Prakrit Bharati Academy, Jaipur

Jinduttakhyan Duya

Suri, Sumti · 2010/06

PDF Proofread

Front matter

No text on this page.

सिं घी जैन ग्रन्थ मा ला
kxxixix[ ग्रन्थांक २७ ].xxx
x
प्राकृतभाषाग्रथित
जिनदत्ताख्यान द्वय
५
...............
SRI DALCHAND JI SINGH
LALI
--
T0
१९८१
जाडोलन जो सिंघी
SINGHI JAIN SERIES
*.xxxxxxxxxx
xxxx. [ NUMBER 27]... ,
TWO JINADATTĀKHYÁNA
IN PRAKRITA

कलकत्ता निवासी
साधुचरित-श्रेष्ठिवर्य श्रीमद् डालचन्दजी सिंघी पुण्यस्मृतिनिमित्त
प्रतिष्ठापित एवं प्रकाशित
सिंघी जैन ग्रन्थ माला
[जैन आगमिक, दार्शनिक, साहित्यिक, ऐतिहासिक, वैज्ञानिक, कथात्मक-इन्यादि विविधविषयगुम्फित
प्राकृत, संस्कृत, अपभ्रंग, प्राचीनगृर्जर - राजस्थानी आदि नानाभाषानिबन्द्र सार्वजनीन पुगतन
वाड्मय तथा नृतन संशोधनात्मक साहित्य प्रकागिनी सर्वश्रेष्ठ जैन ग्रन्थावलि. ]
प्रतिष्ठाता
श्रीमद्-डालचन्दजी-सिंधीसत्पुत्र
ख० दानशील-साहित्यरसिक-संस्कृतिप्रिय
श्रीमद् बहादुर सिंहजी सिंघी
न
प्रधान सम्पादक तथा संचालक
आचार्य जिन विजय मुनि
ऑनररी मेंवर, जर्मन ओरिएन्टल सोसाइटी
(सम्मान्य नियामक-भारतीय विद्या भवन)
सर्वप्रकार संरक्षक
श्री राजेन्द्र सिंहजी सिंघी तथा श्री नरेद्र सिंहजी सिंघी
प्रकाशक
सिंघी जैन शास्त्र शिक्षा पीठ
भारतीय विद्या भवन, वंवाई
प्रकाशक-जयन्तऋण, ह दवे, ऑनररी रजिष्ट्रार, भारतीय विद्या भवन, चौपाटी रोड, ववई. नं. ७
मुद्रक- लक्ष्मीवाई नारायण चौधरी, निर्णयसागर प्रस, २६-२८ कोलभाट स्ट्रीट, वंबई

सुमतिसूरिकृत तथा अज्ञातविद्वत् कर्तृक
प्राकृतभाषा ग्रथित
जिनदत्ताख्यान द्वयः
य
.
संपादक
पं. अमृतलाल मोहनलाल, भोजक
किया
सदीय
प्रकाशक
.
r
मुंबईनगरस्थ
भारतीय विद्या भवन
प्रतिष्ठित
सिंधी जैन शास्त्र शिक्षा पीठ
.
[खिस्ताव्द १९५३
विक्रमाव्द २००९]
प्रथमावृत्ति, पंचशत प्रति
m
सर्वाधिकार संरक्षक भा वि. भ.
[मूल्य रू. २-८-०
ग्रन्थांक २७]

सिंघी जैन ग्रन्थमाला ३ 8 अद्यावधि मुद्रितग्रन्थनामावलि १ मेहतुझाचार्यरचित प्रबन्धचिन्तामणि १४ जैनपुस्तकप्रशस्तिसंग्रह, प्रथम भाग. मृल सस्कृत ग्रन्थ. १५ हरिभद्रमरिविरचित धूर्ताख्यान. (प्राकृत) २ पुरातनप्रवन्धसंग्रह वहुविध ऐतियतथ्यपरिपूर्ण १६ दुर्गदेवकृत रिष्टसमुच्चय. अनेक निवन्ध संचय. १७ मेघविजयोपाध्यायकृत दिग्विजयमहाकाव्य. ३ राजशेखरमरिरचित प्रवन्धकोग. १८ कवि अब्दुल रहमानकृत सन्देशरासक. ४ जिनप्रभसरिकृत विविधतीर्थकल्प. १९ भर्तृहरिकृत शतकत्रयादि सुभाषितसंग्रह. ५ मेवविजयोपाध्यायकृत देवानन्दमहाकाव्य. २० गान्त्याचार्यत न्यायावतारवार्तिक-वृत्ति, ६ यगोविजयोपाध्यायल जैनतर्कभाषा. २१ कवि पाहिलरचित पउमसिरीचरित. (अप०) ७ हेमचन्द्राचार्यकृत प्रमाणमीमांसा. २२ महेश्वरसरिकृत नागपंचमीकहा. (प्राकृ. .) ८ भट्टाकलङ्कटेवकृत अकल ग्रन्यत्रयी. २३ भद्रबाहुसंहिता. ९ प्रवन्धचिन्तामणि - हिन्दी भाषान्तर. २४ जिनेश्वररिकृत कथाकोषप्रकरण. (प्रा.) १० प्रभाचन्द्रमृरिरचित प्रभावकचरित, २५ उदयप्रमसरिकृत धर्माभ्युदयमहाकाव्य, ११ सिद्विचन्द्रोपाध्यायरचित भानुचन्द्रगणिचरित. २६ जयसिंहरिकृत धर्मोपदेशमाला. १२ यगोविजयोपाध्यायविरचित ज्ञानविन्दुप्रकरण. २७ कोहलविरचित लीलावती कथा. १३ हरिषेणाचार्यकृत बृहत्कथाकोग. २८ जिनदत्ताख्यानद्वय. संप्रति मुयमाणग्रन्थनामावलि १ खरतरगच्छवृहद्गुर्वावलि. दामोदरकृत उक्तिव्यक्ति प्रकरण. २ कुमारपालचरित्रसंग्रह. ९ महामुनिगुणपालविरचित जंबूचरित्र (प्राकृत ३ विविधगच्छीयपट्टावलिसंग्रह. जयपाहुढनाम निमित्तगान. (प्राकृत) ४ जैनपुस्तक प्रगस्तिसंग्रह, भाग २. ११ गुणचन्द्रविरचित मंत्रीकर्मचन्द्रवंशप्रवन्ध, १२ नयचन्द्रविरचित हम्मीरमहाकाव्य. ५ विज्ञप्तिसंग्रह-विनप्ति महालेख-विनप्ति त्रिवेणी १३ महेन्द्रसरिकृत नर्मदासुन्दरीकथा. (प्रा.) आदि अनेक विज्ञप्तिलेख समुच्चय १४ स्वयंभूविरचित पठमचरिट (अपभ्रंश) ६ उध्योतनरिकृत कुवलयमालाकथा. १५ सिद्धिचन्द्रकृत काव्यप्रकाशखण्डन. कीर्तिकौमुदी आदि वस्तुपालप्रगस्तिसग्रह. १६ कोटल्यकृत अर्थशास्त्र-सटीक. मुद्रणार्थ निर्धारित एवं सज्जीकृतग्रन्थनामावलि १ भानुचन्द्रगणिकृत विवेऋविलासटीका. २ पुरातन राम-भासादिसंग्रह. ३ प्रकीर्ण वाङ्मय प्रकाश. ४ सिद्धिचन्द्रोपाध्यायविरचित वासवदत्ताटीका. ५ देवचन्द्रमरिकृत मूलशुद्धिप्रकरणवृत्ति. ६ रत्नप्रभाचार्यकृत उपढेगमाला टीका ७ यगोविजयोपाध्यायहत अनेकान्तव्यवस्था. ८ जिनेबराचार्यकृत प्रमालक्षण. ९ महा- निगीयसत्र १० नरुगप्रभाचार्यकृत आवश्यक्यालाववोध, ११ राठोडवंशावलि. १२ उपकंगगच्छप्रबन्ध. १३ वईमानाचार्यकृत गगरत्नमहोदधि १४ प्रतिष्ठासोमन्न्त सोमाभाग्यकाव्य. १५ नेमिचन्द्रकृत पष्टीगतक (पृथक् पृथक् ३ बालावबोधयुक्त). १६ शीलाकाचार्य विरचित महापुरुषचरित्र (प्रान्त महाप्रन्य). १७ चंदप्पहचरिय (प्राकृत). १८ नेमिनाचरित्र (अपभ्रंशमहाग्रन्य ). १९ उपदेशण्टीका (वर्द्धमानाचार्यकृत). २० निर्वाण- लीलावती क्या (सं. कथा ग्रन्थ). २१ सनत्कुमारचरित्र (संस्कृत काव्यग्रन्थ). २२ राजवम पाठककृत मोजचरित्र. २३ प्रमोदमाणिक्यकृत वाग्भटालंकारवृत्ति. २४ सोमदेवादिकृत विदग्धमुखमण्डनवृत्ति. २५ समयसुन्दरादिकृत वृत्तरत्नावरकृति. २६ पाण्डित्यदर्पण, २७ पुरातनप्रबन्धसंग्रह-हिन्दी भाषान्तर. २८ भुवनभानुचरित्र वालावबोध. २९ भुवनमुन्दरी चरित्र (प्राकृतम्या) इत्यादि, इत्यादि.

- ॥सिंघीजैनग्रन्थमालासंस्थापकप्रशस्तिः॥ १ २ ३ ६ मस्ति बङ्गाभिधे देशे सुप्रसिदा मनोरमा । मुर्शिदाबाद इत्याख्या पुरी वैभवशालिनी ॥ बहवो निवसन्त्यत्र जना उकेशवंशजाः । धनाढ्या नृपसम्मान्या धर्मकर्मपरायणाः ॥ श्रीढालचन्द इत्यासीत् तेम्बेको बहुमाग्यवान् । साधुवत् सचरित्रो यः सिंघीकुलप्रभाकरः ।। मात्य एवागतो यश्च कतुं व्यापारविस्तृतिम् । कलिकातामहापुयां इतधर्मार्थनिश्चयः ।। कुशाग्रीयस्वबुद्ध्यैव सदृत्त्या च सुनिष्ठया । उपाय॑ विपुलां लक्ष्मी कोट्यधिपोऽजनिष्ट सः ॥ तस्य मन्नुकुमारीति सन्नारीकुलमण्दना । अभूत् पतिव्रता पत्नी शीलसौभाग्यभूपणा ।। श्रीवहादुरसिंहाख्यो गुणवॉस्त्रनयस्तयोः । अभवत् सुकृती दानी धर्मप्रियश्च धीनिधिः ॥ प्राप्ता पुण्यवता तेन पनी तिलकसुन्दरी । यस्याः सौभाग्यचन्द्रेण भासितं तत्कुलाम्बरम् ॥ श्रीमान् राजेन्द्रसिंहोऽस्य ज्येष्टपुनः सुशिक्षितः । यः सर्वकार्यदक्षत्वात् दक्षिणवाहुवत् पितुः ।। नरेन्द्रसिंह इत्याख्यन्तेजस्वी मध्यमः सुतः । सूनुर्वरिन्द्रनिहश्च कनिष्ठः सौम्यदर्शनः ॥ मन्ति त्रयोऽपि सत्पुत्रा आप्तभक्तिपरायणाः । विनीताः सरला भन्याः पितुर्मार्गानुगामिनः ॥ अन्येऽपि बहवस्तस्याभवन् स्वनादिवान्धवाः । धनैर्जनैः समृन्दः सन् स राजेव व्यराजत ॥ १० अन्यच- - - १३ १४ १५ १६ . १७ १८ २० २१ २२ २३ सरस्वत्यां सदासक्तो भूत्वा लक्ष्मीप्रियोऽप्ययम् । तत्राप्यासीत् सदाचारी तचिन्नं विदुषां खलु ॥ नाहकारो न दुर्भावो न विलासो न दुर्व्ययः । दृष्टः कदापि तद्गेहे सतां तद् विस्मयास्पदम् ।। भक्तो गुरुजनानां स विनीतः सजनान् प्रति । वन्धुजनेऽनुरक्तोऽभूत् प्रीत. पोप्यगणेष्वपि ।। देश-कालस्थितिज्ञोऽसौ विद्या-विज्ञानपूजक. । इतिहासादि-साहित्य-संस्कृति-सत्कलाप्रियः ॥ समुन्नत्य समाजस्य धर्मस्योत्पहेतवे । प्रचाराय च शिक्षाया दत्तं तेन धनं धनम् ॥ गत्वा सभा-समित्यादौ भूत्वाऽध्यक्षपदाचितः । दावा दानं यथायोग्यं प्रोत्साहिताश्च कर्मठाः ।। एवं धनेन देहेन ज्ञानेन शुभनिष्टया । अकरोत् स यथाशक्ति सत्कर्माणि सदाशयः ॥ अथान्यदा प्रसङ्गेन स्वपितुः स्मृतिहेतवे । कर्तुं किञ्चिद् विशिष्टं स कार्य मनस्यचिन्तयत् ॥ पूज्यः पिता सदैवासीत् सम्यग्-ज्ञानरुचिः स्वयम् । तस्मात् तज्ज्ञानवृद्ध्यर्थ यतनीयं मयाऽप्यरम् ॥ विचार्येवं स्वयं चित्ते पुनः प्राप्य सुसम्मतिम् । श्रन्दास्पदस्वमित्राणां विदुषां चापि तादृशाम् ॥ जैनज्ञानप्रसाराय स्थाने शान्ति नि के तने । सिंघीपदाङ्कितं जैन ज्ञान पीठ मतीठिपत् ॥ श्रीजिनविजयः प्राज्ञो मुनिनाम्ना च विश्रुतः । स्वीकतुं प्रार्थितस्तेन तस्याधिष्ठायकं पदम् ॥ तस्य सौजन्य-सौहार्द-स्थैयौदार्यादिसद्गुणैः । वशीभूय मुदा येनस्वीकृतं तत्पदं वरम् ॥ कवीन्द्रेण रवीन्द्रेण स्वीयपावनपाणिना । रस-नागाक-चन्द्राब्दे तत्प्रतिष्ठा व्यधीयत ॥ प्रारब्धं मुनिना चापि कार्य तदुपयोगिकम् । पाठनं ज्ञानलिप्सूनां ग्रन्थानां ग्रथनं तथा । वस्त्र प्रेरणां प्राप्य श्रीसिंघीकुलकेतुना । स्वपितृश्रेयसे चैषा प्रारब्धा ग्रन्थमालिका ।। उदारचेतसा तेन धर्मशीलेन दानिना । व्ययितं पुष्फलं द्रव्यं तत्तत्कार्यसुसिद्धये ॥ छात्राणां वृत्तिदानेन नेकेषां विदुपां तथा । ज्ञानाभ्यासाय निष्कामसाहाय्यं स प्रदत्तवान् । जलवाय्वादिकानां तु प्रातिकूल्यादसौ मुनिः । कार्य त्रिवार्षिकं तत्र समाप्यान्यत्र चास्थितः ॥ तत्रापि सततं सर्व साहाय्यं तेन यच्छता । ग्रन्थमालाप्रकाशाय महोत्साहः प्रदर्शितः ॥ नन्द-निध्य-चन्द्राब्दे जाता पुनः सुयोजना । ग्रन्थावल्याः स्थिरत्वाय विस्तराय च नूतना ।। वतः सुहृत्परामर्शात् सिंघीवंशनभस्वता । भावि द्या भवना येयं ग्रन्थमाला समर्पिता ॥ भासीत्तस्य मनोवान्छाऽपूर्वा अन्य प्रकाशने । तदर्थ व्ययितं तेन लक्षावधि हि रूप्यकम् ॥ दुर्विलासाद् विधेर्हन्त ! दौर्भाग्याचात्मवन्धूनाम् । स्वल्पेनैवाथ कालेन स्वर्ग स सुकृती ययौ । इन्दु-ख-शून्य-नेत्रव्दे मासे झापाढसम्झके । कलिकाताख्यपुर्या स प्राप्तवान् परमां गतिम् ॥ पितृभक्तश्च तत्पुत्रैः प्रेयसे पितुरात्मनः । तथैव प्रपितुः स्मृत्यै प्रकाश्यतेऽधुना पुनः ॥ इयं ग्रन्यावलिः श्रेष्ठा प्रेष्ठा प्रज्ञावतां प्रथा । भूयाद् भूत्यै सतां सिंघीकुलकीर्तिप्रकाशिका ।। विद्वजनकृताहादा सच्चिदानन्ददा सदा । चिरं नन्दत्वियं लोके श्रीसँघी ग्रन्थपद्धतिः ॥ २६ २७ २८ २९ ३२ ३३ on mmmmmmm । ४० -- ॥ सिंघीजैनग्रन्थमालासम्पादकप्रशस्तिः॥ १ २ स्वस्ति श्रीमेदपाटाख्यो देशो भारतविश्रुतः । रूपाहेलीति सन्नान्नी पुरिका तन सुस्थिता ॥ सदाचार-विचाराभ्यां प्राचीननृपतेः समः । श्रीमचतुरसिंहोऽत्र राठोडान्वय भूमिपः ॥ तत्र श्रीवृद्धिसिंहोऽमृद् राजपुत्रः प्रसिद्धिभाक् । क्षात्रधर्मधनो यश्च परमारकुलाग्रणीः ।। सुञ्ज-भोजमुखा भूपा जाता यस्मिन् महाकुले । किं वर्ण्यने कुलीनत्वं तत्कुलजातजन्मनः ।। पत्री राजकुमारीति तस्याभूद् गुणसंहिता । चातुर्य-रूप-लावण्य-सुवाक् सौजन्यभूपिता ॥ क्षत्रियाणीप्रभापूर्णा गौयाहीप्तमुखाकृतिम् । यां दृष्ट्वैव जनो मेने राजन्यकुलजा त्वियम् ।। पुत्र किसनसिंहाख्यो जातस्तयोरतिप्रियः । रणमल्ल इति चान्यद् यन्नाम जननीकृतम् ॥ श्रीदेवीहंसनामाऽत्र राजपूज्यो यतीश्वरः । ज्योतिभैपज्यविद्यानां पारगामी जनप्रियः ॥ आगतो मरदेशाद् यो भ्रमन् जनपदान वहून् । जातः श्रीवृद्रिसिंहस प्रीति-श्रन्हास्पदं परम् ।। तेनाथाप्रतिमप्रेरणा स तत्सुनुः स्वसन्निधौ । रक्षितः शिक्षितः सम्यक्, कृतो जैनमतानुगः ॥ दौर्भाग्यात् तच्छिगोर्खाल्ये गुरु-तातो दिवंगतौ । विमूढः स्वगृहात् सोऽथ यहच्छया विनिर्गतः ॥ ६ ९ १० त 1 तथा च- १२ १३ ११ - १८ २० २१ २२ २३ २५ भ्रान्त्वा नेकेषु देशेषु सेत्रित्वा च बहून् नरान् । दीक्षितो मुण्डितो भूत्वा जातो जैनमुनिस्ततः ॥ ज्ञातात्यनेकगास्त्राणि नानाधर्ममतानि च । मध्यस्थवृत्तिना तेन तत्वातत्वगवेपिणा ॥ अधीता विविधा भाषा भारतीया युरोपजा । भनेका लिपयोप्येवं अन्न-नृवनकालिका ॥ येन प्रकाशिता नैके ग्रन्या विद्वत्प्रगसिताः । लिखिता बहवो लेखा ऐतिद्यतथ्यगुम्फिताः ॥ स वहुभिः सुविद्वद्भिस्तन्मण्डलैश्च सत्कृतः । जिनविजयनान्नाऽसौ ख्यातोऽभवद् मनीपिषु ॥ यस्य तां विश्रुति ज्ञात्वा श्रीमद्गान्धीमहात्मना । आहूतः सादरं पुण्यपत्तनात् स्वयमन्यदा ॥ पुरे चाहम्मदावादे राष्ट्रीयः शिक्षणालयः । विद्यापीठ इति ख्यात्या प्रतिष्टितो यदाऽभवत् ।। आचार्यत्वेन तत्रोच्चैनियुक्त. स महात्मना । रस मुंनि निधीन्द्वन्दे पुरातत्वा ख्य मन्दिरे ॥ वर्षाणामष्टकं यावत् सम्भूप्य तत् पदं ततः । गत्वा जर्मनराष्ट्रे स तत्संस्कृतिमधीतवान् ॥ तत आगत्य सल्लग्नौ राष्ट्रकार्य च सक्रियम् । कारावासोऽपि सम्प्राप्तो येन स्वराज्यपर्वणि ॥ क्रमात् ततो विनिर्मुक्तः स्थित. शान्ति नि के तने । विश्ववन्द्यकवीन्द्र श्रीरवीन्द्रनायभूपिते ॥ सिंघीपयुतं जैनज्ञानपीठं तदाश्रितम् । स्थापितं तत्र सिंघीनीबालचन्दत्य सूनुना ॥ श्रीवहादुरसिंहेन दानवीरेण धीमता । स्मृत्यर्थ निजतातस्य जैनज्ञानप्रसारकम् ॥ प्रतिष्टितश्च तस्यासौ पढेऽधिष्ठातृसके। अध्यापयन् वरान् शिष्यान् ग्रन्थयन् जैनवाट्ययम् ।। तस्यैव प्रेरणां प्राप्य श्रीसिंघीकुलक्तुना । स्वपितृश्रेयसे ह्येषा प्रारब्धा-अन्यमालिका ॥ अथैवं विगतं यस्य वर्षाणामष्टक पुनः ग्रन्थमालाविकासार्थिप्रवृत्ति प्रयस्यतः ॥ बाणे-रत्न-नवेन्दुन्दे मुंवाईनगरीस्थितः । मुंशीति विरुदख्यातः कन्हैयालालघीसखः ॥ प्रवृत्तो भारतीयानां विद्यानां पीठनिर्मिती । कर्मनिष्टस्य तस्याभूत प्रयतः सफलोऽचिरात् ॥ विदुषां श्रीमतां योगात् संस्था जाता प्रतिष्टिता । भारतीय पढोपेत विद्या भवन सन्ज्ञया । आहूतः सहकार्यार्थ स मुनिस्तेन सुहृता । ततः प्रभृति तत्रापि सहयोग प्रदत्तवान् ।। तगवनेऽन्यदा तस्य सेवाऽविका ह्यपेक्षिता । स्वीकृता नन्नभावेन साऽप्याचार्यपदाश्रिता॥ नन्द-निध्य-चन्द्राब्दे वैक्रमे विहिता पुनः । एतग्रन्थावलीस्थैर्यकृत् तेन नव्ययोजना ॥ परामर्शात् ततस्तस्य श्रीसिंघीकुलभास्वता । भाविद्याभवना येयं ग्रन्थमाला समर्पिता ॥ प्रदत्ता दशसाहस्री पुनस्तन्योपदेगत । स्वपितृस्मृतिमन्दिरकरणायं सुकीर्तिना ॥ देवाढल्पे गते काले सिंघीवो दिवंगत ! यस्तस्य ज्ञानसेवायां साहाय्यमकरोत् महत् ॥ पितृकार्यप्रगत्ययं यत्नशीलेन्तदात्मजः । राजेन्द्रसिंहमुख्यैश्च सत्कृतं तद्वचस्ततः ॥ पुण्यश्लोकपितुर्नान्ना अन्यागारकृते पुनः । बन्धुज्येटो गुणश्रेष्ठो झर्द्धलक्षं प्रदत्तवान् ॥ अन्यमालाप्रसिद्ध्ययं पितृवत् तस्य कांक्षितम् । श्रीमिधीवन्धुमिः सर्व तद्गिराऽनुविधीयते ॥ विद्वजनकृताहादा सच्चिदानन्ददा सदा । चिरं नन्दस्वियं लोके जिन त्रि जय भारती॥ २७ २८ २९ ३२ - mmmmm । ।

-
८
-
समर्पण
संसोहणकोसल्लं लद्धं किंचि वि मए विणीएणं ।
जाण सयासे ताणं चारुचरित्ताण ताणाणं ॥१
संपाययाण सकय-पायय-5वभंसऽणेयगंथाणं।
सिरिकंतिविजयसिस्साण पुण्णसिस्साण चउराणं ॥ २
सिरिचतुरविजयवइवरवसहाणं वरयहत्थपोस्मम्मि ।
अप्पिजह पारोक्खं जिणवत्तकहेस अमएणं ॥३

>
+
1

। . . . , ... किंचित् प्रास्ताविक - सिंघी जैन ग्रन्थमालामा गुम्फित करवा माटे पाटणना जैन भण्डारोमाथी जे केटलांक ग्रन्थरूप पुष्पो में सन् १९३२-३३. मां चूंटी काढ्यां हतां तेमांनी ज प्रस्तुत ग्रन्यांकमां प्रकट थती 'जिनदत्ताख्यान' नामनी वे पुष्पकलिकाओ पण छे. मात्र पाटण अने जेसलमेरना भण्डारोमां प्राचीन ताडपत्र उपर ज लिखितरूपे उपलब्ध थती आ बन्ने कृतिओनी प्रतिलिपि करवानें काम भाई अमृतलाल पण्डितने सोप्यु. ताडपत्रीय लिपिना वाचनमां निष्णात वनेला अने साथे साथे प्राकृत भापाना अभ्यासमां पण सुप्रविष्ट थएला पं. अमृतलालनी सुवाच्य अने सुपाठ्य प्रतिलिपिओ जोई, प्रस्तुत कृतिओनुं संपादनकार्य पण एमना ज द्वारा कराव- वानो में विचार को अने प्रेसकॉपी प्रेसमां छापवा आपी. परंतु प्रन्थमालाना बीजा अनेकानेक ग्रन्थोन संशोधन-संपादन-मुद्रण कार्य आदि एक साथे चालतुं रहेतुं होवाथी तेम ज विश्वव्यापी द्वितीय महायुद्ध अने भारतव्यापी खराज्य प्राप्तिविपयक आन्तरिक अहिसक-विग्रह आदिना व्याघातोने लीधे, ग्रन्यमालाना प्रस्तुत ग्रन्थांकनुं मुद्रणकार्य बहु ज अनियमित अने अव्यवस्थित- रूपे चालतुं रा. युद्धजन्य परिस्थितिने लईने प्रेसनी कार्यशिथिलता तेम ज कागळोनी दुर्लभताने लीघे ६-८ महिनामा एकाध फार्म छपाईने तैयार थतो. आ रीते सन् १९४० मां प्रारंभेला आ नानकडा प्रन्यांकनुं मुद्रणकार्य १९५० मां लगभग पूर्ण थयुं अने आजे हवे १९५३ ना जून मासमां आ ग्रन्थ आ रीते पूर्ण थई-मुद्रित थईने, विज्ञ वाचकोना करकमलमां उपस्थित थाय छे. सिंघी जैन ग्रन्थमालामा प्रकाशित करवा माटे ग्रन्थोनुं चयन अने निर्धारण एक खास आदर्शने लक्ष्यमां राखीने करवामां आवे छे. जे प्रकारना ग्रन्थोना प्रकाशनथी जैन संप्रदाय अने जैन संस्कारनी विद्वत्समाजमा विशेष प्रतिष्ठा थाय अने जैन विद्वानोए भारतीय संस्कृतिना सात्त्विक स्वरूपने सुसंस्कृत, सर्वोपयोगी अने सुसमृद्ध बनाववा माटे केवी जातनी साहित्यिक सुन्दर रचनाओ करी छे अने ए रीते भारतीय वाङ्मयनी केवी आदर्शभूत उपासना करी छे तेनुं उत्तम चित्र, संस्कारप्रिय शिक्षित समाजने दृष्टिगोचर थाय एवा विशिष्ट हेतुने लक्ष्यमां राखीने ग्रन्थोनुं गुम्फन करवामां आवे छे. प्रस्तुत जिनदत्ताख्यान नामक कृति वे दृष्टिए विशेषत्ववाली छे. एक तो जैनकथानकनी दृष्टिए अने वीजुं प्राकृत भाषा साहित्यनी दृष्टिए. कथानकगत वस्तुनो संक्षिप्त सार, पं. अमृतलाले पोतानी प्रस्तावनामां आप्यो छे, ते परथी कथा घटनानुं स्वरूप वाचकोना लक्ष्यमा सरलताथी आवी शकशे. प्राकृत भापाना अभ्यासिओनी दृष्टिए आ वंने कृतिओ बहु ज सरल अने सुबोध रीते रचाएली छे तेथी ए भापानो सामान्य परिचय धरावनार व्यक्ति पण, ए कथाओ सारी पेठे समजी शके तेम छे. तुलनात्मक भापा विज्ञानना अभ्यासिओने पण एमाथी अनेक नवा शब्दो

२
किञ्चित् प्रास्ताविक
अने शब्दप्रयोगो मळी शके तेम छे. समयाभावने लीधे ए-विपे विशेष विवेचन करवानुं मारा
माटे शक्य नयी वन्यु.
आ बंने कृतिओनी प्रतिओ मात्र ताडपत्र उपर ज लखेली जोवामां आवी छ जेनो
परिचय संपादक पंडिते आपेलो छे. प्राचीन प्रतिओना आकार-प्रकारादिनी कल्पना अने
स्मृति बनी रहे ते दृष्टियी एना अन्तिम पत्रोनां हाफटोन ब्लॉक वनावी तेनां चित्रो पण आ
साथे आपवामां आव्यां छे.
भारतीय विद्या भवन, वंवई.
ज्येष्ठ शुका १ सं. २००९. १२, ६, १९५३
९५३}
-मुनि जिनविजय

प्रस्तावना प्रस्तुत प्रकाशनमा प्राकृत भापामां रचायेली जिनदत्ताख्यान नामक कथानकनी वे कृति- ओनो समावेश थाय छे. आ वन्ने कथाओनी पहेलां पण जिनदत्तविषयक अन्य कृतिओ रचा- येली हती, आ हकीकत प्रथम कथानी गाथा ५, ३६४ अने ३६५ तेम ज वीजी कथानी वीजी गाथा उपरथी जाणी शकाय तेम छे. तेम ज आ वन्ने कथाओ पछी पण पूर्णिमापक्षीय श्रीगुण- सागरजीना शिष्य श्रीमान् गुणसमुद्र सूरिजीए संयमसिंह गणिना आग्रहथी सं. १४७४ मां जिन- दत्तकथा संस्कृतमा रची छे. उपरांत डेक्कनकॉलेजना संग्रहमांनी भद्राचार्यकृत 'जिनदत्तकथा- समुच्चय' नामनी १०३ पानामा लखायेली प्रति 'जैन ग्रंथावली 'ना पत्र २५२ मा नोंधाई छे. तेना नाम उपरथी तेमां विविध जिनदत्तकथाओ होय तेम लागे छे. ते प्रति में जोई नथी तेथी विशेष माहिती आपी शकतो नथी. नाम प्राचीन जैन कथाग्रंथोना रचनार विद्वानोए आंतरजीवननो विकास साधनार आदर्शजीवी स्त्री के पुरुषनी प्रधानता जणावत्रा माटे, ते ते कथाग्रंथने, ते ते धर्मपुरुप के स्त्रीना नामथी प्रसिद्धि आपीछे. दा. त. समराइञ्चकहा, अस्टिनेमिचरिउ, शांतिनाथचरित्र, नम्मयाकहा, सुरसुंदरिचरित्र, पउमसिरि- चरिउ वि०. तेम ज उपर जणाव्या प्रमाणेनी धर्मकथाओनो संग्रह जे ग्रंथोमा गूंथ्यो होय तेवा ग्रंथोनो नाममात्रथी ज ख्याल आवे ते सारु ग्रंथकारोए तेने अनुरूप संग्रहसूचक नामथी अंकित कर्या छे. दा. त. चउप्पन्नमहापुरिसचरियं, कहावली, त्रिषष्टिशलाकापुरुषचरित्र, कहारयणकोसो विगेरे. नाणपंचमीकहा, होलीरजःपर्वकथा, मौनैकादशीकथा, मेस्त्रयोदशीकथा विगेरे कथाओमां तेना प्रणेताओए तेना नामाभिधानद्वारा साधक अने साधनोनु निरूपण करेलं छे. प्रस्तुत कथामां मुख्य पुरुष जिनदत्त होई तेना कर्ताए तेने 'जिणदत्तक्खाणं' (जिनदत्ताख्यानम्) 'जिणयत्तकहा' (जिनदत्तकथा) विगेरे नामोथी प्रसिद्धि आपी छे. कथावस्तु भारतीय कथासाहित्यर्नु आलेखन धर्म अने नीतिना शिक्षण उपरांत पोतपोताना संप्र- दायनी पुष्टि माटे थयु छे. आ कथाओ पैकी केटलीक कथाओ वास्तविक वनेली घटनारूप होय छे, ज्यारे तेमांनो मोटो भाग आजनी नवलकथाओ जेबो लागे छे. आ बन्ने य जातनी १ एता श्रीजिनदत्तभूपतिकयां श्रीपूर्णिमापक्षसन्मुख्यश्रीगुणसागराख्यसुगुरो. शिष्येण सझेपतः। वेदोर्वीधरविश्व( १४७४ )वर्षविहिता पुण्यप्रभावाद्भुता शृण्वन्तु श्रमणामृतं(ता) शिवकृते भव्या भवन्तश्विरम् ॥ सयमसिहगणेराग्रहतः श्रीगुणसमुद्रसूरिवरें । मुग्धानुग्रबुद्ध्या कृता कथेयं चिर जीयात् ॥

जे -- ५ - जिनदत्ताख्यान कथाओना आलेखनमां तेना लेखकोनी प्रतिभा वास्तवदर्शी के संप्रदायबद्ध अमुक प्रकारना रूढ विचारवशवर्ती अथवा जातना विचारोने अनुसरती होय ते प्रकारर्नु ए कथाग्रंथमां वस्तु- रचनातुं सौष्ठव के शैथिल्य दृष्टिगोचर थाय छे. आ दृष्टिए विचार करीए तो प्रस्तुत कथा ए वनेली हकीकत नहि पण ते जमानाना जैनसमाजने अनुलक्षीने रचायेली एक नवलिका जेवी कल्पित- कथा लागे छे. आ कथा कल्पित होवार्नु अनुमान निम्नलिखित हकीकतथी थई शके छे कथामां मुख्यतः स्त्रीप्राप्तिने लगता चार प्रसंगो आ प्रमाणे छे - जिनदत्त नामनो वणिक्- पुत्र (१) देवमंदिरमा पूतळीने जोईने मुग्ध यतां विमलमतिने, (२) पेटमा रहेला सर्पने मारवाथी श्रीमतिने, (३) रूपलावण्य अने साहसथी आकर्षी अंगारवतीने, अने (४) मदोन्मत्त हस्तीने वश करवाथी रतिसुंदरीने परणी, अत्यंत वैभव भोगवी, अंते त्यागी बनी आयुःक्षये मरण पामी देवलोकमां उत्पन्न थाय छे. १) कन्यालाभना आ चार प्रसंगो पैकी एक के तेथी वधु प्रसंग "पण अन्यत्र वीजी जैन कवाओमां अल्पाधिक वर्णनयुक्त मळी आवे छे, (२) द्यूतनो प्रसंग पण तेवी ज रोते समजी शकाय, (३) पूर्वभवमां दरिद्रावस्थामा मुनिदानादिनो प्रसंग शालिभद्रकथानी साथे तद्दन साम्य धरावे छे. (४) उपरांत आ आखी कथा श्रीभद्रेश्वरसूरिकृत कहावलीमांथी लेवामां आवी होय तेम पण लागे छे. टुंकमां- आ आखी कथा कहावलीमाथी लई पात्रोना नामोमां फेरफार करी तेने रसमय वनाववा तेमां एकाद प्रसंग वधारी रचायेली होई आ कथा काल्पनिक छे, एम कही शकाय. रचनानो हेतु सुपात्रने दान आपवाथी ऐहिक अने आमुष्मिक लाभ थाय छे एं बताववा माटे आ कथा रचवामा आवेली छे. जुओ प्रथम कथानी गाथा १४ मी अने वीजी कथांनी वीजी गाथा. कथानी उपयोगिता भारतीय प्राचीन संस्कृतिना अभ्यास माटे साहित्य, स्थापत्य, लिपिकळा, चित्रकळा विगेरेना जे प्रौढ नमूनाओ अने अवशेपो मळे छे तेमां जैन संस्कृतिनो हिस्सो धारवा करतां य घणो,मोटो छे. अने ए निर्माणना मूळमां निष्किंचन अनगारी श्रमणोनो श्रम, रसवृत्ति अने उपदेश. ए प्रधान- वस्तु छे. लाग - तप-संयमप्रधान जैन श्रमणोना प्रेरणादायी उपदेशने झीली ते ते युगनो जैन गृहस्थवर्ग, जे वस्तुओ पोते करवा जेवी होय ते पोते ज करतो अने जे वस्तुओ जैन श्रमणो द्वारा साध्य होय तेमां ते ते कार्यने लगती दरेक आवश्यकताओंने पूरी पाडतो, जेना परिणामे , १ कहावलीमा श्रीगातिनाथभगवाननी कथामा वीरभद्रनी क्था आवे छे. पूर्वभवमा वीरभद्रतुं नाम जिनदत्त जणावलु छ प्रस्तुत कथा अने आ वीरभद्रनी कथाना प्रसगोमा घणुं साम्य छे. आ कथामा जे कंई वधारे जगाय छे ते तेनी पश्चाद्भाविता पुरवार करवा उपयुक्त थई शके प्रस्तावना ५. जैन संस्कृतिए साहित्य, स्थापत्य आदि कळानां विविध क्षेत्रोमां-अनेक सिद्धि प्राप्त करी छे अने पोतानी ए अपूर्व सिद्धिओनो लाभ जगतने पण छूटे हाथे आप्यो छे. उपर जणाव्यु तेम श्रमणोपासको श्रमणोनी आवश्यकताओ पूरी पाडता तेना मूळमां जैन श्रमणोना त्याग तप संयम अने विद्वत्तादि गुणोनो प्रभाव तो हतो ज, पण ते उपरांत केटलाक वर्गने ओछे वत्ते अंशे आवी कथाओ पण दानादि कार्योमा प्रेरणाप्रद बनेली होवी जोईए, ए पण एक हकीकत छे. एटले प्राचीन भारतीय संस्कृतिना एक प्रधान अंगभूत जैन- संस्कृतिना निर्माण अने विकासमा प्रेरक बनेली आवी सुपात्रदान आदिनो महिमा दर्शावती अनेक कथाओ काल्पनिक होवा छतां निरर्थक छे, एम न ज कही शकाय. आथी उलटुं घणी वार तो आवा साहित्यनी महत्ता समजवा माटे ते ते युगनी परिस्थिति अने जनसमाजनी अभिरुचिनो आपणे विचार करवो ए, पण आवश्यक वस्तु छे. आपणा भारतीय कथासाहित्यना निर्माणमा मात्र एक वीजा संप्रदायनी ज नहि पण देश-विदेशना कयासाहित्यनी पण असरो आवी छे. जो ते ते युगने लंगती आवी विविध परिस्थितिओनो आपणे विचार करीशुं तो आवी कथाओनु निर्माण शाने आभारी छे अने केटलं महत्त्वनु छे ए आपणा ध्यानमा आवी शकशे. लोकमानस हमेशां मोटे भागे विनिमय वृत्तिवाळु ज होय छे. अने तेमां य व्यापारकुशळ चणिकोनु स्थान मोखरे ज होय. वणिक् जेम व्यापारमा व्यय करता लाभनी मात्रा विशेष इच्छे तेम अहिं पण विविध प्रकारना दानादि प्रसंगे जे कोई बदलावृत्ति धरावता होय ते पण, आवी कथाओमाथी प्रोत्साहन मेळवी धार्मिक अने सामाजिक जरूरीयातो प्रत्ये वेदरकार न रहे, ए कारणथी पण कदाच रचायेली आवी कथाओ जे वर्ग पारलौकिक लाभमां संदिग्ध छे तेने पण निःशंकित करवा मददरूप थाय ए स्वाभाविक छे. कथाना खामी जिनदत्तना शौर्य, साहस, सहिष्णुता, परगजुपणु, औदार्य, आयुर्वेदसंगीतादि- शास्त्रोमां नैपुण्य, तेम ज जैन जैनेतर ग्रंथोनु ऊंडे ज्ञान अने त्याग विगेरे गुणो आलेखी ग्रन्थकारे वणिक् पुत्र केवो होवो जोईए तेनी हिमायत करी छे. हकीकत पण साची छे. जो संसारवास अनिवार्य मान्यो तो पछी तेमां मायकांगली मनोदशा रहे तेवु शरीरस्वास्थ्य ते पण एक शापरूप छे. जो आमाथी वणिक्पुत्रोने प्रेरणा आपवी न ज होत अने केवळ धर्मकथारूपे ज आ कथा लखवी होत तो, ग्रन्थकार कथानायकने क्षत्रिय के एवी वीजी कोई लडायक जातनो ज बतावत. प्राचीन जैनाचार्योए ते ते युगने अनुरूप विशाळ अने विविध प्रकारना कथासाहित्यर्नु सर्जन करी प्रजामानसना विकासमाटे जेवो गौरवपूर्ण प्रयत्न कर्यो छे तेवो प्रयत्न आजना युगने लक्षीने जैन प्रजाए खास करी जैनाचार्योए अने जैन मुनिवर्गे अवश्य करवो जोइए. जो जैन मुनिवर्ग आजे आवी नक्कर प्रवृत्तिओमा पोताना कीमती समयनो सदुपयोग करे तो आजना मुनिवर्गनी. केटलीक क्लिष्ट प्रवृत्तिओनो अंत आववा साथे जैनधर्म अने जैनप्रजा उन्नतिना मार्गे अनाबा-. धपणे गति करे. अने फलतः विश्वनी समग्र प्रजाने जैनसंस्कृतिनी वास्तविकतातुं दर्शन थाय.

६ . जिनदत्ताख्यान कथागत उपयोगी शब्दो विगेरे आडत्तिगा पत्र १७-२४-५१-५६ आडत्तिया =आडतीया. सिम्बलिगा) पत्र २३-५४-५५ समलिगा =सुंल्ली, करंडिओ. सामलिगा वक्खरो= वाखरो. पत्र २४-५६ मइरं= वेडामूल्य. पत्र २६ टिप्पणी त्रीजी. एकाद प्रसंगे छंदोभंग न थाय ते माटे प्राचीन छान्दसिक नियमने अनुसारे 'वराई = वराकी' ने बदले 'वरई' शब्द मूक्यो छे. जुओ पत्र ८ गाथा ६८ मी. विदर्भराजे (वीतभयनगरना स्वामीए) दशपुर (आधुनिक मंदसोर) वसाव्यु हतुं. जुओ पत्र २ गाथा १८ मी. बन्नेय कथाओमां प्राकृत तथा अपभ्रंश सुभापितोनो संग्रह आकर्षक छे. ग्रंथकार अने समय प्रथम कथाना प्रणेता आचार्य श्रीमतिसूरि छे. तेमनो विशिष्ट परिचय के रचना- समयने जाणवातुं साधन कथाना अंतनी प्रशस्ति सिवाय वीजुं कशुं ज जाणवामां आव्यु नथी. दशवकालिकटीकाना कर्ता श्रीसुमतिसूरि अने आ सुमतिसूरि अभिन्न नथी. प्रस्तुत आल्यानना प्रणेता आचार्य श्रीसुमतिसूरि पाडिच्छय गच्छीय आचार्य श्रीसर्वदेवसूरिना शिष्य छे. पाडिच्छ्य गच्छ विपेनी विशेप माहिती ते अंगेना साधनना अभावे आपवी शक्य नथी. पाडिच्छय गच्छनी उत्पत्तिनुं कोई स्वतंत्र महत्त्वतुं कारण नथी लागतुं परंतु आ गच्छना आचार्योए ज्ञानादिनी वृद्धिनिमित्ते वीजा गच्छना आचार्योनु गुरुत्व प्रतीच्छेल = स्वीकारेल होई तेमने पाडिच्छयगच्छीय कहेवामां आवता होवा जोईए एम मने लागे छे. आ सिवाय आ विषेनी वीजी कशी हकीकत मारी सामे हाजर नथी. वीजी कथाना ग्रंथकारनु नाम प्रशस्ति आदि नहिं होवाथी जाणी शकायु नथी. छतां प्रथम कथा करतां वीजी कथानी रचना पहेलां थई होय तेम लागे छे. आ कथानी एक प्रति मुद्रण यया पछी पूज्यपाद साक्षरवर्य श्रीपुण्यविजयजी द्वारा वडोदराना श्रीआत्मानंद ज्ञानमंदिरमांथी मठी आवी. जे प्रति उपरथी मुद्रण थयु छे ते प्रति अशुद्ध; उपरात केटलेक स्थळे ताडपत्रो खरी जत्राथी त्रुटित पाठवाळी; तेम ज अंतमां वे त्रण पत्रोना अभावे अपूर्ण होवाथी वडोदरावाळी प्रतिनो उपयोग करको आवश्यक वन्यो. ग्रथना अंते वडोदरावाली प्रतिना पाठोनी नोंध आपी छे. १ नीया लोवमभूया वि आणिया दीह-विंदु-दुव्भावा । अन्ध गर्मति तं चिय जो तेसिं पुबमेवासी ॥

प्रस्तावना 1 ते प्रतिपरिचय प्रथम कथानी प्रति जैसलमेरना मोटा भंडारनी छे. शुद्धि ठीक ठीक छे. लंबाई पहोलाई ३२४२३ इंचप्रमाण छे. स्थिति सारी छे. आ प्रतिमां वे कृतिओ लखायेली छे, आ प्रमाणे (१) पत्र १ थी २५५ सुधीमां मलधारी हेमचंद्रविरचित भवभावनावृत्त्यन्तर्गत-अरिष्ट- नेमिचरित, (२) पत्र २५६ थी २९४ सुधीमां जिनदत्ताख्यान. संवत् १२४६ मां आ प्रति लखाएली छे. तेनी पुष्पिका कथाना अंतमां साथे ज पत्र ४० मां मूकी छे. वीजी कथानी प्रति पाटणना श्रीहेमचंद्राचार्य जैन ज्ञानमंदिरमा रहेला श्रीसंघना भंडारनी ताडपत्रीय प्रति छे. घणे स्थळे अशुद्धिओ जोवा मळे छे. अंतनुं ३१ मुं पत्र तथा २७, २८, २९ मळी चार पत्रो नथी. अन्त्य पत्र न होवाथी लेखनकाळ वि. मळी शक्यु नथी. छतां अनुमाने विक्रमना बारमा शतकमां लखायेली निश्चित लागे छे. प्रतिनां पत्र ३० छे. लंबाई पहोाई १३ १४१ इंच प्रमाण छे. प्रत्येक पत्रनी प्रत्येक पृष्ठिमां वधुमा वधु छ अने ओछामा ओछी चार पंक्तिओ छे. केटलेक स्थळे तो प्रति अति अशुद्ध कहेवाय. बीजी कथानुं प्रत्यंतर, मुद्रणकार्य थया पछी मळेलु अने ते अति उपयोगी लागवाथी पाछळ परिशिष्टमां तेना पाठभेदो आप्या छे, अने प्रतिनी संज्ञा 'ब' दर्शावी छे. अन्तमा पुष्पिका आ प्रमाणे छ---"जिनदत्ताख्यानं समाप्तम् ॥ संवत् ११८६ अयेह श्रीचित्रकूटे ।। लिखितेयं माणिभद्रेण यतिना यतिहेतवे साधवे वरनागाय । खस्य च श्रेयकारणम् ।। मंगलमस्तु वाचकजनानाम् ॥" प्रतिनी लंबाई पहोळाई १०४१३ इंच प्रमाण छे. पत्र संख्या ६९ छे. प्रत्येक पत्रमा पांच पंक्तिओ छे, केटलांक पत्रोमां चार पण छे. उपर प्रमाणे प्रथम कथानी एक प्रति अने वीजी कथानी वे प्रतिओ उपरथी आ प्रकाशन थयु छे. संशोधन प्रस्तुत बन्ने य कथाओनी नकल मात्र ज मारे करवानी छे एम समजी में कॉपी तैयार करी पूज्यपाद, पुरातत्त्वाचार्य मुनिश्री जिनविजयजीने सोंपेली. तेओनीए 'एनुं संपादन मारे करवाने के ए ख्यालथी कॉपी प्रेसमां आपी. हुं दूर प्रदेशमा रहेतो होवाथी गुफो विगेरे नियमित रीते न जोई शक्यो. तेथी सरवाळे शुद्धिपत्रक वध्यु. वाचकोने शुद्धिपत्रकनो उपयोग करवा भारपूर्वक भलामण करूं छु. संक्षिप्त कथासार आदिमां ग्रन्थकार भगवान महावीरने तथा सरखतीने नमस्कार करीने तेम ज पाठकगणगत सज्जन - दुर्जननुं पृथक्करण करीने मुनिदानना प्रभावथी जिनदत्त केवी रीते सद्गति पाम्यो ते जणावे छे.

८ जिनदत्ताख्यान जिनदत्तनो पूर्वभव विक्रमवर्म शासित अवंती देशमां *पुरा काळमां प्रद्योतराजविजेता विदर्भ (वीतभय)ना राजाए [उदायने] वसावेला* देशपुर नगरमां शिवधन नामनो वणिक् पोतानी यशोमती नामक पत्नीनी साथे रहे छे. काळक्रमे तेमने पुत्र थतां तेनु नाम शिवदेव पाडे छे. शिवदेव आठ वर्षनो थतां शिवधन मरण पामे छे. तेना मरण पछी अल्प समयमांज समृद्धिनो पण नाश थतां यशोमती पोतानी भूतकाळनी जाहोजलाली- स्मरण करी, ज्यां परिचित माणसो न होय ला दासकर्म करवानो विचार करी, पुत्रने साथे लई, उज्जयिनीमा एक कुलीन वणिक्ने लां काम करवा माटे रहे छे. शिवदेव रोज वाटरडाने जंगलमा चराक्वा लई जाय छे. एक दिवस वाछरडां चराववा गयेला शिवदेवे धर्मध्यानमां स्थित एक तपस्वीने जोतां वहुमान ऊपजवाथी तेमनी वंदनादिपूर्वक पर्युपासना करी. घेर आवी पोतानी माताने पण आ वात करी. 'ते तपती धन्य छे, तेमने अन्न - पानादि आपनार पण धन्य छे, पुण्यहीन आपणे तो तप के दान वेमांथी एक पण करी शक्तां नथी, तो वत्स! ते तपस्वीतुं रोज वंदन करीने पण तु आत्माने कृतार्थ करजे' आवी मातानी शीख मेळवी शिवदेव ते तपस्वीनी वंदनादि उपासना करें छे, अने विचारे छे के-आ मुनि म्हारे घेर आहार ले तो ठीक. अन्यदा माघ पूर्णिमाना तहेवारने दिवसे, एक वीजाने त्यां, खाद्य पदार्थोनी भेट आपवानी ते काळनी प्रथा होवाथी विधवा होवाना कारणे यशोमतीने त्यां पण खोराकनी वानीओ आवे छे. शिवदेव जमवा वेसे छे तेवामां जे तपस्वीनी ते नित्य वदना पर्युपासना करतो हतो ते तपस्वी त्यां आवतां भावुक शिवदेव अति प्रसन्न थई अत्यंत भक्तिभावपूर्वक मुनिने आहार आपे छे. आ समये खाद्य वस्तुओ आपवा आवेली चार वालाओ शिवदेवनो भक्तिभाव जोई 'वयस्य ! आवा सुपात्रने दान आपीने तु- धन्य थयो छे' इत्यादि वचनोथी शिवदेवनी प्रशंसा करीने स्वस्थाने जाय छे. शिवदेव पण प्रसन्न चित्ते भोजन करे छे. सार पछी शिवदेव पोतानी जींदगी सुखे गाळी आयुष्य पूर्ण थतां मरण पामे छे. जिनदत्तनो जन्म अने वाल्य-युवावस्था मध्य देशमा वसंतपुर नगरमा जैनधर्ममां स्थित जीवदेव नामे श्रेष्ठी रहे छे. तेमने जीवयशा नामे पत्नी छे. शिवदेवनो जीव जीवयशानी कुभीए अवतरे छे. जीवदेव शेठ पोतानी समृद्धिने अनुरूप वधामणु संघपूजा तथा मंदिरोमां उत्सव विगेरे करावी तेनुं नाम जिनदत्त पाडे छे. १ वीजी कयामां विक्रमवमनी राणी पद्मश्री नामनी जणावी हे. आ वे पुलीना मध्यमा रहेली हकीकत वीजी कयामा नथी. २ आ स्थले बीनी क्यानां पद्मपुर पत्तन जगावी आगळ (मुद्रितपत्र-७१ मां) दापुर नगर नणावेलुं छे. आ उपरथी कां तो पद्मपुर अने दशपुर अभिन्न छे अयवा बीनी क्याना कर्ता प्रथम पद्मपुर लखी अंत सुधी तेनो संबंध जाळवी शक्या नथी.

प्रस्तावना , आठ वर्पनी वये तेने लेखाचार्य पासे शिक्षणमाटे मूकवामां आवे छे. अनुक्रमे ते भाषा अने कळामां प्रावीण्य मेळया बाद पितानी प्रेरणाथी निम्रन्थ मुनिद्वारा जैन धर्मना सिद्धांतोनो पण अभ्यास करे छे. विमलमतिपरिणयन लग्न करवानी पोतानी अनिच्छाने लीधे अनेक लक्ष्मीपतिओनी कन्याओ मळती होवा छतां जिनदत्त सर्वया निषेध करतो होवाथी, तेना पिता ते सांसारिक जीवनमां गूंथाय ए माटे जेमना सहवासथी विलासादि तरफ वृत्तिओ ढळे तेवा मित्रोनो जिनदत्तने संपर्क सधावे छे. जिनदत्त ते मित्रोनी साथे प्रतिदिन विलासजनक, स्थळोए फरतां फरतां एक दिवस एक मंदिरना द्वारनी वाजुमां बनावेला स्त्रीना रूपने जोईने, वाजु उभेला मित्रोनो ख्याल पण भूलीने, अत्यंत मुग्ध थई तल्लीन वनी, दृष्टरूपना जेवी सहचरी मेळववानी चिंतामां गरकाव थई गयो. घेर आवीने चिंतामग्न बनी एक बाजु बैठेला जिनदत्तने जोई जिनदास शेठे पूछतां संतोष- कारक प्रत्युत्तर न मळता तेना मित्रो द्वारा सर्व हकीकत जाणी, जिनदत्ते जोयेला ते स्त्रीखरूपना निर्माता कलाकार द्वारा आलेखित स्त्रीखरूप, अनुरूप कुमारनी अप्राप्तिथी अद्यावधि कुंवारी रहेली चंपा नगरीवास्तव्य विमल शेठनी पुत्री विमलमतिनुं छे एम जाणी, जिनदत्तनी प्रति- कृति करावी माणसो मारफते चंपा नगरीमा विमलशेठने त्यां मोकली विमलमतिर्नु मागुं कर्यु. विमल शेठे जिनदत्तनुं चित्र जोई प्रसन्न थई आडकतरी रीते विमलमतिनो अभिप्राय जाणी संबंध कबूल कर्यो. जिनदत्त शुभ दिवसे खजनो साथे प्रयाण करी चंपा नगरीमां आवे छे. त्यां महोत्सवपूर्वक लग्न थया पछी विमलमतिनी साथे वसंतपुर आवे छे. जिनदत्तनी द्यूतासक्ति अने परदेशगमन एकदा उपचार करवा छतां पोतानी शिरोवेदना न मटवाथी समय बीताववा माटे, जिनदत्ते द्यूत रमवू शरू कयु. दैववशात् ते जेम हारतो गयो तेम वधारे रमवा मांड्यो. ज्यारे बहु द्रव्य आप्या पछी पिता अने पत्नीना खजानचीओए द्रव्य आपवा निषेध कर्यो त्यारे मान- भंगथी जिनदत्तने बहु ज दुःख थयु, घेर आवीने उदास रहे छे. 'जिनदास अने विमलमतिने खबर पडतां तेओ पोतपोताना खजानचीओने ठपको आपे छे. एक दिवस जिनदास शेठे जिनदत्तने का -पुत्र! लक्ष्मीनी कंइ खोट नथी, वीजा सारे मार्गे यथेष्ट द्रव्य व्यय कर, धूतव्यसन पुरुपार्थबाह्य कहेवाय छे. जिनदत्त 'पिताजी ! हवे ते मार्गे नहिं जाउं' एम कही गुमावेला द्रव्यथी वधु उपार्जन करवाना विचारोथी चिंताग्रस्त वने छे. विमलमति पोताना पतिनी सचिंत अवस्था जोईने 'मारा पिताने त्या थोडो वखत रहेवाथी तेमनी मानसिक परिस्थिति सुधरशे' एम विचारी जिनदास शेठनी रजा लई जिनदत्तने विनंति करीने साथे लई चंपा नगरी जाय छे. त्या जिनदत्तने प्रसन्न राखवा विमलमति प्रतिदिन प्रयत्न करे छे. २ १० जिनदत्ताख्यान जिनदत्त परदेश जवानी अनुकूलता साधवामाटे ज विमलमतिनी साथे आवेलो होई प्रसंग मेळववानी प्रतीक्षा करे छे. एक दिवस जिनदत्त अने विमलमति उद्यानमा फरवा गयां. त्या प्रसंग जोई जिनदत्ते विमलमतिनी नजर चूकवी नजीकमां जई वर्णपरावर्तिनी गुटिकाथी पोतार्नु रूप बदली दक्षिण दिशा तरफ प्रयाण कयु. थोडा समयमा ज पोताना पतिने न जोवाथी विह्वळ बनीने मूछित थएली विमलमतिने जोई, सखीओ तेने स्वस्थ करे छे, तेम ज तेनां माता-पिताने खबर आपे छे. वधां जिनदत्तनी शोध करे छे पण क्याई पत्तो लागतो नथीं. माता-पिताना सान्त्वनथी विमलमति कंईक दृढ थई भोजन सिवायनो पोतानो सर्व समय साध्वीओनी वसतिमां धर्मानुष्ठानमा गाळे छे. जिनदत्तनुं पर्यटन तथा श्रीमतीपरिणयन जिनदत्त चालतां चालतां दधिपुर नगरनी बहार एक दरिद्र सार्थवाहना सुकायेला वगीचामां वेसे छे. विशिष्ट आकृतिवाळा जिनदत्तने जोईने दरिद्र सार्थवाहे विनंति करतां वनस्पत्यायु- वेदना ज्ञानथी जिनदत्ते ते. बाग फळ-फूलयुक्त-नवपल्लवित कर्यो. दरिद्र सार्थवाह पोताने पुत्र न होवाथी जिनदत्तने पुत्रवत् मानी स्वगृहे लई जाय छे. थोडा दिवस पछी 'तात ! समुद्र पासे होवा छतां आवी दरिद्र अवस्था शामाटे भोगववी ?' विगेरे जिनदत्तना वचनोथी प्रेराई दरिद्र सार्थवाह व्यापार भाटे जिनदत्तनी साथे वहाण भरी सिंहलद्वीप गयो. त्यांना पृथ्वीशेखर राजाने मळी ते वन्ने एक कुलपुत्रने त्यां रह्या. ते कुलपुत्रनी माता जिनदत्तने पुत्रनी पेठे ज राखे छे. एक दिवस वृद्धाने रडती जोई जिनदत्ते रोदननुं कारण पूछतां वृद्धाए कयु-'आ नगरना राजानी श्रीमती नामनी कन्या महाव्याधियी पीडित छे. तेनी पासे रात्रीए सुनार माणसतुं मरण थतुं होवाथी राजाए नगरमांथी प्रतिदिन एक माणस कुमारी पासे सुवा माटे मोकलवा आज्ञा करी छे. आजे मारा पुत्रनो वारो आववाथी हुँ असहाय रहुं छु: वृद्धानी आनाकानी होवा छतां तेना पुत्रनी रक्षा करवा माटे जिनदत्त संध्यासमये स्नान- विलेपनादि करी हाथमा खड्ग लई राजा-प्रजाने विपाद पमाडतो वृद्धापुत्रनी बदलीमा सुवा माटे राजकुमारीना महेले जाय छे. क्यांथी भय हशे ? एनुं अन्वेपण करवा माटे भोंयतळीयु चोकसाईथी तपासी मेडा उपर जई उदरल्याधिथी पीडित राजकन्याने विश्वस्तचित्ते जोई जिनदत्त मधुरवाणीथी पूच्यु-सुंदरि ! तने कया प्रकारनी पीडा छे ?' श्रीमतीए पोतार्नु उदर वतावी 'मारे आवा तेजस्वी पुरुषने वचाववो जोईए' एम विचारी कह्यु-'तमे राजानो आदेश पाळ्यो, जरा अंधकार थाय एटले आ महेलनी नजीकमां क्यांक सूई रहेजो, कारण लंच्या पछी ब्यारे हुं जागुं छं त्यारे नजीकमां सुनार माणसने मरण पामेलो जोउं डूं.' जिनदत्त तेना सौम्य खभावी आकर्षाई 'सुंदरि ! तने एकाकी छोडीने मारे जीव वचाववो नथी' एम कही तेनी नजीकना पलंगमां वेसे छे. , प्रस्तावना पोतानी चिंताथी राजकुमारी उंघती नथी एम जाणी जिनदत्त एक वार्ता कही पूर्व कर्मथी मळतां सुख-दुःखमां हर्प-विषाद न करवा श्रीमतीने कहे छे. 'आवा प्रतिभाशाळी पुरुषथी मारुं दुःख दूर थशे' एची श्रद्धाथी श्रीमतीने निद्रा आवे छे. श्रीमतीने निद्राधीन जाणी जिनदत्त धीमेथी उठीने एक मोटुं लाकडं लावी पोताने सुवाना पलंगमां मूकी, तेना उपर कपड़े ढांकी, दीवामा पूरतुं तेल पूरी, खड्ग लईने थांभला पाछळ संताईने उभो रहे छे. थोडी वार पछी राजकन्याना मोढामां वे नानी जीभो जुवे छे. 'आ शुं हशे ?' एम विचार करता राजकन्याना मुखमाथी काळो सर्प नीकळे छे. 'आनाथी भय छे' एम जिनदत्त चिंतवे छे. एटलामां ते सर्प श्रीमतीनी पथारीमाथी जिनदत्तना पलंगमां जईने मस्तकना स्थळे रहेला ते काष्ठने डंख मारे छे. कुमार पण सावधान थई सर्पना त्यां ज टुकडा करी वाजुमां पडेला करंडीयामां नांखे छे. पेट नानुं थवाथी संपूर्ण निद्रा लई प्रभाते राजद्वारनां वाजिंत्रोना नादथी जागेली श्रीमतीए जिनदत्तने तेना पलंगमां बैठेलो जोई, आश्चर्यमुग्ध बनी, सविनय पूछतां जिनदत्ते सर्पनी हकीकत कही. प्रतिदिन प्रभाते मृतक लेवा आवनार माणसो द्वारा जिनदत्तनुं कुशळ सांभळी राजा त्यां आवी, श्रीमतीना मुखे रात्रीनी घटना जाणी, जिनदत्तने धन्यवाद आपी, औपधादिना उपचारथी श्रीमतीने खस्थ करी, हावभावथी श्रीमतीनो अभिप्राय जाणी धामधूमथी जिनदत्त अने श्रीमतीनुं लग्न करे छे. जिनदत्त प्रसंगे प्रसंगे श्रीमतीने चित्रपटमां जैनमंदिर-साधु-साध्वी विगेरे आलेखी जैन धर्मनां तत्त्वो समजावी जैनदर्शनानुयायिनी बनावे छे. अन्यदा पोताना व्यापारने लगतुं कार्य पूर्ण थतां राजानी रजा लई, श्रीमतीने साथे लई, जिनदत्त तथा दरिद्र सार्थवाहे स्वदेश जवा वहाण भरी प्रयाण कयु. उपार्जित द्रव्यमां अने विशेपे श्रीमतीमां आसक्त थवाथी दरिद्र सार्थवाहे नोकरोने संकेत करी 'जिनदत्त जीवतो हशे त्यां सुधी श्रीमती मने नहिं इच्छे' एम विचारी रात्रीना समयमां अवाज थाय एवी रीते दरियामा कई वस्तु फेकी. ज्यारे कहेवा छता कोई पण माणस पडेली वस्तु लेवा माटे पाणीमां नथी उतरतो त्यारे जिनदत्त दोरडं बांधीने सागरमां उतरे छे. सार्थवाह ते दोरडु कपावी नाखी वहाण हकारी जाय छे. सार्थवाह विलाप करती श्रीमतीने पोतानी पत्नी थवा माटे अनेक प्रकारे समजावीने कहे छे-'जिनदत्त मारो पुत्र नथी, वाणीथी ज पुत्र तरीके स्वीकार्यो हतो. सार्थवाहने घणो उपदेश आपवा छतां निष्फळता मळतां, श्रीमतीए 'पोताने आजीवन वैधव्य नथी' एवा नैमित्तिकना वचननुं स्मरण थतां फरी जिनदत्तने मळवानी संभावनाथी सामनीतिथी शीयळरक्षा करवा माटे, छ मासनी मुदत मागतां सार्थवाह सहर्प कवूल करे छे. छ मास पूर्ण थता किनारो पण आवे छे. अवधि- पूर्ण थयो जाणी श्रीमती 'पोते रजस्खला छे' एम जणावे छे. काठो आवता सार्थवाह वहाणमाथी उतरी ते नगरना राजाने मळवा जाय छे. १ -- १ प्रथम कथामा आ स्थळे विजयकुमारनी कथा छे (जुओ पत्र १९ थी २२). अहिं संक्षेपमा कहेवार्नु होवाथी ते कथा लखी नथी.

ल १२ जिनदत्तारयान समय जाणी श्रीमती पण नीहार करवाने वहाने पोतानी दासीओ साथे जाय छे. आगळ उतावले चालतां, चंपापुरी तरफ जता सार्थने जोई ते सार्थना प्रधान पुरुपनी अनुज्ञा लई तेनी साथे चालतां, अनुक्रमे चंपा नगरीनुं सामीप्य जणातां, अनेक विचारोथी मुंझायेली श्रीमतीए वे साध्वीओने जोतां 'आर्यपुत्रे चित्रपटमां दर्शावली आ गुरुणीओ दयाळु होय छ' एम विचारी तेमनी पाछळ पाछळ चालवा मांड्यु. उपाश्रय आवतां 'निसिही' कथनपूर्वक प्रवेश करती श्रीमतीने जोई त्यां वेठेली विमलमतिए अजाणी समर्मिणी जाणी पूछयु - 'क्यांथी आवो छो?' मनःसंतापी पीडित श्रीमती ज्यारे कशुं बोली शकती नथी, त्यारे विमलमतिए तेनी दासीओ द्वारा सर्व हकीकत जाणी, श्रीमतीने आश्वासन आपी शांत करी विशेष हकीकत पूछी. श्रीमतीए पोतानो सविस्तर हेवाल कह्यो. विमलमति वर्णभेदः विना पोताना पतिनुं साम्य जणातां 'बहुरता वसुंधरा' ए कहेवतथी समाधान पामे छे. त्यार पछी बन्ने साथे ज रहे छे. अंगारवती परिणयन जिनदत्ते सागरमां ऊतर्या पछी दोरडु कपायेलं जाणी अनेक तर्क वितर्क करी भनने दृढ़ वनावी सागरमा तरवा मांड्यु. थोडा समयमा कोई भांगेला वहाणर्नु लाकडं तेना हाथमां आवे छे, प्रभात थता दिशाविभाग जाणी जिनदत्त उत्तर तरफ जवा लाग्यो. जिनदत्तने सागरमा तरतो जोई आकाशमां जता वे खेचरोए तेना धैर्यनी खात्री थता का-'अमारे आपनुं काम छे, जो अनुज्ञा आपो तो आपने सागरमाथी वहार काढीने कहीर. जिनदत्तनी सम्मति मळतां तेने वहार काढी, स्नान करावी, वस्त्रो पहेरावीने खेचरोए कह्यु- 'वैताढ्य पर्वतमा रथनू पुरचक्रवाल नगरना राजा अशोकश्रीने वेगवती राणीथी थयेली अंगारवती नामनी कन्या पूर्ण युवानीमा आववाथी अने विद्याधर कुमारोमांधी तेने अनुरूप वर न मळवायी राजाज्ञाथी अमे योग्य वरनी शोध माटे नीकळी चारे तरफ फरता फरतां आपने समुद्रमा तरता जोया, तमाराथी अमारा राजानी चिंता टळशे, जो आज्ञा होय तो आपने लई जईए. वैताब्य जोवाना कुतूहळथी जिनदत्ते सम्मति आप्या पछी तरत ज ते विद्याधरो तेने अशोकश्री पासे लई गया. जिनदत्तने जोईने राजा प्रसन्न थयो.-अंगारवतीना हावभावधी तेनी सम्मति जाणी शुभ दिवसे अशोकश्रीए वन्नेर्नु लग्न करी, जिनदत्तने अनेक विद्याओ शिखवाडी. अहिं जिनदत्त चुस्त जैन होवा छतां कुतूहळयी पोते वौद्ध छे एम बतावे छे. अंगारवती जैन होत्राथी जिनदत्तने युक्तिप्रयुक्तिथी जैन दर्शननी महत्ता एवी रीते समजावे छे के जेथी जिनदत्त प्रमुदित थई तेने कहे छे के-'प्रिये ! कुलक्रमथी आवता वौद्ध धर्मने छोडीने मे तारो धर्म स्वीकार्यो छे.' एक दिवस जिनदत्त श्रीमतीनी स्मृति थता दक्षिणसमुद्र तरफ क्रीडा करवाने बहाने अंगारवतीने लईने विमानमा वेसी दधिपुर जवा नीकळे छे. मार्गमा चंपा नगरी आवतां उद्यानमा साध्वीपासे अभ्यास करती विमलमति अने श्रीमतीने विमानमा वेठा वेठां जोईने जिनदत्तने हर्ष थयो. जिनदत्ते अंगारवतीनी साथे समुद्रतीरे क्रीडा करी वळता शेष रात्री तीर्थभूमि चंपा- नगरीमा गाळवा माटे अंगारवतीनी अनुमति मेळवी जे उद्यानमां विमलमति अने श्रीमती साध्वीओनी प्रस्तावना १३ साथे रहे छे तेज उद्यानमा विमान उतार्यु. त्यां विश्वस्तपणे अंगारवती निद्राधीन थाय छे. जिनदत्त 'बधी पत्नीओ एकत्रित थई ते सारं थयुं, अंगारवतीने पण अहिं मूकी रूप बदली आ नगरीमां ज रही प्रसंगोपात्त प्रकट थर्बु ठीक छे, आ त्रण सरखा दुःखवाळी होवाथी परस्पर प्रेमपूर्वक वर्तती थशे, एटले भविष्यमा गृहकलह नहिं थाय' आम विचारी अंगारवतीने छोडी प्रयोगथी वामनरूप धारण करी नजीकमां संताई रहे छे. रात्रीना अंतभागमा जागृत थयेली अंगारवती जिनदत्तने न जोवाथी विलाप करे छे. तेनो विलाप सांभळी विमलमति अने श्रीमती 'आ कोई अमारा जेवी ज दुःखी छे, तेने शान्त करीए' एम विचारी तेनी पासे जईने हकीकत पूछे छे. अंगारवती सर्व वीना कहे छे. श्रीमतीए का- 'भारा पतिनी साथे सर्व हकीकत मळती आवे छे, फक्त तेओ जैन हता एटलं ज नहिं पण तेमणे मने जैनर्मिणी वनावी हती अने आनो पति बौद्ध हतो एटलो ज तफावत छे. 'विमलमतिए 'हशे कोई' एम कही अंगारवतीने कह्यु-'तुं पण अमारी साथे ज रही धर्मानुष्ठान कर.' 'एकली कन्याए पिताने घेर जq ठीक नहिं एम विचारी अंगारवती त्या ज रहे छे. जिनदत्त वामनक वनीने गीत-वाधना विनोदथी चंपा नगरीना माणसोने दिन-प्रतिदिन मुग्ध करे छे. त्यांनो राजा तेना विज्ञानथी रंजित थई तेने रोजना सो द्रम्म आपे छे. एक दिवस राजसभामां विमलमति श्रीमती अने अंगारवती आ त्रणे य महासतीव्रत. पाळे छे अने कोई पण पुरुपनी साथे हसती बोलती नथी' एवी प्रशंसा साभळी राजानी आज्ञा लई वामनक त्यां जईने पहेले दिवसे पोतानी ज कथा आरंभथी विमलमतिना त्याग पर्यंत, बीजे दिवसे समुद्रावतरणपर्यंत अने त्रीजे दिवसे अंगारवतीपरिहारपर्यंत कही, ते प्रणेनी साथे सहास्य वार्तालाप करी सर्वने विशेप मुग्ध करे छे. रतिसुंदरी परिणयन एकदा राजानो हाथी मदोन्मत्त बनी आलानस्तंभ तोडीने आखी चंपानगरीने भयग्रस्त करे छे. ते हाथीने कोई पण काबुमा लई शकतुं नथी. ज्यारे राजाए अर्ध राज्य अने कन्या आपवानी जाहेरात करवा छतां तेने वश करवा कोई तैयार न थयुं त्यारे वामनक राजानी आज्ञा लई तेने वश करी फरी तेना स्थाने बाधे छे. आवा गुणी छतां कुरूपने पोतानी पुत्री आपवा माटे राजाने चिंता थतां तेणे 'कदाच मूलरूप छुपावनार कोई विद्यासिद्ध पुरुष होय' एम चिंतवी वामनकने कयु-हुं तमारा वडिलना स्थाने छु, माटे मारी समक्ष तमारे सत्य छूपावq न जोईए, तमे तमारा चरित्रथी कोई सिद्धपुत्र लागो छो. तो साची हकीकत जणावो.' वामनके अवसर जाणी पोतानुं सर्व चरित्र कह्यु. पछी राजानी प्रेरणाथी विमलमति, श्रीमती अने अंगारवतीने बोलावी तेम ज अशोकश्री अने पृथ्वी शेखरने तेमना : नगरमाथी लावी वामनक पोतार्नु यथास्थित खरूप यथाविधि प्रकट करे छे. त्यार वाद जिनदत्त अने रतिसुंदरीनें उत्सवपूर्वक लग्न थाय छे. अशोकश्री अने पृथ्वीशेखरने खस्थाने पहोचाडवामां आवे छे. अर्धराज्य अने चारपत्नीओनुं सुख भोगवता एक दिवस जिनदत्त वसंतपुरमा पोताना पिताजीने त्या माणसो द्वारा छप्पन करोड द्रव्य मोकली पोतानी कुशळवार्ता जणावे छे. ते माणसोए पाछा आवीने माता-पिताना पुत्रवियोगना दुःखनी जाण करता जिनदत्त चपानगरीना जिनदत्ताख्यान राजानी रजा लई चार पत्नी अने परिवार साथे अतिवैभवीं बसंतपुर जाय छे. त्यां जई पिताजीने पायवंदन करी, चार पत्नीओ साथे हर्पाचवाळी माताने पगे पडी, खजनाने सन्मान आपी, देवमंदिरोमा पूजा करावी, कायम माटे त्या ज रहे छे. कारक्रमे चारे स्त्रीओन पुत्र धाय छे. जिनदत्तनो त्याग अने सद्धति अन्यदा वसंतपुर नगरना उद्यानमां शुभंकर नामना अतिज्ञानी आचार्य आवतां नगरजनोनी साथे जिनदत्त पण पोतानी पत्नीओ अने मित्रोनी साथे तेमनु वंदन करवा जाय छे, त्यां जई वंदन करी धर्मकथा सांभळी 'मने वैभवप्राप्ति कम थई ?' एम जिनदत्ते पूछनां आचार्यश्रीए तेनो पूर्वभव कही, 'चार पत्नीओ ते, पूर्वभवनां तारा दाननी प्रशंसा करनार चार कन्याओना जीव छे' एवो निर्देश को. आ सांभळी जिनदत्त अने तेनी स्त्रीओने पूर्व भवनु ज्ञान ययुं. त्यांची घेर जई माता-पितानी रजा लई पोताना मित्रो अने पत्नीओ साथे जिनदत्ते श्रमणदीक्षा लीवी. जिनदत्त श्रमण थया पछी विविधशास्त्राभ्यास करी अनेक प्रकारना तपनी आराधना करी अनुक्रमे आयुष्य पूर्ण थतां देवगति पामे छे. भविष्यमा त्यांथी मृत्यु मामी महाविदेह क्षेत्रमा सारा कुळमां जन्मी मोक्ष पामशे. ऋणस्वीकार पूर्वाचार्योए संमेए अने विस्तारथी जिनदत्त चरित्र कहुं छे तेने में म्हारी बुद्धीए का छे. पूर्वनी कथाओथी म्हारी कयामा कई विशेष होय तो ते प्राचीन कथाना भावने में विस्तारथी प्रकाश्यो छे एम जाणवु. अथवा अल्पबुद्धिना कारणे कंई पण ओळु ववतुं का होय तो ते निपुण जनोए दरगुजर कर्तुं जोईए. पूज्यपाद मुनि श्रीजिनविजयजीए सिंघी जैन ग्रन्थमालामां प्रकाशित करवा माटे जे अनेकानेक संस्कृत प्राकृत अपभ्रंश भापा प्रथित प्राचीन ग्रन्थरतो निर्धारित कयां छे अने जेमांना अनेक अपूर्व रत्नोए अत्यारसुधीमा प्रकट थईने विद्वज्जगत्ने आनन्दित अने अनुप्रेरित कयु छे, तेमाना केटलांक नाना मोटा अन्यरत्नोनी प्रतिलिपिओ के प्रेसकॉपिओ विगैरे करवा रूप द्रव्य अने भाव वन्ने रीतिए लाभदायक एबुं साहित्यिक पुण्य कार्य करवानुं मने पण सद्- भाग्य प्राप्त यतुं रहुं छे. परंतु आ ग्रन्थमालामां आ रीते एक प्राचीन सुन्दर जैन कथानक ग्रन्यन स्वतंत्र संपादन कार्य करवानु अहोभाग्य पण मने क्यारेक प्राप्त थशे एनी तो कल्पना पण क्यारेय न होती थई. ग्रन्थनालाना प्रधान संपादक, प्रतिष्ठापक अने प्राणदायक पूज्य श्री जिनविजयजीए आ रीते पोतानी आ विश्वविख्यात जैन ग्रन्थमालामां आया एक खल्प श्रमने स्थान आफ्ी मारा जेवा अल्पज्ञ जन उपर जे वत्सलभाव प्रदर्शित करें छे ते माटे हुँ तेमना प्रत्ये कया शब्दोमा अल्प-स्वल्प पण हृदयनो आभारभाव प्रदर्शित करूं? प्रस्तुत संपादनकार्यमा उद्भवेली केटलीक शंकाओनुं निराकरण करवा माटे, विद्वद्वि- भूपण पूज्यपाद श्रीपुण्यविजयजी महाराजे जे अनुग्रह बताव्यो छे ते वदल हुँ अहिं तेओश्रीप्रत्ये पण मारो विनम्र कृतज्ञभाव प्रकट करूं छु. वागोळनो पाडो-पाटण, अणहिलपुर । विद्वज्जनविनेय वैशाखी पूर्णिमा वि स. २००९ अमृतलाल मोहनलाल भ जिनदत्तचरित्रगतप्रसङ्गानुक्रमः । १,४१ मङ्गलम् २,४१ जिनदत्तपूर्वजन्मवर्णना। सा चेत्थम्-शिवधनेभ्यपनीयशोमत्याः शिवदेवाभिधानपुत्रत्वेन जन्म, शिवधनमरणानन्तरं गृहदारिद्यम् , ततः शिवदेवसहिताया यशोमल्या दशपुरा- दुज्जयिनी गत्वा दासित्वकरणम् , वत्सपालननियुक्तस्य शिवदेवस्य बहिस्तपस्वीदर्शनं वन्दनादिपर्युपासना च, कन्याचतुष्कानुमोदनासहितं तपखिने आहारदानम्, काल- क्रमेणोपार्जितशुभकर्मणः शिवदेवस्य पञ्चत्वम् । ५,४५ जिनदत्तजन्मवर्णना दृष्टपुत्तलिकारूपोत्पन्नानुरागस्य जिनदत्तस्य विमलमतिपरिणयनवर्णना । ९,४७ जिनदत्तद्यूतप्रसक्तिवर्णना । १०,४८ घृतमग्नस्य प्रभूतद्रव्यहानेरनन्तरं कोशाध्यक्षनिषेधितद्रव्यादानप्रेपितपुरुषस्य जिनदत्तस्य मानहानेरुद्वेगः। ११,१९ जिनदत्तोद्वेगनिवारणार्थ विमलमतिविचारणा, वसन्तपुरे खपितृगृहे जिनदत्तसहिताया विमलमत्याः प्रस्थानं, तत्रैवावस्थानं च । १२ जिनदत्तविमलमल्योः प्रहेलिकाविनोदः । १४,४९ द्यूतहारितद्रव्याधिकवित्तोपार्जनचिन्तायुतो जिनदत्तस्य वर्णपरावर्तेन परदेशगमनम् , दधिपुरनिवासिनोऽपुत्रस्य दरिद्रसार्थवाहस्य गृहे पुत्रत्वेनावस्थानं च । १६,५१ दरिद्रसार्थवाहसहितस्य जिनदत्तस्य सिंहलद्वीपं प्रति प्रयाणम् , तत्र सपुत्रवृद्धागृहनिवासश्च १७,५३ सिंहलद्वीपखामिपृथ्वीशेखरनृपपुत्र्याः श्रीमतीनाम्न्या उदरस्थसर्पमारणोपकाराद् जिनदत्त- स्योपर्यनुरागः, तयोः पाणिग्रहणं च । अन्तरे जिनदत्तकथिता विजयकुमारकथा । २४,५६ श्रीमतीसहितयोर्जिनदत्त-दरिद्रसार्थवाहयोः सिंहलद्वीपात् प्रतिक्रमणम् , श्रीमत्योपरि- सञ्जातानुरागदरिद्रसार्थवाहरचितछनेन जिनदत्तस्य मध्यरात्रौ समुद्रान्तराले पातनम् । २६,५७ श्रीमत्याः कौशल्येन शीलरक्षा, चम्पानगरीस्थविमलमल्या सह वसनं च । २७,५८ उदधिपतितस्य जिनदत्तस्य विद्याधराभ्यां समुद्रान्निष्काशनम्, रथनूपुरनामविद्याधर- नगराधिपस्य पुरो नयनम् , तत्कुमार्या अङ्गारवत्याः सहोद्वाहश्च । ३०,६२ श्रीमत्यन्वेपणार्थ जिनदत्तस्याङ्गारवत्याः सार्धं कीलाप्रवासः, मार्गे चम्पायां भार्याद्वय- निरीक्षणात् तत्रैवाङ्गारवती छनेन त्यक्त्वा वामनकरूपेणावस्थितिः । ३३,६५ मदोन्मत्तराजहस्तिनिग्रहणरञ्जितचम्पानृपाभ्यर्थनानिराकृतवर्णपरावर्त-वामनकत्वस्य जि- नदत्तस्य नृपकुमारीरतिसुन्दरीपरिणयनम् । ३५,६७ भार्याचतुष्कसनाहस्य जिनदत्तस्य पितृगृहे गमनम् , तत्रैव वासश्च । ३७,६८ धर्मोपदेशश्रवणम् । ३९,७४ दीक्षाग्रहणम् । " R २ २ २ १६ अनुक्रमणिका ३९ ७४ जिनदत्तस्य वर्गमनम् । ग्रन्थकारप्रशस्तिः। ४०,७४ अन्यलेखकप्रशस्तिः । जिनदत्तचरित्रगतविशेषनाम्नामनुक्रमः। २,६,४१,१५जिणयत्तो श्रेष्टिपुत्रः १९ विजओ रामपुर जंबुटीयो द्वीपः २८ बेयच्छो पर्वतः २,१९,४१ अवतिदेसो देशः रहनउरचना-विधायरनगरम् वियम्भ (यमय) विदर्भ = देशः, लपुरं वीतभयं-नगरम् असोगसिरी विद्याधराग पजोओ राजा वेगवई विचाधरराज्ञी २ दसपुर नगरम् अंगारवई रिवाधराजकु- २ विक्कमवम्मो अवंतिराजा मारी २,११ सिवधणो श्रेष्ठी रइसुंदरी राजकुमारी २,४१ जसमई श्रेष्ठिपक्षी सुरकरो आचार्य: २,४१ सिवदेवो श्रेष्टिपुत्रः नेमिचंदसूरी ३,१९,४१ उज्जेणी नगरी सव्वदेवसूरी ५,४५ वसंतउरं नगरम् सुमइगणी मुनिमहत्तमः जीवदेवो अणहिलपाटक नगरन् (लेखक- जीवजसा श्रेष्टिभार्या पुष्पिकायान्) ७,४६ चंपाउरी नगरी रांवदेव श्रावका विमलसेट्री श्रेष्ठी अरिष्टनेमिचरित तन्नामा अन्यः ७,४८ विमलमई श्रेष्टिपुत्री पउमसिरी राजी १६,५० दहिपुरं नगरम् पउमपुरं पचनम् १७,५१ सिंघलदीबो द्वीपः ७३ चित्रकूट दुर्गः (लेखक- १७ पुहईसेहर राजा पुष्पिकायान) सिरिमई राजकुमारी माणिमन्द्रः यतिः १९ जयतुग राजा वरनाग श्रावकः चंदवई राज्ञी " (प्रशन्ती) " " जिनदत्ताख्यानकम्। . नमो वीतरागाय । जयउ विणिजियदुञ्जयदुरंतकंदप्पदप्पमाहप्पो । दुट्टकम्मदोघट्टकेसरी जिणवरो वीरो ॥१॥ काऊण पंचपरमेद्विसंथवं तिविहकरणजोएण । अण्णाणतिमिरहरिणिं, नमिऊण सरस्सई सिरसा ॥२॥ वोच्छं सूरिपरंपरसमागयं सुप्पसन्नवन्धेण । जिणयत्तचरियभित्ति, धम्मकहं तं निसामेह ॥३॥ धम्मो चउप्पयारो, दाणाई जिणमयम्मि सुपसिद्धो । भन्निही (नीहि) जहावसरं, भवियाणुग्गहकए एत्थ ॥४॥ सुपसिद्धं चरियमिणं, तह वि हु वोच्छामि जेण सुयणाणं । चरियाणुकित्तणेणं, सुकयं अणुमोइयं होइ ॥५॥ भणियं च- - - ' । चउसरणगमणदुक्कडगरिहा सुकडाणुमोयणं चेव । एस गणो अणवरयं, कायवो कुसलहेउ त्ति ॥६॥ जी(जा)वीह विरह-संगम-सिंगाराईण बनणा का वि । तं मोहविलसियं ति य, दुकडगरिहा मुणेयवा ॥७॥ अलं वित्थरेण । केसिंचि पियं गजें, पजं केसिंचि वल्लहं होइ । विरएमि गज-पजं, तम्हा मज्झत्थवित्तीए ।।८।। वीहेमि दुजणाणं, सुयणाण वि तह य सुटु वीहामि। एगे दुर्सिति गुणे, इयरे दोसे वि छायंति ॥ ९ ॥ अओ दुवेण्हं पि पसायणथं आसीवायं देमि- कवत्थचिंतणपरो, जं लहइ कई मणम्मि सुहदुक्खं । तं लहउ सजणो दुञ्जणो उ लद्धे जमत्थम्मि ।। १० ॥ अहवा- अत्थेण व सत्थेण व, परस्स तोसो बुहेण कायो । दोसग्गहणेण खलो, जइ तूसइ तूसउ वराओ ॥११॥ . - . . .

जिनदत्तपूर्वभवकथावर्णना। [१२-२४] , दूसिहिइ खलो कई, सलहिस्सइ सजणो निसग्गेण । ता होउ जारिसं तारिस पि किं किर पयत्तेण ॥ १२ ॥ इच्चाइओ पसंगो, सप्पासंगम्मि जुञ्जइ पवंधे । मडहं च इमं चरियं, भणामि ता पत्थुयं इहि ॥ १३ ॥ मुणिदाणपभावेणं, कालाणपरंपर लहेरुण । जह संपत्तो सुगई, जिणयत्तो तह निसामेह ॥ १४॥ छ । जिनदत्तपूर्वभवकथावर्णना अत्थि इह जंबुद्दी(दी)वे, दाहिणभरहद्धमज्झखंडम्मि । देसो अवंतिनामो, गामागरपट्टणाइन्नो ॥ १५ ॥ जत्थ य तुंगसुवंसा, गिरिणो सुयण च थिरसहावा य । रमणीओ व सरीओ, फुरंतकडुयालयच्छीओ॥ १६ ॥ दुभिक्ख-चोर-मारी-भयमवगासं न जत्थ पावेइ । कमलकोसे व महुयरपडलं दूरेण तो भमइ ॥ १७ ॥ तम्मि य वियन्म(यमय?)पहुणा, निवेसियं गेण्हिऊण पज्जोय। चचंतेण सदेसं, अत्थि पुरं दसपुरं नाम ॥ १८ ॥ बहुविच्छित्तिविणिम्मियमंदिर-पासायसेणिकयसोहं । उजाणवाविसंठियकलहंसुल्लावसुइसुहयं ॥ १९ ॥ पायारोरमणीओ, रमणीओ भूरिभासुरमणीओ। विमलं चिय सुयनाणं, सुयनाणं जत्थ सुयनाणं ॥२०॥ तं पुण अयंतिनाहो, विकमवग्मो त्ति पायडो तइया । दरियारिवारमहणो, मुंजेइ पयावगुणकलिओ ॥ २१ ॥ अह तत्थ पुरे निवसह, विण्णाण-कलाकलावसंपन्नो। सिवधणनामो वणिओ, णिग्घिहो वणियकिरियासु ॥ २२ ॥ भजा य जसमई से, समजोवणरूवसीलसंपन्ना । पुत्वजियपुन्नफलं, दोन्नि वि ताई अणुहवंति ॥ २३ ॥ जाओ य ताण पुत्तो, अवच्चविच्छडकोडियमईणं । सिवदेवो से नाम, पहियं तेहिं तुडेहिं ॥ २४ ॥ तओ जाव सो अट्टवारिसो संवुत्तो ताव खणभंगुरयाए सरीरस्स, चंचलयाए जीवियस्स, आसावल्लिविच्छेयदच्छत्तणओ कयंतस्स, महईए सिरवेणाए समभि- भूओ पाविओ पंचत्तं सिवधणो । जसमई तविओयानलपलित्तहियया विविहक- रुणपलावपरायणा तस्स मयकिच्चाई काऊण चिंतिय(ङ) पयत्ता। .

1 - [२५-३४] जिनदत्ताख्यानम् ।। अबो किं नाम मए, विच्छोहो कस्सई पुरा रइओ। पडिया जेणायंडे, दुक्खचडक्का मह सिरम्मि ॥२५॥ वयभंगो किंव कओ, रंडी होसु त्ति किं व परिसविया । हा हा केरिसपावस्स एरिसं घोरमाहप्पं ॥ २६ ॥ किं वा कयंत निग्घिण!, अवरद्धं किं पि तुज्झ मे पुत्वं । इय दुस्सहाइँ जेणं, कोवफलाई पयंसेसि ॥२७॥ तओ एवं झायमाणी विलवमाणी य कहकह वि कारुणियपुरपुरंधीहि संठविया संती तं वालयं परिवालिडं पयत्त त्ति । एत्थंतरम्मि तीसे विवो विहवो अहं ति भीओ व । थेवदिवसाण मज्झे न हि नजइ कत्थइ पय(उ)त्थो ॥ २८ ॥ तो तीए चितिय- दिणमिव पञ्चूहेणं, नटुं धणिएण सह धणं मज्झ । दालिद्देण तमेण व, अहयं स्यणि व ओसत्ता ।। २९ ।। पुन्नेहिँ होइ अत्थो, ताई दइएण सह पउत्थाई। ता मह निव्भग्गाए, को संपइ जीवणोवाओ ॥३०॥ नत्थि परकम्मकरणं, मोत्तुं अन्नो त्ति निच्छियं एयं । ता पेच्छ केरिसं किर, माहप्पं विहिविलासाणं ॥ ३१ ॥ जे चिय जोडियहत्था, कम्मंकरियाझ्या मह गिहम्मि । तेसिं चेव गिहेसुं, कम्मं काहामि कहमहयं ॥ ३२ ॥ को वा वि एत्थ माणो, कयंतदंतग्गभग्गमाणाए । जह जह वाएइ विही, तह तह निचेमि एत्ताहे ॥ ३३ ॥ तह वि हु न एत्थ जुजइ, ठाउं सल्लिंनपुत्ववत्थाए । बच्चामि तत्थ कत्थ य, जत्थ न पेच्छामि नियलोयं ॥ ३४ ॥ एवं संपहारिऊण सिवदेवेण सहिया निग्गया दसपुराओ । 'कहाणयविसेसेण य संपत्ता उजेणिं । समासइया एगं कुलप्पसूयं वाणियगं । तेणावि भइणिपडि- वत्तिपुवं दिननिलया किंचि निव्वुयमणा खंडण-कत्तणाइणा बहिउँ पयत्ता । सिव- देवो वि निउत्तो वच्छचालत्ते । एवमइकंतो कोइ कालो । अण्णया बच्छरुयाणं गएण दिहोणेण धम्मज्झाणडिओ एगो महातवस्सी । लहुकम्मयाए समुप्पन्न- बहुमाणेण बंदिओ गंतूण, सम्मदियाओ जंघाओ, परिओसनिभरो ठिओ कंचि कालं तस्समीवे । आगएण सिटु जणणीए । वहुमनिओ तीए । भणियं च- 'वच्छ! धनो सो महाणुभावो परलोयकजे तवं तप्पेइ । सो वि धन्नो जो तस्स अन्न- ,

४
1
-
जिनदत्तपूर्वभवकथावर्णना। [३५-३८]
पाणाइगं देइ । अम्हं पुण पुन्नरहियाणं न तवो न दाणं । ता तुम पि तस्स पइदि-
णवंदणेणावि ताव अत्ताणं कयत्थीकरेजसुत्ति । तओ सिवदेवो वि विसिट्टयर-
भत्तिसंजुओ पइदिणं बच्छरुयाणं तयभिमुहो गंतूण तं बंदइ पञ्जुवासेइ । चिंतइ य-
सुंदरं होइ जइ एस म[म] गिहे पारणगं करेइ । अहवा कुओ मायंगस्स नरव-
इअद्धासणं ति । अण्णं च-
पत्ते पियपाहुणए, किं काही दुग्गओ दुरंतो वि ।
अंघो मलिएहि वि लोयणेहि अंधो चिय वराओ॥ ३५॥
सबहा नत्थि मे भागधेयाणि त्ति चिंतयंतस्स समागया माहपुन्निमा । तम्मि
य दिणे भामेइ लोगो पहेणयाई । आगओ सिवदेवो भोयणसमए गिहं । ताव
य सोवासिणि त्ति काउं समागयाई जसमईए वि पहेणयाई । उबविट्ठो भुंजिउं
सिवदेवो । एत्थंतरम्मि सिवदेवसद्धासमुप्पन्नपुन्नचोइओ व गोयरचरियाकमेण
समागओ रिसी सिवदेवभवणंगणं । तं च दट्टण रहसवसुच्छलंतरोमकूवेण चिंतिय
सिवदेवेण-
एयाई ताई चिरचितियाई तिन्नि वि कमेण पत्ताई।
साहूण य आगमणं, संतं (भत्तं ?) च मणप्पसाओ य॥३६॥
सबहा पुन्नवंतो हं। एयलाभसंभवे णत्थि येव झीणा मे रिद्धि ति भाव-
यंतेण समू(म्मु)हं गंतूण चंदिओ रिसी । तओ गहिऊण कूरस्स मल्लयं दिन्नमर्छ ।
'मा जणणी अंबाडिस्सईत्ति संकाए न दिण्णं सत्वं । पुणो गहियं पायसमल्लयं
तस्स वि तहेव दिन्नमद्धं । पुणो दिना खंडसक्करगमा दुवे मंडया । एत्यंतरे
समागया सबरससंपत्ता (पुन्ना?) थाली । ताव भणिओ जणणीए - 'वच्छ एयं
पि देहि महाणुभावस्स महरिसिणो ।' तओ पवड्डमाणसुहझवसाएण ढोइया
रिसिणो । तेणावि सद्धाविद्धिं दहण गहियं कवलमत्तं । भणियं च- 'धम्मसील!
पञ्जत्तमियाणि मा निबंधं कुणसु त्ति ।' तओ भत्ति-बहुमाणपुत्वं पहट्ठमुहपंकएणं
कयकिच्चमप्पाणं मन्नमाणेण सिवदेवेण कयवंदणाणुव्वयणो निग्गओ साहू ।
एत्यंतरे अहिणंदिओ सिवदेवो पहेणयहत्थाहिं चाहिं कन्नगाहिं- 'वयंस! धन्नो
तुम जेणेरिसे सुपत्ते वियरियति । अवि य-
दिणं तस्स गणिजइ, अपहुष्पंतो विधणसमिद्धीए ।
जो देइ इमिट्ट, चिरपत्तं भत्तिसंजुत्तो ॥३७॥
दाणोकभोगपरिवजिएण दवण किं व किवणस्स ।
लद्धेण वि नस्थि गुणो, पक्ककविण कायस्स ॥ ३८ ॥

-- . [३९-४९] जिनदत्तांख्यानम् । तहा-जे पूइति कयत्था, साहुजणं नियविढत्तदवेण । ताण सुलद्धो जम्मो, सफला ताणं च धणरिद्धी ।। ३९ ।। देविंद-चकि-केसव-हलहर-मंडलियपमुहरिद्धीओ। जे वियरंति सुपत्ते, तेसिं करपल्लवत्थाओ॥ ४०॥ एवमुववृहिऊण गयाओ कण्णयाओ । इयरो वि तुट्ठचित्तो पभुत्तो भोयणं । तप्पभिई च सुहजीवियाए जीविऊण आउक्खए मओ समाणो कत्थ उववन्नोति। जिनदत्तजन्मकथावर्णना- अस्थि सरसपंडुच्छुवाडपउरपुहइवीढे मज्झदेसे धवलमंदिरसुंदर पि कसिणायार असुरसासणवजियं पि देवरायसंगयं वसंतपुरं नाम नयरं । जत्थ य सप्पागारे, सप्पागारेहिं वजिया भवणा । मत्तकरिरायवयणा, वयणामयसंदिणो मणुया ॥४१॥ तत्थ य नयरे निवसइ, सेट्ठी नामेण जीवदेवो त्ति । विण्णाण-नाण-धण-रिद्धि-लद्धकित्ती महासत्तो ॥ ४२ ॥ निम्मलसम्मत्तधरो, जीवाइपयत्थसत्थविनाया। जिणइंद-साहु-साहुणिदणपूयासमुजुत्तो ॥ ४३ ।। समस्व-धम्मसीला, जीवजसा नाम भारिया तस्स । उववन्नो कयपुन्नो, तीसे गम्भम्मि सिवदेवो ।। ४४ ।। . + 4 7 ܐ ܟ ܕ तओ सा अब्भाहरइ न उण्हं, न य सीयं छुह-तिसा वि नो सहइ । चंकमइ नेव हुलियं गन्भायासाउ वीहंती ॥ ४५ ॥ एवं सुहं सुहेणं, नवण्ह मासाण साइरेगाणं । संपुन्नलक्खणधरो, जाओ तणओ जणाणंदो ॥ ४६॥ ताव य पत्ता वियसियवत्ता, अक्खयहत्था सुंदरिसत्था । वजइ तूरं नचणिसारं, दिजइ दाणं सबजणाणं ॥४७॥ तओ वि तुट्ठया सजणा, दुम्मिया दुजणा । तित्तपुरमग्गणं, विचयं वद्धणं ॥४८॥ बद्धावणयविरामे, जिणवरभवणेसु अट्ठ दिवसाई। महिमा महामहंती, पयट्टिया जीवदेवेण ॥ ४९ ॥ , .म्राचारम् । २ शीघ्रम् ।

जिनदत्तपरिणयनकथा। [५०-५८] तत्तो वि संघपूर्य, काऊण सयलसंघपच्चक्खं । जिणयतो त्ति पवित्तं, वालस्स पइट्टियं नामं ॥ ५० ॥ किंबहुणा? चंदो व सेयपक्खे, अकलंको बड्डिऊण जिणयत्तो । अट्ठसमापजंते, लेहायरियस्म उवणीओ ॥ ५१ ।। बावत्तरी कलाओ, गहिराणं निययनामपयडाओ। अच्छह परियट्टतो, ताओ एगग्गचित्तेण ॥ ५२ ।। तओ सेटिणा चिंतियं- बावत्तरीकलापंडिया वि पुरिमा अपडिया चेव । सबकलाणं पवर, जे धम्मकलं न याणंति ।। ५३ ॥ एवं संपहारिऊण नीओ साहुसमीयं । तओ सोऊण धम्म साहु-सागसामा- यारीकुसलो सावगो संयुत्तो। जिनदत्तपरिणयनकथा एत्यंतरे पयच्छंति सेहिसत्यवाहाइणो नियकनयाओ।न ताओ जिणयत्तो परिणेउमिच्छ । वला वि पयच्छंताण भइणीओ पडिवजह । तओ मायामोह- वसओ वृ(छोटो जीवदेवेण दुल्हलियगोडीए । तओ ते दुल्हलिया मविलास- वेसाभवणपेच्छणाईसु तं हिंडाविति । भणंति य- समसुहसुहियं समदुक्खदुक्खियं समसिणेहसम्भावं । एक पि माणुसं जस्स नत्थि सो किं न पवइओ ? ॥ ५४॥ लडहा मउया छंदाणुवित्तिणी विणयसीलसंपन्ना । पियमासिणी अरोसा, भजा रज्जं बिसेसेइ ।। ५५ ॥ तहा कहति अणेगाओ सिंगारकहाओ, दंसंति संविलासिणीयणंगाई ति । अण्णया एग अहिणवदेवउलं गएण जिणयत्तेण दिवा दुवारदेससंठिया चित्त- पुत्तलिया। केरिसा?- भोत्तृण मयणदेहं, मसिणं मुसुभूरिऊण अमएण । सवालाकुसलेणं, लिहिया नृणं पयावणा ॥५६॥ ईसी(सि)सिइसियकडकियअंगावयवाइँ लीलठाणेहि । सजीया इन बाला, नजइ सा लेहयगुणेण ।। ५७ ।। जाव य तं जिणयत्तो, एगग्गो पुलइउं समाढत्तो । मयणण ताय सहस त्ति ताडिओ पंचहिं सरेहिं ।। ५८ ॥ ५ सविदासिनीजनामानि । - 1 ७ , . - [५९-६१] जिनदत्ताख्यानम् । तओ तं तदसणेगग्गं दट्टण मुणियतयहिप्पाया अन्नत्थ गंतूण, चिरस्स समागया वयंसया, दिट्ठो तहेव जिणयत्तो । तओ संपुन्नमणोरहेहिं नीओ गिहं । सो वि चिंताभारनीसही णुवन्नी गिहेगदेससंठिए पल्लंके चिंतिउंच पयत्तो। अमयमयाई मन्ने, तीसे नयणा पंक्यच्छीए । जाई पलोयमाणं, हिययं न हु पावए तित्तिं ॥ ५९॥ तव्याहुलयावद्धो, थणवढे को वि धन्नओ रमिही । पाही को वि सउन्नो, अहररसं विहुमच्छायं ॥ ६ ॥ किं बहुणा ? जइ कलत्तेण अप्पा विनडिआइ ता तारिसेण चेव । अओ कत्थ जामि ? के पुच्छामि ? कं पेच्छेमि ? कस्स साहेमि ? कहिं तारिसं वालियार- यणं लहिस्सामि ? ति चिंतयंतो गरुयं गरुययरं विरहवियणं अणुभविउमा- रद्धो । अवि य- पढम महुरासायं, पच्छा हिययं रसेण भाचेति । मारेइ विसं वि णु ओसहेण पेमं परायत्तं ॥ ६१ ॥ एत्थंतरे भोयणसमओ ति गविट्ठो सेट्टिणा, दिट्टो तहावत्थो । तओ पुच्छिओ 'वच्छ! किं ते वाहइ?' तेण भणियं- 'न किंचि' । 'कहं न किंचि?' 'आम'। एमाइसु(पोण्हुत्तरेहि मुणिओ अभिप्पाओ सेटिणा | तह वि गंतूण पुच्छिया वयं- सया । कहिया तेहिं दिट्ठवत्ता । तओ परितुद्वेण सेटिणा-अहो सुंदरं जायं, ताहे पेच्छामि ताव केरिसे आलम्बणे विलग्गो त्ति । अहवा होउ केरिसं पि, मए ताव संपाडेय-त्ति संपहारिऊण भणिया वयंसया- 'कारेह कुमारं पाणवित्ति, जेणाह विसत्थचित्तो समीहियं संपाएमि' त्ति । तेहि वि तहेव कए भोयणाणंतरमेव उवायमग्गणसयाहो गओ तमेव देवयाययणं जीवदेवो । पलोइया पुत्तलिया, चिंतियं च-अहो सुंदरं आलंवणं. ता कहिं पुण एरिसरूवा कण्णया अस्थि ? तमेव चित्तयरं पुच्छेमि-त्ति संपहारयंतो गओ चित्तगरसमीवं । तेण वि ससंभमं कयविणयपडिवत्तिणा विहियासणपरिग्गहो भणिओ- 'अणुग्गिहीओ म्हि भवंतेहि नियपयपंतीए पंगणमकमंतेहिं. ता आणवेह पओयणं' ति । सेट्टिणा भणियं- 'अमुगम्मि देवयाययणे तुम्ह विनाणपगरिसेण दढ- मावजियं मे हिययं. विसेसओ दुबारदेसहिएण देवयारूवेण । ता कहेहि मे किंनामधेया सा परमेसरि' ति । सिप्पिएण भणियं- 'ताय ! न होइ सा देवया, अवि य माणुसी ।' कहं ? ति सुण - 'मए हि चंपाउरि गएणं विमलसेद्विधूया विमलमई नाम कनया दिट्ठा. सा कोउयमेतमिहालिहिया. न उणो तीए १ उपायमार्गणसतृष्णः । २ माङ्गणम् ।

जिनदत्तपरिणयनकथा । [६२-६९] स्वस्त सहस्संसो त्रि सचविउं पारिओ त्ति । तओ सेट्टिणा परितुटेण भणियं- 'किं अणुरूवो तीए मम नंदणो ?' इयरेण भणियं - 'अवस्साणुरूत्रो, लच्छि- नंदणो ईए। किंतु निसुयं मए जहा सा परिणेउं नेच्छई'त्ति । तओ तस्स किं पि पारिओसियं दाऊण समागओ सभवणं जीवदेवो । चितिय(९) च पयत्तो- सा मग्गिया ताव नियमेण लव्भइ. परं न याणिमो कहं परिणयमिच्छ(च्छि)- स्सइ ? त्ति । अहवा संचयस्स एगम्मि पासे बुए वीओ बुओ चेव । ता पेसेमि तीए कुमारपडिच्छंदयं' ति । 'हत्थहियं कजति तुटेण कहिओ वुत्तंतो जीवजसाए । आणंदिया एसा । तओ लिहिऊण जिणदत्तपडिच्छंदयं तं चेव लेहं च समप्पिऊण पेसिया बरगा. पत्ता य चंपाउरि. तत्थ वि विमलसेट्टिमंदिरं । दंसिओ लेहो विमलस्स । पुणोऽवहारियलेहस्स समप्पिओ पडिच्छंदओ । तओ तमणिमिसाए दिहीए सुइरं पुलइऊण चिंतियं विमलेण-अहो रूवाइसओ कुमारस्स. परं न याणिमो वालियाचित्तं ति । अवि य- जड़ एरिसरुवं पि हु, न इच्छए मज्झ नंदणी मुद्धा । ता नूण वीयरागा, अहवा वि अयाणुया एसा ॥ १२ ॥ एत्थंतरम्मि दिट्ठी, विमलमईए वि तम्मि संपत्ता। जाया य तक्षणेणं, तओ वि सा केरिसा सुणसु ।। ६३ ।। उप्फुल्लनयणजुयला, एगग्गा तं पलोयए स्वं । आलत्ताऽऽलिजणेणं, सुन्नं हुंकारमुच्चरइ ॥६४॥ अवि य- तदसणाउलं तं, दुटुं ईसालुङ छ सहस त्ति । धम्मेल्लमल्लनियरो, ऊसरिडं नवरमारद्धो ॥६५॥ दट्टणमन्नचित्तं, वालं वाहो व वम्महो तीए । नजइ सरेहि तोडेइ कंचुयं तडयडरवेण ॥६६॥ अम्हाण नूणमेसो, पीडं काउं समुञ्जओ को वि। इय कुविया इन, सहसा, थणया कढिणत्तणं पत्ता ।। ६७ ॥ वेल्लहलंगी घाला, डन्झउ मयणानलेण मा वैरई । इय चितिउं व अंगेसु पसरिओ सेयजलनिवहो ।। ६८॥ तं च तारिसं दट्टण पढियमेगाए वयंसियाए - पेच्छेइ अद्धलक्खं, दीहं नीससह सुन्नयं हसइ । जह जंपइ अफुडत्थं, तह हियए संठियं किं पि॥ ६९ ।। * 3 १ भवधारितलेखस्य। २ कामपले बालाम् , च्याधपक्षे व्यालम् । ३ बराकी ।

. [७०-७९] जिनदत्ताख्यानम्। ८९ अन्नाए भणियं- लग्गो विय को विगहो, ऊसलियगि त्ति किं न लक्खेह । मा विलवउ अनिवद्धं, वेजघरे निजउ चराई ॥ ७० ॥ तओ विमलेणावि वियाणियहिययाहिप्पारण दिन्ना सा तेसि । ते वि तल्ला- भपमुइया लद्धसम्माणा पडिगया वसंतउरं । वद्धाविओ जीवदेवो जिणयत्तो य । तओ वि पसत्थे मुहुत्ते बहुसयणपरिघुडो गओ चंपाउरि जिणदत्तो । सम्माणिओ विमलेण । तो वि- संचारिया पओगा, साउल्ले वट्टिए बहु-वराणं । आसणं पिह किच्छेण आगयं पाणिगहलग्गं ।। ७१ ।। तत्तो पमक्खणाई, मंगलकोऊहलेसु रइएसु । पत्तो विवाहमंडवमुकंठियमाणसो कुमरो॥ ७२ ॥ किं बहुणा? विलसिरहारतालसुवियक्वणनचिरजुवइसस्थय, वजिरसंख-तूरसदाउलमंगलझुणिपसस्थय । बहुविहगंधपुष्फ-तंबोल-विलेवणदाणसोहणं, वित्तं पाणिगहणमुद्दामकुऊहलहिययमोहणं ।। ७३ ।। वित्ते पाणिग्गहणे, संपुग्णमणोरहो तओ कुमरो । ठाऊण के वि दियहे, दइयं मिल्लावए विहिणा ॥ ७४ ॥ विमलेण विमलमापिाकमुत्तपमुहं धणं वहुं दाई । मुक्का वाला तत्तो, जिणयत्तो पडिगओ नयरं ॥ ७५ ॥ तत्थ वि मंगलपउरे, बद्धावणयम्मि कारिए पिउणा । देवो व देवलोए, निचितो भुंजए भोए ॥ ७६ ॥ जिनदत्तद्यूतप्रसक्तिवर्णना। ---- इय सोक्खसमुदएणं, समइकतेसु केसु वि दिणेसु । दारुणसिरवियणाए, गहिओ सहस ति जिणयत्तो ॥ ७७॥ मंतोसहिपडियारा, जाहे अचंतनिष्फला जाया। सारीज्यविणोओ, पारद्धो ताव मेत्तेहि ॥ ७८ ॥ परियाणियजयरसो, जाओ तत्थैव निचमुजुत्तो। खेल्लइ य सइच्छाए, अंधिय-नल्लच्चमाईणि ॥ ७९ ॥ जि० द० २

,
.
१०
जिनदत्तद्यूतप्रसक्तिवर्णना। [८०-८८]
तओ जीवदेवेण चितियं-
जूयं अत्थविणासो, जूयं जस-कित्तिनासणं भणियं ।
जूयं जीयंतकर, सरीरखेयावहं जूयं ॥ ८०॥
जयपसत्तो पाणी, लोहकसाओवओगजोगाओ।
संचिणइ कम्मरासिं, अहोमुहं बच्चए जेण ।। ८१ ॥
चंचेइ जणणि-जणए, मित्तद्दोहं करेइ तेयं च ।
कर-चरण-कन्न-नासाण छैयणं लहइ जूयरई ॥ ८२ ॥
जूएण नलसरिच्छा, रायाणो पाविया विवत्तीओ।
ता नीयकम्ममेयं, छञ्ज नीयस्स लोयस्स ॥ ८३ ।।
एस उण मज्झ पुत्तो, विनायसमत्तसंस्थपरमत्थो।
जूयम्मि जं पसत्तो, न सुंदरं सबहा एयं ।। ८४ ॥
अहिमाणधणो एसो, वारिजंतो वि परिभवं गणिही।
ता रमउ थेवदिवसे, पच्छा दाहामि उवएसं ॥ ८५ ॥
वसणीणं पढमरसे, उवएसो निष्फलो हवा पायं ।
रोगम्मि वि परिजिन्ने, कुणइ गुणं ओसहं सहसा ॥ ८६ ॥
जाव य जीवदेवो एयं वियप्पमाणो चिट्टइ, ताव जिणयत्तेण अंधियं खेल्ल-
माणेण हारियाओ सत्त दविणकोडीओ । तओ पेसिया भंडागारियसमीचं जायगा।
दिनाओ तेण तिनि कोडीओ । पुणो वि पेसिया, ताहे भंडारिएण 'पभूयद-
ववएण सेट्ठी अंबाडिस्सइ' त्ति परिभंतचित्तेण किंचि मिसं काऊण निसिद्धं,
कहियं तेण जिणयत्तस्स । तेणावि पेसिया विमलमईभंडागारियसमीवं ।
दिन्नाओ तेण । तओ सहिएण भणियं- 'सेट्टिपुत्त ! इओ परं धणं काऊण
खेल्लियवं, न उण अंगुद्धारीए ।' जओ वप्पेण ताव निवारियमिव लक्खिजइ ।
भजाए वि नीवी एत्तिया चेव संभावियइ ति । तओ कीस एत्तिय त्ति चिंतिऊण
दविणहारणुप्पन्नमहंतामरिसुद्धमायमाणमाणसेण जयमणोरहरहारूढेण जिणयत्तण
पुणो वि मग्गाविओ विमलमईभंडागारीओ । अवि य-
जह जह जायइ हारी, तह तह हिययम्मि बट्ट(ढ)इ जयासा।
हा पावकम्म ! जूयय !, विवरीयं तुज्झ माहप्पं ॥ ८७ ॥
तओ देवजोगाओ तेणावि सामिणीभयाओ निसिद्धं । तओ गहिओ माणेण
जिणयत्तो, चिंतियं च पयत्तो-कित्तियं मए हारियं जेणेवं निवारिओम्हि ?
को वा इच्छानिरोहसंचिएण धणेण गुणो? ति । अवि य-
इच्छानिरोहदुक्खं, होइ जओ तेण महधणेणालं।
सलहिज्जइ वणवासो, नूणं सच्छंदवित्तीओ॥ ८८ ॥

[८९-९८] जिनदत्ताख्यानम् । १ ३ , तहा- मलियम्मि भाणकंदे, साहारो नत्थि सयणविडवेण । ता नरपायव संपइ, को हेऊ विद्धिबुद्धिए ॥ ८९॥ अन्नं च- नियभुयविढत्तदबो, मणोरहे मग्गणाण पूरितो । विलसइ जो न जहिच्छं, चलंतथाणू न सो पुरिसो ॥ ९० ॥ ता सवहा भुयडंडसहाओ निग्गंतूण करेमि दबोवजण, पराणेमि कुलहरे विमलमइ त्ति, संपहारिऊण उद्विओ जूयफराओ । गओ सभवणं । चिंताभारनि- मरो दिवो जणएण विमलमईए य । किमयं ? ति गवेसमाणाण दोण्हं पि साहिओ वुत्ततो भंडागारिएहिं दुवेहि पि । [ सेविणा?] भणियं-'न सुंदरं कर्य, इओ पर माऽवमाणेसह ति । अण्णया भणिओ जिणयत्तो जणएण- 'वच्छ ! किमेइणा पुरिसत्यवाहिरेण जूयवसणेण ? जइ ता ते चाए कोउगमत्थि ता कुणसु जिणसाहुपूर्य, दीणाईणं जहिच्छियं देसु । वित्थरइ जेण कित्ती, पुण्ण पि हु अक्खयं होइ ॥ ९१ ॥ धण्णाण दाणधम्मे, लच्छी उवयरइ जा य पुरिसाण । इयरेसि पत्तविलया चारुणि-जूएसु सा जाइ ।। ९२ ॥ इय जंपियम्मि पिउणा, जिणयत्तो भणइ एवमेयं ति ता ताय ! इमं कम्म, न मए पुणरवि हु कायई ॥ ९३ ॥ इय तोसिऊण जणयं, जिणयत्तोऽमाणमाणपडहत्थो। दबोवजणकले, चिट्ठइ चिंताउरो निच्चं ॥ ९४ ॥ ----जिनदत्तोबेगनिवारणार्थं विमलमतिविचारणा ।- तं च तहा दट्टणं, विमलमई चिंतिउं समारद्धा । उविग्गो विय दइओ, लक्खिजइ एस किं कजं? ॥ ९५ ॥ जओ- तं चिय हसियं विरसं, रुक्खा ते चेव मंजुलुल्लावा । किं बहुणा सव्वं चिय, संपइ अन्नारिसं ललियं ॥ ९६ ॥ अहवा मन्नेमि अहं, मछुइओ एस धणनिवाराए । न सहति माणभंगं, थेवं पि हु माणिणो जम्हा ॥ ९७ ॥ भणियं च थेवं पि माणहाणि, पेच्छंता माणिणो गुणमहग्या । अत्थं पियं सएसं, सुसामियं झत्ति मुचंति ॥ ९८ ।। 1 -- 1 १२ जिनदत्तविमलमतिविचारणा । [९९-१०२] किंच- उन्झंति निययजीयं, तणं व माणसिणो न उण माणं । लव्भइ पुणो वि जीयं, माणो पुण मइलिओ कत्तो॥ ९९ ।। ता कह चिनियनयरिगमणविक्खेवेण वीसारेमि माणं ति, संपहारिऊण विमलमईए भणिया नियमहंतया- 'दढमुकंठिय म्हि नियअम्म-तायाणं ता अजउत्तसहियं मं विसजावेह' त्ति । तेहि 'एवं ति पडिबन्ने, भणिओ भत्ता 'विनवेमि अजउत्तं जइ पत्थणावियत्थं न होइ।' इयरेण भणियं- 'विन्नत्ति विणा वि मम संतियस्स जीवियस्सावि जइ पुण दूरत्थवत्थुणा केणइ पओयणं ता विन्नवेसु त्ति । तीए भणियं- 'अजउत्त! उबंठिय म्हि दढ जणय-जणणीणं, न य सकृणोमि निमेसद्धमत्तं पि तुहादसणम्मि पाणे धारेउं, ता करेहि मे एगपत्थण-बच्चामो चंपाउरिति । तओ 'मम मणोरहाणुरूवं जंपत्ति हरिसिएण भणिया जिणयत्वेण - 'पिए ! तुह क्यणेण दुक्करं पि कीरइ, किमंग पुण एत्तियं ?' ति । तओ किं बहुणा ? विमलमईमहंतएहि पडिवपन्भ- ने(?) कए, सेहिणाऽणुण्णायाणि पत्ताणि दो वि चंपाउरि । बहुमाणपुर- स्सरं पविद्याणि विमलसेट्टिमंदिरं । तत्थ वि उद्विग्गमाणसं दइयं दखूण भणियं विमलमईए- 'अजउत्त! करेमो कं पि विणोयं ।' जिणयत्तेण भणियं- 'पढेहि कखाइपन्होत्तराणि ।' तओ हरिसियमणाए पढियं विमलमईए- किं मरुथलीसु दुलहं ?, का वा भवणस्स भृसणी भणिया? । कं कामइ सेलसुया ?, कं पियइ जुवाणओ तुट्ठो ? ॥१०॥ तं ता ततं । पढियाणंतरमेव लद्धं जिणयत्तेण 'कं ताहर । पुणो 'पिए! पढसु' त्ति वुत्ते भुजो वि पढियं- संवोहिऊण वंभण चलणं चलणनिजियगईद । किं जिणनाहस्स सिरे, आरूढं पावए सोहं ॥ १०१ ॥ त त तं, बद्धमाणयं। लद्धं जिणयत्तेण 'कमल' । तओ 'अहो कोसल्लं पिययमस्स' त्ति जंपिरीए भणिओ 'संपर्य तुमं पढसुत्ति । पढियं जिणयत्तेण- किं कारेइ अहंगं, पुरसामी? का पुरी दहमुहस्स? । का दुन्नएण लव्भइ ?, विरायए केरिसा तरुणी? ॥१०२ ॥ ता तं ता ता, गहियमुत्तयं । १ प्रथमप्रश्नोत्तरः कं-उदरम्, द्वितीयप्रश्नोत्तरः कंता कान्ता, तृतीयप्रश्नोत्तरः हरं-शिवम्, चतुर्थप्रश्नोत्तरः कंताहरं-कान्ताधरम् ।

[१०३-११०] जिनदत्ताख्यानम् । . ( . पढियाणंतरमेव लर्दू विमलमईए "सालंकारा' । पुणो जिणयत्तेण पढियं- का विण्डुपिया? रमणीणमप्पिओ को जुवा भण पहाणं । को नाम गिरं महुरं, पि पिरो पामरे तबइ ? ॥ १०३॥ ता त तो, वित्थवड्डमाणयं । पुणो पुणो चिंति(त)यंतीए लडं ?] 'सारसो' । एवं विचित्तपण्हुत्तरेहि अक्सरचुएहिं बिंदु-मत्ता-बंजणचुएहिं गूढकिरियाकारगुत्तरचउत्थपाएहि, पहे- लियाहिं, हियालियाहि, बिंदुमइअंतकवरियाहि, [चित्त] बंधकवेहि, पत्तच्छेन्जेण, अन्नेहि विविहेहि कीलाविसेसेहि विमलमई तं विणोइ पवत्त त्ति । अवि य- सो जत्थ जत्थ वचइ, अणुसग्गं जाइ तत्थ तत्थेव । अगणिय विओयभीया, उवहसमाणं सहीसत्थं ॥ १०४ ।। अह सरसचूयमंजरिमयरंदुम्मत्तभमरसंगीओ। कलयंठबंदिसंदोहघुउद्दामजयसदो ॥ १०५ ॥ नवर्किसुयरत्तच्छो, दूमियलोयस्स सिसिरचरडस्स । उपरि परिकुविओ इव, संपत्तो माहवनरिंदो ॥ १०६ ॥ पढमाइटेण य मलयपवणजोहेण कंपियसरीरा। जाया झत्ति विवन्ना, तरुभिचा सिसिररायस्स ॥ १०७॥ काउं आणवडिच्छे, तरुभिच्चे पउरपत्तरिद्धिल्ले । : चच्चरिरासंदोलयरम्मं भुवणं महू कुणइ ॥ १०८ ॥ दइयासरणविमुच्छियपहियगणासासणत्थहेउं च । कारावेइ वसंतो, पए पए नीरसालाओ ॥ १०९ ॥ सुत्थम्मि कए महुपत्थिवेण भुवणम्मि पसुइओ लोगो। परिकीलिउमारद्धो, पवरुजाणेसु सच्छंदो ।। ११० ॥ तओ जिणयत्तो वि निग्गमणोवायमग्गणमणो कीलानिमित्तमिव सद्धि विमलमईए गओ उजाणं । पवत्ता कीला । कहं ?- खणं लयतालंगहारहारिचिलासिणीजणारमणहरचचरीपलोयणेणं, खणं सुह- सुहयवंसवीणातंतितालसम्मिलियकायलीगेयाऽऽयन्नणेणं, खणं घणच्छायचूयसा- हानिबद्धमंदंदोलणपणच्चमाणकणयमंजरीभमिरभमरमंडलीमहुरझंकाराभिरामहिं- डोलयारोहणेणं, खणं विविहभंगुरतरंगरम्ममाणमाणिणीवहलकुंकुमुप्प(प्पम ?)- 2 १ प्रथमप्रश्नोत्तरः सालं प्राकारम्, द्वितीय प्रश्नोत्तरः लंका-रावणराजधानी, तृतीय- प्रश्नोत्तरः कारा-गुप्तिः, सूर्यप्रश्नोत्तरः सालंकारा-साभरणा ।

जिनदत्तपरदेशगमनवर्णनम् । [१११-१२१] ऋटिविडिकियसलिलकीलासरसम्मजणेणं ति । एत्यंतरे सिणिद्धसहियणपव- त्तियविचित्तवसंतकीलापमत्तं विमलमई पलोइय चितिउं पबत्तो जिणयत्तो- सम्भावनेहनिभरहिययं लायण्णपुण्णसवंग। थरथरइ मज्झ हिययं, दइयं परिचत्तुकामस्म ॥ १११ ॥ किंतु- SAR .. दो तिन्नि वासराई, सासुरयं होइ सग्गसारिच्छं। पच्छा परिभवदावानलेण सबत्य पजलइ ।। ११२ ।। तहा गाणेण पिइधराओ, निग्गंतुं ससुरमंदिरे ठाइ । जो सो तविओ गिम्हायवेण संसेवए जलणं ॥११३ ।। न य जामि निययगेहं, जावइयं हारियं मए रित्थं । तावइयं अवगुणं, न जाव कत्थइ विद्वत्तं ति ॥ ११४ ।। जिनदत्तस्य परदेशगमनवर्णनम् । एवं संपहारिऊण वंचियनीसेसपरियणदिहिपसरो पुवसंगहियवण्णपराव- तिणि गुलियं सरीरमझे गोविऊण तुरियमेव निग्गओ उजाणाओ। चलिओ दाहिणदिसाभिमुहं । बच्चइ दोन्नि पयाई, पयमेगं पिटुओ पुणो वलइ । अच्छामि जामि जामि त्ति जाइ विगलन्तनयणं व ॥ ११५ ॥ चिंतेइ न जुत्तं चिय, चत्तुं अणुरत्तियं नियं दइयं । किं तु न तीए सद्धिं, समीहियं सिज्झए मज्झ ॥ ११६ ॥ पभणइ - 'दइए ! मा होसु कायरा एस एमि तुरिओ हैं। न तरामि खणं पि जओ, सोढुं तुह संतियं विरह ॥ ११७॥ अहव किरियाविरुद्धेण एइणा जंपिएण किं सुयणु। . परितप्पसु मा हु तुमं, निडरहिययस्स मझ कए ॥ २१८ ॥ भुयडंडसहाएणं, अञ्जयवं धणं ति मह इच्छा । दवा य विसाला, नाणऽभुयभृसिया पुहई ।। ११९ ॥ तं तुमए सह न घडइ, सुंदरि! मुक्का सि तेण कजेण । ता परियाव विमुक्का, कुणमाणी चिट्ठ जिणधम्म ॥ १२० ॥ एवं विचिंतयंतो, ठावितो धीरिमं तहा हियए। संचल्लो सो तुरियं, लंघतो गाम-नगराई ।। १२१ ॥

।
[१२२-१३६] जिनदत्ताख्यानम् ।
अह विमलमई वाला, कीलंती पिययमं अदट्टणं ।
नूर्ण गओ त्ति भीया, सहसा मुच्छं समणुपत्ता ॥ १२२ ।।
हा हा! किमियमयंडे, त्ति जंपिरो ताव सहियणो सम्बो ।
सहस चिय संपत्तो, तीए पासं दुहऽक्तो ॥ १२३ ॥
जलसेयण-संवाहण-सिसिरानिलदाणलद्धचेयन्ना।
पुट्ठा सहीहि सामिणि !, किं ते वाहइ सरीरम्मि ॥ १२४ ॥
सा वि हु जूहविउत्ता, हरिणि व दिसोदिसि पलोयंती ।
पभणइ नूण पउत्थो, मह दइओ में पमोत्तूण ॥ १२५ ॥
नहि नहि खणं पि सामिणि 1, जुञ्जइ एयं ति विति सहियाओ।
नूणं होज निलुक्को, कत्थइ परिहासकजेण ॥ १२६ ॥
अहवा पेच्छणयाइसु, अक्खिचो कत्थई चिरावेइ ।
इय जंपिरसहियाहिं, सहिया अन्निसिउमारद्धा ॥१२७॥
अन्नेसिओ समंता, न य दिवो जाव कत्थई दइओ।
ता विरहानलतविया, पलविउमेवं समारद्धा ॥ १२८ ॥
'छेओ सि धम्मिओ बुद्धिमं च दक्खिन्नकरुणनिलओ सि ।
ता न हु जुत्तमदोसं, मोत्तुं मं नाह ! एमेव ॥ १२९ ।।
जाणामि न हु अजुत्तं, कुणसि तुमं मह अहन्नया एसा ।
तह वि तुह दीणवच्छल !, करेमि लल्लिं ति मा मुंच ॥ १३०॥
जइ किंचि वि अवरद्धं, दइयय ! अन्नाणओ मए तुज्झ ।
तं खमसु पाणवल्लह !, खंतिपहाणा जओ सुयणा ॥ १३१ ॥
पियसंगघोटियाई सुहाई अचंतमहुरसायाई ।
सकलाई ताई मन्ने, विरहकुसुंभोवमाणाई ॥ १३२ ॥
तहा-
भत्ता महिलाण गई, भत्ता सरणं च जीवियं भत्ता ।
भत्तारविरहियाओ, वसणसहस्साइँ पाविति ॥ १३३ ।।
इय विविहं पलवंती, लद्धोदंतेहिं जणणि-जणएहिं ।
संठविऊणं नीया, नियगेहं दुक्खतविएहि ॥ १३४ ॥
भणिया- 'सुयणु ! तए चिय, विच्छोहो कस्सई कओ होज ।
पुत्वभवे तेण इमं, संपइ वसणं समुप्पन्नं ॥ १३५ ॥
सबो पुवकयाणं, कम्माणं पावए फलविवागं ।
अवराहेसु गुणेसु य, निमित्तमेत्तं परो होइ ॥ १३६ ॥

१६
जिनदत्तस्य सिंहलदेशे प्रयाणम् । [१३७-१४३]
ता धम्मकम्मनिरया, पढमाणी चिट्ट साहुणिसमीवे ।
जाणियजिणवयणाए, अट्टज्माणं न ते जुत्तं ॥ १३७ ।।
तओ एवं अम्म-ताएहि आसासिया सुन्ती भोयणकजवजं विवजियगिहा-
गमणा साहुणीसमीवे सज्झायज्झाणपरायणा कालं गमिउमारद्धा विमलमई ।
चिंतह य-
ताव चिय होइ मुह, जाब न कीरइ पिओ जणो कोइ ।
पियसंगो जेहि कओ, दुक्खाण समप्पिओ अप्पा ॥ १३८ ।
गयकण्णचला लच्छी, मुणालदलतंतुपेलवं जीयं ।
तारुन्नं विजुचलं, दप्पणछायासमं पेम्मं ॥ १३९ ॥
जर-बाहि-रोगरयमलकिलेसबहुलम्मि नबर संसारे ।
नत्थि सरणं जयम्मी, एक मोत्तृण जिणधम्मं ।। १४० ।।
इओ य जिणयत्तो पत्तो दहिपुरं । खेयावहारत्थं चोचविट्ठो एगम्मि उजाणे ।
ताव य दिवो उजाणसामिणा दरिद्दसत्यवाहेण 'विसिट्टागिई देसंतरिओ य'
त्ति सोवयारं संलत्तो ोण - 'भद्द ! इममुजाणं पुप्फ-फलाई न पयच्छेइ, 'किर
बहुरयणा वसुंधर'त्ति पुच्छेमि भवंतं सुणसि किं पि उवायं ? ति । जिणयत्तेण
वि 'मुणामि गुरुपसाएणं' ति मणिऊण आणावियं तदुवगरणं । तओ किं बहुणा ?
किं पि सिद्धत्थयखलेण, किं पि इयलचुन्नेण, किं पि सकामकामिणीसमुवगृहणेण,
किं पि चंदणपंकोवलेवेण, तओ किं बहुणा ? अन्नेहि वि एवमाइपगारेहि सहसा
चेव तमुजाणं फुल्लावियं फलावियं च त्ति । तचिन्नाणरंजिएण य 'एस को वि
महापुनवंतो' ति भावयतेण सेटिणा 'पुत्तय! अपुत्तयम्स मम तुम पुत्तो होसु'
त्ति भणमाणेण नीओ सगिहं । तत्थ वि क्रयसोयणाइमुवयारो सिणेहसारं च
उवचरिजमाणो पिइगिहे व सुहच्छियाए अच्छिउँ पयत्तो ।
जिनदत्तस्य सिंहलदेशे प्रयाणम् ।
अण्णया भणिओ णेण सेट्टी-
पच्चासन्नो जलही, पुत्तो हं तुज्झ तह वि दालिदं ।
इय पेच्छिरस्स मज्ज्ञ, उबेवो वट्टए ताय ! ।। १४१ ॥
!
अण्णं च
धम्मो अत्थो कामो, पुरिसस्था तिन्नि जीवलोगम्मि ।
अत्थो तत्थ पहाणो, न धम्म-कामा विणा तेण ॥ १४२ ॥
अत्थस्स पुण उवाया, दिसिगमणं होइ मित्तकरणं च ।
नरवरसेवाकुसलत्तणं च माणप्पमाणेसु ॥ १४३ ॥

[१४४-१४९] जिनदत्ताख्यानम् । 7 धाउचाओ मंतं, देवयआराहणं च केसिं चि। सायरतरणं तह रोहणं च विन्नाणविणयं च ॥ १४४॥ नाणाविहं च कम्म, विजा-सिप्पाइ णेगरूवाई। अस्थस्स साहणाई, अनिंदियाई च लोगम्मि ॥ १४५ ॥ तं तुमएऽणुण्णाओ, दुलंधं लंघिउं लवणसिंधुं । इच्छामि अहं तायय!, समजणं भूरिविहवस्स ॥ १४६ ॥ भणियं च- जे चिय भमंति भमरा, ते चिय पावंति कुसुममयरंद। मंदपरिसिक्क(सक्कि)राणं, होइ रई निवकुसुमेसु ॥ १४७ ॥ तं सोऊण 'अहो ववसायसाहसधणो पुन्नवंतो य एसो' ति तुद्वेण भणिय सेद्विणा- 'पुत्त ! करेमो जं तुम भणाहि ।' तओ पसत्थे तिहिमुहुत्ते संजत्तिय पवहणं, पउणीकया आडत्तिगा, गहियं सिंघलदीयोचियं भंडं । कयमंगलोवयारेहि विसजियं जाणवतं । तओऽणुकूलत्तणओ पवणस्स, कुसलत्तणओ आउत्तिगाणं, मुइंसुहेण पत्ता सिंघलदीवं । जोकारिओ तस्सामी पुहइसेहरराया । उत्तारिय एगस्स कुलपुत्तयस्स गिहे भंडं । कया तेण उचियपडिवत्ति । चिंतिय च- जेण न किंचि वि कजं, तस्स वि घरमागयस्स जे सुयणा । नूणं पहट्टवयणा, नियसीसं आसणं देंति ॥ १४८॥ तस्स माया वि जिणयत्तं पुत्तं पिच पेच्छेइ । करेइ सिणाणाइणा सुत्थं सरीरं । जिणयत्तो वि तग्गुणावजिओ 'किमेएसिं उवयरामि त्ति परिभावयतो चिट्ठइ । अवि य- उवयारो जो पढम, तस्स हु मोल्लं न तीरए काउं । उवयरिए उवयारो, चणिययकयविकओ एस ॥ १४९ ॥ जिनदत्तकृता सिंहलदेशीयराजकुमारीजीवितरक्षावर्णना। अण्णया विवणीओ गिहमागओ रुयमाणीं वुड्डू पेच्छिय भणइ- 'अंब! केण परिभृया सि ? किंवा ते नत्थि ? ति कहेहि मज्झ । सबहा मइ विजमाणे मा उवेवमायणं होसु' ति । तीए भणियं - 'पुत्त ! चिरं जीव, न विसरेमि तुम्ह पसाएण. किंतु सुण-इह राइणो सिरिमई नाम धूया महावाहिया अस्थि । तीसे समीवे जो सुयइ सो नियमा मरइ । तओ राइणा नाइदूरत्थे पासाए ठाविया । नगरं च सेणिबद्धं कयं, वारएण सोवगा वच्चंति । तं अज रत्तीए मम पुत्तस्स बारओ कहिओ गंडएण. तं असरणा अत्ताणा हा! कत्थ जामि ? " - जि. ०३ ते १८ जिनदत्तकृता सिंहलदेशीयराजकुमारीजीवितरक्षावर्णना। [१५०-१५३ ] त्ति भणिऊण पुणो वि परुन्ना । भणिया जिणयत्तेण- 'अम्मो ! मा अद्धिई करेहि. अहं तव पुत्तं रक्खिस्सामि ।' चिंतियं च- सयलम्मि वि एत्थ जए, पुरिसा जे परं न पत्थंति । जे य पहमेत्तकज्जे, तणं व मन्नति नियजीयं ॥ १५० ॥ हुँति परकजनिरया, नियकजपरम्मुहा धुर्व सुयणा । चंदो धवलेइ महीं, न कलंक अत्तणो फुसइ ॥ १५१॥ तणलग्गविसमसंठियपवणाहयनीरविंदुसरिसेण । जीएण जइ विढप्पड़, थिरो जसो किं न पञ्जत्तं ॥ १५२ ॥ तीए वुत्तं- 'तुम पि पुत्तो चेव त्ति निविसेसं दुक्ख । 'कित्तियं ममेयं ति वितेण धीरविया णेण । तओ संझासमए कयमजणविलेवणो तंत्रोलवीडय- चंदहासभूसियकरो केसरिकिसोरड व भयविवजिओ, सलीलाए गईए दुमितो रोगपुरसुंदरीहिययाई, विसायमउलियनयणेण पलोइजमाणो नायरगणेण, रायसहासमासन्नवत्तिणीए [रच्छाए ? ] पत्थिओ कुमरीमंदिराभिमुहो जिण- यत्तो । दिह्रो राइणा. पुच्छियं च-'को एस ? किं निमित्तं बच्चइ ?' त्ति । कहियं परियणेण - 'कुमारीभुवणवासुओ' ति । तओ तस्स रूवाइसयं दद्रूण विसन्नो राया. भणिउं पवत्तो- 'धिरत्थु पावपरिणईए मे, धिरत्थु कण्णगाए जत्थेरिसा महाणुभावा खयं वचंति । एत्थंतरे छीयं वामपासहिएण केणावि । तओ साउणिएण पढियं- पडिसेहमजुत्तं वा, वुड्डी हाणी खयं असिद्धिं च । आरोगमस्थलाभ, छीयम्मि यदाहिणदिसासु ॥ १५३ ॥ तओ 'महाणुभावो कोवि एस नियपुन्नपहावेण चेव रक्खिजिहि ति मणम्मि समासत्थो राया । जिणयत्तो वि पविट्ठो कुमारिभवणं । 'कत्तो किर भयं ?' ति गवेसिऊण हेढभूमी, आरूढो वीयभूमियाए । दिवा उयरवाहिपीडिया रायकन्ना, पलोइया विसत्थचित्तेण । संभासिया महुर- वाणीए । पुच्छिया- 'सुंदरि! किं ते वाहइ ? ति । तीए वि उयरं दंसिऊण चिंतियं 'अहो रूवं, अहो निम्भयत्तं, अहो विसत्थया, अहो महाणुभावया एयस्स. अहो एरिसरूयाण विणासिगाए अकल्लाणभायणतं मम ति सबहा. होउ किं पि, निवारेमि एवं ति संपहारिऊण भणियं- 'भो महाभाग! कयं तुमे रायसासणं, ता अंधयारीभृए मम जग्गमाणीए चेव नियजीयरक्खणत्थं पासा- याओ नाइदूरे गंतूण सुविजसु' ति । इयरेण भणियं- 'सुंदरि! कस्स पुण १मणयन्मि प्रतौ।

[१५४-१६५] जिनदत्ताख्यानम् । १९ - सयासाओ इह भयं ? सा भणइ-'न याणामि केवलं सुत्तविउद्धा पासवत्तिणं विगयजीयं पेच्छामि । जिणयत्तो वि 'अहो सोमसहावा एस' ति चिंतिऊण 'सुंदरि! तुम एगागिणिं पमोत्तूण न मे जीवरक्खाए पओयणं ति भणमाणो निविट्ठो तयासन्नपल्लंके । जाव तचिंताए सा निदं न पावइ ताहे गेण पारद्धं कहाणयं । -~-~जिनदत्तकथिता विजयकुमारकथा।- सुंदरि! अवन्तिदेसे, उज्जेणी नाम पुरवरी रम्मा । दरियारिदप्पदलणो, जयतुंगो तत्थ वरराया ॥ १५४ ।। चंदवई से भजा, विक्कम-अहिमाण-चायगुणनिलओ। परकजसाहणरई, विजओ ताणं च वरपुत्तो ॥१५५ ॥ सो अण्णया कयाई, केणावि नरेण पंजलिउडेण । अब्भत्थिओ किर म्हं, कुण साहेजं वरकुमार! ।। १५६ ॥ अज कसिणहमीए, रति इच्छामि साहिर मंतं । अन्नेण सहाएणं, न तीरए साहिउं सो उ॥ १५७ ॥ अवि य- दो पुरिसे धरउ धरा, अहवा दोहिं पि धारिया एसा । उवयारे जस्स मई, उवयरियं जो न पम्हुसइ ॥ १५८॥ एवं ति तओ भणियं, संझाए खग्गपोरुससहाओ। पत्तो तेणुद्दिटुं, मसाणभूमि विजयकुमरो ॥ १५९ ।। जत्थ पिसाया दीसंति भीसणा मंसकत्तिया हत्था । भीमट्टहासदुप्पेच्छमुत्तिणो रक्खसा तह य ॥ १६० ॥ फेकंति सिवा सत्था, डाइणिओ किलिकिलिंति सबत्तो। कीलंति कवालकरा, भूयसमूहा जहिं विविहा ॥ १६१ ॥ अह साहगेण तुरियं, मंडलयं पूइयं अइविसालं । काऊण वलिविहाणं, उवविठ्ठो तस्स मज्झम्मि ॥१६२॥ भणिओ विजयकुमारो, अपमत्तेणं तु रक्खियवो है। उद्विस्संति सुभीमा, विभीसियाओ धुवं एत्थ ॥ १६३ ।। ता खग्गवग्गपाणी, चिट्ठइ एगग्गमाणसो कुमरो। इयरो वि मंडलत्थो, पारद्धो साहिउं मंतं ॥ १६४ ॥ अन्नो वि गयणचारी, कुमरं अह भणइ पायसंलग्गो। . किर अन्भत्थियसारो, सरणागयवच्छलो त.सि ॥ १६५॥ , - -- - २० . जिनदत्तकथिता विजयकुमारकथा । [१६६-१८१] ता एसा पाणपिया, मजा जत्तेण रक्खियक्षा में। जेऊण चेरिखयर, अहयं जा एमि अचिरेण ॥ १६६ ॥ किं कायश्वविमूढो, विजयकुमारो वि चिट्ठई जाब । उप्पइऊणं खयरो, ताहे असणं पत्तो ॥१६७ ॥ एत्थंतरम्मि कयधोरविग्गहो गरुयरोसदुप्पेच्छो । उग्गीरियकरवालो, समुडिओ रक्खसो घोरो ॥ १६८ ॥ पभणइ रे रे तुम्ह, एत्थ महं संतिए मसाणम्मि। को अहिगारो ठाउं, सई रयणि निरासंकं ॥ १६९ ॥ ता भयह किं पि सरणं, अहवा तं कुमर ! निरवराहो सि । पहणेमि इमं खुदं, जंपतो तम्मुहो चलिओ ।। १७० ॥ ताहे सुंदरि ! मा चीहसु त्ति भणिऊण धाविओ कुमरो। पारद्धो तेण समं, जुज्झेउं साहसेकरसो ॥ १७१ ।। अन्नोन्नं पहणंता, अक्कोसंता य फरुसक्यणेहिं । संपत्ता जा दूरं, तिरोहिओ रक्खसो ताच ॥ १७२ ॥ पडियागओ कुमारो, पिच्छइ तं साहगं विगयजीयं । ताहे विसायविहुरो, पलोयए खेयरि तेण ॥ १७३ ।। तं पि हुन जाव पेच्छइ, ताहे अत्ताणयं बहुपयारं । निंदइ अहो अणत्यो, रइओ सरणागयाण मए ।। १७४ ॥ धी! मज्झ वीरवित्ती, गिजइ पड़िवनपालणं जंच। हा हा कीसुववन्नो, अहयं कुलफंसणो पुत्तो ॥ १७५ ॥ एत्थंतरम्मि सहसा, पत्तो विजाहरो भणइ कुमर! । अप्पिजड़ मम दइया, कुलभूसण सुंदरसहाय ! ॥ १७६ ।। नत्थि परकजतिसिओ, तुह वीओ एत्थ जीवलोगम्मि । जयतुंगरायचंसो, पयासिओ तुझ जम्मेण ॥ १७७ ॥ जह जह थुबह कुमरो, तह तह लजोणओ दढं होइ । न तरइ उद्विग्गमणो, किंचि वि पडिउत्तरं दाउं॥ १७८ ।। वारं वारं पुच्छंतयस्स कुमरो न जाव पडिभणइ । सो आह तुज्झ कजं, तीए जइ जामि तो अहयं ॥ १७९ ॥ तुम्हारिसस्स पुरिसस्स मह पिया जइ वि जाइ उपओगं । लद्धं जं लहियवं, मा कुणसु तुमं विसायं ति ।। १८०॥ वोत्तणं उप्पइओ, खयरो कुमरो वि चिंतए ताप । हद्धी ! धिरत्यु पावो, निम्मलकुलदं(फ)सणो अहयं ॥ १८१॥ , [१८३-१९६] जिनदत्ताख्यानम् । + सरणागए न रक्खइ, विजयकुमारो ति किं न पजत्तं । जुबईहरणकलंको, जेण कओ मज्झ रे देव! ॥ १८२ ।। इय गुरुकलंकपंकंकियस्स को मज्झ पेच्छिही वयणं । भमिही तहा जुगतं, भमरउलसमप्पहो अयसो ॥ १८३ ।। अयसेण दूसिएणं, परिभवदड्डेण पियविउत्तेण । जं जीविजह लोए, मरणं सु तओ वरं मन्ने ॥ १८४ ॥ इय चिंतिरस्स सहसा, केणइ अहिस्समुत्तिणा भणियं । तं विजय ! किं पि कीरइ, न होइ एयारिसं जेण ॥ १८५ ।। को एसो किं च तयं, 'जिन्नासाए तओ भमंतेणं । सज्झायझाणनिरओ, दिट्ठो एगो मुणिवरो ति ॥ १८६ ॥ गंतूण पणमिऊण य, उवविट्ठो तस्स पायमूलम्मि । मुणिणा वि य तो भणियं, निसुणसु जिन्नासियं कुमर ! ।।१८७ ॥ वीरउरे जिणदासो, नामेणं सावगो मुणियतत्तो। मित्तो य तस्स अचंतवल्लहो ईसरो वणिओ ॥ १८८ ।। सो अन्नया कयाई, निक्खंतो तावसाण मज्झम्मि । ताहे जिणदासो वि हु, विचिंतिउं एवमारद्धो ॥ १८९ ।। अन्नाणिणो वि जइ ता, एवं उज्झति विसयसोक्खाई। विनायभवसरूवो, अहयं ता किं न उज्झामि ॥ १९० ॥ इय चिंतिय पवइओ, सुघोसमरिस्स पायमूलम्मि । परिवालियसामन्नो, सोहम्मे सुरवरो जाओ ॥ १९१ ॥ मित्तो वि वंतरेसुं, उववन्नो तेण ओहिणा दिहो । गंतूण निययरिद्धी, निदंसिया बोहणत्थं से ॥ १९२ ॥ चिंतेइ तरो सो, अबो लहिऊण माणुसं जम्मं । जइ जिणधम्म सेविजऽहं तया तो सुही हुँतो ॥ १९३ ॥ एमाइ बहुपयारं, परितप्पिय सुरवरस्स वयणेण । पडिवन्नो सम्मत्तं, सिवसोक्खनिबंधणं परमं ॥ १९४ ॥ दसवाससहस्साई आउपमाणं च अप्पणो मुणिउं । विनवइ सुरं मणुअत्तणम्मि बोहिन्ज मं मित्त ! ॥ १९५ ॥ तियसेण वि पडिवन्ने, उच्चट्टिय वंतरो तुम जाओ। एकंतवीररसिओ, न मुणसि नामं धम्मस्स ।। १९६॥ १ जिज्ञासया। २ परिपालितश्रामण्य। -- .

२२ जिनदत्तकथिता विजयकुमारकथा । [१९७-२०५] तो तुज्झ बोहणत्थं, माया तियसेण निम्मिया एसा। 'ओहावणं अपत्ता, सुहिणो जम्हा न बुझंति ॥ १९७॥ अहयं च एत्थ धरिओ, तेणं चिय तुज्झ बोहणट्टाए । ता कुमर ! कुणसु धम्म, जेण सुही होइ निचं पि ॥ १९८ ॥ एयं सुणमाणो चिय, जाईसरणेण मुणियनियचरिओ । बुद्धो विजयकुमारो, पचइओ तस्समीवम्मि ॥ १९९ ॥ काऊण य पव्वजं, सारयससिकिरणनिम्मलं विउलं । जाओ तत्थेव सुरो, जिणदासो अच्छई जत्थ ॥ २०० ।। इय सुंदरि! जीवाण, सुहदुक्खं सबमेव कम्मफलं । तम्हा मा उच्वेवं, करेसु तं रोगसंतत्ता ॥२०१॥ एवं च अमयरससीलएहि वयणेहि पम्हुसरीरदुक्खाए रायधुयाए 'अहो दयालुओ महासत्तो कोवि एस, जहा जिणदासेण नियमित्तो सुहमायणीको तहा में पि सुहिणिं करिउकामो लक्खिजइ. । अहवा एयस्स दसणं पि अकल्लाण- भाइणो न पाविति'त्ति भावयंतीए समागया निदा । ताहे सणियमुहिऊण जिणयत्तो वि पुवगविट्ठ कट्ठखोडिं नियस[य]णिज्जे पच्छाइऊण दीवयं च तेल्लपूरियं काऊण खंभंतरिओ खग्गं गहाय अपमत्तो अच्छिउं पयत्तो । अवि य- रन्ने जलम्मि जलणे, दुञ्जणजणसंकडे व विसमम्मि । जीह व दंतमज्झे, नंदइ अपमत्तयाजुत्तो ॥२०२ ॥ ताव निवाइयमुहाए रायकण्णाए वयणकुहरे दिवाओ तणुयचंचलाओ दोन्नि जीहाओ । तओ किमेयं ति संकिएण दिटुं निग(ग्ग)च्छमाणं सप्पवयणं । अवि य- रत्तच्छफडाभीमो, कजलपुंजप्पहो अइपमाणो । नीहरिओ कुमरीए, वयणाओ विसहरो घोरो । २०३।। एत्तो भयं ति चिंतंतयस्स कुमरस्स सेजमारूढो। सीसपएसं डसिउं, पारद्धो कट्टखोडीए ॥२०४ ॥ अह करणदक्खयाए, खंडाखंडिं कओ कुमारेण । छूढो सपण(पिण)हियाए, करंडियाए खणद्वेण ॥ २०५ ॥ तओ 'अच्छेरयं माणुससरीरं सप्पवसहिति विम्हिय विसत्थमाणसो निविट्ठो पल्लंके । अणेगसत्तरक्खाकरणेण कयस्थमप्पाणं मन्नमाणो, पन्नगं च अपभावनामप्राप्ताः।

[२०६-२१०] जिनदत्ताख्यानम् । २३ सोअमाणो ठिओ रयणिसेसं । इयरी वि रोगावहारनिवुया सुविसत्थं सुविऊण रायंगणुच्छलियतूरगंधवनिनाएण विबुद्धा जिणयत्तं पल्लंकनिसन्नं दहूण चिंतिउं पवत्ता- 'जा पुत्विं दुक्खेणं, तल्लोवेल्लीए मज्झ वच्चंती । सा कह निमिसद्धेणं, वोलीणा अज मे रयणी ॥ २०६॥ लहुईभूयं उदरं, उच्छाहेणं व संगयं अंग। एसो महाणुभावो, चिट्ठइ एवं सुवीसत्थो ॥ २०७ ।। ता किं पुण एयं ? ति । हुं, जाणिओ परमत्थो. को वि महाणुभावो एसो-त्ति तुहाए भणिओ जिणयत्तो- 'हियए जाओ तत्थेव वडिओ नेय पयडिओ लोए । ववसायपायवो सुपुरिसाण लक्खिजहि फलेहि ॥ २०८ ॥ तह वि अजउत्तो कारुण पसायं कहेउ मे कुसलकारणं । ददं विम्हिय म्हि असंभावणिजावत्थंतरसंपत्तीए' त्ति । इयरेण भणियं- 'तुह पुनपरिणई एसा. तह वि परमत्थं सिम्बलिगाए निरूवेहि ।' तओ निरूवेमाणीए दिट्ठो सप्पो । संभंनाए सिम्बलिगं मोत्तूण पुणो विसेसेण पुच्छमाणीए कहिओ सब्भावो । तीए भणियं-'सामि ! कहं पुण एयारिसस्स उयरमज्झे संभवो होइ ? जिण- यत्तेण भणियं- 'आहारवेगुन्नेण वा पञ्चणीयपउत्तचुन्नेण वा संभवइ । सुबइ य- रायहंसनामो रायपुत्तो पत्तियभजाए चुण्णं दाऊण ददुरवाहिणा गिण्हाविओ। पचक्खा य आहारवेगुन्नसंभवा गंडोवयाइणो । तहा एयं पि संभवइ । परमत्थं पुण सबन्नू जाणई' त्ति । अवि य कालम्मि अणाईए, जीवाणं विविहकम्मभरियाण। तं नत्थि संविहाणं, संसारे जं न संभवइ ॥ २०९ ॥ एत्यंतरे मडयागरिसणनिउत्तेहि विसत्थाणं दुहं पि समुल्लावं सोऊण जिण- यत्ताकुसलबत्तासवणभीयस्स राइणो निवेइयं जहा- 'देव ! अज जो पसुत्तो कुमरीए समीवे सो जीवई' त्ति । तओ 'अहो सुंदर ति भणमाणो गओ तत्थ राया। अभुट्ठिओ जिणयत्तेण । तओ सत्थसरीरं कुमरिं द₹ण तुट्ठमाणसेण राइणा समीचे निवेसिऊण भणिओ जिणयत्तो- मुणिओ महाणुभावो, सुंदरचरिएहिँ दूरओ तं सि । तह वि हु कहेहि मज्झं, कह अप्पा रक्खिओ तुमए ॥२१॥ १ माहारवैगुण्येन वा प्रत्यनीकप्रयुक्तचूर्णेन वा । २ पैतृकभार्यया । 2 जिनदत्तस्य सिंहलदेशीयरीकुमारीपाणिग्रहणम् । [२११-२१५] कह व इमा मम धूया, जाया सहस त्ति चेव नीरोगा। कुमरो भणइ नरीसर, पुनपभायो तुहं एस ॥२११॥ जं पुण निमित्तमेचे, तं कुमरी चेव सीसिही देव ।। अह दंसह नियपिउणो, करंडियं सिरिमई कन्ना ।। २१२ ॥ सवं पि रयणिवत्तं, जहहियं साहिऊण रायस्स । पभणइ कुमरी अहयं, जमस्स उद्दालिया इमिणा ॥ २१३ ॥ -~जिनदत्तस्य सिंहलदेशीयराजकुमारपाणिग्रहणम् ।- तओ इंगियागारकुसलेण राइणा वयणवियारमुणियनियधृयाहिप्पाएण कारियं वद्धावणयं । आणदिओ नयरलोगो । संपूइओ कुमारो राइणा नागरेहि य । कुमरी वि वेजेहिं पुणन्नवीकया दिन्ना जिणयत्तस्स । कयं विच्छड्रेण पाणिग्गहणं । सम्भावपणयसारे पंचप्पयारे भोए भुंजमाणाण दोणं(ग्रह) पि दियहा वोलिउं पवत्ता । कया जिणयत्तेण साविगा सिरिमई । दंसियाणि चित्तवाट्टिगाए जिणाययणाई साहु-साहुणीवग्गो य । ताव य सर्व पि विणिओइयं भंड, गहियं पडिभंडं । चिंतियं जिणयत्तेण 'वच्चामो सएसं ति । अवि य- किं तीऍ सिरीऍ सुपीवराए जा होइ अन्नरजम्मि । जा य न मित्तेहि समं, जं च अमेत्ता न पेच्छंति ॥ २१४ ॥ तओ रायाणं अणुनविय विओयदुक्खमुप्पा[य]यंतो नायरजणाणं, धृयाविओ य विसंठुलमाणसेण राइणा अणुगम्ममाणो, जणणि-जणयविरहतवियं सिरिमई संठवेमाणो, कयपूयविहाणो आरूढो जाणवत्तं जिणयत्तो । विसजियं च तं आडत्तिगेहिं, पत्तं जलहिमज्झे । ताव य चंचलत्तणओ इंदियाणं, दुन्निवारत्तणओ कुसुमवाणस्स, सिरिमईए रूबलायनेसु अझोववन्नो सेट्ठी । चिंतह य-एयम्मि जीवमाणे न एसा में इच्छड् । तओ 'महग्यमोठं पि चक्खरं पडियं मा उत्तारेसह'त्ति संकेयपुई भिन्ना कम्मयरा । पत्तियं कि पि रयणीए । जाहे न कोवि तुरियं ओयरइ ताहे वरत्ताए ओयरिओ जिणदत्तो । तेहिं वि वरतं छिन्निऊण पेल्लियं जाणवतं । तओ जिणयत्तं अपेच्छमाणी परोविया सिरिमई । भणिया सेटिणा-'मा अद्धिई करेहि, तुह संतियमेव सत्वमेयं, होहि मम भारिय त्ति. न य सो मम पुत्तो, अवि य वायमेतपडियन्नगो त्ति' । तीए भणियं-'ताय ! वाया चेव पुरिसरस जीवियं । भणियं च अलसायंतेण वि सजणेण जे अक्खरा समुल्लविया । ते पत्थरटकुक्कीरिय छ न हु अन्नहा होति ।। २१५ ।।

[२१६-२३.] जिनदत्ताख्यानम् । २५ तहा- लजिजइ जेण जणे, मइलिजइ नियकुलकमो जेण। कंठहिए वि जीए, मा सुंदर! तं करिजासु ॥ २१६ ॥ जाण परजुवइमणहरभमुहधणुम्मुकलोयणसरेहिं । सीलकवयं न भिन्नं, नमो नमो ताण पुरिसाण ॥ २१७॥ ते कह न वंदणिज्जा, जे ते दट्टण परकलत्ताई। धाराहय व बसहा, बच्चंति महिं पलोयंता ।। २१८ ॥ अन्नं च-ताव पुरिसो ति भन्नइ, जाव य सीलेण संजुओ होइ । सीलेण विप्पमुक्को, होइ लहू अक्तूलं व ॥ २१९ ।। देवेहि परिग्गहिओ, जइ वि समो होइ भरहनाहेण । तह वि अकित्तिं पावइ, पुरिसो परनारिसंगेण ॥ २२० ॥ सदहा वप्पतुल्लो तुम मा एवं भणाहि' त्ति । सेटिणा भणियं- जाणामि अहमकर्ज, तह वि य मे वम्महो अभिद्दवइ । वम्महसरपहरसजजरेण लज्जा मए चत्ता ॥ २२१ ॥ अत्थि य सुई पुराणे, पंचहिँ पुरिसेहिं दोवई भुत्ता। जाओ भारदाओ, सा एत्थ महासई लोए । २२२ ॥ ता सबहा किसोयरि ! मा कुण चिन्तंतरं तुमं किं पि । जो हसिररोइरीए, वि पाहुणो सो वरं हसिरे ॥ २२३ ॥ तं उज्झियमजायं, दट्टणं सिरिमई वि चिंतेइ । एएणं चिय नाइ, रइओऽणत्थो मह पियस्स ॥ २२४ ॥ अन्नं पि अकायवं, इमस्स नूणं न विजए कि पि । सामेण सीलरक्खा, कायवा संपयं तम्हा ।। २२५ ।। एवं विचिंतिऊण, भणियं तुह निच्छओ मए लद्धो । किं को वि अत्थि अन्नो, तुज्झ समो गुणनिही भुवणे ॥ २२६ ।। तई सनिहिए सुंदर ! विरहो किं काहिई दुरंतो वि । पडिओ महादहम्मी, दज्झइ को वा वणवेण ॥ २२७ ॥ नवरं एयपसाया, अम्हाणं एस संगमो जाओ। परमोक्यारिणो वा, मयकिचं तस्स रइयत्वं ॥ २२८ ॥ एएण कारणेणं, परिवालसु सुहय ! जाव छम्मासं । परओ तइ साहीणे, विरहस्स जलंजलिं दाहं ।। २२९ ।। एवं आसावल्लिं, हियए आरोविऊण सेट्ठिस्स । पियविप्पओगतविया, परिचितइ सिरिमई तत्तो ॥ २३० ॥ जि० द० ४ " ४ २६ जिनदत्तस्य सिंहलदेशीयराजकुमारीपाणिग्रहणम् । [२३१-२३९] 'एही कवि दस परिणमइ, गिरिकंदरदलणस्स । जेण सियालु वि अहिलसइ, गुह केसरीसीहस्स ।। २३१ ॥ मा सो सुहाई पावड, निचं दुक्खाण भायणं होउ । काऊण मेलयं वल्लहाण विरहो कओ जेण || २३२ ।। मोत्तूण हिययनाहं, अन्नं नेच्छामि ताव सुमिणे वि । आवइपडिया वि दढं, रयणियरं महइ कि नलिणी ॥ २३३ ।। नैमित्तिएण तइया, सिष्टं तुह पुत्ति ! नत्थि वेहई । जाणामि तेण मज्झ, मिलिही दइओ न संदेहो ।। २३४ ॥ एवं समइच्छिया छम्मासा । तओ 'पच्चासण्णं कुलं ति पयडियं पुप्फवइत्तं, समुत्तिण्णाण य कम्मयराण मैइरं पइच्छिय विसस्थहियओ गओ रायदंसणत्थं सेट्ठी । तओ सिरिमई नियचेडीहि सहिया निययाभरणं गहाय सरीरचिंता- निमित्तमिव पत्थिया, तुरियं च वच्चमाणी मिलिया चंपाउरिगामिणो सत्थस्स । सत्यवाहं बिनविय पयट्टा तेण समं । पत्ता चंपाबाहिरियं चिंतिउं पयत्ता- साहेमि कस्स दुक्खं, कस्स व बच्चामि संपयं सरणं । दइयय ! तुज्झ विओए, न याणिमो कि पि पाविस्सं १ ॥ २३५ ।। "नियसयणविउत्ताए, पियविरहं दूसहं कुणतेण । गंडस्स उवरि फोडी, विणिम्मिया मे कयंतेण ॥ २३६ ॥ न जलंति धगंति न सिमिसिमिति न मुयंति धृमवत्तीओ। निहयाइँ मामि पियविरहियाण अंगाई उज्झति ॥ २३७ ॥ आसासिञ्जइ चको, जलगयपडिबिंबदसणसुहेण । तं पि हरति तरंगा, पिच्छह निउणत्तणं विहिणो ॥ २३८ ॥ इमाइ बहुपयारं चिंतयंतीए दिट्ठाओ दोन्नि समणीओ । 'एयाओ ताओ अञ्जउत्तगुरुणीओ सबसत्तवच्छलाओ' त्ति तुट्ठमाणसा गया ताण पिट्ठओ । निसीहियं काऊण पविट्ठा पडिस्सयं । 'अउबा साहम्मिणि त्ति पुवागयाए अन्भुडिया विमलमईए । कयउचिओवयाराए कयसमत्थसाहुणिवंदणा बंदिऊण पुच्छिया य 'कत्तो साहम्मिणि ?' ति । तओ वाहजलपच्चालियगंडयला मन्नुभ- रनिरुद्धकंठा परुण्णा सिरिमई । कहिओ वुत्तंतो चेडीहिं । ताहे महुरवयणेहि संठविऊण भणिया विमलमईए- जेत्तियमेत्तो नेहो, संतावो सुयणु ! तेत्तिओ चेव । उज्झियनेहं न हु कुंकुम पि ताविजई जगेण ॥ २३९ ।। । तेन मध्यम्-पण्मासान्तरम् । २ समतिकान्ताः । ३ "वेढामूल्यम्" प्रती टिप्पनकम् । निजत्वजनवियुकाया।

[२४०-२४७] जिनदत्ताख्यानम् । २७ जं जुत्तीहि न जुजइ, अंगीकरिन तीरए जंच। कम्मवसेणं तं पि हु, जीवहिं सहिजए दुक्खं ॥ २४०॥ जेणं चिय संसारो, एरिसदुक्खेहि दारुणो निच्च । तेणं चिय कयउन्ना, चरति जिणभासियं धर्म ॥ २४१ ॥ जारिसर्य तुह दुक्खं, सुंदरि! मझ पि तारिसं चेव । ता मज्झ तुम भइणी, इहई चिय निव्वुया चिट्ठ ॥ २४२ ॥ कहिओ अप्पणो वुत्तो । पुच्छियाई साहिन्नाणाई, सवाणि मिलति । नवरं विमलमई भणह - 'मम भत्ता कणयगोरो आसि ।' सिरिमई भणइ- 'पियंगु- सामो' ति । तओ 'बहुरयणा वसुंधर'त्ति भणिऊण दो वि जणीओ जिणधम्म- परायणाओ अच्छिउँ पवत्ताओ ति ॥ छ ।। जिनदत्तस्य अङ्गारवत्या सह परिणयनम् । इओ य वरत्तछेयाणंतर मुंकनीसाहारनियसरीरो खणमुब्बुडणे काऊण जल- मज्ो चेव तरमाणो चिंतिउं पचत्तो जिणयत्तो-केण पुण होज छिण्णा एसा रजु ? न तावासंग(तायासंम ? )ओ को वि कम्मयरो अस्थि । अचंच-तोयम्मि विजमाणे, एयं को कुणइ निग्धिणं कम्मं । जीवंतयस्स फणिणो, को णु मणि मुट्टिणा हणइ ॥ २४३॥ ता सयमेव कहं चि तुट्टा होही । अण्णं च- सुयणो सरलसहाबो, ताओ दुक्खेण धारिही पाणे । काही मज्झ विओए, न याणिमो सिरिमई किं पि॥२४४॥ अहवा किमेइणा पडियाराविसएण ? पुवकयकम्मपरिणामपरवसेहि संसार- जीवहिं सोढवाई चेव एयारिसाइं [एवं] विचितेइ, न उण सेडिविसए संकं धरेइ । अवि य-नियहिययनिम्मलाई, सुयणा पेच्छति सबहिययाई । पिसुणाउलं पि भुवर्ण, अप्पणयं तेण मन्नति ॥ २४५ ॥ तओ पलोइओ जलही । केरिसो?- जलहत्थिमत्थयाहयहेसिरजलतुरयतसियमयरोहो । गुरुमयरगहियघणसिप्पिसंखगद्दब्भसद्दालो ॥ २४६ ॥ गुरुमच्छपुच्छउच्छलियतुंगकल्लोलभीसणायारो । संसारो इव अचंतदुत्तरो दिट्ठिमोहेण ॥ २४७ ॥ 1 4 m १ मुक्तनि:स्वाधारनिजशरीरः। -- २८ जिनदत्तस्य अङ्गारवत्या सह परिणयनम् । [२४८-२५५] तओ चिंतिउमारद्धो, जेण गिरिसुद्धरंति पयरन्ति सायरं नहयलं पि लंघति । तं नत्थि जए वित्थिन्नसाहसा जं न साहन्ति ॥ २४८॥ एत्थंतरे पावियं पुवभिन्नवोहित्थफलयं । तओ- मणहरदइयालिंगणसुहलालियमउयसुप्पलंवाहि । वाहाहि तयं फलय, दइयादेहं व उवगूढं ॥ २४९ ॥ एकं धीरसहायो, बीयं फलयं मणोहरं पत्तं । तरइ सुविसत्थचित्तो, सीहो अन्नं च पंक्खरिओ ॥ २५०॥ कत्थइ महल्लकल्लोलपिल्लिओ खलइ विहुमलयासु । कत्थइ समुहागयदरियमच्छसत्थस्स अभिडइ ॥ २५१ ।। अह को वि पुनपुरिसो, तरइ समुदं ति दडुमिच्छु छ । अवणित्तु रेयणिजमणिं, सूरो उदयऽद्दिमारूढो ॥ २५२ ॥ तओ दिसाविभागं जाणिऊण पयट्टो उत्तराभिमुहो । एत्थंतरे दिट्ठो गयण- संठिएहिं दोहिं विजाहरेहिं । 'अहो रूवाइसयपिसुणिज्जमाणपुण्णपन्भारो को वि महाणुभावो केरिसं अवत्थं पाविओ' त्ति सवियक्केहि पलोइयाई परोप्परं मुहपंकयाई । पढियं च- गरुयाणं चिय भुवणम्मि आवया हॉति न उण लहुयाणं । गहकल्लोलगलत्था, ससि-सूराणं न ताराणं ॥ २५३ ।। तहा- गरुय चिय गरुए भीसणे वि सुझंति न वरमुहवसणे । सूरो विडप्पगहिओ, तह वि य जोहं पयासेइ ॥ २५४ ॥ 'अम्ह संतियं पओयणं एएणं चेव सिज्झइत्ति तुट्ठा वि सत्तपरिक्खणत्थं सकोवा इव गया समासन्नं । तओ छुरियाए हत्थं दाऊण भणिया पेण- 'भो भो! पओयणं कहिऊण एजह ।' तओ आयारभावकुसलेहिं 'महासत्तो को वित्ति तुहेहि भणियं तेहिं- 'भो महाभाग! अत्थि अम्ह पओयणं, किंतु न पारिमो एयावत्थगयं भवंतं विन्नविडं । तो अणुजाणह ताव जेण उत्तारिमो' त्ति । 'एवं' ति भणिए उत्तारिओ णेहिं । मजिओ महुरपाणिएण । परिहाविओ महग्ध- वस्थाणि । ताहे सुहनिसन्नो भणिओ- 'भो महाभाग ! सुण- अस्थि कुवेरदिसाए वेयड्रो नाम गिरिवरो रम्मो । 'निम्मलकलहोयमओ, पुत्वाऽवरसिंधुसंपत्तो ॥ २५५ ॥ पक्षान्वितः २ रजनीयवनिकाम् । ३ निर्मलकलधौतमयः ।

[२५६-२६५] जिनदत्चारयानम् । २९ , ... . जस्स य सिहरं गायंत-मत्तकिन्नरगणोहसद्देण । पम्हुट्ठनिययकजे, सुरसंघे निचले धरइ ।। २५६ ॥ जस्स य सेणीजुयले, नमि-विनमिनिवेसियाइँ रुंदाई। चिट्ठति सुंदराई, सट्ठी पन्नासनयराई ॥ २५७ ॥ विजाहरेहिं पउरं, 'विजाऽऽहरविवाजियं अमज्जायं । मैजायजयंतहियं, रहनेउरचक्कवालपुरं ।। २५८ ।। भुंजेइ असोगसिरी, चक्की विजाहराण हरिचरिओ । तं नयरं नयरहिओ, न य रहिओ जो सुनीईए ॥ २५९ ।। वेगवइए धूया अंगारवई गम्भसंभवा तस्स । लायण्ण-जोवणेहि, सुरवहुउवहासिणी अस्थि ॥ २६० ॥ तीसे समाणरूवो, पुरिसो न हि अत्थि खयरलोगम्मि । अइनिव्मरं च वट्टइ, तारुनं जणमणाणंदं ॥ २६१॥ ता तेणऽम्हे तीए, वरमन्निसिउं समंतओ पहिया । दिवो सि तुम सुंदर!, अञ्चभू(ब्भु)यरूवगुणकलिओ ॥ २६२ ॥ ता तुम्ह पसाएणं, सामी अम्हाण निव्वुओ होउ । आइसह जेण तुम्हे, नेमो तुरियं तहिं नयरे ॥ २६३ ।। तओ वेयड्दसणकुऊहलिणा जिणयत्वेण 'एवं'ति भणिए, झत्ति नीओ णेहि असोगसिरिपायमूलं । 'अहो सुंदरो' त्ति परितुट्ठो राया । सम्माणिओ जहोचि- ओवयारेण । दंसिओ अंगारवईए । तओ सा केरिसा जाया ?- उप्फुल्लकमलवयणा, ससेयबिंदु करालरोमंचा। सिटिलियसप्पाचंधा, गलंतधम्मेल्लमल्ला य ॥२६४ ॥ तओ 'अभिरुइओ' ति मुणियं राइणा । अवि य-जह वि न हसइ न जंपइ, निहुयं झाएइ हिययमज्झम्मि। मयणाउरस्स दिही, लक्खिजइ लक्खमज्झम्मि ॥ २६५॥ तओ कारियं विच्छ डेण पाणिग्गहणं । गाहिओ विविहविजाओ। विजाहर- सिरि अणुहविजमाणो चिट्ठइ । तहा मेरुगिरीनिश्चलसम्मत्तो वि मायाए उँवासगत्तं पयडेइ । तओ अण्णया भणिओ अंगारवईए- 'अञ्जउत्त! गिहाहि सावगधम्म, जओ उवासगधम्माओ बहुगुणो एसो' त्ति । भणियं च- १ वैद्या-ऽऽहरवर्जितं वैद्या-हरवर्जित वैद्या-ऽधरवर्जितं वा, आहर:-तस्करः, भहर(दे०)3 अशक्तः, अधरः दुर्जन.। २ अमद्यापं अमर्याद वा । ३ मर्यादाजयान्तर्हितम् । ४ उपासकत्वं बौद्धदर्शनिस्वम् ।

३० जिनदत्तस्य अङ्गारवत्या सह परिणयनम् । [२६६-२७०] सीहो व वणयराणं, गिरीण मेरु गहाण चंदो छ । रेहह उत्तमफलओ, जिणधम्मो सदधम्माणं ।। २६६ ॥ जिणयत्तेण हसिऊण भणिय- 'सुंदरामुंदरं त्रियारेण नलह, ता कहेहि सुंदरि! तुहश्वम्मे केत्तियाई तत्ताई ?' तीए भणियं- 'सत्त जीवाइयाई ।' इयरेण भणियं- 'येवमेयं, अम्ह धम्मे पंचवीसवत्ताई सत्त-स्य-तमाझ्याई ।' तीए भणियं 'अजउत्त! अविचलाई सत्त तत्वाई, परिगप्पणा चेव अहिया । जओ अम्ह थम्मे पंच इंदियाई पंचविसयगाहित्तण भन्नति, न य अन्नसंतियं विसयं अण्णं गिण्हह । तुम्मे पुण हत्थ-पाय-उवत्था-हिट्ठाण-वाया(णा )हि सद्धि दस परिगप्पह । तं जड़ पाया इंदियं तो सीस-पहि-पोट्ट-वाह-जंघाओ किं न इंदियाणि भन्नति ? किंच पंचवीसहि वि तत्तेहिं एग जीवतत्तं न सिन्झइ, न य तेण विणा धम्मा- सेवणसाहलं होइ । एवं पुवावरविरुद्ध सवं तुम्ह परिगप्पणं । अण्णं च महापा- संडिओ इव अजउत्तो लक्खिजह । जओ उवासगचरिओ संखदरिसणतत्तेहि मं वेलवइ । बुद्धदरिसणे हि दुविहाई तत्ताई । अलं च तुम्हं जाणगाणं पुरओ तदुचरणेण, न य तेमु वि को वि परमत्यो' त्ति । तओ 'अहो कोसह ति तुट्टेण मणियं जिणयत्तेण- 'पिए ! मा रूस तुह परिच्छा मए एवं कया । जं पुण तुज्झ पियं तं मए कायवं, ता कुलक्मागयं पि बुद्धधम्म मोत्तूण पडिबन्नो मए तुह संतिओ धम्मो ति । ताहे हरिसिया अंगारवई । तस्स थिरीकरणहेडं दावेइ नंदीसराईसु सासयचेझ्याई । चिंतइ य सो मित्तो सो मुयणो, सो चिय परमन्यबंधवो होइ । जो जिणवराणमाणा, धरेह मालं व सीसेण ॥ २६७ ।। अण्णाया चितियं निणयत्तेण जणणी-जणयविउत्ता, मज्न विओयम्मि सिरिमई वाला। एत्तियमित्तं कालं, न याणिमो जीवइ न वत्ति ॥ २६८ ॥ वारं वारं तझ्या, भणिओ हं पुहइसेहरनिवेण । मम पाणपियं एयं, वालं जत्तेण रक्खेज ।। २६९ ॥ ताएण समं पत्ता, सा होही दहिपुरम्मि नयंरम्मि । संजोइजउ तुरियं, पडिवण्णसुहावहा सुयणा ॥ २७० ॥ एवं संपहारिऊण भणिया अंगारवई - 'हए ! बच्चामो अज दाहिणसमुद्दकूले कीलानिमित्तं ।' तीए 'एवं' ति मणिए, वेटवियविमाणारूढाई पत्ताई चंपाए उवरि । तो 'विमलमई दड्या किं करेइ ? त्ति पवित्तो सविसेसं पलोइट। जाब दिट्ठाओ भुवणुजाणे साहुणीसमीवे पढमाणीओ दो वि विमलमइ- सिरिमईओ । 'सोहणं जायं' ति तुट्टो गओ कीलिडं । तओ य चिरं कीलिऊण " [२७१-२८४] जिनदन्ताख्यानम् । ३१ १ . मज्झरत्तसमए पडिनियत्तेण भणिया अंगारवई-'पिए ! भगवओ वासुपुजस्स जम्मभूमीए निबाहेमो रयणिसेसं । तीए पडिवन्ने तम्मि चेव विमलमईउजाणे ओइन्नाई । तओ जिणयत्तेण चिंतियं 'सुंदरं जायं मिलियाओ एगत्थ दइयातो, ता एवं पि अंगारवई एएसिं समीवे मोत्तण पच्छण्णरूवधारी इहेब चिट्ठामि । अवि य- समदुक्ख-दुक्खियाणं, मेत्ती तिण्हं पि उत्तमा होउ । पच्छा वि जेण कलह, एयाओ नेय कुवंति ॥ २७१ ॥ लखूण अवसरं तो, दाहं एयाण दंसणं पच्छा। एवं विचिंतिऊण, अंगारवइं समुल्लवइ ।। २७२॥ दइए ! सुवसु विसत्था, अयं चिट्ठामि जग्गिरो चेव । को जाणइ परदेसे, सीलसहावं मणुस्साणं ॥ २७३ ।। सुविसत्थमणा मुत्ता, अंगारवई अनायपरमत्था । इयरो वामणरूवं, काऊण झत्ति ऊसरिओ ॥ २७४ ॥ अह पच्छिमराईए, अंगारवई विवोहमावन्ना। दइयं अपेच्छमाणी, चिंतइ किं सुविणओ एस ? ॥ २७५ ।। नहि नहि नूण निलुको, वीहइ दइया न व त्ति कलिलणं । पभणइ तत्तो दइयय !, धीरत्तं कत्थ नारीणं ।। २७६ ।। बोहेमि एहि तुरियं, दिट्टो दिट्टो सि नाह! मा लुक । पेच्छ पहाया रयणी, अञ्ज वि दूरम्मि गंतवं ॥ २७७ ॥ अइनिहुरोसि जाओ, परिहासो एतिओ सुहावेइ । थरथरह मज्झ हिययं, अच्छसि कयलीवणे तंसि ।। २७८ ।। जाहे न एड् दइओ, ताहे चिंतेइ हा किमेयं ? ति । चत्ता पिएण किमहं, निदोसं कीस वा चइही ।। २७९ ॥ पभणइ जइ अवरद्धं, दइयय ! अण्णाणओ मए किं पि । पसिय कहिजउ मज्झं, वीयं चिय तं न काहामि ॥ २८० ॥ आणेऊण घराओ, मुक्का एगागिणी इह पएसे । किं पुत्वभवविढत्तो, दइयय ! तं वेरिओ मज्झ ॥ २८१ ॥ किं नाह मज्झ कुविओ, किं वा हरिओ सि अण्णखयरीए । हा दइयय ! कत्थ गओ, रुयमाणी किं न पेच्छेसि ? ॥ २८२ ।। खणरत्तविरत्ताओ, नारीओ हुंति जीवलोगम्मि । सप्पुरिसाण महायस! न हु छज्जइ एरिसं कम्मं ॥ २८३ ॥ सा पीई सो पणओ, दक्षिणं तारिस पुरा आसि । एगपए चिय किं तं, दइयय ! काएहि अवहरियं ।। २८४ ॥ 1 .

" जिनदत्तस्य वामनकरूपस्वीकरणम् । [२८५-२८९] हा नाह! तुमे चत्ता, गंतूणं किं कहेमि तायस्स । बुड्डा वयणिजजले, न याणिमो कह तरिस्सामि ॥ २८५ ॥ एमाइ कलुणं रुयमाणी सुत्तविउद्घाहिं निसामिया विमलमइ-सिरिमईहिं 'अहो अम्ह निविसेसा का वि दीणभावमावन्ना लक्खिजइ, ता गंतूण संठवेमो' त्ति सणियं सणियं गयाओ तस्समीवम्मि संठविया एसा । भणियं च विमल- मईए- 'अहो मम भत्तुणो वि निग्घिणयरो को वि जो एत्थ मोत्तूण पलाणो। अहवा एरिसो सो चेव' ति पुच्छिया वुत्तंतं । कहिओ णाए । सिरिमईए भण्णइ - 'सवं पि घडइ मम भत्तुणो, नवरं जं भणसि 'मम सिणेहेण उवासगधम्म कुलकमागय पि मोत्तूण सावगो जाओ' त्ति तेण अन्नो को वि. जओ अहं मिच्छत्तकद्दमाओ दइएण चेव उत्तारिय म्हि ।' विमलमईए भणियं- 'होउ को वि. किं तेण ? चिट्ठाहि अम्ह चेव समीवे जिणधम्म कुणमाणी के वि दिणे. पच्छा समयं चेव पचइस्सामो' ति । अन्नं च-दियहाई दो वि तिन्नि वि, रणरणओ होइ पवि(व)सिए दहए । वीसरइ तं तह चिय, दंसणसाराइँ पेम्माई ।। २८६ ।। तहा- पियविप्पओगमइयं, कोवसमुत्थं व परिहवकयं वा । जे चिय सहति दुक्खं, ते चिय सुहभाइणो हुँति ।। २८७ ॥ किं काही पियविरहो, जिणवरवयणेण भावियमईणं । पहवंति किं नु फणिणो, गारुडसारं सरंताणं १ ॥ २८८ ।। एवं संठविया संती 'न जुत्तमेगागिणीए कुलहरगमण' ति कलिऊण कय- विमाणोवसंहारा गया ताहि सद्धिं साहुणिसमीवं ति ॥ छ । जिनदत्तस्य वामनकरूपखीकरणम् । इओ य जिणयत्तो वि वामणगरूवं काऊण विजामयवयंसपरिवारिओ गंधवकहाणयविणोएण नयरीजणं हयहिययं-कुणतो नाऊण कोकाविओ राइणा। विन्नाणरंजिएण य कया से दम्मसइगा दिवसवित्ती । अण्णया रायत्थाणे पबत्तो उल्लाबो- 'किरित्थ नयरीए तिनि सुवासिणीओ अप्पडिरूवरूवाओ महासइवयं परिवालयंतीओ चिट्ठति. न ताओ बलदेव-पक्षुण्णलायन्नो वि को वि पुरिसो अत्तणो समुहं नियच्छाविरं बोल्लाविउं हसाविउं चा तरई' त्ति । ताहे हसिऊण भणियं वामणगेण-'भो ! एरिसा पंडिया तुम्मे संझन्भरायचंचलहिययासु कामिणीसु एवंविहं सिंगारं ठायेह ।' अवि य अंधो नरिंदचित्रं, पाइयकवं च पाणियं महिला । तत्तो चिय जंति फुड, जत्तो धुत्तेहिं निजंति ॥ २८९ ॥ द्वन्मशतका।

[२९०-२९२] जिनदत्ताख्यानम् । तओ अन्मेण सासूयमिव भणियं-रे रे बामणग! जइ परं तुम हसावेसि ?' तेण भणियं- 'अवस्सं हसावेमि, जइ महाराओ भणइ ।' ताहे सकोडगेण भणियं राइणा- 'एवं होउ ।' संचल्लो वामणगो । तओ पढियं केणावि- कतो मरुम्मि सलिलं, हे हरिण ! हयास ! मूढ ! मा बच्च । मायण्हियाहि नडिया, अन्ने वि मैया मया एत्थ ॥ २९०॥ तओ अकन्नसुयं काऊण अणेगजणपरिवुडो गओ तमुजाणं । साहुणीओ पणमिऊणमुवविठ्ठो नाइदूरतरुच्छायाए । ताव भणिओ पुवसंकेइगेण - 'भो वामणया! कहेहि कि पि कहाणयं जाव रायकुले अवसरो होइ । तेण भणियं- 'कहाणयं कहेमि, उयाहु बुत्तंतं?', 'को उण एएसि विसेसो?', 'पुवकालवुत्त कहाणयं, येवदिवसवुत्तो कुत्तंतो जस्स पचया वि दीसंति ।" तओ सत्वेहि भणिय- 'अलं कहाणएण, सकोउयं वुर्ततं किं पि कहेहि । एयं च ताओ तिन्नि वि जणीओ नाइदूरत्थाओ सुणमाणीओ चिट्ठति - 'अहो ! पिययमाणुरूवा वयणरिद्धि त्ति ससिणेहमिव पलोयंति । अवि य अन्नभविए वि दइए, दिवे वियसंति झत्ति नयणाई। मेहंतरिओ वि रवी, लक्खिजइ किं न उग्गमिओ ।। २९१ ।। वामणगेणावि पुत्तलियादसणाइ कहिओ नियबुत्तो जाव उजाणे मोत्तूण पउत्थो ति । तओ भणियं 'अन्ज वि महंतो वुत्तंतो, कल्लं कहिस्सामि ।' एत्थंतरे 'जाणइ मम भत्तुणो वत्तं ति हरिसियाए ईसि हसिऊण भणियं विमलमईए- 'भो महाणुभाव ! सुंदरं कहाणय, मा रसविग्घा(घा)यं करेहि, कहेहि ताव ।' वामणगेण भणियं-'निचंता तुम, अम्हे अवसरे जइ न वच्चामो तओ राया वित्तिं न देइ । किं तु जइ तुह कोउगं ता पुणरवि सुए आगंतूण कहिस्सामि' 'त्ति भणंतो उडिओ वामणगो । पुणो दुइयदियहे समागओ समुद्दपडणपजंतं कहिऊण थको । तहेव हसिऊण पुच्छिओ सिरिमईए तमेव भणिऊण निग्गओ । तइयदिणे वि कहिओ अंगारवइमोक्खपजंतो । अंगारवईए वि हसिऊण पुच्छिओ- 'संपयं सो कत्थ चिट्ठइ ?' ति । वामणगेण भणियं- 'परमेसरो खु सो, समीवत्थो वि नोवल भइ । मए वि एत्तियमेव निसामियं तवरिय' ति चोत्तूण गओ वामणगो रायसमीवं । 'अहो विन्नाणं' ति तुट्ठो राया पूइओ वामणगो त्ति। जिनदत्तस्य रतिसुन्दरीपाणिग्रहणम् । अह रायकरिवरेणं, आलाणं मंजिऊण पारद्धो। 'तियचउक(क)चच्चरेसुं, उवद्दवो सबनयरीए ॥ २९२ ॥ १मृगा मृता अन । जि० द०५ तं , , जिनदत्तस्य रतिसुन्दरीपाणिग्रहणम् । [२९३-३०५] 'संभागरिसणनिवडतहट्ट-देवउलखडटुप्पेत्यो। हाहारवं समंता, करेइ पुरसुंदरीसत्थो ॥ २९३ ॥ अह एह कत्थ जामो, एस जमो अह व दाणवो बुद्धो। मुवंति समंतेणं, नर-नारीणं समुल्लावा ।। २९४ ॥ दट्टण विसण्णो, राया बजरह अस्थि भो! कोइ । जो मयपरत्वसमिम, करेइ बसबचिणं हस्थि ॥ २९५ ॥ भणिएण किं व ब्रहणा, जो एयं सिंधुरं वसे कुणइ । देमि फुडं तस्साह, नियधूयं अदरजं च ।। २९६ ।। जाहे न को वि जंपइ, वामणगो भणइ देहि आएसं । दिन्नो त्ति गओ तुरिय, अन्भासं मत्तहत्धिस्स ॥ २९७ ॥ तह करणदक्खयाए, तत्तो कीलाविओ करी तेण । जहा राया जणसहिओ, विणिक्खिउ दाउमारद्धो ॥ २९८ ॥ ठाऊण नाइदरे, पारद्धं मंजुलं तओ गीयं । निदागओ व हत्थी, निचलदेहो ठिओ तेण ।। २९९ ॥ विजुखे( क्खे )त्तेण तो, आरूढो झत्ति हत्थिणो सन्धं । तुट्ठो भणइ जणो तो, वामणगो सुरवरो नृणं ॥ ३०॥ आसीवायसयाई, सुणमाणो संजमित्तु तं खंभे । रायसमीवं पत्तो, वामणगो पूइओ रन्ना ॥ ३०१ ॥ चितियं च कत्थइ गुणा न रूवं, कत्थई रूवं न चेव गुणनिवहो । विरइंतएण विहिणा, विडंबियं निययविन्नाणं ।। ३०२ ।। ताव इवो वामणगो, तिहयणविम्हावणं च विण्णाणं । देमि नव ति य धूयं, नियमणियं को नवा कुणइ ॥ ३०३ ।। जेण भणियं- तं जपंति सुपुरिसा, तं चिय पमुहे कुणंति पडिवति । रयणायरो व वेलं, कालेण विजं न लंघति ॥३०४॥ अन्नं चेरिसचरिओ, सिद्धो चिय एस कोइ संभवइ । ठाऊण विवित्तम्मी, एयं चिय पुच्छिमो अहवा ॥ ३०५ ॥ एवं संपहारिऊण पुच्छिओ बामणगो । तेण वि 'अलंघणीयवयणो गुरू, अवसरो एस त्ति कहिओ जहडिओ सवृत्तंतो। राइणा भणियं- 'वच्छ! उपसंहर १ नम्माकर्पणनिपतन्व-देवकुलखटकारत्रस्तः ।

- [३०६-३१२] जिनदत्तास्यानम् । ३५ एयं विडंवर्णति । पडिवन्नमियरेण । तओ हक्कारियाओ भारियाओ। भणियाओ राइणा-"एस वामणगो एवं भणइ एयाओ मम भारियाओ हवंति" तं किं सच्चमेयं?' ताहिं भणिय- 'भत्ता संपुण्णसरीरो आसि, न एरिसो' त्ति । तओ तेण ईसि हसिऊण उपसंहरियं वामणत्तं । पञ्चभिन्नाओ अंगारवइ-सिरिमईहिं। तह वि पच्चयनिमित्तं अंगारवइसहिएण गंतूण आणिओ णेण असोगसिरी पुहइ- सेहरो य । पुणो सन्वेसि पुरओ नीणिया वण्णपरावत्तिणी गुलिया । तओ पच्च- भिन्नाओ सपरियणाए विमलमईए । भणियं च- निडुरहियओ अचंतनिग्विणो वयणमेत्तनेहिल्लो । बहुकूडकवडभरिओ, एसो सो पिययमो मज्झ ।। ३०६ ।। इमं पेच्छमाणो विम्हिओ सबलोगो । एत्थंतरे चंपाहिवेण दिण्णा रइसुन्दरी नियध्या । कयं विच्छडेण पाणिग्गहणं । ठाविओ अद्धरजे । पाउन्भूओ चंपा- उरीए महाणंदो त्ति । तओ पुहइसेहरं सट्टाणे पराणिऊण चउहि भारियाहि सहिओ सुहेण अच्छिउं पयत्तो जिणयत्तो त्ति । -जिनदत्तस्य स्वस्थानं प्रति गमनम् ।- अण्णया य पेसिया छप्पन्नदविणकोडीसहिया चढावगा जणणि-जणयाण । आगएहि य सिह तेहिं जहा- तुझ विओए असरीराई ताई दुहं चिट्ठति । तओ रायाणमणुन्नविय पत्थिओ वसंतउरं । कहं ? आरूढो धवलगइंदकंधरं धुत्वमाणसियचमरो । धवल भविभमेणं, धरिएणं पुंडरीएणं ॥३०७ ॥ कयमंगलोवयारो, दाणं जम्मग्गिराण वियरंतो। जिणनाहचेइयाई, पूइंतो रयणमालाहिं ॥ ३०८ ॥ पडपडह-संख-काहल-मेरी-झल्लरि-मुइंग-ढकाणं । आरितो विउलं, सद्देण नहंगणाभोयं ॥ ३०९ ॥ संभासेतो सयलं, पुरीजणं दाणवयणदिट्ठीहिं । अणुगम्मतो रण्णा, नयरीओ निग्गओ वाहिं ।। ३१०॥ कह कह वि नियत्ताविय, रायाणं पउरमंतिपरियरियं । नरनाहनिउत्तेणं, सहिओ सामंतचक्केण ॥ ३११ ॥ नीसाहारविसन्जियतुस्यक्खु(खु)रुच्छलियवहलरयनियरो। दरियकरितत्थघोडयसंदणकयघणघणारावो ॥ ३१२ ॥ "रापवित्तिणी' प्रतौ। २.सन्मार्गयितृभ्यः ।

३६ 1 जिनदत्तस्य स्वस्थान प्रतिगमनम् । [३१३-३२३] अण्णोण्णसमुप्पेल्लियपत्तिसमुच्छलियगहिरसिकारों। पासडियदइयाणं, दंसेतो सेण्णचरियाई॥३१३ ॥ कत्थई वेगविसजियखलंतनिवडतअस्सवारोहा । हत्थं परिहत्थेहि, अण्णय रहि धरिजंति ॥ ३१४ ॥ कत्था करहारावं, सोऊण तसंति मुद्धमायंगा। मायंगकरुखि(विख)त्ता, रहनिवहा कत्थई पडंति ॥ ३१५ ॥ एवं च वच्चमाणो, लंधितो विविहगाम-नगराई । पत्तो थेवदिणेहि, नियनयरं जीवदेवसुओ ॥ ३१६ ॥ बद्धाविओ य जणओ, तुरियं गंतूण केहि वि नरेहि। . परिओसियं च दाउं, पच्चोणीनिग्गओ सो वि ॥ ३१७ ।। पिउणो कयप्पणामो, पारद्धो पविसि पुग्वरम्मि । नर-नारीनियराणं, संखोहं संजणेमाणो ॥ ३१८॥ कहं? धावइ का वि अरंजियनयणा, करगयधुसिणअमंडियवयणा । का वि सकंकयमोकलवाली, अवरकरहियकुंडलवाली ॥ ३१९ ।। उभयकरट्ठियहारमणोहर, धावइ अन्नक पीणपओहर । का वि पहाविय चूडयहत्थी, अवर वि नेउरजुयलविहत्थी॥३२० ॥ अवि य- अह एइ एस पत्तो, एत्तो जोएहि देहि में मग्गं । इय जंपिरतरुणीहि, रुद्धाई भवणसिहराई ।। ३२१ ॥ धण्णाण इमो दइओ, धन्नो जस्सेरिसाओ भजाओ। पुरजुवइजुवाणाणं, सुवंति परोप्परुल्लावा ॥ ३२२ ।। एवं नीसेसनायरजणस्स विम्हयाणंदपूरियाई हिययाई करेमाणो पविट्रो विविहवंदणमालाउलं रुहरमोत्तियावलीविरायमाणं नियमंदिरं । तओ चिरकालवि- रहविहुरहिययाए समुहमागंतूणमुवगृहिओ जणणीए । तओ वि अणवस्यगलंत- वाहबिंदुसंदोहेण जणणिहिययं निवविऊण निवडिओ चलणेसु, तयणुचरो(रा) बहूओ । लद्धा धण्णाउसाणि पविट्ठाणि अमितरं । ताव जिणयत्वेण सम्माणिओ सयणवग्गो-को वि पणामेणं, को वि वायाए, को वि दिट्ठीए, को वि दाणेणं ति । किं वहुणा? काऊण चायभोएहिं सुंदरं वित्थरेण बद्धणयं । रइया जिणभवणेसुं, विहिणा अट्टाहिया महिमा ।। ३२३ ।।

[१४-३३५] जिनदत्ताख्यानम् । " तत्तो तिवग्गसारे, भोए भुजंतयाण सवेसि । वोलीणो बहुकालो, सुमिणे वि अदिट्ठदुक्खाणं ॥ ३२४ ॥ जाया य तओ पुत्ता, ताण चउण्हं पि जणमणाणंदा। तारुण्णपुण्णदेहा, कालेणं ते वि संजाया ॥ ३२५ ।। जिनदत्तस्य धर्मोपदेशश्रवणम् । -- अह अन्नया कयाई, विहरतो आगओ तहिं नयरे । निम्मलनाणचउको, सुहंकरो नाम आयरिओ ॥ ३२६ ॥ सोय केरिसो? मंदरो इव खमाधरो राया असोगाउलो य, सायरो इस सारतरंगो बहुभंगगंगालिगिओ य, संकरो इच सबाणीसंगओ उत्तमविसाहिडिओ य, गोविंदो इव गोवालसेविओ विगयवाहणो यत्ति । अवि य- हंसगई घणनाओ, वम्महरूको समुद्दगंभीरो । ससि-दर-सोम-तेओ, सुरगुरुवुद्धी य सो भयवं ॥ ३२७ ॥ तस्स य वंदणचडियाए निग्गओ सवसामग्गीए जिणयत्तो । वंदिऊण य विहाणेण, सग्गा-ऽपवग्गपावणप्पवणेण धम्मलाभेण आणदिओ निविडो नाइ- दूरे। तओ सजलजलयगंभीरभारतीए पारद्धा भगवया धम्मदेसणा । अवि य- जर-मरण-रोगतविए, संजोय-विओयदुक्खपडिहच्छे । संसारे जीवाणं, एको नरवर! हिओ धम्मो ॥ ३२८॥ धम्मेण धणसमिद्धी, संजुत्ता होइ चाय-भोएहि । आरोग्गसुहसमेयं, धम्मेण य आउयं दीहं ॥ ३२९ ॥ धम्मेण रायरिद्री, धम्मेण य सग्ग-मोक्खसंपत्ती । कि बहुणा धम्मेणं, लब्भइ हियइच्छियं सर्व ॥ ३३० ॥ पंचमहत्वयमलो, धम्मो कहिओ तिलोयनाहेण । अहवा चउप्पयारो, नायवो दाण-सीलाई ॥३३१ ॥ दाणं गिहत्थधम्मे, मूलं सीलं च साहुधम्मम्मि । मूलपरिचालणाए, जत्तो सेसेसु कायवो ॥ ३३२ ॥ दाणेण होंति भोया, सीलेण य होइ बंधवोच्छेओ। तव-भावणाहि झिजइ, बहुजम्मसमजियं कम्मं ॥ ३३३ ।। इयमाइवित्थरेणं, कहिए धम्मस्स पवरमाहप्पे । लद्धावसरो पुच्छइ, जिणयत्तो मुणिवरं नमिउं ॥ ३३४ ॥ भयचं! केण कएणं, पत्ता एयारिसी मए रिद्धी चत्वारि भारियाओ, घेवं थेवं च तह दुक्खं ॥ ३३५ ।। .

जिनदत्तस्य धर्मापदेशश्रवणम् । [३३६-३४९ अक्खाओ पुवायो, गुरुणा दाणं च जह पुरा दिन्नं । जेणऽह संकाविरई, निबंधण अंतरायस्स ।। ३३६ ॥ उववृहिओ पहणयहत्याहि तह व चउहिँ कन्नाहि । अणुमइफलेण ताओ, जायाओ तुझ जायाओ ।। ३३७ ॥ एयं मुणमाणाई, पंच वि जाईसराणि जायाणि । संजायपचयाई, तह ति वदति गुणिनाह ।। ३३८ ॥ मुणिऊण इमं सई, संपत्तो विम्हयं नयरलोगो । जंपद अहो महतं, माहप्पं दाणधम्मम्म् ॥ ३३९ ॥ जिणयत्तो वि विचितह, नृणं अमृढमाणसो अहयं । जह दिपचा वि , धम्मम्मि न उजमं काहं ।। ३४० ॥ अया किं बहएणं, अणवजं लेमि अञ्ज पबलं । अन्नह जरजञ्जरिओ, होहं मोयम्स आवासो ॥ ३४१ ।। एवं संपहारिरुण पणमिओ घोण भगवं । भणियं च- भयचं ! संमारसरं, संग्युनो विनयविनमपंकम्मि । होज निहणं गओ , जई तुह पाए न पच्छंतो ॥ ३४२ ।। ता एस जणणि-जणए, अणु जाणाविय करमि साहल्लं । तुह पयमृले मणुयत्तणस्म वरधम्मगहाण || ३४३ ॥ तत्तो देवाणुपिया!, अहामुहं मा करेहि पडिबंध । इय गुरुणा संलत्त, बंदिय नयरं अणुपविहो ।। ३४४ ॥ चलणेमु निवडिऊण, भणियाई तण जणणि-जणयाई । अणुजाणह लेमि चयं, मुहकरगुरुस्स पयमूले ॥३४५ ॥ सोऊण अनुयपुर्व, दुम्मियहियएहि तेहि पडिभणियं । मा लबसु पुत्त एवं, दुहावह अम्ह हिययस्स ॥ ३४६ ॥ संघलयजट्टिकप्पो, एको चिय पुत्त ! अम्ह संजाओ। ता परिवालमु सुंदर !, जायम्हे जीविमो ताव ॥ ३४७ ।। जिणयत्तण भणियं- सोऊण नस्यत्रास, विसयविवागुम्मवाइँ दुक्खाई। न तरामि ताय ! ठाउं, खुर्ण पि बुत्तो बिसयपंक ॥३४८॥ दुक्खाइँ दुरंताई, असंखसंखामु तिरियजोणीम् । पेच्छंतयस्म तायय!, संसार मे घिई नत्थि ।। ३४९ ।। १वातास्तव नायाः।

: [३५०-३६२] जिनदत्ताख्यानम् । सइरोग-सोगपउरे, संपत्ति-विवत्तिहुंतपरियत्ते । माणुसभवम्मि तायय, को जाणतो रई कुणइ ॥ ३५० ।। साहीणो अपवग्गो, सग्गो वा जिणवारिंददिक्खाए । गिहनासपासबद्धो, तरामि न हु अच्छिउँ तम्हा ॥ ३५१ ॥ जे जे पेच्छसि जीवे, ते पुत्ता तुज्झ गंतसो जाया । न य तेहि तुज्झ तायय !, साहारो संपयं को वि ॥ ३५२ ।। सबो सबस्स पिया, सबो सबस्स बंधवो आसि । सबो वि मित्त-सत्तू, संसारेऽणोरपारम्मि ॥ ३५३ ॥ पुणो अम्ब-ताएहि भणियं- अड्दुकरं खु पुत्तय , सामन्नं होइ सुणसु खणमेकं । केसुप्पाडो भिक्खा, अन्हाणऽणुवाहणत्तं च ॥ ३५४ ॥ भूमीसेजा मलिणं, वरचणं तह परीसहा विविहा । अइसुकुमालो सुंदर !, खणं पि सोढुं न पारिहिसि ॥ ३५५ ॥ जिणयत्तेण पवुत्तं, अम्मो! अचंतदुक्कर तस्स । जो नरयवेयणाओ, तिरिक्खदुक्खं व नो मुणइ ॥ ३५६ ॥ जह गुरुवाहिविणडिओ, किरियं अइदुक्करं सुहावेइ । संसारदुक्सतविओ, तह पवजं सुहावेइ ॥ ३५७ ॥ जिनदत्तस्य दीक्षाग्रहणपूर्वकं स्वर्गमनम्।- इय लद्धनिच्छएहि, मायामित्तेहिं सो अणुनाओ। । दाऊण महादाणं, काउं महिमं जिणगिहेसु ।। ३५८ ।। सुपसत्थम्मि मुहत्ते, तणए जणयस्स ओगणिचा णं । भजामित्तेहिं समं, पवइओ गुरुसमीवम्मि ॥ ३५९ ॥ तओ-पढिय विचित्तसुत्तं, चिन्नं छह माइ तवमुग्गं । विविहाहि भावणाहिं, अहोनिसं भाविओ अप्पा ॥३६० ॥ अणवजं पहज, सुइरं परिवालिऊण जिणभणियं । संलेहणाकमेणं, कालं काउं समाहीए ॥ ३६१ ॥ उववन्नो कयपुन्नो, अच्छरगविसंकुले विसालम्मि । सुरलोयतिलयभूए, महाविमाणम्मि सुहकलिए ॥ ३६२ ।। 4. . १ केशोत्पाटः।

m जिनदत्तस्य दीक्षाग्रहणपूर्वकं स्वर्गमनम् ! [३६३-२] वसिऊण सुही तहियं, चुओ समाणो महाविदेहम्मि । लभ्रूण कुले जम्म, कयधम्मो पाविही सिद्धिं ॥३६३ ॥ + - जिणयत्तचरियमेयं, नियमइविहवेण तुम्ह बजरियं । संखेव-वित्थरेणं, जह कहियं पुबसूरीहि ॥ ३६४ ॥ पुचिल्लया विसेसो, दीसइ जो एत्थ कत्थई कोह। तस्सइओ चिय भाओ, पयासिओ वित्थरेणेत्य ।। ३६५ ॥ अहवा मइदोबल्ला, ऊण-हियं किं पि जं मए भणिय । खमियत्वं विउसेहि, सोहेयत्वं च निउणेहिं ॥३६६ ॥ आसी असेसमेइणिअस्संतममंतकित्तिपन्भारो। सिरिनेमिचंदसूरी, पाडिच्छयगच्छकप्पदुमो ॥ ३६७ ॥ चंदो व अमयमुत्ती, सूरो इव सत्तपीइसंपन्नो। 'सिंधु व विविहरयणोवसोहिओ नीरसहिओ य ॥ ३६८ ।। जो सो उत्तमगुणरयणविउलनिहोसकोसभूएहि । सिरिसबदेवसूरीहि ठाविओ उत्तमपयम्मि ॥ ३६९ ॥ तस्स विणेएण इस, बहुभववियोहकरणतिसिएण । सुमइगणिणा विरइयं, जिणयत्तमहारिसीचरियं ॥ ३७० ॥ जाय जिणवीरतित्थं, वित्थरउ इमं पि ताव भरहम्मि । उप्पायउ सुयणाणं, आणंदं वीरवयणं व ॥ ३७१ ॥ कहिऊण इमं चरियं, पुन्नं जमुवन्जियं मए किंपि। लहु पुन्न-पारमुक्का, सोयारगणा तओ इंतु ॥ ३७२ ॥ छ । ॥ जिनदत्ताख्यानकं समाप्तम् ॥ ॥ ग्रंथानं ॥ ७५० ॥ छ । मंगलं भवतु पाठकस्स ॥ छ । संवत् १२४६ वर्षे श्रावणवदि ६ गुरावधेह श्रीमदणहिलपाटके श्रावकरांव- देवेन निजपितृव्यः(व्य )श्रेयो) श्रीमदरिष्टनेमिचरितं जिनदत्तकथासमं लिखापितं पुस्तकं ॥ छ । . - 2 .

ह अथ द्वितीयं जिन दत्ताख्या नम्। - नमिऊण[जिण]चलणजुयलं असुरसुरखयरवंदियचलण । सुरइंदरइयपूर्य मिच्छत्तविणासणं पवरं ॥१॥ तह गणहरआयरिए उवझाए साहुणो नमंसित्ता । वोच्छं दाणस्स फलं पुचायरिएहि [ भणियं] ॥२॥ [ .........] नो अडवि व दर गुहं समुदं वा । नंदति तहिं तहिं सो जिणदत्तो जह य कयपुन्नो ॥३॥ जिनदत्तस्य पूर्वभवकथाया वर्णनम् । तत्थ को सो जिणदत्तो ?- अत्थि अवंतिणाम-जणवओ धणधन्नसमाउलो निच्चपमुइयजणो । तत्थ उज्जेणी नाम न[यरी । ... 'ना]म राया। पउमसिरी नाम महादेवी । ताई विसयसुहमणुहवमाणाई रजधुरं च अणुपालंताई चिट्ठति । इओ य पउमपुरं नाम पट्टणं । तत्थ सिवधणो नाम पणिओ । जसमती नाम भारिया। [सिवदेवो नाम पुत्तो] । इओ य अन्नया कालन्तरेण महतीए सिरदेयणाए मओ सिवधणो । निवत्ति- याई मयकिच्चाई । ताव य सुहकम्मक्खएणं असुहकम्मोदएणं, चंचलत्तणओ य लच्छीण, गयं असेसं दवं खयं । । ] ताह वासाण पुरओ सक्कए पेसत्तणं काउं। । तथा च -पुरिसेसु कलावियक्खणेसु संदेहपोच्छणिजेसु । पवसंतेसु मएसु य ते देसा सुन्नया होति ॥ पुन्नेहिं होइ अत्थो अम्हं पु [ण........." ["" ] द्रुण विहवकिरणे रवि व सो चेव अत्थमिओ। २ अणुहरइ विओओ रोरवस्स तह संगमो वि सग्गस्स । एकेणं चिय सुयणेण सगू(ग्ग)णरया समप्पंति ।। मा सो सुहाई पावउ निच्चं दुक्खाण भायणं होउ । [प, १. २] काऊण मेलयं वल्लहाण विरहो कओ जेण ॥ ...॥ | . ३ ४ जि० द०६ J ६ ७ ८ ४२ जिनदत्तस्य पूर्वभवकथाया वर्णनम् । [५-१३] गयकण्णचला लच्छी मुणालदलतंतुपेलवं जीयं । चिंतेह चिंतियच्चं दप्पणछायं समं पिरमं ॥ ५ तओ जसवईए चिंतियं - तेण विणा न तीरए पाणधारण काउं । चिंतेइ [य]- जाव [3] अभग्गमाणं जीविजति ताव जीवियं सहलं । परिहवपरिमलियपयावगिस्स भण किं व जीवेणं ॥ उज्झंति निययजीयं तिणं च माणसिणो न उण माणं । लव्भति पुणो व(वि) जीयं माणं पुण मइलियं कत्तो ? ॥ अन्नं च-भत्ता महिलाण गती भत्ता सयणं च जीवियं भत्ता । भत्तारविरहियाओ वसणसहस्साइ पावंति ।। छणु परियणु वद्धावणडं जं जं कज्जु पहाणु । कति विणु असुहावणउं दीसइ नारि मसाणु ।। ता गच्छामो उजेणि ति । तत्थ गयाण दो वि भविस्संति इहलोगो परलोगो य । जओ भणियं- धम्मत्थकामरहिया जे दियहा निदणाण चोलेंति । जदि ते वि गणेइ विही, गणेउ न हु एरिसं जुत्तं ।। १० तओ तं दिक्करगं गहाय गया उजेणिं । ठिया एग वाणियगं समासाइऊण । लाइओ दिकरगो बच्छचालत्तणए(ते ?) । सा वि तस्स गेहे कम कुणमाणी चिट्ठति । इओ य वच्छगएणं बाहिं सिंवदेवेणं मणनिहियलोयणो पलंबवाहू उट्ठा- णडिओ तवसुसियदेहो कि पि झाणं झायमाणो दिवो महातबस्सी । तं पेच्छिऊण सुहकम्मोदएणं जाव ...... [प. २. १] अहो महातवस्सी एस । उक्तं च-तणसंथारनिवन्नो वि मुणिवरो भट्टराग-मय-मोहो। जं पावइ मुत्तिसुहं कत्तो तं चकबट्टी वि ॥ ११ वीतरागः सुखं शेते पतितः कण्टकेप्वपि । रागी न लभते निद्रां पट्टतूलीष्वपि स्थितः ।। १२ - तओ चिंतिऊण चंदिओ सविणएण, पमजिया से चोलियाखप्पडएण नियचलणया । थिओ थेवं वेलं । एवं दिणे दिणे बंदति, पजुवासेइ, चिंतेइ इमं-महापुन्नवंतो एस । अवि य- अक्खंडियवयनियमा गुत्ता गुतिंदिया जियकसाया । सज्झायझाणनिरया निच्चंसुतिमुणिवरा होति ।।

[१४-२२] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ता एसो कस्स वि महापुन्नवंतस्सेव गेहे पारणयं करेइ । को एत्थ महाकल्ला- णमायणो अत्थि ? तो सो वि चंदणीओ भविस्सइ । जेण- ऊसरि वावइ जो अबुहु कउ वि जु वि पावेइ । हारइ सो घणु अप्पणउं जो निस्सीलहं देइ ॥ १४ रिसयह विसयविरत्ताहं वयधारहं नियमेण । दाणु सुपत्तेहि देहु जणा बहुगुण लगभइ जेण || १५ तओ चंदिरं गओ वच्छवालो सगिहं । तम्मि य दियहे माहपुन्निमाए भामेइ लोगो पहेणयाई बम्भणाणं सोतासिणीणं च । आणिया य बहुपहि जसवतीए सोयासिणीहि मंडया । पेसियो महाकाओ सामिणा मंडओ। इओ य तम्मि चेव दिवसे तस्स महाणुभावस्स रिसिणो पारणगदिवसो जाओ। तओ आगमविहाणेण पविट्टो नयरिं । जाव [प० २.२] पइट्ठो अचुप्प- नयाए विसुद्धकम(म्म)सुहपायववीयभूओ वणियकुमारस्स जसमईए घरम्मि । दिहो य पप्फुल्ललोयणेण सिवदेवेण । अन्नं च-जेण न किंचि वि कजं तस्स वि घरमागयस्त जे सुयणा । निउणं पहरिसवयणा नियसीसं आसणं देति ॥ १६ पत्त पि य पाहुणए किं काही दुग्गओ तुरंतो वि । अन्धो मलिएहिं वि लोयणेहिँ अन्धो चिय वराओ॥ उप्पाइऊण सुयणं सामनधणं हयास ! रे देव!। इच्छा विउला तुच्छा य संपया कीस निम्मविया ॥ १८ अहो मे भागधेजाणं अन्ना मे सुहपरिणई ! अहो मे मणुयजम्मस्स सफलया ! अहो मे एस महालाभस्स संपायणत्थं खीणो अत्थो ! ता किं बहुणा ? पत्तं जं 'पावियवं । अवि य एयाइँ ताई चिरचिन्तिया तिनि वि कमेण पत्ताई। साहुस्स समागमणं संतं च मणप्पसाओ य ॥ १९ काले थेवं दिजउ माऽकाले बहुं (बहुययं) पि देजाहि । न हु एगदिवसबुट्ठोदएण निप्पञ्जए सस्सं ॥ २० काले उवणिजंती थेवा वि महोसही जियावेति । अमयरसमीसिएण वि मयस्स किं लावयरसेण ॥ २१ दाणोवभोगपरिवजिएण दवेण किं त्थ किवणस्स । लद्धेण वि नत्थि गुणो पककविटेण कायस्स ॥ २२ १७ .

जिनदत्तस्य पूर्वभवकथाया वर्णनम् । [२३-३०] ता पुन्नवंतो हं जेण मम [प० ३. १] गेहे अज भृमी महातवस्सिरिसिच- लणेहिं अकंता । जाणामि अजेच दाणं विभवो, ता पडिलामेमि सविभवेणं । जेण-अणवस्यं पि व(उ) देतो को वि नरो होति विविहरिद्धिल्लो। निचं चिय संचंतो कोइ सया दुक्खिओ चेव ।। २३ दाणस्स नत्थि नासो आहम्मिय(ऍ) हम्मिए य दिन्नस्स । आहम्मिए अहम्मं धम्म पुण धम्मिए होई ॥ २४ तओ हरिसेणाऊरिजमाणहियएण उवाइयं चरस मल्लयं । दिन्नं तस्सऽद्धं । मा जणणी अंबाडिस्सइ ति तो न दिन्नं सवं । तओ उबाइयं पायसस्स मल्लयं, दिनं तस्स वि अद्धं । दिन्ना सकरापगम्भा पुणो दो मंडया । एत्थंतरम्मि समागया सबरसपुन्ना थाली । तओ चितियं-अहो मे धन्नया! । भणिओ य जणणीए – 'वच्छ ! बच्छ! एयं पि देह एयस्स महाणुभावतवस्सियो ।' • भणियं च -अणुदियह दिन्तस्स वि झिजंति न सायरस्म रयणाई। पुन्नक्खएण खिजइ धणरिद्धी न उण चाएण ॥ २५ तओ पवढमाणसुहमाणसेण ढोइया रिसिणो । भणियं च रिसिणा- 'धम्म- सील ! संपुजति मम एएण ।' तह वि य निबडिउं चलणेसु गहाविओ कवलमत्तं ति । तओ वंदिओ विणएण । तत्थ य पहेणयं वेत्तृण आग्रयाहिं दिह्रो चउहिं कुमारियाहिं । ताहिं अभिनंदिओ सिवदेवो । मणिओ य - 'वयंस ! [प० ३. २ ] पुनवंतो तुम, जेण तए एस रिसी पडिलाभिओ। पढियं च ताहि- जिणचलण[ कमल ]सेवारएहिँ गुरु-साहुभत्तिजुत्तेहिं । पाविजहिं पुरिसेहिं वालय ! विउलं महारजं ॥ २६ जे पूयंति कयत्था साहुजणं नियविढत्तदवेणं । ताण सुलद्धी जम्मो सफला ताणं च धणरिद्धी ।। २७ ते होति सुराहिवई सुइरं भुजंति तत्थ सोक्खाई। तत्तो चुया समाणा पुणरवि पूयारिहा होंति ॥ , २८ चोद्दसरयणाहिबई नाहो मणुयाण सुरसहस्साणं । दाणेण होइ चक्की सामी छक्खंडभरहस्स ।। वररूय-सत्त-संपय-गुणवया दरियसत्तुनिट्ठयणा । बलदेव-वासुदेवा वि भवन्ति सुपत्तदाणेणं ।। ३० १०वि न झिजति सायरस्स' प्रती। २ 'तत्तो य चुया' प्रती। ३'देवा भवन्ति सुपत्त- देनदाणेणं' इति प्रती। . " .

[३१-३५] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । एत्थंतरम्मि निग्गओ साहू । ताओ य सुइरं बहुमन्निऊण गया सभवणेसु । दारगो वि जिमिओ। तं चेव भावेमाणो ठिओ कं णि वेलं । जाव नियया- उयक्खएण मओ केण वि कालन्तरेणं । जिनदत्तस्य जन्म-परिणयनादिकथाया वर्णना।- इओ य वसन्तपुरे नयरे जीवदेवइव्मस्स जीवजसाए भारियाए महाओवाइ- यसयाई पयच्छमाणाणं उपवनो कुंच्छिसि पुत्तत्ताए त्ति । जाओ य नवण्हं मासाणं साइरेगाणं । जाओ महालक्खणधरो । कयं से नाम जिणदत्तो ति । तओ बड्डए देहोवचएण कलाक [प० ४.१] लावण य । जाव गहिया वाहत्तरिकलाओ । न य इच्छइ परिणेउं । तओ सिणेहेण माया-वित्तेहि छूढो दुल्ललियगोडीए । तओ आराम-कागणुजाण[ ......]पाविओ वेसाण घरेसुं च आयय[ोसुदीहियासु य तित्थेसु महापहपत्तेसु आढत्ता हिंडावेडं ऐच्छणयसयाई पेच्छमाणा गन्धबगीयवाइयसिंगारवे( वि ? )यारपरियरिया, जाव देवउलपइटेणं अउघदसणीयं सदंगावयवसुंदरं पुराणनिकुट्टियं दिलु जुवइस्वं । तं च केरिसं? - भेतृण मयणदेहं मसिणं सुसुमूरिऊण अमएण । चित्तकलाकुसलेणं लिहिया नूर्ण पयावइणा ॥ ३१ निरूनि(वि)या य सुचिरं जिणदत्तेण । अवि य ससिणेहवियसिरिसरायमुहो (१) पसंतदिवीए । पियइ व कयंजलिउडो आसायंतो तयं रूवं ॥ ३२ किं मे इमिणा निरस्थएणं जम्मेणं समसुहसुहियं समदुक्खदुक्खियं सम- सणेहसमावं एक पि माणुसं जस्स नत्थि । सो किं न मरइ ? त्ति | ता जइ एरिसरूवं रह व सुंदरं न पावेमि ता किं निरत्थएणं इमिणा जम्मेण मे कर्ज ? भणियं च-धम्म-ऽत्थ-काम-मोक्खाण जस्ल एक पि नत्थि जियलोए । किं तेण जीविएणं किं तेण व नन्दपुरिसेणं ॥ [५०,४.३] ३३ तिन्नि वि एयाई तरुणजोग्गाई। निरइसयाई ताई च जस्स सो उत्तमो इहई ।। ३४ ताजदि कामसेवणं कीरति तो एरिसरूवातिस्यकलिएणं तह कीरति वो न चेच्छया । मानुष्यं दुर्लभं प्राप्य न भुक्तं न विशोपितम् ।। एवं चिंतेमाणो नियत्तिओ गेहं । गहिओ मयणावत्थाहिं। , L जिनदत्तस्य जन्मपरिणयनादिकथाया वर्णना। [३६-४२] ३६ ३७ पढम महुरासायं पच्छा हिययं रसेण वा सेई । [मारेइ विसं विणु ओसहे ] ण पेम्मं परायत्तं ॥ परि मरणं मा विरहो विरहो मेइ अंगमंगाई । एवं चिय बरि मरणं जेण समपनि दुक्खाई ।। एवं चिंतेमाणो पडिओ पल्लंके । आढत्तो म.......... | हारो चंदणपंकुजलो वि जलदो य सीयलो बाऊ। विरहग्गितावियस्म य अहिययरं कुणति सो दाहं ।। गंधवं कन्नसुहं नेच्छा से महरयं पि सोउं जे। कामरइराग ३८ ३९ विसयनिमोहियचित्तो मन्नइ सुन्नं व अप्पाणं ।। ४० गविट्ठो जीवदेवसेटिणा । दिट्टो पहंके ठिओ। पुच्छिओ य-'वच्छ ! कि वाहए ?' तेण भणियं- 'न किंचि ।' चिंतियं सेविणा-..........[प० ५.१] । - विरहवियारा सुकुलुग्गयाण हियए समप्पंति ।। ४१ तओ पुच्छिया वयंसया । कहिओ जहोवलद्धो बुत्तंतो । सेट्ठिणा चिन्तियं - ता लञ्जा ता माणो ताव 'सहिओ, ऐम्मपिसाओ न लंबेइ ।। तओ भणिया वयंसया- 'संवासेह कुमारं, करेउ आवस्सयाइ(य) संपाडेमि से हिययं(य)समीहियं । गओ य जीवदेवो... ......."रिसिओ चित्तएणं- 'भो ! मुंदररूवे अणुराओ कुमारस्स, ता जड़ कह वि एव(य)रूवधारिणी माणुसी कुमारी हवेजा ता संपाडेमि मा, जइ वि रायकन्नग त्ति । ता .............. यस्स गेहे कयोवयारेण गहियासणेण य भणियं सेट्टिणा-'सोहणं निवत्तियं आययणं तुम्भेहि, ता अम्हाण वि जाया तारिसाययणकारवण रूवं तं पुण न जाइ(रि)सयं पयावइणा निम्मवि(य) ति । सिप्पिएण भणियं- 'भो! पयावइनिम्मियं चेव, अम्हाणं पुण हत्थ- लक्षणं'ति । सिविणा भणियं" .......[प० ५.२] सिप्पिएण- 'मया चंपागएण विमलसेट्टिधूया कन्नगा दिट्ठा । तीए रूवसंपयाए भो सेहि! न मया सहस्संसो रुवस्स संपाडिउं सकिओ।' तओ आणदिओ सेट्ठी। पुच्छिओ य(अ)सेसवुत्तत्तं । दाऊण पारिओसियं चित्तगरस्स गओ सभवणं सेट्टी! चिन्तियं च- [४३-४९] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ४७ तूरतेसु न सका अत्थो विजा य रायलच्छी य । हियइच्छिया य भजा सत्तण य विप्पियं काउं । ४३ कहिओ कुत्तंतो से भारियाए । तओ हरिसाऊरियहियएहिं दोहि मिलिऊण लिहावियं जिणदत्तपडिच्छंदयं गहाय पेसिया वरया । पत्ता य तहिं । दंसिओ विमलसेविस्स लेहो पडिच्छंदओ य । दिट्ठो य आसन्नट्ठियाए कनयाए जिणदत्तपडिच्छंदओ । निरूविओ य सविसेसं । तओ गहिया मयणाए (योण)। अवि य- जाईसराई मन्ने इमाई नयणाई लोयमज्झम्मि । जं पढमदंसणे चिय मुणंति सत्तुं व मित्तं वा ।। ४४ जइ विन हसति न जंपति निहुयं झाएइ निययहिययस्मि । मयणाउरस्स दिट्ठी लक्खिजइ लक्खमज्झम्मि । ४५ पेच्छइ अलद्धलक्खं दीहं नीससइ सुन्नयं हसइ । जंपइ य अपुवत्थं तह हियए संठियं कि पि ।। ४६ पढियं से सक्खियाए- लग्गो सि कोति गहो ऊससियंग त्ति किं न लक्खेहि । [प० ६.१] मा विलवि(व)उ अणिवन्धं वेजघरे निजउ वराई ॥ निरूविऊण य सेटिणा रूवाइसयं, रुवाओ कलाइसओ चेव, पडिच्छिओ रूवातिसएण। जत्थाकिई(इ) तत्थ गुणा जत्थ गुणा तत्थ संपया वसति । संपयसहिया पुरिसा कं सोक्खं जं न पावंति ? ॥ तओ दिन्ना हियएण तस्स । लद्धो कुमारीए अहिप्पाओ । वरिया य तेहिं । दिना य सबहुमाणं तस्स । गया वरया । वद्धाविओ य जणओ । कइवयदियहेहि आणिओ जिणयत्तो । परिणिया य पसत्थे तिहिकरणजोए । कहाणयविसेसेण नि(नी)या य सगिह महाविभूईए जिणदत्तेणं । अच्छइ तीए सह विसयसुह- मणुहवंतो। ता उच्छगामे वासो सेयं वत्थं सगोरसा साली । इट्ठा य जस्स भजा पिययम ! किं तस्स रजेण ? ॥ ४९ जिनदत्तस्य द्यूतप्रसक्तिवर्णनम् ।- अन्नया य मणागं जाया सिरवेयणा जिणदत्तस्स । तओ आढत्ती कीलावि- गोओ। जाया य तत्थेव रती । तओ आढत्तो जूएणं खेल्लिर, जाव जायं वसणं । आढत्तो खेलिङ अणवरयं ति, जाव हारिओ सत्तकोडीओ । मन्गिओ ४८ ५० . जिनदत्तस्य द्यूतप्रसक्तिवर्णनम् । [५०-५६] भंडारिओ । तओ भंडारिएण चिंतिय- बहुयं दविणं हारियं ति, ता कयाइ अंबाडेसइ सामी, ता पुच्छामि ताव । तओ विस्खेवं किं पि काउं निसिद्धा जायगा। तओ सयसेव [५० ६. २] मग्गिओ विमलमईए भंडारिओ। जावऽत्थ कड्डियाओ तिन्नि कोडीओ । तओ तेण चिंतियं-बहुयं कड्डियं दवं ति, न याणामो किं पि भणिस्सइ सामी । ता कि पि व(वि)क्खेवं काऊण पुच्छामि । तओ किं पि अणि निसिद्धो ताव । तओ जिणदत्तेण चिंतियं- कालेण जमिह दिजति जं च न दिइ य मागमाणस्स । दुक्खेण जं च दिनति तं बहुसरिसं अदिन्नस्त ।। मणिउं जाण न दिजइ बहुयं भणिऊण दिजए थोयं । कालो जत्थ गमिजद ते तिनि विसजिया लोए । ५१ ता भो! पेच्छ, एत्तिएणेव कड्डिएणं धणेणं धरिजति मम धणं ति । इच्छा जं पडिबन्नं मुहयं थेवं पि प(च)हुत्तु । माणह भंगि जइ पुहति, तो वि न लेवण जुत्त । गिरिवरमन्दरैसरिसो ताव नसे होइ जीवलोयम्मि । परिभवसंचक्कारं देहि त्ति न जंपए जाय ।। ५३ ता किं इमिणा गुरुपरंपरागएणं पराहीणेणं अहिमाणखयकारेणं अत्थेणं ? ति । ता कुलहरं पराणिऊण विमलमई, ता गच्छामि कहिं पि दविणोवजएणं ति । तथा च- यस्यार्थास्तस्य मित्राणि यस्यास्तस्य वान्धवाः । यस्यार्थाः स पुमान् लोके यस्यार्थाः स च पण्डितः ।। ५४ तओ चितियं जिणयत्तेण- जलहिविसंघडिएण विनिवसिजति हरसिरस्मि [प० ७, १] चंदेण । जत्थ गया तत्थ गया गुणिणो सीसेण वुझंति ।। ५५ तओ उवसंघरियं जु(जू)यं । अच्छए विमणसो । कहियं च भंडारिएण सामी-सामिणीणं । तेहिं भणियं- 'असोहण कयं जं निवारियं, संपयं जहामग्गियं देजह' त्ति । चिन्तियं च सेट्टिणा मइलिजइ जेण बुलं जेण जसो जेण विहडइ पयायो। न समायरंति कर्ज तं वीरा मरणसमए वि ।। हक्कारिऊण भणिओ जिणयत्तो सेटिणा- 'वच्छ! किं इमिणा सिट्ठजणगर- हिएण जूयवसणेणं ? ति. ता इमिणा दवेणं करावेह जिणाययणाई, जिणपडि- १ जुत्तो सरिसो प्रती।

५८ १ . ५७-६०] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । १९ माओ, ताणं च पूयाओ, देह दीणानाहाण महादाणं । किं इमेण जूएणं ?' ति । जिणयत्तेण भणियं- 'न पुणो रमिस्सामि ।' जिनदत्तस्य विमलमत्या सह श्वसुरगृहे गमनम् ।- दिलो विमणसो विमलमईए वि परिमुकनिययवावारो । तओ नायं तीए गहिओ रोद्दिमाए एसो महाणुभावो । न सहति माणिणो माणभंग । पढियं च ताए- अवि मरति धुरालग्गो संचुन्नियसंधिवन्धणो धवलो। न य पामरस्स वि रहे आरासंघट्टणं सहति ।। ५७ अवि उई चिय फुटृति माणिणो न य सहति अवमाणं । अत्यवणम्मि य रविणो किरणा उर्ल्ड चिय फुरति ॥ थेवं पि माणमलणं न य विसहति माणिओ मरंतो वि। अत्थं पियं [प० ७. २] सएसं सुसामियं झ ति छाडेइ ।। ५९ तहा विणियनयरगमणवक्खेवेण वीसारेमि एयरस सोयं । तओ भणिया निययमहंतया-'विसञ्जावेह अजउत्तसहियं मम' ति । तेहिं भणिय - ‘एवं' ति । तओ विसज्जावियाई दो वि सेहिणा समालोचिऊण वड्यरं । महाविभूईए नियपुरिसे सहाए दाऊण पेसियाई दो वि जणाई । जिणदत्तेण चिन्तियं-सोहणं जायं अणुकूलं । तओ गयाई जाव य कहाणयविसेसेण पत्ताई चंपानयरिआस- ब्रमणोहरुजाण । तओ भणिया नियपुरिसा जिणयत्तेणं- 'भो भो ! नियवह तुम्भे ।' तओ उवरोहसीलयाइ त्ति का पेस( रोइ ?)त्ति अम्हे एस । ता एवं करेमो । तओ सपच्छयणा णियत्ता ते । ताई च पविट्ठाई नयरीए । बहुमनिओ जिणयत्तो ससुरवग्गेणं । ठिओ कइवा य ] दियहे । जिनदत्तस्य श्वसुरगृहादन्यत्र गमनम् । अनया कीलत्थं निग्गयाई उजाणं । तत्थ केण वि छलेणं वेसपरावत्ति- णियाए परावत्तिय वेसं ऊसरिओ जिणयत्तो । तेहिं च महापवंचेहिं गविट्ठो, न य दिट्ठो । तओ महाविरहवेयणाभिभूया महामाणसदुक्खेण पीडियसरीस अट्टदुहट्टाई चिंतेमाणा अच्छइ विमलमई । किं च- एक्केण विणा पियमाणुसेण सम्भावनेहमइएण । जणसंकुला वि पुहती अबो रणं व पडिहाइ ।। ६० + + . १ पठितं मनसीत्यर्थः। जि० द०७ K , जिनदत्तस्य श्वसुरगृहादन्यन गमनम् । [६१-७०] अन्नत्थ पिओ अन्नत्थ गेहिणी वधवा वि अन्नत्थ । भूयवलि व्व कुटुम्ब विक्खित्तं कह कयंतेण ! ॥ अणुवत्तिणी विणीया सीलवई निचकालगुणरत्ता । हा न हु जुञ्जइ दइयय ! मोत्तूणं एक्कियं [५० ८.१] इहई॥ ६२ । पत्तिय कुविओ वि परं सुयणो चिय संजणेड़ आणंदं । जलहरमइलो वि ससी कुमुयवणं किं न बोहेइ ।। ६३ जइ ता जाएज पुणो कम्मविहाणेण माणुसे लोए। अवतजोवण चिय मरेज मा मे पिओ होजा ।। ६४ जोइससहस्सपरिवारिओ वि घेप्पड़ ससी विडप्पेण । बहुपरियणेण वि जए निस्सामन्नाइँ दुक्खाई ।। ६५ सयणे परिभूयाओ दोहग्गकलंकदूसियाओ य । भत्तारदेवयाओ नारीओ होति लोयम्मि ॥ दिवे तुमम्मि नरवर ! अण्णो हियए ण ठाइ मह पुरिसो। अहिमयरं मोत्तूणं को दइओ होइ नलिणीए । ६७ अह वा किं एएणं निरत्थविलव(वि)एण । जेण- जर-मरण-वाहि-रोग-रय-मल-किलेसबहुलम्मि संसारे । नत्थि सरणं जयम्मि वि एकं मोतृण जि[ण]वयणं ।। ६८ ता एत्थ ट्ठिया चेव पविसियवयं चरमाणी चिट्ठामि उजाणे । विमलमईए संपाडियं जहासमीहियं ति । चिंतियं च- असरिसविहंगपयपंतिमंडियं पेच्छिऊण कमलवर्ण । मुकं माणसभरिएहि माणसं रायहंसेहिं ॥ मेल्लिजउ हंस ! सरं कत्तो वासो परम्मुहे दै(द)वे । जाव न ठवेइ अम्हं कायपयो मत्थए चलणं ।। .. जिणयत्तो वि उजाणाओ निग्गंतूणं गओ दहिपुरं नाम नयरं । तत्थ हिंडतो दिवो दरिद्दसत्थवाहेण । तस्स य महाकाओ अणेयवणस्सइसंकुलो आरामो अत्थि । सो न फुल्लति । [प० ८.२ ] सो 'विसिट्ठाकिई काउं पुच्छिओ सत्थवाहेण- 'भो भो ! जाणसि किं फलोवायं?' तेण भणियं- 'जाणामि ।' पढियं च तओ रुक्खाउवेयं । तओ दंसिओ जाव विदिन्ना डो(डा)हलगा, फुल्लाविओ फलाविओ य । तुट्टो य सत्थवाहो गहिओ पुत्तत्तेणं । नीओ घरम्मि। मजिओ, कराविओ भोयण(ण)विहिं सिणेहेणं । बहुमाणेणं दियहा वचंति । अन्नया चिंतियं जिणयत्तेण - - * ७२ [७१-८१] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ५१ अहलाई [ता. १] दुरुडल्लियाई धम्म-ऽस्थ-कामरहियाई । जनकरहयाइँ गयजोवणस्स हियए खुडुकंति ॥ ७१ धर्मार्थ-काम-मोक्षाणां यस्यैकोऽपि न विद्यते । अजागलस्तनस्यव तस्य जन्म निरर्थकम् ॥ तम्हा तावऽम्हाणं धम्मो चिय नत्थि दाणरहियाणं । कामो अत्थेण विणा अत्थो दिन दीसए अम्हं ।। ७३ अत्थस्स उवाया [पुण ] दिसिगमण होइ चित्तकरणं च । नरावइ सेवाकुसलत्तणं] च माणप्पमाणेसु ॥ ७४ धाउचाओ मन्तं देवयआराहणं च केसि च । सायरतरणं तह रोहणम्मि विण्णाण वाणिजं ॥ नाणाविहं च कम्मं विज्झ(जा)सिप्पाइँ गरूवाई। अत्थस्स साहणाई अणिंदियाई च लोयस्मि ॥ ৩৭ एवं चिंतिऊणं भणिओ [सत्यवाहो]-'ताय! गच्छामि सिंघलदीवं । अग्नं च-[१० ९.१] जे चिय भमंति भमरा ते चिय पापंति सुरहिमयरंदं। मन्दपरिसकिराणं होइ रई लिम्बकुसुमेहि ॥ अकमागया वि लच्छी दीसइ भुयणम्मि साहसधणाण । साहसरहियाण पुणो निया वि लच्छी पराहुत्ता ।। ७८ गिरिमुद्धरंति पयरंति सायरं महियलं पि लंघति । तं नत्थि जए विस्थिण्णसाहसा जं न कुर्वति ॥ ७९ जिनदत्तस्य सिंहलदेशे प्रयाणम् । तो तेण वियाणियाहिप्पारण भणियं- 'एवं होउत्ति । संजत्तियं पवहणं । पउणीकया आढ(ड)त्तिया । गहियाई इतरतीरजोगाई विविहभंडाई । तओ भंडं घेत्तण कहाणयविसेसेण पत्ता सिंघलदीवं । आवासिया एकम्मि महापरे । तम्मि य सपुत्तो थेरी परिवसइ । सा य केरीसा सीसं पलियं पलित्तं( वलितं? )थाणंतर (थणंतरं) विगलिया मुहे देता। कंपति दो वि हत्था तह वि मणं(णे) जोवणं वहति ॥ चितियं जिणयत्तेण ऊसेण विणा विणु पाणिएण संजोयजुत्तिरहिएणं । एमेव कहवि जरधोइयाए निकारियं सीसं ॥ ८१ ८० " top- , 'सयपुत्ता' प्रती।

. जिनदत्तस्य सिंहलदेशे प्रयोणम् । [८२-८९ तं जि मुहल्लउ तं जि सिरु, ताई जि लोयणुलाई । म नाइ 'बिहीसी संचरइ, दिन्न पाउ जराए । ८२ भणिया जिणयत्तेण- 'जणाणी तुम मज्झ ।' इओ य तम्मि नयरे महारायकन्ना [प० ९,२] महावाहिगहिया । तीए य सरूवं-जो [ए]ईए आसन्नो सुयति सो य मरति । तओ परिचत्ता लोएहिं । राइणा कराविओ वाहिं पासाओ । पडिबर्दू च सई नयर 'एक्वणं सोयएणं गंतवं तीए समीवे ।' एवं वचइ कालो । जावागओ तीए थेरीए पुत्तस्स वारा(र)ओ। कहियं मझत्थेणं । तओ रोबिउं पयत्ता थेरी । दिहा जिणयत्तेण, पुच्छिया य। कहियं ताए । चिंतियं जिणयत्तेण । अवि य- सयलम्मि वि एत्थ जए ते पुरिसा जे परं न पत्थति । जे य पहु-मित्तकजे तणं व मन्नंति अप्पाणं ।। भद्दणतरु छ सुयणा फलरहिया जइ वि निम्मिया विहिणा। तह दि कुणंति जणाणं उपयारं नियसरीरेणं ।। .१८४ सो य(उ)वयार जु अगिलज, चिंति एगमणेणं । जो पुण कियति पडिक्कियति, रिणु छिज्जइ किं तेण ? ।। ८५ हुति परकजनिरया नियकजपरम्मुहा फुडं सुयणा । चंदो धवलेइ मही न कलंकं अत्तणो फुसति ।। ८६ . अन्नं च- - ह A जस्स न गैण्हंति गुणा सुयणा गोडीएँ रणमुहे सुहडा । नियजणणिजोवणुरणेण जाएण किं तेण ? ॥ तओ रुयमाणी भणिया जिणयत्तेणं - 'माए ! मा रुयसु, अहं पि ते पुत्तो। ता-अहं गच्छिस्सामि' ति । [प० १०.१] तीए भणियं - 'पुत्तसरिसो. तुम पि, तेण, मम ता दोण्ह अच्छीणं ता कवणं फोडेजा ? ।' तहा वि निबंधेणं बहुप्पयारं भणियं इच्छाविया तेण । तिणलंग्गम्मि समहिएण, ओसविंदुसमेण । जइ जसु लठभइ जीविएण, तो मुइयह अद्धेण ॥ तणलग्गम्मि समदिएण पवणाहयउदयबिंदुसरिसेण । जइ जीएणं विठप्पइ थिरो जसो किं न पञ्जत्तं ? | भणिया वुड्डा- 'करेह संपत्तीफलसमालहणाई।' तओ व्हाओ कयवलिकम्मो समालद्धो कुसुमकय""""माणो परिहियदिवंसुओ सबालंकारऽलंकिओ वसुणंद- खग्गवावडकरो विञ्जाहरकुमारो व पयट्टो नयरमज्झेणं । दिवो राइणा पासा- 'विभीषिका प्रती टिप्पणी। ८८ M । ९०-९२] द्वितीय जिनदत्ताख्यानम् । यहिएण नयरलोएण य । तओ राइणा पुच्छिओ आसन्नपरिवारो- 'भो ! को एस अउबरूवधरो ? भयवं कामदेवो कत्थ वा पत्थिओ? ति । तओ कहियं लोएहि-'कुमारिभवणे वासुगो त्ति । तओ चिन्तियं राइणा-'हा धिरत्थु ! मे जम्मस्स, धिरत्थु ! कन्नगाए, जेण ईइसा लोगदुल्लहा पुरिसा याजति । ता देव! [कहं ? ] तुमे एवंविहं रयणं उप्पाइयं ति । पढियं च- दो पुरिसे धरउ धरा अह प० १०.२] वा दोहिं पि धारिया धरणी । उवयारे जस्स मती उवयरियं जो न संफुसति ।। ९० अह वा भवियई मज्झ केणावि अउचपावफलेणं तेणं एवंविहा कन्नग त्ति पादुभूया। ता हे महाणुभाव ! अत्तणो महाणुभावेण रक्खिजउ अत्तणो सरीरं ति । तओ निरूविओ गच्छन्तो य बहुवेलं जाव अदरिसिणीहूओ । तओ गओ . राया बहुयाई अट्टदुहट्टाई चिंतमाणो जाव पत्तो सभवणं । तत्थ वि य तस्सेव रूवावयवमणुभावमाणो चिहति । सो वि पत्तो पासायं । चिंतियं च तेण-किं पुण एवं जं रायधूयासगासं सुचो मरति ? ता किं एस दिवपओगो ? किं वा एयाए चेव कण्णगाए को वि पओगो ? किं वा घरंगओ को वि.एस उपसग्गो ? अहवा जो होउ सो [हो ] उ । सहसा खयंकरीय' अणत्थदंडस्स अग्गला परमा। अवराहिण पि सहसा रक्खति अपमत्तया पुरिसं ॥ अप्रमत्त-सुसम्बद्ध-गुणदोपानुयायिनः । दिगो निरीक्षमाणस्य नास्ति जागरतो भयम् ।। ९२ ता अप्पमत्तेण मया अप्पा रक्खियबो, निरूवेमि किंचि उवाय, निरूवेमि घरं । तओ निरूवियं बाहिं गंतूण घरं जाव न किंचि दिटुं आसंकाथाम ति। तओ बीयभूमीए चंडिओ । तत्थ निरूविया दिवकण्णगा महावाहिगहिया । [५० ११.१] तओ आलत्ता तेण । सो वि य तीए । निसण्णो य तयासण्णे विर- इयपल्लंके । आढत्तो वोल्लावेउं । जाओ कुमारीए तस्सुवरि बहुमाणो । निन्दियं च अत्ताणं । आलावसंकहाहि प(य) ठियाई थेववेलं । आढत्तं कुमारेण कहाणयं महुराए हिययपल्हावणीए वायाए, जाव महावाही(हि)पीडियाए वि मणागं वयणमेयं कण्योहिं पलिस्सायमाणीए आगया निद्दा । कुमारेण आणियां हेट्ठाओ खोडी । मुक्का पल्लंके । पाउरिया पाउरणेण । थिओ अप्पणा अभित- रदीवे आयड्डियखन्गो खंभंतरिओ निरूवमाणो चउदिसं ति । जाव महतीए वेलाएं सुहपसुत्ताए कन्नगाए निवाइयमुहविवराए घोरमाणाय(ए) दिवाओ ३ 'सहसा खयंकरी एय' प्रती। • ९१ ܢ * २ कारखण्डः।

जिनदत्तस्य सिंहलराजकुमार्याः पाणिग्रहणम् । [९३] तणुयाओं वे जीहाओ पयंपमाणीओं । तओ जाया से आसंका, थिओ चेव संकमाणो, जाब दिलु मुहाओ निग्गच्छमाणं सप्पमुहं ति । तओ नायं- एयाओ सयासाओ भयं ति । जाय अवलोइरं आढत्तो पासेसु पन्नगो, न दिह्रो छाहि अंतरिओ जिणयत्तो । तओ ससंको नीसरि आढतो जाय निग्गओ सहो। अवयरिओ कुमारिपालकाओ | आरूढो कुमारपल्लंके । आढत्तो सिरपएसे किल दसि जाव, ताव करणदक्खयाए कुमारेण को अट्ठखंडाई पण्णगो । [प० ११.२] उपसंहरियं खग्गं । छुढो तीए चेव आभरणकरडियाए पन्नगी । ओसारिया खोडी । निसन्नो पल्लंके । परिसमाणियमहासमरभरो गहिओ वि(वी)सत्थिमाए । नयरयारजण यगेण य आणंदिओ बयणेणं । सा वि निग्गयवाही परमनिवुई(ई) गया सुविऊण वीसत्यविसिट्टमहुरगन्धवरवाऊरि- जमाणसवणविउद्धा । जाओ ससंभव(म?) मणम्मि तोसो । आइत्ता चिंतिउं- अहो किमेयं सहसा समुन्भृय ? जओ अयगओ मे बाही सरीराओ, जायं मे लहुयं उयरं, गहियाई उच्छाहेण अंगाई, सो महाणुभावो वि सत्थो चिट्ठति । ता एयस्स एस पहावो, न अन्नो एत्थ वियप्पो त्ति । ता पुच्छामि एयं 'किमेत्थ तत्तं ? ति । तओ सविणयं सबहुमाणं समहुरबयणं च पुच्छियं - 'सामि! किमयं ?' ति । कुमारेण भणियं- 'सामिणि! तुमं न जाणसि ?' कुमारीए भणियं- 'नाह! नायं मए, तह विय विसेसेण नाउमिच्छामि ।' कुमारेण भणियं- 'जड़ एयं (व) ता समलिगाए तत्तं अच्छइ, निरूवेह एयं ।' ततो ससंमंताए निरूबिया य तीए जाव सहसा 'सप्पो सप्पो' त्ति भणमाणीए मुक्का । तओ धीरविया कुमरेण - 'धीरा धीरा होहि, एस सो सरीद्रोहगो दुरायारो वाही, कओ विगयपाणो तुज्झ कल्लाणेहिं ।' कुमा [प० ११.१] रीए भणियं- 'कहं चिय?' तओ कहिओ वुत्तंतो । तं च सोऊण आणंदिया सुइरं हियएणं । कुमारीए बहुमण्णिओ- 'सामि ! को तुमं मोत्तूण अण्णो उवायकुसलो धीरो महाणुभावो परोक्यारव- च्छलो पडियन्ननिर' ति । जेण- हियए जाओ तत्येव वडिओ नेय पयडिओ लोए । यवसायपायघो [सुपुरिसाण लक्खिजति फलेहिं ।। ९३ कुमारेण भणियं- 'मुद्धे ! तुज्झ चेत्र - पुन्नप्पहावो' त्ति । तओ थियाई विसिट्ठकहाए थेवलं । - जिनदत्तस्य सिंहलराजकुमार्याः पाणिग्रहणम् । --- इओ य राइणा महाणुभारदसणु(गू)सुएण पेसिया गवेसगा-'भो भो ! गवेसह को वुत्तंतो तस्स महाणुभावस्स बट्टति ?” गया य ते । सुओ य जपंतार्ण १ प्रकम्पमत्यौ। २ छायाराम् दीपकपश्चाद्वर्तिनि तमसीत्यर्थः । ३ अपगतः । ४ करपिढकामाम् । [ [९४-९७] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ५५ . सद्दो । वद्धाविओ राया- 'जीवइ सो महाणुभावो।' तओ आगओ सतोसंराया। अभुडिओ कुमारेण । निसन्ना दो वि । पुच्छिओ य राइणा शरीरपउत्ती। दिहा य पहठ्ठलोयणा कुमारी तणूदरा य । तओ पुच्छिओ कुमारो- 'भो महाणुभाव ! सुहं वसिओ रयणीए तुम ?' कुमारेण भणियं-'तुम्ह पसाएण सुहं' ति । राइणा भणियं-'भो ! कुमारी अज सोहणच्छाया दीसति. ता नायं मए 'महा- णुभावो तुम. तुम्ह पहावेण एयं सच तहा वि कोउगेणं विसेसेणं जाणिलं इच्छामि, ता किमेयं ?' ति । कुमारेण भणियं - 'सामि! कुमारी पुच्छह ।' तओ [प० १२.२ ] पुच्छिया रायपुत्ती । कहिओ असेसवुत्तंतो तीए. दंसिया 'सामलिगा। तो आणदिओ राया । तओ बहुमन्निओ कुमारो-अहो ! छंदं जो अणुयत्तइ मम्म रक्खइ गुणा पयासेइ । सो नवरि माणुसाणं देवाण य वल्लहो होति ॥ ९४ तओ राइणा समइच्छिओ साहुकारेण । समादिटुं नयरे वद्धावणयं । आगओ पउरलोगो । पूइओ य साहुक्कारेण । चिंतियं कुमारीए । अवि य- वयणिज चिय मरण होइ कुसीलाण सयणमज्झम्मि । जं पुण मरणं सा कालपरिणई लोयसामण्णा ॥ ९५ अहं एएण विकमवलेण जिणेऊण गहिया, मज्ज्ञ पि एयं वजिय अण्णस्स पुरिसस्स निवित्ती । भणियं च- सो चिय कीरति मित्तो जो चिय पत्तम्मि वसणसमयम्मि । न हु होइ पराहुत्तो सेलसिलाघडियपुरिसो छ । ९६ राइणा दिणं पारिओसियं ति । पडिच्छियं किं पि सेसमे कुमारेण । परिक्खिऊण राइणा इंगियाई, नाऊण कुमारीहिययं जहा. 'पडिवन्नो कुमारीए कुमारो' । किं च- दिढे दइयम्मि जणे निहुयनिरंभंतहासओमीसं । अंतग्गओ वि नेहो नयणपलोए चिय कहेइ ॥ ..९७ ता एवं चेव उचियं । उत्तमो सवेसि पि एसो । ता ममावि एवं चेव उचियं' ति । तओ दिन्ना राइणा लोयपचक्खं कुमारी कुमारस्स । तेण वि काऊण बहुमाणं पडिच्छिया । संभोजिया य वेजेहिं जाव जाया पुणण्णवा । तओ पसत्थे[ हिं] तिहि-करण-मुहुत्तेहिं परिणीया य जहाविहवेणं । अच्छति [५० १३.१] पंचप्पयारं विसयसुहमणुहवंताणि जाव विणिइयं सत्थवाहसंतियं भंडं ति । चिंतियं जिणयत्तेण- १ करण्डिका। २ विनीतं दूरीकृतं विक्रीतमिति यावत् । ' * जिनदत्तस्य श्रेष्ठिप्रपन्लेन समुद्रपतनम् । [९८-१०२] नियमंडलं चयंता पडंति तुंगवणं न पाति । सयलजयो हसणीया हुँति नरा स्थिणय छ । .९८ जेण- किं ताएँ सिरीए पीवराऍ जा होइ अन्नदेसम्मि । जा य न मित्तेहिं समं जा य (जंच) अमित्तान पेच्छंति ।। ९९ पियमित्तविरहियाणं जा लच्छी होइ अण्णदेसम्मि । अचंतसुंदरा वि हुन कुणइ मणनिधुई तह नि । १०० तओ विसजाविया राहणो कण्णगा एकवीसकोडीमोल्लालंकारेणालंकियदे- हा। पूजिऊण कुमार, दाऊण य बहुयं दत्वं, दासचेडीजुयलयं च पेसियं । कुमा- रेण वि कया सा जिणधम्मपरायणा । दंसियं साहुणिनेवच्छं । तओ पुच्छिय महारायं जणणिं च आरोवियसयलदवो सपरिवारो चडिओ कुमारो वणिययो- हित्थे । दिण्णो य अग्यो । पुणदसणं भणियं भणिय नियत्तो राया। जिनदत्तस्य श्रेष्ठिप्रपञ्चेन समुद्रपतनम् । इयरेहि पि वाहियं जाणं । जाव पत्तं समुद्दमझे, ताव चंचलत्तणओ इंदियाणं, अनिरूवियकारित्तणओ विसयाणं, उबलुद्धो रायधृयाए उरि सेट्ठी । चिंतिय च तेणं-जाव एस जीवए न ताव मं एया इच्छइ ति, ता उवाएण वावाएमि त्ति । तओ भिन्ना नियपुरिसा- 'जइ कोइ वक्खरो पडति ता मा उत्तारेसह तुम्हे, महन्धो भारमोल्लो वि।' तेहि भणियं- एवं' ति । तओ पत्तियं किंचि महाघमोल्लं भंडं ति । हाहारवो को। तओ भणिया कुमारेण [प० १३.२]- 'भो भो आडत्तिया ! उत्तरउ कोवि ।' तीए (तेहिं) भणियं- 'कोऽभिपलियाए चियाए अत्ताणयं खिवति ?' कुमारेण भणियं- 'अहं ओयरामि, ओयारेह वरत्तं ।' तओ ओयारिओ वरत्ताए । छिन्ना असिधेणुए वरत्ता सेटिणा । गओ महावेगेण वोहित्थो थेवं भूमिभागं । आढत्ता उवलभेउं रायधूया । अक्खिओ वुत्ततो- 'मया एसो वावाइओ' ति । तीए भणियं- 'तुम्भे चेव पहाणा एत्थ । किंच- जं जंपति सुपुरिसा तं चिय पमुहे करेंति पडियन्नं । स्यणायर व बेला कालेण विजं न लंघति ।। अन्नं च- पडिवन्नं जं च कुलुग्गएहि, तं जमह विन वीसरह । सव्भाउ समप्पड़ तइय पर; जइयहं जीविउ नीसरह ।। १०२ + १ पुनर्दर्शन देयम् इत्येवंरूपां भणिति भणित्वा । २रहसि भणिताः। है १०३-११५] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानमें । . 7 ता तुमं ससुरो, अकरणीयं च मिणं सुकुलजायमहिलाणं । भणियं सेटिणा- सामिणि! सुण विष्णत्तिं दासो हं पाययाण ते निचं । तुज्झ चलणप्पसाएण देवि! मह जीवियं होजा ॥ १०३ जाणामि अहमकजं तह वि य मे वस्महो अहिमवेति । वामहसरपहा( पह ? )रजजरेण लजा मए चत्ता ।। १०४ ता मे कुणसु पसायं सुरयं अणुहवसु ता तुम सययं । पायाण निचकालं सुस्सूसकरा (रो?) [तुहं ? ] होह (?)॥१०५ अस्थि य सुती पुराणे पंचहि पंडवेहि दोसती भुत्ता । जाओ रहदीसाओ[प० १४.१ ] सा जाय सहस्सई नाम (2) १०६ भणियं च ताए- MA - पावो पुणो इमो धम्मो (2) जइ तुम्भं एरिसाइ बद्दति । ससुरो सुहाहि सम अहिरमति अहो अमज्जायं ।। पुणरवि भणियं- अहह कह ताण सोक्खं न साहसं साहसेकरूयाण । परिणामविरस[ मइ वाहिराण विमुहं मणं जाणं ॥ १०८ जाण परजुवइमणहरभमुहाधणुमोकलोयणसरेहिं । सीलकवयं न भिन्नं नमो नमो ताण पुरिसाण ।। १०९ माय व परकलत्तं जो मन्नइ कंचणं कयारसमं । जीवेसु य कुणइ दयं सो पुरिसो जंगमं तित्थं ।। ११० लजिजइ जेण जणे मइलिजइ नियकुलकमो जेण । कंठहिएण जीए मा सुंदर! तं कुणिजासु ।। १११ जइ वि अहं परिचत्ता सुइणे वि अलंघिया परनरेणं । नत्थि महं अन्नवयं मोत्तूण पव्वयाभावं ॥ ११२ हा हियय! किं विसूरसि रूपं दह्ण परकलत्ताणं। पावेण नवरि लिप्पसि पावं पाविहसि तं न [पुणो ?] ॥ ११३ अवि चलइ तियससेलो पायालपवद्धदरमूलो वि । न वि चलइ सईण मणं मणयं पि हु मरणकालम्मि॥ ११४ मोत्तूण निययनाहं अन्नं नेच्छामि ताव सुइणे वि । आवइपडिया वि दढं रयणिकरं महइ किं नलिणी ।। ११५ जि० द.८ जिनदत्तस्य श्रेष्टिप्रपञ्चेन समुद्भपतनम् । [११६-१२५] - अन्नं च- सीहह केसरु सइहि उरु, [प० १४.२] सरणागउ सुहडस्स । मणि मत्थइ आसीविसह, न वि छिप्पति अमुयस्स ।। ११६ ता मा एवंविहं भणेह, बप्पतुल्लो तुमं । तहा वि लग्गो निवन्धेण । पुणो वि भणइ- ताव पुरिसो त्ति [बुचति ? ] जाव य सीलम्मि संजुओ होइ । सीलेण विप्पमुक्को तणाउ लहुयत्तणमुवेति ॥ ११७ देवेहिं परिगरिओ जइ वि समो होइ भरहनाहेण । तह वि अकित्तिं पावइ पुरिसो परनारिसंगेण ।। ११८ नियकित्तिविणासेणं जं सोक्खं होइ होउ किं तेण । लव्भति पुणो वि सोक्ख कित्ती पुण मइलिया कत्तो।। ११९ तीए वि चिंतियं-विसयाभिभूयो एस । मोहमहग्गहगहिओ चम्महबाणेहिँ वाधियसरीरो । सुरयग्गहाभिभूओ जायइ निचेयणो पुरिसो।। १२० न गणेड पच्चवार्य धम्मं न सुणेति उज्झए लज्जं । विसथविमोहियहियओ मन्नइ सुन्नं व अप्पाणं ।। १२१ अयसं च सवलोए अत्थविणासं च जीयनासं च । जाणतो वि न जाणति परदाररतिप्पिओ पुरिसो।। १२२ जणणि-जणयाण सुकयं न गणेन्ति य मित्त-बंधु-सामीणं । विसयविसमोहियमणा पुरिसा परलोयमग्गं च ।। १२३ तीए पुणो पढियं- जे किर वि रक्खगा ते विलंपगा कत्थ रक्खि सका। जस्थ जलं पि पलित्तं [प० १५. १]भण सरणं कं पवजामि ॥ १२४ ता एएण कयमकर्ज, ता कयाइ 'अन्नं पि कुणयति सुमरिया रायकन्नगाए नीती- माधुर्यं प्रमदाजने सुललितं दाक्षिण्यमायें जने, शौर्य शत्रुषु मार्दवं गुरुजने धर्मिष्ठता साधुषु । मर्मज्ञेप्यनुवर्तनं बहुविधं मानं जने गविते, शाठ्यं पापजने नरस्य कथितं प्रर्याप्तमष्टौ गुणाः ।। १२५ . -- [१२६-१३०] . द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ता काऊण साढं छम्मेण केणावि ओयरेयवं । ततो बहुविहं आलोइऊण भणियं-'ता जइ एवं तुह निबंधो, को तुमं मोत्तूण मम सरणं ? किंतु पडि- क्वसु जाव छम्मासं, जाव तस्सेव नामेण करणगाई करेमि । तओ तेण भणि- यं- 'एवं ति । इओ य उत्तरदिणेसु पयडियं तीए पुप्फवइत्तणं । ताव पत्तो तीरं वोहित्थो । उत्तरिया य समुदाओ। आढत्तं वद्धावणयं जाव गओ सेट्ठी कोसिल्लियादि घेत्तूण राइणो दसणत्थं । दिन्नं च कम्माराणं पि य नियनियं तओ दुवं । पमत्तमत्ताणं सहाण वि न्हाणच्छलेण निययदासचेडीसहिया निययाहरण पहाणयरं च महारायदिन्नं दविणं च घेत्तूण निग्गया सणियसणियं । गया गाम- तरं । दिवो तत्थ आवासिओ सत्थो । ठिया [प० १५. २ ] तत्थ सत्थवाह पुच्छिय । पयट्टा तेण सम, जाव पत्ता चंपं ति । जाव कम्मधम्मसंजोएण दिहा विहरमाणसाहुणीओ । तओ ताओ पेच्छिऊण चिंतियं-एयाओ ताओ जाण संतियं नेवच्छं अजउत्तेण दंसियं आसि, बहुमयाओ अजउत्तरस, ता एयाण सगासं वच्चामि । तओ गया ताण पिट्ठओ । काऊण य निसीहियं पविट्ठा पडि- स्सयम्मि । इओ य तत्थ तीए विमलमतीए सुओ निसीहियासहो । तओ ससं- भताए सागयं निसीहियाए उडिया । दिवा य अउज्वलावण्णधारिणी जक्खिणि व पडिहारीहिं समेया । गहियं चेडीहिं किलप्पलंय(१) दिन्नाई आसणाई । तीए वि बंदियाओ साहुणीओ । कयं वंदणयं साविगाए । निसन्नाओ, पमदियाओ जंघाओ पुच्छिया सरीरपउत्ती । तओ समासस्था समाणा पुच्छिया विमलमतीए- 'कओ तुम्हेहिं ? ति । तीए वि सया( वा )हमंथरवयणाए भणियं- 'पियसहि ! महल्ला कह' त्ति, वयंसि! जत्तियमेत्तो राओ संतावो होति तत्तिओ चेव । उज्झियरायं न हुकुंकुम पि ताविजइ जणेण ॥ [ ५० १६. १1१२६ कम्ममओ संसारो कम्मं पुण नेहवंधणं जाण । नेहनियलेण वद्धा भमंति भवसायरे जीवा ॥ १२७ इन्दत्तं पत्तस्स वि जय(ण ?)स्स विसएसु नत्थि संतोसो। अणुसरिसपरियणस्स वि जस्स सहीणा सोक्खाई॥ १२८ विषस्य विषयाणां च, दूरमत्यन्तमन्तरम् । उपभुक्तं विषं हन्ति, विषयाः स्मरणादपि ॥ १२९ एवं सुणिऊण समासासिया विमलमतीए-एवंविहो एस संसारो । जओ सइ रोग-सोग-पिय-विप्पयोग-बहुदुक्खजलणसंतत्ते । नडपेच्छणयसमाको संसारे रे सुहं कत्तो॥ । १३० 1 . - ६० जिनदत्तस्य श्रेष्ठिप्रपञ्चेन समुद्रपतनम् । [१३१-१३८] दीणत्त दुहसयाई सोगो मणसंतावया, सत्तृण समागमो दारिद उव्वेवया, पुत्वजियवसएण एए होति अविराहया । संसारम्मि अणंते जाइ-जरा-मरण - रोगपउरम्मि । मणुयाणं पि य पियसहि ! एयाइँ हवंति दुक्खाई ।। संगलति पुणो वियलति पुणो वि संगलति वियलणं होति । पुरिसाणं पि य तच्चिय धणरिद्धी चंदजोण्ह छ । १३२ मणुयाणं ज(जि?)यलोए अन्नाण वि एत्थ किं तुह अउवं ?। संसारम्मि अणते न(त?)न्नत्थि च्छेरयं किं पि॥[प० १६.२ ११३३ ता सहि! चय उवयं संसारासारय चियाणंती। जिणवयणभावियाणं न होंति उच्वेवया पायं ॥ १३४ जं एइ अवसरेणं अणुपरिवाडी मुहं व दुक्खं वा । तं सहह अदीणमणा जाव पसाय विही कुणति ॥ वारिगमायं सच्छन्दगामिणी अन्नमन्नमणुरत्ता । नारि व चलसहावा चिंता परिसं विणासेह ॥ चिन्ता डहति सरीरं डहति अणाहत्तणं परविएसे । इहह य अभक्खाणं उहइ अकजं कर्य पच्छा ।। १३७ पुणो वि भणियं- विणओ वेयावचं सज्झायं निचमेव कुणमाणी । धम्मज्झाणोवगया चिट्ट तुम निचकालं पि ।। १३८ एवं समासासिया, कहिओ असेसवुत्तं तो] अत्तणो वि, कहिया भत्तुणो गुणा, कहियं च सरीरसंठाणं । तओ से जाव बोहित्थे वि य एस मे व (2) भत्तारो। जाव वण्णेण सामो, तओ विण्णायं 'अण्णो को वि एस जओ अयोगरयणभरिया वसुन्धरा । तओ तीए पुणो वि समासासिय कहिओ य अत्तणो वुत्तो । मज्झ वि एवंविहं समालं( णं ? ) जायं । जेण समाणदुक्खा तुमं मम, समाणसाविया य, ता तुमं मम भइणी । पडिच्छामि चेव एत्थ ठियाओ कइचि परिसाणि । पुण सरिसाओ चेव कुसलाणुहाणं काहामो । [प० १७१] नीया य सगिहं । कयं पहाणाइयं कम्मं, अच्छंति य जिणाययणे सुस्सस(सं) कुणमाणीओ पढंतीओ वायंतीओ य । कुणइ य अणवरयं महापूयं जिणाण सिरिमती पयच्छइ य साहुणीणं फायदाणाई । एवं च ताव एवं । इओ य सो जिणयत्तो उन्बुड्डो समाणो पेच्छिय विगयवोहित्थं पएसं आढत्तो वाहाहि तरिडं। पावियं च तेण फलहयं । तं च केरिसं १ - . [१३९-१४५] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ६१ कोमलदइयालिंगणफाससुहासायजायसोक्खाहिं। वाहाहि तेण फलहं अवगूढं दइयदेहं व ॥ १३९ कहिंचि जंघाहिं कहिंचि कडीओ कहिंचि पट्टीओ कहिंचि वाहाहि, एवं अविसाइणो तरंतस्स समुदं । एवं च ताव एवं । जिनदत्तस्य अङ्गारवत्याः पाणिग्रहणम् - इओ य वेयड्डपबए दाहिणप बसेडीए असोयसिरि(री) विजाहरचकवट्टी। तस्स अंगारिणी नाम धूया । सा य अणोवमा रूवेणं कलाहिं य । न य इच्छइ सामन्नपुरिसं ति । दसिया य सवे विजाहरकुमारा । न य एगो वि से चित्तं रमइ ति । तओ पेसिया दिसोदिसि विजाहरा पुरिसरयणअन्नेसणानिमित्तं । तओ हिंडतेहिं दोहि विजाहरेहिं दिवो जिणयत्तो महुमहो' इव समुई तरतो । तओ चिंतियं को पुण एस समुदं वाहाहिं तरइ ? आसन्नेहि होऊण निरूविओ रूवेण कामदेवो व, वीरो व [प० १७.२] धीरिमाए । तओ भणियं परोप्परं- 'भो भो ! पिच्छ पिच्छ, अच्छरियं ईईसा रूवसंपया होऊण केरिसं अवत्थं पत्तो?" ति। परिहरिय साहुसाई(हसाई ?) जुत्तिविह(हा)णाइ जाइँ लोयस्स । कमाई मणोहरवाहिराइँ वीरा समाणति ॥ १४० अवि य-गरुय चिय गराए भीसणे वि मुज्झति नवर बहुवीरा । सूरो विडप्पगहिओ वि तह वि जोण्हं पयासेइ ।। १४१ जो विसमे वि [य?] कजे कजारंभ न मुंचए धीरो। अहिसारिय व लच्छी निवडइ वच्छत्थले तस्स ॥ १४२ जइ होइ निरारंभो वयंस लच्छी पमुंचए हरी वि। फरिओ वि य आरंभो लच्छी पयटोसिया हिट्ठी ।। १४३ तं किं पि कम्मरयणं धीरा वरसं(विरचं)ति साहससहाया । जे बंभ-हरि-हराण वि लग्गइ चित्ते चमुक्कारो । १४४ तओ तेहि भणियं विजाहरेहिं परोप्पर-पेच्छामो अन्तरसत्तं ति । तओ हकिओ एकेण विजाहरेण जिणयत्तो । जिणयत्तो वि एगेण हत्थैण तरिउमा- ढत्तो, अवरो लाइओ कुरियाए मुट्ठीए- भो भो! आगच्छह किं मे वाहिं सुन्नपोकाराहि ? मा [मा] जाणह तुंगतोण पुरिसाण होइ सोंडीर। मडहो वि[य] मइंदो करिवराण कुंभत्थल दलइ ॥ १४५ १ अविषादवतः। २ कृष्णः। १ . - ६२ जिनदत्तस्य अङ्गारवत्याः पाणिग्रहणम् । [१४६-१४९] इयरेहि चिंतियं-अहो - सहाणुभावया एयस्स । भणियं च-'मा अम्हाणं उपरि कोवं करेह, एवं परिक्खणत्थमेव कयं तुम्ह । अम्हेहिं ! प० १८.१] गवेस- यंतेहिं तुमं दिडो, न य तुम्हमंतरेण पुरिसरयणं अस्थि अण्णं, ता कुण पसायं, देह आएसं जेण उत्तारिमो ।' कुमारेण भणियं- 'अहं उत्तरामि सयमेव । अण्णो कह पत्थिजइ हियए माणं समुन्वहंतेणं । सुरए वि पियामुहचुंबणस्स अब्भत्थणा हलुई ।। १४६ तहा वि जइ निवन्धो ता एह । तओ उत्तारिओ तेहिं । नीओ महुरज- लासन, कयं अंगपक्वालणं, अप्पियाणि दिव्ववत्थाणि, नीओ असोगसि- रिसगासं । विम्हिओ रूयाइसयदंसणेणं चकवट्टी, हरिसिओ हियएणं, पुजिया विजाहरा । सा वि अंगारमई तं पेच्छिऊण लद्धावसरेण गलेण गहिया मयणेणं, आढत्ता मयणवियारे काउंति । अवि य- न जलंति न धगधगंति न सिमिसिमंति न मुयंति धूमवट्टीओ। अंगाई माइ पियविरहियं इन्हि हुयाइ डझ(झ)ति ।। १४७ नीसाससरसदोवल्लिमाए नचइ नडो व हयलोओ। विरहे मरणेण विणा सणेहरेहा न निविडई ।। १४८ तओ आणंदेण दिण्णा तस्स । परिणीया य तेणं । आगासगामिणीए विजाए आगच्छति(अच्छंति ?) य विसयसुहमणुहवंताई । अइसंधिया विजाहरा परक्कमकलाहि । दिण्णाओ विजाओ असोगसिरेण(रिणा!) । दसिउं यउथुउ- वास (१) गायत्तणं जिणयत्तेणं । कुणइ य धम्मकहा। अंगा [प० १८.२ ] रमइ(ई)ए नियडिवजए दवड, तग्गोहंसए(१) सासयाई जिणाययणाई । ताव भणियं कुमारेणं- 'सुयणु ! वुद्धो अम्हाण कुल परंपरागओ देवो, तहा वि तुज्झ नेहेणं पडिवन्नो मए एस, गहिओ धम्मो ।' तओ जाओ विसेसओ तीए तस्स उपरि पडिबंधो । अण्णया समुद्दवेड्याभिमुहं गच्छंतेणं दिहाओ नियभारियाओ। "एगत्थ मिलियाओ' ति गहिओ हरिसेणं । उ(न?) संभासियाओ तेर्ण । चिंतियं च जिणयत्तेणं- सो मित्तो सो सयणो सो च्चिय परमत्थवन्धवो होइ । जो जिणवराण आणा धरेइ माल व सीसेणं ।। १४९ तओ भणिया अंगारमई- 'भद्दे ! बच्चामो सायरं ति । तओ चलियाई पुप्फविमाणरूढाई वसंतपुराहिमुहं ति । बट्टए मज्झरत्तं । पत्ताई चंपं । तओ भणियं जिणयत्तेणं- 'एत्थ अवयरिय सुयामो थेवलं । तीए भणियं- 'एवं' १ 'परककमलाहि' इति प्रती । है ।

[१५०-१६२] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ६२ ति । तओ अवयरियाई जत्थ ताओ अच्छति । तो [तेण] वि भणिया अंगारमई - 'अहं सुयामि, तुमं पि जागरमाणी चिह।' तीए भणियं- 'एवं' ति । तओ पसुतओ थेबवेल ति । उडिओ, भणिया व अंगारमई - 'भद्दे ! सुयसु थेबवेलं, अहं अच्छामि ।' तओ पसुत्ता। जिणयत्तो वि न(त) पसुत्ति परिचइय अवगओ। पक्खित्ता गुलिया जंघाहिं । जाओ वामणो । सा उट्ठिया संता सहसा अपेच्छमाणी रोविउमाढत्ता । किह ? जं कइयवेण [प० १९.१]कीरइ चाईं विणयं च दाणधम्मो य । दासो कजसमुल्लो नेहेण विणा विसंवयइ ।। १५० सम्भावनेहरहिओ जइ वि नरो देइ धणस्स कोडि पि । तह वि न करेइ पीई(ई) तिसियस्स महासमुद्दो छ । १५१ जं जम्मह वि न चिंतियं, सुविणंतरण मणेण । सज्जणविहडण पियविरहु, तं विहि करइ खणेण ।। १५२ अक्कंदंती कलुणं मोमयरोननिय (सोयभरोनमिय ?) मउलियच्छिजुया । अणवस्यवाहसलिलुच्छलंतधोयंतगंडयला ॥ १५३ आसासिज्जइ चक्को जलगयपडिविंवदंसणसुहेण । तं पि हरति तरंगा पिच्छह निउणत्तणं विहिणो॥ १५४. सा ई(पी)ई सो पणओ अणुराओ तारिसा(सो) मम पियस्स | हा जह खणेण झीणो धिरत्थु संसारवासस्स ।। १५५ हा नाह ! कत्थऽसि या(ग)ओ, एगुम(एगं अ)डवीए उज्झिऊण ममं । सा पीई सो पणओ सणु(सो अणु )राओ कहिं बु(तु)ज्झ ? ॥ १५६ हा च(द)इंय ! सुसामिय! गुणनिहाण ! हा जीयनाह ! ति(?) । कत्थ गओ कत्थ गओ में मोत्तुं णिकियं(क) रण्णे ।। १५७ आणेउं नयराओ रपणे मोत्तण एकियं रहई । मा दइय! बच्चसु तुम अहव घरं चेव मे(मं?) नेस । १५८ ता जह तुम परोक्खे पडिही मे अयसपवओ उवरि । चुण्णतो हियय [प० १९.२] धरं जुण्णदुगं विजपुंजो व ॥ १५९ गु(तु)ह दोसर्स महायस्स(स)! थेवस्स वि एत्थ एथि(णस्थि!) संबंधो । अइ दारुणाण सामिय! मह दोसो पुचकम्माण ॥ १६० अहवा वि अन्नजम्मे घेत्तण वयं पुणो य मे भग्गं । तस्स उदएण एयं दुक्खं अइदारुणं जायं ।। १६१ अहवा पउमसरत्थं चक्काण जुयं सुपाएसंजुयं भिन्नं (2) पावए परो, तस्स फलं आगयं विउलं (१) ॥ १६२ , .

४ जिनदत्तस्य अङ्गारवत्याः पाणिग्रहणम् । [१६३-१७३] किंवा वि कमलसंडे विओइयं हंसजुवलयं पुर्वि । अइमिमि(निग्घिोणाएँ संपइ तस्स दलं च मोत्तई (2) ॥ १६३ अहवा किमिहारने निरस्थय विलविलेण एएण। किं पुण अणुहवितवं जं पुवकयं मए कम्मं ।। जइ पइससि पायालं महासमुदं च लंपिमो जइ नि । मेरुम्मि आल्हामो तहवि कयंतो पलोएइ ।। १६५ पुणो पढियं अंगारमईए - सुर-मणुयरिद्धिसंपय-बंधव-धण-रयण-कणयपरिभोगा । लायण्णा-रूय-जोयण-बलं च जीयं चापिचाई॥ १६६ विसयाणं सिवियाणं सुट्ठ वि प[उ]राण हियय [प० २०.१ Jहारीणं । अयच्छ(पत्थ)भोयणाणं परिणामो दारुणो होइ ।। १६७ अइबल्लहम्मि रोसो माणो ईसा य तामसो होइ। पियमूलियं च दुक्खं अलाहि अम्हं पियजणेण ।। १६८ सुओं अमितरत्थाहिं विमलमइ-सिरिमईहि सहो । निग्गयाओ ताओ 'हा किमयं?" ति । तीय वि उग्याडिए समाणे दिर्द वीयरागाण देहरयणं । 'हा मिच्छा दुक्कड' ति कुणमाणीए उपसंहरियं विमाणं । पविट्ठा निसीहियं कुषमाणी । बंदिया देवा । पुच्छिया य बुत्तो ताहि । कहिओ जहाविहो अवगओ सिरिम[६]ए मम भत्तार त्ति जाव कहियं ईईसो त्ति, मम उवरि पडिबंधो आसि जेण कुलकमागयं पि वुद्धधम्म परिचय पडिबन्नो जिणधम्मो त्ति । संपयं पुण एवंविहं कयं ति परिचझ्य गओ त्ति । पुणो वि पढियं अंगारमईए- अचंतमणहरस्स वि सहि दोसा उवरि दड्डपेम्मस्स । जंतणतणुएण विविपि(पि)एण गिरिस[५० २०२.]निहं दुक्खं ।। १६९ असरिसजणम्मि नेहो जइ कीरइ कहवि विहिनिओएण । नवनलिणीदलठियपाणिय व किं सो थिरो होइ ।। १७० जो वडइ दुजणो सजणो य कहकह वि जइ सुलग्गेणं । तो तक्षणं विरजइ तावेण हलिद्दरागो छ। १७१ सम्भावनेहमइए रत्ते रचिजा त्ति रमणीयं । अणहियए पुणु हिययं जं दिजइ तं जणो हसइ । १७२ जो पुण सिणेहस( सं ? )ताणमलणपायडियविप्पिओ निसय(१)। यम्मिकरेतो (१) पणयं भूयाणं वायए बंसो।। - [ १७४-१७५] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ६५ ता एवं विहा नेहा पुरिसाणं । सिरिमईए भणियं- किं काही सो पुरिसो सवस्थामेसु उज्जमंतो वि । पुचि(वि) कयंतमल्लेण जस्स वग्गाइ (वंगाई ?)भग्गाई॥ १७४ नणु सो महासावओ आसि, जेण अहं पि साविगा कय त्ति । ता अन्नो को वि एस, जेण अणेयरूयभरिया वसुंधरा ।' तओ परिसंथवाणिया ताए कहिओ निययवृत्तंतो। भणिया ताहि - 'साहम्मिणी समाणदुक्खा य, ता भगिणी तुम अम्हाण, अच्छामो ताव एत्थ, पडिच्छामो कयवयदियहे, पुणो कुसलाणुट्ठाणं काहामो। अन्नं च- पियविप्पओगमइयं कोवसमुत्थं व परिहववासवो( वसं वा?)। जे चिय सहति दुक्खं सुहाइँ ते [प० २१.१] चेव पार्वति ॥ १७५ ता एत्येव द्विया चेव पडिगा(च्छा)हि ताव, एगागिणीए कुलहरगमणं न बहुमयं' ति । तीए भणियं- 'एवं' ति । ~ जिनदत्तस्य वामनकरूपेण खचरितकथनम् ।- तओ सो वि जिणयत्तो अणेगवयंसयपरिवारिओ गायमाणो य कहाणयाई कहेमाणो चिहइ जाव को सबो नयरलोओ हयहियओ । गया राइणो बत्ता । हकारिओ राइणा, दिणं च से जीवणं, अच्छए य राहणो सयासे गंधवाइवि- णोएण । जाया य नयरे वत्ता राइणो सयासे- भो! एत्थ नयरे तिनि सोया- सिणीओ अपडिरूवदसणाओ सिरि-हिरि-लच्छीणं उपहमाणीओ उ(रू ?)यं अच्छंति, न ताओ को वि देवो विहसाविउं बोलाविउंवा सकाइ । राइणा भणियं- 'अणेग- रयणभरिया नयरी।' एत्थंतरम्मि जिणयत्तेण भणियं- 'भो भो! एवंविहाओ तुम्मे जेण माणुसमेत्तेसु एवं एयविहासि(हि ?)गार आरोवेह ।' रायलोगेहि भणियं- 'एवंविहाओ चेव ताओ ।' तओ तेण भणियं- 'भो भो ! पेच्छंतु भवन्तो, पेसउ अप्पयारए पुंसंरा(पुरिसे?)य राया जेण ताण पुरओ वोल्लावेमि सा(ताओ?)। तओ राइणा पेसिया पहाणपुरिसा। जिणयत्तेण वि निययवस(य)सया भणिया-'तत्थ गया में कहाणयं पुच्छे । प० २१. २] जह । एवं ति । पुणो वि भणिया- 'चरियं कप्पियं?' ति चरियं पुच्छेजह । भपिऊण गया तत्थ। ताओ विचं(चिट्ठ)ति । आढतो जिणयत्तो खलियारे- 'भो भो वा[म]णय! ता किं पि कहाणयं कहेहि, जाव राउले वेला भवइ । तेण भणियं- 'भो! ताव किं चरियं कहामो अहो कप्पियं" इयरेहि भणियं- 'चरियं ति । तओ आढत्तं चरियं अत्तणो, आवल्लप्पमीई कहिउँ जाव गओ चंप, उजाणा निग्गओ य पणट्ठो । तओ १ आबाल्यप्रभृतिकथितम् । - जि० द०९ जिनदत्तस्य 'चम्पाराजपुत्र्याः पाणिग्रहणम् । [१७४-१७५ ] भणिय तेहि-'उस्स( स्वर वट्टए, अइकमइ य राउले वेला, गच्छामो ताव ।' तओ विमलमईए संजायपचयाए सहसा भणियो वामणगो- 'भो वामणग! तो पुण कहि गो? ति, ता कहसु भणार्ग सोहणयं ति ।' चामणगेण भणियं-'किं तुज्ज्ञ गच्छए हत्थाओ? मम राउले बेला उबग- च्छइ ।' तओ गओ। वीयदियहम्मि आगओ। पुणो भणियं वयंसएहिं तहब जाव आढतो अत्तणो चेव यवलंभोओ (2) जाब समुद्दपडणं ति । तओ वीवाए तहेव सहासं जंपियं ति । तइयदियहे चंपगमणपजन्तं कहियं । तओ तइयाए तहेव सहासं जंपियं ति । तओ तहेव बहु(पण्ड)चरं [५० २२.१] दाऊण अवगओ । कहिया राइको बत्ता। विम्हिओ राया। पूइओ बामणगो। जिनदत्तस्य चम्पाराजपुत्र्याः पाणिग्रहणम् ।- इओ य छुट्टो रायहत्थी, गओ उम्मूलिय संभो, भंजमाणो घराई, विणा- सेमाणो लोगअट्टारिउ त्ति । निवेइयं राइणो । दवाविओ राणा पडहगो- 'भो भो ! जो हत्थी गिण्हइ तस्स रजं दिजइ दिक्करिगा य ।' एवं हिंडेमाणो छित्तो पडहगो चावणगेण । धाविओ गयाभिमुहं । हकारिओ हत्थी, नियसिकाए नियत्तो वेगेण । तओ महंत चेव वेलं खेलाविओ हत्थी, करणदक्खयाए गहिओ त्ति । अहालिओ कुंभे, आढत्तं गवाव(गंधवं ?), ठिओ निचलकुणो (कण्णो ?), लोगेहिं [कओ] साहुकारो । आणीओ य हत्थी आलाणखभं । आरोविओ मिठो, अंदुझ्यओ । गओ रायसगासं । जाओ राया चिंताबरो न याणिमो किं पिक (करि?) हामो, मया एवं पडिवणं । एसो अणण्णसरीरो विण्णाणं च एवंविहं जेण हत्थी अकंतो त्ति ! ता एएण कि (के) णावि पच्छण्णरूविणा सिद्धउत्तेण होयत्वं ति । एयं चिंतिउं भपिओ कुमारो- 'भो! नाओ मए तुम जहा 'पच्छन्नरूवधारी को वि सिद्धउत्तो तुम ति तो संपयं उपसंहर एय; जेण महया विभूईए करेमो विवाहो, केण वा पओगेण एवं परिवकं (तणं ?) ति एवं च कोउयं [प. २२ २ ] मम फेडेह, अहं गुरू तुज्झ, अणइक्कमणीयक्यणो हबति गुरू । तओ 'अहो हं नाओ एएणं' [ति चिंतेऊणं ? ] सविणयं कहिओ सबो वुत्तंतो जिणयत्तेण- 'एयाओ मम भारियाओ भवन्ति ता हक्कारेह ताओ, जेण ताण पुरओ फेडेमि एवं रू' ति । तओ पेसिया महंतया ताण सयासे । भणि- याओ- 'राया भणइ तुम्हं भत्ता आगओ ता आगच्छह एत्तियं भूमिः पच्चिहा- णह (पच्चहिण्णाह ?) त्ति । तओ ताओ सपरिवाराओ समहल्लगाओ आगया- ओ। दिनाई आसणाई । भणियाओ राणा- 'भयवतीओ! एस वामणगो एयं भणति 'मम एयाओ भारियाओ हवंति' ता एत्थ पमाणं तुम्हे ।' ताहि भणियं- ६७ [१७६] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । 'जाणेइ अम्ह भत्तुणो चरियाई, न उण एस' ति । तओ फेडिया जिणयत्तेण एगा गुलिया । अवगयं से वामणत्तणयं । जायं सिरिमति-अंगारमती [णं] पञ्चभिन्नाणं । उद्वियाओ ससंभंताओ, निवडियाओ चलणेसु । भणियं च- 'सामि ! अम्ह एस भत्तारो।' तओ हरिसिओ राया। समवसरियाओ कुमा- रीओ पडिवन्नाओ तेणं । निसण्णाओ तस्सासण्णे। विमलसतीए भणियं - 'ममावि भत्तुणो घडइ सबमेयस्स. सत्ति (किंतु?) वयोण विसंवओ' ति । तओ कहिओ वुत्तंतो । समप्पिया सिरिमती-विमलमतीओ राइणा (णो)। उप्पइयाई दो वि [प० २३.१] जिणयत्तो अंगारवती आगासेणं वेयर्ल्ड । कहिओ वुत्ततो असोग- सिरिणो अंगारवतीए।ता संस(प?)यं फेडेह एस(य)वन्नपरावत्तं । ता पच्चक्खी हो (९) ओ । तओ हरिसवसुभिन्नपुलइओ उडिओ आसणाओ। पयट्टो पहाणप- रियणसमेओ । सिंघलनयराओ मज्झेण पुहविसेहरं गयणेणं घेत्तूण आगओ चंपं । अन्भुडिओ राइणा । कओ महंतो उवयारो असोगसिरी-पुहविसेहरमहारा- याणं । फेडिय(या) वण्णपरावत्तिणी जिणयत्तेण गुलिया। तओ तं उत्तत्त- कणयसप्पहं उइयमिव सहस्सकिरणं रविं, कामदेवं व रूवगुणगारवग्धवियं विभिया सत्वे विजाहरा राया. का(रा)यकुमारा य । पडिवन्नो सओसं विमलमईए । चिंतियं च- तुह विरहतावियंगं सुसइ य जलवजियं व आरोप्पं । दसणजलेण सिंचह ओमुंचइ जेण संतावं ॥ १७६ इ(त?)ओ य राइणा कन्नाए कओ महापमोएणं विवाहो । पूजिऊण विजाहरचक्कवट्टी गओ सनयरं । बहुमनिओ पुहतिसेहरो राइणा । पराणीओ कुमारेणं, पच्छा कइवि दियहेहि अंगारवतीए सह नयरं । राइणा कओ महा- सामंतो । पसाहियाई रजंतराइं । अच्छए ताण समं अउच्चविसयसुहमणुहवंतो । [प० २३.२] वद्धाविओ जीवदेवसेट्ठी । पेसियाओ छप्पन्नकोडीओ कुमारेण । जिनदत्तस्य स्वगृहे पुनर्गमनम् । पच्छा कइवयदियहेहिं चउभारियासमेओ महया पड(रि ?)यरेणं गओ वसंतपुरम्मि जिणयचो । तओ महाविभूईए पविट्ठो सगिहं ।' समाइच्छिओ पिउणा बहुमन्निओ। निग्गया गिहाभिंतराओ जणणी । तओ सुयसिणेहेण पभूयकालदसणेण य रोविउं पयत्ता । समासासिया जिणयत्तेण । तओ ताए समाइच्छिऊण अग्धाइओ उत्तमंता(गे)। कयं च बद्धावणयं जीवदेवेण । पवत्तिय महादाणं । कारावियाओ पूयाओ जिणाययणेसु । एवं सुहंसुहेण वच्चए कालो । समुप्पन्ना जिणयत्तस्स चउण्हं पि भारियाणं पुत्ता । . 4TV sam- . की HT । जिनदत्तस्य स्वगृहे पुनर्गमनम् । [१७७-१८६] अन्नया पसंतउरउआणवरे' समागओ मुहकरो नाम आयरिओ। सोय चउनाणी भयचं । गच्छन्ति चन्दणवतियाए नागरलोगा । कहियं उबरोहिएण जिणयत्तस्स जहा-समागो उजाणम्मि भयवं सुहकरायग्ओि । वित्तिय जिण- [प० २४.१ यत्तेण - गच्छामि भयवी समीवं, पुच्छामि पुदभवनइया, केणेरिसं दुक्खं अणुहवियं पुणो पत्ता महारिद्धी । तओ [निग्गओ] विमल मती-सिरिमती अंगारवती-विलासवतीसमेओ बहुपरियाणेण । दिडो भयवं सति व साहुगणपरियरिओ साहूहिं । तो पाहिणी काउं मवेहि वंदिओ, पञ्छा कयं सयलसाहणं बंदणयं । उपविहाई रिसिपुरओ । पारद्धा भयवया धम्मकहा- भूएसु जंगमत्तं तम्मि य पचिंदियचमुक्कोस । तत्तो वि य माणुस्सं माणुस्से आरिओ देसो ॥ १७७ आरियदेसे वि कुलं कुले पहाणम्मि जाति मुक्कोसा। तीए ख्यसमिद्वी रूए वि वलं पहाणयरं ।। १७८ होति चले विय जीर्य जीए वि पहाणयरं विण्णाणं । विण्णाणे सम्मत्तं सम्मत्ते सीलसंपत्ती ।। १७९ सीले खाइयभावो साइयभावे वि केवलं नाणं । केवलिए पडिपुन्ने पत्ते परमक्खरे मोक्यो ।। १८० ता दुलहाणि एयाणि पन्नरस ठाणाणि । अपरं- जातिविसुद्धं भुवणम्मि पाय २४.२ डं गुणसएसु सुमहग्वं । माणिकं पि च लन्मति कहिं पि मणुयत्तणं दुलहं ।। १८१ मणुयत्तणे वि दुलहा धम्मायरिया । जेण- न हि तत् कुरुते माता न पिता न कलत्र-बन्धुजनवर्गाः(गः) । यत् कुर्वन्त्याचार्याः हितोपदेशेन सत्वानाम् ॥ १८२ ता तुम्हेहि पत्ता एस सामग्गी । तथा चोक्तम् - सम्प्राप्य मानुषत्वं संसारासारतां च विज्ञाय । है जीव ! कि प्रमादाद् न चेप्टसे शान्तये सततम् ।। ननु पुनरिदमतिदुर्लभमगाधसंसारजलधिप्रपतितं(जलनिधौ पतितं ?)। मानुष्यं खद्योतक-तडिल्लताविलसितप्रतिभम् ।। १८४ आहार-संज्ञा-भय-मैथुनं च सामान्यमेतत् पशुभिर्नराणाम् । धर्मो नराणामधिको विशेषो धर्मेण हीनाः पशुभिश्च तुल्याः ।। १८५ धनदो धनार्थिनां प्रोक्तः कामिनां सर्वकामदः । धर्म एवापवर्गस्य पारम्पर्येण साधकः ॥ १८६ १ वरेण समा प्रतौ। २ 'कुलं पहाणं कुले' प्रतौ । - . - [१८७-१९८] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ६९ खणभंगुरे असारे मणुयत्ते चवलअब्भसारिच्छे । सारं एत्तियमेत्तं जं कीरति सोहणो धम्मो ।। १८७ सो य दाण-सील-तव-भावणामइओ। सत्पात्रं महती श्रद्धा काले देयं यथोचितम् । धर्मसाधनसामग्री धन्या सेयं प्रजायते ॥ १८८ शील चारित्रयुक्तानां दीक्षितानां तपस्विनाम् । गृहारम्भनिवृत्तानां यतीनां दत्तमक्षयम् ।। १८९ सर्षपत्रिभागमानं वटस्य वीजं महीतले न्यस्तम् । आपलेहितमूलं जनयति विपुलान् महास्कन्धम् (धान्) ।। १९० तद्वत् कडच्छुभिक्षा नियोजिता २५.१ ब्रह्मचारिणः पात्रे । श्रद्धासहितमूले जनयति विपुलान् महाभोगान् ।। १९१ अपि तद् वटस्य वीजं वाता-ऽऽतपशोषितं विनश्येत् (त:) । न हि दक्षिणा विनश्यति नियोजिता ब्रह्मचारिभ्यः ।। १९२ काले सुपत्तदाणं सम्मत्तविसुद्धि वोहिलाभं च । अंते समाहिमरणं अभवजीवा न पावंति ।। १९३ दिण्णं सुहं पि दाणं होइ कुहम्मेण असुहफलमेव । सप्पे वि दिण्णखीरं तं चेव विसत्तणमुवेइ ।। १९४ तुच्छंमि(पि) सुपत्तम्मि उ दाणं नियमेण बहुगुणं होति । जह गावीए दिन्नं तणं पि खीरत्तणमुवेति ।। मा मा मारेह जिए अलियं पर(रि)हरह मुहि] परदवं । बंभवयं च धारह परिग्गहे मुयह अणुवन्धं ।। १९६ अयसाभिओयसंतावियस्स पुरिसस्स सुद्धहिययस्स । होइ वहंतस्स फुडं चंदणरससीयलो अग्गी ॥ १९७ अलियं न भासियवं अत्थि हु सच्चं वयं न वत्तई । सच्चं पि होइ अलियं जं परपीडाकरं वयणं । १९८ ता भो!न हिंसियत्वा पाणिणो, न भासियत्वं अलियं, न गेण्हियवं परधणं, परिहरियत्वं परदारं, संवरियवो परिग्गहो, न भोयई रयणीए, दारुणो एएर्सि विवागो त्ति | कायबो महातवो। वरमरसविरसकयसणगोयरविहिविहिए(य)सुद्धभावेण । अप्पाणेण य कवलो गहिओ छुहवेयणासमणो॥ १९९ १९५ . reatment Ft.A Patwasthi..- Har- -- mvumi जिनदत्तस्य स्वगृहे पुनर्गमनम् । [२००-२१२] मा नरयवालविहियं संडासविडिं चवियं वयणे ण] [प० २५,२] उक्कत्तिरूण सयलं सा मे मांसं रसंतस्स। २०० वरमुसिरखारतित्तयकड्यंविलअरसविरसपाणेहिं । अप्पाषण य अप्पा खविओ अवि यप्पणो चेत्र ।। मा नरयवालविहियं आपत्थियकढकडेतकढयंत । जाल-फुलिंगमुयंतं नरयजलं मा दु या(पा?)इयसि ॥ २०२ वरमायविल छह-ऽहमोह मासद्ध-मासखवणेहिं । अप्पागेण य अप्पा खविओ अवि यप्पणो चेव ।। २०३ . मा पिट्टि-संघदव(वह ?)णं ताडण कसघाय अंकुसनिरोहो । तुह खलण नासबन्धण डहणकणवेयणसयाई॥ धम्मेण य धम्मंतं ताविजंतं तवेण विउलेण । जीवस्स गलति पावं जह किट्ट काललोहस्य ।। २०५ भावियवाओ भावणाओ- एकोऽहं न मे कश्चिद् नाहमन्यस्य कस्यचित् । न तं पश्यामि यस्याहं ना[ सौ ] यो मम विद्यते ।। २०६ तो भणियं जिणयत्तेण- 'भयवं! इमं भावयंतस्स किं हवति भयवया भणियं- एगग्गया य नाणे इंदियमलणं कसायमलणं च । जयणापरो य सावय ! सज्झायसमो तवो नत्थि ।। २०७ जावइयं सज्झाये कालं चिट्ठति सुहेण भावेण । ताच खवेति पुराणं नवयं [प० २५.१] कम्मं न संचिणति ॥२०८ ता भो! एस चउरंगे धम्मे आयरो कायद्यो । दीहयरवाससहपंथिएण धम्मेण कुणह संसग्गी(गं?)। सबो जणो नियत्तति तुमए सह तेण गंतवं ।। धम्मेण धर्ण विउलं आउंदीहं सुहं च सोहग्गं । दालिदं दोहगं अकालमरणं अहम्मेण ।। २१० आरंभाण सथाई करेति रिद्धीए हारणे मूढो । एक न कुणति धम्म जेण पलोएं(१)ति रिद्धीओ। २११ धम्मु करेजह एक पर, किं आन्निं वहुएण । जं जं चंघर एत्थु जगि, होइ असेसु वि तेण ।। २१२ । तओ भणियं सहि- 'मय न कुणति धम्म, एवमेयं ।' - - [२१३-२१५] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ७२ जिनदत्तस्य पूर्वभवकथाश्रवणम् । - तओ कहाणयावसाणे सविणयं जिणयत्तेण भणियं-'भय ! किं मे अन्न- भवे समायरियं ति, जेण एरिसा रिद्धी, अवंतराले य तुच्छदुक्खं ? ति, केणावि (केण य?) चत्तारि भारियाओ?' नि। भयवया भणियं-'सुदाणफलं' ति । जिणयत्तेण भणियं-'कहिं सुदाणं?' तओ साहिओ पुवभववइयरो-दसउरनयराओ जाव गयाणि उज्जेणिं । तत्थ तुमं वच्छवालो आसि सिवदेवो नाम । वच्छगएणं दिट्ठो तए रिसी उजाणे । जाओ तस्सुवरि बहुमाणो । तओ मासपारणए धम्म- कम्मजोएण पविट्ठो तुज्झ गेहे। तम्मि दियहे ऊस*यो बहुमनिओ तए अत्ताणयं । तओ उबाइयं भत्तसूपमल्लयं । तओ अणुमनिओ जणणीए । दिन्नं जाव साहुणा निसिद्धं । तओ उपजियं सुहकम ति । एयाओ पुण विमलमई सिरिमई अंगार- वई विलासबई तम्मि काले तत्थेव आसि इन्भकन्नगाओ । तओ पहेणयमागयाहिं पसंसिओ रिसिं पारावयंतो तुमं । तओ एयाहिं पि बद्धं सुहकम्मं ति । तओ आउक्खएणं तुमं मरिऊण उप्पन्नो वसंतउरे । एयाओ पुण दुवे चंपाए, एगा सिंघलदीवे, अवरा वेयड्ढे असोगपुरम्मि । ता- भो एयाओ तए पुन्नोदएणं परिणीयाओ। तओ संवेगपराणं पंचण्ह वि जायं जाईसरणं । दिट्ठो सयमेव पुच[भव ?] वइयरो। तओ संजायसंवेगेणं भणियं जिणयत्तेण-भयवं! अनित्यं यौवनं रूपं, जीवितं द्रव्यसञ्चयम् । अनित्या प्रियसंवासा, वरं सुचरितं तपः ॥. अहवा २१३ एसेव गतो जम्मो असारसंसारकारणरयाण । परमत्थकारणं कारणाण न हु सिक्खियं किं पि ॥ २१४ ता भयवं ! एव भावमाणस्स उबिग्गं मे चित्तं संसारवासाओ, ता जणणि- जणएसु अणुण्णविय गिण्हामि भगवओ सयासे वयं ति । भयवया भणियं-भो सुकुमालसरीराणं दुक्करं वयधारणं ति, जेण भक्खियबो निरासाओ वालुयाकवलो, तरियवो वाहाहिं समुद्दो, तोलेयबो महागिरी, संचरियव्वं खग्गधाराएं, पढममेव सिक्खियचो किरियाकलाबो, उप्पाडियवा ससोणिया केसा, भुंजियव्वं परगिहे लद्धावलद्धं कयसणं, सोयव्वं च ककसपुढवीए, सहियवा वावीसपरीसहा, धारिय- वाणि पंचमहत्वयाणि, साहियवाणि इंदियाणि, रक्त शब्दे हरिणः, स्पर्श नागो रसे च वारिचरः। कृपणपतको रूपे, भुजगो गन्धेन तु विनष्टः॥ ता भो! २१५ १ ** एतचिहान्तर्वी पाठो व सज्ञकप्रतेरवगन्तव्य । जि. द. १० 2 , " - - " MP-1 For- F- -- R ७२ जिनदत्तस्य पूर्वभवकथाश्रवणम् । [२१६-२२६] पञ्चसु रक्ता पञ्च विनष्टा यत्रागृहीतपरमार्थाः। एकस्तु पञ्चसु सक्त प्रयाति भस्मान्ततां मूढः ।। २१६ अपरं च तिगुत्तिगुत्तेण होयब्धं, निवारिया चत्तारि कसाया, होयच्वं च पंचसमिइसमिएणं, रक्खियव्यो छविहो जीवनिकाओ, न कायब्बो सयणाइएसु अणुवंधो, एवमाति, किं बहुणा चुम्भंति नाम भारा, ते चिय वुभति वीसमतेहिं । सीलभरो वोढब्बो जावजीवं अविस्सामो।। २१७ अहवा न दुकरं इमं भावमाणस्स, नरएसु सायणाए तिरिएसु कुमाणुसेसु दुक्खाणि । देवेसु य दोगचं लहंति विसयाउरा जीवा ।। २१८ पेक्वंतो ऊरुत्थलमुहकुहरुच्छलियरहिरगंडसे । करवत्तुक्त्तदुहा विरिकविवइन्नदेहद्धा ।। २१९ जंतंतरमिजंतुच्छलंतसंसद्दभरियदिसिचिवरे । मुक्कंदकडाहुक्कदंतसंसद्ददिसिविवरे ।। किं बहुणा ? २२० अच्छिनिमीलियमित्तं नत्थि सुहं दुक्खमेव संतत्तं । नरए नेरइयाणं अहोनिसिं पचमाणाणं ।। २२१ नरएसु जाई अइकक्खडाई दुक्खाई परमतिक्खाई। को वन्नेही ताई जीवंतो वासकोडि पि ॥ २२२ ता भो सोहणमभिलसियं, यावञ्चित्तं च वित्तं च, यावन्न स्खलते मनः । ताबदात्महितं कुर्याद् , 'धर्मस्य त्वरिता गतिः॥ २२३ ता भो ! करेहि सिग्धमेव अत्तणो समीहियं ति । तओ वंदिऊण भयवंतं सह वयंसंएहिं भारियाहिं च चलिओ गिहाभिमुहो जिणयत्तो। गच्छंते भणिया वयंसया- 'भो सोहणो एस आयरिओ। तं पेच्छिऊण चिंता जाया अम्हाण एस लोयम्मि । सफलो जीवइ एको चलो जेणं घरावासो।। २२४ परिणी यत्थो सयणो माया य पिया य जीवलोयम्मि। मायिंदजालसरिसं तह वि जणो पावमायरति ।। २२५ जा य उवयारबुद्धी घरिणीपमुहेसु सा वि मोहफला । मोत्तूण जओ धम्म न मरणधम्मीण उवयारो॥ 1 २२६ है [२२७-२३०] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । सो पुण संपाडेउं न तीरए आसवाऽनियहि । आसवचिणियत्ती न य गिहासमं आसमंतेहिं ।। २२७ नियमा तत्थारंभेण वट्टई पावबंधणा हिंसा । हिंसावओ य धम्मो उद्दिडो सत्थयारेहिं ॥ २२८ वजंतो चिय एसो सव्वेणं चेव जीवलोयम्मि । नियमेण उज्झियवो ता अलसेएण पावेण ।। २२९ एयं च चिंतयंतो संजायचरणकरणपरिणामो गुरुपामूला सवयंसो पत्तो नियघरं कुमारो । तओ चलणेसु निवडिऊणं जणणि-जणयाणं साहिओ पुत्वभव- वइयरो । संविग्गाणि एयाणि । तओ भणियं जिणयत्तेण [प० २७. १7-'करेमि अहं परलोयहियं ।' जणणि-जणएहिं भणियं-'वच्छ ! तया विणा अम्हाण पाणधारणं पि न होई' कुमारेण भणियं- अनाद्यनन्तसंसारे कस्य केन न सङ्गमः । सम्बद्धो जन्तुना जन्तुः केयं स्वपरकल्पना || २३० तओ जाणिओ निवन्धो, अणुण्णाओ माया-वित्तेहिं । तओ सोहणे तिहिवार- नक्खत्तकरण [पत्र ६९A] जोए पवत्तियं महादाणं, कारावियाओ जिणाययणेसु पूयाओ। तो आरुहिऊण सिवियं गओ आयरियसयासे । तओ सम भारियाहिं वयंसेहिं य महाविभूईए पवइओ एसो । तओ करेइ उग्गतवचरणाइं । जेण- जाव न सोसहि निययदेहु विविहिहि तवचरणिहिं, छट्ट-अट्ठम'चंदायणेहिं ता(मा)सिय-छम्मासिहि । ता किं पाविहि सिद्धिसोक्खु जरमरणविवजिउ, सासउ अयल अणंतु जीव कम्मक्खयवज्जित । तत्र न जन्म न मृत्युनं जरा न व्याधयो नेष्टवियोगो नानिष्टसंयोगो न च क्षुत्तृष्णे न कामरोषौ । तत् सुखमव्यावा, सर्वज्ञानां त्रिलोकमूर्द्धस्थितानां आत्यन्तिकमेकान्तिक- मनित्यसंसारकं भवति सिद्धानाम् । तओ काऊण महातवं आराहिऊण मरणयालं गओ सुरलोयं । तओ पारंपरेण निव्वाणं ति जिणयत्तो ।। ॥ इति जिनदत्ताख्यानं समाप्तम् ॥ संवत् ११८६ अद्येह श्रीचित्रकूटे। लिखितं माणिभद्रेण यतिना यतिहेतवे । साधवे वरनागाय स्वस्य च श्रेयाकारणम् ।। मंगलमस्तु वाचकजनानाम् ॥ - ~ है १ स्वस्तिकद्विकमध्यग. पाठो वसज्ञकप्रते यः । raPF -- 7 - Pan--- wyerime-mewati स्थितआत्मानन्दजैनज्ञानमन्दिरवडोदरास्थ संकज्ञप्रतेः पाठभेदाः । " 2 " " " " हूण विव " अधिक. पाठ । 2 - २७ मेलयं पत्रस्य पड्डौ मुद्रितपाठः- व० प्रतिपाठ:- पत्रस्य पल्लो मुद्रितपाठ- व० प्रतिपाठः- ४१ १३ अणुपालंताई अणुपालेमाणाई ४२ १५ बोलेंति वोलीणा १४-१६ सिवधणो सिवधम्मो १७ बिरगं डिकरनं १५ "नाम भारिया” अनन्तरम्- समासाइरूण समासासिऊग ताणं पुत्तो सिवदेवो नाम । १८ वच्छवालत्तण वच्छवालत्तणं १७ 'ताव य स्थाने जाव ए(ते?)ग १८ लच्छीण लच्छीए तस्स गेहे कम्म तत्सेव किड़कम्म खयं । [...]ताह खयंति। न य एत्य २० वच्छगएणं वच्छवाले गएणं वासाण साहवासाण २२ जाव...महो जाओ बहुमाणो- २० तथा च पडियं च २२ अम्हं पु[ण...] अम्हं[...]इमाई अहो २३ निवन्नों निसन्नो नट्ठाई।घेत्तूण विह २४ अणुहरइ विओओ अणुहवइ विओआ २४ एकादशनीगाथापश्चात्-'जेग इति रोरवस्स रवरवस्स २५ सगू (ग्ग)गरया सम्गनित्या २६ द्वादगाइपद्यपधादयमधिक. पाठः- समप्पति पहुप्पंति तथा चोकम्-वेत्त्यारसमं विकाशि २६ भायगं भायगो कमुद्रं पश्यत्सलातं बिसं, चन्द्रं वह्नि- मेलग मिवेक्षते ग्रहगणं तद्वत् फुलिङ्गोपमम् । चतुर्थगाथापयादियमधिका गाथा- उन्नित्रों निशि चक्रवाकविहगतोयेऽपि पडियए दारिह,वेहव्वं तरुणियाण देतेण। सन्दह्यते,.. गदग्धमनसां वहे (ये) कि ते क्यत लखें, अमयंव(म्मि) विस छुहंतेण ? ॥ चबूखण्डितमुज्झितं कथमपि त्यक्तं ६ पयायोस 'पयावइस्स ग्रहीतं पुनः, कण्ठं नो विशति प्र...... ८ व(वि) वि स्खादितं जिह्वया । ९ 'अन्नं च-' स्याने 'पुणो वि पढियं' चकाङ्गस्य सुचामृणालसकलं प्राणैः समं सयणं सरगं. घ्यायतो, नानाटुःखशतानि चेह लभते १० अष्टमगाथापयादिममधिकं पद्यम्- कंतु विहुरि कतु तारे कंतु पुण आवदंहिं नु होइ बिरहं विसहिजउ । तीरात् तीरमुपैति रीति करुण चिन्ता विगु ऋति सोक्ख क...... समालम्बते, किञ्चिद्ध्यायति निश्चलेन सयणमझे कह होति लबर। मनसा रोगीव युक्तक्षण। जावहिं विहुरि समावडिए मज्झि एइ खा छायामवलोक्य कूजति पुनः कान्तेति अगल्यु । तावहिं क......प्णु विनाविड मुग्ध. खगो, धन्यान्चे भुवि ये निवृत्तमदना विम् छणु घणु दुखिताः कामिनः ॥ १२ मंति...दीसह विगु कंनिं एवंग २७ चोलियाखप्पड- चोलियाफरछएणं पदं दीगड एन० चलगा।यियो करूपं जगत् ॥ २ प्रेमाईचेतो.जनः॥ म A सत्यु॥

4 ४४ ता -- " पाठमेदाः ७५ । पक्को मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठ:- पत्रस्य पढौ मुद्रितपाठ: व० प्रतिपाठ- १ महाकाण. महापुन्नवंतो [स]क- ४३ ३० द्वाविंशतितमीगाथापश्चादयमधिक पाठ- यभायणो अस्थि ता अहवा-उवभुंजिडं न याणइ, अवस्सं वंदणीओत्ति, सिद्धि पत्तो वि पुन्नपरिहीणो। जेण- पउर पि जलं तिसिओ, जु वि मंडलो लिहइ जीहाए । ६ सुपत्तेहिं. सुपत्तह देहु जण बहु १ जेण० जेण अज मम गेहं ८ सोतासिणीणं सोवासिणीणं महातवस्सिरिसिच- वहुएहिं बहुताहिं लणेहिं अकंतं। ९ सोयासिणीहिं सोवासिणीहि २ दाणं विभवो० दाणविभवो मंडओ वंदूओ पडिलाहेमि एवं पइट्ठो० पविठ्ठो अपुल्वपुन्न- सविभवेणं याए विसुद्धकम्मसु- ३ विविहरिद्धिल्लो विहवरिद्धिल्लो हवीयपाउभवाओ ४ दुक्खिओ दुग्गओ य वणियः त्रयोविंशतितमीगाथापश्चादियमधिका १३ दिहो य० एतदने इदमधिकम्- गाथा- दिट्ठो य पहढलोयणेण सिवदेवेणं । सो दियहो जत्य सुहं, पढियं च- सा राई जा गया सह पिएण । उत्तमस्य च वर्णस्य, सो अत्थो जो दिन्नो नीचोऽपि गृहमागत । तं जिमिय जं न एकेण ॥ वालो वा यदि वा वृद्धो, सकरापगब्भा सक्करोयगमा सर्वस्याभ्यागतो गुरुः ॥ १० सव्वरसपुन्ना थाली सव्वरससपुन्नथाली' जेण न किचि धन्नया! १९ अष्टादशमीगाथापश्चादयमधिकः पाठ ११ देह देहि उटुंति मणोरहक- १२ भणियं च-अणु पढियं च तीए-अणु' दलीउ सरसाउ विविहरेहाओ । १३ सिज्जा असमत्तकन्नदालि- १५ गहाविओ गिण्हाविओ यस्स हियए समप्पंति ॥ १८ पडिलाभिओ पडिलाभिओ त्ति उप्पजति तहि चिय १९ जिणचलण [कमल] जिणचलणजुयल- विहसति तहिं तहिं समप्पंति। रन्नसरे कमलाई व सेवा सेवा मणोरहा रोरहिययम्मि ॥ चिंतियं च- २० पाविजहिं पाविनइ २० धेजाणं० “धेजाणं ! अहो मे २१ पूयंति पूइंति २२ ताणं च तेसिं च सुहकम्मपरिणई! अहो जम्मस्स! सप्तविंशतितमीगाथापश्चादियमधिका अहो मे लाभसपा- गाथा- वणत्थं खीणो २४. साहुस्स० साहूण य आगमणं ह गुस्अणं मा करेह रे गव्वं । २५ वहुं(बहुययं)पि बहुविह पि दंडाहयविसमभुयं- २६. निप्पज्जए निप्फजए गभंगुरो दिव्वपरिणामो॥ ९ वनयाए। - ६ झिजइ. " " " " - " दे देह धणं पूए- ७६ पाठमेदार ४४ ३ " जाव नवह ९ पत्रस्य पडो मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठ:- पत्रस्य पट्टी मुद्रितपाठ: व० प्रतिपाठः- २७ वरत्य० वरन्वसत्तसंपय- २० 'जम्मेणं' इति पाठस्यान्वयमधिकः पाठः- गुणनुया पढियं च-जररोग बाहिरयमल- २८ वासुदेवा० 'वासुदेवा हवंति किलेसबहुलम्मि नवर संसारे । पत्तप्पयाणेण कत्तो अन्नत्य मुह १ एत्यंतरम्मि० इओ य निग्गओ अव्वो! पियसगमा रहियं ॥ जेण- रिसी। ताओ य २१ नमरह? ति० न पन्बइओ?॥ बहुमन्निऊण बहुमन्निय जइ एरिसलवावय- मओ० मरिऊणं इओ य वसुंदरि सुंदरिं न पानेमो। ६ सयाई ययपयच्छमाणाण ता कि निरत्यएणं उववन्नो जीवजसाए इमिणा चवलेण जम्मेण ॥ कुच्छिसि पुत्तत्ताए २४ व नंदपुरिसेणं ॥... व इबुपुरिसेणं ॥ धम्मो अत्यो कामो तओ तओ जायसिणेहेणं २६ निरइसयाई निरयासयाई मायावित्तेणं चतुत्रिंशत्तमीगाथान्तेऽयमधिकः पाठः- १० काणणुज्जाण' काणणुज्जाणवाविवे- उक्त च-स्वर्गद्वारकपाटपाटनपटुर्धर्मो साणवरघरेसुं आययणदीहियति- न चीर्णो मया, द्वारापेक्षणधूलिधूसर- त्येसु महापहपहेसु मुखा नैवार्थिनस्तोषिताः। काम चासविलासिनी मदवसा स्वप्नेऽपि आढत्ता हिंडिर नाखादिता, हा कष्टं विफलीगतो मम १२ °सिंगारवे(वि)- भवोऽरण्ये यथा मालती ।। यार सिंगारवियार पडणं पविटेणं २७ कामसेवणं की कामसेवणं पि की° पुराणनिछ. दुवारनिकुट्टियं दिटुं "तह कीरति वो...न चेच्छया" स्थाने पुत्तलियाल्वं सह कीरति न अन्नेणं ति । १४ 'तं च केरिस' एतत्पाठपश्चादियमाधिका जड किज्जइ विद्यालड, गंजिजइ अप्पाणु । गाथा- समदत्तुंगविसाला, ता वरि गहिलियतेण सह, उम्मत्थियकायकलससंकासा । जो दंगडइ पहाणु ॥ कामनिहाणं व थणा, इन्द्रियाणि न गुप्तानि पुन्नविहूणाण दुप्पेच्छा ॥ लालितानि न खेच्छया। १५ भेत्तूण हंतूण २९ उत्तरार्ध यथा-दुर्लभ प्राप्य मानुष्यं १७ निरूनि (वि) या० निरवियं च जिण- न भुक्तं न च शोषितम्। उत्तेण । तओ सति ३० चिंतेमाणो नि. चिंतेमाणो तं चेत्र ह पलोयमाणो नि० १९ द्वात्रिंशत्तमीगाथापश्चादियमधिका 'मयणावत्याहि इत्येतस्य पश्चादयम- धिक पाठ- ताव चिय गणइ फुड, अवि य-एक्केण विणा पियसं- कुलबबएसो(सं) नरो समत्यो वि। गमेण वहुयाई होति दुक्खाई। जाव न निवडड हियए, आलस्सं रणरणओ, मयरद्धाप] मुक्कसरनिवहो ॥ नीसासो विभमो पुलओ॥ -- १३ " " " गाथा- । A - त्तएण-भो! लहाए सीयलो वाओ हवइ से दाहो पाठमेदाः पङ्गो मुद्रितपाठ: व० प्रतिपाठ.- पत्रस्य पसौ मुद्रितपाठ'- व० प्रतिपाठ- सुपइहिए वि पियमा- ४६ १७ ताव...सहिओ, ताव चिय गुरुय- गुसेण मा पुत्ति ! वहसु आसंघं । णम्मि आसका । अमुणियपरमत्यगुणो, जाव य विलास- न सुंदरो पेम्मपरिणामो॥ सहिओ, १ रसेण वा० रसेण भावितः । १९ संवासेह समासासेह मारेइ विस व विणो- आवस्सयाइ [य] आवस्सयाई २० जीवदेवो...चि- जीवटेवसेट्ठी तमाय- सहेण पेम्म यणं । दिठ्ठा सा ५ आढत्तोम... आढत्तो मयणविया- पुत्तलिया । हरि. हारो रेण गाढं उच्चहिउँ, सिओ चित्तेणं-भो! चिंतियं च- २१ 'कुमारस्स' इति पाठस्य पश्चादयमधिक: ६ चंदणपंकु० चंदणपंको जलं ज- पाठ.-'पढियंच सेटिणा- होइ सुरूवे पेम्म, ७ तावियस्स य अहितावियाणं अहि' होइ विरुवे वि कम्मि वि जणम्मि। मा होइ स्ववं ता, कुणइ सो दाहं पेम्मस्स न कारणं त्वं ॥ ९ राग...विसयविमोहिय" स्थाने- जत्तो विलोलपम्हल- 'रागवसओ,पियजणविरहम्मि संतत्तो॥ धवलाई वलंति नवर नयणाई। स चिय रेवा ते सर- आयन्नपूरियसरो, सपल्लवा ताई चिंगहणाई । तत्तो चिय धावइ अणंगो ॥ करिणिविओए जूहा- अणुरायतंतुआय- हिवस्स न कुणंति परिओस ॥ ड्डियाई जणसकुले वि नत्रणाई। न चरेइ वर्ण न चरे- वलिऊण सणिय सणियं, इ नंदणं पाणियं न पुंड्रे। जत्थ पियं तत्थ वच्चंति॥ करहो करहिविओए, २२ एव(य)रुव एयरूव मुणि व्व झाणठिओ नाइ॥ अस्थकं [च] अगम्म, २३ ता तं.. यस्स ता तं चिय सिप्पियं दुग्गम्म मचुभयविणास च । पुच्छामि । तओ धम्मविरुद्ध जणहा- तस्स सिप्पियस्स सयं च कामी न पिच्छेति ॥ २५ कारवण. रूवं. कारवणबुद्धी, जं न गणेइ पञ्चवाय, पुण तत्थ तं पुत्त- धम्मं न सुणेइ उज्झए लज्ज । विसयविमोहिय" नजए सयमेव पया- वडणानिम्मियं ति। १२ गविठ्ठो जीव गविठ्ठो य जीव २७ हत्यलक्खणं ति हत्यलक्ख त्ति १३ सेटिणा...विरहवि सेटिणा-साहिप्पंति २८ भणियं ..सिपिएण भणिय-कह चिय? न कस्स वि वोत्तूणं तओ कहिय सिप्पिएण नेय पायडिज्नति। २९ बंपागएण विरहविः 'दिटा' इत्येतस्य पश्चादयमधिक पाठ- १६ , जहोवलद्धो वुत्ततो तओवलद्धचुत्तंतो अवि य-सा वलइ खलइ वेवइ . से " " लियारवंत पुणन " " चंप गएण " पाठमेदाः ४८ " विक्षेत्र काऊण पुन " " " " " " पत्रस्य पक्षों मुद्रितपाठ व० प्रतिपाठ: पत्रम्य पद्धौ मुद्रितपाठ- २० प्रतिपाठ:- सेयजलं फुसड बंधए लक्वं । १ हारियं ति कट्टियं ति मुरयपडय व्व वाला २ सामी, सामिणी, कंडुयलीलाए वहती ॥ ३ जावऽज्य कड्डि. जाव तत्व विकट्टि ३१ पुच्छिओ० पुच्छियमसेसं । दाङ ४ तेण चिंतियं तेण वि चितिय च पारिओसियं ५ व(वि)क्खे २ चतुर्थचरणस्थाने विपियकरणं च काऊग० च्छामि सामिणी । सनुणं तओ ३ वुत्तंतो से भारियाए वुत्ततो नियभारियाए ६ भगिडं निसिद्धो भणिज्ग निसिद्ध ५ आसन्नट्टियाए आसन्नत्याए ताव ताव ७ काले ण जमिह ६ मयणाए (ग) मयगेण काले जाण न ८ मन्ने मन्न जणस्स नय- दिजति दिइ १० उत्तरार्थ यथा- णाइ हॉति लोयम्मि। कालो जाण गमि- १० झाएइ निययहि झाएइ हिययमझ- जड ते होति विस- ययम्मि मिम जिया पुरिसा। १२ पेच्छइ अलद्धलक्खं पेच्छइ य अद्धलक्वं ११ 'धणं ति इलेतस्य पवादयमधिक १३ जंपड य अपुव्वत्यं जह जंपइ अफुडत्यं पाठ -'पडियं च-मानोपहतचित्तस्य, तह तह लाभोऽपि न मुखावहः। १४ पडियं से सक्खियाए पढियं च सयक्ति- पौरुषं माननूलं हि, माने म्लाने कुत. मुखम् ।। याए १२ पडिवन्नं सुहा० १५ ऊससियंग त्ति० उससियं किं ति पडिवन्नरहुं तं थेवं कह वि लक्खेहि १३ तो वि न लेयण तो लेयणह न जुत्तु १६ विलवि(व)उ विलवर जुन्न १७ सेटिगा स्वाइसयं, सेहिणा स्वं, द्विपञ्चाशत्तनीगाथापचादिमे द्वे गाये १८ स्वाइसएण। कलाइसयाओ। अधिके-'इच्छापडिवनमुहं, १९ जत्थाकिई (ड) अविय-जत्याकिइ काले थोव पि होइ रमणीयं । २० अष्टचत्वारिंशत्तमीगाथापश्चादियमधिका परिमल्यिमाणभंगो, गाथा- पच्छा पुहईण वि न कजं ॥ सता वि गुणा गुणवं- लक्ख पि तं न वहुयं, तयाण दालिहतमभरकता। ज दिजइ माणिगो परिभवेण । अत्युजोवण विणा वाया वि ससम्माणा, पयडा वि न पायडा होति ॥ जा दिजा सा सुहावे ॥ २५ ता-उच्छृगामे अविय-उच्छुग्गामे १५ त्रिपडागत्तमीगाथापश्चादयमधिफ श्लोक २७ इहाय एका य गुरुपत्नीव साज्ञेया, या श्रीवंशक्रमागता। २९ अन्नया य इओय स्वभुजोपार्जिता या तु, आढत्तोकीलाविणो-आटत्तो पासयकीला- साच सत्त्ववत्ता मता ॥ विणोओ। जाव य. १६ कि इसिणा कि मे इमिणा खयकरण ०खयंकरेणं ३१ वसणं । आढत्तो वसणं तओ आडत्तो १७ पराणिऊण विमल- पराणेमि विमलमई अणवरयं ति अवि [र] यं ति मई, ता ग० " पि बहुत्तु " " " " " ओ। जाया जाया ग.

पाठमेदाः ७१ - - ४८ -- ४९ " " " " स्य पसौ मुद्रितपाठ व० प्रतिपाठ - पत्रस्य पसौ मुद्रितपाठ - व० प्रतिपाठ २० चतु पञ्चागत्तमपद्यपश्चादयमधिक पाठः ३० 'इमिणा दन्वेणं' यावत् 'दिट्ठो विमणसो' अर्थेन [तु] विहीनस्य, स्थाने-इमिणा दव्वेणं आरामतडाग- पुरुषस्याल्पमेधसः । देवभवणाइयं करावेहि, देह दीणाणा- व्युच्छिद्यन्ते क्रिया सर्वाः, हाण महादाणं, कारावेह सत्तागारे, ग्रीष्मे कुसरितो यथा ॥ कारावेह जिणाययणाई जिगपडिमाओ अन्नं च-छड्डइ लज्जा परिहर- जिगपूयाओ, किमेएणं जूयवसणेणं ? इ पोरुसं तह धरेइ मज्जायं । जिगयत्तेण भणियं-न उणो उवल- दीणत्तणं पवज्जइ, डज्झइ मित्तं कलत्तं च ।। मिस्ससि त्ति । दिट्ठो विमणसो नीयघरेसु वि भत्तं, ८ विरहे आरासघट्टणं विहुरे आरापरिय- भामइ लंघेइ उचियमायारं। दृणं कं कं न करेइ नरो, सप्तपञ्चाशत्तमीगाथापश्चादियमधिका लोए उयररिंगणा तविओ॥ गाथा-'अहवा मरति गुरुवय- णलंघिया कड्डिऊण नियजीहं । " २१ 'जिणयत्तेण' इत्येतस्य पश्चादियमधिका न वि गंतूण खलाणं गाथा-'विझो गएहिं सोहइ, भणति दीगं महासत्ता ॥ विझो चिय होइ तेहि पामुक्को । १० य वि अन्नत्थ गया वि गग, ११ 'थेवं पि माणमलणं' यावत् गमणव- तह वि हु लक्खेहि लभंति ॥ क्खेवेण' स्थाने-थेवं पि खुडइ हियए २३ पञ्चपञ्चाशत्तमीगाथापश्चादिममधिकं अवमाणं सुपुरिसाण विमलाणं । पद्यम्-'ताहइं छेयउ वरसरह, वायालीहयरेणु जे हंसिहि मुंचंति । पि पेच्छ अच्छि दुहावेइ ॥ ते पुणछिल्लरपाणिए वि, अहवा-जत्यगओ तत्थगओ महिमंडंत भमंति ॥ सामणिसीहो न जुप्पइ हलम्मि । २४ जु(जू)यं जूयं सप्पुरिसा वि तह चिय २५ -जं निवारियं, फुसि नयणा किव रुनेणं ।। २६ ति । चिन्तियं च त्ति। भणियं जीव- तहा वि ता निययनयरविक्खेवेण सेट्टिणा-म देवसेट्टिणा, अवि १५ तओ विसज्जा तओ तेहि विसज्जा य-म सेद्विणा समालोचि सेद्विणा तमेव २८ पट्पञ्चाशत्तमीगाथापश्चादयमधिक पाठः आलोचि तथा च-काव्यशास्त्रविनोटेन, १६ निय पुरिसे सहाए नियपुरिसा दाऊण कालो गच्छति धीमताम् । दाऊण सहाया व्यसनेनतु मूर्खाणा, निद्रया कलहेन च ॥ ,१७ जायं अणुकूलं जायं, अणुकूला ग- मूर्खत्वं हि सखे ममापि रुचितं तस्यापि तओ (गा)मछट्टि त्ति । चाष्टौ गुणा, निश्चिन्तो' बहुभोजनो तओ बठरताभावो दिवा सुप्यते। १९ 'उवरोह यावत् उवरोहसीलया कार्याकार्यविचारणान्धवधिरो मानाप- 'एस' एत्तियं काउं पेसेइ माने सम , कृत्वा सर्वजनस्य मूर्ध्नि स्व- पदं मूर्ख सुख जीवति ॥ काहामो २९ सिट्ठजणगर सिठ्ठलोयगर' कीलणत्य जि० द० ११ , . जं धरिय, " - " अम्हे एस " २० करेमो २३ कीलत्थ - ट पाठमेदाः पत्रस्य पड्को मुद्रितपाठ व० प्रतिपाठ- पत्रस्य पसौ मुद्रितपाठ: व० प्रतिपाठः- ४९ २४ णियाए परावत्तिय "णियाए मूलीए ५० १५ 'एएणं यावत् एएणं विलविएणं परावत्तिय 'जर-बाहिं निरत्यएणं ? जे होउ तं होट । जरवाहि २५ °दुक्षेण पीडिय°दुक्खपीडिय' । २६ किच पढियं च १७ जि[ण] वयणं जिणवयणं एकोनसप्ततितमीगाथापश्चादयमधिकः २८ पष्टितमीगाथाप्रान्त इमास्तिस्रो गाथा पाठ. जेण-जिणसासणम्मि भत्ती, अधिका--'सग्गसरिसो वि देसो पंडियगोट्ठी विसिहसंसगी। पियविरहे कुणइ दारुणं दुक्खं । मुणिवरदाणपसंगो, रनं पि सग्गसरिसं न होइ धेवेहिं पुन्नेहिं ।' जायइ पियलगमो जत्य ।। जसु दीवहु रवि उम्गमइ, १८ 'ता यावत् 'चर- ताव इत्य ठिया माणी' स्थाने- चेव पढमाणी पव- पुणु अत्यमणइ जाइ। तियभत्तावयं चर- तहि विचालिहि(2), चंपिज्जंतु न माइ ।। माणी आरामघरनिवेसा, भमियऽच्छ्यिरमियजंपियुद्धेसा । १९ 'ति।चिंतियं च-असरिसविहंग"स्थाने- दीसंति ते पएसा, ति । आगओ विमलसेट्ठी। भणियं च ते चिय पुरिसा न दीसति ॥ तेण-बच्चामो घर ति । चिंतियं च ताए-एवं च ताव एवं । भणियं च- ५० १ 'अन्नत्यं यावत्, अन्नत्य पिया अन्नत्य परतत्तितस्मयमणो, 'वन्धवा' परियणो वंधवा दुस्सीलो अलियजंपओ चवलो। २ एकषष्टितमीगाथापश्चादधिकमिदमार्या- जत्थ न दीसइ लोओ, चतुष्टयम्-'बहुपक्खसविघडिओ, वणं पितं चेव रमणीय। घेप्पइ चंदो वि राहुणा सयलो। असरिसविहंग देवम्मि पराहुत्ते, २१ माणसभरिएहि मारभरिएहि कि कीरइ सयणविहवेहि ॥ २२ मेलिना मेलिनइ जइ कारणेहि कुप्पइ, दिव्वे तह वि न छोइ मोहियं सुयणो। २३ 'अम्हं यावत् 'दहिपुरं नाम नयर स्थाने- न हु राहुमुहग्वत्यो, अम्हं कूडवगो मत्थए चलणं । एवं सोममियंको भुयइ कंति ॥ चिंतेमाणी ठिया अजाण सगासे विमल- दुजणदुव्वयणकिला- मई । उज्जाणाओ सो वि जिणयत्तो मिओ वि पयई न सजणो मुयइ । गओ दहिपुरं नयरं। पज्झरइ राहुमुहसं- ठिओ वि अमयं चिय मियंको । २६ फुत्रति सो वित्तिहा फलइ 'एसो अउव्वो सुजनो न याति विकृति, विसिट्ठा २७ किं फलोवायं? किं पि फलणोवायं? परहितनिरतो विनाशकालेऽपि । २८ 'दसिओं यावत् दसिओ डोहलाइणा सुरभयति नुखं कुछारस्य ॥ 'हो' स्थाने फलाविओ फुला- विओ य । तुट्टो ११ क्लंकदृमियाओ कलंक्दुक्खतवि- २९ पुत्तत्तेणं पुत्तत्तणेणं ३० विहिं सिणेहेणं । विहिं । सिणेबहुमा १३ मह चहुमा ~ " - छेऽपि चन्दनतर, याओ। मम - - ५१ " - " पाठभेदाः पत्रस्य पसलो मुद्रितपाठा व० प्रतिपाठ:-- पत्रस्य पसौ मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठ:- ५० ३१ जिणयत्तेण' इत्येतस्य पश्चादयमधिक: पुहवी इ होइ निय- पाठ:-'अवि य-धम्मो अस्थो कामो, पाउय व्व धीरेहिं अकंता.॥ पुरिसत्था तिनि निम्मिया लोए। गुरुवंधवसयणुक- ताणं जस्स न एवं, ठिया वि गरुए वि वसणप-भारे । पि तस्स जीयं अजीयसमं ॥ अगहियववसायफला १ अहलाई [ताई] अफलाई जाई दुरु- कत्तो धीरा नियत्तंति ॥ दुरुहुल्लियाई फुटियाई ५१ २२ 'भणियं यावत् भणियमेवं । एवं २ जनकर मणकर 'पवहणं । भणंतेण सजत्तिय ति॥ धर्मार्थ ति ॥ तथा च- वहणं । धर्मार्थ २३ 'आठ(ड)निया, आडत्तिया । गहि- ६ कामो अत्येण विणा कामो वि अत्थर- यावत् 'भंटाई याइं परतीरजोग्गाई अत्यो हिओ अत्यो नाणाविहभडाई ७ 'अत्थस्स' यावत् अत्थस्स ता उवाया २४ घेत्तूण गहिऊण 'दिसिगमगं दिसिगमणं महाघरे महानयरे ८ उत्तरार्ध इंग्- नरवडसेवा कुसल २६ पूर्वार्धं यथा- तणं च माणावमाणेसु ॥ सीसं पलियपलितं पि ठाणंतरवियलिया मुहे दंता। ११ विज्झ(जा) विजा २७ अशीतितमीगाथापश्चादयमधिकः पाठः- १३ ‘एवं' यावत् 'अन्नं च-' वंकालोयाण]सद्ध- एयं चितिऊण भणिओ सिट्ठी-ताय ! च्छिपेच्छियं महुरमम्मणुल्लावं । गच्छामो सिंघलदीवं दव्योवजणत्यं । आयणसोहहि(2)णवरि पुत्ति पलिए समुन्भिन्ने ॥ विद्वत्त्वं च नृपत्वं च, नैव तुल्यं कदाचन । गयउ त जोव्वणु वप्पडउ, खदेगे पूज्यते राजा, विद्या सर्वत्र आवासडा डहेवि । पूज्यते ॥ अन्न च- एव्वहि जर आवासिइ, १६ सप्तसप्ततितमीगाथाप्रान्तेऽयमधिकः धवडा वयवड देवि ॥ पाठ जरधोव्वियाए ३० जरधोइयाए अक्खुडियालउ अगु ५२ २ यशीतितमपद्यस्य पश्चादियमधिका गाथा वढघाएहि हुयउ न जस्म । वदनं दशनविहीन तसु संपइ लागंति य वाचो न परिस्फुटा न गतिशक्तिः । वि फेल्टुसि पटइ अवस्सु ॥ नितरामिन्द्रियवृत्ति , अपर च-उज्जमंतह धीरे पुनरपि वाल्यं कृत जरया ॥ साहसिए वोहंतए साहसिए (2) को वि कालु ससए चडंतहु। जिह ३ भणिया' यावत् गहिया य सा तेण 'तम्मि नयरें जणणी । तम्मि य रामह तह नरहु होइ लच्छि उज्जम नयरे २० कुल्वंति साहति ५ जो [ए]ईए आसन्नो जो तीए आसन्नो एकोनाशीतिगाथापश्चादयमधिक पाठः- ६ 'नयर यावत् परिवाडीए अन्नं च-मेरं तणं व सत्तं (रनं) 'सोयएणं स्थाने एक्केण सोवएणं घरंगणं गोपयं व मयरहरो । ७ वारा(र)ओ वारओ अवि य- . - - " । करतहु ॥ पढियं च- " नयर पाठमेदाः - " " " । " * पत्रस्य पती मुद्रितपाठ- व० प्रतिपाठ पत्रस्य पद्धो मुद्रितपाठ: व० प्रतिपाठ:- ५२ ८ दिट्ठा जिण दिट्टा ल्यमाणीजिण' ५३ १७ 'पुरिसं यावत् 'गुणदोपा' स्थाने- ९ ताए तीए पुरिसं । अपि च-अप्रमत्तसन्नद्धो ११ 'मन्नति यावत् मन्नति नियजीयं ॥ गुणदोषा 'मुगुणा चंदणतरु व्व सुयणा २१ वाहिं वाहिरको १४ य(उ)वयास उवयारु २२ निलविया दिव्वक- निरूवियं । दिद्या १५ पडिकियति पदिकरह घणगा महा कण्णगा महा पञ्चाशीतितमपद्यस्य पद्यादिमे द्वे गाथे २३ आलत्ता तेण । सो आलत्ता सा तेण । अधिके- वि य तीए। सो वि य इयरीए । सो उज्यारो जो विह- २४ वोन्द्रावेडं। वोत्रालावो। लियाग विहवे वि कुगइ सव्वे वि। २५ हि प(य) ठियाई "हि चिट्ठिय येव' भहवयम्मि महायस- थेव पवाइ किं कीरए कजं ॥ २६ हिययपल्हावीए हिययउल्लावणीए पणयागयत्स गुणिणो वायाए, वाणीए, उवयार जं कुगंति कि चोज । सव्वो वि देइ मिक्वं २८ पाउरणेण णिययपाउरणेण अभितरदीवे आ अभितरदीवासने अव्वो सोवन्निए थाले । आ° २४ 'भणिय यावत् भणिया इच्छाविया। 'जइ जसु स्थाने- चिंतियं च तेण- ३० घोरमाणाय(ए) घोरमाणीए तणलागे वि समुछि- ५४ १ यिओं यावत् थिओ ताओ चेव एण जलविंदुयसरि- 'जाव' स्थाने- पलोएमाणो, जाव ३ छाहिं संतरिओ छाहंतरिओ २९ संपत्तीफल संजत्तीफल ९ 'वि(वी)सस्थिमाए' वीसत्यिमाए । नय- ३० कुसुमक्रय ..मागो कुसुमक्यमुंडमालो यावत् 'सूयगेण रसंरक्षणसूयगेण परि परि' ११ ससंभव(म) ससंभमं ३१ 'नयरमज्झेणं यावत् 'भो को एस स्थाने एस नयरमझेगं । पासायट्टिएहिं दिट्ठो १६ तुम न जाणति ? तुम जाणति । साणुराएहिं नायरलोएहिं । दिवो य १७ कुमारण तो कुमारेण राइगा अहिमुहमागच्छंतो, पुच्छिओ एय(वं) ता सम- एवं ता इत्य सम- य आसन्नपरियगो-भो को एस लिगाए लिगाए ४ जेण' यावत् 'रयणं स्थाने- १८ ससमंताए जेण एरिसा देवलोगदुम्हयरा महा २० सो सरीर' सो तुह सरीर पुरिसा खयं गच्छति, तो दिव्च! कि तुमे क्ओ विगय कओ चिय विगय एवंविहं रयणं २३ 'परोक्यार यावत् 'जेण' १० गच्छंतो य वहुवेलं गच्छंतो वहुयं वेलं पगेवयाररओ पडिवन्नवच्छलो त्ति । जेण गेण २६ [] पुरिसाण सुपरिसाण १३ सगासं °सयासे ३० °दसणु(ण) दसणू १४ घरगओ घरगओ ३१ जपंताणं सद्दो जंपणयसद्दो १५ होउ होउ ३ तआ पुच्छिओ तओ संजायहरिस- १६ सहसा खयंकरीयं सहस्सघायखयंकरी कोउगेणं राइणा अण अण' पुच्छियो सेण । जइ जसु " " १३ सो ससभमं ताए " " १२ तेण " " " " ४ न हु नवरि ताया चेव " " " " - विणिओझ्यं. - " " - पाठमेदाः ८३ पत्रस्य पढौ मुद्रितपाठ: व० प्रतिपाठः- पत्रस्य पनी मुद्रितपाठ व० प्रतिपाठः- ४ तुम्ह पसाएण सुहं तुम्ह चलणाणुभा- सिरिमई । संठाविया ति वेण सुहं ति य सेट्टिणा-अहं ते ९ सामलिगा समलिया तस्स ठाणे होहामि अहो अहवा त्ति । तओ आढत्ता ११ सो नवरि ५६ २३ तुम्भे चेव य नि १ 'अकरणीय यावत् 'सामिणि ! सुण' १९ पण्णवतीतमीगाथापश्चादियमधिका अकत्तव्वं च सुमहि- गाथा- लाण । भाणियं च उपहासेण व मित्तो तेश-सामिणि! सुण त्ति जंपियं ताई दोनि वयणाई। ४ अहिभवेति अमिद्दवइ टंकुकिन्नाई वजपत्थरे ताई सुयणाण ।। ५ उत्तरार्ध यथा- २४ अतग्गओ अतरगओ वम्महसरपसरपरा- २८ जहाविवेग महाविहवेग जिएण लज्जा मए चत्ता। २९ विपिइयं ६ पञ्चोत्तरशताङ्गमती गाथेशी- २ सयलजणे हसणीया सयलजणहासणिज्जा ता मे कुगसु पसाय ३ ताए तीए सायं अणुहोमि ता तुमे समयं । ३-५ अन्नदेसम्मि अन्नरजम्मि पायाण निचकालं ६ शताङमतीगाथापचादियमधिका गाथा- सुस्सूसकरो य ते होहं॥ विन्नाणं लच्छी पो- ९ उत्तरार्ध यथा- रुस च चाय(इ)तणं च नियदेसे ।। जाओ भारदाओ जह बंधूसु वि रज्जड सा जाय महासई नाम ॥ न तहा कदया वि परविसए॥ ७ विसज्जाविया राइणो विसजिया राइणा ११ प्रथमपादं यथा- पावो हु इमो धम्मो १२ सुण्हाहि सुण्हाइ ९ पुच्छ्यि आपुच्छ्यि १४ साहसेकरूयाण साहसिक्कनिरयाण १३ वाहियं पवाहिय १५ उत्तरावं यथा- १४ ०ओ विसयागं, ओमयणस्स, अइ- उवलुद्धो परिणामविरसविसया- विसमत्तणओ विस- याणं, लुद्धो भिलासविमुहं मणं जाण ॥ १७ नवोत्तरशतगाथापश्चादयमधिक पाठ:- १५ ताव मं एया इच्छद ताव इमा ममं इच्छद अहवा-ते कह न वंदणिज्जा त्ति त्ति , १६ नियपुरिसा-जइ नियपुरिसा, भणि- जे ते दद्दूण परकलत्ताई। या य-ज वाराहय व्व वसहा १७ किचि महग्घ० किचि अच्चतमहरघ० वञ्चति महि पलोयंता॥ १९ तीए( तेहिं) तेहि ता जीवियं गणिजइ २२ 'भूमिभाग। भूमिमार्ग । तओ नरिद ! पुरिसस्स महिलियाए वि। आढत्ता स्थाने- मयाए वेलाए सरयससिनिम्मलगुणं कओ कोलाहलो ज- जाव य सीलं न खंडेइ ॥ हा-जिणयत्तो गओ १९ दशोत्तरशतगाथापश्चादयमधिक पाठ:- त्ति । तं च सोऊण जेण-परदारे स्वगुण- आढत्ता विलविङ निए वि निकामया सकामे वि । " " । " . " - - - " - णियं। याओ या " " २७ 'कालम्मि २ यण " " " पाठमेदाः पत्रस्य पसौ मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठः- पत्रस्य पढौ मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठ:-- एयं मह्वयं न उ- ८ निग्गया सणियस- निग्गयाओ सरि- ण रहिमुहासमुव्वा ॥ तथा च- ५७ २३ द्वादशोत्तरगतगाथान्वयमधिक पाठः ११ विहरमाणसाहु- साहुणीओ पुणो वि पढियं णीओ २५ तं न [पुणो] ॥ तं न पाविहसि ।। १२ आसि, बहुमयाओ आसि, ता बहुम- त्रयोदशोत्तरशतगाथापश्चादयमधिक. अन्न याओ एयाओ अज्ज पाठ -कत्तो मरुम्मि सलिलं १४ तत्य तीए विमल- तत्यगयाए विमल- हे हरिण ! हयास! मूढ ! मा वञ्च । मतीए सुओ मतीए मुणिओ मायन्नियाय नडिया १५ भताए सागयं भताए भणियं तीए अन्ने विभया मया इत्थ ॥ अह्वा- सागयं २६ पायालपत्रद्ध पायालावद्ध अटव्यलावण्ण अउव्वल्वलावण्ण काले त्रि १६ 'पडिहारीहिं यावत् पडिहारिसहिया । 'दिन्नाई गहियं कलप्पलयं ३ तुर्य चरणं यथा- हरइ कु जीवंतस्सु ? (करपलंवं?) दिन्नाई ४ निबंधेण यावत् निबंधेण पयारि । १७ 'वंदिया' यावत् वंदिया देवा साहु- 'ताव भणियं च ताए-ताव 'साविगाए णीओ। कयं वंदणं ६ [वुच्चति ?] बुच्चइ साविगाए ८ आधचरणं यथा-देवेहि परिग्गहिओ १८ सरीरपउत्ती। तओ सरीरपउत्ती सील- १३ वाधियसरीरो तावियसरीरो पउत्ती य । तो २० तृतीयचरणं यथा- विसयविमोहियम- १९ सया(वा)ह सवाह णसा २० राओ नेहो २१ पुणो पढिय पुणो वि पढियं २१ उज्झियरायं उज्झियनेहं २२ जे किर विरक्खग्गाजे चेव रक्खगा पट्विंशत्युत्तरशतगाथापश्चादियमधिका २३ चतुर्विंगत्युत्तरशतगाथापश्चादयमधिकः गाथा-ता छेओ पुत्ति ! जणो लोक-जत्य राया सयं चोरो, जाव न नेहस्स गोयरे पडइ । भंडिओ य पुरोहिओ। नेहेण पुणो छेयत्तणस खम्मति मूलाई ॥ विस्सभघायया चोरा, २३ नेहनियलेण नेहनियलेहि जायं सरणओ भयं ॥ सप्तविंशत्युत्तरशतगाथापश्चादियमधिका २४ क्याइ अन्नं पि कयाइ कि पि अवरं पि गाथा-तणकटेहि व अग्गी २८ ध्वनुवर्तनं बहुविधं 'प्वनुवर्तना बहु- लवजलोहो नईसहस्सेहिं । विधा न इमो जीवो सको तिप्पेटं कामभोगेहिं ।। १ साढ़ सहूं २४ जय (ण) स्स जियस्स केणावि ओयरे- कणावि उवरणं २५ अष्टाविंगत्युत्तरशतगाथापचादिमे अधि- कायव्वं । के गाथे-जित्तियमित्तो कीरइ २ मोत्तूण मम मोत्तूण अन्नो मम मणोरहो नवर अत्थकाम। ३ करणगाई करणीयाणि तत्तियमेत्तो पसरइ ओहइ संवरिजंतो॥ ४ इओ य उत्तर' तओ उत्तर वरि विसु खद्ध में विसय ६ कोसिदियादि कोसदयाई एकसि विसिण मरंति। 'कम्माराणं यावत् कम्माराणं पिय- विसयामिस पुणु घारिया णियं । तो पमत्त नर नरइहिं निवदति ॥ " " " यव्वं । " " 'पमत्त पाठभेदाः - - ६० " " ६० " " A " " कामदेवो व, हणुय पत्रस्य पडो मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठ:- पत्रस्य पसौ मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठः- ५९ २८ त्रिशत्युत्तरगतगाथापश्चादियमधिका २६ पडिच्छामि पडिक्खामो गाथा-खणदिट्ठनविहवे कइचि वरिसाणि कइवयवरिसे खणपरियटुंतविविहसुहदुक्खे । २८ व्ययणे सुस्सुस(स) ययणेसु सुस्सूसं खणसंजोगविओगे संसारे रे सुहं कत्तो। ३० पेच्छिय विगयबो- पेच्छइ विगयवोहि- २ समागमो दारिद्द समागमो य दारिद्द हित्थं प० त्थप० उब्वेवया भवुव्वेवया ३१ वाहाहि वाहाहिं समुई ३ वसएण दोसएण तरि तरि ४ ०पउरम्मि' यावत् 'सगलति पुणो स्थाने केरिसं? केरिसं ? अवि य- पउरम्मि। जे होंति सुहपसगा अच्छ- ६१ ६ दाहिणपव्वसेढीए दाहिणसेढीए रियमिणं सुधम्मीणं ।। उक्तं च- असोयसिरि(री) असोयसिरी चला विभूति क्षणभनि यौवनं, अंगारमई अगारवई (एवं सर्व- कृतान्तदन्तान्तरवर्ति जीवितम् । १. '०मई स्थाने तथाप्यवना परलोकसाधने, "०वई) अहो नृणां विस्मयकारि चेष्टितम् ।। स्वेणं कलाहिं य । रुवकलाहि । मणुयाणमेव पियसहि! ८ चित्तं रमड त्ति। चित्तं भरेइ । एयाई होति चडणपडणाई। तरह आसन्नेहिं तरइ तओ आसन्ने इय जाणिऊण धीरा 'निरूविओं यावत् निरूविओजावरुवेण विहुरे वि न कायरा होति ॥ 'भणियं अवि य-संगलइ पुणो व्व धीरयाए । तओ ६ सगलति विय सगलणविय तेहि भणियं ७ पिय त चिय पि तह चिय १४ त्ति । परि० त्ति । अवि य-परि० ८ प्रथम चरणं यथा-सामन्नाणि य लोए १५ साहुसाई(हसाई) साहसाइं जुत्तिविही- ९ न(त)न्नत्यि च्छेरयं न नस्थि अच्छेरयं जुत्तिविह(ही)णाइ णाइ १४ आद्यं चरणं यथा वारियवामा १७ नवर बहुवीरा नवर न हु वसणे सच्छद १८ वि तह वि तह वि १५ षदत्रिंशत्युत्तरशतगाथापश्चादयमधिकः १९ विसमे वि [य] विसमम्मि वि पाठ मुंचए मुच्चई पसरइ अणिरुब्मती २२ उत्तराधं यथा- महिला मइलि व्व माणसे इच्छा । फुरिए चिय आरमे गुणतंतुनिवद्धा पर लच्छीए पेसिया दिट्ठी ॥ वयंसि 1 दुकड्डिया होइ॥ २३ वरसं(विरचं)ति ववसति ता वर पढमयर चिय पेच्छामो से अर्णतदुक्खुभवा महापावा । इच्छा मणे निरुद्धा २८ 'राहिं यावत् पढियं 'तुंगत्तण च-माजाणहजह पसरती दुट्ठमहिल व्व ॥ जेण १८ पुणो वि भणियं पुणो पढियं तुंगत्तणेण २१ वुत्तं [तो] वुत्ततो १ 'महाणुभावया' यावत् 'अम्हाणे स्थाने २२ 'तओं यावत् तओ जाया से अव- महाणुभावो को वि एस, अविगला 'सामों गइ सो चेव एस मे सव्वसामग्गी, उचिओ एस अम्हाण भत्ता जाव कहिओ सामिणीए । तओ भणियं-अहो वण्णेण सामो महाणुभाव ! मा अम्हाणं " " " " cow " " - 2 " २५ पेच्छामो राहि ? -- ८६ पाठसेदाः पत्रस्य पनी मुद्रितपाठ.- २० प्रतिपाठः- J - " पत्रस्य पड़ी अद्वितपाठ - व० प्रतिपाठ:-- १४ १५३ तनीगायापश्चाढधिकः पाठ:- पढियं च तीए- १५ दंसुणयुदेण दसणखणण १७ इपी)ई पीई तारिमा(सो) तारिनो १८ झीणो छिन्नो १९ कल्यान यावत् कत्यति गमओ इह 'उज्झिम्ण अयंडसि उज्छि- - " " " " " " " " . ४ देह देमु उचारिमो उत्तारेमो मयमेव । अण्णो सयमेव । पढियं च-अग्गो ६ हलुई लहुई एवं ९ विम्हिो ल्याइ. विम्हिलो य लवाड पुजिया पूइया १० 'त' यावत् 'गहिया' तप्पेच्छणवावडा लद्धावसरेणेव सलेणं गहिया ११ 'अवि य-' इलेतस्य पञ्चादिममधिक पद्यम्-खणि पासिनइ पुलइ य, खणि रोयइ खगि सोयइ । हिया पट्टा कामएड, हरिसविमायहि जाइ। १४ नीसाससरस नीलासरोस १६ आणंदेग साणंढग १७ आगच्छंति(अच्छति) अच्छंति १८ सिरेण (रिणा) 'सिरिया २४ (न) ३० अवयरिय सुयामो अवयरामो योव- " " " " " मे " ६४ थेत्रवेल। वलं। २० सणु (सो मणु) मा अशु बु(तु)ज्ज्ञ २१ पूर्वार्थ यथा हा हा दइय्य । मामिय! गुणनिहि! जियना! नाह! नाह ! ति। २२ आवं चरणं यथा-माणेङग घराओ । रहद इम्हि २४ तुम २६ गुनुह तुह महायस्स(स) महायस एत्यि(णत्यि) नत्यि २८ य मए २ अइमिमि(निधि)- अइनिधिणाए णाए ३ क्रिमिहारने वि इहारने १० पाउराण पवाराण १५ 'समाणे यावत् कवाडे दिलु वीयरा. 'दुबई यदेवहरय मिच्छा मि दुकडं १८ तिरिम यावत् सिरिनईए सो चेद 'उवार एस मे भत्तारो ति जाव कहिओ एरिमो मम उवरि ज २६ सजणो य सजणेण सो २९ १७२ तमीगाथापश्चादियमधिका गाथा- जो अणुकूले रचइ पडिकूले विप्पियं समायरइ । ૬૨ ४ R - तं " R १ 'ताओं यावत् 'तुम' तामओ दो वि अच्छति। स्थान भणिया अंगारवई जिगयत्तेण-अहं सुयासि ताव तुसं ४ मुयसु थेबवेल सुयसु तुम येवलं न(त) ६ "माणी यावत् माणी विलविडं 'कीरई' स्थाने पयत्ता, अवि य- जं कइए वि न कीरह ८ नृतीयचरण यथा- तं कवकजस्स पुणो १० पीई(ई) पीई ११ विनियं भुविणंतरण चितिउंसुविगंतरि वि १३ मोभयरोननिय सोयभरोनमिय (सोयमरोनमिय) " २७ तो " " " पाठमैदाः - पत्रस्य पल्लो मुद्रितपाठ:-- व० प्रतिपाठः ६६ १ उस्स(स्सू) उच्छ्रं २ सहसा सहासं ३ सोहणय ति सोहण कहाणयं ति ४ 'तुज्झ' जाव 'राउले तुज्झ एत्य हत्याओ जाइ? मम पुण " - " 'भगियो । N राउले . " १० M वि . " * " रे - पास पड्डी मुद्रितपाठ:- व० प्रतिपाठ पडिबिंबइ अदाउ ध्वं परजणे सो सुहे जियइ ॥ ३. पणय विनयं ६५ १ 'पुरिसाणं यावत् पुरिसाणं विसया य हवंति। सिरिमईए पढियं ५ अणेयख्यभरिया अणेयरयणभरिया ८ अनंच पढियं च १७५ तमीगाथापश्चादयमधिकः पाठः- अन्नं च-कुम्पह कुप्पाविजह जइ इच्छह सासयाई सुक्खाई। दंता वि य णं विणु चू- डियाए रायं न बंधति ॥ १२ 'तीए' यावत् 'सो तीए वि एगागिणीए वि जिणयत्तो स्थाने कुलहरगमणं न वहु- मयं ति। ता एत्य ठिया चेव पडि- क्खामि त्ति चिंति- ऊण भणियं-एवं च ताव एवं । सो विजिणयत्तो १७ सोयासिणीओ सोवासिणीओ १८ उव्वहमाणीओ उ- उवहासमाणीओ (क)यं अच्छंति स्वेण अच्छंति १९ भणिय-अणेग मणियं-आम, अणेग २०, एत्यंतरम्मि जिग एत्यंतरम्मि हसिऊण जिण २३ पुंसरा (पुरिसे) पुरिसे बोलावेमिसा(ताओ) बोलावेमि हसावेमि तओ २४ °वस(य)सया 'वयंसया २५ पुच्छेजह । पुच्छेजह । तेहिं भणियं-एवं ति। 'चरियं यावत् चरियकप्पियाण 'भणिऊण' चरियं पुच्छेजह । एवं ति भाणऊण । २९ इयरेहि तेहिं ३० 'आबल्ल' यावत् आइल्लप्पभिइ कहिउँ 'जाव' वसंतउराओ जाव जि०० १२ - हत्थी वि " ६ 'बीयाएं यावत् वीयाए वि तहेव 'तइय” संजायपच्चयाए सहासं जंपियं ति। तओ तइय ८ तइयाए तइयाए १२ लोगअट्टारिउ त्ति । लोग, अवसीहूओ निवेइयं त्ति । तओ निवेइयं १५ खेल्लाविओ हत्थी, खेलाविऊण करण करण १६ गवव्व(गंधर्व) गंधर्व 'निचल' यावत् निचलकण्णो दिनो 'साहु लोगेहि साहु २० हत्थी रूविणा रूवधारिणा २१ 'एयं यावत् एयं चिंतिय एगते 'कुमारो' भणिओ तेण कुमारो २६ हकारेह हक्कारावेह २७ भणियाओ- राया भणियाओ ताओ- राया २८ पचिहाणह(पञ्चहि- पञ्चहिजाणह ति ण्णाह?) ति १ उण एस उण स एस ३ चलणेसु सामिचलणेसु ४ °सरियाओ कुमा- °सरियाओ ताओ रीओ पडि कुमार । तओ पडि ६ सत्ति (किंतु) कितु राइणा (णो) राइणो ८ °वती आगासेणं वती य आगासेणं वेयर्ल्ड गयाई वेयर्ल्ड ९ सस(प)यं फेडेह सपयं फेडेइ एस एस(य) वन वन्न १० वसुभिन्नपुलइओ वसवलपुलइओ रायाण " 1 ६७ - य। तओ । " . ७ एवं ति " " " ११ गयणेणं ८८ पाठमेदाः- AN " . " - - - " . ६८ पत्रस्य पढौ मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठः- ६७ १३ फेडिय(या) फेडिया १४ कणयसप्पह 'कणयसमप्पह १५ विमिया -विम्हिया का(रा)य राय "" १७ सुसइय सूसइ १८ १७६ तमीगाथापश्चादियमधिका गाथा- तुह सोहग्गगुणिंधण- वट्ठियजलणावली महं कामो । तह कुणसु सुयण ! जह सो पसमिन्नइ संगमजलेण ॥ १९ पूजिऊण पुच्छिऊण २२ ताण समं अउ ताहि समं अउव्वं २३ वद्धाविओ तओ वद्धाविओ २९ उत्तमंता(गे) उत्तमंगे ३० सुहेण वच्चए सुहेण अच्छतस्स बच्चए। १ 'अन्नया' इत्येतस्य पूर्वमयमधिकः पाठः- तओ अणेगाइं वरिसलक्खाई रजसुह- मणुहविऊ(हवंताणं) तओ वसंतउरउजाणवरे वसंतउरवरजाणे २ उवरोहिएण च पुरोहिएण ६ परियणेण । परियणेण गओ। ८ वंदणयं वंदणाइ रिसिपुरओ सूरिपुरओ १० विय चिय ११ आद्यं चरणं यथा- देसे कुलं पहाणं १७ ठाणाणि । अपरं- पयाणि । अपरं च- १८ भुवणम्मि लोयम्मि २० वर्गाः (र्ग.) वर्ग: २५ जलविप्रपतितं जलविविभ्रष्टं । २६ प्रतिभम् प्रतिमम् २८ "नराणा यावत् नरेष्वभ्यधिको विशे- 'पशुमि पस्तस्माच भ्रष्टा पशुमि २९ ऑक्त. धर्म. ६९ १ द्वितीयचरणं यथा-मणुयभवे अभय- डलसारिच्छे ५ धन्या सेयं धन्यस्येय पत्रस्य पडी- मुद्रितपाठ: व० प्रतिपाठ:-- ६९ १८९ तमपद्यपश्रादिममधिकं वृत्तम्- दत्तं वहपि नैतदेव सफलं यत् पात्रहीने धनं, क्षिप्तं वल्बजकण्टकाकुलनले क्षेत्रेड- खिले वीजवत् । रागद्वेषतमोमलव्यपगते पात्र गुणा- लङ्कते, दानं खल्पमपि प्रयाति बहुधा न्यग्रोधबीजं यथा ॥ ९ आप.स्नेहित अद्भिः स्नेहित १२ विनश्येत् (त) विनश्येत १३ १९२ तमीगाथापश्चादयमधिकः पाठः- मा मंस्था क्षीयते वित्तं दीयमानं तपस्विनाम् । कूपारामगवादीनां ददतामेव सम्पदः ।। अहवा- १६ कुहम्मेण कुपत्तम्मि १७ उत्तरार्ध यथा- जह सप्पस्स विदिन्नं खीरं पि विसत्तण- मुवेइ ।। २० पर (रि) हरह परिहरह चयह मुय[ह] . २१ १९६ तमीगाथापश्चादयमधिकः पाठः- जेण-यो यत्र जायते जन्तुः स तत्र रमते चिरम्। यत. सर्वेषु सत्त्वेषु दयां कुर्वन्ति साधवः।। अपरं च-एकस्स कए नियजी- वियत्स वहुयाओ जीवकोडीओ। दुक्खे ठवंति जे के वि ताण किं सासयं जीयं ? ।। सञ्चवयणस्स इहलोए परलोए य पचओ त्ति । जेण- २६ अलियं अलियवयणं २८ महातवो। महातवो । जेण- २९ वरमरस परमरस' विहिए(य) विहिय ३० वेयणासमणो वेयणापसमो २ सयल सवलं ३ मुतिर मुसिण " " . " प्र . - " " " " " " पाठमेदाः - ७० ७० 1 4, " ८ यप्पणो क १० वेयण पत्रस्य पतौ मुद्रितपाठ: व० प्रतिपाठः- पत्रस्य पडौ मुद्रितपाठ: व० प्रतिपाठ:- ४ अप्पा खविओ तण्हा खविया अवि १९ २०७ तमीगाथापश्चादियमधिका गाथा- अवि अप्पणो अप्पणा सज्झाएण पसत्थं ५ द्वितीयचरणं यथा-आवट्टियकढकडेतत- झाणं जाणइ य सव्वपरमत्थ । उतंवं! सज्झाए वहतो ६ या(पा)इयसि पाइहिसि खणे खणे जाड वेरग्गं ।। यप्पणा- २१ सचिणति अज्जिणति २२ 'कायव्वो।' इत्येतस्य पश्चादयमधिक. तोत्तयकसघायभकु- " ९ ताडण कसघाय अंकुसनिरोहो सनिरोह पाठ -जेण-जीयं जलविंदुसमं सपत्तीओ तरगलोलाओ । 'छेयण सुमिणयसमं च पेम्म २०४ तमीगाथापश्चादयमधिकः पाठ.- धम्मम्मि य आयरं कुणह ॥ अहवा-वार में अप्पा दंतो संजमेण २४ 'गंतव्वं ॥ इत्येतस्य पश्चादधिकम्- तवेण ये। तथाच मऽहं परेहि दम्मतो बंधणेहि वहेहि २७ प्रथमचरणं यथा- आरभसयाई जणो य ॥ भणियं च- ३० एत्यु कि पि विउलेण नियमेण ३१ 'भयवं!' यावत् भयवं ! एवमेयं । १५ ना[सौ] नासो ०मेयं ।' २०६ तमश्लोकपश्चादयमधिक श्लोकः- ७१ २ कहाणयावसाणे कहावसाणे एक्को मे सासओ अप्पा नाणदंसणसजुओ। ७२ ३१ मरणधम्मीण ठाणधम्मीण सेसा मे बाहिरा भावा १६ आयरियसयासे आयरियसमीवं सव्वे सजोगलक्खणा ॥ पढियं च- १६ जिणयत्तेण- जिणयत्तेण सविणयं २० 'छ?' यावत् छठमदसमदुवाल- १४-१९ द्वितीयतृतीयचरणे इंदियमलणं कसाय- 'सिद्धि सेहि मासिहि यथा- दंडाणं । भंजइ छम्मासिहिं । ता कि पसरो सावय। + " " hue ! १८ जेण- " - पावइ सिद्धि -- - 1- 1 1 - - - -- ३ - ६ Hea अशुद्धविशुद्धफलकम् है। पी विजय पनम्म पही युद विशोध्यम् १८ मा सीओ १८ मिशिरि गराउनु- यिनिरीए सरा. होप मुद्दोपसंद २. हिवर्गीय) * mta A से सामिणी। काटे विरहे Ww (ixiate कालेग ८ सिरहे १८ जन्ममरण-बाहि गर-वाहिक बहुम्मि संगारे बामि नकर नगारे २. पमिलिया पपलियर २८ तो मा " गो टिपनी- 'rrimater मानोहीर- Payासन, नगर २५ तगम सम-धिनमाडि न) Brit . trint डीएन AAI 10 * १.१८ - घरमार्ग M H 10 LEElite (1) क ५५ Jatak T Mirrry MHAwares Panta -- H हिदि Foran F ३ ई نیمو بر به 19 * Freetingsex. Mistakkart. it Faralia * N 1 room -- तुमं पुण . " " " " " " हरी " ror " " ६४ शुद्धिपत्र पत्रस्य . पहा अशुद्धं विशोध्यम् पत्रस्य पढौ अशुद्धं विशोध्यम् ६०१ श्रीणत्त दीणत्तण २८ ति । तओ ति । तीए भणियं .२६ पडिच्छामि पडिच्छामि(मो) एवं ति । तओ २ फलह फलयं २९ पुष्फविमाण पुप्फगविमाण m ३ कडीओ कहिनि कडीए कहिंचि ६३ २ तुमं वि पट्टीओ पट्टीए अंगारमई अगारवई ७ अगारिणी अगारवई ३ पसुत्तओ पसुत्तो १३ ईईसा ईइसा ९ जइ वि नरो देइ जइ देह नरो ''१६ वाहिराई २१ मोत्तुं णिकिय(वं) मोत्तृणिक्कियं बाहिराई १८ सूरो चंदो २२ रहा इहई २१ लच्छी पमुंचए” लच्छीए मुंचए हरी- २५ जुण्णदुर्ग जुण्णदुमं (रि) ३०-३१, द्वितीय-तृतीयचरणे यथा- चक्काण जुयं सुपीइसजुत्तं । भिन्नं पावाए २७ कुरियाए छुरियाए पुरा वि [य] मईदो वि मइंदो २ दलं च मोत्तव्वं (2) फलं चेव भोत्तव्वं २ 'तुम्ह' इत्येतस्य पश्चादयं पाठोऽधिको ३ विलविलेण विलविएण वाच्य.- १० विसयाणं सिवियाण विसयाण सेवियाण अम्हेहिं ति । आइट्टा अम्हे असोगसिरि- णामेण विज्ञाहरचकवट्टिणा नियधूयाव- ११ अयच्छ(पत्थ) अप्पत्थ रणनिमित्तं पुरिसरयणगवेसणनिमित्तं । १६ कुणमाणीए भणमाणीए १० अंगारमई अंगारवई १७ वुत्ततो वुत्तंतं २२ सहि सहि। १२ १४७ तमी गायेडशी वाच्या- ,३०-३१ निसिय(2)। निसियं । तम्मि न जलंति धगंति न मिसिमिसंति न यम्मिकरेतो करेंतो मुयंति धूमवट्टीओ। ६५ निहुयाई मामि पियविरहियाण अंगाई ३ वग्गाइ(वंगाई)भग्गाई भग्गाई भग्गाई ५ परिसथवणिया ताए परिसंथविया सा १८ देसि यं उ दसियं च तत्य ताहिं थुउवास (?) उवासगरूयत्तणं ७ पडिच्छामो पडिक्खामो गायत्तणं ९ परिहववासओ(वसं वा) १९ धम्मकहा धम्मकहाणयं परिहवकयं वा अंगारमइ(ई)ए अंगारवईए २० एवंविहाओ एवंविहा २० नियडिवज्जए दव्वर, २१ एयविहासि(हि)गारं एवंविहं सिंगारं तग्गोहंसए (१) न य पडिवज्जए २६ तत्थ । ताओ दव्वओ, तओ दसए ६६ ४ उवगच्छ अवगच्छ २२ पडिवन्नो मए एस, परिचत्तो भए एस, ६ यवलंभोओ(2) बिइओ लंभो गहिओं धम्मो गहिओ तुम ९ वहु(पण्हु)त्तरं पडुत्तरं सतिओ धम्मो ११ उम्मूलिय खंभो उम्मूलियखंभो २४ 'एगत्य १४ वावणगेण वामणगेण २८ अंगारमई अंगारवई १६ अट्टालिओ अप्फालिओ am 1 डज्झति ॥ - " - " जत्थ ताभो . 'दो वि एगत्थ शुद्धिपत्र पत्रस्य पक्षी माद ११ ले विशोध्यम् " 3. शिमो निसलामो (नादि गात १३ निवासी रिलाह पर (1) पदिगम् गारमा रिनामे * (परस्सीहो २', पट . त्यए परमे " " २४ वयं १ संदालचिदिनविय संडासविरिचिड़ि- वयोग २ मांसं रस मामारम ७ मोह दुद पलग नामब-महसलग-नाम- यण उदा धर-बाहर्ण" १४ एकोऽई भस्मेको २२ एम चटरंगे सचउरंगे २३ दीइयरवास दीहरपशम २७ दारणे कारणे चंगठ महामहासन्यम् poat पाने महापारिमापाने A

No text on this page.

No text on this page.

Jinduttakhyan Duya

Author
Suri, Sumti
Title
Jinduttakhyan Duya
File name
Jinduttakhyan Duya
Text
OCR done
Citation
1952
Published
2010/06
Publisher
Bombay, Singhi Jain Shastra Shikshapith Bhartiya Vidha Bhawan
Language
Sanskrit
Pages
119
Library
Prakrit Bharati Academy, Jaipur
DLI number
327633
Barcode
99999990003218.00
Scanning centre
Banasthali University
Digital publisher
Digital Library of India
VMLT id
4nlMWyZQIw7
Download PDF

Jinduttakhyan Duya