारण करीने विचरो गे." ते सांजळीने सर्वेए " तहत्ति" एम बोशीने प्रनुनो उपदेश अंगीकार कर्यो, अने वो पा कामवनी प्रशंसा करवा भाग्या. पली कामदेव श्रेष्ठी पोताने घर गया, अने आनंद श्रावकनी जेम एकादश तिमा पूर्ण करीने वीश वर्ष मुधी जैनधर्म पाळी आयुपने अंते एक मासनी सी- म्वणा करीने प्रथम देवोकमां अरुणान विमानने विप चार पढ्योपमना आयुष्या- को पैमानिक देवता श्यो. त्यांची चचीने महावित क्षेत्रमा उत्पन था सिक्किम दने पामशे. " जयंकर उपमा प्राव्या उतां पण हरीते व्रतमा तीन रहेजा कामरे 'यादिकने धन्य ने, के नोनी तीर्थकरे पण साया करी." k इन्यदिनपरिमितोपदेवमासादरी नवदशम्नम्प, सिमन्यपिशिततमः प्रां ॥ २२ ॥- . व्याग्यान २७३ मुं. हनु प्रशंमा विषन कंद संतृतिविजयटान, म्यानको हिमस्तुतः । भृपामात्यादयो नृनं, क्यापिता हममृतितिः ॥१॥ नावार्थ-~" मंतिविनय गुरए म्यानभनी प्रांगा वर्गहती. टेकन हेमचंश मारिए गना, अमान्य विगग्नी मांग करी हना. मन मुनि अपार प्रेन्यांन घे चातुमांग करीने गुर पाप गरा, स्यारे में दरवीन जाने श्री गजानविनय गुरण "मही : मुरम कासार : ही। इपर काम करनार ! " या गाधनधी वन नी भागावरीलीम नाचा पालन करना प्राध्य गुणी शोना गुण पधारामांनी गावामी. अही हमरिनी संघ मंद . श्री हेमचंटारि प्रबंध. एकदा श्री गुमारपाल गनाए गांव देहाना मा माग्ने गीतमा मोटर नामना प्रधानने मोबस्यो ने पासिम (पाराणा नगरपांधीनी पी अपनदेव जगानने यादवानी जयपाधी गार्मादिर का? या पर. हीने पोते शगर पतएर पाया, त्या प्रसार संपूर्ण सम नो . पळी योगी निगीहि फागन पत्यांना कापानी रोना र उदर दोपानी मागतो यार साटना मामादया पानानाने पि Tit. गना प्रभारीए नेने भायो, नेपी ने गुरारी ने गाने tamine. यो, भने कानामागास्नी मारीगरबा पास ना THE STAR मगीर पनि नेणे विचार कयों क. "गमायांना अपार प्या. पानी मे भाग भी पानी पर बनी पायापार में उगान कोली शातीला मानी. सभापी नापारिमा पाने कार्य मग मी. "बरी:. गरा मेपी मर गद प्रस, एग पर यानिmare.antri ܀ 5-fܝܕ ܐ 'r 1 { ? « ;; ? ;; if f f1 qfܕܸܕܼ܃ ܊ ܕܼ ܀ ?' -.: ܕܐ ܕ ܫܢ ܕ ܝܺܝܨ ܙܙܙܨ ܕ ܕܕܙ܀ ;r ' ? fi ܊ .!!'; ܕ ܐܼܼܲ،، ܕ̄ ;: ; ܀ (ܕ ܚܪܕ ܝܬܘܝܺ wܟ r ; - ftis P f;% ܙ܀ ܙܕ ܕ ;: … ܕ... ܪܕܕ ܚ ܃ ܃ ܐܳܕܼ ܟܼ ܃ ܟ >ܙܕ ܙ 7' ܕܪ .ܕܙ ܐܕܝܬ.1 .; ،،، ، ܀ ܙ ܕ ܗ ; ܢܚ ܀ ܀ ܪ ; ܕ ܀ ܙܙ ܕ ܢܝ ܢ ܝܕ ܀ ، r ܕܐ प्पास्यान २७ मुं. प्रशंसा नामना पानमा दर्शनाचार विष. (३७१). नापार्यो मे पन्ने नाइयो खरखरा पिताना जक्त हो भने धर्मना रहस्यने जाणता हो, तो तमारा पिनाए ग्रहण करेक्षा अभिग्रहोंने ग्रहण करीने से बने तोधनो उद्धार करो." मणमन्यदपि प्रायो, नृणां अश्वाय जायते । यद्देवस्य मणं तत्तु, महासुःखनियंधनम् ॥२॥ कार्य की सोक्कि करण पण पाएं करीने माणसोने खदायी थाय छे, तो देवर्नु नो महा पर्नु कारणत ." स्तुत्याः सुतास्त एव स्युः, पितरं मोचयंतिये। ऋणादेवरुणात्तातं, मोचयेयां युवां ततः ॥३॥ नाराय-"जो पोताना पिनाने करायी मुक्त करे ३ ते पुत्रोन मशंसा करवा सापक ने, नेयी तमे तमारा पिलाने देवरुणधी मुक्त करो." सवितर्यस्तमापन्ने, मनागपि हि तत्पदम् । अनुरंतस्तनया, नियंते शनिवजनः ।। नावार्य-" सविना अस्त पाम्ये सने तेना पुवो जो तैना स्थाननो जरा पए उधार न करे, तो तेवा पुत्रो शनिनी जम सोरम निझाय." श्राममाणेना राजा विरेनां अमृत तुस्य वचनो सानळीने उत्साह पामेशा पाहर तथा अंधमे एक एक अजिग्रह ग्रहण कर्यो. परी वाहने पोताना ओर- मान ना अंग्रभने सेनापतिर्नु स्थान राना पासे अपान्यं, अने पोने रानानी प्राधा सपने तक गिरनार ] गयो. स्यां अंधिका देवीए ने मार्ग प्रश्न न्या ते मार्ग प्रेसर सारव व्यनो व्यय करीने नवा गुगम पगधी कराव्या. पठी त्यांची शत्रुनयनी तोटाए जश्ने त्यो प्रारासम्यान करावी सन्य सहिन पगार नरपो अने देश परदेशना कारीगरोने घोसाया. चैत्योधारना समाचार सांजळीने धीना अनेक भाषा गृहम्यो पण त्यां श्राव्या. ते परत पटीमावक नामना गायनो रहीश जीम नामनो कुरजीओ वणिक मात्र उ स्पीपानीन मुमीको पीसने त्या मा. , सविना एटले गर्व तथा गिधयाधी अस पाने वारे जो सना रमनने पनि नामनोद ननदी रे ते पलि गार योनि .. a (१२) उपदेशमासाद नापांतर-नाग थो-तल १५ मो. व्यो, ते घी वाहमना सन्यमां बेचीने शुद्ध व्यापारथी नेणे एक रुपीयाची अधिक फो उपार्जन कर्यो; पछी एक रुपीयानां पुप्पो बने ते वझे मनुनी पूजा करी ते । न्यमा आव्यो. त्यां आम तेम फरतां तेणे अनेक जनाथी सेवाता वाहन मंत्रीने जोप ते वखते झारपालो तेने धक्का मारीने दूर करता हता, उतां पण तेणे अंदर पेसी जे ने विचार कयों के- अहो मर्त्यतया तोट्यमस्य मेऽपि गुणैः पुनः । ध्योरप्यंतरं रत्नोपलयोरिव हा कियत् ॥ १॥ जावार्थ-" अहो ! मनुप्यनातियी तो मारु तथा आ मंत्री नुस्यपाएं पए गुणयी तो अमारा येमा रत्न तमा पापाणनी जेम हा इति खेदे ! केटयुब अंतर छ ? भीमलिक एम विचार के लेटनामा घारपाने त्यां प्रावी गळे हाय दर्स तेने काढी मूकवा झापा ते मंत्रीए जायुं, एटने नेने पानानी पासे योसावीने पूर्व जीमे घी वैचायी थयेमा लानयम अनुनी पूजा कर्यानं सनात कयुं त्यार में योग्या के- धन्यस्त्वं निर्धनोऽप्येवं, यजिनेन्धमपूजयः । धर्मबंधुस्त्वमसि मे, ततः साधर्मिकत्वतः ॥१॥ जागर्य-नने धन्य , के तेनिन उतां पण प्राप्रमाणे निनेपानी ना करी. तेथी माधर्मिकपणायो मारो धर्मयुरे." पा प्रमाणे मी गृहस्योनी समझ ते नीमनी प्रशंसा करीने तेने घणा श्राप पी पाताना अर्थ प्रामनपर माझ्या. ने नयने जीपने विचार धयों के " मही निधाना घनो महिमा का रे अन जिनधरनी पूनानी शीला पण येत्री रे के नयी है दरिशिरोमलि ना पा सन्मान पाम्यो. " ने वने मोटा मा मिति गृहम्योर मंत्रीने कणु के- प्रनविष्णुम्त्वमेकोऽपि, तीधाबारेऽमि धासम। यंनिय नयाप्यम्मान, पुण्यऽम्मिन् योक्तुमति ॥१॥ मा- सीमा पानीयंना नया का मंगाना मर्य. नागा पुय यानी ना मन माने गये ग.

. न्यायान २७ मुं. प्रशंग नापना पाचमा दर्शनाचार वि. (१७) " पित्रादयोऽपि चंच्यते, कदापि यचावि धार्मिकः । न तु साधर्मिका धर्मस्नेहपाशनियंत्रणात् ॥ २ ॥ भावार्थ-" धार्मिक पुरुषों को बात को मसंगे पिता विगेरेन पण उतरे ने, परंतु धर्मस्नेह म्पी पाशवी चायना होवायी साधयिकने कदि पण उतरता नथी." तेषी भारं धन पण प्रा नर्पिना उदारमा वापरीने अमने कृतार्थ करो। प्राममा कहीने ने गृहस्यो मुवर्णादि अन्य आपस माग्या, ५४ो मंत्रीए चौ. पमापा ने प्रोनो नाम सखा मांट से जोरजी विवायु के "मारी पारो सात रुपीया वे, पण नो तीर्घमा उपपोगी धाप तो हुँ कनार्य पानं. परंतु प्रारमी पानी रकम शी रोने भापी काय ?" नीम या प्रमाणे विचारेले तेवामा मंत्रीए तेना सागर नपरयी नाणीने तेने क के "हे साधर्मिकबंधु ! तमारी पण इच्छा होय नो कोक माशी, मानार्थना नधारमा नाग लेबी ते मोटा पुष्पधीन बने तेम ३.' पंजीर याममाणे कडेवायी जीमे पोताना साने रुपीया आपी दीधा, ते अपने चि- तपणापा मीण मंत्रीए तेनुं नाम म रहस्योनां नामनी उपर सल्यु. ने जोक्ने गृह- स्योए नेप करवान मरण पूर, त्यारे मंत्री योध्या के "आणे नो पातानुं सर्वस्य मा. रघु के, अने तो तो तमारी भीनी शनांश पण प्राप्यो नथी; मादे ने तमाराची अधिक ." ते सांगळी ने गृहस्यो हप नया सन्ना पाम्या. पजी मंत्री जीमने पांचमा पीया अने अए पदाळ ( वस) प्रापवा मांड्या. are जी एस कोमीना बानथी कोटी धन गुमाया न मानीने ते सीधु नहीं अ. ने पालाने पर गपो. नी की पिशाचणी जेवी हती, तेयी ने तेनी पासे बात करना जय पाम्यो ; नोपण सर्व पनि धीरे धीरे करो. ने सौनळीने युण्यना उदयी सीए कई के “सोयना नधारमा साग सीधी ते सारं को, अने मंत्री पासेथी का सीधुं नहीं तो पज सार को." पनी ने सीपुरुष गायने यादवा मा. है बीमा नांग्यता हता. त्या पृथ्वी सादनां नांधी पार हगार मुवर्ण इम्पनों कळशनीकथ्यो, नौद अहो ! को पुण्यना उदय ! मा कळशं पण पु. प्यकर्म मानी तोक" एम विचारीने पानानी शीनी गंमतिधी कळश सम्ने नीम मंत्री पामे आव्यो. मंत्रीने ते कळश संबंधी चांत कहीने सीपों- धारने माटे ने श्राप माग्यो. मंत्रीए पानी ना कही पालीम पळाकार (२७) उदेशमासाद नार-नाग ४ पो-स्तंन १४ मो. भार मानो पर मनाए करतां गति मी. गपिए कपदी यो प्राचीन की ने के " है नीम त एक लीपाना पुष साने मादीपनी पूरी कामी ममम पाने में नने निNि आयो , मारे ते तुं पेगी नोकर सकहीने का न यगे. माता जीमे मीने पार करी, दस ग्लन पुगोयी आहरीपानी ना कग ने काश नीर पोगाने में म ने मुडमनी नेम पुरमार्गमा प्राग मो. मही पंजोए शुन मही कानुं मैन्य र गली गुर्गनी पानुनी HिTi Tन करी. नेनी उपर मोटी शिशा मुको गगामी जो मन, कार . प्रागारमा गर्ण पपी. से पूर्ण पाना- पापाने जगानी जो आपी.सी पा मालेमावाना मागगे ने क के " हे मी कोर पण कारची ती ग. "नीने मी गाणी यामणी प्रारीने mami Amगारे पापो के" मागणी imatiपीजीगर कीश" : rai aurti पापा का कारण पु. गारे नेनो गोवा me THIS TO mhilam **..." m मा पानी पानी मिना omer rint Hea o- "amas ) 4 न जान मा , ना नाना। पताना मा नाना ॥ ** - •i, 11'मा गाय a.ulta Hai wi fit afte aai.ant nirat " व्याख्यान २७३ मुं. पशंका नायना पांचमा दर्शनाचार दिपे. पजी से प्रासादनी प्रतिष्ठा करवा माटे श्री गंर महिन हेमचंद्वाचाने बोली- नं मोटा नत्सा पूर्वक संत १२११ नौ साधमा (शनिवारन दिवंग ) सुवर्णना म, कळश भने धनानी प्रतिष्ठा सरीन ने भामाद नपर स्थापन कयौ वा देवर- नाने मांट वीश जपान तया चोवीश गाम प्रापीने नलटीमा यादमपुर नामे गाय वसाव्यु. ते गाममा प्रिनुयनपानविहार नायनी मासाद कगरीने तेमा श्री पानाथ- नुं विर स्थापन कयु. ते मंत्रीमा मावा सोकोनर चरित्रको मसन यान श्री पर মাই খাম - जगदाधारः सगुगतरतीर्याधिकरण- स्तदप्पर्हन्मूझ स पुनरधुना तत्प्रतिनिधिः । तदावासश्चत्य सचिव नवतोवृत्य तदिदं समं खेनोद नुवनमपि मन्येऽदमविसम ॥१॥ লাৱা লগনা না মা মন মায় মা সৰু গায় - ईवसक'. सन कालमा में अग्निन पदो मेनी मनिशा ने प्रविमान प्रा. बारम्प चत्यनो में उदार कों, मेघी १ मा एक है गतिमामा म. हित पारसा बननी उदार की. " ए प्रमाणे गरल संघ मुनि कराया धागनट । पाह) सपा मापा, प्रने राजाने मराम कर्या. हरे आमनंट ( प ) PिART पन मा श्री भगपुर (सर) शनिकाबिहार नामनी भासाद करारानी प्रारंन कयो, मन मोट गरी देना नर्मदा नदी पाग होगाची तेतुं पाणी प्रकरमान् म नराग. नदी सit मासी गया. तहसीन गानो भनुपाना मशिंपदापी पटना मात्मानी निंदा करताना सीपुत्र गतिमा पापा. १ मा पणना अंगन बाई पण नुरवान नही माई तर्नु निनीय Reve पेसी सीरप कोई देवीए तने सामो. न मने पारेर सीमाक्षेपनी पिशवी देवी मानी Twitter:

ܝ& . ܐܼ ܐ ܬ ܐܢ ܀ -gܐ ܙ ܙ .ܝ f; ܕ- ܀ ܕܪ ܙ ܙ4 ܐ ܙ ܙ ܝܚܪ ܕ ܀ h ܙ ** ܕ: ܞܙܪ ܝ ) ܐܙ.܃ ܃ ܃ ܃ ܗܿ،ܐ Fܙ:+ :: 8 व्याख्यान २७३ मुं. मशंशा नामना पांचमा दर्शनाचार विपे. (१७७) " किं कृतेन हि यत्र त्वं, यत्र त्वं किमसौ कलिः। को चेद्भवतो जन्म, कतिरस्तु कृतेन किम् ॥ १॥ जावार्य-" हे मंत्री ! ज्या तुंचे त्यां सत्ययुगे करीने शुं ? अर्थात् ज्यां तुं रे त्यां सत्ययुगन ने, अने ज्या तुं रे त्यां आ कलियुग शुं ? अर्यात् कलियुगर्नु कोई चाहतुज नयी. तेयी जो तारो जन्म कलियुगमा होय तो एवो कळियुगन सर्व काळ रहो, सत्ययुगर्नु का काम नथी. कृते वर्षसहस्रेण, त्रेतायां हायनेन च । कापरे यच्च मासेन, अहोरात्रेण तत्कलो ॥२॥ जावार्थ-"जे कार्य सत्ययुगमां हमार वर्षे सिघ पाय , प्रेता युगमा एक वर्षे सिम थाय के अंने छापरमा एक मासे सिझ पाय , ते कलियुगा मात्र एक. अहोरात्रमान सिह थाय जे." मा प्रमाणे आम्रनटनी मशंमा करीने गुरु नथा रामा पीनान म्यानके गया. (पाटण गपा.) नहीं गुरु तथा रामाना गया पी आमनट मंत्री ने अकम्मान कोई देवीना दोपयी मरण तुम्य मृर्ग प्रावी. ते वान कोइए गुरु पागे भने विननि पर्षक निरदन करी, त्यार गुरुए तस्तन जाण्युं के "ते माहान्माए मासादना शिग्र उपर पीने हर्पथी नाच को. ने वन्वते को मिथ्याटि देवी मानो दिौर सागाधी प्रापर्यु जे." एम जाणीने संध्याकाळ यशवंत नामना उपाध्यायने मार्च माने गुरु भाग गतिथी प्रति अस्प काळमांन नरुचनी परिमरभूमिए प्रावी पहोंच्या सां सिं. देवीना अनुनय मांटे गुरुए कायोत्सर्ग कयों. ते देवीए जीक्षा बंध करीने गुग्नी प्रर. गणना करी, त्यारे यशर्थक गणिए ग्यारणीयानां शाळ नांग्बीने तेनार मुगलना म. हार करवानें शरु कयु. सेना प्रथम प्रहारथीन देवीना मामाइनो संप पपी. बीमा महारे देवीनी मूर्तिन सेना स्थानथो उमौने “पममहारथी मारी र कंगे, गाय एम योमनी अनुना पाएमां मानीने की प्रा ममाणे निरक्य विपाना पळधी मिथ्यारष्टि व्यंतर देवीधोना दोपनो निप्रहरीन थी माननट सीने उहाप स्नान ४८ । (१७०) उपदेशप्रासाद जापांतर-जाग ४ थो-स्तन ? मो. " सघर्मनां कृत्यो करीने अंबमादिक सचिवो हेमचंधसूरिख प्रशंसा पाण्या: तेवीन रीते जावनी वृद्धि करवा माटे धर्मना मनावक श्रावक विरेनी मशंसा सईदा अवश्य करवी." A.ASA AAAA इत्यादिनपरिमितोपदेशमासादयत्ता नवदशस्तनस्य त्रिसप्तत्यधिकशततमः प्रबंधः ॥२३॥ व्याख्यान २७४ मुं. स्थिरीकरण नामना हा दर्शनाचार विप कहै . मनोविपरिणामेन, गुर्वादिष्ट कियादिषु । स्थिरतापादनं तेपां, सीदतां स्मारणादिनिः ॥१॥ मापाप-"गुर्गदिक पतासी प्रियानोमा मनना विपरीत परिणाम भी मीनियाविरुनी मारणादिका स्थिरता कगी." मानी जागा दिया दाता भाणी पो. शिन--गुरुए पतासी यिना, गारग्य, मुकर पिहार प्रने मुकर गिरकिनापा ममार विगायी गीदाता शिष्पादिशेने योग्यता मपाये. राप्रपार (12) नं बता गिरे हिनना उपदेश र म्याग्णा, पारणा, नोरमा. निगंदना गिंग करीन नमर्न मन या का सदी सीरीजमिनी घानी माग गया भारताची प्रमााना गाना मदनपी मामाने गद थो, अनेन मन निरी जि.प. वखने नेने या कापा मार धीमी नगगन नाम कांनय वीमाण पणा यादि परब - प्यास्पान VS मु. पिकरण नामना बहा दर्शनाचार विरे. (३७९) पम्हुछे सारणा वुत्ता, अणायारस्स वारणा । चुकाणं चोप्रणा भुजो, निहुरं पमिचोमणा ॥१॥ जापार्य-"मन पालन करवामा प्रसादीने भाटे सारणा (स्मरणा) कहेली है, अनाचारीने माटे धारणा (निवारण! ) कहली , भूम करनार माटे चोपणा (मेर- पाकिहेली , अने निष्रने माटे पश्चिोयणा ( वारंवार मेरणा) कहेली . थिरकरणं पुण थेरो, पवत्ति वाधारिएसु अध्येसु । जो जथ्य सीअजय, संतवसो तं थिरं कुणा ॥१॥ भावार्य-निरंतरना धर्मव्यापारम्प कार्यमा ने ज्यां सीदातो होप त्यां तेने स्थिर करवा रूप स्थविरनी पनि होय जे. तेथी ते पळ सते तेने स्थिर करे ." नेम भी हेमचंधाचार्य धर्मना बायोबके करीने कुमारपाळ रामाने स्थिर कर्या. तेनी परंप नीच ममाणे- कुमारपाळ राजानो प्रबंध. श्री हेमचंधमूरि कुमारपाल रानाना यत्रीश दांतनी शुधि माटे पोते रघेसी जिनस्तृति रूप बत्रीशीनो' निरंतर प्रातःकाळे तेने पार करावना हता, अने पोते क- रेय पार प्रकाशवाटु पोगशाख कुमारपाळ राजाने जणाना हता. तेमा गृहस्थोना घो- पा तना अधिकारमा एक एको श्लोक प्राव्यों के- प्राप्तुं पारमपारस्य, पारावारस्य पार्यते । बीयां प्रकृतिवकाणां, स्त्रीचरित्रस्य नो पुनः ॥१॥ जावार्थ-"अपार एवा पारावार ( ममुख नो पार पामना माटे शक्तिमान पर शकायने पथ पर बनारवाली सीमोना स्वीचरित्रनो पार पामी शकातो नपी." श्रा सोनो अर्थ जपीने राजाए गुरुने को के " हे जगवन् ! कविनो मेल्ने कोकराधार अने कांकराने मेरु घरावर करे रे, ते वात सत्य थप करे- कविजन किमही न डीए, जो होय हयडे सान; मेह टाळी कर्कर करे, कर्कर मेऊ समान. ॥ १ ॥ १ पोतराम मदना . प्रभा ने गंगा का मयं ३२ सानो मापा निरंतर प्रानमा पर बनाना एमवाय , (10) नपदेशमासाद जापांतर--नाग ४ धो-स्तन १ए मो. ते प्रमाणे आपे पण स्वनावधीज जीत पवी अवळायांना चरित्रमा पानी वधी पुरवयोधता जाणावी, ते सर्वया कविजननी कविकळानी कुशळतान जएाय थे, आ प्रमाणे रानानो कदाग्रह जोड़ने गुरुए कह्यु के "राना ! तेमां कविजननी चतुराइ नथी, सत्य वात , ते विपे घणा प्राचीन आचार्योर्नु प्रमाण . पूर्वे पण तेवा बहु वनावो बनेत्रा रे ते सांजळो:- 'उज्जयिनी नगरीमा परकाय प्रवेश विगैरे अनेक विद्याथी शोनतो विक्रम रा- जा राज्य करतो हतो. एकदा ते सनामा वेग हतो, ते वग्वते कोइ पंमित आतीने एक श्लोक योन्यो के- · अश्वप्युतं माधवगर्जितं च, स्त्रीणां चरित्रं पुरुषस्य लाग्यं । अवर्षणं चापि च वर्पणं च, देवो न जानाति कुतो मनुष्यः से सांनळीने विज्ञान एवो ते राजा बोल्यो के " हे पंमित बीजी सर्व वात हो सस्प लागे , पण स्त्रीचरित्र न जाणी शकाय एम कयु ते विष तो मारी श्रका प. की नयी. " पमिते कयु के "हे राजा ! ते पद तो पूरेपूरुं सत्यन जे." राजाए कई " ते पदनी परीक्षा का पछी तमने हुँ दान आपोश." एम कहीने ते पंक्तिने रानाए रजा पापी. पनी राने राना निशाचर्या जोया माटे गाममा नीकम्यो. फरत. फरता एक महेमनी नीचे जतां कनकधी अने तिनकभी नामनी ये यागमोने या. तो करनी ने सांजळी. तमा तिनकीए कनकश्रीने पुग्णु के "तुं परणीने पति पेर नमा, त्यार शंकरीश ?" ते घोसी के- शय्योत्पाटनगेदमार्जनपयःपावित्र्यचुली क्रिया- स्थानकाझनधान्यपेपण निदा गोदोदतन्मन्थनः । पास्तत्परिवेपणः समुदितनामादिशौचक्रिया- कार्यभर्तृननांदृदेशविनयः कष्टं यधूर्जीवति ॥ १ ॥ नाराय-माया पास्त्री, पग्मा यानी यादन, पाणी गळ, imm फकायो, वामण धोता, अनान दळ वीणा विगी, गाय दांगी, गश करपी, . मां कवी. पोमो, मा वामणा मांना, पनि, नई अदीयानी विनय क. श्रामगन

प्याख्यान २७४ मुं.रिपरीकरण नापना हासनाचार पि. (१)
तो विगर क्रिया कारवायी वट्ट पण पुग्य जीव अर्घाउ पर्नु जीवनर रह
जावी." "पटी पनिना गिनने अनुमान हूँ मर काम मारी शरी.
श." मांदळीने ती कधी योशी के “ हे मनी ना में गई नेपामा
सहन करीश."
प्राप्रमाणे ने पालासोनी पाना मानजीन गना पाताना पांगो, पा
माना निमकीन परणीने मायरिखनी परीक्षा करा पारे ने एर नराना
भासादमा रानी, भने सेन जोगन गिरं माना जान मारपत्र मसरा भाग्यो,
अर्यान् पुरुपमवेश तान पंप कर्यो. एकदा ने परमंती गांव नीच कापनंद नापना
कोई साह सनयों, नैन नाने निधी कामार पड़ में मार में
नोपने कामातुर भयो. जी मिलाश्री गणीना गोतची समाधी गिरो.
दान ने रम्ने गजा न होप त्यार गार्थशाह, नेनी पाग नरा हाय .
ग्वेषी लोग जोगवया साम्या.
एकदा रामा पनामा पेटी हनीने सापक पनना नाना पसीना.
दाने पारे पारामा नमनां नमत “पर मग नाना परमी"
पोसतो गरियो से मानती गमाए पिपार क. "rim गीली
जमाने गती मानतो गनी माम पोग्ने म मापनेचीनी.
की नोए." एम पिनारी गायक उपार में जानी मागीन पालना
तरफ नमोहनो, त्यारे गना पनिकार्नु पनि नती IIT पापी
गापमांची पुष्प, नायस, पासायपिंग माने गाम पहाल.षि पनाही.
से रहसी मोरी लिला सपामी. अंने नी नीव जोप.itle
गमा पण मनिलाम्प पी. पानी पानी नगी
पाती मा हसीमामांधी पर गुसोनी मगानी गई #m
करीम ने योगी गु गर्यो ती पुरशीद पा पोवाना गरी पाई
समानो सासर र पुगन पुरण मगर बपो. नी मा गोnिti.
फोगाने मागगनो पासपोश एसीए पुरोग्राम पर
गमा माग्यो पीसी. पागोप पा जान पाने एम
प्रांगा नापीमा परिव मान
गयो र
पापन परीने मिताभी राहीना राय.. मेरा र दी

(३२) उपदेशमासाद जापांतर-नाग ४ यो स्तन ए मो. कामनंदने बोझाववानी सकळ खखमावी. तेथी कामनंद तरतन मुरंगमार्गे त्या तेनी साये राणी विनाम करवा लागी. ते चरित्र जोड्ने “ ते पमित पद सल एम मानतो पोपट रूप राना नमोने पोताने स्थाने गयो. पठी पोपउनुं रूप बशीर राजाने स्वरूप सनामां बेगे, एटनामा पेक्षा योगीने तेन ममाणे बोझता राजार को एटले तेने वोझावी नोजन माटे निमंत्रण आपीने राजा योगी सहित तिमीले पेर गयो त्यो तेणे नोजन माटे उ आसन (पाटया) नखाव्या. पनी योगीने राकार कधु के " हे योगी ! तारी स्त्रीने प्रगट कर नहींतो आ असिथी तारो शिरश्न । रीश." ते सांनळीने जयजीत थयेझा योगीए नस्समाथी सीने प्रगट करी. ते सीर पण राजाए तेवीन धमकी आपी, एटो तेणे पण पोतानो पुरुष मकट कर्यो. पी. जाए सांकळ खखमावी कामनंदने पण वासाव्यो एटने गए जण जमवा वेग. जो न कर्या पनी योगीए ते युवती पेमा युवान पुरुपने आपी अने पोते सत्य योगी पो. राजार पण तिनकी कामनंदने प्रापीने पेक्षा पंमिननी मणिमुक्ताफळ कि पीसारो सत्कार कर्यो. विक्रमप्रियतमावि यदेकस्तलसोधमुपिता कुबटाभूत ब्रीजनस्तउचितोऽप्यतियत्नात् स्वरती न विजदात्यतिझोयः ॥१॥ भावार्थ-" एक स्तनाला साप उपर रहेली विक्रम गनानी प्रियामा असा पनो वीप्रोन अति प्रपन्नथी करने राग्वी होय, तोपण ते प्रति भीमो पोतानी परपुरुष मत्येनी प्रीति कदापिगेनी नयी." पा प्रमाग परशायर्नु हष्टांत कहीने श्री हेमयंक गुम्ए कुमारपाळ रामाने मामाचरित्र सितम पाण अाग्रह गली पो."मोपण समाए प्रार स्पो नहीं, सारे गुगए कार्य के " जो तमाग संदेह दर पतो न होय तो माने गळे मृदन नापे ग्रामण मी नशे. तनी पाच पटी माया मारे उम्गुक पो मी मा परिव महावना देगर्मा भन्ने मोनो. " एम कहीने गुरुए ने जमको पणे सिर को, नोरण हामी राना गर्ने महादेवना दार्मा गयो भने रामेश नीदाहकिरा पनी नहायी ने भी पृतानिन माना पोताना गंगा गीन वीदती. नेर्नु पग्यि नांग माटे ने कोक गुन ग्याने जनाय. परी मम करा माली गायन करना वा पुराना हर मोद पापीन नती गाप विमान व्याख्यान २७४ मुं. स्थिरीकरण नामना उद्या दर्शनाचार विपे. (३७३) लागी. राजा तेनुं आ अत्यंत अयोग्य चरित्र जोड्ने गुरुने धन्यवाद प्रापतो पारसी राते घेर गयो. सूर्योदय थयो त्यारे ते स्वी चिता रचावीने पनि साथे पळी मरवा तैयार प. ते वखने राजाए प्रावी तेने उपदेश प्राप्यो के " हे मुनगे ! आई अज्ञानी मापसतुं प्राचरण तुं केम करे छ ? एक कपिए कयु के- को कंत' कारण काष्ठ भक्षण करे, मीशशु कंतने ध्याय; ए मेळो कदिए नवि संनवे, मेस्रो गम न थाय. ॥१॥ कदाच आवा सनी थवाना आचरणथी चिंतित सफळ यतुं होय, तो दीवामा पमता पतंगीयानां पण चिंतित पूर्ण थवां नोए; पण पूर्व उपार्जन करेखां कर्मने अनु- सारे ते दंपती उच्च नीच गतिने माप्त थाप , तेमने परस्पर संख्याता के असंख्पाना योजन- अंतर पी जाय डे, अने निम्न नाम, निन्न देश, निम स्थान तथा निम जातियां उत्पन्न भयेमा ते दंपतीनुं परस्पर मेळाप रूप इप्सित कदापि सिफ यतुं नथी, तो शामाटे फोगट देहने वाळी नांख ? अविनाशी परमात्मानुं ध्यान करवामां मन. ने जोम." या प्रमाणे रानाए सेने घणी समजावी पण ते खीए मान्युं नहीं, त्यारे राजाए तेना कर्णमा राषिए बनेयुं चरित्र कहीने उपाझंन पूर्वक को के " हवे सती पवा तैयार घने ? " ते सांजळीने ते वी रानाने दूर करीने सर्व सांकनी समझ घोसी के " हे सोको ! श्रा कुमारपाळ राजा परम धार्मिक के एम सी कहे ये से मि- ध्या . केमके मारा कर्णमा तेणे एम कयु के ' हे सुंदरी ! तुं अनिमा मवेश कर नहीं, मारा अंतःपुरमा न रहे. हुँ तने पट्टराणी करीश.' परंतु हे राना! मारे तो नो- गमुखनी किंचित् पण या नथी. हुं पाट्यावस्थाचीन पनियता होवाथी एवं अपो. म्प काम करीश नहीं. तुं राजा यइने आई प्रश्राव्य वचन केम बोस ने ? प्राय्यु षधं मुख पाम्या उतां पण इजु तने तृप्ति या नथी ? हुं सो सीतादिक सतीमोना मेवी सतीप्रतवाळी ." या प्रमाणे गाढवरे परिजन समझ पोलीने तेथे दि. तामा प्रवेश कपों. पी रामा धिक् धिक्ना शन्दोयी सोकोवमे निंदा पापीने, मेश- ची लिप्त थयो होय तेम मुख दांकीने अने हृदपमा वनधी हणायो होप तेम पीमा पापीने नगरमा प्रवेश करी पोताना महेसमा पेगे." अमिमा प्रदेश करवाने पार पसी सनीने रागाए पणा अयोग्य वचन कागं" ए प्रमाणे स्थाने स्थाने मोरखए (108) उपदेशमासाद सापांतर-नाग ४ थो-स्तन ?ए मो. बात करवा मांझी, अने ते वात जळमां तेवना विधुनी जेम आखा शहरमा प्रहरी. आ रत्तांत गुरुना सांजळवामां आव्यु तेयी राजमहेवमा जाने गुरुए रानाने में "हे राना ! स्त्रीचरित्र नोयु ? " रानाए कयु के " हे नगवन् ! आपनी आशा में ग करी, तेनु फळ मने मळ्युः हवे कलंकिन ययेझा आ प्राणनुं शं काम डे ? मरे । अनशन करीने मारा प्राणनो त्याग करीश." गुरु बोया के " हे राजा ! आम ने केम करो हो ? तमे जन्मथी प्रारजीने परवीना बंधु . हवेयी श्री परमात्माना वचनने अनुसारे पोतानी कुमति कम्पनाना त्याग करीन शास्त्रोमा जे जे वाक्यों का होय ते सर्वपर दृढ श्रमा राखो. एक नानु सरहुं वाक्य सांनळीने तमे आवी. स्थिरता वताची तो पछी सूदम पदार्थोना स्वरूपमां नमारुं मन केम स्थिर थशे !" रानाए कयुं के "स्वामी! मा। अपराध क्षमा करो, पण आ कनक तो मारा मनमांग सुंचे । माटे ते को प्रकारे दूर थाय तेम करो." त्यारे गुरु बोया के " से महादर ना देरानो एक पंगु घारपाळ , ते या सर्व वृत्तांत जाणे . " एम कहीने सर्व में कोनी समझ ते पंगुन घालावीने गुरुए तेने रात्रे थप सोचरित्र पूज्यु. एटी नेर पयार्थ बात कही संनळावी. से सांनळीने झोकोए ने स्वरिणी मीन विशर पूल निंदा करीने गनानी प्रशंसा करी. " योगशायमां कहैयुं पीना चरित्र संबंधी वाग्य सांनळीने कुमारपाळ रानार आ तो कपिनी चतुगते' एम कही अश्रद्धा करी, तेन हेमचंद्रमुरिए सीरि पता न्यर कों, प प्रा व्यायान- सापर्य . । RASH अन्यददिनपरिपितोपदेशमागारमा नाशनम्न मतःमनत्यधिकधिशनमः प्रशः॥ २७४ ।। i Cin व्याख्यान २७५ मुं. हनु स्थिरीकरण विपन कहे . सदनुष्ठानसम्यक्त्वमनोशुखादयो गुणाः । तेषां तत्वार्यमाख्याय धर्म मापः स्थिरीकृतः ॥१॥ भावार्थ- सन् अनुष्ठान (क्रिया ), सम्पत्ति अने मन शुधि विगैरे गु- णोनु तच समजावीने कुमारपाल रानानं गुरुए धर्ममा स्थिर को हतो. कुमारपाल राजानु दृष्टांत. पाटणमा श्री कुमारपाळ रामाने सांगाय, बोध, कपिन, जैमिनीप, चारिधि- गैरेना शासाना रहस्या सांजळीने मनमा संशय जन्पन्न भयो; तेथी याव्यातम्याथीन ब्रह्मचर्य धन पाळनार श्री हेमजसरिन तणे पाई के " हे स्वामी ! सर्व मतवादी पोनपोताना पदनी मशंसा करे , अने पातलोतानी क्रियाओ करे . नयां कयो पक्ष भमायरूप नाणो गुरुए उत्तर प्राप्यों के सर्वे एकांतवादीयोने परमात्माए कद्देशा तत्वथी पराख जागा अनुष्ठान पांच प्रकारना , नेमां ? आहार, उपधि, प्रभा अने सद्धि विगैरे मा झोक संबंधी सुखनोगनी चाची करे ने अनुष्ठान ते का विचन शाम हएनार होपाधी विषानुपान कवाय के जेम अफीण, नाग विगरे म्यावर विप अने सादिक जंगम विप जो नाण करवामां प्राच्य होप तो ने तन्दाण मापनी नाश करे , म मा अनुष्ठान पण सचिननो का नाश करे . २ भवानरमा देव संबंधी जोग मा थवानी इछाथी करेयं अनुष्ठान ते गरमानुष्ठान कहेवाय ने नम हमकाया पान विप तथा कुशव्यना संयोगधी उत्पन्न घy गरम जाति विप कामांतरे हणे हे, तेम प्रा अनुमान पए प्रस्ट पुण्यफळनी माथिया रखा पण कालांतरे अशुज फलदायी याय ३. प्रणिधानादिकने अनाय संमृत्रिम जीवनी ति जेन अनुष्ठान, ते अन्योन्यानुष्ठान बहराप, प्राधीमा दयां प्रोपसंज्ञा अन लोकसंझा ए थे मंझानो समावेश पाय डे, नेमां सर तथा गुरना बा. क्यनी अपेक्षा राम्या विना अध्यवसाय रहिन शून्य पिने ज्ञान बिना ने अनुमान करवं ने ग्रोधमझा कहेवाप है, अने वर्तमानामा शुरु किया शोरस नए नो पातिलिर r (103) कागद जाजर-नागपी-तंज मो. , जीनामा परेर करता हा लेप करी' ही करना मना होर ने अनुदान करे ने लोग कहेगार पसी रक्ति करीने गानुमति या तेजी नो मूगेत लिन घ.. कनीने कमा सो मेरे मारे में कर एक होमोविणाधिनोप माना यो पारन मी. पानिए कौने मानिस भोरमदानी प्रयासोसमझायी ने कि माँ ने मान मर ( प्र ) गममा मा अनुपान fi करने कानो मानिगा पाने मगर को गमनान कडे र रे. पापा TET देगा मा पार ने गाने पर 1. IIT गाणी गरमान पामे मोर mar T REET रे. मग ART. ५ पाली बादा rat !! NEPAR HIT गिनी शुशियाने हा ram :11. पाना प्राणाना it nmE • Prerna Payen. 4 महतो, न TATran . . । ASTE TIRAT मा दानामि कियाः । नाम, fat || Inif Ek Artha 04 Apfat meri : :: Art Hife auth int "" ... ... TET palis. Pitrai | २४३ifafatri . !"

" F म्याग्यान २७५ मुं. पिरीण शिव. (11) সার্থবিৰাহল মিয়া না না নম্বর ধনী হৰি ई सोए, कमके रोगी माणसन मनगारन का विना ने गाया प्रान होय. भी गुण का ? नत्री करन। अहो! पनपी पान परयां यो समान में श्री पिना सन पी पनसारनी जारी की है, कामदेवपीन प्रीम कोन गुन मन KV एणीन सन्मान करे. यन या अनि समान्य परन.नंग नया हाय विगरेनी मेष्टा विसरमन याय जे. अहो : गार देने पर नागर गाए पाती तायीन प्रा नगन मयुरे. मां? म RETRE प्रशन किस्पनी निति करनी, म.म.न विरार प्रसार ! काय पीना काटने का, यशुन किरार दिन हर २. मार ধঃ বালা না নিশষ। সাধ। যেন দা না , মই কা বা শয়খ বিখে নিন নিয়শিল্পা গাথি মা গল্প । दापहनी नीकार कर गरे निगनीदिनी मी. पानी नदी भन सम्वनी प्राप्ति पर पनी नयी पर ना तsurror मामि मार. या माणिmre 17 भने हिमापदंशा परतीमा पनि यी, marat. मिन्हलए अंना नो पापयाँ रेश. बानी नरम्यान मादि पारी, अर्थात् प प्रा Krm en - नई मार पहा अपगी META Eri for पांग भने कानगोगनी पियाय २. रियाग rift मा । सामई समरे प्रयन नयन ने ruter २. अमपा गुणागा निभा पानीमFree: प्रिया करवाने नियनपी. पीnt rrinter- पक्षात्मरतिरेव म्यादारमताप मानवः । मात्मन्येशप संतुनाश बार्यन लिने ! ॥ मामासान FREETimins भागाने सिंह गंडा Vir.."

(400) उपदेगनासाद जापानर जाग ४ पो-स्तंनए मो. हानगंगना रनि के भरतिनो प्ररेशन नयी, ज्ञानयोगमा प्रकारे आनंदनी प्रवास कामपा निषिद कयों के कारण तेन ध्याननून - होकरी रति अनिरूप क्रिगानी पिन यांची चाय ? बळी मात्र शरीर मंडन मा निहाय विगेरे ने ने क्रिसमो ज्ञानी पुरुर करे , ते पो अमंग हो भनी देना माननो विगत करनारी पाशानी नगी. पदमा मारेग मुभिान मसानिमा करने समर सिगर्नु दमन करता मारे शागोक्त क्रियाओं को को कां का नो. केमो निभषमा तगीन पेसा ज्ञानीने क्रिपार्नु पनि ज्न नसी माहार दमामा रदेशाने नो ते क्रियानोर अत्या गुणारे. लोग मालार शफ शानमन्ना करे रे ने प्रा प्रमाणे ज्ञानगंगा FEAR प्रोपाईने, गरगरान गाली नामिजाना अपना र मर Germ को नयी. शरीरमा पानमा मक TAIT गी) गोरे गाने होने वाला रिना पने Mmm गया स्याग करने मार हिरो पनि HTrma, Trirm TRI प्रश्मा मोनो मेना. नि MITH ki font Tam. A TAIT गुणगाना hims, infit IIT : गागारमा कारण प्रतिपानी । MARCHITT निगम पाय, 177mgrm I. 171 ri fuTm writer ... 16 सागा. 14141113 पर माननीvitim * 14 : Prfami- Kiriratnam | माननाशि :- Milan गाना * Ek: RAT TIm .. व्याख्यान २७५ मुं. स्थिरीकरण विप कहे थे, (ए) न पहुं नवनी परंपराने नाश करना ध्यान हे नव्य जीवो ! तमे सेवो. वळी रोगी तथा मूव मनुप्यो पण साक्षात् विषयोनो मुखे त्याग करी शके ने, पण विपप उपरनो राग तनी शकना नथी; पण परमात्म स्वरूपने जोनार ध्यानी पुरुष इस थपेस होगायो फरीने तेना पर राग करतोज नयी, तेमन आत्मानो परमात्माने विपद युदिधी करेसो जे विवाद मे, ते विवादने ध्यानी पुरुष तनी दने तरतन से प्रान्मा तथा परमात्माना अनंदनेन करे . सर्व ध्यानमा आत्मध्यानन श्रेष्ठ, केमके आत्मध्यान- फळ आत्म ज्ञान के अने आत्मज्ञान मुक्तिने आपना , तेथी महा- स्मा पुरुपे प्रहनिश प्रात्मझानने मारेन यत्न करवो. आत्मानुं ज्ञान थवाथी बीजु को ज्ञान प्रयशेप रहेन नयी, अने आत्मज्ञान थयु न होय नो वीनां सर्व ज्ञान व्यर्थ के. नक्तच्चानुं ज्ञान पण प्रात्मझानना प्रकाश माटेन डे, केमके अजीवादिकप- दापोंर्नु स्वरूप जीवना जेदनोज संबंध धरावे चे अर्थान् जीवनं स्वरूप पृथक् समज- वा माटेम . धर्मास्तिकाय विगैरे अजीव पदार्थो गमनादिक क्रियामा जीवने सहायत होवायी ते सर्व पदार्थो प्रामानेन उपकारी जे. जेम रत्ननी कांति, निर्मळता अने श- के रत्नथी हां नथी, लेमन आत्मानां ज्ञान, दर्शन अने चास्त्रि रूपी लक्षणों पण मान्मायी निम नची. मात्र " प्रान्माना झान, दर्शन अने नारित्र ए प्रण लक्षण ग गुणे " ए वाक्यमा 'आत्मा' शब्दने उट्टी विनक्ति छ अने ज्ञानादिकने सी चिनक्ति ने, तेघी व्यवहाराष्टिथी जिन्नता जणाय ने, पण निवपथी तो नमन . नेनो नेद मानवापी प्रान्मा अनात्मा थप जाय, अने ज्ञानादिक गुणों जापा नाय, माटे निश्चय नपने आधार चैतन्य सणवाळी एक प्रात्मान सत्तावाळो सामान्यची जाणवो, पण व्यवहारनपने प्राधारे तो एकछियादिकना । अनेक प्रकारे प्रान्मा मानवामां आवे छे; ते निश्चय नयमां घटतुं नथी. ने सर्व पंधी करेलो नेद उपाधिनन्य जाणवो. वळी प्रात्मा कर्मनी साथे एकन के. तो सतो पण कर्मम्पपणाने पामतो नयी केमके ते प्रान्मा धर्मास्तियनी नव्य बनायाळो छ, अर्थात् प्रात्मानो मनाव बदमानो नथी. जम उष्ण संयोगयी 'घी नपण थयु' एको प्रम पाय , नेम मूर्तिमान कर्मना योगपी विप मूर्तपणानो भ्रम थाय के केमके जे आत्मा रष्टिची ओ शानो नथी,. इण करी शकातो नथी, अने वाणीथी वर्णवी शकाता नथी, तथा जनुं स्व- प्रकाश में, एवो प्रात्मा प्रतिमान शीरीने कही शकाय ? मनोवर्गणा, ना.

. (३०) उपदेशमासाद नापांतर-जाग ४ यो-स्तंन ए मो. पा वर्गण अने कार्मण वर्गणाना पुद्गळां आत्मानी समीपे होय रे अने पनादि- कना पुद्गली प्रात्याची दूर तोय छे, परंतु ते सर्वे पुद्गळो आत्मायी एकसरसा जि. मनाएवा. आ रोते जेम प्रात्मा पांचे अजीव अव्यथा जिन्न , तेम वीजा ना. नी अपेक्षाए आन्मानुं अजीवपणं पण मानेगुं है. सिद्धना जीयो दश द्रव्यमाण कर जीसी रहित ने अने ज्ञानादिक जापाणथी युक्त ने, माटे ते अजीव कहेगार वे. वळी ते आन्मा पुद्गात्मक पुण्य पापयी पण रहित बे. अही कोई शंग करे के “ पुण्यार्य शुन , अने पापकर्म अशुभ छे, तो ते शुभ कार्य जीवोने संसारका कैम नांखे ? अर्थात् नेनाव पण जन्म मरणादि कम थाय ? " तेन समाधानक रे के "जय कोध्ने लौटानी बमोन बंधन होय, अने कोन सुवर्णनी यकीन रन होप, नेगमेने परतंत्रपणं तो समान होवायी तेना बंधनरूप फळमा कोइ पण जेदनपी; नच सर्व पुएपफळ पण कर्योदय करनार होवाथी पुरवम्पन है, परंतु मूह पुरुषोने शु. न कर्मना उदययी पुखिनो मनोकार धाप ने तेथी तेने मुख रूप नासे . सेवक नापना चि पाताना पोगगन मारे पुष्ट करेला मोटा यारानी जम नरेश तथा देवेना प्रपा परिणाम दाम परिपाकपाळा रे अर्यात परिणामे पुग्यदायी . मोही मुंपनापी गुग मानती नळोनी नेम विषयोथी गुग माननारा मनुष्यो परिणाम पाजीगने पान. की अमिना संयोगयी नसा मोठा नपर नांग्य जा- tyाम भार रेप निता उन्मुकतायी तपेश प्रियाने गुपनो मेय ह? अनि गुरता का अग्नियी दियो निरंतर ना रहे थे, त्या गिनी गिनि कम नही है ? जप कार मारा पोताना एक और गरे, आगामी ने पीना नगर के. सी नरेनोगपती शी; नम नागना त्याग यापी कांश विपार मुगम पाकीने दुग मान पणा हाताश्री-पना संमाना बी.सीमावीमा मा गत नयी. दिगांना मोनोग प्राधापमान या मदर लाना , नवीन जागी बदलेगा अनि पशिगन लि. नती गाना नगर्नुन कारण प्रा मा पुगप तया पार परमिनी, GEETER गिर्ग, अंन निसणी गिदानरम पदी निब प.पण गिर प. अम वादळाने प्रागा नाश मन् न शाम रमना प्रागनी नागपगची प्रा.

व्याख्यान २७५ मुं. स्थिरीकरण विषे कहे . (ए.) स्मार्नु चिदानंद स्वरूप तुरीप (चोधी ) दशामा स्पष्ट प्रकाशमान याय . अर्थात् ते प्रात्मस्वरूप अयोगी गुणस्थाने सर्व कर्मनो क्षय थवाघी उन्लायना नामनी नुरीय दशामा मा पाप . वळी कर्मनो बंध रागपची थाप , म चमपापाएना स- मिधिपणाची सोई पोतानी क्रिया करे ऐ, प्राव ने पापाण सोगाने रखें, ए. हले सोह प्राचीन तेन मळी नाय नेम मात्मानी पासे राग प रण होय मी सर्व प्रकारनों कर्म आपण पापीने प्रान्मानी सापे मळी नायजे. जेम रत्तः न. था कृष्ण पुप्पना संतर्गयी शुध स्फाटिक मणि रक्त तथा कृष्ण घड जाय रे, सम पुएप तथा पापना संसर्गची मान्मा पण रागी तथा इंपी थाप . परमात्माना पु. एय पाप रहित शुद स्वरूपर्नु चिंतन कर, नेन सेर्नु भ्यान, सेन नेनी मुनि भने तेज सेनी भक्ति कहेली . नगनना शरीरका रूप सावएपर्नु वर्णन भने समरम- रणमा रहेमा प्रए किया, रन, चामर भने घमा विगरे मानिहार्यादिपर्नु पर्णन अधीनराग जिनेन्द्रना संबंधमां करे ने ने वास्तविक समना गुणन वर्णन नपी, ते तो मात्र पाहारपी स्तुति करती है। परंतु थी जिनेन्द्रमा रहमा ज्ञानादि नत्र- पर्नु जे वर्णन कर, तेग नेपनी वास्तविक स्मृति के अवधी निशिप मा एप पाप रहिन एरा मान्यतत्रनुं निरंतर ध्यान करई, ने शुधनपनी दिन. प्रायर प्रने संवर ने आत्म विज्ञान- लक्षण नधी, अर्थात माधव ने संबर को प्रात्माने होता नथी. कर्म पुद्गाने ग्रहण करवा ते प्राभर बंदराप गे, अन से पुदगमोनो निरोध करवी ते संबर संगप रे. प्रामाने में पार कर कर्म पुदगमाने ग्रहण करे ने ने मिथ्यान्व, अधिपति, उपाय भने पोग . भर बवाय , अने पार जावना. दर प्रकारनो यनिर्म, पाच मकारना पारिष नया पात्रीश परीपहपहन करवा विगरे जे भाभरना नाश करनाग नावापाने संसार संबर रहेकाप , प्राथना निगेप करनार संगमा मनाउन .. भाना रोध करनार ने प्रिया पण मामा नदी, कपो माया पानानि. मप्राशये परीने अपनी प्रति सम्मकी नवी नो मा पोनेन म. हिंसा, दिसादिक ने पर माणीना पर्याय ने निति मान, पर पालना हनु नपी. अर्थात् पर भीवनु हिंसन पर हिंसा न तेर्नु गाए कार्नु न अहिंसा काहेराय . पलादि हिंगा हिमादिक पर मालीमा सो के, मेथी परनौनी हिंमा अहिंसा परराना समर का पानी दा (ए) नपदेशभासाद नापांतर-नाग ४ थो-स्तन ?ए मो. माटे ते आत्माना चिट्ठपने प्रगट करवामां कारणनून नथी. आत्म स्वरूप मगर करवामां तो प्रात्मा पोतेज समर्थ , अन्यनी अपेक्षा करवी ते तेनी धर्म नवी. परंतु ते हिंसा अहिंसादिक निमित्तनूत ने तथा तेनो सर्वथा निपेय कों नधी. व्यवहार नयमांन विरह-तमान मग्न रहेता जीवो आत्मसम्प प्रगट करवामांत हिंसादिकने न हेतु माने जे. तेथी तेश्रो चित्त याच क्रिया करवामांज रक्त रहे । एटने तो तेना गृढ तत्तने जो शकता नथी. निश्चय पवाळा तो शुनाशुनना । रणरूप ते हिंसादिकने हेतु रूपे कोश्वार अंगीकार कर ले, अने कोड वखन अंगी। र नयी पण करता. केमके जेटना आश्रयो कहलाने तेइमान परिश्रयो कहेला के. पनि जेटमा बायकनां कारणों में, ते सर्वे कोइ वखत साधकपणे-संवरपणे परिणाम पारे भंन कदापि अन्यया पण परिणाम पाम नेयी बाघ हेतुमां को पए जानना नियम नहीं. पण नि आमा पोनेन जावना विचित्रपणा आश्रय संरका . न्याहारसुराळ पुरुषो चारा नया गुरुना विनयने अने आवश्यकादिक किया मान मंना अंगपको बही तो प्रशस्त रागवाला चारित्रादिक गुणोने दि. पंप शुन मायनो मारोप करेले अन तेना फळमा नेद कहे . याप्रमाणे मारुनने मागरे माया भने सरनोद से, पण ते पन्ने संमारनु कारण हो. वीस नमानी द नयी, शुध नये तो संसारी ने सिक यने सरस रे. तो नानिनंग कहेबाप रे ते पण आमा नयी, कर्मनी पर्याय के पार म निगारे, नागनु प्रामान . ने शुद्ध ज्ञानयी युक वीमियी नयन पपैयु र अने मिनरनिनो निर्गध करनार रे सेना ल.नारदमा कायांनी निगर थमा हाप मन मा प्रायः भने निपार्नु पान पर होप तता शुद्ध नाणत: याही माग्न (Fin):मोगे रहत तथा दहन कम करयो, पका नगर्नु मा नीला (पह, मदन कों), प्रश्न गुमि, गति गिर म्यान ने माना 3. 'कर्म नपाना न शान न नाम पुष मदनी गर्नु हगाई पो गुरु विपुल निलंग भी गिर्ग हारगत मृतका कई, , अन ना लीन निषित वर्मा पदमा मम्मान न यापन पातं प्राण शुरु ar, रेमास न तो लिEिmms.ताजी .

ध्याग्यान २७५ मुं. पिरीकरण विशे कड़े रे. (ए) कानमप शुध नपान नाव निर्मग को शुद्ध निया नयथी जाना तो सदा शुभ एका मानीन मजार निर्मग पण कांउन नधी. चर्म अने प्रान्यानो मंशा थोर व्यवंध करवाय. ते अव्यपंधना चार मगर , अन ने पंधना हनुम्प प्रापाना अध्ययमायने नारध कहेवाय . जेम पर पाताना ददधीन पानाना देहने बांटे , नेन प्रमाणे ने ने लाश्या परिणाम पाम- सो प्रात्मा पोनाना प्रान्माए करीनन पान्याने बांध में. जेम शंग्वनो वर्ण वेन बता नेपापिना दोपयो' ने शंग्व पीलो मासम प . तेन प्रमाणे शारानुं ज्ञान उता भिम्पायुदिना मंसारथी जीयने पंधनी पुष्टि पाय जे. जे पुरुषो सांजळीने, मानीने नया पारंवार म्मरण करीने नत्वना सादान अनुनय करे ये तेओने धंधनी युधि म्हती नयी, मनी प्रान्मा पंधरहिन प्रकाश पामे के. वर्मापनी जय धया ने ऽज्यमोइ कहयाप रे. ते प्रान्मार्नु अक्षण नथी; प्रने ने कमऽव्यनीय करवामां देतुनून जे रत्नश्यीय प्रात्मा ते जायमोक्ष कहे- पापले. ते प्रान्मार्नु सक्षण जे. ज्यारे ज्ञान. दर्शन अन चारित्रे करीने प्रात्मा एकत्वन पाय, त्या सर्व कमों जाणे कोप पाम्पा होय तेम तन्काळ नेनायी दूर जता रहे छे. पापी करीन जिम विंग धारण करनागना पण नावनिंगयी मोक पाम छ, ए सिधयाप तथा मनस्त्री पुरुष कदाग्रह मूकीने ते नावसिंगनी नावना करवी. आलपरची एवं मिष्छ पाय छे के प्रान्मान यम अने मुक्तनी व्यवस्था अशुभ नपने आधारन पटे , पण शुद नयने आधारे तो प्रान्माने बंध के मोह कांय पण पर नथी. या प्रमाणे अन्यय अंने व्यतिरकथी प्रात्म नयनी निधय करेसो के. एन. माणे पामिने नत्र नचायी प्रान्मतन्यनो निधप करवो. आ गृहमनयने आश्रय करनार गुपथी पण अति गुश नर कोइ अाप धुधियाळाने आपवं नहीं. केमके अस्प चु. दियाठान श्रा नच्च वियना करनारून थाय , अर्थात् तेश्रो अध्यात्म तत्त्वने दूप. एन पमा जे. जेम वधातर थपेक्षा दुर्वळ माणसने चक्रवनीतुं जानन अहित करना. संथापने, तम अस्प बुधिचाला माएसन प्रा अध्यात्म तल अहित करनारुन थाय . जम अशष्ट मंत्रनो पार करवाची सर्पनो मणि संवानी सा उलटी अनर्थ .नेप्रमा ममा नायनी रोगमा एसरे सर्व बानु पंगे.

(२४) उपदेशपामाद जापानर-नाग ४ था-लेन १५ मा. करनार थाय , तेम वंश मात्र ज्ञानयी 'दुर्विदग्ध पयता कुमिनाने या अध्याय तच अनर्थकारीन जे. केम तो परमार्ययी यातच नाणी शकता नयी. धळी हे नव्य कुमारपाल राना ! सर्व नया पोताना एकांत पननोन भागार राखीने स्याहार्दन पित कर चे, पण निनन्धनी वाणी तो म नपपा के कयु के- चौघानामृजुसूत्रतो मतमभूछेदांतिनां संग्रहात् सांख्यानां तत एव नेगमनयायोगश्च बेशेपिकः । शब्दब्रह्मविदोऽपि शब्दनयतः सवनयपिता जैना दृष्टिरितीह सारतरता प्रत्यकमुघीयते ॥१॥ जावार्थ-" वाचनी मत ऋजुमूत्र नयया थपेस्रो जे. वेदांतिप्रोनो मत संग्रह नयी थयेनो के, सांख्यनो योगरूपी मनगम नयी ययेसो छ, वैशेषिक एटल्ले में- यायिकनो मत पण ते नंगम नयधीन थयो , अने शब्द ब्रह्म ज्ञानीनो मत शम्म नयथी थयेनो ; पण जिनेंद्रनी दृष्टि तो सर्व नययी गुंफिन ययेशी , तेथी तेमा अत्यंत सारता मन्यन जणाय ." आ प्रमाणे गुरुना मुम्बकमळथी प्राप्त वाक्यो सांजळीन कुमारपाळ राना निःशंक थया अन जैन धर्ममा दृढ अनुरागी थया. " सर्व तत्वयी जिन अने आत्मतत्वमा लीन थयेवु एवं गुरुए कह.प्र. ध्यात्म तत्व रहस्य सांनळीने परमात् कुमारपाळ राना संकल्पविकल्पथी रहित झानव्याप्त था धर्मने विप स्थिर थया." इत्यदिनपरिमिनोपदेशमामादत्ता नवदशस्तंजस्य पञ्चसप्तत्यधिकदिशततमः प्रबंधः ।। २७५ ।। पहिल.

व्याख्यान २७६ मुं. साधीवात्सम्य नामना सानमा दर्शनाचार विष. जिनेः समानधर्माणः, साधर्मिका उदाहताः। विधापि तेषां वात्सल्यं, कार्य तदिति सप्तमः ॥१॥ समानधार्मिकान् वीक्ष्य, वात्सत्यं स्नहनिनरम् । मात्रादिस्वजनादियोऽप्यधिक क्रियते मुदा ॥२॥ सावधि-"श्री निधो समान धर्मवालाने मार्मिक कहना . त सामिग्न व्य अने नाव एपने प्रकारे वात्सम्य करवं ने वामय नामनी सातमा दर्शनासार हेवाय वे (१). समान धर्मवाळाने जोन माता पिता विगो पामना करना पण प्र स, गाड स्नेह पूर्वक हर्पयो मर्नु बागाय का (३). माघे सोनु तात्पर्य एवं के समान धर्मवाला त मार्मिक कहेगप . मामवचन भने सिंग ए यमर साधु सात्री तथा केवळ मननवरे पारस श्रामिरा पर्मिक कहेपाय . तेमा साधु सरावीए प्राचार्य, मान, माणिक (माणामुनि), पस्त्री, पान, फनादीक्षित शिष्ण घिगरेनु विशप करीने यान्माय बाई, पन ছানারি স্লা শাসক গাষিকা বা মা কি ন পাৰ খন সৰ सस्य तेनो उपकारादि करवा कर, मन था थाना प्राविधान समारपाल मानी जम योग्य यानगम्य करव कुमारपाळ राजानुं दृष्टान्न. श्री पाटणमा परमधाच श्री कुमारपाल रामा पार नाना तथा पीपर अंगरे धर्मार्य करना ना त्यारे एक हमार ने भागा अंटीना मंत्री महापा हवाहना. तेप्रोने रामाए गुग्वी करमा हता. पारस. पागधी दर पास नेिर साब पीपानी र माप सो हतो, ममन नरठी पिनियां भारी कोई पण साकि रामाने पर मनो मी तेने गमा एक भार दीनार भासार. माणे परवामा बुम पीने पर म एका नगेफ पोरानी प्यप लोहा पादपपा मंदकरो अन्यनो भय कपी, एजादा गोद महेपरी (ममी) पीपाए दापोरीकरी ने दाए मेनार पिकरीना नामा

उदेशनामाद नागंतर-भाग ४ पो-संन ए पो.
नेदरगयी जीनगर मारला गनानी पासे मामा ने पति को
मंजीनियर नहीं मानी अमर मालीन नेणे. भात निनेपानी
नंदा वन कालमा म्यान ना सिरे
कनकननरनिको गना पामे जनी कीजीपी. पती म
गगनगर के “हे नीति : माणिक प्रानी ने का
नवीकी ने जो कालो : " ने माननीन गनाए नसी
जी. नो नेना का निमा मोन गार मि
*श्रीमानी कि कम्नागे पार नगर ने श्रारणे
र सामान, मो या मिरगी रे.
एम निारी ग
* जोल्ने गनमेको बोया के मामीमा
HEETIमरीमा प्रागार पाने
- FEATो गरगोटी भानो मे पारि
RATri "T Aनाका m .
mantART मोने माग मri m
rn IIT मा म को गग की रे. गायी
.:. In am प्रातली
Marna
... निगा ।
#FIRam:41, का गाया ||१॥
MATHRILLE EFm Tamamatमा
** *":"an * * REE TI140 41 42
itter: ५.१rd annul.
.
कार
नामा
+ E ALL. Hinjlistan Hunt

पाण्यान २७६ मुं. साधीवात्मन्य नामना सनमा दर्शनाचार विप. (३५) जिनधम्मपयनाणं, तं चिय नवभंगमुवणे ॥१॥ जागर्थ-मित्र स्वगनादिकनुं बहुमानादि करवायी जवपरंपरा फि पामे मे, अने मिन धर्ममां बनना साधर्मिक- सेवन करवायी ते जवपरंपरानो नाश " पार के. नहीं माधुए साधामकर्नु वान्सस्य करवाना संबंधमां श्री वनस्वामीन दृष्टांत एवं ने के-पहा लग्र मुकाळने सीधे सर्व देशना मार्गा ज्यारे बंध पी गया हता त्यारे श्रीरजस्वामी पटविधाए करीने सकळ संघने मुकाळवाळी मुनिकापुरीमांसा गया हता. तीन रोने विष्णुकुमार विगेरेना इष्टान्नो पण वाचनारे अन्य स्थळची जाणी सेवा. को पनियता प्राधिका पण पोताना पतिनुं लोकोत्तर वात्सल्य करी शके छ सेर्नु दृष्टान नीचे ममाणे--- पतिव्रता स्त्रीए करेधुं पतिवात्सल्य. पृथ्वीपुर नामना नगरमा एक मुनक नामे बार बनधारी श्रावक रहेता हतो. ते एकदा पारने माटे गनपुर नगरे गयो. ते नगरमा एक जिनदाम नामे श्रावक रहतो हतो. तेणे पोतानी कन्याने सायमिक बिना वीमा कोने नहीं आपनो नियम ग्रहण कोसो हती. अन्पदा ते मुनभने नोजन, शयन, आसन, जम्पन, 'चंक्रमण, वार्ता साप विगेरे चेष्टा ओसार्मिक नाणीने नेणे पोनानो पुत्री मोग उत्सवयी परणावी. ते मुशिळा पुत्री घरनु कामकाज करवा उपरांत मनुना मार्गने जाणनारी तेमन निर्मळ अन्तःकरणवाळी होवाची निनर पसिनी जनि पण करनी हती. एकदा तेना पति मुनके प्रति स्वरूपवती अनेउनट शृगार धारण करेसी पोतानी स्त्रीनी सखीने नौइ. तेने जोवाची मुनमने तेणीना उपर गाढ राग उत्पन थयो; परंतु लज्जादिकधी काय पण पोखी शक्यो नहीं. ते सीने मेळक्वानी चिन्तायी तेने प्रतिदिन बळ यतो जोक्ने तेनी पन्नीए नेने आग्रह पूर्वक उर्वळ थवानुं कारण पृथु, एटले महा कष्टे मुन से कारण जणाव्युं. ते स्त्री अति चतुर होगाथी तेणे तेन मनिशेध करवानी बीनो कोइ उपाय नहीं आणीने कंधु के " हे स्वामी ! पावा कार्यन माटे तमे पायो भयो ग्वेद म पाम्या ? मने प्रथमयीन केम कयुं नहीं ? केमके ने मारी मवी मार आधीन ज, नेने हुं जयदी याची आपोश." पठी अन्य दिवस तेणे पोताना पनिने बोल.

संदेशलामाद नामांतर-नाग ४ घो-मनमो. . कर्षक परी मनीन तलाइन्ना पूर्ण करता हवी अंगीकार कर मनमाने ही आर. पस्ने अनि समार होगामी शरमहा करगे के दलन टीने मुली नागो. "मुना योग्य के नेर को. हात?" पहीने मुन्टनी मोर शिनार के "मरमर विरदी महार मनोज दीना का गाना गा निपाम मात. नवा मंज विमान नदिन व किर झंडो काल काली नयी ? - पर ही अनंत मुन्ने आरमार पानी पगडोका कर ३. रमणमा लिन पीन पामोतोमोमानी - गितमा ने अपनी मासाने शिशार; परंतु या मागे माग पान करानी नाकादिक गर्नु जानन पशेमा हुन मार मी गर्ने की पूर्ण कर के नेम करायी जाती तो yri... मी नही पाप. गोप पानं पालन करती मा. মা সম না বা ran IIT कानी गी पागेकी कमी Performintri miriमागीली : rroinframeraman राणे पर नया मारे 7 REPirom (HI) की गुती vnath TETमहार, मगर, म 0 am refent : Amit Air कोशा गाइने + +7 # Rite. TARATHI ... ना ना मानnet ... Trit grorials * : Ramtीही मागणी ..." मा rail य. भापनि हा महामाहा ॥ - RT: HT मा amit . Maina " . -- व्याख्यान २७६ मुं. साधीवात्सत्य नामना सातमा दर्शनाचार विष. (UP) एका मिनेश्वरोए ने हितकारी कयुज ने परनवमां पायेय समान शी में आने गुमाव्यु. मनस्यन्यच्चस्यन्यत, क्रियायामन्यदेव च । यस्यास्तामपि अोबादी, साध्वीं वेत्ति ममत्ववान् ॥१॥ भावार्थ- सीना मनमां कांक होय , कचनमा कांक होप ने, प्रने क्रियामां नेयी पण काय बोरॉन होय रे एवी चरस नेवाळी स्त्रीने ममतापाळी पु. रुप श्रेष्ठ माने जे." चर्माच्छादितमांसास्थि, विएमूत्रपिउरीप्वपि । वनितासु प्रियवं यत, तन्ममत्वविजृजितम् ॥२॥ जानार्थ-नन मांस नया अस्थि चर्मयो आजादन कमारी विटा भने मूत्रनी हामी समान सीमा में प्रिया में मात्र ममतापीम - सम थपेयं जे." गणयन्ति जनुः समर्थवत, सुरतोहासमुखेन जोगिनः॥ मदनादिविषोप्रमुर्छनामयतुल्यं तु तदेव योगिनः॥३॥ जावार्थ-कामी पुरुषों ने जागविज्ञामना मुग्वधी पानानी भन्म सरळ मा. नेतन पुरखने योगी पुग्पो कामदयापी सर्पना विषधी थयेसी रामगंम्प महा च्याधि समान माने . दक पदार्थमा मिय अन अप्रियपण स्वमनोकहितम होय रे . ते तो काश्पण पाए अनिए रेन नही. येतं. ममा पिकापनी परम पापी- तिनो जैद रहतीन नयी. कयु के-- समतापरिपाके स्याम्पियमहशून्यता । यया विशदयोगाना, वासोचन्दनतुभ्यता ॥ १ ॥ जारा-मता गुण परिपत्र पाप, लार शिपया यसबारे (पिपेचा नाश पा) प्रने नवी नियंत योगराय ने प्रामाने बासी (पाली) भने संहनो गाय आ सपा ने यमी ने जानकी. .. W (४००) वरदेशमागाट नाना-नाग ४ श्री-न? मी. मागी. या प्रमाणे गंगना शची पनपता ITी प्रविनी - करण पळवा बायु, अने हमेगा पीतानी पन्नीने जातान न पातानं मुगा नीत सायी. ते नोन तेनी नागाए बिना के " मा माग पनि हन गुगी मन में मता नयी, सेयो त जन्नदायी धर्म पामश; माया निजि ने बागाळ माणम अयोग्य होय , पाण प्रा मारा मामी ने नसी." पछी नसीपेशा सामापिने परखने तथा पश्न पाउनने ययंत सा स्थान बन नंग करवान फल पारगार अंस प्रत ग्रहण कर सहेडं ,पण पानन कार्य सुकर . तेना पार या गा चाय . " इत्यादि वचनो मानकोन मुना पातानी सीमा सनातनी मुनि करवा लाग्यो, पण तेना मनां ग्रननगर्नु सुख शम्पनी जम निरंतर रपटातुं हनुः तेयी ते प्रतिदिन अधिक अधिक पुर्वक थवा माग्यो. ने जोन नेनी पन्नीप हथी उर्वळ थवा कारण पृथु, व्यारे त निःश्वास नांगीन पद पर वांग्यों के "ई मिया ! ने मोशमुखना हेतुनून बन में चिरकाळथी पालन कयु हर्नु ने अननों णिक स्थितिवाला मनकम्पिन मुग्पने माटे जंग करीने मर्न पाए न करे ते अकार्य में कयु डे तेनी चिनायो हुँ पुर्यळ था वं. हो मन व्रष्ट थयेनान एर्नु प्रायश्चिन कोण आपशे ? मारी जावनाना वृत्तान ना कुंजारन घर जान मिथ्या सुकन आपना र दुबक मुनिना जेवो थयो . जीवाने हणीने पत्र में मोटु दुष्कृत कयु, में मोडे उप्कृत कर्यु ' एम कहेवं ने ध्यान वैराग्य धारण करवा ते व्यर्थ अन वंध्य ." श्री प्रमाणे शुल परिणामथी वोझता तेने अंतःकरणथी शुच जाणीने तथा " सीनी स. न्मुख मात्र दाक्षिण्यता साचवा माटे आवहारनो देखाव नयी" एत्री मंपूर्ण परी- क्षा करीन तेमन 'संवेगने वश थयधुं तेनुं चित्त इन्दनी अप्सराओथी पण पालन पामे तेवू नथी ' एवो निश्चय करीने तेणे निशानी सहित सर्व हेबान सत्य री- ते कही आप्यो. तेथी विश्वास पामीने ते मुना शांत थइ विचारवा लाग्यों के "मो. कोत्तर धर्ममां कुशल एवी आ मारी जार्याने धन्य केजणे मारो स्वामी परसीना संगथी नरक रूपी सागरमा न पमो' एम धारीने मने तेमांधी जगार्यो. मने अन्ता रणथी मारी चिंता धरावनारी मुशीन स्त्री मळी जे. तेनी स्थिरता अने गांभीर्य वा ৭ সন অন্য কত্ত বাইন ঘৰ , অতৃগ কৰুে মুক্ত হয় আৰু সুক, মরুল করে কী 'भने पाळपण सहेलु अने ग्रहण करवु पण मुस्केल ने पावं पण मुस्केल, आ प्रमाणे चोभगो थाय छे. तमा श्रीजो भागो श्रेष्ठ चे, चोयो कनिष्ठ है.

नारयान २७६ मुं. साधौगात्सम नामना सातमा दर्शनाचार पिप. (०१) पीमा पिपनी बहार ले. अर्थात् पाणीपी कही भकाय ते नधी. " इत्यादि सी. नी प्रशंसा करीम नेनोन आज्ञायी गुरु घासे नः परस्त्रीगमननं सर्वथा मत्याख्यान करीने करेजा पापनी प्रासोचना बरी. पजी अनुक्रमे पोताना पुत्रने परनो कापनार गोपीन चारित तपादिवस ते सोपुरुप प्रपाळेज इजित कार्य साधो मोशए. खने पाम्पा. "भा प्रमाणे साधार्मिक वात्सत्यना पणा द जे, माटे भाषा पुरुषो मान देखी. ने सेमा प्रव . मा सातमा दर्शनाचारने पालन करनार पुरुपाए पोतानी सर्व श. तिथी मायमिनी निरंतर अर्चा करवी, नथा सेतुं यदु मान करयं. . 4. पद्धदिनपरिमितोपदेशमासादरची नवदशस्तनस्प पद्मतत्वधिारिशतनमः प्रधः ॥ २६ ॥ व्याख्यान २७७ मुं. मनायना नरमे पाउमा दर्शनापार रिपे. अष्टो प्रोक्ता निशीथादो, शासनस्य प्रनावकाः । मार्गानुसारिएया शक्त्या, त एबोनासयंति तत्॥१॥ नावार्थ-"निशीथादिक मूत्रमा शासनना आव मनावक कक्षा , प्रो. ज मागानुसारी शक्तिए करीने शासनने शोनावले. सूत्रमा जे प्राउ मनावरु कहेला जे, ते निशीथ सूत्रनी गायावो बताने. अइसेसोहि १धम्मकदि,२ या ३ायरिय खबग एनेमित्ती । विजा रायगणसम्म अतिथ्यपनाविति ॥१॥ शदार्थ- अनिशायिन अधिवान् १, धर्माथी २, पादी ३, प्राचार्य, नएम्पी ५, नमितिक ६, विद्यावान् ७ प्रने रामममूहमा संमत ए भाउ तीर्थ (1) उपदेशमासाद जापांतर-नाग थो-स्तंन १ए मो. ना मनाक हाय." विस्तरार्थ-जने " अतिशय " एटने वीजाबोधी परम नका "अदि एटले तेजोलेठया विगैरे सब्धिो के, ते अतिशयित ऋद्धि कहेवाय जे. तेने माहे कुंचिक नामना श्रेष्ठीने शिक्षा आपनार मुनिपति मुनिनु अथवा जावी काळे थनारा सुमंगल मुनि दृष्टांत जाणई. ते श्री नगवति सूत्रना पदरमा शतकमां कहे थे, त्यांची स्वयमेव जागी से. "धर्मकधी " एटले व्याख्याननी सन्धि जेने होप ते. श्रीनदिषण मुनि के श्याने घेर रहा हता, तोपण हमेशा दश दश जीवोने मतिरोध पमामता हता, तेवी रीने चार वर्ष व्यतीत थयां, जेमा ताळीश हमार ने वसो जार पुरुषो के जेओ का मातर पाने वेश्याने पर प्राक्ता हता, तेश्रोने धर्मकया मतिबोध पमामीने श्री महावीर स्वामी पासे दीका सेवा माटे मोकभ्या हवा. हु तो कर्मना वशथी पतित प. यो वे पण बीमा दश माणसने दररोज प्रतियोध पमाच्या विना हुं आहार कोश नहीं." एवो पोते बोधेसो अनिग्रह तेमणे संपूर्ण पाठ्यो हतो. ते प्रतियोष पापनार मनुष्याला कोए पण तेनो प्रत्यक्ष एवो दोप पण ग्रहण कयों नहोतो. परंतु उमटाते. मी एवं विचारला के " अहो ! या धर्मकथा कहेनार को महा पुरुष मागे के.के नंग मोहमामा पक्ष्या उता पण पोताना गुणोने जमीनून करी नाग्या नयी. का. जनी गटीमा रपा उतो पण पानाना आत्म स्वनापने मसिन या दता नथी. - ना मामाने पन्यगद परे ! माजा कोइ पण कारणे पतित पये, पाण र प्रापमान या कार्ययी पाग प्रोसरशे. प्राण प्रमाग ज्ञानने . पाrt ने बहन साम् प. प्रा महात्मा मोहसागरमां बून्या पता न चूया भाग भाग महासा वाद का नयी के जेनी आने उपमा पापीर. अथवा सो सरस्पर जापासाने नाग्या मांटम प्रायश्याना यरमा नार म्प पहने र नणार .वीगेको पात कापनामा प्रावी शकला नथी. " इत्यादिक विधि AR गटन वस्यांची ने पाया कंईनारनीमूनि करना ना २. -बाटीएक पावादीनो पर करनार.नना पर वृक्षवादी मारी, जमिन दीवार, वादवितास श्रीशांनिगरी विगरेना तो प्रगार पु: पीली .

व्याख्यान २७७ मुं. मनावना नाम पाउमा दर्शनाचार विषे. (४०३) "प्राचार्य " एटले गरजना निजून एक हमार यसो ने उन्नु गुणोधी प्र. संकत होय ते. तेना पर मनवम्यामी, शयनयमूरि विरेनां टांतो जाणवां ५. "एक" पदेने म तपस्वी. सेना पर हजार वर्ष मुधी ग्रह तप करनार भी विधाकुमार, ३ मासो नप करनार दंदणकुमार, साउ हमार वर्ष सुधी आचाम्स सप करनार मुंदरी, वर्ष पर्यंत कायोमर्गे रहेनार बाहुबो, विषम अजिग्रह धारण करतार पहुदा मुनि,'अगिपार लाख अंसी हमार ने पांचसो मास क्षपण करनार नंदन मुनि, सोल वर्ष मुथी आवाम्म तप करनार श्री जग सूरि तथा गुणरत्न मंन्सर नप करनार संपक अपि विगरेना दृष्टांतो तपस्वीओना चरित्रवाळा प्रथमांधी भाणी सेवा. ५. मितिक" एटने प्रिकाळझानी. आविषय पर वराहमेहरने जीतवा माटे निमित्तशासनी मरूपणा करनार श्री नयाहु स्वामीनुं दृष्टांत जाणवू अथवा दत्तमान (मामा) ने सातमे दिवसे मृत्यु कहेनार कासिकाचार्य- दृष्टांत जाणवं. ६ " विद्यावान् " एटसे मिझ करेस विद्या, मंत्र, यंत्र, युधि, सिधि, पूर्ण, अंजन, योग. आप अने पादझेप विगैरे प्रयोगवाळा जाणवा. तेमां पामानो मध करावामा प्रीतिवाळी कंटकेश्वरी देवीने वश करनार श्री हेमजसरि मंत्रवि- पावाला जाणवा, अने श्रीपाळ रानाने श्री सिधचक्रनो यंत्र प्रापनार गुरु मंत्र- विधावाळा जाणवा. बळी ते उपर त्रीजु दृष्टांत कहे डे के-कोर एक नगरमां एक अति रूपवतो माचोने कोई राना पकमीने पोताना महेसमा न गयो हतो. तेने गे- मो देवा माटे श्री मं राजाने पणो समनाव्यो, पण तेणे गेमी नहीं. पनी एक मंत्र- सिद्ध मुनिए राजाना प्रांगणामां न बुटा पमेशा यांनसाम्रो मंत्रीने आकाशमा ज. माख्या, तेना ग्वमखमादयो राममहेलना स्तनो पण कंपवा झाग्या. तेथी जय पामीने रामार ते साध्वीने गमी दीधी. पाक्षिक मूत्रमा चोथा महा धनना पायावामां " रागव अथवा परम मैयुन सेवई नहीं " एम काई , ते उपर सिप्पे शंका करी के " हे गुरु ! सर्व पुरुषो राग- युक्त पानेम विपो जोगवे , पण कोर केपयी विषय सेवना नथी; तो प शम्द शामाटे मूक्पो है ? " लेना जवाबमां गुरु योख्या के "पाक्षिक सूत्रनी उत्तिमा तने 'भा नाम भागन. Ho (४०४) उपदेशमामा भानर-नाग Ut-ra मी. माटे एकति प्राणु के "का नगरमा पा. मागीपग्गिनिमासीहती. तेणे मंत्रविद्याना बलची अनेक नमागे नागीन गा विमानन्ने काले यश करी सीधा हना, अने ते गालोगो नन सागोनी निांना निंदा करना हर एकदा रानाए पोतानी राणी पासे ते तापमानाशीवादिनी नापार मगाही; पण राणी जैन साधुना गुणोमा रत्त दोषागी नेगे गनान गरी कार पर मन्यक न्यु नहीं. अन्पदा राणीप नगरना नगानमा पगरेता गुर पाम जने नेने करे "हे पूज्य ! या गाममा एक नामी रहे नगपाताना जीवादित गुणाय न राना सहित समस्त परिजनांने पाताने वश करी जीधा , तंत्री ने यो नितर न साधुअोनी निंदा करे , अने जैन साधुओ नगरपां प्राो तपने को प्रादागतिक पण प्राप्तुं नयी. प्रारी सो पाएं शहर मियान्वयी व्याप्त थ गये थे, नेनो जो माप उद्धार करो तो यह सारं. " ते सांनळीने एक मंत्रविधायी सिद थयेना मु. निए कोप करीन ने तापसीk शीननंग करवा माटे आपण विधायी गर्नु प्राकरण कयु. एटझे ते तापसी त्या प्रावी, अने एकांतमा रहेमा ने माथुने जाने कामदनी बिहळताथी तेनुं शरीर कसा लाग्यु, नेयी “माग कामन्चरर्नु प्रापर करो" ए प्रमाणे दीन वाणी बोलती ते तापमीए पातन ते साधुने प्राझिंगन कयु. मुनिए पण तेना महत्वनो नंग करवा माटे ते जननिंदक परिवानिकानी साधे देपयी जोगविनास को. त्यार पठी ते तापसी त्यांयी नासी गह. अनुक्रमे तेनुं उदर में ळोदरनी जे गर्नया वृद्धि पाम्यु. तेथी लोकमां तनों प्रथम नेवी गुणस्तुति थती हती, तेवीज दोपनिंदा यवा लागी. पत्री राणीए राजाने को के " हे प्राण- नाथ ! तमारी परिवानिका ब्रह्मचर्य जुओ. पापम्पी दंननो समूह प्रगट थयो. शी- सरूप वख्तर धारण करवामां तो जैन मुनिोज समय चे, यौना नथी." ते सांग- ळीने राजाए कां के " हे प्रिया ! तुं नतावळी न था. कोड नम्वत ते जैन मुनिन स्वरूप पाए देखामोश." एनी राजाए पोताना एक सेवकने शीखव्युं के “तुं साद एयादि गुणयुक्त एवी रूपवती सूर्यकांता नामनी वेश्याने अपने नपवनमा रहेका का- मदेवना चैत्यमा रात्रिना आरंजसमये जजे. पली ते चैत्यमां कांक धर्मना मिथी पेक्षा मुनिने लोन वतायीने सावने. पनी ते यनेने तेमां राखी तुं बहार नीकली जश्न पारणा धंध करी मजबूत ताठु मारजे, अने अंदर एक पट्यंक तथा चुआ चंदन विगेरे अनेक प्रकारनी नोगसामग्री मूकी राखजे." ते सेवके राजाना का प्रमाणे वधू कर्यु:

-- व्याख्यान २७७ . मनायना नामे पाउमा दर्शनाचार दिपे. (४५) पेक्षा देनरहित मुनि पण ते पत्पपा पेठा. पनी पहार नोकळयानो मार्ग नहीं मळ- यायी तेमणे विचार्य के " अहो ! अनाजोगे करीने हं आने मोहनारमा सपापो ९. पने आ पेश्याना हाव नारनो तो तिन मात्र पण जप नयी. परंतु मातःकाले जैन शासननी अपदामना घशे नेज पान मनमां रे . " पत्री न वेश्यार नेनी अनेक मकारे विमरना बरी, नोपण तेणे पानातुं धर्य पूरघु नदी. मे मुनिए विचा के " . के में कारणसर संपनी कार्य क हनु, पण पाने जो गगची टुं ने प्रार्प कर सो जगर मारा महाप्रत पी गुपनी हानि याय, माटे पायजीव देव गुरु माशी. गीकार करेला पंग महायतोर्नु पालन करनु नेन गोय. "एम विचारीन नवं रनो- हरण निगरे मन माना पाने दीवाची मळणीने जमीन की माया माने - ध्यात्म म्प अमन नारसिंग धारण यु. परिणामे सान जाने ने नम्म मारे शरीर चोपमो. श्रावी रीने प्रवधूतनो थेर धारण कर कारबानी नेम यो गोर. पौने पानी राषि ध्यानन परपणे निर्गमन करी. पेली या ना मन पराम पतारीने गट पाकी गला अने पानी की उपाप नहीं मायापी निधारा पर गद. माना धनां राजा पोतानी राणीमो मंन अनेर, पीसोरो महिला- नमा माया. रोके ताटे यार, तो अंदरथी "प्रागनिरंजन नगपापने ना. पशदने मोटा साथी घोलमा अने शरीरे नग्न, पागधारी, प्रवि), प्र. समस्त रो र प्रयत्न योगी के जेगा भाग्या शरीर जमीनीमको पहा नीकम्यो. ने गोदने लोक पपतार पाम्पा. में पपने गली ग बाईक " स्वामी ! समा रहने समय प. या ना मोर योगी नीको पान मा. धु सो मची. "पती रामाए पोताना मेवाने पक्ष के “मास !" सर बोयो-“हे मी! सानी मा मात्र गरबा पार पजी गई मालती मधी." त्यारे गमाए थे याने गkि in rot. या पोरी के मामी ईको मनि It is पगाची पाने पाती गर, पण तेणे नोनी पागनी META पाप ती पहा पांगशनि पनारी. प्रा नगमा तना मेरो योनि नदी. "I RATE गर्ग न जाणीनगना मनिरोध पासो, प्रन ले पाताना पिन, रि- प्र पुरनमाने अन पमय करी. नवी मन गारमोना हान.पान. निrTET पाग विगरे गुणो नगरपो मारा नदी, प्रा है त गनीमत मा CETी चर !

(०६) उपदेशनासाद नापांतर-जाग यो-स्तंज १५ मो.
प्रमाणे ते सापुर जैन शासननी प्रजाना करीने फरीधी मुनिष अंगीर
ध्रने अस सापमान तेथे पोतानो आत्मपर्म प्रगट को. आ विवासिमर्नु के
नाय. युनिसिप उपर अनपकुमार विगेरेना दृष्टांती जाणवा. योगसिक
मासिफि गिरेना जाणवावाला श्री काक्षिकाचार्य विरेनां तो जायक..
मरिया मनावमा गणवा. 9. पाउमा " राजसमूहपां संमत " एटले राजा
सन लोके मार करना नागवा. 0.
श्रा आ जैन धर्मना नयोतक जे. ते मोना अनावे जैन मननो महिमा प्रति
दर पदी नयी. माटे ने प्रोने जैन शासन प मासादना सन समान गएगा
" दर्शनाचारना विचारने नागनारा प्रने शासनना महीन्त मनाए
नाम पानी सपत्र शक्तिने गोपनी नहीं. पण ममग्र शनियो शामननी ।
तदनलाम करो.
..
मालदिनारिमादेनमासादरली नादशम्नस्य
सपनायविकशिनतमः प्र॥२७॥
व्याख्यान २७८ मुं.
सा माना पारिवागार कहे रे.
दाप गायिय, मानगाया प्रकीर्तिताः ।
नाएर पागायागः, समुपाम्या मुमुनिः ॥ १ ॥
-न पुनी मा माता नो कपी ने आम
रायम पाल गा."
नारा, मागिता का नागिन
रानी गनिए नि ग्राा मानो
वागढना, पंचदिमिति निति निहि।
मानयाग, रिहा होइ नापयो॥१॥

" व्याग्न्यान २७७ मुं. आर भकारना चारिमाचार कहे छ. (10) भावार्थ-पांच समिति अने प्रण गुलिए करीने मणिधान योगथी युक्त थ- सो पा चारित्राचार ग्राउ प्रकारनोबे, एम जाणई. मथप समितिरूप पांच मकारना पारिवाचारमांधी इर्यासमिति नामना पहना मकारनुं वर्णन नीचे प्रमाणे - युगमावावलोकिन्या, दृष्ट्या सूर्याशुनासिते । पथि यत्नेन गन्तव्यमितीर्यासमितिनवेत् ॥१॥ भावार्थ--"गामानी धुसरी प्रमाण आगळना जागो जोनारी रहिधी सू. पना किरणोपी प्रकाशमान एवा रस्ता उपर यत्नपूर्वक ने चामवं ते इपासमिति कहेवाय जे." आ शोकमा 'यतनापूर्वक चालवू ' एम कधु ने तमा एम समन के 'मु. व्य लिए तो साधुए निरवय स्थानमा रहीने स्वाध्याय विगैरे धर्मकृत्पन करवां । नहीं कोऽने शंका थाय के " मुनिने ज्यारे निरवध म्यानमा रहीने धर्मकृत्पन कर- वार्नु , त्यारे साधुओने निरंतर नवापी विहार करवानो नगवाने शामाटे उपदेश का ? " लेनो जात्र आपे जे के " नवकप विहार करवानुं ने नगगने को ते पण घणा गुएना हेतु होपाधी धर्मनी छिन माटेन कई ले नयां पण रात्रे प. कुनो विषय नहीं होगायी प्रति पुष्ट प्रासंचन (कारण) निा चासवा हासवानी माझा मापी नयी. दिवमे पए ३ जीव निकापनी विराधना गळवाने माटे पणा सोकोवम चालेका मार्ग विहार करलो, पण आमे मागे धाव नहीं मां पण पो- माना पायी प्रालीन प्रागळ चार हाथ मुधो (युग प्रमाण) क्षेत्र (पृथ्वी) ने प्रश्न काची माटी, जळ, वनस्पति अने पीन विगेरे स्थावर अने कुंयुबा कीनी विगरे प्रस जनुनी रक्षा माटे पगले पसे सारो रीते जोड्ने चास. 'रया" एटमे गमि, तेनी ने “ समिति " एटो सम्यक् प्रकारे मिन प्रवचनने अनुसारे इतपः मात्मानी प्रवृत्तिम्प चेष्टा करवी से " या समिति" वान्दनी अप . मागळ जे प्रण गुप्ति कहेवामा प्रावशे से प्रतिनी निरतिस्प होगाची मा प्रन समितिमा कोश जेद के एम जाण. हवे गति करवी, ते पण प्रासंपन, काळ, मार्ग भने यतना र पार कारणे कराने नियमित रीते कावी. तेमां "प्रासंपन। ज्ञानदिक मा. ' काले मूत्र ने मेलो अर्थ एपमे रूप आप र ने (४०) उपदेशनासाद जापांतर-नागपो-स्तन ए मो. -- चारित्र. ने प्रत्येक ज्ञानादिकने आश्रय करीने प्रयया ये ना संयोग कसरीन सय करवानी अनुका प्रारी छे; परंतु ज्ञानादिकना प्रासंबन विना गति (बिहार- आ) या शके नहीं १. "कार" पटने गमननुं प्रकरण होराची मरना परमारे दिवपन जिनेश्वर कहेसो २. " मार्ग" एटो उन्मार्गनी लन सौ पुष्कळ बासना होय तो मार्ग कयो उ ३. अने "यत्ना" प.म.क्षे. ने जाना है करीने चार प्रकारनी में समा 'द्रयने आप्रवीने याना की पसे युग मा पृथ्वीमा रहेका जीनादिक गने नेसर जोर से. 'कोपी पर हनी' से सुन प्रजापतीने नोग्ने माने. काळग्री पाना कशी नग्न का गति करती नेटला काल सुधी रोग राखी भने ' सली ले डागा ना ने. अर्यात् शब्दादिक इंडियोना दिने । माग्न मागने का तनी दानं नाम न. केमके नेमनी त्याग नहीं माप कमाया गनिमामीनों को व्यापार गयी.. सपी हार गरी प्रयानि दर गोणी मार्गमा रिमा मन नी. लेपन प्रति गमी बोगी मामुपमा लिने ना गंगा, मारे नागोग पर गमन का 1. पानी मिति पनि काना मनिने गगिन माणीको T), प्रीति गमितिमी ... mmmm नापी शामिनी या जा Karama मा हामीमा trinam T. MA पान मनिन म पानी - it पर मादन पापिन रात. नानिमा गमितिमा En are Trinilamhalin २ai "Trict Ext: मी "NET in ... Treati +N गा।

ध्यान 990 में प्राउ मारना चारित्रागार कहे हे. (U०ए)
विदुरी मार्गमा एग करानी पाए नग्या न मळे नसी थी देमकीओ जोडने ते मुनि
मागविनियो अनि मापान पाउना रही गया. तेवामा ने देवनाए मापाची हाथी-
ना टपदलाई गुमर गारे याए विष्णु नेची पाग ने साधु विडळ थपा नहीं,
मेमन नाजी गनि के कुदर्शन पासवानी गनि पण प्लीकारी नहीं. त्यारे ने देवना
मिला माणमो पूरपा गाधुने कटेया लाग्या के “ हे अपि ! हाथीमा रस्नामापी
एकदम दूर नता रहो. दर मना रही. " पान मुनि तो पोताना मनापांज स्थित
रण. नेरायां हापीए प्रारीने ने मुनिने पाली प्रकाशमा जगण्या, नीचे पृथ्वी
पर पस्ता साबुए विनायु के " मागे देह प्रमानन कर्या विनानी देस्कीमओयी व्या
पृथ्वीपर पदो, नयी गणी देकी आनो विनाश या जश." पा प्रमाणे देवनाए
पोतानी मई मकारनी शनि वनावी पण मुनि र्यासमितिथी प्रष्ट या नहीं, एट्झे
पोताना कानयी तेमन मा बाथी मुनिना नावनी निवळता जाणीने ते देवता
मगर भयो, प्रने पाने करेसो अपराध रखमाच्या. पनी सर्व रत्नांत कही धनावीने ते देव
सपक्तिम्पी रन्न माम करी स्वर्ग गयो.
"मा प्रमाणे बदन पिनी जम यासमिनि नामनो पहओ चारित्राचार सबै
मुनिए पाळची. मो. नेनु शीळ जोड्ने देवना पण मिथ्याटिपणानो न्याग करी
सम्यगदिया,
स्पददिनपनिमितापदगभामादरता नवदशम्तनस्य
एमतत्यधिकशततमः मधः ॥ २७ ॥

व्याख्यान २७९ मुं. नानासना वीना मारिनारसिं. हिनं पसजीवानां, स्वस्तदोपं मितं यनः । नर्मदेतास्तव्य, नापासमितिरित्यसो ॥१॥ -माजीनेने रहित नमन सि (प. ई-ने नाम नाममिति कार" दिन aimire प्रा. ramiri- माया, सोने गया । मजोर गितागु राग ॥१॥ TET परिनिगु संगाए । Time नाग नामि ॥२॥ ' ' . In R. हा नप, माना it fit . पण नागा भीगा . ५ - १.ni: Ter fat 2 " मा मानव Mirail माग मhna * 40mARAT HERE tut 1 1 . १ . म व्याख्यान २७ए मुं. नापासमिनि नामना योना चारित्राचार विप. (४५) दूर करीने पती चाट्या भाय, मी बहु मा " एम ने बांश ते हास्य टोप नआएको (५). कौ पण अशाप करीन कोइना पराधी जयने घी " में प्रा कार्य करें नथी, कोई योगाए कयु दशे " एम ने योग न सय दोष जाणवी (६) जर्नु .. धांत पागल कहेवामा प्रावशे एवी रजा मालीनी जम मुगानाशी (चाचणाची) विचार बिना परमा अवाद घोसपा ने मुग्वग्ना दोष नाय! {७). सोयादिस्ती कयामा "अहो! या सीनां कटाइ विष तथा सायपादिक केयां गंदर ?' इत्या. दिघोस अथवा शुरनमान फेवकीना जीय रोहिणी म्बीनी नेय बाल ने कि- पा दौर जाएवो (0). प्रही मुग्पाना दोष नपर मंप्रदायागत रजा गावातुं न कह...- रजा साध्वी दृष्टांत. श्री महानिनीय गृत्रयो वायु में श्री महावीर मामी एकटा देशनापा एकान माय बुवारय बालवायी रजा नामनी प्रापी पहा मी." सांजळीने गानय गरे विनिता के "हे जगवन :रला गाजी कोण: अने बागोमायो पाप नपान कके जनी मा प्रमाणेनी मागिर माप वर्णन करो?"गवान योध्या के " हे गानप : प्राजालमा पर नामे एक माना हना. मना गन्धमा पनि सानो प्रने पारगो गालीगी. तेना गन्जमा प्राण उग्राला 'पा, आपाय ( गम) प्रने गांधी पात्रो) ५ प्रण माननुन नल पपरा हां, गोथी जानुं पाणी पीपा नो. एका रना प्रार्याना शरीरमा पूर्व मर्मना अनुनायी गृष्ट मावि कप पान जाने चीनी साधी और नने एक " हे एपार गंयप पानीमा नेप:" मनळीने पापामची घरायसी गला घोसी के "या मागम मार rant शरी नाट घ." सनी "माणे पण मामार भट माझी " गगनीमान विचार पपी. तमांना एर. माधवीए विचार में হাবি মা গা গা মং? ঘিা না যায়, শাহ মাঃ খ तीश नहीं. कई जा पारयानो अनादि पर निगा की पिया नी. पानं नो पूर्व सपान कोरि पदोनही विधानानं नीमनी प्रामा मदा पो माना गयपन रोड़ी: "पर पान ने " (४१) रामामाद नाना-जागयो-तंज मो. सि मुनि वायी ने माजीने का ज्ञान दलम घ. नरतन देवर रे महिला को जीधनाने अंने रजार कालीन महान करीने पर के रे मात कसा सिंचाई यदिक व्यापिन पार पा" काशीर कप के "" र ने रीननी दाना ने मिताहार मानेर गीमनीची धोसो हनी. मनी से आने पर भास्नान जमेली मानीला मोहना नसली समिती पी. त्री माननी: देवी नारी जेम पोमा मापा ने प्रार्ग न करे नगरे दुदी तीर नने ने कम फळ नका . नेमा मागु भो मिनिमी. ने माननीने रमाए पुर के "ह नगान गाई पानी -फानी पारीर सागार के नती: काली के रगा मोसी के "नमेगा. नमाग से :"एक के “पार गगनी शोविगो में ग नाम परिपामा सेशी गोगशे! गोपाईले Pratो. पाभिनालीगीनी शुदि irriti irri ITEMS पीपी माझा "ret Infinा नोन पगारे Prer:नी मनमार, ne ke fire seोमा * ::rrr... या पाश. पान३२ ! inhinानी - *. पानी 11 milarm MP4, नागना Rof rift rst artan f. ***** Arra PER Reमरे. . । . Horriagी REATI 4farrati 27t ५ .. व्याख्यान २८० मुं. एपणा समिति नापना श्रीमा चारित्राचार विरे. सप्तचत्वारिंशता यदोपेरशनमुजिकतम् । लोक्तव्यं धर्मयात्राये, सेपणासमितिर्नवेत् ॥ १ ॥ नाबार्य जे सुमताळोश दोपरहित प्रशन (आहार ) धर्मयात्राने मादे धापरई से एपणा समिति कहेपाय जे." नेनो नाबार्य दृष्टांतधी नाणी मेवो. धनशर्मा साधुनुं दृष्टांत. अति नगरी घनमित्र नाये पणिक रहेता हतो. ते एकदा गुरु पामे धर्मोप- देश सांजळीने प्रति वैराग्यमग्न यो, तेथी धनशर्मा नामना पोताना पुत्र सहित मेणे दोघा सीधी. अनुममे ने पन्ने शावमां निपुण पया. एक दिवस वीजा साधुनो. नी साथै ने पमे मध्यान्ह समये एखगपुरना मागे चाल्या. ते पखने जयंकर प्रीम - तुना सूर्यनां किरणो परवाथी ताप पाशों ने पाळ साधु उपाधी वीमाश्ने धीरे धीरे चासवा लाग्यो, तेथी बीना साधुओ तो भागळ चालवा मांडया, पण धनभित्र साधु पुरना प्रेम रूपी पाशवी नियंत्रित होवाची पारळ रया; तेवापा मार्ग पर नदी भावी. से जोऽने पिनाए पुत्रने कार्य के " हे वन्म ! तारी हावी हुँ धार हुँ के मुं सपाधी पानव पाम्पो रे. पण मारी पासे पामुक नला. मी तेथी शंकर ? योग्य क्षेष अने योग्य काळ दिनानु जन मुनियाने तो काप नवी. सो हदे पा नदी भळ पीने तुं तारी हपार्नु निवारण कर. केमो युधिमान पुरुषोए निषेध करेगुं प्रकाप पण भापतिमां कर पौडे. ते विष को के.- निपिष्मप्याचरणीयमापदि प्रिया सती नापति यत्र सर्वथा । धनाम्युना राजपथेऽतिपिच्चन्ने क्वचिबुधेरप्यपधेन गम्यते ॥ १॥ जापाई-निधि कार्य पर आपत्तिमा कर जोए. मी सन् प्रिया सर्व भकार सर्वत्र रक्षण करती नथी. वो वहन पेपना जजयी राजमार्ग अति आदर-

(१६)
उपदेशमासाद नापांतर-नाग ४ थो-स्तन ? मो.
तो जोड़ने घनमित्र पण हर्प पाम्यो अने आगळ चाट्यो. पठी वीजा साधुनी पण
पाथी पीमावा झाग्या, तेमने माटे ते. देवताए नक्तिथी. मार्गमा गोकुन विकुक्ल
घी तक विगैरे अपने साधुओ स्वस्थ थया. त्यांची आगळ चानता ते साधुप्रोमांच
एकनी वाटिका ते देवताएज पोतानी ओळखाण करावा माटे जूनावी दीपी. दूर
इने ते साधुने पोतानी वाटिका याद आत्री, एट्ले ते साधु ननो रह्यो, अने पाग
रीने ते स्यान गया तो त्या पोतानी नपधिनी वटिका जोड़, पण त्यां जे गोकुळ ,
तुं ते जोयुं नहीं. पठी ते उपधि सहन सर्व साधुनी नेगा थ, तोण " उपधि मन
पण त्या गोकुळ तो नयी " ते वात सर्वने जाणावी. ते सांजळी सर्व प्राय पाम
विचारवा माग्या के " खरेखर कोइ देवताना अनुजाययी श्रा वनमा गोकुळ वयु
तुं. " तेवामां ते देव प्रगट थाने पोताना पिता सिवाय वीजा सर्व मुनिओने नम्पो.
वखने " आने केम नम्यो नहीं ? " ए प्रमाणे साधुओना पूनवायी ते देव पोताना
सर्व वृतांत जणावीने कयु के “ सचित्त जळ पीवा माटे मने ते वरखते तेणे संमतिमा
पी हती, तेयी तेने पूर्व नवना पिता उता पण में प्रणाम कयों नहीं. तेणे स्नेह
मी शत्रुनी अवं कार्य कयु हतं. तेना वचनयी जो में सचित्त जनुं पान कयु होग
नो मने अनंत जवनमण मात थान. कयु के-
स एव हि बुधैः पूज्यो, गुरुश्व जनकोऽपि च ।
शिष्य सुतं च यः क्वापि, नेयोन्मार्ग प्रवर्तयेत् ॥ १॥
जागर्य-"ज शिष्यने तया पुत्रने कदापि उन्मार्गे प्रचर्नाव नहीं, तेन गुरु अ-
ने नेमनिा गा माणमने पनया योग्य वे."
प.प्रमाणे कहीने ते देव मंगै गयो, अन साधुनाए पाग तेनी प्रशंमा करता
प्राग बिहार कयों.
"नेम धनगी नामना पाठ. साधए ने,वग्यते अनेपाीय नळ पान कर्ण
नहीं, नेय मा माओप, पापरहित याने या चारित्राचार- पालन कर
.
इत्यदिनानिमितानमामादाला नाशनम्य
श्रशीविकशिततमः मधः ॥ २० ॥

व्याख्यान २८१ मुं. मांगा नपा पानपा नारिमाचार विप. माय मोच्यं च धमापकरणं प्रत्युपेक्ष्य यत् । प्रमाय चेयमादाननिष्क्षेपसमितिः स्मृता ॥१॥ नागप-"धना नपगरणा जोड्ने नया ममानीने सेवा अथवा मूकवा, ते प्रादाननिष नानी पोची ममिनि कही . " प्राषिक ने रमाहरण. मुग्यवनिका गिर अने आँपग्रहिक से संघारो, दामो सिंगर भने पर्छ पण को प्रयोजन मांटे धूळन तथा काष्टादिक जे से पोते जान नपा पमिहीन हम्नादिरमा ग्रहण करवा, अने तेवीन रीते पृथ्वी विगेरे टपर पात्रा ने सर्व पातु मघम नेत्रबसे जाने अने रनोहरण विगेरेयी प्रमानीनेन सैवी मुली, बिना नहीं. केपके जोया ममार्या दिना सेवा मूकबाथी सक्ष्म पनक सीन फुल) ना कुंयुगा, कीमो विगरे जीवोनी हिंसा घाय, अने तेथी चारित्रनी घिराधना पाय. कदाचिन् बागी विगेरे मसे तो प्रामानी विराधनादिकनो पण संभव पाप. पवादिनी पमितहणा पण तेरा प्रकारे करवी के जेधी वायुकाय विरेनी मरा पण पिरापना न घाय. कमक ममानना अने पहिणा जीवनी दयाने माटेने करवामा मात्र मेपी में बने मियामा मापुए अन्यंत ममादरहिन पर्व पमियेहणकुएंतो, मिहो कहं कुणइ जणवयकई वा । दे च पञ्चखाणं, वाएइ सयं पमिच्छ वा ॥१॥ पुढवि आउकाए, तेउवानवणस्सस्तसाणं । पहिणपमत्तो, उन्नं पि विराहणो होइ ॥२॥ जावार्य-पमित्रहण करता करता परस्पर वानी करे अथवा देशक पथलखाण प्राप, काइन पंचाये अयमा पनि वांवना प्रहण कर नो नेम करता काप, असाय, तेसकाय, वायुकाय अने धनम्पनियय नया प्रमायनी पनि ममादी साधु घिरापना करे ." १-२. ने प्रमाणे शरीरनी ममामना करवामां पण ममादरहिन पवं. ममभवं- " (४१) उपदेशमासाद जापांतर-नाग ४ श्रा-स्तन १५ मा. नावकसधिरि धूळयी जराएलां वखानी प्रमार्जना करता केवळझान पाम्या हत. तथा कोर सोमिन नामना ब्राह्मणे दीका बीधी हती. तने एकदा गुरुए नामांतर : वाना विचारथी कयु के 'पात्रादिकन। पमिश्रहण कर.' एटने ते मामिझे पनि हणा करी. पनी का कारण वनवाथी गुरुए विहार को नहीं, एटले फरोने गुरु तेने क' के " पात्रादिक प्रमानना करीन तेने स्याने पाग मूक. " त्यारे सोमिस शि. प्य धोटयो के " हमणांन पामोहण करी में, पात्रादिकमा सर्प पेसी गया है। वारंवार पनिवेहण करवानें कहा जा ?" आ प्रमाणे तेनुं अयोग्य वचन सांजली शासनदेवताए क्रोधयी पात्रमा सर्प विकुया. ते जोड्ने सोमिन जय पाम्यो, अने गुरु पासे क्षमा मागो. त्यारे गुरु वाट्या के " ते कांड मारुं कार्य नयी. " पजी देव घोरो के "ते साधुने बोध करवा माटे में सर्प विकुयों ने, केमके सर्व कार्यों मुनिए प्रमार्जना पूर्वकम करवानां ." ते सांनळीने सोमिन्ने आदान निक्षेप समिति धारण की. अनुक्रमे ते केवळझान पामीने मोके गया. हवे परिष्ठापनिका समिति नामनो पांचमो प्राचार कह डे. निर्जीवेऽशुपिरे देशे, प्रत्युपेट्य प्रमाय॑ च । यत्यागो मलमूत्रादेः, सोत्सर्गसमितिः स्मृता ॥१॥ नावार्थ-" निनींव अने पोशाण विनाना प्रदेशमा जोड्ने तया पुंनीने मन. मुत्रादिको त्याग करवा ते नसर्ग समिति (परिष्ठापनिका ममिनि ) कहेबाप के मुनिए मूष, पुरीप. श्लेष्म, मुक, कर्ण नया नत्रनो मेन विगैरे. यह. पार विगरे ने कोई वस्तु परश्वया योग्य होय ने सर्व वस्तु; मी घास, मंहरा, मृदम कुंयुवा, कोक, मकामी विगैरे न होय तवा अचित म्यानके यमना पक पवरची. 'यतना' एस मूत्र, नळ विगैरे प्रवाही वस्तु थामी चोकी पृषा पृथा प्रदेशमा पाठवत्री के नथी नेनो यो चान नहीं. अने नरतम मुकाइ माय. प्रशन विगग्ने चोळीने पास के नयी कीमी, कामी विगरे नमो पो नहीं.. सामादिकना अनि मृघ्र कामा कन्या के नेयी गृहम्योना उपयोग रूप से यरिस ( म्यान ) ना गुणा नगराध्ययनमा " प्रणायायममझोय सा गाया वेता प्रमाण-'अनापान ' म पाताने प्रथा बीमा मंग 44 पाहार, जल नसाग.

प्याख्यान २०१ म. गापा नया पाचमा चारित्राचार विष. (४१) पवारंवार जई प्राथु नयी नम्र अनापल म्यनिस कडे. 'प्र. संशोक 'एटो पनि दर उतई पण कादिकना व्यवसामने सीधे ज्या पोनाना पाना सायुमो विगरे पण जोशाक नहीं नई म्यान ने असं मोर कंकाय . अहीं - नापात भने प्रलोक एवमेना चालिगा करा, तेमा प्रथम नांगो शुद्ध, निर्मा बनायी एक दीप सागनी नयी. तथा म्यानके पावरा म (१). "मनुए. घानिक ' एटसे ज्या को नामनादिक कर नो मेथी शासननी डाह पाय तेईन होप ते म्यान अनुपयानिक कहवाय. नेपां उपयान प्रा मानो , मंपन (पा. वि) नो, भवचनी अने पोनानो (२). 'समयमित'. पटने में पान घु नी न होप. सरखं होर है मम मित्र के वाप रे नी पदित होपनी लो मूष पुरीप करता विशीर्ण पाय, थी उसायनी हिंगा पाप, भने पारिपनी विगपना थाप ( 1 ). "अशुपि र तृण, पर्ण गिरे या न होप ने पिर स्थान कहवाय के. शुपिर म्यानयां परायी जागिरे होय तो ने ससे रे (४). 'अभिरकासंहनं ' पटने म्यानो जे अनुमा प्रतिगिरे अगापराना पापी निनीर बरसा होग, तेन भनुमा ने न्यानो मनिलामाल बगाय रे. माटे मा. सना ममाएपाली में अनुमा ने स्थानो शुभ नाणा सार पी पीनी Fin स्थानी मित्र माना: नयन ने स्याने एस वकाल मी यहम्पी महिलगाम मग होप ने पान शारकी गुपी म्यामिम पर शुद म्यान भाण, स्थार जी नाण (५), 'विस्ती ' एस नरन्पपी माया नया रिज एक हापना हो. प, अने उलटवी पार योगननो होप ने म्यान विस्तीर्ण बहेनाप ने नर प्रमाण मा पक्रवर्तिनी मेनाना निशा माण, अपर मप ममा माई (९). 'पुरवगा' एटमे में गंजीर (ई) यान होपरगार बहराप रे.नी. मे আঃ গ + র থ না যাব। স্মৰ সুমি খাব । मरन्प माणई, अने पांच प्रांगधी पारंजी ने विशेष हाप से अवष्ट माई(s) :. नागएर उपपनाकिनी अनि समीप न होते अनामत रहसपने, प्रापम (मीना द. घाम भने भागमभन मारम एक देवामप, हवेती, गाम नपान, सेमर, पांगगिनी ममीप दानपान मावीपमनी मने पलानो पात पापमाना दोषो मेरो भर it main mirrita .

(४२०) उपदेशमासाद जापांतर-नाग । यो-स्तंन १५ मो. . देवाझयादिकना अधिपति साधुए समीपमा त्याग करेला पुरीपादिकने कोइ चार र में पीने काणे नखावीन ते स्थान साफ कराये, तया ते चाकरना हाय धोवरावे, तेवी संयमनो उपधान थाय, अथवा ते स्थानना अधिपतिने क्रोध आवायी देने की कदाचित् नामनादिक करे, तो तेथी आत्मानो (पोतानो) उपयात थाय. तथा 'जा वासन' एटझे उतावळना कारणथी नजीकमांज परवे ते (0). "विनवनिं । एट- सें जे पृथ्वीमां दर विगेरे कांश निज न होय ते विनवर्मित स्यमिझ कहेवाप रे (ए). तयां 'समाणवीज रहित ' एटले स्थावर अने जंगम ममग्र जंतुजातिश्री र हित जे स्थान होय ते.प्रसपाणवीजरहित स्यमित कहवाय रे (१०). प्राइस पदोना एकसंयोगो संयोगी एम जंग करता एक हजार ने चोवीश नांगा थाय रे. तेमां बेझो दश पदनो थयेनो नांगो मुख्यताए शुद्ध छे. तेवा स्यमिक्षमा पुरीषादिक परश्वg.. आ प्रमाणे परिष्टापनिका समिति श्री ज्ञातासूत्र नामना बहा अंगमा वर्षका श्री धर्मरुचि साधुनी जेम पाळची. श्री धर्मचिनुं दृष्टांत. एकदा श्री धर्मयोप मूरिना शिष्य श्री धर्मरचि मुनि गोचरी माटे गया हा सेमा एक नागश्री नामनी ग्रामणीए कवी मुंबमीन शाक वहोराव्युं, से तेणे गुस्ने बता'. गुरुए ने शाक अयोग्य अने माणनाशक नाणीने शिष्यने कके " या कने शुरु स्यरिस परठवी प्रायो." एटझे शिष्य उपर कही तेश.मकारनी स्वदिक भूपिए जाने बिचायु के "आशाकमा एवो शो दोष हशे के तने परउवा माटे गु. रए आज्ञा पानी ? " पनी नेना दोपनी परीक्षा करना मार शिप्य ते शारमाधीत सिंच पृषी पर मायुं, तेना गंधयी मुग्ध थप्ने अनेक कीमो त्या प्राणी, भने नेनो ग्म सनान नकाळ मृत्यु पामी. ते नोइन ने माधुने दया आश्वाची सोणे कि के " नि घमिमां पण कमायो विगैर दरथी आये, तो ही शुरू कर मिसनो रोइ पाकाणे जणातुं नयी, अन गुरुए तो शुभ स्थतिमा भने उवानी प्राधा प्राी. नेयी माग शरीर में बोजु को ध्यानम शुष्क को नयी, मोटे अाशा नेमांन पाउन योग्य रे." एम चिनारी ने शाम नेणे पोरन पाने नेम व अनशन सपने मायमिद विमानमा देवता पपा.

मालपान २०१मुं. चाया तथा पाचमा चारित्राचार विष. (४२१) श्रा समिति उपर चीई पण विशेष सममया ने नेते हा अंगथी जाणी ई. तेपा या ममिनि नपर दंदा प्रापि नया सिंहसर प्रापितुं पण दृष्टांत , के नेपा मोदपने पाठवानी हकीकत में आ विषय उपर पुप्पमाळा प्रकरणमा कहेसुं धर्मपिर्ने धान पाए जाण. से मा प्रमाणे-कोई गजमा धर्मरुचि नामना साधु ह- ना. ते एकदा परोपकारना कार्यमा व्यग्र रहेवायी समिक्षना प्रतिमेखना करवी घूकी गया. राधे पेशाव करवान शंका वायी व्यथा पवा लागी. ते व्यसाथी माण जवानी तयारी हनी; शमां को देनाए प्रकाश देखाइयो, तेथी नेमणे शुद्ध स्पमित जोर जीपी अने सपशंका टळी. त्यार पठी फरी अंधकार थयो. ते जोक्ने “ मा प्रकाश देवताए कयों हशे"गम नाणी तेनुं मिथ्या सुप्फन आप्यु. इत्यादि अनेक दृष्टांतो विविध शामची माणवा. "अहीं में दम विशेषणो प्रापीने शुद्ध स्थमितुं स्वरूप पनाव्यु के सेवं स्वमिस धर्मवि साधुनी जैम शोधाने मुमुख मुनिग्रोए पा पांचमी समितिर्नु पा- मन करवं, पण तेमा किंचित् मात्र पाळमु एटल्ले ममादी थव नहीं." इन्पन्ददिनपरिमितोपदेशमासादत्ता नवदशस्ततम्य एकाशित्यधिकदिशनतमः प्रबंधः॥ २१ ॥ ASRAHARI व्याख्यान २८२ मुं. त्रण गुप्ति विपे. प्रथम मनांगुमि नामना छठा चारित्राचार पिंप. कल्पनाजाइनिर्मुक्तं, सतयस्तुचिन्तनम् । विधेयं यन्मनःस्थैर्य, मनोगुप्तिनवेशिधा ॥१॥ भावार्थ-"कापनाना समूह रहिन सत्य वस्तु, चितवन बने ने मननी स्थिरता करवी ने मनोगुप्ति कडेवाय जे. नेना त्राण ने ..

() उपदेशमासाद जापांतर जाग ४ थो-स्तंन १५ मो. मनागुमिना त्रण जेद आ ममाणे-पात अने रोष ध्यानना अनुपानी कापनाना समूहयो रहित ने पहनी मनोगुप्ति छ आगमन अनुसरनारी, कने हितकारी, धर्मध्यानना अनुबंधवाळी अने मध्यस्थ युदिना परिणामवाली पनौगुप्ति ते बीजी ३ अने शुल नया अशुन समग्र मननी वृत्तिमोना निरोप करीन योगनिराब अवस्यामां मान थनारी प्रात्मामांन रमण करवा रूप जे मनोगुनि ने की जी. आ मनोगुन्नि मिनदास श्रेष्टिनी म पाळधी-तनुं दृष्टांत या प्रमाणे- मनोगुप्ति पर जिनदास श्रेछिर्नु दृष्टांत. नंगपुगेमा मिनदास नाम एक श्रेष्ठि रहेनो हतो. ते एकदा पाषर ब्रत होक- पी गरि कार्यान्सर्ग करीने पोताना शून्य घरमा रयो हतो. ते तेनी कुमटा मीना गाली न होनायी ने भी तेन घरमा सौहाना खीसा बाळा जना पाया हना एये का मसात्री. नेनो एक पायो ग्रेष्ठिनाम पग उपर महीने पोताना जारनी साथे कोकाका साली. नेना नानी पार पामतो सतो ते श्रेष्ठि मनोगुनि पाली मरण पानी " दये पागुप्ति नामनो सातमो चारित्राचार कहे . मानायसंपनं साधोः, संझादिपरिदारतः । पाए निरोधी यः, सा याग्गुप्तिरिदोदिता ॥१॥ wri-"क्षादिकनी पाण त्याग करीने साधु ने मान धारण करे प्रयास दिनशिल मानिनवाय. मानविना मा. नाममा-मुग, ना अने भारिलो . ती गांग काली, इंगधी गोपागं माग्नी, का करतो को गि राने मनात कानागाहा (गाग) नायाग की माने नहीं 'पां अनिन्द, पागण को न पी गानि काप 1. Mi f गाताना कान गमन कान, ने माननी अनि ই নি. সখা গান, না ঋন খালানা সগ সানা " जय गिदिन मानिायी मामाने मागान कर मारनन ने निगममा गती यात्री वाम 3. श्रा रामणीनी निगरांअग MRIE व्याग्यान २०२ मुं. पण गुमि विर. (४५) नापण करई ने बचनगुनि अने नापासमितियां तो मात्र सम्पर गहीनी प्राप्ति करवी एम, एमा वाग्गुप्तिा अने लापा समितिमा नानक के. समियो नियमा गुत्तो, गुत्तो समिपत्तणमि नयणिजा । कुशक्षवयमुदीरंतो, जं वगुत्तो वि समियो वि ॥१॥ नापाई समितिवान हाय से प्राय गुमिवाली छोर . अने में गुप्तिमागे होप तेने समितिनी जमना होप से सेयी ने ययार्य बन बासना होप तेने समिनि अने गुहि यने होप उ. प्राधागुमिना समर्थन मांट अन्य शागनु दान करे- বিনা খানম মিৰমা, মা প্লন বাবা মানা হয় সে महा मतप करना हना. ते प्रणेना सरना मनायो पहेगाना भीतीमो मागम निराशर पुकान हता, एवी सर्वत्र प्रसिद्धि हनी. एकदा ने प्रणे नारमा गई म्नान करवा गया, त्या मनां धोनीयां मारामा नपरे यसलादमा, Ant गोबरमा मोर गाए मातीने एक मन्यन पायी. मान ": हार ग्यो? वयु, पापापीए निरपरी मापन पायो री .गो. एम सीने मन्स्यपर दया अने यगमाएर निर्दपना पलायनार सामान पानी ET. शोधी नीचे एम. ने आपने एगमा भएर दया माशेने "करे : Srina मूरी नहीं. मा रिचारी गोपाथी मरीश." এম এ মা दपा ने मम्पा निर्दपना पतानार देवशमानी पर पानी पानी में बन र नौर पसा माइने सामने मम्प ए मर रामनार रावीनं हरियो मुंच मुंच पतरपेको, मा मुंव पतितो यदि। नना तो पतिता , मान सर्विसाधरम् ॥१॥ जागा- मूर, मुरु एमबापाची एरर्नुस , "lr नही.शीशमही " एप माहेरापीमार्नु पर. माने ईपार के मान गानेन सा अपने सा." माणे विना विपद अमीन शादी हो पला प्रति पर मान हिताय. -- () नपदशमासाद जापांतर-नाग । यो स्तन ए मो. स्वायत्तमेकान्तगणं विधात्रा विनिर्मितं गदनमझतायाः । विशेषतः सर्वविदा समाजे. विनूपणं मानमर्पमितानाम् ॥१॥ जावार्थ -" पोनाने आधीन अने एकांत गुणकारी एवं मूर्खनातुं प्रागदन (दांकण ) विधाताए निर्माण करेलुं जे. ते एके के पंमितानी सनामां मूर्खनै किन करीने मानन नत्तम नृपण ." " राक्षप सहित एवं ते वन्ने तापसोनुं वचन वस्त्र परवानुं कारण क्युं." एम विचारी समानावयी मौन रहेना श्रीजा हरिशर्मानुं वस्त्र आकाशमान रघु. आदृष्टांतथी स्याहाद धर्मने जाणनारा मुनिए तो यानानाजनो विचार करीने अवश्य वाग्गुप्ति अने वाक्समितिनी योजना करवी. हवे कायगुप्ति नामनो भाउमो चारित्राचार कहे . कायगुप्तिधा प्रोक्ता, चेष्टानिवृत्तिलक्षणा । ययागर्म द्वितीया च, चेष्टानियमनक्षणा ॥ १ ॥ जावार्थ---" प्रागमने अनुसारे कायगुप्ति के प्रकारनी कद्देसी रे. पई मी साया चेष्टानी निवृत्ति अक्षणवाळी अने योनी चटाना निपम सक्षणवाळी जाएवी." अही एम समनवानू रे के देवकन, मनुष्यकृत, निर्यात अने सन आता सन पन विगैरे एम चार मकारना नपसर्गनी नया अधा तृपा विगैरे परीसहानी में जब ना पा कार्यान्मर्ग करवा विगैरया दहने निवळ राखो ते, तया सर्व योगको निगेर करवानी अवम्याए मर्वया चेष्टानी निरोध करचो ते पहली कापगुप्ति ने अपन, प्रामन, निदेय, प्रादान' विगैरेमा स्वछंदपणाना परिहार करीने शायद शिवा काशक कार्यचष्टान नियममा गगरी ते योनी कायगुमि. समां अपना गरिने विशन कात, पण दिम नहीं. गरिए पण प्रथम प्रहर व्यतीत थया की, व्याख्यान २५ मुं. पण गुप्नि विप. (U२५) गुरुनो माझा सस्ने, पृलीन प्रेक्षण तथा मानकरीन, संथारानां वे पर करी- ने, मस्तक, शरीर अने पग विगैरे मुखवत्रिका तथा रजौहरणव पूंजीने, पत्री प्रा- झा प्रापमा संथारापर घेसी पोरसी जणवी. पती शाहुन उपधान ( श्रोसीकुं) करीने धौ पर्गन संकोचीने गुच, अथवा बग्ने जगायोकुरुमीनी जेम अधर आकाशमा राखत्री, प्रने जती नूमिपर पग रखवा. पठी हाथपगना संकोच करता परीने - ए सेन प्रमाका मांस गिरे मारता तेमन मनन ( खरन ) करतो पण मुख- पतिका शरीरने नव. एरीत पाताना देह ममाण एट्ने प्रण हाथ नग्ला भूमि प्रदेशमा मुख्ने अप निशा करवी. तया में स्थाने वेसवानी होप से स्थान मथम कृषी जोड़, पछी तेने मीने पेसवानुं पर पाथरी ने प्रेसव. प्रशुध मिस होय तो कायगुमि विशेप करवी. ने उपर हांत रहने के कोई एक साधुए सार्थ साधे विहार को. एक दिवस अरएपमा मुकाम थपो. त अरएपमा भूमि पह जीवयाकुळ होवाथी शुरू स्थमिस मळयुं नहीं, नेयी से साधु राभिए एक पग मात्र पृथ्वी पर राखीने उना रया. ते नाइन सत्तामा त साधुनी प्रशंमा कग. है सांजळीने को मिथ्याटि देवताए परीक्षा करवा मांट त्यो प्रावीन सिंह रूपे ने मा. धुने चपटाची महार को. से महारथी पनी ना साथए पारंवार भाषीनी विराष. लानो संभव जाधीन मिथ्या इन प्राप्यु. बट थाकीने ते देवता भगः पो. प्र. ने सर्व कृतात कही नया नेमने मारीने स्वर्ग गयो यीमा सामोए पल ने सनी प्रशंसा करी. आरटांत सांजळीने मुनिए कायगुमि भरण्य धारण करवी. उपर कहेली युनिधी प्रणे गुमिन मुनिए पासन कर. पिन नी- पे प्रमाणे- को एक नगरमा एक साथ कोई भारतने घेर निदा मामा गपा. तिने भाव नपन करीने पूज्यु के " हे पूज्य : मम प्रण गुप्लिए गुम ? "ना . धारमा मुनिए क' के 'हुँ प्रए गुमिए गुम मधी. ' धारक गर्ने सरण पच्यु. ए. झे मनिए रघु के “ ई एस दिवस कोने घेर निक्षा मार गया हना लामनी ही नी घेणी नो, मधी मने पारी सीन म्मरण पयु, पाटे मारे मनोगुन्नि नपी. एका निशा पारे श्रीदस नामना गृहरपने घर गयो हनो. तेणे मने बैग पोर आणी प्राप्या. त्यांची बीजे पर गयो है बीमा घरवाला भाव पर्ने माग गये माम्यो ?' एम पो, एटो में गाय पान मी. धावा पेशाग नानी M (१६) उपदेशमासाद नापानर-नाग ४ थो-तंन मो. केपी हतो, तेथी तेणे जश्न रानान कछु के " हे स्वामी ! आपनी वामीनां के दररोज श्रीदत्तने घेर जाय जे." रानाए पूज्यु के 'तें शी रोने जाएयु ? ' ते बोल्यो के "तेणे मुनिने प्राण्यां, अने में ते मुनिना मुम्बग्री सानन्. तेवा केळां आपनी का की शिवाय पीने कोई काणे यतां नयी." ते सांनळीने गनाए श्रीदत्तने शि- दा करी, तेथी मारे वाग्गुप्ति पण नयी. केमके त श्रेष्ठीने दम करावधामा हुँ कारणनून थयों. एकदा विहार करता हु एक अरण्यमां गयो. त्यां थाकी जवायी निजपा- म्यो. ते काणे एक सार्य प्राचीन रहो. रात्रिए सार्थपनिए साने कछु के "हे माणसा मातःकाने अहींधी वहेन्नां चाल , माटे वेळासर जोजनसामग्री तयार करी स्योः ते सांजळीने सर्व जनो रसोइ करवा लाग्या. ते धवन अंधकार हावायी एक माणसे मारा मस्तक पासे एक वीनो पथ्यर मूकीने चूलो को. पठी तेमां अनि सळगाव्यो. ते अग्नि बागवायी में मारु मस्तक बाबाँधु. तेयो मारे कायगुप्ति पण नयी. माटे हुँ निका योग्य मुनि नथी." या प्रमाणेना ते मुनिना सत्य लापणयी ने श्रेष्ठी बढ़ हर्प पाम्या अने मुनिने प्रतिभाजित का. मुनिनी अत्यंत प्रशंसा करवायी ते थे- टीए अंनुत्तर विमाननु मुख उपार्जन कयु, मुनि पण पोताना आन्माने निंदना चिर- कान पर्यंत चारित्र पाळीने अनुक्रमे स्वर्ग गया. ॥इति त्रिगुप्ति स्वरूपं ॥ पूर्व कहली पांच समितियो प्रतिचार ( प्रवृत्ति) सपजे, अने प्रण गुप्तिमओ तो मतिचार ( प्रवृत्ति) तया अभतिचार (अप्रवृत्ति) ए बने रूप. प्रतिकार एटी कापानो अथवा वाणीनो व्यापार. तेयी गुप्तिामा समितिमोनो अन्तर्नाव पण पर जाप . ते एवी रीते के वीमी नापासमिनिनो वाग्गुप्तिमा अंन र पाय रे, एपणा समिति मनना उपयोगयो उत्पन्न याय ३. कपके यार साय एपणा समिति मा उपयोगवाळा होय त्यार श्रीवादिक ईडयो यहोरावनार हाय के पात्रादिक पात्र के के से के वे इत्यादियो धना गन्दादिकमा उपयोग राव के. पाटे नैनी म- नागुमिमा समावेश थाप . याकीनी प्राण समिनियो कायानी चटायो नगर पाप ने, नयी तमर्नु कायगुमिमा अंग्पण , अथवा एक पनामिन पांच समि निमामा अविरुष . ते प्रति भवचननी माताओ कहेवाप रे, ते समग्र वादशांगी ने हरम करनार जे. केमके ने प्रारमा समम्न मन तनाव पाये थे, ने एरी के पहली मनिनिया पहला प्रतना गमावेश धाप ने ने बानी या समान " व्याख्यान २०२ . नपाचार वि. (३२) कीनो मनो होवाची तेपनि अन्तार पामेला समिति तो मावधा. जीनो परिहार करीन निवध वाणी पाया पो तेयोने समितिमा समय बचनना पर्याय प्रावी गया: केके जादांग को वचन पर्यापयी जिन नथी. ए प्रमाणे एए. তো মিনি বিনা বয় ডিগ্রী লাবনা কী, থ া র সখা - पिन . कई ने के अथवा पंचसमितियुप्तित्रयपविनितम् ॥ चरित्रं सम्यक चारित्रमित्यादुर्मुनिपुंगवः ॥१॥ नावार्थ-" अथवा पाच समिति अने प्रण गुलियी पवित्र त में परिष नेन सम्पर चारित रे, एम श्रेप मुनियो कहे ." हान दर्शन विना चारित्र हापन नहीं भने अर्थवी ज्ञान, दर्शन, पारित थी निम बादशारंग उन नही. तेयो मा पा मारमा सर्व प्रापनी मांग पाप ने. " माटे मारिमारी मुनिमओए प्रमादनो त्याग करीने मा प्रांउ रमन माानी उपासना करवी. कम पाउमा ममाम्य पपई परपन हम्प ET. येई. যদিনহিমিমা নাহলথ अशीयधिकमिशनमः प्रधः ।। २०२॥ व्याख्यान २८३ मुं. सपाचार पि. अनादिसिकर्महविसंघातपातकम् । इदमाजियने धारः, बहधारोपमं मपः ॥ १॥ भा--" मनादि मि ए ritrमनी मा l मा पानी पाग नई मशीर पुपो. " (४२०) नपदेशमामाद जापानर-नाग ४ पो-प्लेन ?ए मो. . तत्तपः सेव्यतां दवा, कर्मदालनोदकम् । यत्सेवनादलूदेवसेव्यः कमर्पिसंयमिः ॥२॥ नागर्य-" मा पुग्पो : दुष्कर्म -प मळने शासन करताना न र मान पता ने नगर्नु न परा मेन कंग के नेना सेवनयी मरि मुनि देवता माने । मेच (य) पा. कमर्पि मुनिनु दृष्टांत. विगानी पामेना एक गाममा एक बोह नामनोनिन भाका रहेको र स्टा रिसे कार ( पाच गोसा) में से एक माना जरीने वेना मारे । या ना माने. मार्गमा पग म्यान यायी ने पकी गो. अंने कुछ पान दीनगरिनो पाने पागे पाताना गाममा प्राध्या. नरें गा मनिवार नगार का समय: नेत्री मेने पाच मी करीने जा देसी नेतर्नु कमी जरीने जीतेन रीने पायो भने का जागी । इ.सी पापी पी पोन गुरु पागे ना मायमा देशना सामने Artingण मानी शिवीअनुकमे ने गोनार्य पाकर in "मो मायणी दीका मी, मोरे ..rrr. TA) अक्षितानी मलिना काला इनेनी को भागन रेगा BIRT पानी सेना ने जाने माने है। 1. " मा ने माना दामना पाने गा Rarati मायानगी गानी पाग गगनी * Pricitatin Mait ने गागना प्राणी Amit नान " art at पनि गमिशिगना REAr) मा FREE , गाना Horrim राने मायानगगन Irithiin anी रस्य नाम ना मलामीमा मान rrotsaxi amma tानित कई = ग. " की महिमा Ant aft.rit , पाल्पान २० मुं. तपाचार विष. (२५) देवा एक पासना शरीरमा प्रवेश करीन नेपना मानपिना मन्ये बोम्यों के " या मु. निए कोई पाप कर्प नधी, परंतु यं में में करें , नेपी जो प्रा मुं. निना धरणादायी या पालीने गटशो तो नेमो धनमुक्तयो, श्रीमी रोते थशेन- ही. "ते सांनळीने नेप्रोए नेम कयु, पटले ते शालको सन्न घया. पजी से मानदि- माभाए पातपाताने घरी घच्य मातीने साधुने जट की अने 'श्रा ग्रहण करो, मा महण करी' एप बोलवा लाया. माधुए क के “ हे सोको ! मारे अपने को- पण प्रयोजन नथी. मेथी या यमय जीपचारमा पापगे." तेथी सर्व माणसाए ने मुनिनी नि:स्पृहना जोइने तेनु क्षमाप पर नाम प्रसिद्ध क'. त्या सर्व झोकीन अ. विनत. या जातीने मुनि निम्ति नामना पनिपर जऽने विविध प्रकारनां तए . में वापत भाव देशमी धागनगरीमा मिस नामे रामा राज्य करतो हनो. हर्षि मुनिर विविध प्ररना न करता पारणाने माटे एचा अनिग्रहो कर्या के क. कारबाही गात चीन नेत्री के कर, कसार, कांग, कोव, करंब, केर भने कर्पद ते पटे नो पारण करई, बळी को बखत पाच रखकाग्वाळी चीज जवी के बारेक, or- ही, पर, ग्राम अने ग्बोस. की कोई बात गारवाळी सान चीन क्षेत्री के गई (प), गोल, गंद, गुंदवारगुणा, गोळ अने गोरस. सेवीनरी बी. मा वर्षवाळी बाबी करीने पारणाना अनिग्रहो ना हवा. ते सर्व प्रनिग्रहो त. पना मनावधी पूर्ण पा.पली "प्रा अनिग्रही सो काय पण दुष्कर नी" एम जा. जीन लग्न प्रनिही सेवा मांड्या ने प्राप्रमाणे-"जो कोई मिथ्याली रामारा- स्पची भ्रष्ट पपसी पपा समय, कंदोनी पुकाने, पक्षांची पाळीने घेरो, समाना पतिपणाने पामेसो पानाना काला केसान विखरना, नीदण नासाना अन भागवमें एकवीश पालन पने आप त्यार हुँ पारणं करीश, अन्यथा नहीं कर. " विप एक कथित - न्हाणज्यि रावत कन्हमो, केशि गलंत मण मणोः भई गवीश ममा देश, तो खिम अपि पारणं करे ॥१॥ भावनामा ने उपमहरो निमामो पर है. मालो एम रेय रामला माकन गरि-स) दुयाय मनमा भाग inो परे.. -

(10)
उपदेशमासाद जापांतर-जाग ४ थो-स्तन ?ए मो.
आ अनिग्रहमां ते मुनिए त्रण मासने श्राप दिवस अतिक्रमण कर्या अन्या
मध्यादकाळे कृष्ण नामनो पत्ति तेवीज रीते कंदोनी काने वेत्रो, तेणे निशा
माटे नोकळेना मुनिने योझावी ने कहा के "हे नि ! अहीं आवो, तमारी प्रास
पूर्ण क. " ते सांजळीने मुनि तेनी पासे गया, एले कृष्णे नामाना अग्न जाने
मांझा सपने मुनिने आपना मांड्या. मुनिए तेने ते मांडा गणवानु कयु, त्यारे का
बोल्यो के “ एमां शुं गणजे ? तमारा जाग्यमां हशे तेदना हो." मुनि
कायु के " मारे एकवीश मामानी अनिग्रह , माटे गणो." ते सांनळी कृष्ण
गण्या तो एकवीश थया. " तेथी अत्यंत प्राचर्य पामीने तणे मुनिने को
"हे मुनि ! तमे तो ज्ञानी जणाओगे, माटे मारं आयुष्य केट ने त कहो
मने मारा पित्राइओए मारा मोटा राज्यथी भ्रष्ट कयों में, तेमने जीतवा माटे श्री
मिथुन राजानी सेवा कर बुं." ते सांजळीने मुनि बोल्या के " तार आयुष्य मार
उ मास बाकीमा ." ते सांनळीने कृष्ण तत्काळ वैराग्य उत्पन्न यवाची दीका
सीधी, अंने उ मास तप करीने ते कृष्णपि स्वर्ग गया.
पळी कमपि मुनिए बीजो अनिग्रह बीघों के-
ग्वन उम्मृन्निय गयवर धाइ, मुनिवर देखी प्रसन्नो था;
मोदक पंचक सुमीहिं देन, तो खिम मवि पारणं करेइ ॥३॥
मासान स्यगर्नु उन्मूलन करीने दोमसो हायी मुनिवरने देखीने प्रमा
पार प्रने पानानी मुंहब पर माया आप तो इमर्षि पारा कर."
मागी निग्रह मन परि मासने प्रहार दिवस निर्गमन की, त्या एक ft.
समे गट पन यसो पाटनी परोने पामती कंदोनी पुकान पाम आयो. स्पांची
मुंहार पांच पोदक सार कपिन आनि तेणे पारण कराव्यु. मुनिना मनारची हमी
रो, परम नेन महातीर सइ मध्ने आमानम्तने यां-यो.
वटी मुनिए अनिप्रहमीयों के " सागधी वामा पानी राध ( मोटी)*
दगती गती, मराठी, काय माविमा रिती मागे घी गोठ कि
सिमांकाने माया एत्री ने मांगा मने प्रmयार पा करी.
गनी गारी यं नाग रंडी, सामुसि कड़ी करे पर्यमिः
मिट्ट गाम विच गुलाम पोसी देश, तो विममपि पारणं करे॥३॥

व्याख्यान २०० मु.नपाचार विप. (४३१) सिंग करी गुड पनी मुनि पारणा माटे गिरिपरथी उतरता हता, सेवामां को गाममांधी सा. बम पीमा पामेसी को प्रामणी पिताना घर तरफ जती हती. ने भार्गयी प्रमा- सीहती. नयी पारस्ते में बना प्रावी. त्या को दहि पुरुप पामयी पीगी- मित्र मामा ने मळ्या. नेवामां ने मुनिने नाइने 'भावगण पुण्य घश' एम वि- गरीन से मुनिने तेणे मांगाधी प्रतिमानित कर्या. पडीत दाननी प्रशंसा करती है गपणी पिताने घेर गइ वळी मुनिए अलिग्रह कयों के "काळी खांधवाळी. नार पुंछ रिनानी नाक (देसी ने पांकी) बलद गमावर गोळ पाप मा पारणं करते, नहीली न करवं. कालो कंरस धवलो संढ, नाकि तुट पुर्निहि पर; नेशो देइ, तो खिम मपि पारणं करे | अन्पदा मुनि पारणा पाटे धारा नगरीमा गया. पापा का गम में को वणिकनी जानमाथी शीगमावमै गोळ मन मुनिन पागण मग पर- कार जोक्ने ते पणिरे विचार्य के " अहो ! प्रा पशु सामान्य नपी के भगो मारा मुनिने पारणं करायु में मूर्खाए नो मनुप्पजन्म एघा गुमायो. "पी नाणे भारत ए. ने पर गोल पेची भी पार्धनाय स्वामीन पत्य सराप्यु, भने पनि गुर पामेत्र पात्रि मन म्यग गया. स्यारथी चन्य गुमापक नाप नीर्थ य. पळी पसंत तुमा मुनिए अनिग्रह कयों के भागी पदर नगर मावीने बेरीनो रस भाप तो पारणं करीक्षा. हासददकि नद विमासी, कोटि संकस परमो पामि: जा अंबरस मं देइ, तओ खिम भपि पारणं करे ॥५॥ अन्यदा संशयन उपण अतुर्मा को ठीए समान आधा मो. रया मो, से मन को कपि नाजी लामा ने मनिने जान मा TRE. निन प्राप्यो मापने 'भदो माई माय' म पसर ना पर " धपी पया. माया अपिहानगरे मन पापिया मोची ममि से ही (४२) उपदेशमामाद जापानर-नाग ४ घी-तंन ? मा. नमस्कार करीने बोस्यो "के हे मनु ! शासननी उन्ननिन पाट संधिस गाना हावी प्रोनी रोगशांति मांट तमे तमामं चरणोदक आपनो." म कहीन ने प्रलय की. ते वन्वते संघिन्न राजाना बादसा हस्तीनी व्याधिग्रस्त यया हता. वोप, int पाय का, तोपण ते निरोगी या नहीं. तया तोए, उपचार करणे बंध में रामा अति शोकातुर थयो. पी मंत्रीना कडेवायी गनाए उदयोगणा की "जे को पानी प्रोना रोगनी गांति करशे तेन राना अब गन्य प्रापन. " वखते आकाशवाणी था के “गिरिकंचन पर्वत पर कमपि ना को के तमा पादांचना जळथी हस्तीओ नीरांगी थशे." ते सांजळीने गनसेवकोए मुनि काम जश्ने पादशाचर्नु जळ मायुं. एटो मुनिए कधु के " हे माणसा : एक पहली सिवाय पीना सर्व हस्तीओन आजळ पावं, एट्ने ती नीरांगी थशे, अने कह स्तीने जैन धर्मी सिवाय कोइ पोजाना पादोदकयी नीरागी करजी." की ते राजसे वकोए आवीने ने प्रमाणे बीना सर्व हस्तीओने नीरोगी कर्या. पट्टहस्तीने अन्याय नीतुं पादोदक सावीने पायु, तेथी ते पट्टहस्ती मृत्यु पाम्यो. पनी गनाए मुनि पासे अपने अर्धं राज्य ग्रहण करवा प्रार्थना करी. मुनि घोट्या के " हे राजा ! राज्य तो जेवट नरकगति आपे छे, तेथी ते मुनिश्रीने सर्वया त्याय ने. मुनिने नास्त्रि शिवम वीना को राज्यनो खप नथी. " ते सांजळीने राजा हर्ष पाम्यो. पछी मुनिने नमीन ते पोताने स्थाने गयो, अने एक प्रासाद करावीने तेमां सिंहासन उपर मुनिनी पाका स्थापन करी. अन्यदा मुनिए मार्गमा सन्मुख आवता शबन जोड़ने कोई माणसने पृथु के अरे आ शुं जे ? ' ते माणस वोटयों के "धन नामना श्रेष्ठीमा पुत्रने सर्प मस्यो हनी ते आज उ मासे मृत्यु पाम्यो . " ते सांनळीने मुनि बाच्या के " अहो ! प्रा जीवता माणसने केम वाळवा बइ जाओ गे?" ते मुनिना वचनने कोइए श्रेष्ठी पासे जहने का, एटले धन श्रेष्ठी मुनि पासे आयी नमस्कार करीन चोम्यो के "हे. मुनि ! मारा पुत्रने जीवितदान प्रापवा व कृपा करो." मुनिए ने शव उपर परमेष्ठि मंत्रनुं स्मरण करीने मामुक जळ गंधु, तेथी ते वेगे थयो. वळी एकदा ने मुनिए एवो अजिग्रह बीपो के "जो बनमा प्रसंनी बा- घण गाममा आत्रीने मने वीश कमा आपे तो मारे पारणं करवं. नव प्रसुत वाघिणि ,विकरात, नयर मांही वाहावे वाळ; " व्याख्यान २०४ मुं. तपस्या करवाना हंतुी. या वीस जो पणमी दीये, तो खिम अपि पारणं करे. ६ पा अनिग्रहने घणा दिवम व्यतीत या पजी एकदा पिना नाना मनाव- पी तरतनी प्रसवसी को वायण नगरपां पली. तेन नाइन वमना पारीश्री कमो भूकीने नागा. परो वाचणे तपांची वीश व मन मुनि प्राप्पां. पजी यशोना गुस्ने चांदवा माटे नन्मुक पयसा मुनिए अनिग्रह कयों - पाटण पहाची गुरुन वांया पहेंलो पारे अन्न के जल का पाए में नहीं. "नी अनिमह करीने ते मुनि पारण प्राध्या प्रने गुग्ने पंदना करी. फरीने मुनिए अभिग्रह सीधा के " एक सीप वर कसा गनानी महान्यान हाथी ना खीचकी, बारक. गमहमी. ग्याना ने ग्वाम पांच ग्यासकाळी मीन भाप तो मार पारणं करवं. " पी एक मार गयी, न्यारे भागनंदनाए र गोन भ्यरूप धारण करीन रानानो हनी वश कयों, अंने मुनिन पारणं नगर्नु. न्यादि प्रकारे ने मुनिए जुदा जुदा प्रनिग्रहावर चांगली पण पूर्ण पी. पी अनशन करीन ने मुनि मर्ग गया. MARA নিহিমিমামাখো না ध्यशीत्यधिकशततमः पर्षभः ॥२०॥ व्याख्यान २८४ मुं. तपस्या करवाना हेभी पहे. .. निदोपं निनिंदानाढ्य, तमिर्जगप्रयोजनम् । वितोत्साहन सयुध्या, तपनीयं तपः शनम् ॥१॥ नाग-नार, नियाला विनान, भने मार गिनान .ए शुल नए सारी बुदियो पनना Eसाद बाई.. नदीram famirma.xis... " (३४) अपंदशमासाद नापांतर-नाग ४ थो-? मो. मजा अने तेमन अशज 4 रसरुधिरमांसमेदोऽस्थिमऊशुक्राण्यनेन तप्यन्ते । कर्माणि चाशुजानीत्यतस्तपो नाम नैरुक्तम् ॥ १॥ जावार्थ-" रस, रुधिर, मांस, मेद, अस्थि, शुक्र कमा तेनायी ताप पामे , तेथी तेनु नाम 'तप' कहेवू ." ते तप निदोंप करवो एटो आलोक तथा परोकना मुखनी इन्ग रहिन करवो. बळी ते निदान रहित करवा. कहां के यः पातयित्वा चरणं विशुद्धं, करोति जोगादिनिदानमज्ञः। स वर्धयित्वा फलदानद, कल्पमं जस्मयतीह मूढः ॥१॥ जावार्थ-"जे अज्ञानी माणस शुद्ध चारित्रनुं पालन करीन जोगादिक मा स थवानुं निदान करे 2 ते मूह माणस फळ आपवामां दक एवा कइपकने वारी पछी नस्मसात् करे , एम जाणवं." निदान नव मकारना . तेनु वर्णन आज ग्रंथमा प्रथम कयु के, तेथी नहीं फरीथी अखता नयी. घळी ते तप चित्तना ननास पूर्वक करखं. पण राजानी बेउनी जम अणगमायी कर्तुं नहीं, अथवा जेटली शक्ति होय तेटवं करखं. कधु के के- सो अतवो काययो, जेण मणो मंगुझं न चिंते। जेण न इंदियहाणी, जेण जोगा न हायंति ॥ १ ॥ जावार्य-" तप करवाथी मन पुन ( माना विचार करनारं ) न थाय . जियानी हानि न थाय अंन योग पण न हणाय, ते तप कर." वळी ते तप सारी युधियी करखं, अर्थात् पराधीन युद्धिथी दीनपणे अमा. दिनी मानिन अनाव अाहारत्याग रूप अज्ञान तप करे, तो ते प्राश्रवनु कारण हो. वाथी तथा श्रोधादिक कपायना उदयन प्राधिन होवाथी ते नप नथी, पण पूर्वे वर्ग- धेमा अन्नाय कर्मना उदययी असाता वेदनीयनी मात्र ते विशाकन ने कमा पाहा. रनो त्याग करवो ते पच्य तप , अने प्रात्मस्वल्पनी एकाग्रता करवी ते जाव ताप भारतातो अहर्निश होउ शक में, परंतु अन्यत पूर्वक जार तपन ग्रहण कर एवं शामनु- चातुर्य मम नहीं. कयुके- , . .

... रान Pu. एण्या करवाना हेतुनो. (४५) धनाधिनां यया नास्ति, शीततापादिःसहम् । नया जवपिरकानां, तत्वज्ञानार्थिनामपि ॥१॥ -"म धनना भी पुरषाने जान मायादिक मुसह नथी, लेम भगारको रित पंपाने नमन मानना अघी पुरुपाने पण ते सह नथी." नपावारना भारद रहेगा. ते मा प्रमाणे- बादशधास्तपाचारास्तपोझिनिरपिताः । भशनायाः पइ यायाः पट्, प्रायश्चित्तादयोऽन्तगाः ॥ १ ॥ नाग नदी परमात्माए चार प्रकारे तपाचार कहेमो के. सेमा प्रशन (स्वाग) गिर मारनी पाच तारे अने मापथित विगैरे कारनो अंतर- गा." भार माना नंद गुममा राजे ने भा प्रमाण-~- भासण १ मुणोमरीया २, वित्तीसंखेवणं ३ रसबाट । फायरियेसो ५ संसाणयाय ६, पज्जो तबो होइ ॥ १॥ भाग-" अनशन, उनोदरी, निसप, रसत्याग, कापोश भने संसि- नता-उपकारनो पार प.." अपना सपना दया प्रमाणे - पायनिं विण २, वेयावचं ३ तहेव सम्झाट ४॥ माणं ५ नसगो विष, अन्नंतर तवो होई ॥२॥ जावा-आपत्ति, दिनप, पाइन्य, तेमन साध्याय, ध्यान अने कापा. मर्ग--ए उ प्रकारनो प्रात्यंतर तप ." मा सर्वनो कति विस्तार आगळ युक्तिथी प्राचारमदीपादिक प्रेगन मामा- रे कहेगामा प्राश. पदेखो तपाचार कहे जे. तनाशनं हिधा प्रोफ, यावजीविकमित्वरम् ।

(१२) नपदेशमासाद नापांतर-जाग ४ थो-स्तंन १५ मो. . चिटिकादिकं खट्पं, चोत्कृष्टं यावदात्मिकम् ॥१॥ नावार्थ-यावन्नीव अन इत्वर ए वे प्रकारे अनशन तप कहेलो डे, नेवां वे घटिका विंगरे वालो ने स्वरूप अनशन नप , अन नावनीव पर्यन्ननों ने उन अनशन नप." इतर एम्झे नमस्कार ( नवकार ) सहित ये घोर्नु पञ्चखाण करहुं ते. सेनापी नानुं पगरयाण शास्त्रमा कहेवू नयी. त्यार पर वधता वरना उत्कृष्ट तर पाय रे. श्री वीरस्वामीना तीर्थमा छ मास पर्यन्त, श्री अपनदेवना नीर्यमां बार मास पर्यंत अ ने बीनाची चीनमा तीर्थकरना समयमां आउ मास मुधीनो उत्कृष्ट अनशन तप से सो के. अही इद्रियनय नप, कपायनय तप, रत्नत्रयी तप, समवमरण तप, अशोक हा तर मिनरल्याणक नप, इत्यादि तपना अनेक जेद , ते अानारदिनकर पंचना बीना संगची नाणी सेवा नया प्राचाम्न वर्धमान तप चौद व प्राण मास भने वी. मदिसे पूर्ण थाय ने, ने श्रीचं केवळीनी जम करवा इत्यादि विनिर प्रकारनां त. इना पटना नेदमा समावेश थाय . भारतीर अनशन तर पादपोपगम गिनी अने जक्त परिक्षामा प्रका गर्नु पम्प मगर प्रमाग्ना मृत्युन मरूप जाण्या निा मुग्वेची समझी मरत नपी. मारें प्रथम मगर प्रमाग्ना मरणर्नु म्याप कहे -'प्रागिपरण गरि पिद (अंतर ) नेनो अनाप ने अवानि. अर्थात् नारकी. नि, पसरवानी गनिमा ति गमययी प्रारंनीने पोतपाताना प्रापुकर्मना प्रिनिगा पेटीने पायां, नवा प्रमाना माणन भावीगि मगणा कर प्रविपर्ण ' प्राधि एटा मर्यादा, नासादिक जय मसी आयामना पिन अनुमत न मो, अन मग पाम्या पची पागे करीन गार नेपालि गजा सीन मरे, ग्यारे ने ध्ययी अवधिमाण करवायकमांपरिणामनी मा. दीपदा कीन ग्याग कसा काटिर्नुि म. मोगादिरा पा नाना कानी (२). निमार्ण 'नाता पर वो वश, प्रांत नाकादिक गतिना आयुमिना दाजगांने अनुनी मा रेगा साली की मां पल शासन पनि अनुनी मान निधी विमा राय . प्रमादिa m माण () पायी महण T व्याख्यान २७८ मुं. तपस्या करताना हेनुप्रो. चिसन्मरणं । सन् एट चारित्रथकी पाग पळतां मरण पाप ने. अर्थ } मंधी मुकर तप तथा चारित्रनुं सेवन कर. अथवा ग्रहण कर पारित्र मूर्त ने पमेमां असमर्थ पाने "हचे तो प्रामांची जमदी गय तो वीक " एम नि ने मरण पाप ने बसन्मरण कहेवाय जे. आमरण प्रतना परिणामची अट | नियोनेज संन डे (५). ' वनिमरणं 'वशात एटो धियाना विपयने प्रा. पवाथी पीमाता, दीवानी शिरा जोपने माकुळव्याकुल थपेला पतंगनी नेम कुळव्याकुळ थाने मरण पामे से वशानमरण कहेगाय के (५), 'अन्नशम्पपर सम्मादिकना कारणथी, पड़ गया पुराचरणनी प्रासांचना न करनी ते अन्नाश कहेबाप ने. सेग शस्यवाळाने ने मरण ते अन्तःशस्य मरण कडेनाय रे. मा पर अनि मुष्ट रे (६). ' तद्भवसरणं' हात जे नवमां माणी ने , न न न नमन पोग्य एवं प्रायुप्प गांधीने ने नगर्नु प्रायुप्प झप करीने मरे ने तनय मरण कडेपण जे. प्रा मरण सम्पाता पर्पना प्रायुप्यवाला मनुप्य भने निरनन होय पण मसंन्याता वर्पना आयुप्पाला मनुष्य भने निर्वचने (जुगछिपाने पर दामा नारकीने फरीने अनंतर तदनवनो अनाव होगपी या मरण होतं नी (७). 'n. मपरणं' पान एटस मिथ्यार्नुि अपरा अपिरत सम्पटिन ने मरण ने रामपरण कहेचाप (७). पंमितमरणं' सर्व विरति पामेमार्नु ने मरण ने परितरण पर (I). "मिश्रमग्णं" पासपंति एरा देशपिरनि भार में मरण न मिश्रमरण र उप (१०), 'उपस्थमरणं ' मति, श्रुन, अवधि भने पनःपर्याप ए पार हानाय मुनि ने मरण से उमस्थमरण नादाय रे ("). भिमरा मांगा नवमपंचना अपुनर्नवपणे नाश कपों ने एवा फेसमिन मरण . पाप रे (१२). वायसमरणं' भाग्यामा थपेस में भाग कहेराय ने, अर्थात् उंचाहनी शाग्वादिकं पोताना शरीरने शिने गनपानी सापावरे, पर्वतची पातुं मूकीने. चामा पर्नु मूरीन, अपमा शवासिना पानी मे मरण पाम ने महापसमरण कहेगप रे (११), 'CE गीप भने उपमपी समठी, शिपाल गिरेए जमा पर्श करको रे ने धम्पृष्ट मरण कहराय रे. प्रा मरण हमी जिग्ना सरमामाने भादित मेनु फराय नेम समरे रे (१४) 'मतपरिहार न मन भने उपक्षणची पानादिक माण. एस के "ETERAIनादिप्तील (४३०) नपदशमासाद नापांतर-नाग यो-स्तंन ए मो. . वापयों के, ते अवय जे पाप तेनान हेतुनून , तेथी तेनो त्याग करवो नोए. परिझाव जाणीने प्रत्याख्यान परिझायो (नक्त पानादिकनो) त्याग गरीने मरण पाम ते नक्तपरिझापरण कहेवाय ने (१५). 'इंगिनीमरणं । निमित करसा प्रदेशमांन चेष्टा करना जे मरण पाम ते इंगिनीमरण कहेवाय उ. प्रामा चतुर्विध आहारतुं प्रत्याख्यान करीने नियमित मदेशमांन पोतानी मेळ जाननादिक करता एत्रा मुनिन होय रे (१६). ' पादपोपगममरणं पादप एटो दृश, उप एत्रो सदसपाएं अने गम एटले पाम, अर्थात् जेम प वृक्ष सम विषम स्थाननी निक कर्या विना ज्यां जेम पमघु होय ने नेमन निश्चळ रहे थे, अने पीनाना कंपाव्यापी मात्र कैपे , तेम प्रा प्रकारना अनशनने अंगीकार करेला पूज्य मुनि पण पोवाई मिनियेप अंग प्रयमधीज सम अथवा विषम, वा स्यानमा पा होय नमर्नु नेवार रहेगा दे, पोते किंचित् पण हमाचे नहीं, तेवा प्रकारे जे मरण पामे ते पादपोषणम मरण रहेवाय २ (१७). जो भा जेन्ना प्रण परण- फळ वैमानिकपणं अथवा मुक्ति एवे मार प्रणेमा मा ने, नोपण विशिष्ट, विशिष्टतर अने विशिष्टतम धैर्यकाळाने ते इतर मंनते , नो विशेष नाव होवायी पहई मरण कनीयस (नानुं ), बीजु गाय भने भोई पेट कटेयाप . मावीयाने ते प्राण मगण पैकी पहेलु एकन मग्श होर के. करें - सन्या विअ अजान, सव्वे विय पढमसंघयणवजा । मचे विदेसविरया, पञ्चकाणेगन मरंति ॥१॥ पा--"मी माची श्री. मने प्रथम संहनन बिनाना जीयो, भने सर्व लिनिय त्रीती प्रत्याग्यान करीनन मगण पाम रे." प्रही प्रयाग्यान दे करीने नन परिझाम नाणवी. पिनी नाप पायाने होप , म सालाना नया नियम पाल के न दो पर परिषा पाय त्यार देवगुम्न नमबार करीने नेमली पाने पर रहने, परंतवी गुफा विग प्रमायावर अ रहित पहि, तनी निदि सपा माहित पाने, प्रथम नहननरागने को barपान . रम्या करवाना नुश्री (ए) रनी पीनो नान पिना, भवानश संस्थान स्थित पाने प्रशम्नम्मान करता पालन गरी निमत रह से बहबार . में पिंक के~ पदममि अ संघपणे, वहतो सेमकुटसमाणो । लेसि विभ गुच्छेद, चउदसपुटवीण युच्छेए ॥१॥ नावाप-" ने पहनना सता होय, प्रने में पवनना शिवरनी मेरा निवड होप नेपने पादपोपगम अनशन होय . नेनो पाण चाड पर्वानो नरोद याय पारे विन्द पाप ." মা ময় মানে গণমান নিলযানবমী নবেলা কৃষকন কাদা খাৰ है, नहीं मोनानपानी गनर वाय. पण व्याधि बीमळी, पर्वत, जीत विगैरेनुं . प्रयवा सदिक्नु फरमाई गिरे व्यायान प्राप्त थपस होय त्यारे ना संभवना पिना पण ते मनसान सा शाप के. प्राइवर ने पायजीव ए को मारनी अनशन सप समय कर्मनोय कर- मार के. वपर एति कहे - अनशन तप उपर धन्य मुनिनु दृष्टांत. सांदीपुरीमा पना नाप एक सार्यवाह रहतो हतो. तेने धन्य नामे पुत्र हतो. मांगने समर्थ एसी सुपारस्याने पाम्या, त्यार वेनी माता नभाए यीश मासाद क- राजीने पीसा पानी पानी साथ एक दिवस तेने परणाल्या. ते धन्य में वीयो माय दोगुदिकदेवनी अम मुख जोगवा माग्यो. ते खोनो साथै जोग लागवतां तेणे मंटनाक थपणे प्यतीत कया. एकदा चोवीश प्रतिशपोथी विराजमान श्री महावीर मापी से पुरीयां समरसा, ते पवन धन्य पण जगवानना दर्शनमा सधित थाने पणे बाटो मा समीप गयो, अने विश्वरंध मनुने बांदीने सेमनी पासे जवना मेशने नाश करनारी देशना सानळी. त्रिकालज्ञानी प्रभुनी देशना मनमा विचारतो धन्य वैराग्य पाम्रो एटसे तेणे सनी माना पास जाने क{ के "हे माता! नगराननी - शना सानळीने मने विषयोमा उग पपो रे, मार तमारी प्राशायी हुँ दीक्षा ग्रहण करीश." सांजळीने मानाए मुनिना मत पासन करवामां अनुाळ प्रतिकूळ उपस- सहन करवा सथा रस पिनाना पिरस भाहार करवा इत्यादि अनेक कारना.. PिER एम जणायुं, तोपल ने धन्ये पुरीपनी जम विषयनोगनी का करी - (U४०) उपदेशमासाद जापानर-नाग घो-नमो. ६ खम नहीं ; स्यारे नहाए खुशीधी ना निक्रास कमी. नगवान पानेन तर आपी, तेन दिवसे धन्य मुनिए स्वापो पासे अनिग्रह कयों के " हे जगवन् ! श्री. पनी प्राशायी हुँ निरंतर उ तर करीश, अने पारणे गृहम्ये तभी दोघली जिन्ना थी आवित करीश." जगान घोट्या के "हे धन्य ! जैम मुग्व उपने नेम ताप मां प्रति कर." एवं जिन घरनी आझायो हप-तुष्ट यईन धन्य मुनि तपस्यागं प्रवा. पहेमा उपना पारणाने दिवस पहली पोरसीमां नेमणे स्वाध्याय करी, बीजी पोरसीमां ध्यान कयु, अने श्रीजी पोरसामा जिनश्वरनी आका अध्ने निझा माटे अटन करी प्रोविनने माटे अन्न ग्रहण क, वीजी को इच्छा करी नहीं. तेज प्रमाणे दरेक पारणाने दिवसे निशाटन करता कोइ वखत अन्न मळे, कोई वग्वन मात्र जळ मळे, तोपण ते खेद करता नहीं. जो कोइ पण दिवसे शिक्षा मळे तो ते अजुने वतावता, अने पनी मनुनी आज्ञाथी मात्र देहने धारण करवा माटेन आहार करताः ए ममाणे तप करता ते मुनिनुं शरीर अति कृश थइ गमांस रहित अने मात्र मुक हामकाथी नरेद्यं तेमनुं शरीर कोयनाना गामांनी जम रस्तामा चामती बनने खम' शब्द करतुं हतुं. एकदा विहार करतां लगवान रानगृही नगरीना गुणशिन वनमा समवसा तेपने वांदवा माटे श्रेणिक राजा त्यां आव्या. स्वामीन वांदीने देशना सानळी. पनी तेमणे पृथु के " हे जगवन् ! आ सघळा मुनिश्रोमां कया मुनि पुष्करकारक ? मनु वौथ्या के " आ गौतम विगैरे चाँद हजार मुनिग्रोमा धन्यमुनि मोटी निर्जरा करनार महा उष्करकारक के. ते नापुत्र निरंतर उह तप करीने प्राविनथी.पारणं करे ." इत्यादि सर्व वृत्तांत सांजळीने श्रेणिक राजा हर्ष पामी धन्य ऋषि पासे गया, अने ते मुनिने नमीने तेमणे कयु के " हे पि! तमने धन्य , नमे कृतपुरुष गे." इत्यादि स्तुति करीने राजा पोताना नगरमा गयो. एकदापन्य ऋपि रात्र धर्म जागरिकाए जागता एम विचार करवा लाग्या के "तप- स्पाची शुष्क देह थपेस्रो हुं मनाते स्वामीनी आझालइ विपुलगिरिपर जश्ने एक मासनी संलेखनावर शरीरन शोषण करी जीवित तया मरणमा समजाव राखतो सतो कि चणेशः" पछी तेणे तेज प्रमाणे कयु. प्रति शुज ध्यानवमै काळ करीने सर्वार्थसिद नामना महा विमानमां देवपणे उत्पन्न घया.

व्याख्यान २०५ मुं. उनोदरि नामना वीजा तपाचार विप. (४४१) परी गाँतम गणधर जगवानने पुत्र के “हे नगन ! प्रापना शिष्य धन्य मुनिका गतिमां गया ? " नगान् बोया के “हे गौतम ! प्रहांची काळधर्म पा- याने मार शिप्प पन्य मुनि सर्वार्थसिक विमानमा उत्पम थयो , त्यो तेत्री सागरोपमनी स्थिति जोगीने महाविदेहक्षेत्रमा उच कुनने विप नन्पम घशे, त्यां दीक्षा As केवळज्ञान पापीने पोझे नशे." “হ্ম সমায় খল বিহু মানুষ থামী নিলা কৰা দই ঘন মানা अनशन नपर्नु सेवन कयु, लेपन जे झणे दीक्षा लीधी तेन क्षणे पुलिस मुखनी तमाम प्रागमो तनी दीधी." इत्यादिनपरिमितापदेशमासादत्ता नादशस्तनस्प चतुरशीत्यधिकशततमः परंभः ॥२४॥ व्याख्यान २८५ मुं. उमौदरि नायना बीमा समाचार पि. कनोदरितपोजव्यतावनेदात्मकं परः। विशिप्यज्ञायमानत्वात्महत्फलं निरन्तरम् ॥ १ ॥ भावार्थ-मनोहरि तप अव्ययी प्रन भाषधी एम पे प्रारन के नन जि. पराणे भाएवापी से निरंतर महत्साळने प्रापनारं." मा अपने समर्थन करवा मांट मा प्रमाणे नारना बरीके. हार करता उना पण साथ भारत गिरने उनीहरि पपी मोई परळ मार पार. नेमा उपकरण नपा जनपानादिक सरपी सनोदरित जसपी टनोरि भारत : ने शोधादिता ने स्पाग करको मापी उनांदरि ना. "सार मार गि कदापिन् पण एपेपर्ण के गुपी गेसीने गरया मोरयर प्रा . म नहीं." मगरनी गुमिमा एग एरो निशर बरसी है. और हाय, (४४२) दमासाद नामांतर-नाग ४ चो-मन ए मां. .. . ह, अहम मासदार विगरे अनेक प्रकारनां नपना दमयी ती प्रसनादिने पर कयों में, पर तेजा करनारे जावयी क्रोधादिकना रयाग मप दनादार रखं गांए, नहींतों ने उपवासादिक कर मांगण रूपन गमाप. कोरे कपायविषयाहारत्यागो यत्र विधीयते । उपवासः स विशेषः शपं संघनकं विजः ॥१॥ লা- ন শাকিমা কাগ, বিষ গন রানা মাস ক্ষর रे लेन सामनाललो, ने शिवाय वीनान सोमांरण कहेली . ऽसदी टनाटरिनानो विधि प्राप्रमाणे एक काची भारंगी र मुरीमा ने पूर्ण नोहरि कहेगय के. मा एक कार्नु मान मात्र मर्नु न बन भने यी मान कार्नु मान मागम (१). न al म कर कार की मां ने अपरि ननादर करार (2) मानी मानीने गोल कार पूरी रिनाग उनीहरि कहेगारे (.. भीनी यतीका मुरी प्राप्त परिमागरे (, की ring गिर ननादार महेगा। (५) ना fire पूर्ण चोदनो मेप ना. प्राण प्रमाणे Primarnी. पान प्रमाणे - पानी की करा, प्रामागे कम्यिारमिन । गणपाएपहावीर गोबरमा !! मि, यमनियमित तु। व प्रविनिमयामो, ययामिनी ॥ २ ॥ HETRanjit Aalhn triER HITAgs mi. ARARI HIT 1. " - व्यापान २०५ मतिमंझेप नामना बीना तपाचार विष. (४३) बायोन विशेष सन्धिमा प्राप्त थाय उ. अस नाव मुधोनी एक मुरी अश्या अमद नमा एक पट जळ नित्य उद्दने पारणे सेवायो उ मासे तेजोग्या उत्पम पाय , एम पांचमा अंगपा कहेयं . ने प्रमाणे श्रीमहावीर स्वामीना मुखथी सांजळीने मंत्रीपुरे तप करवायो तेने ते अधिनत्रन पा हती. या प्रमाणे उनादरि सप माहार नया अनाहारने दिवस अव्ययी अने भारथी निरंतर सेववं. हो वृत्तिसंक्षेप नामनो बीजो तपाचार कहे . वर्तते ह्यनया वृत्तिनिवाशनजमादिका । तस्याः संक्षेपणं कार्य, व्यायनिग्रहांचितः ॥ १ ॥ नागार्थ जनायो जोवन रहेवाय ने रत्ति कहलाय . नेमां निकापी य. दना प्रशन जळ विगैरेनो ममावेश घाय. ते वृत्तिना अन्य क्षेत्र, काल न जा. वयी अतिमह अबावने संक्षेप करबो ने रनि संक्षेप नए कहवाय . अध्यादिक अभिग्रह माप्रमाणे सममा--- -मुनि गोचरी मनी पतं पार मारना अनितह करे, तेमां अरयो एवो प्रनिग्रह करे के माम मारे पापा संप २ मागे तेती नि निक्षा महण कवी, अया नासाना अन जागर मोर एक मामी के मोदक विरो, स्पादि. ते उपर मिर्षि विगरे मनिनो रान नाएका (१), कैयो एको अनिह कर के एक परपी प्रथा र परपी अया पोताना गाममायोज जे मळे ने से, अपना पानी सीमा रे पग से राघोंने ऐसा निशा आप मा सेती, यदि (२).काळची परिवार के दिसना पहेमा भागमा अयश राई निशुरु निशाने निती गयी पाहार सेशनोकळीश अने पर्यटन करीत, त्यादि (1) भारदी एव नि. मद करे के वो हमा, गान के रो प्रहार भारे मा . अनादि को यो लिका प्रमोशी नहीं मानी इत्यादि (४). मी माय हमेमो मनिहन को नो नेने मायथित मागे रे. भाग - मरितदि. का प्रनिग्रहको मा पE. WEम विगो मा तानि मामाय रे, प्रने अलि Kz. क्षयों को 0E, REम विगैरे निशान के पापारमान पर चनो प्रादार पारे. पने मामा शिक्षा (४४) उदेशमासाद जागांतर-नाग ४ यो-स्तंन १ए मो. को भाग नपी, माटे पा तर अनिपत के. वळी निशाटन करती वसते मत ध्यान कर के मननी धारणा प्रमाणे अजिग्रह पूर्ण पात्रो के न थाम्रो, मुदिची प्रान करवं, पण प्राहार ग्रहण करवामा प्रति प्रोति रावी नहीं. का र श्री महावीर स्वामी, रण मुनिपहारी, शामिनक, पांजलि ना. नीयमेने पर दोहा मीषा पछी जामाने अन नागे ओरतो निकाय प्रदान करी, पोनी ग्रहण नहीं करूं" एसो भनिह मोघो हतो. ते पुस बोन ने निग्रह पण मामे पूर्ण पयो हतो. मानने का पानी माहिर हर महारीन दर्शन कहे - दृढप्रहारीनुं दृष्टांत. थो कारमा एक साते अमनमा प्रापण रहताहतो. मेले पर शिमहिमा गुमाती दी. पणे ते चोरी करवा साम्पोमाकोर ने पी ना भी. पग पर कर्मयो पागे मोमयों नहीं, एटो रामार मेने का गरीयो ने पोरनी मोगपो. सोपानोपनिने पुरानी को * गत माघ मने महार करतो ते पास भी मो. रोमाने महारी नाम अमिछपा. MAT शिम्प मापनामामने सामोरे गो. नेमा ता. दारिद्धी होगाचीतने पण गेलो. rrrriMIRPIT मागी,ग्गा ने ग्रागण को यहम्पने गरनी नामा लगी. मीन आगीनी मीर की." Aw Pre, anारमा " एप विवान ने मया वयोमाना Keral. नंगा पंडा मागामो गागमा पेना. नमाना age गाया 41 4 नही Mir Trma मरमा म हार मी पोती सभाप मानण नान की प्राणी र रमन भोमानी मानली Pri. जगदी harर मांगनं मारी नाया. बाली सर्व नागनापागनं मामारी मांगन amel में बनी की प्रासन mtarfarmins व्याख्यान २५ मुं. तिसकेप नामना बीना तपाचार विप. (४५) एम्झे गायने पण मारी नाग्वी, ने भोपने ते बामपनी बी पोकार करती सती तेने गालो देवा झागी के " अरे क्रूर ! पापी ! शुं करे जे ? " तेनी गाळांची अत्यंत कोपायमान थप्ने दृढमदारीए ने खगची तेनु पेट चीरी नाल्युं, तेयो तेना गर्नमा रहे चाळक पण तरफतुं ये कामा थने पृथ्वीपर प. आ प्रमाणे ग्राह्मण, गाप, स्त्री तथा वाळक, चारेने पोते तत्काळ मारी नाखेमा जोड्ने तया "हे पिता ! हे मात बोलतां गेकरांनोने जोन महारी विचार करया लाग्यो के " आ भयाणेनुं दुष्कर्म करनारा एवा मने धिकार ! मार्ग पापथी मने नरकमां पण म्यान मळयान नथी. हवे आ पाळकोर्नु कोण रक्षण करशे ? इचे हुँ अग्निमां पेके भृगुपान करूं ? शायी मारी शुफि थाय ? अहो ! ९ सदाचारनो त्याग करीने सुर्मम्पी पायवाला पाय थयो ." एरीने महा चराग्यथो शुन ध्यान करतो ते गाम बहार नीकम्यो. गामनी बहार बधानमां को महा मुनिने जोइ नेमने नमीने योल्यों के "हे जगवन! आग पापथी ९शीरीने मूग- शि ? " मुनि बोस्या के " चारित्र ग्रहण कर." कयु के के- एगदिवसं पि जीवो, पव्वजमुवागडे अणूणमणो। जवि न पावए मुलं, अवस्स वेमाणित होई ॥१॥ नाचार्य जो कोई जीव शुद्ध मनयी एक दिवस पण मनग्या अंगीयर करे नो ने कदि मुक्ति न पामे पण मानित तो अवश्य पाप ." या प्रमाणे ते एमहारीए मुनि पासेपी पापनो मनीकार सोनलीने नमन टीमा सीपी. पनी तेणे एक मोटो अनियह सीधो के “ आक्रोश परीपहने मान करवा माटे मारे आगाममान रहे, भने ज्यां गुधी पारा पार्नु पीमाप्रोम्मरण को त्या मुधी मारे प्राहार वो नहीं." एको र अभिग्रह माने से हानि नेन गापपा कर्मनो क्षय करपा माटे पिचरला लाग्या. सोको मेने जो ने प्रामाकरण भाग्या के “श्रा पापात्मा बी, ग्राह्मण, गाय भने पाळ ए पार हला परनागे, नया गामने सुटनारो बे" एम योसीने तेयो ने मुमिनी सर्मना करा माया रे मासको तथा पापाणादिकधी सेने निरंतर मारवा माग्पा ने मर भनिए पानी जय सहन कयु, अने अत्यंत बारम पारण करी पोतार्नु पाए मंगारीने नोमनी नहीं. प प्रमाणे माग पतीत या स्पारे कामना रुपी मर्यनो लय एदी का (UTE) उपदेशमासाद जापतिर-जाग ४ यो-स्तंन ए मो. पाप रूपी अंधकारसमूहनो नाश थयो, ते वखते ए मुनि नावना नाववा लाग्या के "हे पात्मा ! जे वीज वावीए तेज फळ पामीए. तैमा पारसोकोनो कार पल दोष नयी. या लोको तो मारां दुष्कर्म रूपी ग्रंथीने तोमवा माटे कठोर लापणादि रूप शारव तेनी चिकित्सा करे , माटे एओ तो मारा खरा मित्रो में तेत्रो मने में तामन विगैरे करे , तेयी तो अग्निना योगर्य। मुवर्णनी जेम मारु मशिनपएं दूर थार जे. वळी आ सोको तो मने जुर्गति रूपी कारागृहमांधी खेंचीने पोतानेन तमा नासे , माटे तेवा परोपकारी उपर हुं शामाटे कोप करं ? वळी तेश्रो पोतानां पुण्ये करीने मारां पाप घोड़ नांख के, तथा ते परम बांधवाने मारे दोप आपको न जाए. कळी और मन करेला वध वंधन विगेरे मने संसारथी मुक्त करावनार होवाथी हर्ष प्रार- नारा के. मात्र ते कर्म तेओनेन अनंत संसारना हेतुनून थवानां चे, तेथी मने उस थाय . वळी पा पारजनाए मारी तर्जना करी, पण मने मार्यों नहीं; कदाच माणे, पण माझं जीवित नाश कयु नहीं. कदाच ते पण नाश कयु, पाण वांपनी जेम तेश्रो ९ मारा धर्मनो नाश कर्यो नयी. उन्नाटा तेओ नो मारा आत्मारूप घरमा फेसा भने अनादि काळथी रहेला नावचोरोने कादवा माटे मने सहायभूत थया रे." इत्यादि शृन ध्यानमा तत्पर याने ते मुनिए आपकणी उपर श्रारूढ प काळज्ञानरूपी गपनी कानियो आन्मानो प्रकाश को. भदो ओकोत्तरः कोऽपि, तपःकुंभोद्भवः प्रतुः । नाविवेत्पुनयेन, शोपितः कर्मवारिधिः ॥१॥ "नागर्य-"अहो! तारूप अगम्य ऋवि को प्रमाकिकन को र कामो मन ममु फरीची प्रगटन पनी नथी." मृत्तिका यस्य तत्रेय, पततीत्यन्यया न हि । येन यत्रार्जिनं कर्म, स्थाने तब निष्टितम् ॥२॥ भाग-"पाटी यांनी त्यांना किमोटीनयी, कमजणे या दार्जन कर्म म्यान नाशपमा. अर्थात ग्याँ वर्ष यो यो नट्टीनेज लगाएं."

ध्यारगान २५ मुं. मिराशंपे नामना श्रीना नपाचार विष. (19) केयसी सुरगणेन निर्मिते, स्वर्णपंकजपदे स्थितश्च सः ॥ तत्तपःस्तुतिवचोमृतेः शुजे व्यजंतुसुमहीमसिंचयत् ॥३॥ जापा--" देवगए रनमा गुवर्ण कमळ उपर घेसी ने केवळी ते सपनी सुनिता बननम्पीशुन अमनरसे करीन मध्य माणीपीसारी पृथ्वीन सिंचन क्यु." IM इत्पन्ददिनपरिमितोपदेशमासादष्टता नवदशस्तंजस्य पश्चाशत्यधिकशिनतमः प्रधः ।। २०५ ॥ । संपूर्णोऽयं स्तनः॥ ओगीशमो स्तंभ संपूर्ण.

जाहेर
खबर.
श्री उपदेश प्रासाद भाषांतर.
स्थंभ २४. व्याख्यान ३६०.
जुदा जुदा पांच विजाग करवामां आवेना.
१. विजाग ? लो-(स्थन ? थी ४) समकितना ६७ योगनुं स्वरूप कयास
हिन-चीमनझाम सांकळनंद तरफयी उपायन पण तेनी अंदर भूलो घणी रही
गयेस होवाची फरीने जापांतर तैयार कराव्युं , ते अमारा तरफयी उपाने महार
परवातुं .....
....किंमन रु.१-5-0 थशे.
२ विनाग २जी-(स्यंज एथी ए) श्रावकनां बार व्रतो पंकी आर यार्नु सरूप
क्याओ सहित-मा विनाग चीमनमान्न सांकळचंदना जागमा उपासो अमारे
न्या मळे .....
...किंमत रु.1-1-0
निाग ३ नो-(म्यंन १० थी २४) श्रावकना नरमा व्रतयी चारमा प्रत सु.
पीर्नु नपा पीनी अनेक मारतोनुं स्वरूप कयाओ सहित- बिनाग रास अ.
मागरफपीन पारामा पान्यो रे. ....किंमत रु.-1-0.
घरिनाग ४ पो--(म्यंन १५थी ?ए) अनेक उपयोगी हकीकतानी संग्रहमा
मगरकने उपयोगी कयानी संयुक्त पा विनाग पाए अमारा नस्फची बहार
पारामां पायो .
...किंमत १.२-0-0.
५ रिनाग ५ मो-(प्यंन २०२५ ) या विनागमा प्राणी उपयोगी पारतो
सी. अमाग नापाची पाय रे. बहार पोयामिन र.-1-०पी
शाने.
श्री जन धर्म प्रमाग्य गना-नानगर,
जन धनी झाही, कसाना, जापनगा, मुंबट, अपदागद, पाfarmi ने
शार विम्याटोर गाने वहा पली तमाम यो ने यो अमारी को
मदी भासी मिठी माशे. वाण यांन मीर मंगानाग्ने सानन मा.
श्री जन धर्म प्रमारक.मना -भावनगर.

No text on this page.

Shree Updes Prshad Bhasantar-4

Author
Chhagan Sagar Ji
Title
Shree Updes Prshad Bhasantar-4
File name
Shree Updes Prshad Bhasantar-4
Text
OCR done
Citation
1931
Published
2011/07
Publisher
Bhavnagar,aanand Press
Language
Sanskrit
Pages
458
Library
Agarchand Bhairondan Sethiya Jain Parmarthik Sanstha, Bikaner
DLI number
313809
Barcode
99999990311199.00
Scanning centre
Banasthali University
Digital publisher
Digital Library Of India
VMLT id
3rw60hSbZYp
Download PDF

Shree Updes Prshad Bhasantar-4