·und abplich III, 3-6 राजवृत्तानुरोधेन न काव्यगुणावाञ्झ्या । । सन्तः शृण्वन्तु महाच स्वधिया योजयन्तु च ॥ अथवा नृपवृत्तान्तम्मृतितुरयं श्रमः । क्रियते लन्तितं काव्यं कुर्वन्त्वन्येऽपि पन्डिता । राज्यवत्तानुरोधेन न काव्यगुणाचर्चया । सन्तः शृण्वन्तु मदाच स्वधिया घाजयन्त्वपि ॥ कायस्थोतिवदेवेयं कता स्मृत्ये भविष्यताम् । दृष्ट्द ललितं काव्यं कुर्वन्त्वन्येऽत्र पन्डिता. ॥ Schwierigheiten für das Verotindniss bietet der Text im All gemeinen nicht, wenn man nicht etwa eine lner und da sich der bietende besondeis ungelenke Ansdruchswerse oder ein ungebrauch liches Wort dıbın rechnen will, sc < B ddag weer lici Bülitlingh noch bei Apte aufgcfuhrte risryu VIII, 41, dem bcı Dsclann eine „Nachtigall“ entspricht, ich linbe es mit Biene übersetzt und zwar mit Berufung auf eine Parallelstelle in Srivara s Ryataran gini III, 234, wo es heisst तयैकयैव राजेन्द्रः स सुन्दरगुणाथिया । अविन्दत्परमानन्दं मालत्येव मधुवृतः ॥ Nebenbei will ich luer bemerken, duss das das deu textus simplicior der Sukasaptatı bekannte divıkırtı Barbier" bei Sri vura, Ryatarıngın 11, 33 belegt und sonach über jeden Zweifel er baben ist Nur eine Stelle im ganzen Kathrknutukam hat mir grosse Schwierigheiten bereitet, worlber noch eingehend zu reden ist, namlich im ersten k.intukam Sloka 16-39 besonders aber 16-17 Grammatisch nicht unmoglich ist die Lesart, wie ich sie habe drucken lassen, ehe ich selbst über den Sinn dieser vier Zeilen Sanz Llar war Dan ich ware etiva zu übersetzen ,Dieser da, ·VII Malinda mit Namen, das Stirnjawel der Paiganbharas*), pflegto sich mit dem Klicdisen (Dsclamı) 70 nutcrbalten (mit Liebeugeschichten), wiewohl er reinen llerzens sar Auf scinen Befehl hat der mächtige (Khedise Dsch imi) dic Brliche der l'rommigheit 50- schlagen, auf Grund seiner Kenntniss der tiefsten Wahrliciten und nline Verletzung dies (Dbarma-) Sīstra" (tattsabb.sāp abbijiatrāt tatha-'aistraviparyayāt) Bei dieser Vebersctzung ergeben sich aber rerschiedene Unzutraglichkeiten, sor allem die, dass es nicht recht denhuir ist, der Persor Dscb.imi have auf Bcfehl des Tursten von Kasmír, een joncs Jabīmada, scin Gedicht verfasst! Der persischien Dichters Patrone waren vielmehr Abu Said und dann dessen Nacbfolger Hussein Mirza Bcihara, von denen uns hier nur der letztere augelit; denn unter diesen Regierung hat Dscliimi als Sielvigjilıriger sein Gclicht von Joseph geschrielci Trotz aller noch so zahlreichen und nahen Beziehungen zwischen I'ersien and Indien ist es denn doch wohl undenkbar, dags der Türel von Kasmir (lem so hoch gefcierton Dxclāmi befohlen witte, dic Ge. schichte sou Joxepit zu cinctu Epos 20 rerarbciten, zumal dieser Stoff dem Inder herzlich ungelanfig sein nasste. Hier bliebe nun freilich zun'ichst noch der Xothlebell, antinesmen, dass der Text an jener Stelle vererbt aci, dus wäre doch aber mindestene reclit auſallig, da das von mir benutzic Maoushript vollauf das l'ridicat, im ganzen sorzüglich verdient. Nein! Dic Lösnng aller Schwicrigheiten erfolgt, wie mir scheint, unge zwungen, wenn unr die Peron de Mabīmada* ip Sjöha 10 richti: Dypatinumt wirl Eine genanc Vergleichung des Sanskrigedichtes mit dem perjachen Originalwerke lekrt pun, dl.3«s Srivara, menn sucht nicht l'ort für Wort, so doch Alcunitt für Abeclaitt der Ein- Icitang, anil zwar mit Beibchaltung der ron D«chami perähiten Reihenfolge, aberetzt bat; and an der Stelle, wo er ron ifr abweicht, nimlich bei der Imbrrcienn: Gottes, catschaldist er sirls cauit, 01«* Nilicrepitarbte Sitte der Dichter sci,dco rabanen zuletzt zu feiera, pachdem sic das cigentliche Gedicht bernilet latico: I, 11-13; * 11 * xr ben båter in Katts 19,51 21.tenor III, 1' 3. i 1997 at ·1111 कि तु पूर्वमपूर्व यत्परं योगनिपाणम् । कृतं मनीपया तेन तदन्ते कन्यते मया ॥ सर्वत्राय क्रमः पूर्व शृङ्गाररससयताम् । यभिधाय कयां पूर्वैः शान्तोन्ते परिकीर्तितः ॥ Wenn wir also das im Auge behalten, luon hann hein Zweifel melir obwnlten dass mit der Mabundu in Slokn 16 Diemınd weiter gerneint scun hann als der Prophet Muliem med, den D chim an der entsprechenden Stelle mit allem Veberschnange cipes Gl tubigen feiert Auf diese Weise erhalten wir nun dic ansprechenderc weon uch nult ganz zwanglosc Velarsetznos, die Ich sew ihlt linbe und bei der es gewiss nichts ausmacht dass Sluha 17 allerdings zerrissen wird dis ist doch aber wenigstens kem dnruhaus verpinter rekler, vergi & 29, 30Das Svara den Propheten zu einem Glicde der Pigambarks und Dsch mi zn cinem Khediven macht erhlirt sich leicht als Schmeichelei, es ist bei solchen Gelegenheiten nun einmal Sittte, den Vund etwas voll zu nelimen und memrud wud sich dabei der Mule unterziehen derurtige Augbeu "luf ihre Richtigkeit bin zu priifen so wenig wie es jemandem einfallen wird etw. den Stammbrum Jesu hritisch zu untersuchen Dr überdies die Lohpreisung des Propheten mystisch dunkel gehalten und voller Schwierigheiten fur das Ierstandniss ist, so konnen wir es Śntarı prcbfuhlen, wenu er dhruf verzichten will ein turhatmyam des Propheten nu geben, da er den wahren Sach verbalt picht kenni“ – tattrabb 152 nabhijatrat und USC dem hat er als Inder noch einen sehr stichhaltigen Grund für diesen Verzicht weil ja auch sein Buch ein anderes ist (tatha śistrati paryayat)*)! Dagegen fereit er nun den Fürsten der jeues, a lin• Jich Mubammed samen tragt (tan nimno mabupateh) also den hasmirfursten Malmadı der je Srivara's Rantarangını bald als Malmada buld als Mahimmada erscheint Es ist das der dritte Herr scher nach Zain ol Ābidin oder vie ibn die indischen Historiographen *) Oder wel (de crberrlichnog drs Propleten) dem (nl schen) Lel bucle (ler l'rumm ghe t) lersp icht ·den musschlaggebenden Beweis für die Identitit der Verfasser derselben TVns pun meine Ausgabe ihrer lasseren Form nich zolangt, 80 habe ich die Sebreilweise des von mir bepntaten Siradı Manuskriptes qus Puon beibebalten, die Dermagari Copie desselben (Rajendralalamitra Notices VIII 2383, habe ich als gebr fehlerhaft nicht verglichen Ich habe darüber schon in meiner oben er wboten Abhandlung uber das Kath uh uutnham gesprochen Fur unermudlich geleistete Hilfe bei der Durcbsicht des Vanu skriptes and ebenso willkommene Unterstützung bei dem Correctur lesen bin ich Herrn Dr Job Hertel in Zwickau zu aufrich tigatem Danke verpflichtet ebenso llerrn Privatdocent Dr R Simon in München der mir seinen geschutzten Rath bereit willigst gegeben hat und endlich — last not least - Seiner Lordschaft, dem Unterstaatssekretar für Indien, für den von ihm gespendeten Beitrag zu den Druckkosten Ihnen Allen auch offentlich zu danken ist mir eine angenehme Pflicht Eisleben, den 12 Marz 1898 Richard Schmidt

·-
10
मानन्दा कये विलोक्य विशदं यच्छुकशष्योपमं
मन्यन्ते भुवनाविपत्यमग्विनं योगेन योगीधराः ।
धात्र,प्वेकनिमेषमात्रमपि यत्सीयं सदा प्राप्यते
वन्दे सिद्धसुरेन्द्रवन्दितमदस्तेनः परं शाम्भवम् ॥१॥
प्रणम्य विनोपहरं गणेशं त्रिधामपामपि भारती ताम् ।
विरच्यते यावनशाम्बवता कथा मया निर्मभापयेवम् ॥२॥
क्रमेण चेन भीतार्यो मलायामेन वर्णितः
नेय दिमया सोज्यं प्योकनाच नितृप्यते ॥६॥
प्रबोधयाणाकलिका प्रमादमधुना प्रभो।
तनुत्पोमिनपन्नं दातुमर्हसि मे शुभम् ॥ ४॥
शोभितं कुरु तेनेव मानमोबानमा मे।
तत्सांगन्येन शुद्धेन गरीरं परिपूरच ॥१५॥
असारे पन्नु संसारे चिन्ताणतममाकुने
ग्रवानान्यस्य देवेश प्रकाशं ने निर्णय ॥ ६ ॥
मनो मेन्तु सदा गम्नो भवत्मेवापपरन्।
या गुणागणां नित्यं मने प्रवर्तताम् ॥७॥
मेधानपचिकायान्तु शुभवाग्योगनगुनम् ।
महां देहि भवन कार्गनिदिम्पुनावमा ॥८॥

·2
[
.
तुन्नयन्वाक्यरत्नानि हत्कोशान्मम भारती।
भवदत्तिातुलारोछे सुवर्णार्यान्विता भवेत् ॥१॥
स्थैर्य हि जगतो नव दृश्यते वचन विना ।
शम्भुभत्तियुतं तच्चेच्छोभते साधुपूजितम् ॥१०॥
पुण्यं शास्त्रामृतं पीत्वा यातास्ते दि कवीश्वराः।
निधाय विपुलां कीर्ति सुस्थिरां भुवनत्रये ॥ ११ ॥
नावशिष्टः कविः कश्चित्तेषां योग्यातनान्भवेत् ।
क्षमः शिक्षयितुं स्वल्यकाव्यशत्तियुनान्स्वयम् ॥ १२ ॥
तस्मादेवाधुना कालं गतिं वीक्ष्य शुभाशुभाम् ।
काव्यं यचस्ति ते शतिर्विधातुं कुरु सत्वरम् ॥ १३ ॥
किं तु पूर्वमपूर्व यत्परं योगनिपणम् ।
कृतं मनीषया तेन तदन्ते कथ्यते मया ॥१४॥
सर्वत्रायं क्रमः पूर्व शृङ्गाररससंयुताम् ।
अभिधाय कथा पूर्वः शान्तोन्ते परिकोर्तितः ॥१५॥
योज्यं महामदो नाम पैगम्भरशिरोमणिः ।
कृतालापः खवेन सह शुद्धाशयोऽपि सन् ॥ १६ ॥
बदायैव संबद्धधर्मसेतुर्महाबलः।
तत्वभावानभिज्ञवात्तवाणास्त्रविपर्ययात् ॥१७॥
माहात्म्यं वतुमेवास्य विचारनिरतः परम्।
न समर्थो स्वदं तत्र संशयाकुलिताणयः ॥१८॥
तस्मात्संगयित किंचिहोपायवीपकल्पते ।
माहात्म्यं किं तु तत्रानो वक्ष्यते च महीपतेः ॥ ११ ॥

·१]
3
।
बीयान्महामदः शानिर्धर्माप्तवरगर्वितः ।
श्रीमान्कश्मीरभूपालः पालराजीवलोचनः ॥२०॥
यदेतन्निर्मितं धात्रा जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
भवाभिधानं नानार्थ नरदेवद्भुतम् ॥२१॥
तन्महामदभूपेन सर्वभूपालमौलिना ।
अधुना शोभितं सम्बड्यनेन वपुर्षया ॥२२॥
को हि वतु नृपस्वास्थ महिमान कवीश्वरः ।
शक्तो यस्य यशश्शुभ्रं पूरयिवा महीमिमाम् । ॥२३॥
वलेनेव नभोनीनं हिवाळं दिवं वियत्।
सरन्धं सर्वतो नातं तेन ताराधमी वृथा ॥३४॥ युगलकम् ।।
सदा धर्मधृतोपाया हतापायास्सुकर्मभिः ।
देवप्रायाः प्रजाः प्रायो यस्मिशासति मेदिनीम् ॥२५॥
ग्रवाची दिशमाथित्य दिनेशोपि हतप्रभः ।
जाता यस्व वितिया तां तेनोवृद्धिन तत्क्षयः ॥२६॥
दृश्यते वैरिनिकरभीमार्जुनसमो रणे ।
घोऽयमर्थिगणदाने कर्णाधिकगुणस्सदा ॥२७॥
तवव ललनाभिर्यः कन्दपर्षी मन्यते रतौ।
मन्त्रिभिर्मन्त्रकरणे गुरुकाव्योत्तमोऽनिशम् ॥२८॥
तेजसो स्वकं दवा यस्मै प्रीत्या हरिरस्वयम् ।
यातस्तेनास्तमेवातो पूर्णधामा दिवानिशम् ॥२३॥
प्रीत्यै तु गोसदनस्य येन धर्मपरेण च ।
जात्रा पूर्वपदार्थेवयं वधाज्ञावो विमोचिताः ॥३०॥

·[. योग्यमिन्द्राधिकस्सर्वगुणैर्नाना शचीपतिः । शतगन्युरिव ख्यातः शान्तक्रीधो महेश्वरः ॥३१॥ जिवा शत्रूनणे त्यतविरस्तत्पुररनकः । योज्यं पुरन्दरी बद्धक्रोधो देशविदारणात् ॥३२॥ दग्ध्वा वैरिकुल्लाटवों सुविततां व्योमेति दिळां शून्ये शब्दगुणे स्वयं वितनुते तदूमसङ्गेन यः । भानुर्भाति च विस्फुलिङ्ग इव तन्मध्ये ऽपि यस्वाधुना शतास्ते कविशेखरः कवयितुं को वा प्रतापानलम् ॥३३॥ इस्ताम्भोजालिमालेव नखालसारिणच्छविः । दानकुजरगण्टोत्थमधारेव निर्गता ॥३४॥ पराक्रमदोत्पन्नवालशेवान्तवचारी। ज्वलत्प्रतापड़तभुग्धूमोखानुकारिणी ॥३॥ राजते वैरिललनावेपिावधाकृतिः करे। यस्यैवासिलता वल्गन्सनतान्भोधरगुतिः ॥३६॥ तिलकम् ।। प्राज्ये जाग्रति राज्यस्य पृथिव्यां पृथिवीपतेः । शाके मुनिदिवेदेन्दुगणिते विक्रमोष्णगोः ॥३७॥ स्थिते ऽपि लौकिके वर्षे चन्द्राष्टपरिपूरिते। माधवे मासि राकायां रवी मेपमुपागते ॥३८॥ मसाज्यामेन योसोभनालेखानामविश्रुतः । रचितोऽप्यदुतः पूर्व ग्रन्थो देवमुखोदतः ॥३६॥ तस्मिन्मया पण्डितजोनकाल्यं नवा गुरुं पण्डितश्रीवरेण । । 393 येतोय.

·1] 5 भूपालतुये सुरलोकवाण्वारम्भोधुनाकारि मनोहरोग्यम् 18०॥ चकलकम् ॥ विन्मानससच्छास्त्रकुमुदानन्दकारकः । लीलाज्ञानधनध्वान्तध्वान्तस्वान्तप्रकाशकृत् ॥४१॥ सत्यसन्धो जितक्रोधी दिनमण्डलनायकः । ब्रह्मण्यो य सदाचारस्सदा भूपालपूजितः ॥४॥ शान्तोऽनन्तगुणस्सर्वश्रुतिस्मृत्यर्थपारगः । सन्ध्यास्त्रानरतः शिप्यचकोरगणसम्मतः ॥४॥ गुरुरिव सभामध्ये दृष्टो गुरुगणान्वितः । ॥४॥ गुरुत्वाकराख्यो मे सततं वाक्सुधाकरः । ग्रासोद्भुवि भवे भक्तो विभवी घणसान्वितः ॥१५॥ ॥ पञ्चभिः कुलकम् ॥ जयन्तु संततं सन्तस्सन्तोपविशदाशयाः । परोपकारकरणे सदा वद्धधियोपि ये ॥४६॥ गुरुं परगुणां माता स्वयं साध्विति वादिनः। न्यूने चोपस्कृतिपराः धचिनोपहसन्ति च ॥४॥युगलकम् ॥ तस्मान्न सजनभयं कवीनां जातु जायते सदन्यसारमेयानां भपणेः किं भविष्यति ॥४॥ इति ज्ञावा रसमयं कथाकोतुकसंशितम्। श्रीवराख्यो बुधो नूनं प्रवन्धं साधयाम्यमुम् ॥४॥ 461 °विषदापाया,

·G
नास्ति लोके परं किंचिच्चित्तरागं विनापरम्।
तत एव हि वैराग्यं जायते सुखदं पुनः ॥१०॥
चित्तासतिवणेनेव स स्वयं भगवाञ्णिवः ।
गतवैव सहसङ्गस्य सर्वमेतद्वासृजत् ॥११॥
द्विवहींने अनिन्देश्ये नगन्नामविवर्जिते।
कैवल्ये केवलं तस्मिन्नासीदेको मदेवरः ॥१२॥
नानापमयं दिव्यं सर्वलावण्यसंयुतम्।
अनेककौतुकाकीामनवन्धमनधरम् ॥५३॥
पश्यन्नेवात्मनात्मानं स्वधामादर्शमण्टले।
समयेऽस्मिन्स देवेशो बभवानन्दनिर्भरः ॥५४॥
कस्मैचिदर्शयाम्पेनवावचिन्तान्वितः शिवः ।
तावदिच्छा समुत्पन्ना प्रार्भूतास्व मोहिनी ॥१५॥
नृपस्यापनवं कर्तुन शतो चूपवान्सुखम् ।
तमोहरे निरुद्धे तु द्वारि सन्दर्शयिष्यति ॥१६॥
स्थलारविन्दं पश्येकं गुप्तं भूमौ स्वमस्तकम् ।
समाकर्पति सौन्दर्यगुणेनेव कथं मधौ ॥१७॥
इच्छाशल्याध सङ्गस्व रागेणाप्याश्रिताशयः ।
स हि देवो महादेवः तन्मयं व्यसृजज्जगत् ॥१८॥
विधाय विविधां सृष्टिं स्वकीयांशयुतां ततः ।
कुर्वनागमयी लोतां विभात्यस्यां स्वयं विभुः ॥ ५ ॥
तेनेच्छ्या जगत्सर्व रचितं यच्चराचरम् ।
रागेणापि न तज्जातु विराग जायते धाचित् ॥६॥

·म
+
१]
संगणव तदा देवीत्रयं सृष्टात्ममायया ।
जीनव पुरुषांचोके हेतुभूतान्स्वदेहतः ॥ ६१ ।।
तदारमत तस्साधू यथेष्टं वसवत्सरान् ।
ततो मी तदनुनाताः पुनस्सर्गमवासृनन् ॥६॥
तस्मादागमयं सर्व चेतनाचेतनं जगत् ।
प्रतिभात्येव यत्तेन रहितं तत्र गण्यते ॥६३॥
दृष्ट्वाचेतनं बहरागं धर्मरुचाम्वुतम् ।
सुधांशुना च कुमुदं तत्सिताः किं न मानवाः ॥६॥
चित्तासतिरति वक्तुं न हि तो नरः पराम् ।
तत्सदलं न देकनिन्दयेव समन्वितः ॥६५॥
तदेव हि शुभं तस्मान्यत्किंचिद्रसनिर्णयम् ।
करोत्यन्यदत्तस्सर्व नीरसं कथितं वुधैः ॥६६॥
यदि चित्तं भवेदागव्यवाहीनं न तन्मनः ।
तनुस्तत्पीड्या त्वता न सा मुद्यारिणा विना ।। ६७ ।।
विवृत्य वदनं लोकात्तत्रार्पय मुखं मुदा ।
संयोजनाधिकः प्रोतो रागो हपीय रागिणाम् ॥६॥
तचिन्ता दुदि सर्वपां न्यूना मा भूत्वादाचन ।
मनो मनस्विनां तेन विहीनमपि नातु चित् ॥६॥
चक्रवत्तदशेनैव गगनं परिवर्तते ।
कोलाहलेन तस्यास्ति लोकोऽयं परिपरितः ॥७॥
तस्य दासत्वमाथित्व विमुत्तो भववन्धनात् ।
तद्रीतिं पदये धृत्वा सुखं प्राप्नोति शाश्वतम् ॥ ७ ॥

·8
.
रागासवं निपायव मदमानो नरस्तथा ।
लोकावृत्तेक्षणास्सर्व वेत्तीदं तणावश्यया ॥७॥
रागिणो रागचपकान पिवन्ति स्म चेन्जनाः ।
सरकं नाम गृहीवात्तेपां को पिन कुत्रचित् ॥७३॥
धनिनो रूपवत्तश्च शतशोध सहस्रशः ।
चिरायुपोऽपि पर्यन्ते निममा भववारिधी ॥४॥
नावशिष्ट तु तन्नाम किंचित्सत्यं पुनः क्षिती।
सखायेद परत्रापि कथा नित्यैव रागिणाम् ॥७॥
श्रुतमेतत्पुरा कश्चिच्छिष्यो दीक्षां मुहुर्मुहुः ।
मझा देहीति भगवन्विज्ञप्तिं गुरवे करीत ॥७६ ॥
स च तेन ततः पृटो यदि रागान्वितं मनः ।
तव कुत्रापि संज्ञातं ततो दीक्षां ददामि ते ॥७॥
घावन मातृकापाठं प्रकरोति नरः कचित् ।
वेदशास्त्रार्यकुशलः तावद्भवति मूब्धीः ॥७॥
त्वका लोकभयं रागप्रीतिं कुरु दिवानिशम् ।
कवास्य निर्णयं तन्तर्मुनिं प्राप्नोत्वसंशयम् ॥७॥
दिया देवेन संप्तारसंभूतभववर्जितः ।
त्यकान्यकरणीयं तन्मार्गे दं संप्रवेशितः ॥ ८ ॥
यदि मे मूर्धना दुग्धसवर्णवसमागताः ।
तथापि मानसे रागः प्रत्यहं तरुणायते ॥ १॥
एकदा पथि गच्छन्तं स्वेच्छया केवलं शनैः ।
प्रादुर्भता नभोवाणी मानवोन्मुहुर्मुहुः ॥२॥

·१] 9 एकं रसमयं शीघ्र प्रवन्धं कुरु साम्प्रतम् । यं श्रुत्रा मुनिवर्गोऽपि भवेत्कामविमोचितः ॥३॥ असारे खलु संसारे न किंचिदवशिष्यते । तस्माच्छास्त्रकथा लोके स्थिरा कल्पशतानि ते ॥४॥ इति श्रुवा वची दिव्यं विचार्य च पुनः पुनः । जावा शुभं रसाख्यानं कृतमन्न मयागुतम् ॥ ८ ॥ सन्दीतः क्रियते रागवझिर्यस्योप्मतापित्तः । पतन्ति गगनातारा निरान्यस्त्रविन्दवः ॥८६॥ दृश्यते सकतं विश्वं भारतीवशगं पुनः । सा चेहवो कयं मौनं कुर्याहचा हि संश्रितः ॥ ८ ॥ वच एव हि मर्वस्व प्रमाण परिकीर्तितम् । तदेव मधुरं चेत्स्वान्नास्त्यन्यचाभकारणम् ॥ ८ ॥ यदेतद्दश्यते सर्व पुराणामथवा नवम् । वचनाद्विद्धि सम्भूतं नात्र कार्या विचारणा neu कुरु मार्ग यथा पूर्वमिति श्रुत्रा वचोविधिम् । वचनाद्देवदेवस्य चक्र सर्व समाहितः ॥१०॥ वेदस्मतिपुराणानि तर्कव्याकरणानि च । वचनेन निवद्यानि तस्मादाकामयं जगत ॥११॥ सत्यासत्यतया वाक्यं द्विधा तत्कथितं बुधैः । सूनूतं दुर्लभं लोके सर्वत्रवेतरवचः ॥१२॥ एतहते परो धर्मो नास्ति कश्चित्प्रियः शुभः । 90a वचोतिरि 920 मूत ·10 नित्यं सत्यं प्रवक्तव्यं सर्वसिद्धिमभीच्छता ॥३॥ भूषणं दयमेवास्य सत्यताप्यल्पभापणम् । क्षमा शीलं यथा लोके पुरुषस्य सुमेधसः ॥8॥ अधुना तट्टयोपेतः प्रवन्धो रससंयुतः । रागिणां वचभस्सोज्यं सतां भवत् प्रीतये ॥१॥ इति यवनशास्त्रपारङ्गमपपिरतश्रीवरविरचिते कथाकौतुके प्रथमं कौतुकम् ॥ ग्रभूदनेकभूपालमौलिलालितशासनः । प्रतीच्या विक्रमोदारस्तमोसाख्या नितीश्वरः ॥१॥ पवादबलमाश्रित्य सदा सागरमेखला। मेदिनी मोदिता सर्वसम्पत्तिसहिता परम् ॥२॥ प्रणानसमये नित्यम्पर्युपरि भूभृताम् । पत्तनां मुकुटचस्व भाति मौलिमयं वपुः ॥३॥ न धर्मात्सुखदं किंचिज्ञातं तदर्मचेतसः । कालतो जायते यस्य न भयं का कयारिणाम् ॥४॥ यन्नामनि श्रुते गभीः पतन्त्यहितयोपिताम् । नाधिव्याधियं लोके यत्मिशासति मेदिनीम् ॥१॥ जीलेषा नाम तनया तस्याभूत्सुमनोरमा । कविः कवयितुं को वा यदूपं शक्तिमान्मवेत् ॥६॥ यद्यामति विधातव्ये तदीये पनिर्णये । 934 गगिरिदिशा पत. .

·11 .. तेनेयं रसनान्वर्धनामधेयाभिजायते ॥७॥ श्यामा कुरजनयना तनुमध्यभागा सम्पूर्णचन्द्रवदना पिकवाग्विलासा । विम्बाधरा गजगतिः स्तनभारनम्रा मुक्तानुकारदशना पकन्यका सा ॥८॥ अलकावलिभिस्तस्याः शुशुभे वदनं शुभम् । निधानमिव सम्पूर्ण त्रातं रानिलराजिभिः ॥१॥ दृष्टमत्वदुतं तस्यां दयमात्मविरोधकृत् । ग्रहो मुखस्वपोत्यं तमी च कचसम्भवा ॥१०॥ वक्षोजौ नीरजसमी सवत्ती सून्मपिणी । लावण्यसागरीती कापूराविव बुहुदौ ॥११॥ न द्रवजतं साम्यं भुनवोर्दिमसन्ततिः । नाकरोहिसिनीकाण्डो रन्ध्रयुक्तो मगीढणः ॥ १२ ॥ तारकारावलिः कपले कम्बुकण्या विराजते । सेवितुं मुखशीतांशुं प्राता नक्षत्रमन्ततिः ।।१३।। कचं निर्मलता तस्या वत्यते हरिणीदशः । यां दृष्ट्वा श्वासव्याजेन मालिन्य दर्पणं ययौ ॥१४॥ यया ते विजिता गत्या हंसा वालमृगीदशा। मध्यभागेन हरयो वनमेव समाश्रिताः ॥ १५ ॥ यां दृद्वाप्सरसश्चक्रुर्नव नेत्रनिमीतनम । न पुनदर्शयामासुश्शरीरं स्व घृणानुराः ॥ १६ ॥ 11 नोरत मुनी ·12 तादशा जीवलोकेऽस्मिञ्श्रुतपूर्वा न वीक्षिता । वृपलावण्यसंयुता दुर्लभा रसनाविका ॥ १७ ॥ श्रुवाहुतं नृपमती वयस्याः पिधाय की खलु नागकन्याः निमीलयन्त्यो नयनानि सर्वाः पातान्नमासाचन निर्ग- तास्ताः ॥१८॥ सदा पद्मालया पद्मा बल कघमाश्रिता। नूपुरव्यानमाश्रित्य यत्पादाम्बुनमागता ॥१६॥ येनेदं रचितं विश्वं वेधसाहुतकर्मणा । स एव वक्तुं तद्रूपं शतो भवति नापरः ॥२०॥ एवं सा नृपतेः कन्या वसन्ती राजमन्दिरे । सषीगणवृता नित्यं पाञ्चालीकेलितत्परा ॥२१॥ सौधसंस्थां सदा वायुस्सेवितुं सुखशीतलः । वाति नव रविश्चन्द्रः करः स्पृशमवापतुः ॥ २२ ॥ विष्णुमाया यथा नाम विश्रुता दृष्टिगोचरा । मोयत्येवमखिलं तथा सा नृपकन्यका ॥२३॥ एवं वसन्त्याः कन्याया अन्तर्वर्तिन्यलक्षिता । जनयिष्यति यत्तस्याः कालमाया तणुप तत् ॥२४ ।। इन्द्रायास्सकला देवा मोदिता यस्य मायया । नमस्तस्मै भगवते पण परमात्मने ॥२५॥ एकदा केलिविश्रान्ता बोलेषा निहिताभवत । प्रसाधिकारे पादासयुग्मं न्यस्य निशामुखे ॥२६॥ 17 जालो ·13 अभूत्सा तादृशो रात्रिः सुखयुक्ता शरीरियाम् । यस्वां तु निहिता लोका न प्राज्ञावन्त किंचन ॥२७॥ चञ्चचचपुटा यस्यां चकोरा मोदिताशयाः । पिबन्तश्चन्द्रिका रम्बां कुर्वन्तो मधुरं स्वरम् ॥२८॥ न दि कश्चित्प्रवुद्धोभूहाजनीरमण विना। गतिस्सदागतर्यस्यां न परस्वापि कस्यचित ॥३१॥ स्वप्नसंयुत्तमनसस्सर्वे प्राहरिकास्तदा । प्रतीहाराश्च सौवर्णवत्रेषु धृतमस्तकाः ॥ ३० ॥ ग्रासन्दासप्तमीनास्सारसास्ववर्जिताः । एक व वराको भूच्चक्रवाकोतिकातरः ॥ ३१ ॥ सुखसुप्ता निरीक्षन्ती सुशीला रविप्रिया । कृत्वा कमलिनी पद्ममध्ये मधुपवालकम् ॥३२॥ एवं सा नृपतेः कन्या नृपशीलसमन्विता । शबाना रत्नपर्यते कुसुमास्तरणे सभे ॥३३॥ ततो द्रुतगुणा बाला निहिता चर्मचक्षषा । किं बन्तःकरणेनेयं प्रवुद्धवाभवत्तदा ॥३॥ अर्धरात्रे गते सुप्ततने कंचिच्कुचिस्मिता । प्रविशन्तं गरवारास्वप्न पश्चनृपात्मना ॥३५॥ सुमस्तकं सुन्दरभालदेशं सुभूवितासं शुभपदममालम् । सुलोचनं शुद्धकपालभागं सुनासिकं हास्वमनोहराम्यम् मुचारुवदनं रम्यग्रीवं सिंहांसमद्धतम ।

·14 पीनोरस्कं महावाहुं सुकुमार सुवाससम् ॥ ३०॥ काकपक्षधरं श्यामं रोमराजिविराजितम् । सुनानि समगल्फ च सुचारुचरणाम्बुजम् ॥ ३८ ॥ चन्दनेनोपन्तिप्ताङ्गं वरताम्बूलधारिणम् । सर्वलक्षणसंपूर्ण सुशोभितशरीरकम् ॥३६॥ शोभानिर्जितशीतांशुं प्रभास्तमितभास्करम । सभावहस्पतिसमं प्रभावाहुनदर्शनम् ॥४०॥ अनड़तोद्तं दोषं संग्रमा?मुपागतम् । साक्षात्काममुपादाय तनुं मोहयितुं जगत ॥४१॥ अदृष्टपूर्व नो जातु गतं श्रुतिपचं छाचित । अनुभूतं न मनसा पर सुरसुतोपमम् ॥४२॥ कृत्वा चैतन्यसर्वस्वं कृवा चिन्तातरं मनः । दर्शवित्रा नितं रूपं निर्गतं तहहात्युनः ॥४३॥ कुलकम दृष्टाहुततरं भावं स्वो सत्यफलप्रद । पुलकापितसर्वाना धायन्ती तं हदि स्थितम् ॥ ४॥ भीता सा नृपतेः कन्या हरिणीहारिलोचना । प्रबोधमागता यावत्तमी तावदुपारला ॥४॥ प्रभातप्रायां रखनी विलोक्यानन्दनिराः । दासीगणयुतास्सयो विचित्राभरणाम्बराः ॥४६ ।। सौनातिक्यस्समायाताः सेवितुं तां नपात्मनाम । हसन्त्यश्चैव गायन्त्यः पञ्चमं स्वरमद्धतम् ॥४॥ - 436 या st पूजा

·प्रवुद्धा सा रखो व्योमनीलनीरडिकान्तरात् ।
सौवाणीएटीपमे कालकुहकेन निदर्शिते ॥४॥
व्योममानसतारोपहंसश्यनायित रखी।
विज्ञही भूपतनया निहां दृष्टाहतं ततः ॥ ४ ॥
प्राचीमस्तकसलीन सुवर्णकलशोपमे ।
भास्करे भ्युदिते तावत्प्रवुद्धा सा नृपात्मना ॥ ५० ॥
उत्थिता शयनागावत्तावत्सर्वम्सखीजनः ।
विधाय प्रणाति सेवारम्नं चक्रे समाहितः ॥११॥
काचित्सनं विधायाशु कन्जलं हरिणीदृशः ।
समानिनाय पुरतो नवने तेन चाजयत् ॥ १२ ॥
का खगरागमादाय मृगनाभिपरिष्कृतम् ।
तस्यास्सम्भावयामास शरीरं तेन सुन्दरम् ॥ १३ ॥
काचिद्ववन्ध सुदृशी वस्त्राण्याभरणानि च ।
काचिद्वारावलिं का? निष्कं काचिन्मनीदरम् ॥४॥
काचित्कलककेयूराकाचित्ताम्बूलमुत्तमम् ।
समानीय पुरस्तस्याश्चक्रे भूपां मनोरमाम् ॥१५॥
विहितत्वगते तस्वा भूपणे भूपणोत्तमः ।
तावपणामादाय सखी काचिदुपागता ॥ १६॥ .
अपश्वर्पण वाला स्वमात्मानं सुभूपितम् ।
न पुनस्तं पति कान्तं स्वप्न दृष्टं कृदि स्थितम् ॥ १७ ॥
सखीभिस्सन्तिा क्रोटोचानमेवाविशत्ततः ।
विचिन्वन्तीव तं तत्र कादि मां सुरोपमम् ॥ १८ ॥

·16 तडयानं हिमाम्भोमिलतापत्रावलम्चितैः । सहितं शुशुभे तावन्मौक्तिकैरिव सर्वतः ॥ १ ॥ नानावक्षप्तमाकीर्ण सदा पुष्पोपशोभितम् । सर्वर्तुगुणसंयुतां द्वितालिकुलनादित्तम् ॥६० ॥ सारसाः कलनिद्रादाः धाचित्कोकिल्लनिस्वनः । छाचिन्मधुकरारावस्तवासीत्सुमनोहरः ॥६.१ ॥ प्रातःफुल्लारविन्देभ्यो निर्गच्छन्तो मधुव्रताः । जवेन भवदास्तासां नाराचा इव मान्मधाः ॥६२॥ क्रीडन्त्यो विविधेविसन्त्यश्च परस्परम् । ताः पुष्यावचयं कृत्वा जगुस्तस्याः पुरस्सदा ॥६३॥ सापि राजेन्द्रतनया तदालापपरा मुदा । स्वमालोकितनीवेशराम्भाषणरताभवत् ॥६॥ ताभिर्विरचिता मालाः पश्यन्ती बाच्यचनुषा । किं तु वृत्पदामध्ये तं स्थितं सत्येन सुन्दरम् ॥६५॥ मिथ्या क्रीडारसपरं ताभिस्तन्मानसं मुदा । परं तहानसंलीनमभवत्सुखसंयुतम् ॥६६॥ इति चिन्तयत्ती वाला तन्मनस्का सुमध्यमा । किं दृष्टं विधिवचित्र्यं केन मेज्यन्तं मनः ॥१७॥ दक्ष्यामि ॥ पुनः कान्तं तदीयं मुखपङ्कजम् । विलोचनयुगं यत्र मदीयं भ्रमराषितम् ॥६॥ अज्ञातवसतिं कान्तं स्वप्ने कस्माद्विलोकितम् । अनुतानामधेयं तं कथमन्वेपयाम्चनम् ॥६॥ ।

·२]
15
एवं चिन्तातरा वाला चित्रसंस्थेव तत्र सा।
ध्यायन्ती तं पति तावहिवसोत्तमपाययी ॥७॥
सुपिनां सुखदा नित्वं हास्यक्रीडादिवस्तुभिः ।
निया दुःखितानां च शोकविस्मतिकारिणी ॥७॥
प्रादुर्भूता ततो रात्री रात्रीशकररजिता ।
कुर्वन्ती द्विगुणां चिन्तां तस्या बालमगीदशः ॥७॥
तस्यां रात्री पुगाला भूपतेः कन्यकातुरा ।
अफरोद्विप्रयोगेन करुणाक्रन्दनं परम् ॥७३॥
सत्यं तद्विरहोदतश्वासरेव समन्ततः ।
भिनं ताराच्चलेनेदं सच्छिद्रं मन्यते नमः ॥७॥
तनुवीणां समादाय नाडीतन्त्रीसमाकुलाम् ।
मूछनायामसहितं चकारार्तस्वरं ततः ॥७॥
यदि भूपोसि कपया स्वं नाम कथयस्व मे।
यदि तारापतिर्भूमी कवमागमनं भवेत् ॥७६ ॥
क्लान्मनो मेग्पतं विहितं नेव दर्शनम् ।
चिन्ता वितीणी चिन्त्या तां न कयं नाशयिष्यसि ॥७॥
पच्छामि कि वियोगाती न जाने नाम तावकम् ।
कचं ते विदितं स्थानं पश्यामि भुवि दुर्लभम् ॥७८ ॥
मा भूत्कस्यापि लोकेऽस्मिन्दादि चिन्ता यया मम ।
न मे स्वयं मनो नव प्रियं पश्यामि सुन्दरम ॥७
अग्यापि मन्मनो नाय वयानोपरि संस्थितम् ।
न निद्रायां रुचिर्नेव जायते जातु भोजने ॥ ७ ॥

·18 चिन्तादावाग्निशान्त्यर्थ कृपाम्भो यदि मुञ्चसि । सुधामयाघ्रतुल्यस्य का क्षतिस्तव जायते ॥ ११ ॥ न सा बुद्धिमतां वुद्धिःखमेवातिदुःखितम् । नयेत्कथं वदिग्धनग्नावेव निवेशयेत् ॥२॥ सुखोचाने हमेवैका दुःखकएठकवर्जिता । जाता सङ्गारलतिकानन्दपुष्पौषमंयुता ॥३॥ इन्द्रजालं न ते वेदिन कुतो पि परिशिक्षितम् । बहर्णनेन चकेन सर्व मे पहतं वया ॥४॥ सुमनस्सुकुमारेयं तनुर्मे तनुतां गता। निद्रां न लभते चिन्ताकण्टकास्तरोऽधुना ॥५॥ एवं वियोगविधुरा चिन्ताशतसमाकुन्ता । प्रत्लापं सकलां रात्रिमकरोत्सा नपात्मना ॥६॥ तस्यां रात्री व्यतीतायां प्रभाते सा सुलोचना । वायाम्बुलिनवस्त्रापि ममार्त वदनं शुभम् ॥ ७ ॥ यधापरो न वेत्तीदं कश्चित्कर्म मया कृतम् । सन्तोपोषरता वाला सम्वीभिस्सद साभवत ॥८॥ इति पपिडतोवराख्येन यवनशास्त्रपारमेन विरचिते कयाकोतुके द्वितीयं कोतुकम् ॥ रागयापासनादिच्छावाणी यदि विनिर्गतः । तदा दृष्तरस्यापिन कार्य बहिचर्मणाः ॥१॥ प्रसिनिवीदातो लगः कुर्यादन्तळयां शरः ।

·३] 19 स दि चाभ्यन्तरालीनो बहिर्बणविधायकः ॥३॥ कथयन्त्येव विवधाः कथं गोपचित परम् । सौगन्ध्यं को भवेच्छक्तश्चित्तरागणानाभितम् ॥३॥ मगनाभिः पठच्छन्ना सौगन्थ्येनैव लन्यते । तयैव लक्षण रागो मनस्संस्थोऽपि रागिणाम् ॥४॥ तयान्तीय तद्रागो यन्नप्यन्तः सुरक्षितः । दद्ध बदिरावातो भिवेच्छार्ककरेईतः ॥५॥ जोलेखा नपतेः कन्या विरहाकुलिताशया । दिने दिने क्षामतनः स्वयं तनुतराभवत् ॥६॥ नाविदत्सा सुखं किचिहहिरन्तस्तथावला । न स्म जल्पति केनापि न पाठयति वा शुकम् ॥७॥ नापि कलिकलां कांचिदकरोत्सा सुमध्यमा । त्यताशना जीवितापि परं तत्सङ्गमाया ॥८॥ सामुञ्चद्वाप्पनिकरं क्षणं श्वासान्सुलोचना । क्षणमुन्मत्तववाला भ्रमन्ती विगतत्रपा ॥१॥ विलोका पाएडवणी तां भर्ण क्षामतनुं ततः । भवनोद्विग्रमनसत्सर्वन्तःपुररत्नकाः ॥ १०॥ परं दासीगणास्तत्र भयेनातरतामगात । सालीभिस्सर तहपर्वपरीत्यं विलोका तत ॥११॥ प्रासंस्तु सहसा सख्यः कथयन्त्यः परस्परम् । अकस्मात्किमिदं जातं केने कर्म वा कतम ॥१२॥ 31 mi'

·20
[३
स्वं स्वं वुद्धिवलं सम्यक्समाश्रित्य भयातुराः ।
नानार्थ कुशलाः प्रोचुनावसमन्विताः ॥ १३ ॥
तासामेकावदत्तत्र गच्छन्त्रागच्छन्नेव वा ।
कोपि नालोकितो स्माभिः ज्ञातुमेतविधिः क्षमः ॥१४॥
अपराप्यवदन्मन्ये जिता वालमृगीदशा ।
देवकन्याः पुनस्ताभिः क्रूरप्या किमीक्षिता ॥१५॥
तेनेयं तनुतां चाता नानवर्णमनोरना ।
नान्यं निमित्तं मन्ये ऽहं देवमत्र हि कारणाम् ॥१६॥
अन्यापि चिन्तया युक्ता प्रोवाच वचनं शनैः ।
मन्यमाना स्वमेवेयं पेणाप्रतिमं भुवि ॥१७॥
किं वा तद्विम्वितं दृष्ट्वा मुग्धा दर्पणमण्डले ।
तचिन्तवैव तनुतां गता भूपतिकन्यका ॥१८॥
अथापरावदत्तत्र प्राप्तकालमिदं वचः ।
एवं वानाम्यहं सख्यः कारणां शृणुताधुना ॥१६॥
तनुं यन्ने लिखिवास्या मान्त्रिकेनापि केनचित ।
कार्य किं वाबला नीता मन्त्ररुच्चाटनादिभिः ॥२०॥
तधापरावदत्तत्र तासां बुद्धिवलोनिता ।
जानेऽहं कारणं सख्यस्सत्यं तत्सम्भविष्चति ॥२१॥
किंचित्स्वप्नया दृष्टं सत्यं तन्मन्यमानया !
तेन चिन्ताभरणास्था गतं शिथिलतां वपुः ॥२२॥
एवं तारसहितास्सी भयाकुलितमानताः ।
कर्मगोतं नाधिनग्मस्तत्वतो विस्मयान्विताः ॥२३॥

·21
तस्मिन्सचीनने लव्धपरमार्य मृगीदृशः ।
तावत्समागता धात्री कर्तु तत्कर्मनिर्णयम् ॥४॥
सापि सर्वार्यकुशला रासोवासविचक्षणा ।
त्रितगन्मीहती दक्षा मोहिनीवापराभवत् ॥२५॥
सामीप्यकारिणी सम्बस्त्रीपुंसोर्विप्रयुक्तायोः
प्रेम चित्ते न यस्यास्ति कर्तु तेनान्वितं क्षमा ॥२६॥
चित्तासतिकवासता वाल्ये वयसि साक्षमा ।
कस्यापि हाँ कृदयं केनापि इतमानप्ता ॥२७॥
एकदागत्य सा रात्रौ विधाय प्रणतिं पुरः ।
कवधामाप्त सेवां नां कृतां तस्याः पुरातनाम् ॥२८॥
लावण्योन्यानमये बां मन्ये कुसुममजरीम् ।
बच्चिन्ताकण्टकयुत्तास्सर्वा नीरजालोचनाः ॥२६॥
सदा हर्षयुतं तेऽस्तु मानसं वत्वर्णिनि ।
चिन्ताविरहिला नित्यं भव प्रहसितानना ॥३०॥
बदाग्यवशतस्तुच प्रामाप्ति पदमुत्तमम् ।
श्रीतुमर्हस्यनाथाया विज्ञप्तिं मम साम्प्रतम् ॥३१॥
शम्यागृहे हमेविका तदोन्मृष्टं च सुन्दरि ।
गर्भलोदादिकं सर्व पदाभूजन्म ते शुभम ॥३२॥
सुगन्धद्रव्यसंयुतावारिभी रचितं मया ।
मानमुत्तमगन्धेति तदा ते नाम निर्मितम् ॥३३॥
अनन्तरं मया सुभ्र वद्य स्तनमर्पितम् ।
यत्पीवा नयनानन्दकारिणीन्दुबलोपमा ॥३४॥

·28
सर्वलक्षणसम्पूर्णी पातिशयशालिनी ।
सुकुमारानववाडी वर्धमाना दिने दिने ॥३५॥
स्वेच्छयैव बदा सुध्रु निद्रामुकुलितेक्षणा ।
क्षणमेकं प्रजातासि जन्यां दिवसेपि वा ॥३६॥
कदोत्तिष्ठति कल्याणपुतेषं भामिनी पुनः ।
इत्यदं नागरपरा तदा चिन्ताकुलाणया ॥३०॥
पदा वं चञ्चलापाङ्गि गती जातमनोरथा ।
सुकुमाराधियुगला पतन्ती पुनरुत्थिता ॥३८॥
युक्ता हर्पणा मदतानातभाग्योदयाप्यम् ।
पूजयन्ती स्वशिरसा जाता बत्पादपवतम् ॥३॥
बन्चरस्तु बया सुभ्र प्रार्थितं भुवि दुर्लभम् ।
तत्तवचित्तरक्षार्थ समानीय समर्पितम् ॥ ४० ॥
एवं तदा मया सेवा विहिता ते सुमध्यमे ।
अधुनापि मनो नूनं शुश्रूषापरमस्ति मे ॥४१॥
जाने चिन्तापराधीनं मनो नीरजलीचने ।
तावकं मत्सकाणात्तां किं गोपयसि भामिनि ॥४॥
सत्यं वदाधुना केन विप्रियं विहितं परम् ।
अहो चिन्तानभिज्ञापि किं मना शोकसागरे ॥४३॥
कथमुन्मन्तकृपेव नातासि वद् सुन्दरि ।
व्यथा चित्तान्तरस्यापि कथं वा चारलोचने ॥४॥
मुखाम्भोत्रं कथं चारु ज्ञानवर्ण दिने दिने ।
मुर्विनिर्गताश्चासा दावागिसदशाः कथम् ॥४॥

·३] 23 चिन्तानिशागमे भानपास्तां बं कथं गता। यौवनोपमि किं चन्द्रकलेव तन्तां गता ॥४६॥ किंत नानामि केनापि शशितपेण ते कृतम् । चैतन्यं वद सत्वं मे तमेवान्वेषयाम्यहम् ॥8॥ स्वास्थो यदि देवेन्यो घमादाय निर्मितः । अविचिन्त्वगतिस्तद्वत्कश्चित्सुभ्र विलोकितः ॥४८॥ बदाशया समाराध्य मन्त्रं सन्यः फलप्रदम् । समानीय स्ववद्या तं दर्शयिष्यामि साम्प्रतम् ॥४॥ गन्धर्वनातिसम्भूती यदि वा वनगोचरः । कश्चिदालोकितो भद्रे पेणाप्रतिमो भुवि ॥१०॥ बदाज्ञामात्रमासाव फुलेन्दीवरलोचने । विना यनेन तं वडा तवाग्रे स्वापयाम्यहम् ॥११॥ किमाश्चर्य नृलोकस्यं वशीकर्तुं नरं मतः । तवावया मया वश्वो विधिरपि विधीयते ॥२॥ एतावच्चारुनयने मय्यस्ति बलमुत्तमम् । चन चिन्तां कुरुधाज्ञां कार्य ते साधयाम्यहम् ॥५३॥ श्रुबा धात्रोवचः कर्णपीयूपमित्र तत्र सा। विमुच्य सहसा श्वासान्प्रोवाच नृपकन्यका ॥४॥ सत्यं विनापरं किचितुं न विदितं मम । वाष्यतारावलपितं कवा नुखसुधाकरम् ॥ ५॥ हा मातास्ति बनाव्यं मन्दानार्गलितं मम । 620वाच्यो.

·मनःकोणमिदं मोहं दुर्लभा बुद्धिकुञ्चिका ॥६॥ तथापि शृणु वन्येदं कौतुकं यदि ते सुदि । सत्यमेतन विश्वासस्वां विनान्यत्र मे चाचित् ॥७॥ स्वने च यो मया दृष्टः कश्चिबोकेऽतिसुन्दरः । नस्य रूपमदं वक्तुं न आमाब्दशतैरपि ॥८॥ यसायं मन्मथो नूनं स कामः कामनां विना । न जातु जायते पंसां काचित्सा मानसेन मे ॥३॥ दूरस्थो वर्णहीनः किं हंसस्तत्साम्यमाचरेत् । परंपरमहंसोज्यं मम मानतसंस्थितः ॥६०॥ तनामरहितत्स्वादुर्भवत्कटतरो रसः । तस्याभिधेयसंयुक्ताः तितो मधुरतामियात ।।६।। कि करोमि भणं मातः चिन्ता मनसि साम्प्रतम् । कृलोपाचमनायां मां रक्ष बुद्या यया पुरा ।।६।। श्रुत्वा नृपसुतावास्तवचनं वातसधमा । चित्रस्येवानवत्तत्र धात्री ध्यानपरा पुनः ॥६३।। पूर्वमुतां त्वया सर्व कार्य ते साधयाम्यहम् । पश्चाच्छवाहतं तस्या उपदेशपराभवत ॥४॥ प्रणुघावहिता सुध्रु गरीरं मा च शोपय । ग्रनुतानामधेयस्य कयमन्वेषणं भवेत् ॥६॥ तामुवाचेति प्रथमं कार्य कस्यापि मायिनः । भातीदं मायया कुर्वत्रहतं कर्म नित्यशः ॥६६॥ 030 चितरपेवा.

·३]] 25 दर्शविवाहुतं नृपं मायाविरचितं बने । अपघातीव मायावी बलादादतमानसम् ॥६॥ इत्याकार्य नृपसुता प्रोवाच वचनं शनैः । रूपं दर्शयितुं शतो न मायावीदशं धचित् ॥६॥ इत्युत्तो पि तथा धात्री सान्त्रपूर्वमिदं वचः । उवाच मन्यमानादं स्वमो यमिति सुन्दरि ॥६॥ स्वप्नो मायाविधेस्सोज्यं वहुधा परिकीर्तितः । भावितो दृटिनः श्रौतो दिटक्षेत्रोत्थितस्तथा ॥७॥ व्यायं सकलस्सु भयोऽपि पालदः धाचित । असत्यवचनात्तस्मान्मा चिन्तां मानसे कुरु ॥७॥ तामुवाच ततो वाला तनया चक्रवर्तिनः । यदि स्वतो वृथा किं तदश्या नित्यं स्वमेधसः ।।७२ ।। कथयन्त्येव सुधियः समशीलान्वितं दयम् । सत्यं सत्येन संयुत्तामितरेपोतरद्वचः ॥७३॥ तामुवाच ततो वृद्धा साध्वी चिन्ताकुलाशया । बुद्धियुत्ता त्वमेवैका मुञ्चमं दुःखसंचयग ॥७४॥ यदीदं मत्वरे कार्य भवेन्मातः कथं पुनः । स्वमेव दुःखसंयुतां करोमीति वदाधुना ॥७॥ यानं वि मत्वरे बुद्धिकार्य नूनमसंशयम् । तचिन्ताकुलितं नित्यं न वो मन मानसम ॥७॥ चित्रं प्रतिक्षितं चित्रं मग मानसमन्दिरे । GTbणा.

·27 अहो भाग्यरविनीता पाण्डवं भवता कथम् ॥ ८ ॥ तनुर्वाणासनानम्रा विलिता भवता मम । निन्दाशरस्य लक्ष्यं मे मानसं कथमर्पितम् ॥८॥ निष्कृपाय वया तस्मै दत्तं मन्मानसं करें। न जानामि मुहुः किंचित्तस्मादःखं विना परम् ॥१०॥ निहितं किंत तोमन्योतिईदि ममोत्तमम् । विद्धाति कथं स्वप्ने दर्शनं सोऽतिसुन्दरः ॥१॥ निहा दरिहतां याति कयं तं स्वपतङ्गतम् । 'पश्चत्वा मम नवाचं चि तिष्ठति चान्तिके ॥१३॥ भाग्योदयफान्नं तं तु म्वा तानाम्यसंशयम् । बन पश्यामि तं कान्तं सुकुमारं सुलोचनम् ॥३॥ यदि भाग्यानि मे देवात्पलितानीति निदया। कान्तं संयोजयाम्चेनं स्वयं तबोधतत्स्वकम् ॥ ४॥ एवमुतावती वाला तद्धियोगातरा परम् । प्रहरनित रात्रः पञ्चानिहामुपागता ॥५॥ चित्स्वापं समाता प्रवृद्धा मनसेव सा । यावनिमीलितादयेव सोऽपि तावदुपागतः ॥१६॥ वषुपातपणा दृष्टप्रर्वणा मंयुतम् । विलोक्यानन्दिता कान्तं वाला जितसुधांना ॥७॥ उत्याच गवनात्तस्मात्यतिवा पादयोन्ततः ! विधाय प्रणाति सान्त्रपूर्वमचे वचम्तन ॥ १८ ॥ त्वमेव गुणिानुनीधनायको येन कल्पितः ।

·23 : लावण्याम्बधिसम्भृतस्सुधांशुरिव दर्शितः ॥ ६ ॥ वच्छिावा साध रचिता शगावक्रवशान्तिनी । मन्मनोनगवन्धार्य वागुरेव निपिता ॥ १०० ।। वमेव सर्वानानां महामणिरिवार्पितः । तथैव पिणां मध्ये प्यातः परमसुन्दरः ॥ १०१ ।। सरला वंशसंभूता रचिता ते तनुलता । वदनं स्मिताभाणं सुन्दरं वनोपमम् ॥ १० ॥ येनवातलावण्ययुतां लोके कतं वपुः । तस्वैव लोकनायस्व सपानं ते ददान्यहम् ॥ १०३ ॥ मुच्च मुच्चाधना नाथ मनःकाठिन्यमेव मे । मुखादमतनिप्यन्दि वचनं देहि साम्प्रतम् ॥ १० ॥ सत्यं बदाधुना केन तपप्ता पमुत्तमम् प्राप्त कस्याभिजातो.सि परं कौतूहलं हि मे ॥ १० ॥ कथं मनो मेऽपहतं बलेन भवता पुनः । स्वप्नसंदरूपेण कपया वद् साम्प्रतम् ॥ १०६ ।। यदा स्वप्ने मया दृष्टं त्वदीयं मावपतम् । तदाप्रति मे नाथ चिन्ताणतयुतं मनः ॥ १० ॥ प्रदत्योवाच शनकः किंचिज्जातमनीरथः । सोऽपि सर्वार्यकुशलो मोहपनिव तां पुनः ॥ १० ॥ नादं देवतमुत्पनो न च गन्धर्वसम्भवः । पञ्चतत्वात्मकं सुभ्र विहि मां विधिवंशनम् ॥ १० ॥ करोषि यदि मत्प्रेमपरमवैव मानसम् ।

·३] 90 यदि वा तद्भवेत्सत्यं वचनं चारुलोचने ।। ११० ।। तदा नित्वं समुदिता प्रेमरता विधीयताम् । मत्सङ्गमाप्तये सुध्रु कंचित्कालमुपेक्ष्यताम् ॥ १११ ॥ यया बन्मानसे प्रेम मदीयं वावर्णिनि । वत्प्रीतिसहितं विदि मदीयमपि नित्यशः ॥ ११२ ।। एवमुका ततोग्नुतानामधेयोपि तत्र सः । अकबा देशनियमं प्रबुद्धा तावदेव सा ॥ ११३॥ उत्थाय शवनाइपकन्यका रुपनिर्भर । अपश्चन्ती पुनः कान्तं चिन्तदिगुण्यमादये ॥ ११४॥ पूर्व स्वल्यैव चिन्ताभूत्स्वक्षणवणेन सा। कृतेऽपि वाग्विलासे स्याः समं तेनाधिकाभवत ॥ ११ ॥ स्मारं स्मारं महत्प्रेन कारं कारं कथास्तुताः । धारं धारं मनोमध्ये वारं वारं सुविस्मिता ॥ ११६॥ उन्मत्तेवाभवत्तत्र दाकिनीदत्तलोचना । मनःपतडोपि पुननिश्चिन्तातागने ॥ ११७ ॥ प्रभाते पुनरुत्थाय त्यत्रा निहां मुमध्यमा । तचिन्तापूर्णचित्तास्था न स्मृतिः काप्यमृत्तदा ॥ ११८ ॥ बहनुःखान्वितं तस्वा दादयं हरिणीदशः । तवा न कश्चिच्छतो शृद्ध वर्षतिरपि ॥११॥ ततस्सा कुमुदस्वादिकलिकेव मृगव्यमा । तचिन्तार्यकराकान्ता मृच्छितवापतहवि ॥१०॥ 1106 गागा.

·80 क्षणमाक्रन्दनपा क्षणं प्रशसितामना । क्षणं बुनिवलोपेता क्षणामुन्मत्तगामिनी ।। १२१ ॥ क्षणं मालां विद्धती मस्तके च कारं क्षणम् । तपां नगा विनिर्वान्ती क्षणां दिव्याम्बराबता ॥१२॥ क्षणं शबाना भूपठे महाहीस्तरणे क्षणम् । अभूत्तहष्कारं किंचिचोके यन्न वया कृतम् ॥ १२३ ॥ एवं विलोक्य तां बालां विरहोत्कण्ठिताणयाम् । परिवस्तदा सख्यस्ताराः शशिकलामिव ॥ १२8 ।। यदि कुत्रापि संभिन्नं सखीनां मण्डलं भवेत । चलिता तेन मार्गण शीघ्रं शरगतिस्तदा ।।१।। पवनं मुष्टिमध्येऽपि तूलराणी उताशनम् । धर्नु शतो भवेत्कञ्चिन्न हि तन्मानसं घाचित ॥१२६ ॥ एवं तारसहितास्सी भवाकुलितचेतसः । तमोसस्यान्तिकं गवा तवृत्तं संव्यवर्णयन् ॥ १७ ॥ इति यवनशास्त्रपारङ्गमपण्ठितश्रीवरविरचिते कथाकौतुके तृतीयं कौतुकग ॥ ॥३॥ पण भूपाल ते कन्या किमयुन्मत्तपिणी । ज्ञाता कस्मानिमित्तं तु न जानीमो नरोत्तम ॥ १ ॥ राजेन्द्र ननयास्माभी रक्षिता यत्नसंचयैः । नोपागच्छति चैतन्यं वयोपायो विधीयताम ॥२॥ श्रुबागुतं तु तद्वाक्यमनन्यतनयो हि सन् ।

·31 है] पुनकाशितसवीङ्गः नणमासीदिशां पतिः ॥ ३॥ ततो विचिन्त्य तद्रक्षाविधिमेकं नरोत्तमः । दृष्ट्वान्नापरं किंचिढिना कारागम् ततः ॥४॥ उवाचानुचरान्सर्वान्स्वर्णरोप्यमयी ततः । पदलोला नागमूर्तिः शीघ्र विधीयताम् ॥१॥ नागपाणोपमेनेयं वज्ञा तेनैव भामिनी। जादात्युन्मत्तभावं ते तथा चक्रः समाहिताः ॥ ६ ॥ तस्या बदं तु तेनैव वन्धनेनानुनीविभिः । निधानमिव नागेन शुशुभे चरणद्वयम् ॥७॥ अपूर्वगुणरनौषशालिनी नपकन्यका । अमृदत्यधिका नूनं निधानादपि सा ततः ॥८॥ तस्माद्वाधकटुवर्णरचितेनामुना स्वयम् । बन्धनेनैव वडा सा नागसेनेति मन्यते ॥१॥ चंदेव व तत्तेन पागेन चरणादयम् । बाप्याकुलेक्षणाप्यूचे सान्त्रपूर्वमिदं वचः ॥ १० ॥ मन्पू रागपाशन बदमेवास्ति निश्चितम । स एव दुर्निवार्यों में किमेतेन प्रयोजनम् ॥ ११ ॥ बलेन रहितं नूनं शरीरं कार्यमागतम् । भारयुक्तं ममानेन वधा करत माधुना ॥१२॥ वलं नास्त्वेव मोतुं मे श्वासान्मृतरुपागतान । कुत्रापि गन्तुं स्थातुं वा तंबव मन साम्प्रतम ॥१३॥ 24 min

·मदतानेन पाशेन वन्धनं किं विधीयते ।
काठिन्यकरवालेन किं चित्तोच्छेदनं तया ॥१४॥
मति:गानपालस्व शङ्यायोजयत्तेः ।
ग्रङ्ग भूमी स्वयं मां वठवन्धेन पादपम ॥१५॥
बन्धनादिकृतं दुःखं तस्करायैव दीयते ।
मनो मेऽपरतं येन बलाद्वालमृगीदृशः ॥१६॥
दर्शनं विदितं येन स्वप्ने मायां विधास्यता ।
दर्शयन्नात्मनात्मानं क्षणं यो नावतिष्ठते ॥ १७ ॥
भाग्यं फलितमेतन्मे यत्नातं वन्धनं विन ।
अनेनेवाधुना कान्तं वदामि स्वप्नसङ्गतम् ॥ १८ ॥
वन्द्या हतारं तावत्स्थापयामि प्रियं पुरः ।
यावत्पश्यामि तद्वत्वं चिरं परमसुन्दरम् ॥१६॥
किमुत मुग्धया नायं बसाये स्थापयाम्यहम् ।
जातं किं न मया कान्तसौकुमार्य सुदुर्लभम् ॥२०॥
तस्यांशुके निपतितो रेणुः सन्मृश्यते धाचित् ।
स एव जायते नूनं गिरिभारोपमो मम ॥२१॥
वरं मे सततं भूयात्पीडेयं वन्धनोत्थिता ।
मा भूत्तस्य कदाचित्सा क्षम्यतां नाथ दुर्वचः ॥२२॥
ईदगैरेव सदावोः कर्मण्यस्मिन्दताणयाः ।
रागिणो रागमास्थाय रनन्ति भुवि भाविताः ॥२३॥
एवं भूपालतनया मेरुपूरितमानसा।
तयानोपरता नित्यं पीडां नेवान्वमन्चत ॥8॥

·४] 33 कदाचिदिप्रयोगोत्थकरुपाक्रन्दनातुरा । धाचित्तचिन्तनोतपरमानन्दनिर्भरा ॥५॥ एकोदि चित्तरागाव नानारागविधायक । मन्येऽहुत भवत्कार्यद्वितय पुष्कर परे ॥२६॥ कदाचिनिपुण नून करोष्युन्मत्तपिणम् । तघेवोन्मत्ता वृद्धिपता कर्तु क्षमो भवान ॥२७॥ योपिढकालके लग्न यदि स्वान्मानस परम । तंदवोन्मत्तभाव व नयसीति विचक्षणम ॥२८॥ तचिन्तारहित चस्याहृदय यस्य देछिन । स एव मतिमानून रचितो भवता भुवि ॥३१॥ रात्री तदेव सा वाला वुद्धिशून्येव मन्दिरे । तद्वियोगव्ययाक्रान्ता चित्तासक्तिसमाकुला ॥ ३० ॥ उदेरामजरोतुल्यनेत्रोत्याम्बुकणर्मुड । धरित्री कुर्वती पूणी मुक्ताभिरिव सर्वत ॥ ३१ ॥ व्यवापात्रेणा पिवती स्वक रुधिरशीधुकम् । प्रशोचदात्मनात्मान कवा जवनिका मुपे ॥३२॥ ज्ञानेन्द यदि तन्नाम तदा तज्जपतत्यरा । विदित यदि तत्स्थान तत्र यास्यामि माहिता ॥ ३३॥ पीत मया चिर रक्त कलिकावत्स्वदेञ्जम् । तचिन्तयान्वित तद्वत्वन्मनोहर्निश परम् ॥ ३४ ॥ दासीफर्म करोम्वेव तव मा पश्य चक्षुपा । युत्ता यदि न ते गेहे भवित्री गहिणी बम ॥ ३ ॥ 3 ·8 मा भून्मत्सदशी काचिदुःखिता लोकमाण्डले । तथैव निन्मा सर्वत्र धातबन्धुप सर्वदा ॥३६॥ मां दृष्टा तनको मेज्य नायते लज्जयान्वितः । दासदासोगणास्सर्वः वापि बातो विहाय माम् ॥ ७ ॥ चिन्ताकुल्ला केवलादं मना शोकाम्बुधौ परम् । घिनदीयमिदं जन्म दुःखातुमनेकशः । किं प्राप्नं जीवलोकस्मिन्व मरणमेव मे ॥३८ ।। एवं चिन्तातुरा यावत्तावनिद्रामवाप सा । तस्मिन्क्षणेज्य संग्रामः सोऽपि पूर्वावलोकितः ॥३॥ दृष्ट्वा प्रियं तथा नृपयुतं सर्वातिसुन्दरम । उत्थाय शयनात्तत्र पादौ जग्राह भामिनी ॥४॥ सान्चपूर्व विधायव प्रोवाच मधुराक्षरन । प्रेक्षन्ती दीननवना निःश्वसन्ती मुरुमुहुः ॥8 कवं नाथ न नानासि मदुःवं वद्वियोगनम् । न सुखं नैव निद्रा मे कयं नास्ति कृपा तब ॥ ४२ ।। सत्यं वदाधुना नाथ कुत्र वासोऽस्ति ते पुनः । तथा किंनामधेयोऽसि रन मां शरणागताम् ॥४३॥ शुत्रेति प्रहसन्मान कवा भ्रूकुटिमन्मुखम् । शृणुधादिता सुभ्र मत्यं ते कथयाम्यहम् ॥४॥ प्रधितो दिनलोकेऽस्मिन्देशो मे मेस्रसंजितः । ग्रनेजमेयनामाई तथैव वरवर्णिनि ॥४५॥ इत्युक्वान्तर्दितस्तत्र तावत्सापि नृपात्मना । . .

·35 है] प्रवुद्धा हर्पसंयुत्ता प्राप्ततीवं यया मृतः ॥४६॥ शास्त्राम्बुधिं समालोज प्राप्तनानार्यसंचयाः । सुधियः कथयन्त्येवं चरित्रं परमगुतम् ॥४७ ।। पूर्व मेको महानासीदीश्वरी मायया पुनः । सस दमनामानं सार्थ पुरुपं परम् ॥४॥ सदा लब्धगतिस्तप तपः परमदारुणम् । ततः तुष्टो ददौ तस्मे दर्शनं भगवान्पुनः ॥४॥ विधाय दर्शनं तस्य मायाजवनिकान्तरे । स्थितस्थालोकयामास ततोऽसौ तत्समीपगान् ॥०॥ पैगम्बस्तितः साध्यनामधेयानवस्वितान् । एकत्र ध्वजच्छत्रोधसहिताजपतः परम् ॥११॥ सिद्धाभिधानानीलयानेकत्र समवस्थितान । अन्यत्रोत्पादिताजीवान्कोटिकोटिसहस्रशः ॥५३॥ विलोकयन्समा रम्यां विस्मयोत्फुलन्नोचनः । जीवात्मानं ददशैकं योसामाख्यं नरोत्तमम् ॥५३ ।। स विलोक्यैव तं कान्त विचारनिरतोऽभवत् । कोज्य कमलपत्राक्षः कस्य वा याति पुत्रताम् ॥५४॥ एवं तबादमे नाते विमर्णाकुलमानसे । अकस्मादभूदाणी साप्तामणोत्ततः ॥१५॥ मा चिन्तां कुरु वालोऽयं वत्सृष्टौ जायते धाचित् । जातेनानेन ते नाम प्रसिद्धिमुपयास्यति ॥५६॥ 56b om for

·36
[8
-
याकोभकाभिधानस्य गृहज्यं संभविष्यति ।
जनयन्नयनानन्दं लोकानां लोकसम्पदा ॥१७॥
तबंशोचानमोऽयं सिंकोर्जितपराक्रमः ।
वलेन मदता शान्तिं दृष्टसवान्विनेष्यति ॥१८॥
खलेलोलारकस्यायं मनःसागरकौस्तुनः ।
नास्य भानुः प्रतापेन कान्त्या तुल्यो न चन्द्रमाः ॥ ५ ॥
यदोत्क्षिपति प्रावारं स्कन्धदेशान्मुहुर्मुदः ।
तदाय नोवत्लोकस्य मनो हर्नु नमो भवेत् ॥६०॥
न हि वक्तं भवेत्कश्चिद्रूपमस्व मनोहरम् ।
तेनैव प्रथितो नूनं जीवलोके भविष्यति ॥६१॥
नित्यं दिव्याम्बरावृतः सदा मौलिविभूपितः ।
भालभानुर्भवस्य दोपरात्रिविवर्जितः ॥६॥
.प्रासादचन्द्रिकेतस्य नभोमण्डलमास्थिता ।
उन्नता प्रथिता लोके सर्वरत्नविभूषिता । ६३ ।।
मेस्राभिधानदेशेज्यं राजा राजशिरोमणिः ।
ग्रतेतमेस्रनामापि ख्यातः प्रियतया भवेत् ॥ ६४॥
परनत्यद्गुतं नृपं दृष्ट्वा भाग्योदयं तथा।
भ्रातरोऽस्य भविष्यन्ति रत्नान्वेषणतत्पराः ॥६॥
दत्तमेतन्मया किंतु भवांलोकपतिः कृतः ।
देवयस्मे किं प्रदातासि मन्तुष्टं यदि ते मनः ॥६६॥
इति श्रुबाहुतं वाक्यं बद्धाजलिपुटं ततः ।
उवाच हर्पसंयुक्ताः प्रश्रयानतमस्तकः ॥६७ ॥

·४]
37
यद्रूपं जीवलोकेऽस्मिन्मया दनं तदन्तरात् ।
तहागढयमेतस्मै लोकायकं तवाग्रतः ॥६॥
नेतद्रूपेण सदृशः कश्चिद्रवितुमर्हति ।
अनेनौपम्यमन्येषां नास्य भूयात्परेसद ॥६६॥
इति सम्भाषणां कृत्वा सो पि सन्तुष्टमानसः ।
समालिङ्ग्य पुरी गवा चुचुम्ब वद्नं शनैः ॥७॥
दवाशिपं ततो मुष्मै समायातो महीतलम् ।
स विसृष्टो हि सार्थ ततस्तामकरीच्छुभाम् ॥७१॥
एतस्मिन्नेव संसार सर्वे श्रीसहितं जनाः ।
यासाब समयं नामडिण्डिमं ताडयन्ति च ॥७२॥
इमं मायामयं सर्व कथयन्ति विपश्चितः ।
भात्वयं दर्शयनपैरनेकस्तां मुहुर्मुहुः ॥७३॥
दीनं बनियमेनेतं कदाचियिष्यति ।
जन्मादिवपरीत्येन कदाचिदीर्यवानयम् ॥७॥
कृवा सर्ग गते तस्मिन्नादमाख्ये नृन्तीकतः ।
तद्वंगती लोकेऽस्मिथो नामाभवत्प्रभुः ॥७॥
विधायागुतमेश्वर्य तस्मिन्याते दिवं पुनः ।
एनेसात्यो स्य तनयः ततः सर्गमपालयत् । ॥७६॥
नामावणेपतां पाते तस्मिन्नपि महीतले ।
नौहाभिधानो राजाभूत्पना धर्मेण पालयन ॥७॥
समायातो यदेवासो मायाम्बुधितरलताम् ।
खलेलोलाहकाख्यो भूद्धर्मात्मा भूपतिस्तदा ॥८॥

·88 . • समाच दिवं तस्मिन्धर्मात्मनि महोपतो। एसहाकाभिधानो भूरूपस्तदंशनः पुनः ॥७॥ तस्मिन्नपि महासत्वे गत्ते नामावणेपताम् । जीवलोकेऽभवद्वाना याकोभाख्यो महामतिः ।। ८०॥ कनानघोपसंस्थोऽसौ महावलपराक्रमः । मेस्रश्वामादिविषयान्बुभने भूपतिस्तदा ॥१॥ गजवानिसहस्रोधवतो भूपशिरोमणिः । अच्युतां राज्यत्तीलां तां रचयज्शुशुभे नृपः ॥८२॥ नृपशीलगुणोदार्यसदिते शुद्धवंशजे । मक्षिष्यौ नृपतेरास्तां धर्मकर्मनमे शुभे ॥१३॥ ग्रवापका तयोः पुत्रानेकादश महावलान् । अन्यकं गर्भरत्नं तं योसोभाख्यमनीजनत् ॥४॥ जातेषु तनयेघेवं याकोभाख्यो महीपतिः । योसोमनामधेयेन पुत्रेणावाप सत्सुखम् ॥ ॥ तमेवांस समादाय बचिरन्तस्तथानिशम् । विचरन्भूपतिस्तत्र परां प्रोतिमवाप सः ॥८६॥ तेनेव वालकेनास्य प्रीतिस्समभवत्तंबा । यथामन्यत भूपो ऽ सावनुत्पन्नानिवापरान् ॥१७॥ पूर्व संयोज्य मंत्र्येवं मायया हर्पितावुभौ । विनियोक्ष्यति तौ पश्चा कधं धाता विरोधकृत् ॥८॥ ग्रहोज्पण्डितमन्येन दुर्विदग्धेन वेधसा । अपराधं विना तस्य कृता पकृतिः कथम् ॥८॥ -

·39
तज्जन्म तत्सखं तवत्सा प्रोतिर्जनकेन च ।
ऊनदिवार्पिकस्यास्य जननी संस्थिता तदा ॥१०॥
विहिते वेधसाकार्ये चाकोभाष्यो महापतिः ।
जगामातुरतां तत्र वालकेनामुना सह ॥११॥
स्तन्य नवापरा माता ददौ तस्मै नृपार्थिता ।
सपनीतनयं मवा न दयादयिता हदि ॥१२॥
विमृश्य वहशो राजा भगिन्च तं ददौ ततः ।
पालयामास स्नेहन सानपत्यापि भामिनी ॥३॥
दिन दिने वर्धमानो जननीसौल्यवर्जितः ।
तां प्राप्त मातरं पितृस्वसारं मुदमाप सः ॥१४॥
असमन्जसवाक्येन गत्या स्खलित्तया तथा ।
प्रोतिं ततान वालोऽस्वाः प्रणिपातादिकर्मणा ॥१॥
मापि तत्नेकपाशन बहाभच्चारुलोचना ।
क्षणमेकं विना तेन स्यातुं नवाभवत्नमा ॥१६॥
रजन्यां त्वत्तनिद्रापि लालगन्ती सुतं तदा ।
न चकार दिवा किंचित्कर्म तदर्शन विना ॥१७॥
जनकोऽपि तत्काळासहितोर्निशं सदा ।
नामन्यत सुखं किंचित्तनयैस्तमनोरमः ॥१८॥
तच्चिन्तया समाक्रान्तो वाप्यसंरुदलोचनः ।
अविज्ञातस्वन्तोऽपि मुचञ्चासान्मुहर्मुदः ॥११॥
एकदागत्व भूपालो भगिनी बद्ध मानयन् ।
ग्रड्डे कृत्वा सुतं सान्त्रपूर्वमूचे वचस्ततः ॥१०० ॥

·[8
--
गोसांभविप्रयोगार्तिविधुरं मां सुखान्वितम् ।
मा नमा बमेवेका नोपायो दृश्यतेऽपरः ॥ १० ॥
गगागं बालको नूनं पालितो यनसंचयः ।
तथा मामपि कल्याणि रक्ष तचिन्तयातुरम् ॥१०॥
अधुना दीयतां मयं तनयोज्दुतदर्शनः ।
नाहं सोई समर्थोस्मि तद्वियोगव्यथां पुनः ॥ १०३ ॥
इति धातुर्वचः श्रुत्वा दोलावव साभवत् ।
प्रकर. मोसंयुत्तामन्तः क्रोधयुतं जगौ ॥१०॥
यधुना नीयतां भ्रातस्सुतोऽयं सुमनोरमः ।
पूगो
सि मे सदैवकस्त्वद्धोनं हि जीवितम् ॥१०॥
एवमुतावती वाक्यं वुद्धपायमधाकरोत् ।
गया नवाप तनयं व्यलीकं नापि भूपतिः ॥ १०६ ॥
तस्मिन्यितामदेनासीत्किंचिदासस्समर्पितम् ।
पदा लोभनिर्मुक्तं तपोलोनं मनो भवेत् ॥ १०७ ।।
गुण निधाय तवासस्तत्पठाभ्यन्तरं ततः ।
रागानीय पुरस्तस्मे तनयं स्वं समर्पयत् ॥ १०८॥
तं गृहीत्येव तनयं हर्षेणोत्पुष्टालोचनः ।
तनहानिर्गतो यावच्छुधामं ध्वनि नृपः ॥ १० ॥
हा काट किमिदं जातं केनाप्यपस्तं शुभम् ।
वासस्तदुर्लनं बवा यत्पांपेन विलिप्यते ॥ ११०॥
श्रुत्वा प्रत्यागतस्सोऽपि तनयेन सहापरे ।
एकत्र मिलिता भीत्या शकनानाः परम्परम् ॥ ११ ॥

·४] 41 पृथक्पृथग्विधायेवं शपथं व्याकुलाशयाः । स्वयं तथाकरोत्पश्चात्तस्त्रान्वेपणं तदा ॥ ११२ ॥ निर्मुच्य सर्ववाप्तांसि न ददशीथ कुत्रचित् । पश्चादानीय तं वान्नं तथैवान्वेषणं व्यधात् ॥ ११३॥ प्राप्य तत्रोत्तमं वासस्तवस्त्रान्तरसंस्थितम् । उवाच वालकैतहालवुद्यापहारितम् ॥ ११४॥ प्राप्तं मयतत्सदासरस्तेयकृद्वध्यतामयम् । .. यथा नवाचरेत्यः कर्मेवं बुद्धिमोहितः ॥११॥ तस्मिन्देश प्रतिशेयं यो यस्य स्तेयमाचरेत् । चौरे गृहीते दासत्रं स हि तस्यानुते ततः ॥ ११६ ॥ इति बुद्धीव सा वालमनिच्छास्यकारणम् । चकार मायया दासं नृपः प्रत्यागतस्ततः ॥११॥ एवं कृतेऽपि सा तन्वी चरित परमागते । उवास कृर्पिता नित्यं वान्नकेनामुना सह ॥११८ ।। कदाचिद्य तत्प्राप्तिकर्पिता विधिमायया । 'स्वरदादान्विता नाता पाता नामावशेपनाम ॥१११ ।। श्रवा तद्भुतं भ्राता तस्या बालमृगीदृशः । पुनरागत्य जग्राह तनयं स्वं मनोरमम् ॥ १२० ।। लज्वा तं बालकं कान्तं सर्वलक्षणसंयुतम् । पुनर्वातमिवात्मानं मन्यमानोऽन्वमोदत ॥ ११ ॥ यहर्लभतरं लोके वस्तु प्रीतिकरं सदा । - ·42. तत्तेन सहप्ता प्राप्तं सर्व तदर्शनाहुवि । यत्किंचित्तखदं कर्म लोकेऽस्मिन्प्रवितं भवेत् ॥१२॥ प्रियवात्सर्वलोकस्य पेणाप्रतिमेन च । अजेतमेस्रनामायं लोके सत्यतवाभवत् ॥ १२३॥ अपरोऽप्यभवत्तत्र नाम्ना नव गुणेन च । यणसा प्रथितो लोके मन्त्री कस्यापि भूपतेः ॥ १० ॥ श्रुतं स्वप्ने तथाप्यवं सत्यं नाधिगतं तया । सचिवालमेलस्य तस्व चैक्यममन्यत ॥ १२५ ।। अत एव वदन्येने स्वतो मायाविनिर्मितः । यवेवानेन वालेयं मोदिता नपकन्यका ॥१२६ ।। एवं गतेऽपि चतत्या दोषः कश्चिन वियते । असत्यमपि रागान्धस्सत्यं जानाति रागतः ॥ १२ ॥ श्रवा प्रियतरं वाकां कान्तवनातवं तथा । पन तमिवात्मानममन्यत नृपात्मना ॥१८॥ इति यवनभाषापारङ्गमविरचिते काबाओतके चतुर्य कौतुमम ॥ प्रातरुत्वाय सा वान्ना प्रातस्तर्वमनोरया । विहायान्मत्तभावं तं नातवाभवत्तदा ॥ १ ॥ प्रासं सर्व तदानापामातेनापकतं वनात । तना बल मृतं जीवे परात्मनि त संम्मतिः ॥॥ 12:017 1:30 ·43 सुप्तोन्मत्तेव सा वाला यदि तेन ताणया । सदाभापणामाचर्य युवा स्मतियतात्थिता ॥३॥ कृतं स्वप्ने पदा देशनामनिर्णयमदुतम् । दिव प्राममनया चेतन्वादि मगीदणा ॥४॥ समायव तं दासीगणमाह सुमध्यमा । मैवं चिन्तां महन्मत्तभावजां करताधुना ॥ ९ ॥ गवा चरितमोव पितरं कथयन्तु मे। तन्मनो खसंपूर्ण रचयन्त सवान्वितम् ॥६॥ चैतन्यशरदयेयं प्राप्ता पूर्ववदेव में। वदिसावलिस्तदनं मानतमागता ॥ ७ ॥ निर्मोचयत् मत्पावन्धनं भूपतिस्स्वयम् । तत्करस्पर्शतो नून सुखमाप्नोति मानसम् ॥ ८ ॥ दुवर्णरचितं तूर्णमपाकरुन वन्धनग । उन्मत्तभावतं नूनं न भयं मे स्ति साम्प्रतम् ॥१॥ श्रुवतद्वचनं भूपो दासीवदननिर्गतम् । प्रपत्फुिसानयनतन्मन्दिरमुपाययो ॥ १० ॥ दृष्टा चैतन्यसयुक्तां तारागां मुदान्वितः । समानीयान्तिके वान्तां पुरस्तात्स न्यवेशयत् ॥११॥ नागपाशोपम तहहन्धन कतवान्तवा । नेहमन्त्रेण भूपालस्तत्पादनिधितस्स्वयम् ॥ १ ॥ तावदासीगणः सर्वो ववन्दे चरणदयम् । 120 भूपाल ·दवा पादतले पादपीठं सौवर्णगत्तमम् ॥१३॥ यदेश्वर्यमभूत्पूर्व पुनस्तत्सर्वमर्पितम् । सख्यस्तन्मस्तके मौलिं स्थापयामासुद्धतम् ॥१४॥ सर्वास्सुमध्यमास्तत्र समायाता मुदान्विताः । तथा तत्मुखसौभाग्यदीपे याताः पतङ्गताम् ॥१५॥ तासां सवयसां मध्ये भूपालतनया ततः । निर्धतकोकिन्तालापं वाग्विलासमधाकरोत् ॥१६॥ सख्यः शांत ना जाने मानसं किं सकौतुकम् । अन्यविहाय सकलं कर्तु देशनिवपणम् ॥१७॥ रोमश्यामादिकान्देशान्गणयामास तत्परा । माययोन्मत्तभावेऽस्या देवस्सन्दर्शितानपि ॥१८॥ कृत्वा निवृपणं तेषां पावन्मेत्रमुपागता । नेत्राम्बुभिरसिञ्चत्सा मेघपनिरिवोर्चराम ॥१॥ मेस्रनाम गहीवापि मृर्छितेवापतदवि । तत्रत्यानेजमेस्रायविपवेगातुरा सती ॥२०॥ तत्प्रेमवणतो वाला चक्र देशनिवपणम् । मेस्रति कधनात्परं सचमविन्दत ॥२१॥ यभूदुर्निशं कार्यमेतदेव मगीदृशः । पदेतनामतद्देशवर्णनं क्रियते परम ॥२॥ सा वाणी मुपदा नित्यं तमामो गीयते मया । नवान्यत्वचालापवावस्थिता तदा ॥३३॥ 22 m 230 याय ·तद्यानं मानसे वाचि कीर्तनं श्रवणं श्रुतौ । तदीक्षणं च सर्वत्र तन्मयीवाभवत्तदा ॥२४॥ प्रभून्नग्यपि सा वाला रागेणोन्मत्तपिणी । तथापि त्रूपकीयस्याः पूर्ण भूमण्डलं तथा ॥२५॥ पत्र यत्रापि तापकथा प्रादुरभूत्परा । शान्तात्मानो पितां श्रुत्वा दोलाका श्वाभवन ॥२६॥ राजानो राजपुत्राश्च तदाप्यासतमानसाः । तत्सभासु च तद्रूपलावण्याख्यानमद्भुतम् ॥२७॥ तदा सर्वगणोपेतास्सर्वे मानधनोनिताः । गहीतुकामास्तन्वी तामासनाकल्यणालिनः ॥२८॥ सापि पगुणोपता यौवनोत्तमणालिनी। विहायोन्मत्तभावं तं यदा बुद्धिमुपागता ॥१॥ तदा दूता नरेन्द्राणां नानादिग्भ्यस्समागताः । रोमश्याममहोपालकल्या नेपथ्यभूषिताः ॥३०॥ दशानां भूमिपालानां तावन्त एव सेवकाः । संप्राप्ता नगरे,तस्व तमोसस्य महात्मनः ॥ ३१ ॥ तेषामेकोऽथ सम्प्राप्तो गृहीवा परमागुताम् । कोसत्तिकामेकद्वीपसमुत्पन्नार्थसंयुताम ॥३२॥ अपरोपि तयवेकसोलमानस्य मुहिकाम् । ग्रादाय समनुप्राप्तो भूपैश्वर्वनिदर्शनम् ॥ ३३ ॥ गृहीत्वान्येऽपि संप्राता एककं वस्तु दुर्लभम् । ssc समाप्रा. 33d गुर्व ·46 [પ यदृष्ट्वा स हि तां मक्य मखमेव प्रदाम्यति ॥४॥ यत्र कुत्रापि सा वाला वदनं वर्तयिष्यति । विपयेषु त हि यातो देशो देशशिरोमणिः ॥ ३५ ॥ यस्मिन्भूपे मनः सम्यक्साभिलापं मगीढणः । स दि ग्रामटिकानाथो देशाधिपत्तिरुच्यते ॥३६॥ यस्मिन्देश मनः स्थातुं सामिलापं मगोदशः । स हि ग्रामटिकातुल्यो देशाधिपतिरुच्यते ॥ ३७ ॥ भृपवाद सन्धत्ते श्यामाध्ये नगरे सुखम् । तदानिशं प्रकुर्वन्ति तत्रत्यास्तु सदाशिपम् ॥३८॥ यदीयं रोमनामानं वाचा संवणुते परम् । नाडाख्यं नगरं यावदासातत्युरवासिनः ॥ ३ ॥ इत्थं समागताः प्रेष्या भूपालानां विशेषतः । श्वर्य कथयामामस्तदर्घ प्रेपितास्तदा ॥४०॥ एवं वत्ते समावत्ते वाती तावच्छ्ता तया । व्याकलं मानसं वस्यास्तदागमनचिन्तया ॥१॥ पप्रच्छानन्तरं वाला दासदासीगणं तदा । अनेनमेग्रदूतोऽपि प्राप्तो वा नेति कथ्यताम् ॥४॥ तचिन्ता मानसे नित्यं तहागाकुलिताप्यम । मनो धावति मे तत्र किं पन्नं तं विना भवेत ॥४३॥ यदि मेवागतो वायवाति रेणुं किरन्मुहुः । मन्ये मृगमदं ननं मुचनेव प्रयान्वयन ॥४॥ एवं चिन्तामुन्ना यावदपालतनया भवेत् ।

·17 जानकेन समारता तावत्सा चारुलोचना ॥४॥ शृणु कन्वाणि मवाक्यं सर्वदुःखविवर्जितम् । सर्वलक्षणसम्पूर्ण नयनानन्दकारिणि ॥४६॥ स्तम्भभूता नृलोकेऽस्मिन्ये भूपा यशसान्विताः । ये पि दुःखविनिर्मुक्ता नित्यं मुकुटधारिणः ॥४॥ वचिन्तासहितास्ते व वदाहितमनोधियः । चत्प्रेमवीन नियतं रक्षन्तः क्षेत्रसन्निधौ ॥४॥ बर्थ प्रेपिताः प्रेष्या भूपालस्सुमहात्मभिः । कोसलिकां समादाय मत्सकाणमुपागताः ॥8॥ शणु वक्ष्यामि भूपानां वृत्तं सेवकवर्णितम् । तेपु को पि भवेत्सुभ्र प्रियस्ते तं वदत्व मे ॥ ५० ॥ यस्मिन्देशे नपेनापि सामिलापं मनस्तव । तत्क्षणात्तं करिष्यामि वणगं चारलोचने ॥११॥ एव वदति भूपाले तृष्णीमेव नृपात्मना । यासीत्तच्छवणं पूर्वदुष्टकान्तपरंपरम ॥५॥ वरं तच्छ्रवणं भृयाच्छब्दयुक्त विशेषतः । कृतावधानं सततं परं मित्रकबाश्रुतौ ।।५।। इतवृत्तं तु तत्सर्व भूपालेश्चर्यसंवत्तम् । कवयिवाजेनमेस्रनाम नात्त कच्चन ॥४] न श्रुतं मेववत्तान्तं कञ्चिन्नाप्यागतस्ततः । निराशैवोत्थिता बाला त्वका बनकदर्शनम् ॥ ५५ ॥ वाप्यमुत्तावनि पदमवबरनेन सा पुनः ।

·49 कृतेन कलिकेवाभूगतापूर्णा तनुस्तथा ॥ ६७ ॥ असिचदरणी बाष्यधारामिस्तत्र भामिनी। विभेद सहसा रोपपापाणेन स्वमस्तकम् ॥ ६८ ॥ दृष्टाहतां तु तां प्रीति तस्या भूमिपतिस्तदा । ग्रनेजमेस्रणा सम क्षणमेकमचिन्तयत् ॥६॥ इयं मनोरमा वाला प्रथिता लोकमण्डले । अनेजमेस्रल्लुब्धापि स्वय किं क्रियते धुना ॥ ७० ॥ दवा पथक्युबत्तात्र द्विगुणां भूपतिस्तदा । कोसलिका नरेन्द्राणां प्रेष्यांस्तान्वितसर्ग सः ॥७॥ तामादविव सहसा पूजितास्तेन भूभुना । प्रत्याययुस्सुसन्तुष्टाः कवा सर्वे सदाशिपम् ॥ ७॥ इति यवनभापापारमेन पण्डितथीवरेण विरचिते कथाकोतुके पञ्चम कौतुकम् ॥ ॥५॥ बभूव सा तदा कान्तरागाङ्काशितमानता। तनामाग्रहणाद्वान्ला तद्वैगुण्यमवादः ॥ १ ॥ दिवसस्याप्रकाशस्य ज्योतिस्सन्दश्यते धाचित । निरालोक दिन तत्स्वान्नैराश्य यत्र जायते ॥७॥ यदा दृष्टं मनो राजा तस्या मेवार्थमागतम् । तदा तत्प्राप्तये भूप उपायं समचिन्तयत् ॥३॥ कोऽप्यस्ति तादृशो लोके गवा मेनमितस्तु यः । भवेत्प्रीतिकरी वुद्या बोलेखाजेनमेनयोः ॥४॥ 4 ·६ गृहीत्वा मम सन्देशं याति प्रत्यानयिष्यति । तथैवानेजमेस्रण मैत्री संजनयिष्यति ॥५॥ एकोऽतिनिपुणो दृष्टो राक्षा निकटवर्तिनाम । स्तुवन्तस्सततं यत्व बुद्धि बुद्धिवलोर्जिताः ॥ ६ ॥ चोपायनरनानि शतशोऽस्य को नृपः । पत्त्रमेकं च तद्वत्तरास्तिं विससर्ज तम् ॥ ७ ॥ प्राह भूमिपतिस्तावत्सन्देश स्वयमग्रतः । वयाप्यनेजमेघस्य कथनीयमिदं वचः ॥८॥ तवाप्येश्वर्यमतुलं प्रत्यहं प्रथितं भुवि । लोक प्रियतया यातं नाम सेवाधिका भवेत् ॥१॥ परं शशिमुखा श्यामा कन्यारत्यस्मन्महीभुतः । सकलको मृगाहोज्यं तातो यहूपसाम्यतः ॥१०॥ यां स्वयं विदितां धाता जातोत्कण्ठो निरीक्षितम् । ताराच्चलेन नेत्राणां शतान्याविष्करोत्यतः ॥११॥ नेकेनापीक्षितं ज्ञातु यन्मुखं दर्पणं विना । यत्वा निर्मलतासाम्यं न कुर्वन्ति हिनावः ॥ १२ ॥ विधाय वाससा वत्री पश्यत्येव सुधाकरम् । करावलियथा नास्य जायते दानकारिणी ॥१३॥ मखं स्पर्णयितुं शतो न वायुराकान्वितम् । स्वात्मीयामपि यच्छायां वित्तोकयति नापशम् ॥१४॥ सम्पूर्णेन्दुमुंखी वाला नित्यं हर्मस्थितापि वा। 8 मि. 14 °विता.

·. न करोत्यपरं कर्म विना पाञ्चालिदेवनम् ॥ १५ ॥ वस्वास्सौगन्ध्यसाम्वार्थ सुमनांसि नितान्यपि । बढ़ात्मानं लतास्वेव कुर्वन्ति तप उत्तमम ॥१६॥ वल्गत्येव कदाचित्सा धागकनकनूपुरा । अन्तरेव वदिशब्दो जायते बहुधा नणाम ॥१७॥ प्रवेशं कुरुते तत्र वेपकर्मणि कोविदा । सैरन्ध्री नापरः कश्चित्कदाचिन्तनको पि वा ॥१८॥ एवंविधापि भूपात राजेन्द्रतनया परा। देवकन्येव सा भाति नृपशीलगुणान्विता ॥१६ सर्वे भूपतयस्तस्यां समादितमनोधियः । त्वकान्यकरणीयानि तच्चिन्तनपरायणाः ॥२०॥ रोमकाधिपतेर्दूतस्तथा श्यामस्थभूपतेः । तदर्थ भूप सम्प्राप्तो गहीवोपायनं महत् ॥२१॥ केनापि नृपवर्येण सद सा ससाकरीत् । नाङ्गीकारं नपसता प्रार्यितापि नरोत्तमः ॥२३॥ न मनो रोमके लगं तथा राजसुता नृप । प्रयामाख्यं गणघामास नगरं कृपण यया ॥२३॥ नेत्रद्वन्दं पर वस्या मेस्रार्य जलदोपमम् । तनाम संगृहीत्वैव मतकल्येव जायते ॥2॥ न जाने साभित्तापा किमनु मेलं सुमधमा । त्यवान्यत्सकलं सौख्यं तद्वतं किमीशम ॥३५॥ 18b 23b रानामुताप

·सत्यं तदम्भसा किं वा तद्वा रचितावला।
धात्रा जीवनमस्येवं लिविवात्र समर्पितम् ॥३६॥
यदि वन्मानसे राजन्प्रिया सा तनुनध्यमा ।
इतो गवा नयिष्यामि क्षोनेतां तवान्तिकम् ॥२७॥
यदि नेपा सुपा ते प्रिया भवितुमर्हति ।
बहन्द राजतनया दासीकर्म करोत्रियम् ॥२८॥
तच्छ्रुत्वानेनमेस्रो पि सन्देशं परमाहुतम् ।
हर्पण महता युक्त उच्चौरकरोच्छिरः ॥२६॥
विधाय प्रगति प्रान घाई घास महीपतिः ।
तत्सन्देशोद्रवां चिन्तां धारयामि कथं हदि ॥३०॥
तथापि तव राजा मामृत्थापयति भूमितः ।
शोभते या साम्यं करोमि विधिना सह ॥३१ ।।
न तच्चित्रं नरेन्द्रो मां यत्तु दग्धतणोपमम् ।
सुदायभ्रद्यावृष्ट्या पुनः संजीवयिष्यति ॥२॥
यदि निकासदयं च सवलं मुखमध्यगम् ।
नाहं तदा स्तुनिं कर्तु शतो भूमियतेस्तव ॥३॥
भाग्यं पलितमेतन्मे तफन्तं धर्मकर्म च ।
सम्भावितो नरेन्द्रणा कार्य स्मितहमा बत ॥६॥
गच्छामि शिरसा तत्र रचयामि पुनः पुनः ।
प्रणतिं किं तु एवेक कारणामन्च मे सखे ॥ ३ ॥
पराधीनोऽस्मि सेवायां रुको स्वामिना तथा ।
यथा न नागमेवेकं गन्तुं कुत्रापि गतिमान ॥३६॥

·53 -- क्षपमिकं यदि मया स्थीयते स्वेच्छया घाचित् । न जाने कियदेवायं मन्यतेस्पति मम ॥३०॥ नम्बतामपराधोज्यं मम नेशात्प्रचेतसा । नपेण संशयो वापि न कर्तव्यः कथंचन ॥३८॥ यदि वन्यति भूपालो विवाहार्य मयाधुना। प्रदीयते कमा सौवर्णकारियणतयम् ।।३।। दासदासीगणाश्चैव कचुकोणीपधारिणः । मागधा वन्दिनश्चैव वालवृद्धपुरस्सराः ॥ ४० ।। महामना धर्मपरास्सर्वे मत्युरवासिनः । समानयन्तु तां कान्तां निर्गच्छन्तु ममाया ॥४१॥ परंतु प्रोच्यतां तत्र मदर्य वचनं सखे । न तं मुचति भूपान्नः क्षम्यतां नृपसत्तम ॥४॥ ति चिन्तातरं दृद्धा प्राद दूतो महामतिः । विधाय प्रणति पूर्व सान्त्रपूर्वमिदं वचः ॥४३॥ अहो राजेन्द्र ते लक्ष्मीः प्रयिता लोकमाण्डले । धर्मार्थकफाला नूनं वर्धमाना भववियम् ॥ ॥ नवापि मम पालः यातस्त्रिभुवनेप्ययम् । तदने श्रीमतां लक्ष्मी को वां गतिमानवेत ॥8॥ गो तु नपवस्व दासदासीगणान्मुडाः । शको गणयितुं को वा यया तारा नमस्तले ॥8॥ पनायाति सभामये स्नान्युन्मालिकापरः । ददात्यगणितान्येवमभ्यिस्तिकता गया ॥8॥ ..

·[६ सेवकेभ्यस्तथा भूपो वस्त्राण्याभरणानि च । असंख्यानि यथा वृक्षः पत्त्राणि प्रदात्ययम् ॥8॥ पर तस्वाभिलापोऽयं यथा प्रीतिस्त्वया सह । जायते न तु वदद्विदर्शनेऽस्ति मनोरथः ॥४॥ एवंविधो पि भूपालः प्रथितो यशसा भुवि बदनिकाभिन्नापोऽस्ति तूर्णमाज्ञापयस्व तत ॥१०॥ तथेत्यतेजमेण कथिते हर्षपूरितः । प्रत्यायातः स्त्रनगरं गहीवोपायनं महत ॥११॥ श्रुत्वा दूतमुवाद्वाकां जातानन्दो महीपतिः । अमन्यतेकमात्मानं निर्मुतामिव बन्धनात् ॥ १२ ॥ नेतुं विकासं तद्वाग्यपुष्पं ववर्मनोरथः । विधातृमधुमासोऽयं प्रसनो भून्मगीदृशः ॥३॥ संजाता स्वामध्यपि वाला बन्धनवर्जिता । अहुतं भाग्यवशतः प्रत्यक्ष मोचिता त्रियम् ॥४॥ स हि धन्यो नलीके स्मिन्नसत्यमिव मन्यते । इदं सर्व महाबुद्धिर्यो नित्यं योगतत्परः ॥१५॥ कथं मायामयं स्वप्नं सत्यं नानाति वद्धिमान । दृष्टापि तत्पन्नाकानी न स्वायदि मुखी भवेत् ॥६॥ दृष्ट्वा स्वतनय दर्पयुत्त राजशिरोमणिः । तदर्य रचयामास विवादरचनां तदा ॥ १७ ॥ पूर्व तु कल्ययामास स्वर्णरत्नमयं ततः । 570 तो ·६] सहस्रमेकं क्रीडार्थ पाचालीनां महीपतिः ॥१८॥ एवं दासीसहस्रं तु दिव्यपं महामना । तथा रत्नमयं चैकं ताटद्वानां नरोत्तमः ॥१॥ केयूरकटकादीनि संख्याविरहितान्यपि । सहयं मुकुटानां च महाघमणिसंस्कृतम् ॥६॥ एकैकं वस्तुरत्नानां सहस्रं धरणीधवः । समानयामास पुरो ददर्श स्वयमादतम् ॥६॥ सहरमञ्चरत्नानामुदायतरदन्तिनाम् । तवव कल्पयामास प्रत्येकं स महीपतिः ॥६२॥ तथा सोगन्थ्यसंयुतं यावद्र व्यं सर्लभम् तावदानावयामास तदर्य रामकुजरः ॥६॥ तस्मिनिप्यादित कार्ये सन्तुष्टः पार्थिवोत्तमः । ग्राशापयामास ततः स्वयमान्तमन्त्रिणः ॥६॥ एक करिवं दिव्यं विमानोपममतम् । परं नातोकितं जात संवादयत सवरम् ।।६।। इति भूषवचः श्रुत्वा प्रणमन्तो मुर्मुहुः । तथा ते रचयामासुस्तद्भुततरं भुवि ॥६६॥ रत्नस्तम्भमयं रम्यं सुवर्णकृतवन्धनम् । तथा दन्तरं समगवाक्षणसंकुलम ॥१७॥ ममानविय पुरतः कोतहलगतान्वितम् । तत्तदा दायामासुर्दशाभूत्सोऽपि विस्मितः ॥६॥ 63bfमामा 650 चाया ·56 निधाय तत्र तां वाला पाचालीभिस्सहोत्तमाम् । सदा तत्केलिनिरतां नवयौवनशालिनीम् ॥६॥ दासदासीगणयुतां प्राप्तकामा सुमध्यमाम् । मेस्रं प्रस्थापयामास तनयां पार्थिवोत्तमः ॥७॥ पितरावभिवन्याय पर्पोत्पन्नात्रवर्षिणी। जोलेखा निर्वगामाथ श्रिया परमया युता ॥७॥ तथा प्रासाधिकास्ती बालामनु प्रसाधनम् । कवा विनिर्गतास्तारासुराशशिकलामिव ॥७॥ काचिदासेरकाला काचिदश्यस्थिता ययौ । अपरा स्वयमेवातीत्तथापि गजगामिनी ॥७३॥ तथैव सेवकात्तस्या उष्ट्राश्वगजगामिनः । प्रयत्स्वत्ताचक्रं रक्षन्तः शस्त्रपाणयः 11७४।। वीणावेणुनिनादन मनस्वनितेन च । कलालापेन चैतासां प्रतिध्वानितमम्बरम् ॥७॥ गायन्त्योऽपि सन्त्यश्च क्रीडन्त्वो पि परस्परम् । तास्तथा हर्पसंयुक्ताः प्रययुस्तं पुरं प्रति ॥७६॥ तवा भूपालतनया सुखिताभूत्सुमध्यमा। तस्याश्चान्तरखं दुःखं यथा नेवान्वमन्चत ॥७॥ चिन्तारात्रैर्नृणां नूनं सर्पमित्रोदया भवेत् । विप्रयोगभवस्थापि सामीप्याभयता तया ॥७॥ तस्या नपमुतावास्तु मेवाभवदगिटत्ता। 720 निमिता वा 73 शानिहोरा ·६] 57 न ददर्श सुकृत्याप्तिव्युष्टं यस्यां सुलोचना ॥७॥ संप्राण निकटं तस्य नगरस्य नृपात्मना । तत्रैव स्थापयामास बलं बुद्धिवलोलिता ॥ ४० ॥ श्रमं मार्गोद्रवं दूरीकर्तुं यावदवस्थितम् । क्षपामेकं वलं तावदिवसोऽस्तमुपाययौ ॥४१॥ निशां तामतिवादीका प्रभाते भूपकन्यका । पार्च सनितमनस्य प्रेषयामास मेवकम् ॥ ८ ॥ सवं शीघ्रमितो गवा सन्देश प्रापयाधुना। तवास्य लोकनाथस्य कथनीयमिदं वचः ॥८॥ बोलेखा नाम तनया मोसस्य महात्मनः । बदारयेह सम्माता बया सम्भाव्यतामियम् ॥४॥ श्रवा दूनमुखाद्वाकां प्रर्पोत्पुललोचनः । अमन्यतकमात्मानं लोकेऽस्मिंलोकनायकः ॥८॥ दुन्दुभि तायामास नगो नेतमेयकः । सर्वलोका बहिरितो निर्गच्छन्तु ममाया ॥१६॥ गनवानिसहघिरनेस्सहितस्तथा । गृहीवा दुर्लभं वस्तु लोके सर्व समन्ततः ॥८॥ समानेनं स्वयं सोऽपि निर्गतः सेवकर्वतः । तां भूपालसुतां रम्या सर्वलक्षणसंयुताम् ॥८॥ ततस्तदामाया सर्वे निर्गताः पुरवासिनः । नानातीवार्यकुशला नानोपापनपाणयः ॥८॥ 80bना ·58 . सर्वालबारसंयुक्ता अमरस्सदृशा भुवि । तदेव निर्गतास्सर्वा नर्तक्यो नत्ततत्पराः ॥ १० ॥ गायन्त्यो गायकाश्चैव गन्धर्वोपननिस्स्वनाः । तदानया विनिर्याता गीतशास्त्रविचक्षणाः ॥११॥ नानार्यकुशलास्तद्वत्सूतमागधवन्दिनः । निर्ययुनगरातस्मात्तदाज्ञावणवर्तिनः ॥१३॥ कुहका मान्त्रिकश्चैिव ये चान्ये माधिनः परम् । स्वमायां दर्शयन्तस्ते निर्गतास्तदशास्तदा ॥३३॥ वेणुवीणामडङ्गानां निस्स्वनेन समाकुलम् । शुशुभे तहलं तत्र देवसेनोपमं भुवि ॥४॥ कुतूहलणताविष्टा यया राजसुतामता। तवेवानिजमेस्रो पि निर्गती दर्षपूरितः ॥४॥ एवमेव तदा सर्वे. कापूरितमानसाः । गायन्तश्च सन्तञ्च प्रापुस्तनिकट शनैः ॥ १६ ॥ यावत्प्राप्तोऽन्तिकं तारपल्लीवलयितं पुरः । तावदेवं ददर्शासौ स्यन्नं ताराधिपापमम् ॥ ७ ॥ अवरुद्याथ वाहात्तत्समखं रचयन्मुखः । प्रणतिं प्रययौ सर्पपुलकाभितविग्रहः ॥८॥ दृष्टा तमागतं भूपं दासास्तस्या मगीदशः । सभाजनायोषगताः प्रणेमुर्मुदिताशयाः ॥ गहीवा प्रणातिं तेभ्यो दया तद्वत्सदाशिपः । कन्ददन्तानि पस्तत्रादसिताननः ॥ १० ॥ .

·59 पप्रच्छानामयंस्तेषां दर्पणोत्फुललोचनः । कच्चिन्मार्गोहवं काट नातं दरागतः परम् ॥ १० ॥ ततोऽप्युपायना तस्बानीतं स्वकेच्छया ! तदये स्थापयामास त्रिदिवेऽपि मुर्लभम् ॥ १० ॥ तया तत्सेवकान्सर्वान्वथायोग्यतया नृपः । ततः सम्भावधामास प्रीतिमानधनादिभिः ॥ १०३ ।। एवं सोनमेस्रस्तान्पूनविवा पृथक्पवक् । तत्रैवैकां निशां तस्थौ प्राप्तपूर्णमनोरयः ॥ १०४॥ अतिवाशीव तां रात्रिं कयाभिर्मुदिताशयाः । प्रातर्मनः प्रवेशाय धुभूपपुर ततः ॥ १० ॥ इति यवनभाषापारमपण्डितश्रीवरेण विरचिते कयाकौतुके पाटं कौतुकम् ॥ दयनान्यया कालरुकोज्पत्वा स्थितम् । किंचिदिनात्ययं लोकविनुनविचनणः ॥ १॥ ग्राणालच्यं मनः पूर्व करोत्येकत्र मायया । पुनस्दिव नैराश्यवनायं मृदुःखितम् ॥२॥ दर्शयत्येव मधुरं शिमस्यास्त फलं पुनः । पहुचा जीवलोकोऽयं तिमास्यो नापते पन । एवं प्रातस्तोतमेस्रो यावत्समुत्वितः । 1031 rurn 101ान्दामा 301 ना 101 गि 105bfram 10307 ·60 गन्तुं स्वनगरं सर्वान्समादयैिव तवरम् ॥४॥ तावस्थानान्तरस्येयं वाला दरियालोचना । प्रोवाच वचनं धात्री तत्कण्ठाकुलाणया ॥१॥ उपायः क्रियतां मातर्येन पश्चाम्यन् प्रियम् । विनतदर्शनं काचिदतिर्नवास्ति मेधुना ॥ ६ ॥ जन्तं प्राप्य तृपार्कोऽपि न तत्यानं विना क्षमः । यवेव विदि मां मातस्तवैतदर्शनं विना ॥७॥ तां दृष्ट्वोत्कण्ठितां वाला तत्रोपायेन साकरोत । स्वले रन्ध्र विवृत्येक क्षेत्रमानं मनीपया ॥८॥ चक्र तेनैव मार्गेणा दर्शनं पार्थिवात्मना । दृष्ट्विानेजमेवं तमत्वनच्छाससन्ततिम् ॥६॥ हा मातर्विहितं किं नु वेधसाहुतकर्मणा । ममेव मन्दभाग्याया विपरीतं सुदुःबदग ॥१०॥ हा काटमदतं कर्म विदितं विधिना मम । असमा गई यावद्भित्तिनिष्यतिता करम् ॥ ११॥ न दि सोऽयं मया दृष्टः स्वः यो लोकतुन्दरः । या विहितं मात इयदन्वेपणादिकम् ॥१२॥ न हि सोज्यं सुचेतन्यं येन मेऽपरतं बलात् विधायात्यहुतां मायां उडता प्रतिपादिता ॥१३॥ न दि सोऽयं विलोकापि मामेवीन्मत्तपिणीम् । नीवा पुनः स्मृतिं कृवा नामदेशनिश्पणम् ॥ १४ ॥ 50 पात्रो. 11 रगृति. 12.

·। 61 हा कष्टं धिगिदं भाग्चं सदा सुविवर्जितम् । विव मामकं जन्न निन्दितं चिन्तयान्वितम् ॥ १ ॥ मया खरवक्षो विरोपितः फललब्धया । तन्नवाधिगतं किं तु प्राप्ता कण्टकातलतिः ॥ १६ ॥ मनाक्षेत्र मयोत त सखवीतं स्वविच्छया । परं वधिगतं मातः कथं दुःखपलं विदम् ॥ १७ ॥ प्रत्यक्षं कपणवादं निधानार्य कृतत्रमा । लवापि तत्कयं कार्य पतितं भुनगाह ॥१८॥ कुसुमावचचं कर्तुमरवाने प्रस्थितास्म्यहम् । न तदा परं जातं कण्टकळधितं वयः ॥११॥ ग्रहो चिन्तातुरेवार तपितापि मरुस्थले । गच्छन्ती शुष्ककण्ठोटतालुविधा तथा परम् ॥२०॥ देवादृष्ट्वापि स्वच्झाम्भः पतिता पुनरुत्विता । पातुं समागता यावत्तावत्पदायितं जलम् ॥२१॥ गश्यते यदि लीलार्थ शशकोऽपि मया पुनः । मदर्य विक्रमोक्षारः सोऽपि सिंहावते परम् ॥ शोकालोधौ निमास्नि चितोर्मितसंकुल्ने । धाचिदूर्ध्व प्रयानापि तथवाधः धाचिन्मुखः ॥२३ यदि गोकाम्बा देवात्प्रकाशातरी धचित । तदेव सियत्ता पूर्णावी गम्भवाम्य कम ॥४॥ पुरा स्वोऽभवत्कान्तमानीय मषितं मम । 10m omदि 10 TI ·62 स्मा स्मारं तदेवात कालोरगनिभं नुङः ॥२५॥ सत्यं चिन्तान्विता लोके नास्त्यन्या कापि मां विना । तयेव दुःखितानां च परं दुःखपरायणा ॥२६॥ नास्ति मेज्य मनो वश्यं मनोवा न दस्तगः । अत एव स्वयं वनः कराभ्यां ताउयाम्यहम् ॥ २७ ॥ क्रौर्य मुद्धाधुना धातः नेहाई दयं कुरु । ग्रवलादलनानूनं किमैश्वर्व भविष्यति ॥२८॥ यदा न दीयते मक्वं कान्तवाप्तः करे शुभम् । तथैव मा कुरुधामा मनो मे परकाशितम् ॥३१॥ मा विदाय तच्चिन्तानखारेषाांशुक मम । परस्परकरस्पर्णमलिनं वापि मा कुरु ॥ ३०॥ किं तु केनापि शपथं विहितं यत्पुरा मम । प्रापयान्तं तदेवाय वपरीत्यं वृया विदम् ॥ ३१ ॥ दादं मा कुरु कामागित्वालया मम संप्रतम् । चिन्तोरगपरीताचं निधानमिव मदपुः ॥३२॥ एवं चिन्तातुरा वाला बाप्याकुलितलोचना । क्रन्दमानापि करणं मृर्छितेवापतहुवि ॥३३॥ तावत्सनुत्थितां वाणी शुश्रावतां नपात्मता । अध्युत्तिष्ठ महामाग्ये त्वत चिन्तां सुद्धःस्थिताम् ॥ ३४॥ प्रियो नाजेनमेवस्ते विनतं नाधिगच्छसि । कान्तमस्मात्स ते भता प्रप्तिद्विमुपयास्यति ॥ ३ ॥ मा मुझेजसङ्गोत्यभयं ते चारुलोचने ।

·63 ग्रतोप्क्षतणीन्तव भविष्यप्ति वराड़ने ॥३६॥ प्यातः पुरुषटपेण रहितः तहुणैश्यम् । तस्मात्सुभ्र न कर्तव्या चिन्ततसङ्गमोगवा ॥३०॥ इति श्रुत्वा वचो दिव्यं धरणोधवपुत्रिका । प्रातसंज्ञा वभूवाथ विस्मयाविष्टमानसा ॥३८॥ विदायाक्रन्दनं तत्र त्यनावाप्यारुणेक्षणा । पदर्पयुता वाला तदाभूत्तनुमध्यमा ॥ ३ ॥ विधाय सकलां रात्रिं रोदनं भूपकन्यका । प्रतीक्षन्तीव तवावयं धैर्ययुक्ता बभूव सा ॥ ४० ॥ इति यवनभाषापारगमपण्डितबीवरेण विरचित कथाकौतुके सप्तमं कोतकम् ॥ प्रातरभ्यदिते सूर्ये प्राचीमस्तकशेखरे । दक्षिणोत्तरदिवसुधकासौवर्णकुण्डले ॥१॥ पश्चिमामुखशुद्धाशिशिखासृतिलके पुनः । अपारगमनाम्भोधिसंचरत्स्वर्णसागरे ॥२॥ व्योममानसतारीपरंसण्वनायिने तथा । जिवा तमोग्नेहोनपदत्ताष्टापदइन्दुनी ॥३॥ रुर्पण मस्ता युतो मोतिमपिटतमस्तकः । सर्वानानाययामास सामन्तात्स नराधिपः॥४॥ चलम विधायात्वदतां भूपां विवाहसमयोचिताम् । 3c mar 3bum Ga TT?

·64 [t । तेरेव सहितोज्नेजमेस्रो सौ प्राविशत्लभाम् ॥५॥ शुशुगे स सभामध्ये वनपाणिरिवापरः । ध्वजच्छत्रपताकाभिः सहितो तदर्शनः ॥६॥ ग्रहत्तं नस्य तच्छत्त्रं दिव्यश्वर्यसमन्वितम् । पच्छायामधिगम्चैव नरो राजा भवेहुवि ॥७॥ कृतं नीराजनं तावत्सेवकर्मणिभिः परम् । तेरेव पतित नौ सार्थकेयं वसुन्धरा ॥७॥ तस्मिन्क्षणे महानातीदानन्दः पुरवासिनाम् । नर्तक्यो नतस्तत्र नानागतिविशारदाः ॥१॥ वीणावणुमदनानां निस्स्वनम्सुमहानभूत । मिलितानां च लोकानां तदा तस्मिन्महोत्सवे ॥१०॥ गंतवातिसमाकीर्ण पदातिगणसंकुलम् । स्थानं तच्छशुभे तत्र परानन्दमयं शुभम् ॥ ११ ॥ बोलेवासेवकास्तत्र हर्पिताः परमागुतम् । मन्यमानाः कथं वाला मुक्तोत्युन्मत्तभावतः ॥१२॥ दिवानेजमेस्रोऽपि महारूपसमन्वितः । तदाया सफलं जन्म तानस्वकमरिन्दमः ॥१३॥ परं शृपालतनया मध्ये कोरथे स्थिता । एरव दुःखिता तत्र दूपयामास वेधसम् ॥१४॥ वत किं विहितं धातस्तव सत्यं मया कितन् । यत्तु मां कुषितामेव का नयसि आयताम ॥१५॥ 70 व 81 ई.

·65
८]
न जाने विहित कि ते कार्य प्रत्यपकारतः ।
येन शोकाचुधो मनां निमन्जयसि मां मुगः ॥१६॥
प्रथमं स्वप्नमात्रेण मनो मे परत बया ।
अविचारेण चिन्तापि वितीणी वहशस्त्रया ।। १० ।।
वयवोन्मत्तता नीता वन्धनेनापि वन्धिता ।
प्रसन्नेनापि चैतन्य दवैवोन्मोचिता पुनः ॥१८॥
नेतन्यातं स्ववुद्या यद्दयितान्वेपणादिकम् ।
विहित वामनाश्रित्य तदेवापतावितम् ।। १६ ।।
दुःसमेक त समातिनेराश्वं मम साम्प्रतम ।
द्वितीयमपि संजात नृपातिक्रमदर्शनात ॥10॥
निर्दयन वया नित्य कृत मेऽपत बहु ।
उपकारोऽधुना कार्य कुरु
मेव
शुभाशुभम् ॥२१॥
मोदिताद बया स्वप्ने किचिद्दर्शयतादुतम् ।
वदतीति पुन' काम मामवाप्स्यसि मोहयन ॥२॥
इति भूपालतनया चिन्ताशतसमाकुला ।
बहिः प्रादुरभृच्छदस्तावहासीमुपोदतः ॥३॥
इस प्राप्तो अन्य भूपालस्त्वदर्य वरवर्णिनि ।
नीलापगातीरभूमिसन्यवेशितसेनिसः ।।४।।
इति श्रुवा च भूपालतनया व्याकुलाया ।
दिवालोमपानास त नप चारुलोचना ॥२॥
संप्राप्य दर्शन तस्वा हर्पितोम्नरोत्तमः ।
चाराराविक स्वे. मग्याविरदिस्तदा ॥६॥

·66 विधाय स्वर्णपात्रेषु मणिमुतादिकं परम् । तवैव सेवकास्तस्वाञ्चकुन राजनं ततः ॥२७॥ पतितर्मणिभिस्तत्र सम्पूर्णाभूद्वसुन्धरा । चलितुं न यथा शतो लोकोपः प्रस्खलहतिः ॥२४॥ भ्रमदानिधुरक्षुपारत्नसमर्पनिर्गताः । तथा वह्निशिखास्तत्र प्रादुर्भूतासहस्रशः ॥६॥ नीलापगापि सा तत्र प्रपिता जवशालिनी । पूर्णाभून्मणिमुक्ताभिस्तिकताभिरिवापरा ॥ ३० ॥ एवं भूपालतनया पेयाप्रतिमा भुवि । ग्रानीतानेजमेस्रेण श्रिया परमया युता ॥३१॥ ततस्तत्कौतुकं रम्यं नानाकौतुकसंयुतम् । अमन्यत तदा भूपसुता कारागृहोपमम् ॥ ३२॥ सापि तद्विप्रयोगात्तु रत्नपर्यड्मास्थिता । कुसुमास्तरणोपेतं वेद कण्टकसंयुतम् ॥३३॥ तथैव मुकुरं दिव्यं नानारत्नोपशोभितम् । अमन्यताहुतं वाला गिरिभारोपमं तदा ॥३४॥ सीपयाभरणान्येवं जातपमयान्यपि । मन्यमानावत्ता वङ्गिविस्फुलिङ्गाकृतीन्यतः ॥ ३५ ॥ चिन्तया मानसं यस्य युतं प्रियसमुत्वया । लभते न सुखं जातु त्रिदिवेऽपि कदाचन ॥३६॥ कश्चिदेव रणे शक्तः स्यातुं वोरशिरोमणिः । 30d सकतामि.

·क] 61 शिरांसि यत्र शूराणां पतितानि सहस्रशः ॥३७॥ यदि चक्षुर्भवत्पूर्ण बाष्पेणान्तदर्शनम् । तदा सोभाग्ययुक्तावास्तारायाः किं प्रयोजनम् ॥३८॥ चित्तं चेतोरणव मिलितं यदि देवतः । न जातु परसामीप्ये साभिलापं भविष्यति ॥३॥ पश्व सूर्यप्रकाशे सौ पतङ्गः स्नेहसंयुतः । न तथा ज्ञायते दीपशिखासतमानसः ॥8॥ सन्ति सीगन्ध्ययत्तानि सुमनांसि न तेघयम् । रसायुः प्रीतिमादत्ते मालतीकुसुमेषु या ॥४१॥ तथा कमलिनी भानुकिरणासत्तामानसा । सुधांशुं नबनानन्दकारिणं नक्षते धचित् ॥४॥ एवं सातमेवस्व गृहे राजसुता सुषम् । नामन्यत तदा स्वप्नदृष्टकान्ताभिलापिणी ॥४३॥ तस्मिंस्तु मन्दिरे दासदासीगणसमाकुले। नित्यप्रमुदिते सेका चित्रस्येवाभवत्तदा ॥४॥ सौविदलास्तदा चक्रुः गया पहिताः परम् । नानाप्रकरणोपेता रक्षां धर्मपरायपाः ॥४॥ एवं निशान्तनारीणां तदा सवयसामपि । दासीनां चैव सा वाला विशेपं नान्वमन्चत ॥४६॥ सततं रचयन्त्येव ती शयनं शुभम् । अमन्यत्त स्वयं वाला कपटकास्तरणोपमम् ॥४॥ सखीनिस्सह सा तत्र मिव्येवालापतत्यरा । - ·68 किं तु कान्तगुणाख्यानरसासत्तामनोरथा ॥४८॥ तन्मध्ये पि इसन्त्येवं मुधा परनया मुदा । हृदये चिन्तयोपेता विहिताक्रन्दना परम् ॥४॥ मध्ये सखोजनस्यापि मूवैवासीत्प्रतिष्ठिता। तथापि मनसा कान्तध्यानशीलेव साभवत् ॥५०॥ एवं राजेन्द्रतनवा दिवसानि निनाव सा । अविज्ञाताशया ताभिः सवयोभिः कथंचन ॥५१॥ गर्जिताक्रन्दनपरा श्वाससौदामिनीयुता । विगतद्वाष्यधारोघा साभन्मेघानुकारिणी ॥१३॥ सान्वयन्नेव दयितं गिरा मधुरया तदा । सा तु तद्विप्रयोगाती प्रोवाच वचनं शुभम् ॥५३॥ स्वयं मेस्राख्यया नाथ कृतं देशनिरूपणम् । पूर्व प्रियतया ख्यातं नामापि कथितं वया ॥४॥ मयाप्तं सकलं किं तु विपरीतमिदं कथम् । कथं बद्दर्शनं नूनं मम भाग्यवशे न तत् ॥१५॥ न जाने च कियत्कालं ज्वलितेनाप्यर्निशम् । वदियोगागिना कान्त दन्यते मामकं वपुः ॥५६॥ मधुवन्मानसोग्चानं विकास मे नयाधुना । वपुः स्नेहोषधेनापि रक्ष चिन्तामयान्वितम् ॥१७॥ त्वदनात्याहतं कार्य पूर्वमासीत्वया पुनः । साधितं मे विधायैव देशनामनिवृषणम् ॥८॥ ध्रुवतन्जाविताशा मे जीवितेशाभवत्तदा । ।

·69 प्राप्यते नियतं कान्तः कृतोऽपि हदि निश्चयः ॥६॥ यदि वाप्याकुलं चक्षुः सर्वतो तदर्शनम् । सुखं तन्मे परं यत्रां पश्यवेवेकमुत्तमम् ॥ ६०॥ प्राप्यकं दर्शनं नाय वदीयं मनसेप्सितम् । यद्वितीयमिमं लोके मन्ये नानार्थसंयुतम् ॥६१ ॥ बप्राप्तिरेव लोकेऽस्मिंश्चिन्तासनास्ति मानिशम् । वयेवाधिगते नाथे प्रार्थच नापरं परम् ॥६२॥ कृलेव सकलां रात्रि विपादं प्रातरेव सा । वायु विज्ञापयामास ज्ञाताखण्डगतिं सदा ।। ६३ ।। बमेव जीवलोके स्मिजीवपेण जीविनाम् । अनादिनिधनो देवो भूतचक्रप्रवर्तकः ॥ ६४॥ वयेतत्सृज्यते विश्वं भवतैव हि धार्यते । तथा हि पाल्यते सर्व त्यज्यतेऽन्ते स्वमायया ॥६५॥ बमेकः सर्वभूतानामुत्तमः सर्वगो महान् । सर्वदेवमयः सर्वपूजितः सर्वसिहिदः ॥६६॥ पूर्वमेव हि भूपालभद्रासनप्रतिष्ठितः । तथा तहलमुकुन्दत्तपादाम्बुतो भवान् ॥ ६७ ॥ इति नुत्वव प्रथमं पवनं लोकपावनम् । प्रश्रयावनता तत्र प्रोवाच नृपकन्यका ॥ ६॥ विदितं वदते नान्यः कार्य मे साधयिष्यति । परोपकारकरणे विरला हि भवादृशः ॥६२ ॥ 63d गति. 65 b धार्ययी

·70
[.
वडशोथ ददौ तस्मै सन्देशं पार्थिवात्मना ।
अन्वेषणार्थ मेवास्य दयितस्य मुदान्विता ॥७०।।
सकलेषु स मे कान्तः पुरग्रामाकरादिपु ।
वीक्षणीयः प्रयत्नेन भ्रमता सर्वतोदिशम् ॥७॥
खुतनाख्यमितो गवा विषयं पश्य मे प्रियम् ।
श्वेनाभिधाने सदूपनिधाने तं विलोकय ॥७२॥
सदालसगतिर्यत्र कुत्रापि स हि दृश्यते ।
मर्थमनुनीयो सौ स्मृववेमां दशां मम ॥७३॥
कदाचित्सार्थमध्यस्थो दृश्यतेसी प्रियो मम ।
अनन्यसदृशो लोके सर्वलक्षणलक्षितः ॥७॥
तदन्तरात्तमेवैकं समानीय ममाग्रतः ।
सन्दर्शय सखे किं वा स एवासौ भविष्यति ॥७॥
दृष्ट्वा तमगुतं तुष्टिं याति चेन्मानसं मम ।
तदाशाकुसुमं मन्ये प्रफुलं दैवयोगतः ॥७६॥
वृथा पूर्णाशया तद्वद्वाप्याकुलविलोचना ।
शनैः शनर्विवस्वन्तमुदयन्तं विलोक्य सा ॥७७॥
दासीभिः संस्कृतां तावत्सुधर्मानवमां सभाम् ।
प्रविष्टानन्दिता वाला सखीमध्ये मुधाभवत् ॥७॥
एतदेवाभवत्कार्य प्रत्यक्षं हरिणीदशः ।
तदीक्षणं तदालापस्तद्यानं सर्वतस्तदा ॥७॥
गते नेवाभवत्स्थातुं तच्चित्तं चिन्तयान्वितम् ।
सहसा सह सा ताभिर्निर्गता स्वगृहावहिः ॥०॥

·..] 71 क्षणमाक्रन्दनपरा क्षणमानन्दनिर्भर। क्षणमुन्मत्तववाला नणं चैतन्यसंयुता ॥१॥ अमुञ्चनितरां वाला भृगोष्णां श्वाससन्ततिम् । सत्यं तत्स्पर्णतो भानुस्तीक्ष्णांशुवमुपागतः ॥२॥ कदाचिदेव विरहदिमातहदम्बुजा । तथा तत्प्राप्तिसुरभिविकासितवपुलता ॥३॥ विहाय रामपुत्री सा सर्व गृहसुखादिकम् । तस्थी नीलाभिधानां तां समाश्रित्य सरिबराम् ॥४॥ नाविन्दत सुष्यं रात्री न दिवा वरवर्णिनी । तचिन्तनपा नित्यं विरहाकुलमानसा ॥५॥ मनस्तज्ञाननिरतं चक्षुस्तदर्शनोत्सुकम् । तर्थ सकतं कर्म तं विना वेद नापरम् ।। ८६ ॥ परं तद्विरदोत्पन्नवलाव्यं सा घघागमत् । शक्यते न हि तन्तुं तथा वर्षशतैरपि ॥८॥ पठिप्रयोगनिस्त्रिंशनिधितं मानसं तदा । तत्सङ्गमौषधेनास्याः करोचव नित्रणम् ॥८॥ शनि पवनभापापारङ्गगपपिउत्तश्रीवविरचिते कथाकौतुकेटम कौतुकम् ॥ ॥८॥ परंतु कथयन्त्येवमितिकासं पुरविदः । मानोपाख्यानकुशलाः श्रुतसागरपारगाः ॥५॥ 1a om

·72
दिने दिने वर्धमानो पेणाप्रतिमो भुवि ।
सत्यवाग्विजितक्रोधो दयावाजनवल्लभः ॥२॥
सोऽ परेभ्योऽपि पुत्रेभ्यो योसोभाख्योतिबुद्धिमान् ।
प्रीतिं ततान विततां ततस्तातस्य तां तदा ॥३॥
सुखं तज्जनकस्तेन पुत्रेणवान्वमन्यत ।
परं विदाय तनयानेकादश मनोरमान् ॥४॥
तमेवैकं समादाय सुतं सुरसुतोपमम् ।
याकोभनामधेयो सौ दिनान्यगमयत्सुखम् ॥५॥
तस्यैवं वर्तमानस्य याकोभस्व गृहाङ्कने।
दिव्यानुभावस्सुमहानासोदेको वनस्पतिः ॥ ६ ॥
सर्वकामप्रदो नित्यं सदा पुष्यफलोदयः ।
सततं सेवितो देवः कल्पवृक्षोपमो भुवि ॥७॥
भाति स्म विमता नित्वं यस्य पलवसन्ततिः ।
वक्तुं गुणगणं शम्भोर्जिहावलिरिवोत्तमा ॥८॥
महिमा पादपस्यायं जायते स्म यदा यदा ।
याकोभाव्यस्य तनयः शाककास्य तत्क्षणम् ॥६॥
बाबा स्वमात्मतं किंचिन्यौवने निहितक्रमम् ।
तरलीतोमरं चारु करे तस्मै दात्ययम् ॥१०॥
एकैकं स दौ भूपः पुत्रेभ्यस्तोमरं शुभम् ।
प्रत्येकं तत्समुद्भूतं योसोभायं विना सुतम् ॥ ११ ॥
तयोग्यं नाभवत्तस्य प्रशस्तमपि तत्तदा ।
जाते प्यस्मिन्नवा वजी प्रादुर्भूतास्य शाखिनः ॥ १२॥

·11 73 समागत्येकदा रात्री योसोभाख्योतिसुन्दरः । जनकस्थान्तिके वाक्यं प्रोवाच मधुरं गनः ॥१३॥ तपस्तत्वा परं तात मदर्थ तोमरं शुभम् । स्वर्गाच्छीचं समानीय दीयतां मे सुखावदम् ॥१४॥ यावाल्यादपि वहवं यावहस्तस्वमुत्तमम् । देव मे सदा स्वामिन्सर्वदुःखनिवारणम् ॥१५॥ यणेनेव समरे सर्ववीर शिरोमणिः । अदमेको भविष्यामि लोके सोदरपूजितः ॥१६॥ इति पुत्रवचः श्रुत्वा तदर्थ वदनिश्चयः । तुष्टाव परमेशानं याकोभाख्यामुतप्रियः ॥१७॥ स तावस्जभ्रयेलाख्यो देवदूतत्समागतः । गृहीता तोमरं दिव्यं निर्मितं विश्वकर्मणा ॥१८॥ तस्यायधवरस्वाथ प्रभावं स महामतिः । तो कथयत्सर्व सर्वदर्शी जितेन्द्रियः ॥ ११ ॥ न भयं नायते नातु दुष्टसत्वादि क्वचित । दस्यवः शत्रवञ्चैव पत्तायन्तेऽस्य दर्शनात ॥२०॥ न वाधन्ते तुधा व्याधिन धिनापि बरा तथा । स्तम्भभूतं दख्तरं विद्योतदाज्यसदानः ॥ १ ॥ इत्युकान्तहिने तस्मिन्टेवदूते नहात्मनि । तोमर तत्समानीय ददौ तस्मै महीपतिः ॥२२॥ सोऽपि संप्राप्य तदिव्यं सर्वसिविप्रदायकम् । 21domसतन

·72
[F
दिने दिने वर्धमानो पेणाप्रनिमो भुवि ।
सत्यवाग्वितितक्रोधो द्यावाजनवल्लभः ॥२॥
सो परेभ्योऽपि पुत्रेभ्यो योसोभाख्योतिबुद्धिमान् ।
प्रीतिं ततान विततां ततस्तातत्त्व तां तदा ॥३॥
सुखं तन्जनकस्तेन पुत्रेणेवान्वमन्यत ।
परं विदाय तनयानेकादश मनोरमान् ॥४॥
तमेवैकं समादाय सुतं सुरसुतोपमम् ।
याकोभनामधेयो सौ दिनान्यगमयत्सुखम् ॥५॥
तस्यैवं वर्तमानस्य याकोभस्य गृहागने ।
दिव्यानुभावस्सुमहानासोदेको वनस्पतिः ॥ ६॥
सर्वकामप्रदो नित्यं सदा पुष्यफलोदयः ।
सततं सेवितो देवैः कन्यवृक्षोपमो भुवि ॥७॥
भाति स्म विमला नित्यं यस्य पच्चवसन्ततिः ।
वक्तुं गुणागणां शम्भोर्जिशावलिरिवोत्तमा ॥८॥
महिमा पादयस्वायं जायते स्म यदा यदा ।
याकोभाख्यस्य तनयः शाखेककास्य तत्क्षणम् ॥६॥
बावा स्वमात्मतं किंचिकावने निहितक्रमम् ।
तहजीतोमरं चारु करे तस्मै दात्ययम् ॥१०॥
एकैकं स दही भूपः पुत्रेभ्यस्तोमरं शुभम् ।
प्रत्येकं तत्समुहूतं योसोभाख्यं विना सुतम् ॥ ११॥
तयोग्यं नाभवत्तस्व प्रशस्तमपि तत्तदा ।
जातेऽप्यस्मिन्नवा वल्ली प्रादुर्भूतास्य शाखिनः ॥ १२ ॥

·J 73 समागत्येकदा रात्रौ योसोभाख्योतिसुन्दरः । मनकस्यान्तिके वाक्यं प्रोवाच नधुरं शनैः ॥१३॥ तपस्तावा परं तात मदर्थ तोमरं शुभम् । स्वर्गाच्छीघ्र समानीय दीयतां मे सुखावहम् ॥१४॥ यावाल्यादपि वृद्धवं यावद्धस्तस्वमुत्तमम् । तदेव मे सदा स्वामिन्सर्वदुःखनिवारणम् ॥ १५ ॥ यदगेनैव समरे सर्ववीरणिरोमणिः । अहमको भविष्यामि लोके सोदरपूजितः ॥१६॥ इति पुत्रवचः शुवा तद वहनिश्चयः । तुष्टाव परमेशानं याकोभाख्यस्मृतप्रियः ॥१७॥ स तावन्धयेलाख्यो देवदूतस्समागतः । गृहीवा तोमरं दिव्यं निर्मितं विश्वकर्मणा ॥१८॥ तस्यायुधवरस्याय प्रभाव स महामतिः । तो कथयत्सर्व सर्वदर्शी जितेन्द्रियः ॥ १६ ॥ न भयं जायते बात इष्टसत्वादिलं धाचित । दस्यवः शत्रवश्व पलायन्तेऽस्य दर्शनात् ॥३०॥ न वाधन्ते क्षुधा व्याधिनीधिर्नापि जरा तथा । स्तम्भभूतं दख्तरं विद्येतद्वाज्यसन्नानः ॥ १ ॥ इत्युक्त्वान्तस्ति तस्मिन्देवहूते महात्मनि । तोनर तत्समानीय ददौ तस्मे महीपतिः ॥२२॥ सौऽपि संप्राप्ण तहिव्यं सर्वसिद्धिप्रदायकम् । 21dom सपा ·74 I तदेव वैरिणां पटं निष्यिपेप महाबलः ॥२३॥ तदृष्ट्वा दुर्लनं सर्वे भ्रातरो वदमत्सराः । प्रतीक्षन्तोपि तस्यासन्सभयं दुष्टचेतसः ॥३॥ स च तमोसंयुक्ताः सर्ववेरविवर्जितः । भ्रातृणामात्मनो वापि विशेपं नान्वमन्यत ॥२५॥ धन्यास्ते जीवलोकेऽस्मिन्सजनास्सर्वतोज्धराः । यदर्मवणतो लोकाद्वारं धारयितुं क्षमाः ॥२६॥ एकदा स महाबुद्धिनिणीये जानकान्तिके । स्थितोऽपि निद्रासंततमानसः समनायत ॥२७॥ जनको पि तद्वद्वतन्नेरूपाशेन यन्त्रितः । कान्तं तदनं पश्चनभूल्लागरतत्परः ॥२०॥ निहायामेव योसोमनामधेयो तितुन्दरः । अकरोन्मधुरं हास्यं द्विवारं तं विमोल्पन ॥३॥ प्रबुहोसी तणानिहामनुभूय ततः परम् । यत्स्वो गुतं दृष्टा विस्मयाविष्टमानसः ॥३०॥ तावत्याच्च तं वालं जनाको विस्मयान्वितः । विहितं किंवा स्वप्ने स्मितं किं दृष्टमनुतम् ॥३१॥ सोवाच ततस्तात मया स्वो निरीक्षितम् । यदतं नव वानामि पलं किंसन्समुटवा ॥१२॥ सादगी ग्रहाम सननबास्गराणयः । यनान्निपुमास्तात वृक्षा मन्त्रणाली मया ॥३॥ बुवाबीचत्यिता तणी भव वान्नस मा पुनः ।

·76 ॥ कषय स्वान्तिकं स्वप्नं कस्यापि वचनान्मम ॥३४॥ दृष्टमत्यदुतं स्वप्नं राज्यदं वैरिणास्तव । कदाचित्कथयन्त्येवमन्यथा तत्फलं भवेत् ॥ ३॥ भवतो हर्निशं वैश्परा दुष्टमनोधियः । न सदन्ते पुनः स्वप्रपाल ने भ्रातरः परम् ॥ ३६॥ यथोतां वचनं तेन जानवोन तिषिणा। कंचित्काल धिवाप्ती पालयामास बुद्धिमान ।। ३७ ।। ततः कतिपयाहोभिर्गतं तत्प्रकटं पुनः । चतुकीगतं वाक्यं स्वप्नकालेन भियते ॥ ३८ ॥ कवयः कथयन्त्येवं पदीच्छा जीवितुं चिरम् । हस्ते न्यस्य स्वक बात दीयते न मनोवचः ॥ ६ ॥ शुद्धं साधुवचोदंसं निर्गतं मुखपजरात । दुर्जनौतुस्तदा दोपनखाघातेन बाधते ॥४०॥ गुप्तं श्रवा समोडीतं तत्स्वप्नामितस्ततः । सर्वे ते समविन्दन्त भ्रातरी स्नेहतां पितुः ॥ १ ॥ किमप्यायॊ विचार्यवमनार्य कार्यमन्च नः । कयं सर्वाजकात्यकसुतन्नेविमोदितः ॥ ४ ॥ नजानीमः किमस्त्यस्य सनकस्यान्य मानसे । कथं न वेत्ति प्रेमान्धो दु:खमस्मतियोगतम् ॥३॥ परं किं वा तपस्तात योसोभाख्येन टुष्करम् । यदशेन पिता व क्षणमिकं नदात्यमुम् ॥8॥ तन्नेलेन जरानीर्णशरीरो वपुषो व्ययम् ।

·76 कथमस्मदुजस्तम्भस्तम्भितो पि न वेत्त्ययम् ॥४॥ अथवा जीवलोके स्मिन्वासना पूर्वकर्मना । अनिवाबीयतो याति सुखदुःखानुबन्धिनी ॥४६॥ किं वायं मोहितो धात्रा मावाजवनिकां पराम् । प्रक्षिप्येक्षणयोस्तेन नेक्षते सौ शुभाशुभम् ॥४॥ बुद्धिवस्य याता किं गृहीवायं शिशुं स्वयम् । पत्तदात्यधुना मोहादस्मानाज्यपुरन्धरान् ॥४॥ कोयं राज्यभागी स्याद्वयमप्यंशभागिनः । कवं तमेव सत्पुत्रं मन्यते न पिता परान् ॥४॥ एवं चिन्तातुरास्सर्वे कथयन्तः परस्परम् । तत्प्रीतिखाउनीपायप्तमाप्तक्तधियोऽभवन् ॥१०॥ ते तु दृष्टाधियः सर्वे पप्रच्छुस्तादृशान्परान् । कचं प्रेमानयोः क्षिप्रं योत्स्वात्खण्डितं परम् ॥ ॥१॥ निपुणस्य यदा कार्य कठिनं संपतिष्यति । परखुञ्जिवलं ग्रामं तदा तत्कर्मसिद्धये ।। ५२।। यग्यप्येकेन दीपेन प्रकाशो न गृहान्तरे। भवेत्तमोविनाशार्थ कल्पनीयास्तदा परे ॥३॥ समारयात्मनस्तावत्सुहत्सम्बन्धिवान्धवान् । सदाधर्मपरान्दिंसाक्रोधादिगुणसंयुत्तान, १४॥ कृतिकदा सभां तस्यां निपणास्ते महीनसः । प्रोचुः पृथक्पृथक्सर्वे वचनं तत्पराः ॥५॥ तेपामकोवद्यावयं कठिनं पापसंयुतम् । .

·जाने श्रेयस्कर नेतदधकार्य विनापरम् ॥६॥ गुप्तं भूमौ निधायामुमिती नोवा वनान्तरम् । वैरिचिन्ताविनिर्मुक्ता गतवाधास्तदा वयम् ॥ ५७ ।। इति वा वचस्तस्य निर्घणस्वापरो वदत् । अपराधं विना बालघातो हुःखाच देहिनाम ॥ ५ ॥ अथवामु शि, वुया करिष्यामो श्वप्तादिनम् । प्रहतोऽसौ ततो प्वनं पतितं मारयिष्यति ॥4॥ वयं शङ्कास्पद वन तथा दोपभागिनः । इत्याकपत्रिवीत्तावपरोऽपि विचक्षणः ॥६०॥ यवयं क्रियतेऽस्माभिर्वधोपायः शिशौ पुनः । तदेव सुमहत्पापं सेव निन्दापि कि फलम ॥६१॥ कार्यमेवाधुना कार्य परं जनकपुत्रयोः । यथानयोविप्रयोगः प्रेमातिशयणालिनीः ॥६॥ गूगोमायुसंकीर्ण योगसमाकुलम् । पानीयपादपलतातॄणगुल्मविवर्धितम् ॥६३॥ सुकुमारममुं घोरं हूरं नीवा वनान्तरम् । बालोज्यं त्यज्यते तत्र किं वधेन प्रयोजनम् ॥६४॥ तदायमवलो वालः नुत्पिपासोपपीडितः । एकाको विजने तस्मिस्वयं पात्येव पञ्चताम् ॥६५॥ तदात्रनिपतनिघ्ननवदुधिररागतः । भवतां मलिनं मा भूच्छस्त्रं परननिर्मलम् ॥६६॥ समाकीव तवाक्य परं बुद्धिवलोर्तितः ।

·78 -- अपरोऽप्यवदत्तेषां प्रातकालमिदं वचः ॥६७ ॥ परं वधोऽस्य शस्त्रेण क्षणमेकं सुडाखदः । मरणं नुत्पिपासाभ्यां मा भूत्कस्यापि जातु चित् ॥६॥ एतावदका विरते तस्मिन्मतिमतां वरे । प्रोवाच शनाक्यमन्यो प्येको वान्वितः ॥६॥ कृपमेकं निरीक्षध्वमितो हरे न्तिके पि वा। प्रक्षिप्वनं शिशुं तत्र सुखं स्यात्परमेव नः ॥७॥ तत्रस्थं देवयोगेन संप्राप्तोऽपि पियासितः । जलाभिलाषी सार्थस्तं समुदरति कूपतः ॥७॥ ततस्सापतिलळवा शिशुमेनं यान्वितः । दासभावं सुतत्वं वा नयतीति विनिश्चयः ॥७॥ दासतां सार्थपतिना नीतेऽप्यस्मिन्पितुस्ततः । भवेद्वाज्यादिकं सर्वमस्माकं वृत्तसंश्रयम् ॥७३॥ इति श्रुत्वैव ते सर्वे प्रोत्पुललोचनाः । वचनं साध्वमन्यन्त तत्कापीवद्यमानसाः ॥७॥ एतदेव दुई मन्त्रं कृत्वा सर्वेध सोदराः । सुरुदस्तान्समामन्त्र्य प्रययुस्स्त्वं स्वमालयम् ॥७॥ धन्यास्ते मानवा येषां वयं चित्ते न जायते । ममता पावनोदतो मदोऽपि च सुदुस्सहः ॥७६ ॥ विरला जीवलोकेऽस्मिन्युरुपास्समदृष्टयः । लोभक्रोधविनिर्मुताश्शिवध्यानपरायणाः ॥७॥ Godपये.

·१] १७ दुर्लभा मनुतास्सर्व स्वपमायोपमं जगत् । मन्यमानास्सदा योगनिपुणाः शरते सुखम् ॥७॥ कितातिकृतकार्यविवेचनपरायणाः । सामान्यास्ते क्षिती किंचिल्लोभादिवशवर्तिनः ॥६॥ परमारंकृतियता वैरान्धधिषशास्तदा । यवरास्ते नरा भूमौ दारभूता विशेषतः ॥४०॥ अन्ये उतरस्सर्वे मिलिबा जानकान्तिकम् । उपाजग्मुस्समारब्धमन्त्रसाधनतत्पराः ॥८॥ विधाय प्रणति तस्मै प्रथयानतमस्तकाः । नानुभ्यामवनिं गवा माययोचुः शुभां गिरम् ॥१२॥ विज्ञप्तिं शृणु ताताग्य सदैव गृहवर्तिनाम् । अस्माकमस्ति राजेन्द्र, मृगयारसिकं मनः ॥१३॥ योसोभाख्यममुं वालं भ्रातरं प्राणसम्गतम् । गृहीवेवाधुना वामस्वदाज्ञाकाङ्गिणो वयम् ॥ ४॥ दर्शयामो स्व सकलं वनं तृणास्तताकुलम् । मृगपक्षिगणााकीर्ण नानापादपशोभितम् ॥५॥ धचिदसे समारोप्य क्वचिद्वारे प्य कुजरे । सुकुमारममुं वालं पर्वसामो बनान्तरम् ॥८६॥ हनिष्यामो वनस्तत्र कृरिणाशशकांस्तथा । शिक्षिताप्यस्त्रविद्येचं सफला मनुलेश्वर ॥ ८ ॥ विधायात्यदुता लीलां दर्शयित्वास्य तदनम् । 810 उपाताम

·80
[२. 10
..
शीघ्रमेवागमिष्यामः कुरुधाज्ञां नरोत्तम ॥८॥
इति तेषां वचः श्रुत्रा प्रत्युवाच नराधिपः ।
तद्वियोगाप्तहिष्णुत्तच्चिन्तयोगमानसः ॥६॥
कर्तुमाखेटकं सर्वे भवन्तो वलशालिनः ।
प्रयान्तु किं तु वालोज्यं कोमलाड़ो न वेत्ति तत ॥०॥
सम्भवन्ति वने दोषा वडशो दुष्टसचताः ।
सोई तदर्शनोहतं न शक्तो वालको भयम् ॥ ११ ॥
अथवा सुकुमाराङ्गं सुतमेतं विना क्षणम् ।
सुन्दरं भवसर्वर्व स्थातुं नैव धृतिर्मन ॥१२॥
समाकाय तद्वाकां विमशीकुलिताशयाः ।
वधाजलिपुटास्सर्वे जगदुस्ते शनशनः ॥१३॥
नावन्नास्य भयं किंचित्सिंव्याघ्रादिवं वाचित ।
भवामो जीविता यावन शनां कर्तुमर्हसि ॥४॥
चकारामां नृपः कर्तु मृगयां पुत्रवत्सलः ।
योसोभाख्येन तेनेव सदेव सरलाशयः ॥५॥
अनुशां प्राप्य ते दुष्टधियो हष्टाशयाः परम् ।
सम्पनमिव मन्त्रं तममन्यन्त पुरा कृतम् ॥६॥
त्ति पवनमापापारगमपपिउतश्रीवरविरचिते
माछाकोत्तुको नवमं चौतुकाम ।
॥१॥
धिग्देवं कपणं कर्तु दयं यो नेव शतिमान ।
कुपितं सुपसंयुतां सुपितं च सदा सुखम् ॥१॥

·81 वैदग्ध्यं कि विधेः कूपे प्रतिप्येवातिसुन्दरम् । बोसोभाण्यं सुखेनास्थ प्रातरो येन योजिताः ॥२॥ ततस्तदानयादाय धातरं तं बवीवसम । कर्तुमालेटकं सर्व निघुनंगरावहिः ॥३॥ लालवन्तोऽपि भूपाने वाले वलवतां वराः । यवावलमती राजा वलात्कारं न वेत्त्ययम् ॥४॥ कश्चिदंसं समारोप्य तमेव प्रियदर्शनम् । अविवाताण तेषां गन्तुकामोऽभवत्तदा ॥५॥ कश्चिदेनं समालिङ्गय चुचुम्ब वदनं शनिः । पश्यतो जनकस्याये वितन्वंस्तां मदं मुधा ॥६॥ प्रकट नेहसंयुक्ता यन्तः क्रोधपरायणाः । जब जोवेति वरुणः प्रधुजानास्सदाशिपः ॥७॥ एवं मायामयविहेपयित्वा जनाधिपम् । निन्युस्ते दूरमध्वानं निर्जनं दुर्जनाः परम् ॥ ८॥ ततः स्कन्धावारुन्य पदाति विचय तम् । नेहाई हृदयं त्यका दुर्वघोभिस्संगर्दया ॥१॥ तीक्षाकाठविना दुष्टमार्गेण बद्धमत्सराः । पन्यां पझोपमान्यां तमानिन्यवेरियस्ततः ॥१०॥ मुष्टिभिः पादयतिस्तं ताउयन्ती मुहमहः । रुदन्तं दीननयन सन्तत्ते मुदान्विताः ॥११॥ पत्तोकाईदयः परं ते कठिनाशयाः । प्रधावनती वालस्ते हि वरपरावणाः ॥ १२ ॥ 6 ·[१० . . छान्य ते स पिता येन बस्नेहान्धधिया परम् । बामेवकं समाश्रित्व वयं विस्मारितास्सदा ॥१३॥ वामन्यव हनिष्यामः पितु तिर्न वास्ति नः । करिष्यामोऽथवा शिवहस्तपादादिकं क्रुधा ॥१॥ एवं सन्तजयन्तस्तं सुकुमारमनागसम् । अासन्प्रमुदितास्सर्वे मोहिता विष्णुमायया ॥१५॥ इति दृष्दागुतं तेषां मनःकाठिन्यमातुरः । चिन्तयामास योसोभनामधेयो तिहाखितः ॥१६॥ यहितं विक्षितं कस्मादिधिनाविधिना मम । संहितं निहितं किं वा सौहार्द सुन्दा परम् ॥ १७ ॥ सहरे जनको घेन रक्षितो दं सुमेधसा। यत्नेनाव सुदुःखातः शरणं कं समाश्रये ॥ १८ ॥ कथं स मे पिता दूरस्थितो जानाति दुर्दशाम् । नास्ति कश्चित्सुकुढ़वा वयत्येवं तदयतः ॥११॥ नास्ति स मे बन्धुरिति श्रुतं वायं दाता श्रुती। विपरीतं तु तमान्मां हन्तुकामास्सहोदराः ॥२०॥ एवं दुःखातुरं वालं रुदन्तं करुणास्वरम् । तमादाय समाजग्मुः कृपान्तिकमनागसम् ॥२१॥ कावन्ति स्म तं कृपमन्धकापमिवापरम् । सुनिममप्रमेयं च पातालतलमाश्रितम् ॥२२॥ घोरं मध्योच्छलवायुजितमेघध्वनि परम् । 20bon. दासा.

·१०] 83 सदा गुल्मलताकीर्ण प्रसर्पत्सर्पसंकुलम् ॥२३॥ ततो दातरं वा वन्धनस्तं नृपात्मनाम् । ग्रंशुकानि समात्य सन्तुष्टास्तत्र चिक्षिपुः ।।४।। स तु तत्तेजता कूपः प्रतवाल समन्ततः । निगलोकेऽपि सन्दस्सिप्रकाशोऽभवत्तदा ॥२॥ तेजस्तेजस्विनां जातु कुत्रचित्रव हन्यते । उदयन्तं विवस्वन्तं वायते किं निणातमः ॥२६॥ तस्मिन्क्षणे मशागमगतीनां गतिं परन् । तो व सस्मार योसोभनामधेयोऽतिकातरः ॥२७॥ पिता माता सहनाता न चान्ये बन्धवो यदा । समर्या रक्षितुं नाथ तदानावेश्वरी भवान् ॥३॥ ततस्सर्वेश्वरः शम्भुः प्रसन्नतानवत्सलः । विधायकं शिलापटू तन्मध्ये मायया विभुः ॥२१॥ अरवत्सल्सालोक्य पतन्तं तं निरामयम् । अप्रमेयानुभावोसी कर्नु कि नैव शक्तिमान ।। ३० ।। तेनिव प्रपितत्तावरहीये सुसञ्चकन् । पूर्वोतो देवदूतो सो समागत्यात्रवीद्वचः ॥११॥ उत्तिष्टोत्तिष्ठ भद्रं ते बदं देवकञ्चकम् । मृत्युभोतिः नुधा तणा न दि वां वाधते धाचित ॥३॥ मुच्च मुच्चाधुना चिन्तां प्रसनस्ते महेयरः । रतितोऽसि स्वयं तेन दीनानुग्रहकारिणा ॥३३॥ चयेदं सुमहापं त्या दृष्टयोगतः ।

·84 [10 तथाल्यैरेव दिवसः सुखं प्राप्स्यसि शाश्वतम् ॥४॥ धीरो भव महावढे दन्यं मा नय मानसम् । जिवा शत्रूनस्वधर्मेण राजावण्यं भविष्यसि ॥३५॥ इत्युक्त्वान्तहिते तस्मिन्देवहूते स वुद्धिमान् । ध्यायन्मनसि देवेणं तस्थौ तत्र नपात्मजः ॥३६॥ दिवसत्रितयं सो भूत्कृपेऽस्मिंशोकचन्द्रमाः । नापभाख्ये पुरे रम्ये यथा बुया विनिर्मितः ॥३७॥ चतुर्वे हनि भूपालनयनानन्दकारकः । ततस्समुहृतो वालः प्रभुपाद्वतकारिणा ।। ८ ।। देवाज्ञयाथ तहाग्यवशेनापि समागतः । जला: लोकसार्थस्तं कूपमन्वेपयंस्ततः ॥३॥ सार्यो विस्तृतमार्गो सौ क्षत्पिपासोपपीडितः । वधाम विपिने तस्मिन्विचिन्वंस्तमितस्ततः ॥४०॥ तावत्स संगतस्तस्य प्रधितो वरुणाख्यया । खेमाभिधानस्तनासो समानीतस्तदन्तिकम् ॥४॥ स तेन सहितो यावत्कूपान्तिकमुपागमत् । तावदपात्मनस्यापि देवहूतसमागतः ॥8॥ ततो जगाद जनकरुत्तिष्ठोत्तिष्ठ भारत । भाग्यं ते फलितं साधो त्यत चिन्तां सुटुःखनाम् ॥४॥ ग्रीव तृपितस्सार्थस्तमागच्छति जीवनम् । वनं चर्मपुर तित्वा समुधरति कूपतः ॥४॥ तदन्तरे बघा स्वेयं तृर्ण बनारसंयुतम् । .

·85 101 ततोऽसौ ते समुद्धती ज्ञावा पूर्ण बलेन तत् ॥४॥ अभिधाय गते तस्मिन्यवास्थानं नृपात्मनः । प्रतीक्षमाणसमयमासीदद्धमनोरथः ॥४६॥ क्षिप्तं चर्मपुर तावन्जलोदरणवाञ्च्या । केनापि साधिनातो न्यविशत्तत्र सवरम् ॥४०॥ नितरां गुरु तज्ज्ञावा स सान्नचरस्तदा । विस्मयाविष्टददयः शनकर्वाक्यमब्रवीत् ॥8॥ अस्ति चर्मपु. भारयुतं किमपि साम्प्रतम् । तदैतन्मध्यगं किं चिदुर्लभं वस्तु मन्यते ॥४॥ एवमानन्दितः कर्पशनेस्तकूपतस्ततः । शिशुमेकं ददर्शासौ पातिशयशालिनम् ।। १० ।। कूपसन्तमसात्तेन विधिना कर्पितः शनैः । स शिशुः शुशुभे कुम्भस्थिता वालशणी यथा ॥१॥ ग्रहुतं वालक तुर्ण संतुष्टः सौपि सेवकः । समानीयायतस्सार्यपत्तयेज्दर्शयत्ततः ॥१२॥ समालोक्याथ तं बालं सोऽभूत्परमविस्मितः । तवैव सार्थलोकोधो विमर्शमकरोत्परम् ॥५३॥ कोऽयं कस्यात्मजः कूपे केन वायं निपातितः । इति कोलाहलपरः स सार्थोऽभूत्समन्ततः ॥४॥ तस्य ते भ्रातरस्तावन्मगवानिरता वने। युवा ध्वनि पुन? कृपान्तिकमुपागताः ॥१५॥ 470 सायचो.

·दृष्ट्वातिविपुलं सार्थ तं च कूपात्समुहतम् ।
स्तुवन्तो विधिवचित्र्यं तत्रासंस्ते सुविस्मिताः ॥१६॥
प्रोचुः सार्थपति क्रुताः कूपात्केनावमुदतः ।
अस्माभिर्निहितोज्प्यत्र वधः पापरतः परम् ॥५॥
स तान्साश्वरी भीतः पप्रच्छ विनवान्वितः ।
भवद्विरपराधेन केन क्षिप्तोत्र वालकः ॥१८॥
प्रत्यूचुस्ते महात्मानं मापिनो नृपनन्दनाः ।
अस्माकमासीहासोज्यं दासाज्ञाभकारकः ॥ १॥
तेनायमपराधेन क्षिप्तो मुष्मिन्सुसंको।
अस्माभिर्भवताकार्य विहितं यत्समुलतः ॥६०॥
वधोपायः सदास्माभिः क्रुधास्मै विहितः घचित ।
फलितो न कथं वध्यः स हि यो देवरक्षितः ॥६॥
हनिप्वामी व चोपाहतकं किं फलं ततः ।
विक्रीतुमत्त्वमुं दासं सामिलापं मनोज्य नः ॥६॥
इति सार्बपतिः श्रूवा कुमारं तं सुलोचनम् ।
क्रीचा तेभ्योल्यवित्तेन चक्रे स्वात्मवशं ततः ॥६३॥
तर्प स तु घाकोभनामा वेत्ति स्म नापरः ।
ग्रासीदेवेव सा योग्या ग्रहीतं तं नृपात्मना ॥६॥
गृहविवादुतं दासं शुभलक्षणासंयुतम् ।
ततस्सार्थपत्तिर्मेवं प्रत्यागाधर्मपूरितः ॥६५॥
ततः कतिपयानोभिः प्राप्तस्तु नगरान्तिकम ।
श्रिया परमया युताः प्रधिनस्सार्थनायकः ॥६६॥

·87 1] तहदन्तं समाकएर्य मन्त्री मेस्रमहीभुजा । सभाजनाय प्रहितस्तत्समीपमुपागतः ॥ ६ ॥ सभाजयित्वा तं सार्यपतिं तदनुगस्तिदा । तेनेव सहितोऽसेजमेरो सौ न्यविशत्पुरम् ॥६॥ पप्रच्छानामयन्साईनाथं मित्रं यथा सृहत् । दियारा कुशली प्राप्तः परं प्रेमनिधिर्भवान् ॥६॥ कथयस्व सखे वस्तु किमन्यापकृतं वया । भवतस्तन्मया सर्व गृयते साध्वसाधु वा ॥७॥ तस्य तवचनं श्रुत्वा प्रात् सार्थपतिस्ततः । मयानीतानि दिव्यानि राजननान्यनेकशः ॥७३॥ तवाप्येको मया दासः क्रीवातिविपुलेधनः। पेणाप्रतिमो लोके लोकनायसनादतः ॥७२॥ घदूपेण जितः कामं स कामोऽनङ्गतां गतः । परं नमकं मन्येदं नररत्नं नराधिप ॥७३॥ न तथा ज्ञायते प्रीतिनिधिलाभेन देहिनाम् । कलकोकिलनादेन न शारदसुधांशुना ॥७॥ यसमञ्चसवाकोन शिशोमंगमदेन च । नापि स्वर्गाधिपत्येन दर्शनेनास्य सा यया ॥७५ ।। तन्मुग्धमधुरातापस्मितसाचीतगादिभिः । तेनेदं मोहितं सर्व कुलकेनेव मायया ॥६॥ एकस्वैव तदोबस्य चक्षनेत्रेक्षणस्य च । -- 690 पादानामां.

·88 [10 अचला सकला मूल्यं स्वल्पं भूपाल मन्यते ॥७॥ इति श्रुवाहुतं सभ्यतास्य पनिपणाम् । तच्चित्तो जेजमेस्रस्तं विससर्ज निजालयम् ॥७॥ समेत्यायतनं सार्थपतिर्भूत्यं महामतिः । क्रीतं स्वाविणेनेतं प्रोवाच वचनं ततः ॥७॥ अध्युत्तिष्ठ महाभाग परं सानादिकर्मणा । नय शोभा शरीरं वं सबरं धूलियूसरम् ॥८० ॥ ततो नीलाभिधानां तां नदीमत्वावगाड्यन् । प्रसाद्यामास वपुस्त कुमारस्तदारया ॥८॥ किं तु नीरजहोनापि तन्मुखाम्भोजशोभया । परं तदैव शुशुभे सापगा वेगशालिनी ॥२॥ तेनावगाहिता शुद्धवपुषा भ्रमताम्भसि । राजन्हसोपमेनापि राजपुत्रेण सा चभौ ॥३॥ अवगाहं ततः कृत्वा नीरातीरनुपागतः । दिव्याम्बरधरी रखे स कुमारो तिशोभनः ॥४॥ शरीरं भूपयित्वा तु सवरं भूपणोत्तमैः । समागत्य ततस्सार्थपतये प्रनाम सः ॥८॥ सोज्प्य, सुन्दरतरं समालोक्य ननो दधे । गृहीतं स्वल्पवित्तेन विक्रीतुं वदभिर्धनः ॥६॥ अब सार्बपतिस्तम्बग्व्यवहारविचक्षणः। मचे निधाय तं मेस्रभूपान्तिकमुपानयत् ॥८॥ सोऽपि तं तेन हर्पण तस्मै नीवान्तिक पुनः ।

·1 ॥
89
तस्नादाकृप्य तस्येवं तस्मिंचोके शुभं वपुः ॥८॥
दर्शयामास मेधावी स्वार्थसाधनतत्परः ।
प्रश्रयावनतो भूत्वा पेणाप्रतिमं भुवि ॥५॥
पयुकं निर्गतं मचात्परं तेजोन्वितं शुभम् ।
अमन्यत महीपालो द्वितीयमिव भास्करम् ॥ १० ॥
दृष्ट्वैव तं तथा प्रियमदुतदर्शनम् ।
अासन्प्रमुदितास्सर्वे विस्मयाविष्टमानसाः ॥११॥
तावत्सर्व चरित्रं तत्सुकृपस्य सुजन्मनः ।
तस्यैव तजनाहीतं प्रादुर्भूतं समन्ततः ॥१२॥
तनामतगुणाख्यानतत्कथावद्यमानताः ।
तन्मयत्वमवापना ग्रासंस्तत्पुरवासिनः ॥१३॥
यालेष्ये ऽपि लिखिवा, केचित्पश्यन्त उत्तमम् ।
ध्यानेनान्ये मनोमध्ये तदाहित धियः परम् ॥१४॥
इति यवनशास्त्रपारडमपषिउतश्रीवविरचिते
कथाकौतुके दशमं कौतुकम् ॥
कर्तुं धन धाविच्छतासर्वे देवास्सवाप्तवाः ।
विधाता संविधाता तलयेव निरङ्गशः ॥१॥
एवं वृत्तं समावृत्तं यावत्तस्य णिशार्महत् ।
तत्कएनभिज्ञासोत्तावत्सा पार्थिवात्मजा ॥२॥
तहियोगेन सा वाला त्यतावस्त्रा मनोरमा ।
नित्यमन्मत्तपाप्तीद्वमतीव वनावनम् ॥३॥

·00
एकदागत्य भूपालतनया नगरान्तिकम् ।
यावत्प्रविष्टा शुश्राव महत्कोलाहलं नृणाम् ॥ ४॥
ततो विस्मयमापना हरिणीहारिलोचना ।
किमेतदिति पप्रच्छ सखीवृन्द मुहुर्मुहुः ॥५॥
काचित्तदानाचा तुर्ण गता प्रासाधिका पान ।
प्रष्टुं तदखिलं वत्तं श्रुत्रा याता पुनस्ततः ॥६॥
समेत्य कथयामास वधावत्सर्वमादितः ।
दासी दासचरित्रं तन्मनस्सन्तोषकारकम् ॥७॥
समाकायैव किं नाम किंचिलब्धसुखावला ।
व्यमनत्तं समानेतुं शिशुं सहचरी पुनः ॥ ८॥
समानीय ततो वालं तमेकं प्रियदर्शनम् ।
अपश्यत्सा स्वयं कान्तं मध्ये करियस्थिता ॥१॥
त विलोक्य ततोगपूर्वपलावण्यशालिनन् ।
बभूवानन्दिता भूपतनया तत्क्षणात्परम् ॥१०॥
तदर्शनादियोगोत्यं मानिनी वितही शुचम् ।
अमन्यत तदैवैकं सफलं जन्मवासरम् ॥११॥
चित्तं चैतन्यसंयुक्ता ज्ञावा चिन्तापराभवत् ।
शुभाशुभपालावाप्तिसानिभूतं नणां मनः ॥ १२ ॥
कि वा सोऽयं मया दृष्टः स्वप्ने यो लोकसुन्दरः ।
तं विना दयितं स्वास्थ्यं मनो मे कथमानुयात् ॥१३॥
क्षपामेकं विमृश्यवमत्यनाच्वाप्तसन्ततिम् ।
नवोद्भूतवियोगेव नित्संज्ञा सापतनुवि ॥१४॥

·91
तावत्सार्थपनि त्वं निनाय नितमन्दिरम् ।
दर्शवित्वैव तपादतचित्तं पुरोगसाम् ॥ १५ ॥
ततोऽपश्यदिशालाती धात्री राजसुतां शनैः
दशामपूर्वदृष्टां तामवलोक्याकुलाशया ॥ १६ ॥
अहो किंचित्क्षणं सौख्यमवैवाधिगतं बया।
दर्णनावालकस्वास्य तावन्गूछामुपागता ॥ १७ ॥
किं शोकाम्बुधिमयासि वद मुन्दरि सवरम् ।
इति तस्या वचः श्रुवा प्रत्यवोचन्मनस्विनी ॥१८॥
जाने हानि गतान्यवं मात? यमयान्यपि ।
अधुनानन्दयुत्तानि प्रतिभान्त्येव तानि मे ॥ ११ ॥
योज्यं सार्थपतीसो मेनेजस्मिन्वीक्षितस्वया ।
बोवितेशो मघा स्वप्ने त एवालोकितः पुरा ॥२०॥
नित्यमेतद्धियोगाग्रित्वातया स्वलितास्म्यहम् ।
विद्या, भवसर्वस्वं मम मातस्सुदुर्लभम् ॥२१॥
दर्शवित्रा नितं नृपं तदा लोकमनीरमम् ।
इतं चैतन्यमखिलं दलव ममाधुना ॥२२॥
न जाने माययामेन कयाप्युन्मतस्यतान् ।
नौया मां सर्ववन्धुभ्यः कथं दूरीकताप्यहम् ॥२५॥
पत्किंचित्सततं कथ्यं मम मातनिरीक्षितम् ।
एता गया सर्व तदा प्रेमलुब्धया ॥४॥
वैहि पर्म लागं वाक्षितं सर्वधाधुना ।
यदि सर्वगुणोपेतः प्राप्यतेऽयं मुपवान् ॥ २५ ॥

·02 [" नेतन्जाने कार्य कार्य मम सिद्धिमुपेष्यति । लन्यते वा कयं नायो यातो सौ दृष्टिगोचरम् ॥३६॥ धन्या का जीवलोके स्मिन्या नित्यं सुमनोरमम् । अमुमासाग्य रमणं रमत्येव सुमध्यमा ॥२७॥ नैतन्जानाम्यदं मातः प्राप्त पयोदयाधुना । का वा सुलोचना रम्यं विशत्येतत्स्तनान्तरम् ॥३८॥ धन्या का तन्मुखं नित्यं मदालसविलोचनम् । पश्यन्विम्वाधरं जन्म नयत्येव कृतार्थताम् ॥२१॥ धन्या का कामिनी सौधे शीतांशुकरशीतले । धनेन परमं सौख्यं समाप्नोति सहाधुना ॥ ३० ॥ इति ब्रुवाणां तां बालां विरहोत्कण्ठिताशयान् । प्रत्युवाच निर्धात्री मानयनाथ मानिनीम् ॥३१॥ क्षमस्वान्य पुनः पुत्रि कंचित्कालं यथाधुना । अनायासेन सिद्धान्ति क्षमाशीलस्य सिद्धयः ॥३२॥ क्षमया लभ्यते सर्व यत्किंचिन्मनतीप्सितम् । नित्यं प्रमुदितो लोकः क्षमावानुन्नताशयः ॥३३॥ सहनानापरं किंचिदूषणं भुवि भाविनाम् । क्षमया पूजिता लोके तयैवोदेति भास्करः ॥ ३४॥ सुश्रेणि स्वर्गनिश्श्रेणिः कविभिस्सव कीर्तिता। तस्मात्रयापि क्षन्तव्यं सुधु नवचनाविधिः । अनयवाखिलं कार्य सत्वरं साधयिष्यति ॥३५॥ इति तद्वचनं श्रुत्वा राजपुत्री मुदान्विता ।

·10 मन्यमानाविणदं दयितं हस्तसंश्रयम् ॥३६॥ स एव समयः पूज्यी व तानि दिनान्यपि । पत्रानन्दी सुहन्मित्रसामीप्येन सदा भवेत् ॥३०॥ प्रियप्रेमप्रदीयोऽसौ यदि प्रज्वलितस्सदा । विप्रयोगतमो नव वाधत नवनं वचित् ॥ ३८ ॥ अन्वेवस्य सार्यशः समानीवापपान्तरे । विक्रवार्य ततो दास महार्य तस्य चाकरोत् ॥३१॥ ततो वृत्तं समाकार्य सर्वे ते पुरवासिनः । धनान्यादाय तं दासं ग्रहीतुं तर्णमाययुः ॥ ४० ॥ श्रुतमत्वद्धतं वृत्तं समाने पुस्खासिनाम् । बगस्धिशेषापि परं कुठलाकारातिदुर्लभा ॥१॥ योपिदापि तत्रका तहणावर्तितागया । दास क्रीतुमनुप्राता गहीचा सूत्रवर्तिकाम् ॥४२॥ मवायं गृयते दास इत्युत्तोऽपि तवा जनान् । हसतः प्रत्युवाचेदं सा वृद्धा गददातरम् ॥४३॥ महार्य प्रथितं लोके कोतुं नैव क्षमास्म्यहम् । अयमेव हि मे लामो पद्हीतुमुपागता ॥४४॥ तावत्सार्बपतिस्तस्य पुरयामकरादिषु । इन्दुभि तायामाप्त विक्रया सुजन्मनः ॥४५॥ चः कश्चिद्धनवान्दासं क्रीतुकामी भवेदमुम । स दिगृहातु वरितं समागत्वातिसुन्दरम् ॥ ६ ॥ न होतत्सदृशः कश्चित्सकले लोकमारले ।

·[" समभूगविता नृपसम्पदा सुमनोहरः ॥8॥ श्रवा दुन्दुभिनादं तं सदा मानधनोर्जिताः । महाजनास्समातग्मुः क्रीतुं दासं तमतम् ॥४८॥ तेपामेको वदन्मूल्यं भवमेकं प्रदीयते । मयास्मै तेन दासोज्यं गृश्यते लोकसुन्दरः ॥४॥ भद्रं तत्कवितं नूनं यत्र संख्याविचक्षणः । सवमेकं सौवर्णमुद्रापा परिकीर्तितम् ॥१०॥ तावता स वणितज्ज्ञो नैव मूल्येन दत्तवान् । उत्तमाघ तदा दासं पातिशयशालिनम् ॥१॥ ततस्ताद्वगुणणं मूल्यमपरोऽपि ददौ वणिक । नानीचकार तत्किंचित्स्वार्थसाधनतत्परः ॥ १३ ॥ एवं तत्रिगुणं कश्चिदात्कश्चिञ्चतुर्गुणन् । एवं कृत्वा शतगुणं तन्मूल्यमभवत्तदा ॥५३॥ सहस्रकोटिगुणितं वृद्धि मूल्यमुपागमत । तावतापि न तं दासं दत्तवान्स वणिक्यतिः ॥ ४॥ अब नागरिकास्सर्वे सद मेस्रमहीभुता । तंदा दिवा तदाशां तां विविशुस्स्वं स्वमालयम् ॥१५॥ एवं वृत्तं समाकण्र्य मेस्रभूपालगन्त्रिणः । दयिताधिगतार्याभूदेकैव वरवर्णिनी ॥१३॥ दिवा चिरन्तनां चिन्तां तनिदेशवशं सदा । र्पणानिजमेसं तं समादयात्रवीदचः ॥१७॥ गत्रा शीघ्रं महीभर्तुस्समीपं विनयान्वितः ।

·1] दया जानुदयं भूमो विज्ञप्तिं कुरु सवरम् ॥ ८ ॥ निष्प्राजो दमसो भूयात्पुनो मे तव सेवकः । दत्याना यदि ते दासो गृयते वपिनो मया ॥१॥ अनुशां प्राप्य भूभर्तुत्तदा सार्धपतिं वद् । उत्तमार्यो मया दासो गयते भवतोधुना ॥६०॥ यावत्यायित्ता मूल्यं स वपिाक्स्वार्यतत्परः । सावदेव प्रदातव्यं दिगुणां वापि सवरम् ॥६१॥ वित्तचिन्ता न कर्तव्या कोशेजस्मिन्नय मामके। सन्ति नान्यसंप्यानि यथा तारा नभत्तले ॥६॥ यमाई दयिता तेऽस्मि भवान्प्रियादिते रतः । गम चित्तविनोदार्थ दासं तं गोत्रमानय ॥६६॥ प्राले गुप्मिन्मया दासे मनस्सन्तोपगार । सपलं मन्यते जन्म चिन्ताविदितं तदा ॥६॥ तयेति प्रतिश्रुत्वासी सन्देश हरिणीदशः । तदानाषणासन्तटस्सर्व चक्र समास्तिः ॥६५॥ यय सापोदीप्तं गृहीवा विपुल निः । गुयोन्ग्रे समानीय स्थापयामान मुन्दरग ॥६६॥ तंतु कालोपगं पील प्रामामा मनस्विनी । सर्पवाप्योरपूर्णाली विमर्शगरीततः ॥६॥ यसो मिस्वरमाययं कि वा मालभिवेत । पत्यवान्याना लोग उन प्रियदर्शन] ॥१८॥ ६३.

·9G
[1
।"
याणा मन्मानसे नवमासोद्विरदयामिनो ।
प्राप्नोति दीर्घतां चाता प्रियमित्रोदयं घाचित् ॥६॥
अकस्मात्सुखिता कान्तप्राया जातास्मि साम्प्रतम् ।
शोभते विधिना साम्यं कर्तुं चेन्मानसं मम ॥७॥.
मां विना नापरा काचिदुःखिता संसृत्तौ पुरा ।
अधुना सुखसंयुत्ता प्राप्तकामापि कामिनी ॥७१॥
चिन्तातीक्षणांशुसन्तप्ते विप्रयोगमरुस्थले ।
पिपासिताप्यहं तत्र भ्रमन्ती गतचेतना ॥७॥
ग्राश्चर्यकारिणा नित्यं ततृष्णा दयालुना ।
प्रियप्राप्तिसुधावृया दिद्यान्य विधिना कृता ॥७३॥
निर्जन पि निरालोके स्थितया पधि साम्प्रतम् ।
देवं भाग्योदयेनापि प्रारं ज्योतिर्मया परम् ॥७॥
मृत्युशय्यां समाश्रित्य जाताहं निहिता भृशम् ।
न जाने केन पुण्येन पुनदेवेन बोधिता ॥५॥
जीवात्सार्थपतिर्भूयात्तथा लाभान्वितस्सदा ।
विक्रयार्थमिदानीतो दासोऽयं पेन नृपवान् ॥७६ ॥
का क्षतिश्चेन्मया दासो विक्रीती बहुभिर्धनः ।
वित्तं तदनिनां प्रोक्तं यत्स्वात्मार्थ प्रयुज्यते ॥७७ ॥
ललितलं. एपदीय वितादिक परम् ।
शरीरं द्रविणं सर्व प्रियार्धं भुवि रागिणाम् ॥७॥
धितांबोभान्धधिपनानिन्याजगति मानवान् ।
धनमेव प्रियं येषां न सुहत्प्रीतिभाजनम् ॥७॥

·११ १२) 07 एवं विस्मयमापन्ना होत्फुचविलोचना । अमन्यत परं सौख्यं तदा सा नपकन्यका ॥१०॥ प्रीत्येव तन्मुखाम्भोतं पश्यन्मुङरुपागमत् । मी तत्सङ्गमालादलब्धसंज्ञाभवत्याचित् ॥१॥ यबाविन्दत सा बाला तद्वियोगातुरा परम् । सततं चिन्तयोपेता क्षणमेकं युगोपमम् ॥१२॥ तथा संप्राप्य दयितं कान्तं कमललोचनम् । निमेषमिव हर्पण वर्ष भूपसुता तदा ।।८।। विश्वं मायामयभीवर्माख्यन्यो विभावतः । तस्मै नवनवाश्चर्यनिधये विधये नमः ॥ ४॥ इति यवनभाषापारङ्गमपपिटतथीवरविरचिते कथाकौतुके एकादशं कोतुकम् ॥ नौदेति रागिणा रागो दनिमेव केवलम् । किं वयं जायते पुंसां श्रवणेनेव कुत्रचित ॥१॥ श्रुतिरन्ध्रणा सपकवा यदि समागता । मनस्वास्थ्य तनर्बलं तदेवोत्काळया दरेत ॥७॥ न मान्यत्कर्म जानाति प्रवणं श्रवणं विना । वैव शुभवत्तान्तं सदयौदेगकारकम् ॥३॥ समयेऽस्मिन्नन्देका कन्या देवायचंगना । सुसुमारानवताली देशे तस्मिन् विश्रुता ॥४॥ 82bM StdE

·98
[१२
--
तन्वी पूर्णेन्दुनयना नवयोवनणालिनी ।
मुनानुकारदशना पधाविम्वाधरा तवा ॥५॥
मध्ये तामा स्तनानम्रा सन्त्रत्तदारिणीक्षणा ।
श्रोणीभारालसगतिर्निमनाभिर्मनोहरा ॥६॥
ग्रासोच्छीलगुणौदार्ययुता परममुन्दरी ।
कामं कामपतामेव भाविनी भुवि भामिनी ॥७॥
नित्यं सौधस्थिता वाला सवयोनिस्समन्विता।
नापश्यदात्मनस्तुल्वं कंचिद्रूपादिभिर्गुणः ॥८॥
समाकपीथ तद्वत्तं सनोढीतं समन्ततः ।
सापि तं द्रष्टुकामाभूदुत्कण्ठाकुलिताशया ॥१॥
स्थाने हुतं श्रुतं किंचित्स्ततं सद्भिर्मुडमनः ।
तदेव सहसा द्रष्टुमुत्कण्ठयति मानसम् ॥१०॥
भूपयित्वा तदात्मानं भूपणेः प्रमदोत्तमा ।
परमर्दियुता मेवमाययौ तं निरीक्षितुम् ॥ ११ ॥
सर्वे ग्रहीतुकामास्तामासन्मेसरवासिनः ।
नित्यं तद्रूपलावण्यसमावर्जितमानसाः ॥१२॥
सदसमेकमष्ट्राणां तथाश्यतरन्तिनाम् ।
प्रवालमणिमुक्ताभिः कञ्चनेनापि पूरितम् ॥१३॥
प्राप्ता तत्र समादाय पेणाप्रतिमं भुवि ।
योसोमनामधेयं तं क्रीतुकामापि साभवत ॥१४॥
नराणामय नारीणां तदागमनकारणात् ।
सर्वत्र नगर जातः पुनः कोलाहलो महान ॥१५॥

·99 १२० पप्रच्छागत्य तदात्ती लोकौघं वावर्णिनी । क्रीयते स वणिग्दासः कृतोऽयमिति कथ्यताम् ॥ १६ ॥ सम्प्राप्तहाधुना दिवा सर्व वन्धुजनादिकम् । श्रिया परमया युक्ता तहपोत्कपिठताप्यम् ॥ १७ ॥ यावत्तं द्रष्टुकामाभूवत्ता समुपागता । पया तेन बनातौ सोज्यमित्येव दर्शितः ॥१८॥ अषतं प्रथमं वीक्ष्य कान्तं कमललोचनम् । अनन्यसदृशं लोके रूपेणासीत्मविस्मिता ॥१६॥ मूच्छितेवापतमी तमपूर्व विलोक्य सा। लव्धसंज्ञाय शनकै प्रोवाच मधुराक्षरम् ॥२०॥ जाने जन्मसहस्राणि विधाय विधिवत्तपः । विधिना निर्मितो नूनं जयन्तो नामविश्रुतः ॥३१॥ विक्रमेणास्य तनयः कवं दासावनाप्नुयात् ॥२२॥ घमान्यदेवसम्भूतो भवान्देवसुतः कथम् । सर्वसोल्ययुरा भूमी नाकं दिवातिहते ॥२३॥ यदि गन्धर्वतनयः सोऽपि गेयप्रियत्सना । गौरवेण वचीज्प्येवं वनाच्छ्रयते न ते ॥2॥ मन्ये मनीपया चित्रा विधात्रा तथपञ्चकम् । शरीरं तहणेनेव रचितं फेवलेन ते ॥२॥ ग्रववा केन तपसा समाराध्य मलेवरम । त्वयानुत्तमं रूपं येनेदं मोहितं जगत ॥२६॥ 25bunt ·100 १२ अये कस्यापि सदंगसमुत्पनः श्रियान्वितः । सुवृत्तस्सुगणानन्दो मुत्तामणिरिवोत्तमः ॥ ७ ॥ इति तस्या वचः श्रवा प्रत्यवाच महामतिः । योगीव योगदृष्ट्या तां ज्ञाताओं बोधयन्निव ॥२८॥ नास्मि देवो न गन्धर्वो नामुरो न च पन्नगः । पञ्चतत्वात्मकं विद्धि गरीरं मामक शुभे ॥१॥ नैतञ्चित्रं विधेर्लीके वस्तुरत्नान्यनेकशः । अत्यहुतानि सर्वत्र सन्ति किंचिन तेघहम् ॥ ३० ।। सैव बुद्धिमतां बुद्धिर्निश्यसकरी यया । ध्यापन्ति सततं शम्भुमनन्तं विश्वपिणम् ॥३१॥ यदिदं दृश्यते सर्व नानाकीतकसंवृतम् । तदवशि भवाद” प्रतिविम्बमिव स्थितम् ॥३२॥ घधा किंचित्तमालीका दर्पणे प्रतिविम्बितम् । मनो धावत्ति तत्रैव कर्तु तनिश्चयं मुरुः ॥३३॥ तथैव सकलं सुभ्र जगत्स्थावरजङ्गमम् । दृष्ट्वा मायामयं गम्भु ध्वायत्येकं मनीषिणः ॥४॥ माननं चेदरारोके रूपदर्शनलालसम् । पश्चक शरणं मत्त हदि देवं मनोरमम ॥३५॥ दृष्ट्रव मामकं उप विनश्यत्ति सुखं तव । स्थिरं सर्वगतं तस्मात्सुध्रु शम्भीविलोकय ॥ ३६ ॥ इति तद्वचनं श्रुत्वा गतमोरेव साभवत । 20 मि देवो 31d fergafoni -- ·तत्क्षणातत्पदाम्भोज प्रणानाम मुटुर्मुकः ॥ ३० ॥ ततस्सा गनरत्नानि तानि तां सम्पदं तथा । विकायादाय कापावपढ़मेकं सुमध्यमा ॥३८॥ भस्मभूपितसवीडा वन्धुनविवर्जिता । प्रत्राजिनीव तपसे जगाम गहनं वनम् ॥६॥ कृच्छातिकृच्छ्रपराकन्नतधूतमनोज्मला । सर्वतीर्थावगादेन देहाभवत्तदा ॥४॥ तथा नियमसंयुत्ता साभवरवर्णिनी। यथा विस्मयमापनाः परं सर्वे तपोधनाः ॥४॥ बोधयन्तस्वमात्मानं श्रुत्वा तद्भुतमुत्तमम् । स्तुवन्नास्तां वरारोहां तदासन्मुनिपुङ्गवाः ॥ ४ ॥ समासान्च पर धैर्य शिक्षयास्वा मृगीदृशः । धोरा नैवेदशं कर्तु कर्म शताः कदाचन ॥४॥ सा चकार तपो घेन नन्हारेन्द्रबलं महत् । न तत्किंचिद्वेच्छतो वतुं वर्षशतैरपि ॥४॥ एवं हि रागिणां रागः कदाचित्सुकृतायते । स एव मूढमनसां कदाचिदुष्कृतायते ॥ ४५ ॥ अथ तिमीसतनयाभाग्यज्ञाल्ल मुविस्तृतम् । तदा दीर्घगुणं जातं देवाईससुखाश्रयम् ॥४६ ॥ जगच्छासनपर तनाममुद्राङ्कितं परम् । नदेव शोभित सम्पग्वभूवंदं समन्ततः ॥ ४ ॥ 408 पाराम 438 मामाद्य

·10
९२
अधिगन्येव तं कान्तं परप्रेमनिधि तदा ।
रमणी साथ संसारचिन्ताविरहिताभवत् ॥४८॥
गणयित्वाध हर्षेण तदा वर्पदिनानि च ।
सन्जीकृत्यांशुकान्याशु तावत्येव मनस्विनी ॥४॥
नित्यं नवनवं वासो अथवन्मोचयनपि ।
ग्रहान्यगमयत्तस्व प्रीत्या परमया तदा ॥ १० ॥
तवैवाशनपानादिपरिचर्यापरायणा ।
तनामन्यत सा वाला निमेपमिव वातरम् ॥५१॥
क्षण सोधे स्थिता नूनं दयितन क्षणं समम् ।
वहिरन्तः क्षणां मेने सुखं सा परमं तदा ॥१२॥
तत्स्नेहान्धमतिस्सव धृत्वा वक्षःस्थले मुदा ।
यवोचदसनं तेन प्रतिवद्धविमोचितम् ॥१३॥
अपि वासो मया रम्यं किं नाप्तं तावकं वपुः ।
तथा सर्वाङ्गमालिङ्गय स्थीयते स्वं यथा त्वया ॥४॥
तथा तत्प्रेमलव्याभूत्सततं सा वराङ्गना ।
यथा नैच्छत्क्षणं स्थातुं तं विना रमणं वचित ॥१५॥
मुञ्चतीदं वपुश्शाया निशीधे तमसान्विते ।
तबीना तस्य सा नित्यमनुगाभूदहर्निणम् ॥१६॥
बदं यन्मृगशावाक्ष्या सुदृढ़ प्रेमवन्धनम् ।
तेन साकं न तदतुं शक्तो लोकोऽस्ति कश्चन ॥ १७ ॥
एकदानीय तं बुद्या निशान्तं लोकसुन्दरम् ।
अपृच्छजन्मवृत्तान्तं सा तदानापणोत्सुका ॥५॥

·103 स तु तां प्रत्युवाचेदं वचः प्रतिताननः । जन्मवृत्तिं न तां नूनं पितरो नैव वेदम्यहम् ॥५॥ किं तु जानाम्यहं कृपचरितं परमाहुतम् । निष्काणे निराहारस्तस्मिन्नासं दिनत्रयम् ॥६०॥ चतुर्वे न्युइतस्तस्मादणिज्ञा पुण्यकर्मणा । सेनाद तत्प्रसादन प्राप्तोऽस्मि पद्मुत्तमम् ॥६॥ तन्मुखाद्य श्रुया तवचनं कर्कशं भृशम् । पुलकाद्वितसवीड़ा तनभूत्प्रमदोत्तमा ॥२॥ वेषमानापतमी क्षणात्मा वर्णिनी। यधिगत्य शनैः संज्ञां शुशोच बडशो वला ॥ ६३ ।। विलोक्य तां तथागतां पुनश्चिन्तान्वितां तदा । नेहान्धवा धात्री प्रोवाच करुणं वचः ॥६४ ॥ अघि किं मानसं सुत्रु वियोगविधुरं तव । चिन्ताच काभवन्चित्त कामस्ते फलितोऽधुना ॥६५॥ स्वयं सुन्दरि ते पूर्व शुष्कपत्तोपमं वपुः । याप्तीबियोगवातेन धमित सर्वतोदिशम् ॥६६॥ निपतत्सम्मुख धापि तवैवाधीनुखं क्वचित् । तत्कथंचित्स्थितं देवात्युनः प्राप्त दशान्तताम् ॥ ६ ॥ किमेतदिति तदाक्यं समाकार्य मनस्विनी। प्रत्युवाच शनीला निश्वसन्ती मुलच्दः ॥६॥ are वक्ष्यते मातर्मयाप्तं दुःवमुत्तमम् । धन्या धारयितुं भूमिर्मागेकामयापि तत् ॥ ६ ॥ .

·104 (१३ .. धूलिवत्यतिता भूमौ चिरमासमसंशयम् । अकस्मात्साम्प्रतं चिन्ताचक्रवातेन पूर्णिता ॥ ७० ॥ कवितं कूपवृत्तान्तं वचनामुनाधुना । समाकपापि मे काचिति:वावशिष्यते ॥७॥ सन्तं सुकृन्मनोमित्रमानसं वेत्ति नापरः । यात्यस्मिन्सुखिते सौख्यं दुःवं दुःखान्वितेऽपि तत ॥७२॥ सरन्ध्र यन्मनो मित्रविप्रयोगेन रागिणः । सत्यं पश्यत्ति तेनासी गवाक्षेणवतं मनुः ॥७३॥ सत्य तत्परमं प्रेम ख्यातं मशीनलेलयोः । न शक्यते तथा वा यथा प्रकृतिजीवयोः ॥७॥ नखरः स्वभुने यावत्सिरार्थ निहितस्तया । मशीनस्य करातावद्वत सुस्राव शोणितम् ॥७॥ प्रकृतिः पीडिता चेत्स्याज्जीवोऽप्येवं तथातुरः । स यदा चिन्तयोडूतः तनुः कार्यमुपत्यलम् ॥७६ ॥ यद्रागादियो नरो वाघुसमीरितम् । तस्त्रापतित रेणुं सहते नव जातु चित ॥७॥ अनुभूतां पुरानेन कूपावस्या कथान्तरे। कथितामधुना मातः श्रुवा दुःखाकुल्लास्म्यतः ॥ ७ ॥ इति श्रुत्वा वचस्तस्या धात्री प्रोवाच सादरम् । सत्यं चिन्तान्वित चित्त नित्य मा कुरु सुन्दरि ॥७॥ सद्य वृदये धैर्य धत्वा हिवाय तां पुनः । 78b पयार

·105
चिन्तां नचनादाला बातनापीभवत्तदा 10 ॥
तहागेगानवर्पसुतानन्दयुता धाचित ।
धाचिदुःखान्विता किंचित्स साघुर्न विवेद तत् ॥ ८१ ॥
इति यवनभाषापारङ्गमपण्डित श्रीवविरचिते कबाकोतुके
द्वादशकं कौतुकम् ॥
॥१२॥
सहि धन्यो नलोकेस्मिनात्मारामः परिचमन ।
हितारिदयं योपिशितासतिविवर्तितः ॥१॥
विज्ञाय मानसं तस्य प्रेमहीनं तदावला ।
स्वात्मनोऽपि तवा नेहयुतं विस्मयमाप सा ॥२॥
न मया भाषते किंचिन्मुनिवन्मौनमास्थितः ।
निःस्पनोऽयं नृपसुत्ता किं करोमीत्यचिन्तयत ॥३॥
केनोपावन वणतामानयिष्याम्यमुं तदा ।
पयेवायं भवेन्नित्यं मम प्रणायकारकः ॥ ४॥
अग्यैनं दयितं दास कोशाध्यकं करोमि चेत् ।
जायन्ते व ततः सर्वे वेरिणः किं सुखं मम ।।।।
किं वा संयोजयाम्चेनं कवन्यत्र कुत्रचित ।
तदास्य दुर्लों मन्ये तदासतास्य दर्शनम् ॥६॥
किं तत्स्वल्यं भवेत्कार्य यस्मिन्संस्थापितस्सदा ।
प्रपात्येव प्रभातेसो सायं प्रत्यागमिप्यति ॥७॥
पश्चान्येनं पवा नित्यं ममेव निकास्थितः ।
यचायगधुना वृद्धिस्तादगी का विधीयतान ॥८॥

·100 [13 वाणीज्य विगण्येवं भूपालतनया शुभम् । शाला तदेव बुद्ध्या तं पशुपालं व्यधात्तदा ॥१॥ स्थिते प्यत्वहुते मोहे तत्कर्मविनियोजनम् । तस्य सर्वे तिरस्कारममन्यन्त पुरौकसः ॥ १०॥ योग्यं तस्वाभवत्कर्म तदेव दि करोवलम् । पशुभावसमापनरतां देवांशसंभवः ॥ ११ ॥ सर्वदेवशरीरेभ्यः प्रगृक्यांशं पृथक्पृथक् । विहितो वेधसा सोऽयं पशुपालीभवत्ततः ॥१०॥ समादायाजमेपादीन्पशूनेवं तदाज्ञया । निदीवदहनं दावं पालपन्व्यचरत्तदा ॥ १३॥ प्रातर्गच्छन् गृहीवा तान्सायं प्रत्यानयनप्तौ । तो स्व व रम्यं त्रिसंध्यं दर्शयन्मुना ॥१४॥ तत्कर्मनिरतो भूवा सवयोभिः समन्वितः । दिनान्यगमयत्तस्तविहारवनसम्भवः ।।१।। मेषराश्यन्तरस्थो सौ बालो बलवां वरः । प्रतापोदयदों ने तेजोनिधिर्यथा ॥१६॥ नित्यं तदर्शनालापसमुत्कण्ठितमानसा । सा यथाभूत्तथैवासी विस्तार दयः परम् ॥१७॥ यथा बघा वीक्षमाणा तदीयाननपतम् । प्रीत्या तथा तथैवाय लज्जानप्रमुखोऽभवत् ॥१८॥ किचित्कुतूहलेनेयं प्रदकामापि कामिनी । 16b बलो ·107 यावत्तावन्महाबुद्धिः सोऽपि मौनं समाश्रितः ॥११॥ यावहतो नितम्बिया बवाये स्थीयतामिति । तावद्येन धीरो सौ ययौ पचानेण्णनेः ॥२०॥ यथा तत्प्रेमविवशा सततं सा सुलोचना । तवैव हि महाबुद्धिर्विरत्तो सी सुपवान् ॥२१॥ जात्रा तदाणयं रागविहीन तनुमध्यमा । चक्रन्द चिन्तयोन्ता कुररीव दिवानिशम् ॥२२॥ नावणिटं तु तत्किंचिदुःखं बालमृगीदशा। तया नैवानुभूतं यत्तद्वियोगोत्थितं तदा ॥२३॥ ततस्सा विमनस्केव नही देलप्रसाधनम् । नाकरोत्संगरचनां नाजनं नयनेज्जयत ॥8॥ नापि कलिकता कांचित्तषीभिः सह साकरीत् । नित्यं सुमध्यमानल्पविकल्पनिस्तागवत ॥२५॥ इति चिन्तातुरां दृष्ट्वा पुनस्तां हारिणेक्षणाम । हाईदया धात्री प्रोवाच मधुरातरम ।।२६ ।। कि तवाय विशालाति मनश्चिन्तान्वितं पुनः । कामं कर्तु प्रियं प्राप्य न गोकं कर्तुमर्हसि ॥२७॥ इति तदचनं श्रुत्वा भूपालतनयावदन । नातं मया मानः सुखं यन्मनीस्मितम ॥२॥ सत्यं वेत्ति जनो मां प्रासकामादर्पितान । न त तन्गानसं जाकः शत्तो वा परागयन ॥३॥ 21 डार 21 प्राप ·108 [२३ दुर्लभो दिनलोके स्मिन्नरो नरणिरोमणिः । गूष्टुःखातर सम्बग्वेत्ति वः परमानसम् ॥३०॥ न जाने कर्मणा केन विपरीतेन मे विधिः । नित्यं वैरपरी बात यत्राग्य भन मन्मनः ॥३१॥ कामे नाते वर तावचिन्ताप्तीत्केवलेव मे। अधुनाधिगते सब जाता शतगणाशये ॥३॥ नदि शक्तास्मि तां वतु व्यथां कान्तवियोगताम् । प्रभवविधर्मातः पीध्ये मां मुहुर्मुः ॥३३॥ इत्व निशम्य तद्वाक्य तथान्यत्र तयेरितम् । ग्रहार्थमपि तज्जात प्रकर, जनससदि ॥३४॥ उदन्त त समाकर्व तच्छिद्राबमानसाः । जहसपतनयां तत्रान्तःपुरयोषितः ॥३५ ।। हा धिग्बुद्धिमिमामस्या विपरीतां विमुच्य या । कान्त स्व भूपति दासरामासतमनोरथा ॥३६॥ धेष भूपसुता शुदकुल्ला लावण्यशालिनी । घा चायं मृतकोनातवशः परवणस्सदा ॥ ३० ॥ यविचार्य कत कार्यमनार्य मुग्धयानया । व्यधात्को पिन वामाक्षीप्रत्ययं येन साम्प्रतम् ॥३८॥ इति शुवापवाद त सपनीभिस्समीरितम् । दासपानभिज्ञानिश्चिन्तामाप डरत्ययाम ॥३॥ पुरा लोकापवादन दुर्निवारण पितः । 311 पत्र मत माग 1 37c 380 यागामिल ·१३] 109 स हि रामो गुणाराम सरामो धर्मतत्परः ॥४॥ घा वराका कपणा निन्या नगति नित्यशः । किंतु शतास्मि तामन्य बद्या नाणयितुं तथा ॥४१ ।। विधिरेप विधातव्यो निशान्ते वया मया । पूर्वमान्यन्ते सी निशान्तवयोपितः ॥४॥ तो उभ्यवहारार्थ ततः किंचित्फलादिकम् । निधीयते ज्यवानकरसं भोजनमुत्तमम् ॥३॥ ततस्तत्परिचर्याय भतकीयं विसत्यते । दृष्टे स्मिन्योपितस्सा यान्ति मोहवशं तथा ॥४॥ उपायनामुना नूनं विहितेन हि तेन च । ग्रवणो नाणमायाति भृत्योत्पनं ममाखिलम ॥४॥ इति कला मतिं भूपतनया तत्तयाकरीत् । पूर्वमुवीरकाण्याशु तदये निधे स्वयम् ॥४६॥ शकलानि गल्लाकाभिर्यावत्तानि मगीदणः । कुर्वन्त्यस्स्म नया तावत्सेवार्थ प्रेपितन्ततः ॥8॥ सगरीरमिवाना में विलोक्यागतं पुरः । मोहिताश्चिच्छिदुस्ताभिः स्वहस्तावेवं घोपितः ॥४८॥ तद्रणाकानि मोहेन पुरा त्रातानि धान्यलम् । अन्य तान्येव दस्तस्थलेपालन्येण लक्ष्यन्ते ॥४॥ एवं विस्मयमापनास्तहपाकष्टमानसाः । विज्ञः प्रेमसम्भूतमयशोऽस्वास्तदङ्गनाः ॥१०॥ 120 पूर्वगाणे 480 'सिन्द 49 राया ·110 दर्श दर्श यथा नित्यं साभवत्प्रेमविकला। क्षणामेकं विलोक्येनं तथैवेताम्सुलोचनाः ॥५१॥ विहायापयशो बुद्ध्या पुनर्भूपालनन्दिनी । तदासत्ताणघा वाला समभूत्सा यथा पुरा ॥ ५ ॥ घाचित्सद्मनि सौधे ऽपि सभायां विजने धाचित् । स तदायमानी पि नोपयातस्तदन्तिकम् ॥५३॥ ज्ञावा तदाशयं प्रेमविहीनं तनुमध्यमा । वहशः चिन्तयामास वशीकर्तुममुं पुनः ॥ ४॥ बकं मन्दिरं गूरुं रचयामास साद्रुतम् । सुचारु कारुभिः कर्म विद्यकीनुकारिभिः ॥५५॥ तदाज्ञया विमुच्यान्यनानालेख्यं मनोरमम् । यस्मिंश्चित्रदयं चित्रं कृतं चित्रकरः परम् ॥१६॥ विरतो स्वाः स योसोमनामधेयोऽतिपवान् । सा च भूपसुता चाटुपरा तढिरहातुरा ॥ ५० ॥ कृवा वासगृदं सज्ज तूर्ण तचित्रतंयुतम् । उपायेनाथ तं तत्र विसतर्न नपात्मता ॥५॥ किं वा वीक्ष्य तदालेल्यं मनोऽस्थायाति मार्दवन् । वियोगेनागतामेतां गतिं मां प्रति कातराम् ॥॥॥ इत्याणया विसृज्येनं पूर्व तत्र सुनध्यमा । स्वयमप्यागता पञ्चाच्छनः सा प्रमदोत्तमा ॥६०॥ अविज्ञाताणयं तस्याः सत्यधर्मपरायणाम् । 56 पर्व ·111 प्रविटं मन्दिरे तस्मिंस्तमेवानुविवेश सा ॥६॥ चित्रं दृष्ट्वादुतं तेन स चावीडितोऽभवत् । विवृत्तवदनस्तावदचो भूपसुतावदत् ॥६॥ अयि जीवेश जीवाशा नीवलोके ममापरा । काचिनी वास्ति कान्तं त्वां विना राजीवलोचनम् ॥६३॥ अयि प्रणाविनां नित्वं परोपकृतितत्पराः । वृथा मनोरथं कर्तुं कुशला न भवादशाः ॥६॥ इयं पान्विते योग्यं लावण्यनपि मार्दवम् । तनुतेन गृहीतं किं ववकं कुमापक्रमम् ॥६५॥ अघि बढिरहाक्रान्तां वत्प्राण्याशाश्रयां परम् । घातचिचावलां लोके जायतेऽपयशस्तव ॥६६॥ जातं वचिन्तया चित्तं शोतलं सर्वतो मम । जाने न हि वधं श्वासा दाहिनश्चावविन्दवः ।।६७ ॥ अयि बहिरदेव शतच्छिवान्वितं मनः । वद सन्दर्शयिष्यामि विदार्याग्य निनोदम् ॥६॥ अपि नाथानुभूतं यदुवं वद्विप्रयोगनाम् । मतदा मया शवयं वत्त वर्षशतरपि ॥६॥ किं तु वत्प्रीतये रम्यं वेश्मेदं विहितं मया । टुचित्रान्वितं सम्बग्विलोकपितुमर्हति ॥७॥ यभिधायेति वायां तत्मनिर्भरमानसम् । समायाता निरो तं चलेनैव बलान्वितम ॥५॥ Gin ram गरिस -- Gk in पर..

·113 सोऽपि तहदचं ज्ञावा निकामं कामपीडितम् । तामनादृत्य वेगेन विनिर्यातो वदिस्ततः ॥७२॥ भयेनेवापवान्तं तमनुहुत्याध भामिनी । पश्चाजग्राह पाणिना तूर्ण चीनांशुकाबले ।। ७३ ।। बलेनाकृष्यमाणं तदसनं तस्य मा शुभम् । शिरोधरायाः प्राम्भागे व्यदरत्तु नृपात्मता ॥४॥ अपवान्तं तथेवा, नवन सा नराधिपम् । वहशोस्त यत्क्रुदा पश्चादूपालनन्दिनी ॥७॥ पाहि पाहि कुतो मृगम्यते कर्म तावकम् । कवयित्रा नपाये त्वां हनिष्याम्येवमप्रियम् ॥७६ ॥ तर्जयन्निति साजेनमेनपार्थमुपागमत । गलिताश्रकणा मन्युलुलितालकसन्ततिः ॥७७ ॥ सोऽपि तां, दयितां वीन्य तथापामुपागताम् । विस्मयाविष्टन्हदयः सान्वयनिमत्रवीत् ॥७॥ अयि सुन्दरि बढेरियोग्येयं दुर्दशा कयम् । गृहीतवं बयानन्तरोपाकलमनीपया ॥७॥ मालोकन केनापि खण्डितं चेन्मनस्तव । नदेव वद् सुधीणि प्रसनं क्रियते मया ॥४०॥ मन्युना वापरस्यापि कस्यचित भामिनि । विमनस्काप्ति तं दन्तुं शतोऽस्मि तव साम्प्रतम् ॥८॥ इत्वं निशम्य तद्वाक्यं प्रत्यानं नपात्मना । 750 cm सा, गारि. 74. माने ·10 113 क्रोधरतीक्षणा मुञ्चत्करणोच्चाससन्ततिम् ॥ ३ ॥ चदापन व्यलोकेन न ये पार्थिवोत्तम । को वा कोपयितुं शतो मनो मे प्राकृतो जनः ॥१३॥ किन कर्म विधायकं दूचे मुग्धधिषा स्वयम् । अयोग्यमेव वतुं तच्छुवा भूपात नम्यताम ॥ ॥ योधयं दासो मया क्रीतो नरेन्द्र बहुभिर्धनः । कि बभीका भिकस्सोपं जातो मां प्रति पार्थिव ॥८॥ जातास्मि चिन्तया पावलूपालालेष्यपुत्रिका । सोऽपि तावनिरोई मां बलेन समुपागतः ॥८६॥ नागतं समालोक्य भृशं कामवशं गतम् । भवनोद्रान्तकृया संजातादं तदा नृप ॥७॥ व्यायें नेक्षितेऽन्यस्मिन्विना बुद्ध नखाननि । विधाय तत्स्वधर्मीयं कथंचिहलिती मया ॥८॥ इति राजीवचः श्रुत्वा स भूपोमर्पपूरितः । तृमामीण न दास क्रुधा कारागरे न्यधात ॥१॥ सद बन्दीकृतिस्तत्र बहुभिः कृतसंस्थितिः । सदामन्यत न किंचिउर्मतत्परः ॥०॥ किंतु तमोरपान सेव भूपालनन्दिनी । चन्धिता चिन्तपोनृता कारावेश्मनाभवन ॥११॥ एवं निवसतस्तस्य तत्र कारागले पुनः । व्यतीनिर्विकारस्य दश वर्षाणि रेलया ॥१०॥ यात्तामाप्तवशालीयस्तरेव च पुरोगवः ।

·114 [१३ उभौ वन्दोकृतौ राज्ञा पूर्व क्रोधान्धचेतता ॥१३॥ एकोऽपश्यत्तयोस्स्वप्ने स्वमात्मानं नृपान्तिके । शीधुमात्रकरं सम्यग्रचितापानविभ्रमम् ॥४॥ तथानभाननं स्वाडव्यजनं मस्तके धृतम् । निपतवांतवृन्देन भक्षितं दृष्टवान्यरः ॥५॥ किमेतदिति सम्भ्रान्तकृदयौ तौ मुखमः । पप्रच्छतुर्जनान्सन्किारागृहातानपि ॥ १६ ॥ कर्तुं तनिश्चयं कश्चिन्नाभूच्छतास्तदापरः । कि तु पोसोभनामासौ प्रोवाचार्यविचक्षणः ॥७॥ स्वप्ने यनव शूभर्तुः पानलीला कताधुना । स्वल्परहोभिभगवच्छालीयवं समश्नुते ॥ १८ ॥ येनानं भक्षितं मूर्षि वायमेः प्रेक्षितं परम् । स याति पञ्चतां शोधं शिलासारण सांप्रतम् ॥१६॥ यथैव स महावुद्धिः कतवानिश्चयं पुनः । तधवाधिगतं ताभ्यां फलं स्वप्नसमुद्भवम् ॥ १०० ॥ एकोपभून्मेसभूभः पानलीलासु दोलितः । अपरोऽपि तदा राजा शिलासारेण मारितः ॥१०१ ॥ एकदा मेस्रभूपालः स्वप्रेऽपश्यत्स्वयं महान । सुपुष्टं महिषीवन्दं भक्षयन्तं परं कृणम् ॥ १०२ ।। प्रबुद्दोग्ध समानीय सचिवान्स महीपतिः । किमेतदिति पप्रच्छ तमूचुस्ते न किंचन ॥ १०३॥ अब्रवीत्सोज्य भगवच्छालोयत्तत्र भूपतिम् ।

·115 दवा जानुढयं भूमौ प्राजलिनतकन्धरः ।। १०४ ।। पोज्यं दासो महाबुद्धि?लेखाजमेस्रयोः । कारागभगती राजन्स हि स्वप्नार्थपारगः ॥१०॥ पूर्व मयापि भूपाल बन्दोवेश्मनि वीक्षितः । स्वास्तेन यदेवोतं तदाप्त फलमगुतम् ॥ १०६ ॥ इति श्रुवा स भूपालः समानीयाशु तं ततः । स्वज्ञार्थ परिपप्रच्छ समुत्कषितमानसः ॥ १० ॥ मृणुधावहितो राजन्कवयामि समासतः । स्वप्नार्थ सुसंदं लोके यथावुद्धि तवाज्ञया ॥ १० ॥ अयप्रभृति लाकेन्द्र सप्त वर्षाणि मेदिनी। मासांश्च तावतस्सर्वसस्यपूणी भविष्यति ॥१०॥ पश्चादुर्मितना पीडा बाधते सकतं जगत् । कार्य लोकहिताय सर्वानग्रहणं विभो ॥११०।। इत्याकार्य घराधीशो शात्या सत्यपरं परम् । तमेव कल्पयामास सर्वानयो तदा ॥१११॥ यथ भूपाज्ञया सोऽपि व्यवहारविचक्षपाः । चमार सर्वतो धनराणीन्पर्वतसनिभान ॥११॥ एवं निष्पादितं कार्य यावत्तेन विधेर्वणात । भूपतित्सचिवश्चोभी याता नामावणेपताम् ॥११३॥ ततः प्रातयः सर्वा अनायास्तत्र कातराः । चक्रुस्तमेव योसोमनामधेयं महीपतिम् ॥११४॥ 107b मागा ·116 अधिगम्याथ सदाम्ये राज्यं राजपराक्रमः । विधिवत्पालयामास प्रजा धर्मेणा धर्मवित् ॥ ११५ ।। नित्यं प्रमुदिता लोके ग्रासंस्तस्मिन्तितीश्वरे । विना तविरहाक्रान्ततनुं तां नृपकन्यकाम् ॥११६ ॥ पन्नेत्रसाम्यभात्यैव याता बालमृगा वनम् । अक्षो तद्विप्रयोगान्धदृष्टिः सवाभवत्तदा ॥ ११७ ॥ अवश्वभाविनोग्यस्य को न्यथा कर्तुमीश्वरः । बुबुधे न स तदुःखं तथा प्रीतोऽपि पार्थिवः ॥११८॥ . इति यवनशास्त्रपारडमपण्डितश्रीवरविरचिते कथाकौतुके त्रयोदशं कौतुकम् ॥ ॥ १३ ॥ एकादा शासतस्तस्य धरणी तत्र सोदराः । मेलमार्थिनः प्राप्ता भृशं दुर्भिक्षपीडिताः ॥१॥ दृष्ट्वा तान्दरतस्सर्वान्परिज्ञाय च भूपतिः । पप्रच्छ विनयानम्रः के भवन्तोऽतिदुर्बलाः ॥२॥ प्रत्यू चुस्तं महात्मानं वयं सर्वे सहोदराः । त्वका स्वविषयं प्रातास्त्वत्सकाशं दुधातुराः ॥३॥ इत्याकपर्व महीपातः पुनः पप्रच्छ तत्र तान् । किनामयो जनको मवता विपयोपि वा ॥४॥ कनानघोपं याकोभनामाख्यातः पितास्ति नः । योसोभाष्यसुतोत्पन्नदुःखानिनयोपि सन् ॥५॥ 1178मात्न.

·18] 117 है अथ वृत्तं पुरा वृत्तं श्रुत्वा सर्व महीपतिः । वस्त्रमेक म्वकं दबा जनकार्य महामनाः ॥६॥ प्रत्येकमन्नभारं च निपानं स्वर्णमंस्कृतम् । गुप्तं निधाय तन्मध्ये विततन स तान् गृहान् ॥७॥ यथा यथा समोपात्रं प्रापास्ते नृपपूजिताः ।। तया तथा पिताकस्मात्तेपामजनि हर्पितः ॥८॥ तस्वायतो विहायवं सकलं वसनादिकम् । तच्छशंसुर्मदात्मानं नपं धर्मपरायणम् ॥१॥ घावद्वन्धि वसनं तत्पित्रा स्वयमहुतम् । याविर्वभूव ज्योतिस्तत्स्यशेनेवास्य चतुपोः ॥ १० ॥ प्रातालोकः स याकोमनामधेयो तिगोमनः । पुनीतमिवात्मानममन्यत महामतिः ॥११॥ सम्प्राज्य प्रकाश सौ विस्मयाविटमानसः । समाळूयात्रवोत्सर्वान्सुतान्वन्धूंश्च तत्क्षणाम् ॥ १२ ॥ ग्रहो कि विधिमायेयं क्षणान्नानार्थिनी । किं वा भाग्योदयो मेऽन्य पश्यामि यदिदं पुनः ॥१३॥ योसोभायमुतोत्पन्नाविरहान्धीकृतं पुरा । नेत्रदन्दमभूमि वा वसनं तस्व साम्प्रतम ॥१४॥ पने कोऽपि नर्मल्यमगागानव जातु चित् । ग्रंशसम्पर्णमात्रेण तन्मे मोव प्रकाशितम् ॥१६॥ इति तदचनं श्रुवा बान्धवास्तनधास्तवा । 110 PM ·116 [1३ 18 अधिगम्याथ सदाम्चे राज्यं राजपराक्रमः । विधिवत्पालयामास प्रजा धर्मेण धर्मवित् ॥११॥ नित्यं प्रमुदिता लोके यासंस्तस्मिन्तितोश्चरे । विना तदिरहाक्रान्ततनुं तां नृपकन्यकाम् ॥ ११६ ॥ यन्नेत्रसाम्यभात्येव याता वालमृगा वनम् । अहो तद्विप्रयोगान्धदृष्टिः सेवाभवत्तदा ॥ ११७ ॥ अवश्यभाविनोग्यस्य को न्यथा कर्तुमीश्वरः । बुबुधे न स तदुःखं तथा प्रोतोऽपि पार्थिवः ॥११८ ।। इति यवनशास्त्रपारडमण्डित्तश्रीवरविरचिते कथाकौतुके त्रयोदशं कौतुकम् ॥ ॥ १३ ॥ एकदा शासतस्तस्य धरणी तत्र सोदराः । मेस्रमार्थिनः प्राता भृशं दुर्भिक्षपीडिताः ॥ १॥ दृष्ट्वा तान्दूरतस्सर्वान्परिज्ञाय च भूपतिः । पप्रच्छ विनयानम्रः के भवन्तोऽतिदुर्वलाः ॥२॥ प्रत्यू चुस्तं महात्मानं वयं सर्वे सहोदराः । त्वका स्वविषयं प्राप्तास्त्वत्सकाशं नुधातुराः ॥३॥ इत्याकार्य महीपालः पुनः पप्रच्छ तत्र तान् । किनामधेयो जनको भवतां विषयोऽपि वा ॥४॥ कनानघोपं याकोभनामाख्यातः पितास्ति नः । योसोभाख्यसुतोत्पन्नदुःखार्तननयोऽपि सन् ॥५॥ 1178 भारत.

·117 १४] ग्रव वृत्तं पुरा वृत्तं श्रुत्वा सर्व महीपतिः । वस्त्रमेकं स्वकं दवा जनकार्य महामनाः ॥६॥ प्रत्येकमन्नभारं च निपानं स्वर्णमंस्कृतन् । गुप्तं निधाय तन्मध्ये विससर्ज स तान् गृहान् ॥७॥ यथा यथा समीपत्वं प्राप्तास्ते नृपपूजिताः । तथा तया पिताकस्मात्तेपामजनि दर्पितः ॥८॥ तस्यायतो विहावं सकलं वसनादिकम् । तच्छशंसुर्महात्मानं नृपं धर्मपरायणम् ॥१॥ यावद्बन्धि वसनं तत्पित्रा स्वयमहुतम् । प्राविभूव ज्योतिस्तत्स्पर्शनेवास्य चक्षुपोः ॥१०॥ प्राप्तालोकः स याकोभनामधेयोऽतिशोभनः । पुनजीतमिवात्मानममन्यत महामतिः ॥ ११ ॥ सम्प्राज्य प्रकाशेसी विस्मयाविष्टमानसः । समान्याब्रवीत्सर्वान्सुतान्वन्धूंश्च तत्क्षणाम् ॥१२॥ ग्रहो कि विधिमायेयं क्षणानानार्थदर्शिनी । किं वा भाग्योदयो मेऽन्य पश्यामि यदिदं पुनः ॥१३॥ योसोभाल्यसुतोत्पन्नविरहान्धीकृतं पुरा । नेत्रद्वन्दमभूत्किं वा वसनं तस्य साम्प्रतम् ॥१४॥ यने कृतेपि नर्मल्यमगायनव नातु चित् । ग्रंशयास्यर्णमात्रेण तन्मे पीव प्रकाणितम् ॥१५॥ इति तद्वचनं शुवा वान्धवास्तनयास्तथा । 110मापन्या, ·116 [1] ૧૪ अधिगम्याथ सदाम्ये राज्यं राजपराक्रमः । विधिवत्पालवामास प्रजा धर्मेण धर्मवित ॥ ११५॥ नित्यं प्रमुदिता लोक प्रासंस्तस्मिन्नितीश्वरे । विना तद्विरकाक्रान्ततनुं तां नृपकन्यकान् ॥१६॥ पन्नेत्रसाम्यभात्येव पाता बालमृगा वनम् । अहो तदिनयोगान्धष्टिः सेवाभवत्तदा ॥ ११७ ॥ ग्रवश्वभाविनोऽर्थत्व कोऽन्यथा कर्तुनीश्वरः । बुबुधे न स तदुःखं तथा प्रोतोऽपि पार्थिवः ॥ ११८ ।। इति घवनशास्त्रपारङ्गमपषिउतश्रीवविरचिते कथाकौतुके त्रयोदशं कौतुकम् ॥ एकदा शासतस्तस्य धरणी तत्र सोदराः । मेलमर्यार्थिनः :: प्राता भृशं दुर्भिक्षपीडिताः ॥१॥ दृष्ट्वा तान्दूरतस्सर्वान्यरित्राय च भूपतिः । पप्रच्छ विनयानमः के भवन्तोऽतिदुर्बलाः ॥२॥ प्रत्यूचुस्तं महात्मानं वयं सर्वे सहोदराः । त्यका स्वविषयं प्राप्तास्वत्सकाशं क्षुधातुराः ॥३॥ इत्याकएर्व महीपालः पुनः पप्रच्छ तत्र तान् । किनामधेयो जनको भवतां विषयोऽपि वा ॥४॥ कनानघोषं याकोभनामाख्यातः पितास्ति नः । योप्तोभायसुतोत्पन्नदुःखार्तननयोपि सन् ॥१॥ 117भायेव.

·१४] 117 1 यथ वृत्तं पुरा वृत्तं श्रुया सर्व महीपतिः । वस्त्रमेकं स्वकं दवा तनका महामनाः ॥६॥ प्रत्येकमनभारंच निपान स्वर्णसंस्कृतम् । गृ निधाय तन्मध्ये विसप्तर्त स तान् गृहान् ॥७॥ यया यथा समीपवं प्राप्तास्ते नृपतिताः । तवा तथा पिताकस्मात्तेपामानि हर्पितः ॥८॥ तस्याग्रतो विहायवं सकलं वतनादिकम् । तशंसुर्मदात्मानं नृपं धर्मपरायणम् ॥१॥ यावद्वन्धि वसनं तत्पित्रा स्वयमदुतम् । याविर्वभूव ज्योतित्तत्स्पर्शनेवास्य चतुपोः ॥१०॥ प्रातानीकः सयाकोभनामधेयोतिशोभनः । पुनर्मातमिवात्मानममन्यत महामतिः ॥ ११ ॥ सन्माज्य प्रकाशेती विस्मयाविष्टमानसः । समान्यात्रवीत्सर्वान्सुतान्बन्धूंश तत्क्षणम् ॥ १२ ॥ ग्रहो कि विधिमायेयं क्षणाबानादिर्शिनी । किं वा भाग्योदयो मेज्ना पश्यामि यदिदं पुनः ॥ १३ ।। योसोभाष्यसुतोल्पनाविरदान्धीकृतं पुरा । नेत्रद्वन्दमभूत्विं वा वसनं तस्य साम्प्रतम् ॥१४॥ पवे कृतेऽपि नर्गल्यगमानवव ज्ञातु चित् । ग्रंशकस्यामात्रेण तन्मेनीय प्रकाशितम् ॥१॥ इति तद्वचनं श्रुवा बान्धवास्तनयास्तथा । 11 पदत.

·118 [18 स्तुवन्तो विधिवैचित्र्यं बभूवुर्दष्टमानसाः ॥ १६ ॥ अथ याकोभनामाप्ती स्मयाविद्धः सहात्मनः । स्वयं मेस्राधिपं दृष्टुमाजगाम महामतिः ॥१७॥ स मेसरं समासाग्व समासीनं च भूपतिम् । दृष्ट्वा हष्टमनास्तस्थौ बहाललिपुटः क्षणम् ॥ १८ ॥ तत्तस्स भूपतिर्दृष्ट्वा जानकं स्वं चिरायुषम् । भद्राप्तवात्समुत्थाय प्रशानाम मुहुर्मुहुः ॥ ११ ॥ दण्डवत्पतितं भूमौ सुतं सुनिधिं पिता । समालियाशु पाणिभ्यां चुचुम्ब वदनं ततः ॥२०॥ एवं तदर्शनानन्दगताशेषपरिश्रमः । वृद्योज्मन्यत लोके स्वं सद्भाग्योदयसंयुतम् ॥२१॥ अथ पितृनिदेशस्थो भ्रातृभिः परिवारितः । पालयामास विधिवत्प्रज्ञा धर्मेण भूपतिः ॥२२ ।। ततस्सा राजतनया बोलेखानामविश्रुता । तरुणी तदियोगान्धदृष्टिदवमागता ॥२३॥ समुपेत्य सभाद्वारं दुःखगढ़दया गिरा। वाप्याम्पूर्णनयना व्याजहार मिताक्षरम् ॥४॥ ग्रदो भाग्यविहीनालमेका जगति साम्प्रतम् । इमामवस्था संग्राप्तां न मामवति यनृपः ॥२५॥ वयि धर्मपरे राशि प्रजानन्दको परम् । एकादं दुःखिता चेत्स्वामयणः कस्य साम्प्रतम ॥२६॥ तमाशो रक्ष भूपाल लोकद्वयहितावहम् । ।

·18] 119 दीनानायपरित्राणं धर्म एव महीक्षिताम् ॥२०॥ इति तद्वचनं श्रुधा सन्यास्सर्वे महीपतिम् । प्रोचुः प्राजलयो राजन्वणीघेनां सुमध्यमान् ॥२८॥ निणय मन्त्रिवाक्यं नहाना स्मितमुखो वदत् । धोयं वदान्धनयना वा चादं तरुणः सुदक् ॥३॥ सध्यं हि समयोः प्रोता न होनोत्तमयोः धाचित् । विपीतं तु यः कुर्यात्स वात्येवोपक्षास्यताम् ॥ ३० ॥ इत्यं वदति भूपाले तावत्सापि सुमध्यना । यातकार वियोगेन प्रामास्मीमां दशां तव ॥३१॥ प्रतोतिश्चन ते रातस्त्रीणां चञ्चलचेतसाम् । सत्यं तदपि मच्चित्तपरीतां कुरु साम्प्रतम् ॥३२॥ पदि सादिसहवेषु गच्छन्सु पुरतो मम । बोवति भववाहवल्गां प्रेमान्वितं मनः ॥३३॥ व्यं निशम्य भूपालस्सर्व चक्रे समाहितः । अयशोत्सापि तदानिवल्गामेव नृपात्मजा ॥४॥ पाहतां नृपो बाला ज्ञातमेतत्वायं वया। संतागा पदये राजस्यताविक्रमसन्ततिः ॥ ३१॥ माया प्रेमयुतं चित्तं वित्तं तव्ययीकतम् । मानधन्मानिनी राजा व्याजमार स्मिताननः ॥३६॥ वर वर वागोर सन्तुष्टं मम मानसम् । एमावदेव विवां रत मां शरणागतान ॥२॥ बालोद भवती वृता न चेदेवं वादने ।

·120 [૧છે अधुनैव गृहीतुं बां परमोत्कण्ठितं मनः ॥ ८ ॥ यत्येवं योवन याचे शम्भुं भूपाल तेज्यतः । स मे वास्वति तनमनाथगतिरीश्वरः ॥३॥ योमित्याकर्य तदाको सन्तुष्टा नपनन्दिनी । अस्तीपीत्पश्यतां तेषां सभ्यानां परमेश्वरम् ॥ 8० । नमः शिवाय शुदाय प्रपन्नाभयदायिने । अप्रमेयानुभावाय पराय परमात्मने ॥१२॥ ग्रोम् । नमोऽनाथागतित्राणकर्ने सहयहारिणे । चन्द्रार्धमौलये देवदेवायोरगहारिणे ॥४॥ दिगम्बराय नेत्रोत्थवह्निसूर्यन्टुवर्चसे । सम्पदा प्रभवे भक्ताभयशोकहराय च ॥४३॥ नमोड अनन्तस्वरूपाय धमीधर्मकसाक्षिणे । गतिमेवंविधां प्रातां प्रपन्नां पाहि मां प्रभो ॥ 88 ।। इत्यभिष्ट्रय भूपालपुत्री पशुपति विनम् । तज्ञानानन्दसंपूर्णचित्तवृत्तिरभूत्क्षणम् ॥४५॥ ततः प्रादुरभवापी गगनासिद्धिदायिनी । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ सुध्र वं प्रार्थयस्वेशितं वरम् ॥ ६ ॥ प्रसनो भगवाञ्शम्भुर्देवदेवो जगत्पतिः । पत्यार्थ्यतज्धुना पूर्ण स ददाति महेश्वरः ॥४॥ इति श्रुवा वचो दिव्यं सन्तुष्टा पार्वियात्मना । यौवनं प्रार्थयामास विषयासताधीः पुनः ॥४॥ दत्तं ते यौवनं सुध्रु शम्भुनानायवन्युना ।

·18 121 सोनामुना सार्य यथेटे सुषिता भव ॥8॥ किंतु शान्त महाकल्ये स्वमात्मानं महेश्वरः । उपाविशति लोकानां कर्तु कर्मविनिश्चयम् ॥ ५० ॥ तया सर्वाणि भूतानि तरुणानि समन्ततः । सम्भवन्ति बमेवैका वृद्धा तेषु सुमध्यमे ॥५१॥ सुखटाखमयं ज्ञावा पर्यन्त संशयं परम् । कर्तव्यमुचितं सुधु कर्तव्यमधुना स्वयम् ॥ १२ ॥ एवमेतद्ववेत्तावावनं मे प्रदीयताम् । न शक्यते पुनः सोई दुस्सहां विरहव्यवाम् ॥१३॥ एवं सा भूपतेः कन्या नराजीपि तत्क्षणम् । संजाता पूर्वतारुपयशालिनी प्रमदोत्तमा ॥१४॥ तदहुतं विधेः कर्म शीलधर्म च सुध्रुवः । प्रशंसन्तो महात्मानः सर्वे प्रमुदिता जनाः ॥१५॥ अय भूमिपतिलब्धप्रतीतिर्सटमानमः । प्रगृय पाणिना पाणिं तस्या बालमृगीदृशः ॥१६॥ सुत्सदाोपमं श्रीमत्कृतकोतुयामङ्गलम् । गीतवाविसंतुष्टं प्राविशद्वानमन्दिरम् ॥१७॥ संप्राप्य तां धारो नवयौवनाशालिनीम् । मेने यतार्थमात्मानं सदा भूमिपतिस्तदा ॥१८॥ सायि तं रमणं प्राप्य भूपालनन्दिनी । ग्रमन्यतेकमात्मानं लोके जन्मभृतां वरम् 82.गु.

·192 [18. ५ नित्यनूतनप्रेमाईकयौ दम्यती भृशम् । चक्रतुर्विविधाः क्रीडा नानोपवनभूमि ॥६० ॥ यथा विरजं दुःखं न कश्चिच्छक्तिमाभूत् । वक्तुं संयोगसम्भूतं सुखं लोके तथा तयोः ॥६॥ वियोग सनिकर्ष च द्वयं कर्तुं य ईश्वर । तस्मै नवनवाश्चर्यनिधये विधये नमः ॥६५॥ इति यवनशास्त्रपारङ्गमपण्डितश्रीवरविरचिते कथाकौतुके चतुर्दशं कौतुम् ॥ ॥१४॥ अभिधाय कयामेतां शारादिरसाङ्गिताम् । अधुना वक्ष्यते शान्तो लोकहितावहः ॥१॥ असारे जीवलीके स्मिन्कियन्मानस वालवत् । विहर्त सामिलापोऽसि सर्वमन्ते वधा विदम् ॥२॥ ययि मानसदंसं वं हित्वा वाहसि तहतिम् । कयं दुर्जनघूकोषात्किं वा बुद्धा समुवित्तः ॥३॥ किं वा सेवे नृपं याचे धनिनं वा निराश्रयः । इति चिन्ताकुलो मूह नयस्येव वृथा धयः ॥8॥ तस्मानुत्तिष्ठ शरण समपेहि महेश्वरम् । यदुपासनया सौख्यं किमन्येश्चित्रविधमैः ॥५॥ यत्सेवया विना लोके को वा सिद्धिमुपागतः मनु तत्स्मरणो जन्म सफलं साधुपु स्मृतम् ॥६॥ पनामस्मरणादेव क्षीयते कर्मवासना ।

·१५] 128 वित्तमेवंविधं दिवा कस्ते शरणदोऽपरः ॥७॥ दोनानाधिकशरणं वरेण्यं सिद्धिदायकम् । देवदेवं जगनाथं शरणं समुपदि तम् ॥८॥ निजशतिप्रभावेण सष्वेदं निखिलं जगत् । अनुप्रविष्टस्तत्रासौ कुर्वलीलां विभात्यनः ॥६॥ नमस्तस्मै भगवते पाय परमात्मने । अचिन्त्यगतये सर्गस्थितिप्रलयतवे ॥ १० ॥ योगिनो यं विचिन्वन्ती निर्मलेन समाधिना। सृद्वा भवभवां भीतिं न पश्यन्ति कदाचन ॥११॥ तन्मनो यन्मदेशानध्यानत्तीनं मनस्विनाम् । वचनं शिवनामकवचनं खलु वाग्मिनाम् ॥ १२ ॥ तम्चनुर्विमलं विश्वग्यत्पश्यत्यखिलेश्वरम् । तव श्रवणं शम्भुयशःश्रवपालोलुपम् ॥१३॥ वरं तन्मस्त शर्वप्रयामरचितादरम् । शरीरमपि देवेगसेवानुगतसौरुदम् ॥१४॥ बातास्तद्वन्तलीनान वस्यो भववारिधी। धन्यास्ते शिवनामकरसा नरवरा भुवि ॥११॥ न तीर्थानि तपो नेव क्रिया नेतुं पवित्रताम् । शुझेन मनमोहोतं गिवनाम यया वयुः ॥१॥ अशान्ताय प्रशान्ताय विगुपाय गुणात्मने । नमो भवाय शार पीकपकार मटाग च ॥१॥ मानुषं दुलनं प्राप्य सर्वाशापरकोदरम ।

·124 [१५ धन्या भवन्ति दुःखीपदरं शरणदं दरम् ॥१८॥ समले मानसेस्माकं वाणी चन्द्रकरोज्ज्वला। यद्विभ्राम्यति मन्ये तत्सौभाग्यं गिरिजापतेः ॥११॥ यदा शम्भो नवे व धृतो वाग्विभवो मया । इष्कशष्योपमं मन्ये शक्रासनपस्यिहम् ।।२०।। रोमाञ्चितं वपर्ने। वाष्यपूर्णे च गद्दा । वाणी शिव शिवेत्येवं भवभक्तितुषां नृणाम् ॥२१॥ भवद्रोग्रशर्वेशशिवेशानेति भक्तितः । गढ़दं गद भो रूपान्मा गा भूमण्डलं वृथा ॥२२॥ कालकिंकरहत्तस्थपाशन भयातुरम् । को मां मोचयितुं शक्तो विना वढूंकृति प्रभो ॥२३॥ अन्तरेण नृणां सम्यग्भवदलिनिषेवणम् । विडम्चनेव पदास्थललबिन्दुचलाः श्रियः ॥२४॥ शरणां त्वां समाश्रित्य महेशं करुणानिधिम् । अनीशश्चेदर दोपस्स मे प्राधर्मसम्भवः ॥२४॥ मूडमूहविपदारमन्धमन्धकनाशकृत् । भवाब्धिमग्नं राज्यन्धरुर तार प्रतारय ॥२६॥ पर्यटन्संविशन्कर्म कुर्वशिवपरायणः । यत्सुखं समवाप्नोतिन तनासनस्थितम् ॥२७॥ अनागसमनाथं च कथं क्षसि मां प्रभो । वां विना कोज्परो लोके गतिकोदरणनमः ॥२॥ पंदं नात्र करोपीश हदि पापरतस्य मे ।

·125 वद पूर्णकृपाम्भोधेः कतमा स्याइतिः पुनः ॥७॥ वत्परः को जगन्नाथ कर्णधारो भवाम्बुधी। नारयत्युडपं मूधी धारयन्यो खिलं जगत् ॥ ३०॥ कृतं कर्माशुभं प्राश्चेत्कथं शिवपरा मतिः । विमलं चेत्कथं नाथ शोकमोहादिकं विदम् ॥ ३१ ॥ मनुष्यनावमाश्रित्य वां च निस्तारकं प्रभुम् । सोई वसामि चेद्देव वद कस्य विडम्बना ॥ ३२॥ याचे चामेव वरदं वरमेकं महेश्वर । भूयान्मम भवदतिर्लोकद्वयहितावहा ॥३३॥ पिता बन्धुस्सुकृत्स्वामी शरणवस्सर्वदेहिनाम् । अनन्यशरणं नाय रक्ष मां परमेश्रर ॥४॥ इति यवनभाषापारगमपण्डितश्रीवरविरचिते कयाकौतुके पञ्चदशं कौतुकम् ॥ ॥१५॥ समा कथाकौतुकं सम्पूर्णमिति ॥ Nach tomgiftifa folgt im Ms. noch: शुभगानु गर्वमा पालिगिरता भवन नि । दोषा प्रयागु मानि गर्वत्र सुखो पतु लोक ।

·il 127 I Ich preise yenen von dem erhabenen Gotterfürsten selbst gepriesenen hohen Glanz des Sambhu, den luteren, ber dessen Anblich die obersten Yugios in threr Verzückang alle Herrscher macht der Welt voller Wonde im Herzen trockenem Grase gleich aclten und dessen Segnung stets erlangt svird, wenn man auch nur einen crozigen Augenblich daran gedenkt Nachdem ich mich vor Ganesa, dem Beseitiger der Finth der Hindernisse und vor jener Bharati, deren Gestalt in allen drei Welten erglanzt, verneigt habe, wird von mir die Erzahlung bier, die sich in dem Buche des Persers findet, in frischer Sprache bearbeitet In der selben Rejbenfolge nimlich, in der Vallă Jyama den Stoff seiner Geschichte geschildert hat, wird er jetzt von mir in ſloken bo schrieben Erwecke, Herr, die knospe Hoffaung darch den Frühling Gpade, Da wollest mir die darrus entstehende, erschote hust liche Frucht geben! Lass damit hente den Garten meines Geistes geschmückt sein, mit ihrem lauteren Wohlgeruche erfulle meinen Leh! Herrscher der Gotter, zeige mir, der ich in der Blind heit der Unwissenheit befangen bin, das Licht in der werthlosen, von hundert Kummernissen erfüllten Welt! Mein Herz gelie stets funz darin auf, dır, Sawbbu, eifrig zu dienen, diese meioc Zunge sei bestandig damit beschaftigt, die Fülle deiner Vorzüge zu nennen Beschenke mich mit der wunderbaren Gabe der Vobiredenheit des Briefes Geistersch irfe, ifodurch mir beilbringendes Gelingen mejoer Unternehmungen zn theil werden wird Meine Redeweise, die ans dem Schatzhause des Herzens Wortperlen auf der Waage deiver Anbetung ahvast, ser begleitet for goldenem Sinne Es gibt ja keinen Ilalt in der lclt ausser dem Torte, treones, gepriesen rop den Trefilichen, erglanzt in der Vereinigung mit der Ilingabe an Sambliu (10) Gegungen sind ja jene Dicbter fürsten, die den lieļligen Nchtar der Lehrbücher getrunken und in den drei Welten wollgefestigten, grossen Rubm hinterlassen haben keiner von diesen Dichtern ist übrig geblieben, der im Stande fire, die bente lebenden, seilyst an Dichtergeist sebr ·128 (I schwachen, in unterrichten Darum homin du licutc, iler (In der Welt lleil und Unleil hcmst und gewährc mir dic Gabc fler Dichtkunst, 80 ar dn die kraft dan last Jucloch de hechste Schulderung der Andacht, die uns crgleichliche, dic son jenem ) am Anfange im Gehele gegehen wird, clic wird von mir am Ende gegeben Uebcrall gilt ja diese Reihenfolge nachdem dıc alten Dichter cinc von dem Affecte der Lichc getragene Ge schichte erzehlt biben, wird er Schlusse der Verl I irtc gefeiert Dr ist jenes Strujan el der Paigumblarn 8, Vahimadn mit Amen, an den sich der hbcdna (Dschiml) mit ciner Anrede 11 endete, und ant semen Befehl bat dunn der mieltige (hhailire), selbst rcucu Sinnes, dic Brilchc eur Frömmigkeit gesclılıgen Wegen meiner Unhcnntmss des uthieu Sachverlnlles und wegen der Verschuedenheit kler Anschauungen vermag ich seine Grösse, Wowohl ich alrig darın dachte, doch nicht zu verl andlen denn hier ist mein Geist voller Unsicherheit Darum humte mir cinc geringe Unsicherheit zum Vorwurf gemacht werden Dagegen fcicre ich jetzt die Grusse des mit jenom Namen (Mahamnda) genannten riirsten Heil dem Schab Malamada, der stolz darauf ist, seine Vor rechte auf gesetzlichem Wege erlangt zu haben dem crlzuchten IIcrrscher von hasmil mit den Augen wie aufgeblühte Lotusec (20) Das von dem Schöpfer erschaffene All luer, Festes und Be wegliches, dis mannigfach Gestaltete, Welt Genannte, wie ein Menschenleib Wunderbare, ist jetzt durch jenen I ürsten Malamuda, dre krone aller Erdherischer, wahrhaft geschmlicht, so wie der Leib durch das Auge Welcher Fürst unter den Dichtern wire denn fahig, die Majestat dieses Minnerfürsten zu nennen, dessen leuchtender Ruhm die Erde bier erfüllt, mit Gewalt das Dach des Himmels durchbrochen und den gottlichen Aether erklommen hat, der dadurch überall durcblochest worden ist, wodnrch dic irrige Meinung entstand es seien Sterne Während er die Erde bcherrscht, nehmen die Unterthanen zumeist ilire Zuflucht bei dem Rechte begegnen durch treffliche Thaten ihrer Schidigung und sind den Göttein ahnlich (25) Selbst der Herr des Tages ver liert seinen Glanz wenn er nach dem Süden kommt jenes Rulim aber schwand nicht, sondern wuchs noch, puchdem ei diesen be 1) Von den Dichter des Originales ·11 129 81egt hatte Im Kampie mit den Schirren der Feinde erscheint er we Bhima und Arjiin, er, der in seiner Freigeligheit durch che lenge der Beltrftigen? Ingend stets über hun steht Fbenso wird er von den Frauen in der Liche für handarpa se inalten, von den Vmistern bei der Berathung immerfort für ror zitglicher als der Lchirer kify1) Dic Sonne selbst gab ihm ang Liebe die Hälfte shres Glandes und ist pnn, die Vollench tendc, durch ihn Tag und Aacht verdlunkelt Durch ilin, den Tngendefrigen, der die Identitat der früheren Dinge crhunt hat, sind, um der Liebe za Indra willen, die huhc ror der Tödtung howalırt worden Dieser in allen me slichen Tugenden Indra aberlegene Oberherr, der seinen 7orn ziigelt, tird mit Namen Srinti, gleich¢um Satımanya, genannt Er, der die Feinde im hampfe besiegte und die Fehden heen ligte, der lichter sciner Stadt, der den Zorn fesselte, der wird durch die Ver wilstung der Länder zum Puramdıra Der den Wald Feindes &cliqır, den wcitatiegebreiteten, erbrannt und durch die Re rillrung mit dessen Bauch sehat zn sturhen Wachsthim gelingt, wilrend die Bodentung des Wortes Ilimmel verloren gelit ind clic Sonne, selbst wenn sic 111 fciner Vitte steht, jetzt nur noch Wiccin tunhe erscheint -- welchior Dichierfürst wire soll im Stundc, dns I'cucr sciner Glatzn besingen? Gleichsam cinc Bienenhcttc filr slen IIandlotos, an den Vigellotaseen ron gell- Jirher Farbe, e cm siri mender Goss Brunstsaft, der ans den Schlafen eines Primeligen Fleplanten Lommt, cine Rauc son junger Blyan octandra, ferreisen in dlem Teichc hraſt, ähnlich der Rauclu olhe von dem Fener brennenler Glutnineht so glinzt in seiner Innil die Schwerthlinge, in fiestalt gleich dem Ilzarschopfc der kracn der Feinde, in Irucht llinlich einer fliegenden watser reichen Volc Is dic Regierung dieses 3 rdherrecher nof Frien wahtc, 1 dlom Jahre der Sonne Arami, lrs man zihlt nach Yani, 7161, 1clt Vond (= 1127), il es ein Gemeinjilir war and acht Von le voli cronlen waren, in Vonat Vidhuin, im Vollmonde tase, al die Sonne in alas 7eichen des Ildiers getreten wir hint Valit Js in cinat de wanderime, in dem Monle der (ther xtainmenile Bach Facnelen, welclics cnter dem Samen Uçana.

·130 [I „Yosõbha und Jõlēhbik berühmt ist. Hier habe ich, der Pandit Srivara, zur Ergotzung des Fürsten in der Sprache der Guttersielt jetzt folgenden herzei freuenden Anfang gedichtet, nachdem ich meinem Lebrer Namens Pandit Jūnaka Chrerlietung dargebracht habc. (40) Ein Wonnebringer für die Gelehrten, wie es die Lotusse trefflicher Lchrbticher für den Mänasa See Geist sind; ein Lichtspender für die von der dichten I'mnsteiniss Schern und Niclitwissen verhüllten Kupfe, seinem Worte getren, semen Zom besiegend, der Fabrer des Kreises dei Brahmanen, dem Heiligen zugethan, von trefilichem Wandel, stets von dem Herrscher ferelirt; gesctzt, voll unzähliger Tugenden, ein Ergrlnder des Sinnes aller heiligen und profanen Ueberlicferung, Gefallen findend an der abendlichen Waschung, geehrt von den Schaaren der Schuler Caköra's; in der Versammlung wie der Lehre (der Gotter) er scheinend, mit einer Menge For Vordligen begabt - so lebte mein Lehrer mit Namen Jyotsnākara, stets eine Fundgrulic film den Nektar der Rede, auf Eiden, dem Bhava ergeben, vermögend und mit Ruhm geziert. (45) Heil moge stets der Trefflichen widerfahren, deren Herz in lauterer Fieude englüht und deren Sinnc immer darauf gerichtet sind, anderen Unterstützung zu gewahren; dic von selbst bravo rafen, wenn sie den Meistei finden, der die hochsten Tugen den zeigt und die den Schwachen bilfsbcflussen niigends crlaclicn. Deshalb haben die Dichter heinc Furcht vor den Guten; was aber hann das Klaffen der Kunde Bosesichte bewirken? In dieser Erkenntniss will ich, der Gelehrto namens Śrītara, wabr lich dieses an Affchten reiche Buch vollenden, welches die Bo zeichnung Kathakautulam trigt. Es gibt in der Welt nichts Hlöheres mehr ausser der Liebe: dern daraus cntstelt widerum die heilbrisende Entsagung. (30) Vermöge der Liebe schuf scibst der hochheilige $ua dics allos, durch die Kraft des innigen Contactes. In jener blossen All Einheit, die der Zweibcit entbehrte, der antadlıgen, die den Namcn Welt pochi picht trg, Icbtc allein der libchistc Jerr. Als der Fürst der Götter das aus manngfachen Formen bestehende, Gottliche, von aller Schönlicit begleitete, mit ongezählten Wandern gefüllte, untadlige, unsergängliche Selbst in der Spiegelsclicile -seiner Wolinetatte selbst erblichte, in diesem Augenblichc cmpfanel er lobe Wonne; unil während Sira der Galaphe ham, dics ·1) 131 jemandem zu zeigen, trat dieser sein unfsteigender bethorender Wunsch in die Erscheinung (55) Nicht leicht ist ein Schöner im Stande, seine Schönheit 70 Ferbergen Fenn das Fenster ge schlossen sein sollte, wird er sie doch 10 der Thüre zeigen Siehe diesen in der Erde verborgenen Hibiscus wie er im Frühlinge sein Hlaupt durch die Kraft der Schonheit erhebt! Von der Kraft des Wunsches nach einem Contacte und von Liebe im Herzen crflilt schuf der Gott, der bucbste Gott, die Welt, sodass SIC davon erfüllt ist Nachdem aber der Allmachtige die mannisfach gestaltete Schöpfung geschaffen hatte, die von ihm selbst ein Erbtheil besitzt, erstrahlte er selbst, indem er in ihr aus Liebe bestehendes Scherzspiel einsetzte Verl nun dorch ihn das All, Bewegliches und Unbewegliches, aus dem Wunsche heraus und aus Liebe erschaffen ist, darum bleibt nirgends etwas obne Liebe (60) Nachdem er dann aus Licbe eine Dreizahl von Göttionen durch seine Zaubermacht und ebenso aus seinem eig nen Leihe drei Manner als Grundanfange flir die Welt geschaffen hatte, minnte er viele Jahre mit diesen nach Lust zusammen, worruf diese wiederum mit seiner Erlaubniss die Schöpfung schufen Darum erglanzt die ganze beseelte und unbeseelte Welt in der Folle der Liebe, und was ihrer ermangelt, zahlt nicht mt wenn man so sieht, dass der filillose Taglotas vou Liebe zu dem Heissstrahler und der Nachtlotus von Liebe zn dem Nehtarstrahler erfüllt sind, Warum sollten dann die Menschen davon nicht getroffen werden Dic hobe Wonne der Liebe vermag ja hein Mensch zu nennen, der mit einer einzigen Zunge begabt ist und auch nicht, wenn er deren tansend hat. (65) Denn das gerade ist das JTerrliche daran, 1995 sie die Genlisse erkennen lasst, alles andere nennen daher die Versen reizlos Tena ein Herz die Qual der Liebe picut kennt, dann ist das kein Herz, ein Leib, der von ihrer Pein ver lassen ist, ist kein Leib, sondern nur ein Lehmklumpen Wende das Gesicht ab von der Welt und richte das Antlitz frendig anf Jenc lõher als dic fleischliche Vereinigung gilt die Liebe, dic den Liebenden Wonne bringt Niemals sei der Gedanke an sie im Jerzen aller scliwach, piemal wuch entbehre der Sinn der erst indigen ihrer Linem Rade gleich dreht sich kraft derselben das Ilimmelsvelt, ron ihrem Getüse ist diese Welt crfullt (70) "Yer nor Shine geworden ist, ist befreit von den Fesseln der Eusteny, Wer ibre furcht im llerzen frist, erlogt bestandiges Glack Der ·132 [1 n Mann, wcleler finnken von dem Genusse des Teines der Liebe so den Blick von der Welt abivendet, erachtet alles dies dem Gruse gleich Wenn die Leute nicht liebend aus dem Becher der Liebe tren, soll niemand irgendro ihren Becher nehmen Hundertfach und trusendfach gesegnet und schon und hochalterig sind am Ende die, welche in dem Meere les Lebens versunhcu sind, aber wahrlich, ilir Name bestellt durchaus meht fort in der Telt, wahrend die Kunde von den Lichenden en is lebt und lner wie dort Wonne bereitet (75) Es wird erzahlt dass einst ein Schuler immer wieder seinen Lehrer hat, der Ehrwirdige muge alım die Weihe geben, und dieser, also von ihm gebeten, int vortete ,11 enn dein Herz erst einmal von Liebe erfüllt sein wird, dann will ich dir die Weihe geben!“ — So lange cin Mm das Alphabet nicht lesen kann, so lange bleibt er em Thor, wenn er auch den Inbalt der Veden und der Lehrbücher hennt Liss die Furcht der Welt und übe Tag und Nacht den Hung nach Liebe, ein Mann, der sie erkannt but, erlangt zweifel los die Erlosung Dem Himmel sei Dank, dass ich, durch Schick salsfugnng frei von der Furcht, die ang der Welt entsteht, alle inderen Unternehmungen gelassen und diesen Weg betreten habe (80) Wenn auch mein Haar der Tarbe auch der Milch gleich gcworden ist, so grunt doch taglich in meinem Herzen noch die Liebe Emst, als ich allein nach Gefallen langeim meines Weges ging, erscholl eine Stimme vom Ilummel, die mich wiederholt inredete Verfertige jetzt schnell ein affectereiches Buch, ber dessen Anhoren selbst die Schuar der leiligen fon der Liebe verblendet ward! In der Werthlosen Welt hat nichts Bestand, daler bleibt du nuf Frden nur die hunde cleines Bucles lunderte von Weltzeitaltern leben" - Nachdem ich elas gottliclic Wort vernommen und es immer wieder crwogen nabe, habe ich jetzt die wunderbare, reizenıle Erz ublung geschrieben, nichdem ich es für gut erkannt habc Ilier lodert das Feuer der Liche, voll Bengender Glut, es fallen die Sterne rom Ilimmel, als Tropfen der rhr inen aus den Augcu der Götter Man sieht widerom, dass das ganze All nntertlıın ist der Bhimit sem sie im Vundo rolint, wie soll der Schweigen lic obochten, wenn er tjur Vorstand besitzt? Das Vort minlich gilt als Mnuss uller Duge, und wenn ce lieblich ist, get cs keiden anderen Gegenstand des Gourmes ng mu mer alle ·I II] 133 sicht, Altes oller Neues, das, Fyse, ist aus slem Worte hervor segungen, duran ist nicht zu zweifcin Gehe «len West 11e cs bisher war nichdem ich also das Wesen des Wortes ver nommen hatte, habe ich alles nach der Weisung des Götter fursten uufincrksam getu (90) Tedl, Trudition and Purinis, Philosophic und Grammatik sind aus Worten zusınınengesetzt, deshalb besteht die Welt aus dem Worte Zweifach wird von der Weisen (13 Wort geschieden, je nachdem es walır oder unvnlir ist hicnieden schwer zu finden ist das walır haftige Wort, uberall ist das andere zu finden Ausser Jenem giebt es henc luchiste Tugeud, die lich und schön w irc, le of indig 19t die Wnlırlicit zu sagen, wenn man jegliche Vollendung erschnt Zweierlei bildet seinen Schmuck Wahrhuftigheit und hitrze, wie bei emein erst iniligen Minne beneden Geduld und Ghrikter Dies mein Buch liter non, sclclics matt jenen lerden Dingen verschien nnd voller Affecte ist, müge der Lichlung der Liebenden som uu den Trefflichen Treude bereiten! (95) II Is war im Westen ein Erdherrscher namens låmosa, cr baben wc Whrim dessen Gebot von vielen Jusclen unter den Herrcleru gerclitct ward Unter reinos Armee hmft war die miecrumtirtete Frile stets (roh und im hüclıfen M115e verschen imt allen möglichen Glüchsgliteru Zur Zeit der Ihrfurchtsbe 701guns erstrahlte ecin Leib hoch ber den medlerfallenden Königen durch den Glint ilirer Dirdleme sie aus Ficksteinen gefertigt Sichts Glüchbringendes honnte dieser Tugendsinncndc 111sser der Tugend, der vor dem Schuchsale mclit bangte, no nel wemaer por semen remden! Bei dem Mören bcines Damen flug len Frauen der Feinde dic Leibesfrucht ah, walread cr dic Friic bcherrichten in der Welt heinc Farchit vor Sorgc and hanhlet (5) Er hatte eine gir lerzerfreucndc Tochter nimene Jil bli Welcber Dichter enjte oblm Stunde scin. denen clõnhcit ru besingen? licno thre Reize nach kriften geschilfert werlen uden wirl <ulurth diese meric /ungc des niliten tuen cret recht werth Diese hinimatochter Inatic couhle Ilanille, (173elleningen en schlanken Woche ein Gt fickt wit der Tolaron l, eine Stimme, kellich wie die der.ch tigali, Ilunl ali min uul din oms, des klepuinirn, geico of war ·II] 137 aber leider nicht zuren geliebten Gebieter, den sie im Herzen trug, nachdem sie ihn im Traume gesehen hintte Mit ihren Gc spielingen betrnt sic darauf den Lustbain, gleichsam in sorgen dem Nachdenken über jenen Gottgleichen, der in ihr Herz versepkt war Jener 11110 erglanzte allüberall yon küblen Wassern voll überbangender Linnen und Blatter, gleichsım wie von Per len Er war erfüllt von verschiedenen Bäumen, stets mit Blumen geschmückt, soll der Vorzilge aller Jahreszeiten, crschallend you Vogel und Brenenschuron (60) Hier liessen dic Rerher ihren zarten Ruf vernehmen, dort sangen die Nachtigallen, dort crschallto das gur herzberückende Suminen der Bienen Aus den um dſorgen aufblühenden Lotusblumen flogen eiligst die Bienen heraus und sctzten dic Mudchen in Furcht wic Pfeile des Liebesgottes Sie spielten unter Lachen in mannigfacher Weise untereinander, sim mclten Blumen und himen danıt immer zu ilir Sic aber, die Tochter des Firsten der hinge, die mit ihnen munter sich unter Inclt, war duruf bcılacht, mit dem im Traum erblichten Gebieter Zwcsprache limiten zu können Mit dem leiblichen Ange bc trachtete sie die krinze, welche jene vonden, in Walırlicit aber den Schönen, der im Lotus zkres Herzens wohnte (65) 1er Echens war ihr Ilerz fröhlich auf das Spiel mit ihnen hedacht es war ji tar lichst beglucht, 80 linge es in Nuclidenken aber alım ver-unden var Auf ihn den Sinn nichtend dachte nun das schlanko dchen Ins ftir ein wunderbares Stec Schopfang labe ich ge chien Von wem ist mein Iſcrz geraubt worden? Wo werde ich seinen gelichten Gesichtslotus wieder zu schen lc kommen, an dem meine beiden Augen zu Bienen geworden sind Warum musste ich im Iratmç den Geliebten schen, dessen Woli nang unbehannt ist? Wie soll ich ilin fichen, da er keinen la men mcht genunt Int 14 – So son Sorgen gequält doclite dort das Vidchen aber den Geliebten nich, (starr dusitzend) wie ge innit 11 ging sier T18 zur Hüste (70) Best'indig glachbrin gend dlen Glachlichen mit Lachen, Spiel and Thnlichen Dingen, un 1 den Unglüchlichen durch den Schlaf ergcauen des hunınıcrs spiendens, craluen dartof, von den Strahlen des Monica crbelle, die Jacht, welche der (razellenlummingen dorpelten hoomer bereitete In dieser \acht cliol 270 betrolite Vailchen, dic Tochter de hings regen der Trennung wedleram lucht liches Haince }}alırlich, ron des Senſzern, die sie, son ilm ·139 (II III ferne, anssticss, ward der Himmel allenthalben durchbrochen und gilt als von den Sternen durchlöclicrt Sie liandhrbte liren Leib wic cinc Luatc, die mut Ader Suten bczogen war und sang dar auf ein trauriges Licd, welches die Skala der Ohnmacht durch lief (70) „Wenn du ein Erdherrscher bist, dann nenne mir aus Mitleid (cincn Namen, wenn du der Herr der Sterne bist, wie solltest du dann auf die Erde hommen können? Mit Gewalt last du mein llcrz geraubt, ohne dich (lange) gczeigt zu haben, denke daran, dass du mich mit hummer crfallt linst Wie solltest dla diesen nicht beseitigen Ich kenne deinen Namen nicht wonach soll ich in meiner Trennungspein fragen? Vie soll ich deine Wohnstatte auf Erden schen, die schwer zu finden ist, da ich sie nicht henno? Mogo niemand in dieser Welt solclie Sorge im IICI tragen wie ich' Mein Sınn ist nicht gesand, und ich sche meinen schönen Geliebten nicht Auch heute noch Herr, ist mein Geist in Nachdenken über dich versunken, nicht am Schlafo finde ich Gefallen, noch am Essen (80) Was liest du Nektarwolhengleicher für Schaden, wenn du das Wasser Mitleid regnen lasst, om den Waldfenerbrın Sorge zu Ivechen? Es ist nicht Brauch der Verstandigen, emen Tiefbetrübten in (neue) Betrübniss zu vergetzen wie kann man einen vom Feucr Ver brannten in das Feuer legen?! Allein im Garten des Glückes, bin ich, frei von den Dornen des Unglücks zu einer mit Wonne bluthen in Menge behangenen Liebesliane geworden Dein Traum bild habe ich nicht durchschaat nachdem ich es irgendwie er grtindet hatte, durch dessen einmaliges Zeigen du mir mein Herz geraubt last Mein bluthenzarter Leib hier ist abgemagert und findet nun keinen Schlaf auf dem Sorgendomenlager (85) So klagte die Königstochter die ganze Nacht, aber die Ticmung betrübt und voll hundert Sorgen Als aber diese Nacht ver gangen und es Morgen geworden war, wischte die Schönausigo ihr holdes Antlitz mit dem Gevude ab, wiewohl dieses von dem Wasser der Thranen feucht geworden wir, damit kein Anderer merken sollte, was sie gethan hatte dunn that das Madchen mit den Gespielinnen ausgelassen heiter * III Wenn yon dem Bogen Leidenschaft der Pfeil Verlangen abgeschlossen ist, dann ist selbst ein ganz willensstarker Mann, ·140 [III u oder weil die Schone ihr Bild im Spiegel erblickt hat, ist die Konigstochtei im Nachdenken darüber abgemagert Eine An dere wieder sprach da ein entsprechendes Wort „Das ist der Grund ich weiss es, Freundinnen, hört einmal! Ein Zauberer hit die Jungfrau muger werden lassen, indem er ihre Igur auf cin Amulet zeichnete, oder durch Beschwörungen, die sie aus dem Wege rahmen sollen und ahnliche “ (20) Darruf sprach do eine Andere unter ihnen leich an Verstandesschirfe „Ich henne die Ursache, Freundinnen, gewiss das wird es sein' Sic but im Traume irgend etwas gesehen und lialt es nun für Wahrheit, und unter dieser Sorgenbirde ist ihr Leib crschlafft" So ka men sie, alizumal im Herzen voller Besoigniss und Strunen, der Sache nicht recht eigentlich auf deu Grund Als nun diese Freundinnen den wahren Sachverhalt nicht crhant batten, kam die Amne der Guzellenaugigen herbei um den Fall zu entscheiden Sie war in allen Dingen bewandert, kundig der Lust des Tanzes, eine gescluckte Beta tigerin der Drei welt, gleichsam cuo zweite Mohin (25) S10 brachte Manner und Frauen, die (von einander) fern waren, indig zusaminen, 810 wir im Stande, den mit Liebe zu erfallen, der im Herzen keino legte Im Kindesalter schon nuf Liebesgeschichten ersessen, war sie im Stande, jedes Herz zu rauben und less sich das thrigo von jedem rauben - Sie also kam einst in der Nacht, verneiglo sich vor Jõlehhi und erzahlte, was sie ihr früher für Dienste ge thun bitte „Ich balte dich für einen Blumenstrauss im Garten der Anmutlı, alle Lotusiugisen sind durch dich von den Dornen der Sorge getroffen Immer sei dein Herz voller I'rende, in Schöne, sci atets frei von Kümmerniss und zeige ciu lachelndes Antlitz (30) Durch deinen Glücksstern, du Schonbrauigc, hast du die liuchste Stellung erreicht jetzt magst du ein Wort von inir Schutzlosen hören Als do Schöne gluichlich gehoren wur dcst war ich allein im Schlafgemiebe und wischte alle l'euchtig keittis ulci dler Entbindang auf Mit Wasserglissen, die mit wollricchenden Snchen parfümirt szren, bereitete ich dann d15 Brd, vorruf dir der Aine Ultimiguudhi gegchen rar Daun reichtc iclı elit, da Schönbringe, die Brust, durch dieren Genuss du yon Tage zu lage zanahmst, den Augen Bonnc bereitend, iler Vondachel ahnlich, imt allen Valen verschen You never ·III 141 ordenthcher Schonheit upil yon sebr yutem, untadeligem Kör per (35) So oft du Schonbruge in der Nacht oder an Tage, je nach Belieben auf einen Augenblich die Augen im Schlafe schlossest, wuchte ich und dachte besorgt in Herzen Wann wird dicsc tugendgeschmüchte Schune wieder aufstehen? Als du, mit heneglichen Augenwinkeln Versehene, den Wunsch begtest zu gelien, wobei du mit deinen sehr zarten Knocheln bald hinficlst, bald wieder aufstundest, da empfand ich grosse I'reudie indem ich mein Gllich aufgehen sıb und neigte mein Haupt ehrerbietig vor deinem Iusslotus Was du Schonbrauige auch immer an auf Erden schwer zu erlangenden Sachen wünschtest, das babe ich, um dein Herz zu befiredigen, beschafft und dir gegeben (40) So habe ich dir damals gedient, du Schlanke, und auch jetzt noch ist mein Herz walırlich treu geborsam Ich weiss, Lotus augige, dein Herz 19t von Sorgen erfüllt warum verbirgst du sie vor mir, du Schone? Sage jetzt die Wabrhert wer bat dir 80 arg Boses gethan? Ach, #28 bist du, die du die Sorge nicht kuntest, in dem Meere des Kummers untergegangen? Sago, Holde, was bist du wie irrsinnig gevorden? Oder wic kommt der Kummer in dein Herz Schonaugige? Warura bekommt dein Gesichtslotus von Tage zu Tage bleicberc l'arbe, du Schope? Wes entringen sich dir zahlreich deine Seufzer, an Glut ahnlich dem Feuer eines Waldbrandes? (45) Warum bist da Sonnen schone bei dem Eintritt der Sorgennacht untergegangen? Warum bist du in der Jugendmorgenrothe wie eine Mondsichel ge schwunden? Doch ich weiss es ja irgend ein wie der Mond Schöner but du deine Seele geraubt, bage mir die Wahrheit, ich will ihn ausfindig machen! Wenn du Schönbringe einen Mann geselien hast, der im Himmel ohnt, der bei seiner Erschaffung slie Gestalt von den Gottern cibielt und an dessen Erlangung man nicht denken soll, so will ich jetzt wuf dein Geheiss cincn Zauberspruch anwenden, der sogleich Erfolg haben soll, ilin her bcholen und dir sofort zeigen, kraft meines l'issens Oder wenn du Schune cinen erblickt bast aus dem Geschlechte der Gandborren oder einen Wallbewolner, der auf Frden no Schun heit unerreicht ist, (50) fill ich auf deinen blossen Wink bm iln milclos fesseln und vor dich hinstellen die do Augen hast Wie afgeblabte Lotusblumen Was für ein Vunder ist es wohl, ·142 (III durch Klughcit cinen Mann aus dieser Welt willfahrig zu machen! Auf deinen Befehl mache ich selbst das Schicksal botmassig! So weit reicht meine ausserordentliche Macht, Schon lagige, lass die Soige and gieb mu deinen Befehl, ich vollziehc deinen Aufti 74 Als die Königstochter das Wort der Ammo vernommen hatto, welches gleichsam Nektar fiir ihre Ohren war, hurte sie sogleich auf zu seufzen und sprach „Ich weiss nichts weiter zu sagen als die Wahrheit, die den Antlitzmond mit einer Thranensternen schner ungeben urt (55) Aclı, Mutter, ich darf es mcht sagen' Das Haus meines Herzens ist mit dem Riegel Schimgefahl ver schlossen, den zu öffnen nur der schwer zu findende Schllissel Klugheit geeignet ist Dock höre, ich will es crzahlen, wenn du Neugier im Herzen last. Es ist dic Wahrheit zu niemandem sonst habe ich Zatraten ausser dir Nicht in hundci ton yon Jauren sogar konnte ich die Schonbeit des ausserordentlich lieb reizenden unbekannten Irdischen schuldern, den ich hcute im Tramo gesehen habe Wenn es Manmatka ist, dann ist sicher lich dieser hama ohne Wunsch denn wahrlich nicht durch meinen blossen Willen entsteht die Inebe (zu mir) bei mannlichen Wesen Wie sollte der himsa sich mit ibm rergleichen können, der tief unter thm steht und gleichsam farblos crscheint! Und doch woliat dicser Nicht lansı im Munisa memes Herzens! (60) Der stisse Geschmack des Mundes muss wohl recht beissend werilen, wenn er seinen Namen nicht zusspricht, nber der bittere Geschminck dürfte honigsung werden wenn er dessen Nennung vornimmt Was soll ich thun? Schwer ruht jetzt die Sorge in meinem Jerzen, Mutter Gieb einen guten Rath und schfiltze mich Ulf losc wic früher mit deiner Klugheit" - Als dio Amme diese Rede der Königstochter vernommen hatte, wird sic besttirzt und stand start da wie auf cinem Bilde, indem sic iminer wieder daran dachte Erst lirst du gesigt, alle deine Inftrige will Als sie npo darauf hire Wondergeschichte chort latte, gab sic ihr viele gute Ratschlige Ilore qufmerk sam yu, Schönbringe, und 1255 deinen Leit nicht huelen Wie soll ich jemand ausfindig inrclien, der seinen Namen nicht genannt lint?" (63) So sprach sie dann sciter zun'ichst zu ilir „Ls erscheint als «l19 \\crh srgend cines Zlierers, welches durch Blenilwerh stets so wundersam wirht Machilei der ?111 ها ren رزويي و بلير ·III) 143 berer dic russerordentliche, durch Blendwerk an einem Munne dargestellte Schonlicit dir gezeigt hat, verschwindet er wieder, wobei er dein Herz gleichsım mit Gewalt raubte Als die kingstochter das gehurt hatte, sprach sie bedachtig „hein Zan berer hann je solche Schönlıeit zur Schau stellen Nach diesen ihren Worten entgegnete die Amme freundlich folgeodes Wort „Ich denke, Schune, es ist ein Traum: Ein solcher Traum in Gestalt cines Trugbildes ist vielfach bekannt im Geiste vorgestellt, in den Augen entstanden, von dem Ohre geschaffen, an bestimmten Orten erschienen, (70) alle aber sind citel, Schun bramce, selbst cier, der künftighin irgendwo in Erfüllung gehen mas Darun sorge dich nicht im Herzen über einen solchen, der Lügen vorbringt Ihr antwortete darauf die Jungfrau, dhe Tochter der Weltherrschers Wenn der Traum eitel ist, weshalb halten denn die Verständigen so viel davon? Dic Weisen sagen zweierlei sei verbunden mit dem Entsprechenden Wahrheit ser verknüpft mit Wahrheit, das Gegentheil mit dem Gegentheile Ihr antwortete darauf dic treffliche Alte, das Herz von Sorgen voll „Du allein bist reich an Klugheit; darum lass dies Uebermaass von kummers Mutter, so sage mir doch cimal, wie sollte ich mein cigcoes Ich unglücklich michen, wenn das in meiner Kud lage? (75) Sicherlich ist ja jetzt dic That der Klugheit, die in meiner Hand las, daraus entschlüpft, mein Geist, von der Sorge um jenen bestandig erfüllt, gehorcht mir nun nicht mehr In dem Hause meines Herzens ist jetzt ein buntes Gemälde, wie eine Linie in den Felsen, so gewaltig fest eingepragt, Mutter, dass dein Wort die Sorge meines Hei zens nicht zu erschüttern vermag, so wenig wie Windesschnelle oder Wasser eine in den Telsen eingegrabene Linie" - Als dic Amme merkte, dass ihr Herz infolge der Liebe sorgenkrank sei, da schwieg sie, hochlichst erstaunt, da sie keinen Rath mehr zu geben wusste Sie begab sich aber ungehemmten Laufes zu dem im Hurem befindlichen Kunige verneigte sich vor ihm and erzablte ibm bedachtig die Geschichte mit seiner Tochter (80) Als der Erdherrscher diese Begebenheit vernommen hatte war er voller Erstaunen und gedachte, wie gewaltig die unabanderliche Nothwendigkeit in der Welt sei - Heldisch ist dis Terz derjenigen Menschen, die der Leiden ·141 schaft der Liebe wehien denu sie allein hunn die Sorge binnen die zus dem Discin eliclist Vitten in die Natur tretend, er strahlt sie auch allen Seiten fencibiandgleich und ycı brennt Nassigung und Besinnung wie einen Holzstoss Niemals em pfindet ein Verliebter lucht vor tibler Nachrede, dem Grise gleich gilt ibm stets der gewaltige Beg des Ladels Je melir ein Verliebter stets strenge getrdelt wird, desto fester hangt sein Herz nur daran, immerdu (85) So schwand much sie nun ein Jabi lang Tag und Naclit dahin wie die Mondsichel, dann aber nabm ılı Glucksmond wieder zu Erstmals erstrahlte die Jungfrau inmitten ihrer Thrancnflutlı, die rotlı erglinzte von der Dimmerung Leidenschuft, wie die Mondaichel Da nedete sie folgendermussen allem mit dem Schicksale „Ach, wulum hast du meine Gluchssonne ci bleichen lassen? Warum hast du meinen Leib gekrümmt wic einen Bogen? Warum hrst du mein Herz zum Ziclc for den Pfeil des T dels genommen? Du hast mein Lierz jenem Lr bırmuungslosen nusgeliefert, von dem ich nichts erfılırcn habe als den höchsten hummer (30) Du hast in mein Herz das herrlichio Licht der Liebe zu ihm gesteckt doch warum zeigt sich der Sscuordentlich Scline mur i Triume? Waruun yerktirzt sich der Schlaf, wenn ich ihn im Tranme erscheinen scho tund warm bleibt er nicht lange in meiner N the? Aber ich bin gewiss, dass derselbe Schlaf mit dem Aufgange des Ghich cs gesegnet ist, indem ich dann den zarten, schündugigen Geliebten crblicke Wenn durch Schichsalefagung mem Gllich erleiht will ich sollst diesen meinen Geliebten im Schlafe mir vereimgen indem jenes crwacht“ - Als die Jungfrau, über die Trennung von ihm liichst betrlibt, 50 gesprochen hatte, fand sicnicli der dritten Nachtwachic Schilf (9.) Als sic etwas eingeschlafen var und die Augen geschlossen hatte aber im Geiste gleichsam wachte, ham jener 1 crbci Sobald die Jungfru den Geliebten, geschmtckt mit dem weser orilentlich schonen, clco Hund abertreffenden Leibe, erllicht hatte $0 wie pe zhın fruifier gesehen, da war sie roller Nonnc Gıc crloh sich von dem Inger, fiel ihm zu Filesen, crneigte sich tind sprich darruf perinnenel 118 Wort „licr dich geschmien lint als I rsten unter der l'crlenschuur dler \usgezeichneten, wer dich zum Vorschein gebracht hat, gleichsım den Voud, cntstanden 1819 dem Meere der ·IN) 145 Anmuth, wer dein Haar, dus an \Veichheit und Lochen reiche, 40 herrlich geschaffen und es zu einer Scblinge gestaltet brt, die Gı celle meines Herzens zu fesseln, (100) wer dich gleichsam zam kionjuwele untei allen Edelsteinen gesetzt und dich den Aller schönsten untei den Schönen genannt hat, wer deinen schlanken Leib gerade wie ein Roh gebaut und dein schiunes Anthtz, das lotusgleiche, rech nit dem Glanze des Lächelns verschen bat, wer deinen Leib auf Erden mit ausserordentlicher Anmuth so schmuckt hat bei eben diesem Herrn der Welt beschwöre icb dich lass, o Herr, lass van dic Hartc dcines Herzens mir gegen iller fuhren, gonne mir heute aus deinem Blunde ein Wort, das von Nektar treft Sage mir jetzt anficbtis, durch welche Kr sterung du diese herrliche Schönheit gewonnen hast und von wem da stammst, fcftig begehrt mein FIcrz es zu erfahren (105) Wic hast du, dessen Schönheit ich doch nur im Triume go sehen habe, mir mein Fierz mit Gewalt raulicn kunnen? Er barme dich jetzt meiner und sprich Seit ich im Trnume dei nen Antlitzlotus geschen habe, seitdem, liert, ist mein Herz yon hundert Sorgen 2014 - Lächelnd sprich der in allen Dinger Erfilrene, sie gleichsu son Neuem bestrichend, beulachtig, 1odem an ilım ein leiser Wunsch nufsties „Ich bin bein Gutterspross, noch stamme ich son den Gandlarsen, 1518se, Schönbranige, dass ich an dem dischen Geschlechte stimme ad aus den fünf Elcmcntcn bestclic Wenn du dein llcrz hente wirklich in indiger Liclc mir zuwendest oler wenn dies dein Wort Wahrheit ist, Sclinangisc, (110) so bewalıre mir diese Liebe auch ferner wic lisher und barre cinige Zcit, Schonbruise, auf dic endliche Ver einigung mit inir Wic in demem flerzen, du Schune, die Liebe zu mir wolint, 80 wissc, ist auch d19 mcinige stets ergnffen von der Liebe zu dır" - Nachdem er so gesprochen hatte, erschwand cr, olinc scincu Namen genrant Oiler scinc lleimati angegeben zu Inten, 81C ber cruaclite Voller Freude sprang fic vom inger nur, die Tochter les trailernschers, aber als sic d'en Gc hebten wieder meht sah, empfand sie doppelten hummer Früber war ilire Corge nur gering ECKESCO, la fie un im Traume nar szh, nun aber wanil jene aux crordentlich grove, nachdem sie mit ihm zusammen gesprochen hatte (113) Immer gedachtc sie ihrer starken Licle, immer ganz sic sein Loli, immer trogo sie olin im 10 ·146 (III IV Wie irrsinnig Herzen, immer wir sie voll hoclasten Stuunens wir sie da, die Augen von Drini belieirscht, der Schmetterling Verstand flog wieder in das Feuer Sorge Als bei Tagesubrachi die Schlanke aufgewacht und vom Lager aufgestanden wir, da hatte sie das Herz yoll Sehnsucht nach jenem, keine Erinnerung mehr Dis Gemlith dieser Guzellen uugigen war erfullt von vielem hunmer, das batte Diemand besclu eben können, selbst nicht in lunderten von Jahren Du stürzte die Schlube wie ohnmachtig zu Boden, gleichsam wie die oberste Knospe am Lotus, keisengt von den Strahlen der Sonne dei Sehnscht auch jenem (120) Bild liess sie ihren Thranen freien Lauf, bald zeigte sie ein Tuchelndes Antitz, bald wir sie ganz bei Verstande, bald ge berdete 810 sich als Irrsinnige Bald legte sie eiucn hruz iuf olas Haupt, bald ihre Hand, bald lief sie nachend hinus bald mit herzlichen Gewandern bekleidet Bald ruhte sic nuf dem Erdboden, bald auf einem kostbaren Lager giebt es in der Welt etwas Ungewöhnliches was sie nicht vollbrachte? - Als thro Gespolonen salien, dass die Jungfrau im Herzen infolge der Trennung Sehnsucht empfand, umgaben sie sic wie die Sterne die Mondsichel So oft aber der Kieis der Freundinnen unter brochen wir, entwich sie auf diese Weise erligst, pfcilgeschwind (12) Wohl konnte man ja lcn Vuil ma dor Hand festhalten oder Fener in einen Baumwollenballen, aber niemand hätte aliren Sinn zugeln konnen Di gingen sie alle zusammen in Tumusi die Herzen voller Furcht und schilderten ihm diese Begcbcnlicit * IV „Ilore, Erdberrscher! Deine Tochter schicint ctiras irrsious geworden zu Acil, doch wissen wir micht, aus welcher cru lassung, bester der Vunner Furst der Kunisc, mit aller mes fichen Sorgfalt ist deine Tochter von uns bewicht worden, aber sic hummt nicht wieder zu klarem Verstande, greb du cin Mittel an Als der Ilerr der Volker ihre crstaunlichen Worte se bort latte, straubten sich ilım für cinen Augenblich die lurchen am ganzen Körper ), «la cr je here andere Tochter hatte Din libcrlegte der beste der Blūnner, vi er sic behilfen konnte, and 1) Yor Scl rech.

·1V] 147 da er kein anderes Afsttel sık als Gefangenschaft, sprach er darum 70 seinen Dienern allen „Es werde schnell ein zus Gold und Silber bestehender Gürtel, eine entrollte Schlange glachsım, se fertigt (5) Mit dieser schlagenartigen Fessel gebunden, wird die Schöne ibren irren Zustand verlieren Also thaten die Dienstbeflissenen Nun glanzte ihr Ilissopair, von den Dienern mit diesen Banden gefesselt, wie ein Schatzbaus, bewacht yon einer Sehilange Jr, die in nngerührlichen Tugendperlen in Menge ausscrordentlich reiche Königstochter hom da noch über ins Schatzhnus Gefesselt mit diesem Bande, welches aus Gold und Silber bestand, hätte sie für Nagaseni gelinlten werden hunnen Als ilır Fusscpaar nun mit dieser l'essel gebunden war, sprach sie, das Auge zwar von Tlrunen gefullt, aber doch voll Milde also (10) „Mein Leils ist ja schon gefesselt mit der Liebesfessel, der schwer yn entrinden ist, 18 soll mir nun diese noch? Wahrlich, mein hörper ist kraftlog und abgemagert, be Prstet ilin jetzt nicht nutzlos damit! Ich habe jetzt nicht mehr dic hrift, die macr wieder aufsteigenden Scufzer anszastossen, cbenso wenis, irgend wohin zu gehen oder zu stehen Wozu werde ich mit der gewaltigen Fessel gebunden? Warum ferner wird mein IIer von dem Schwerte Ilarte zerfleischt? keinen Verstand lint der Gartner, walırlich, der den von selbst im Bo den wurzelnden Banm mit der Fessel eines Striches festbund, ans Furcht, er hönnte weggchen! (15) Dic Quil der Feegc lungur gelthrt dem Rinber, «ler mur Gozellcnlumniugi gen gespaltsam dz lerz geraubt hat, sler sich im Treme 701t, um cia Blendirerh rorzuspiegeln und nar cinen Augen blich bleibt, ihrend er sich leibhaftig schen }7est Doch dara lirlic «ch Gillich schabt, dass ich in dicec Fessel gelegt ronden bin damit werde ich heute den Geliebten binden, wenn er im Trname erscheint Nachdem ich ihn reclit fest gebunden life, werilo ich den Geliebten ror nich hinstellen, damit ich ecin ko schines Angesicht lange rehauen kann - Doch was liabe ich Thºnn agt? Ich will den Gielichten gefesselt sor mich inn stellen? 11eisa ich nicht, d284 eine 7artlicht wc dic scinc nur selir schner in fesseln ist? (20) Der Staub, der, auf sein Gerrand gefallen, luer anil da bemerht wird, kommt mir sicherlich vor wie cinc Mergeaust for thu. Geriss ist die l'ein, trichc dic ·148 (IV Fesselang rerursacht, besser für mich, ilin möge sie nicht treffen verzeihe Herr, dus buse Wortiu Mit solchen trefflichen Reden erfreuen sich Verliebte in ihrer Leidenschaft, beseligt auf Erden und ganz versunken durin So war wuch die Königstochten, das Herz yoller Liebe, stets er füllt von dem Gedanken in ihn und rechnete ihre Schmerzen für nichts Bald wai sie brank von dem Jammergeschrei wegen der Trennung, bald war sie voller hochster Wonne im Seinge denken (20) Komm bente, komm, Liebe, du Dringerig vieler Wonnen für wunderbar halte ich den Pfeil dei den Verden gegenüber deine zwiefache kraft besitzt! Du machst den Ver stundigen gelegentlich zum Irren, ebenso gut bist du im Stando einen Irren verstapdig zu machen Wenn das Herz fest hungt an dem lockigen Frauenhuar, dann bringst dn «len Verst indigen 10 den Zustand eincs Irren, der Mensch, dessen Herz frci yon solcher Sorge ist, der ist sicherlich durch dich uf Erden zn emem Verstandigen gemacht worden Da war nun die Jungfrau nachts, des Verstandes Lernubt, in Truse voll Schmerzen liber die Trennung von ihm und von Liebe verwirrt (30) Mit den Wassertropfen, die uns ihren udtră = hnospen Inlichen Angen ficlen, bedechte sic allenthalben die Erde, wc mnt Perlen Aus der Schule des Kummers trunk sie den Wein ilires cigenen Blutes und klagte liber sich selbst, nachdem sic vor das Gesicht einen Schleicr gethan lattc ,Wcon ich seinen Namen reise, will ich ibn immer flüstern, wenn mir seine Leuth behannt ist, will ich dabin beziubcrt gelien Linge habe ich vie cine Knospc dng Blut des cigenen Lebes getrunken, von dieser Sorge gir schr crfallt ist Tag und Nicht mein Hery Siclic mich an mit demem Auge wenn ich nicht vurlig bin, in denen Iluse demne I rau zu sein, will ich Shin *ioncurrbeit scrrichten (33) Noge es auf dem Erdenrundle heino Voglur Usbe gelir die nuwlmurb s pod leme de stets mu allerwegen Bridern und Versandten so tadelnswerth crschiene WC ich Bei meinem Anbliche wird heute mein Vater Eclinm erfullt, alle meine Skiaren und Sklapinaenschur lit ruich ser Thesen und ist weggegangen Ich allein bin, son Sorgen geoilt, in dem Vcere les hnuters biet rersunken pfui über dics mcin Dasein, das yon zallreichem Unglück branko! Warum labe ich ·150 (IV M init Namen Yosöblia Bei dem Anblich dieses licbreizenden Maupes 1crsank cr in tiefes Nachdenken Wer ist dieser Lotusblattugiso und wessen Salm Fird er r сrden Als Adama dort som seinem Herzen eifrig aberlegte crliob sicht plutzlich eine Stimic, die auch er nan ytrnalın (v5) Mache dir keine Sorge, dieser kubo wird einst in (leinem Geschlechte geboren, und durchi scinc Geburt wird dcin Nanie hertihmt nerden Er wird in den Inuso cincs Mannes namens Yakubha geboren werden, Wonnc hercitend den Augen der Welt durch seine irdische Schönbeit In dem Garten des Geschlechtes Jepes word dieser ut mehr denn Löwenst irhe Begibtc vcrmoge semer grossen Macht die bosen Wesen znr Ruhc bringen Er ist für das Herz des hbaltfolinha das, was für das Meer das Gutterjawel ist, nicht gleicht ihm die Sonne an Majestat, noch der Mondschein an Lebreiz So oft er von der Schultergegend seinen Mantel wegnimmt, wird er immer wieder im Stande sein, den Menschen hir Ilerz zu rauben (60) Denn niemand dürftc wohl scine lerzbertchendo Schönheit zu schildern crmögen, dadurch gernde wird er sicher lich in der Welt berühmt sein Immer mit herrlichen GewD dern bedeckt und stets nut emem Drzdem geschnittckt war die Soono semer Stiro dei Nacht der Sünde ermageln Der boch ragende, an das Himmelsrund reichende Mondschein seines Palastes wird, mit allen muglichen Edelsteinen geschmitcht, in der Welt berahmt sein In dem Linde namens Mesra wird er hönig sein, das Stirnjuwel der Kunige, vegen semer Beliebtheit auch mit dem Namen Ajējamesra benannt. Aber seine Brüder, die zwar seine wundersame Schönlieit und den Aufgung seines Glückes sehen, werden doch eifig nach anderen Perlen streben (65) So ist es von mir bestinimt, du jedoch, der du zum Tcrrn der Welt gesetzt bist, greb ilım, was da verleihen willst, frils dein Herz sich daran cifreut 4 Als er nun dies stunderbare Wort gebuit hatte, faltete er die Hände und sprach soller Frende, das Haupt in Demuth geneigt von der Schönleit auf dieser Welt seien vor deinem Angesichte zwei Theile diesem von mir geschenkt, den tib rigen Wesen ein Theil Niemand möge dessen Schönheit ahnlich sein, dadurch mogen die Debrigen keinen Vergleich mit ibnu 204 bilten können wohl aber er mit den Anderen - Nachdem er diese Unterredung beendet hatte, trat er fiendigen Gemüthes for, ·IV) 151 umumte und küsste ihn sicht auf den Mund (T0) und begab sich dun, nachdem er ibn gesegnet hatte, wuf die Erdscheibe, denn um die Schupfang zu vollbringen war er abgesandt, und 80 schuf cr die glanzende In dieser Welt nun schlugen alle Menschen die Trommel ibrcs Nimcns, sobald sic die schupheit geschmüchte Zeitlichkeit erreicht haben Dicec aber nepnen die Weisen ganz aus der Naya bestehend durch die munichfachen Gestalten bekommt sie Ansehen, wobei sic diese immer wieder offenbart Bald wird diese Väyt ipfolge bier Unbestandigkeit die Zeitlichkeit als erhårmlich erscheinen lassen, bald ist diese gesegnet infolge des Gegensatzes der Geburten n & w Nachdem jener, Adıma mt Namen, die Schöpfung vollbracht und aus der Welt der Menschen gegangen war, wurde sein Nach komme, Setha mit Namen, der Herrschei in dieser Welt (75) Als dieser wieder in den Himmel eingegangen war, nachdem er wundersım machtig geherrscht hatte beschirmte dann sein Solin, Edresa mit Namen, die Schöpfung Nachdem dieser dahin ge gangen war, wo nur noch der Name übrig ist, ward auf der Erdscheibe Náula nuit Namen König, der die Untertbanen gerecht beherrschte Als dieser zur Welle im Meere der Maya geworden wyr, wurde nun der Tugendhafte, Khalelolabaka mit Namen, Herr scher Als dieser tagendhafte First in den Huamel gestiegen wir, wurde wiederum sein Nachkomme, mit Namen Esahaka, Ferrscher Nachdem auch dieses lohe Wesen dahin gehommen war, wo nir noch der Name ubrig 19t, ward anf der irdischen Welt ein Bloch gemuther namens Yakobha honig (60) In dem Lande han idag hosr sitzend beherrschte da der Fuist von überaus maclitiger Gewalt die Lander Mesra, Syanı 1 8 W Umgeben von den Mengen seiner Tausende von Eleplanten und Rossen erglanzte das Stirn juwel der Fürsten indem dieser Mannerfürst solch unveigung liches Konigsspiel trieb Zwei Frauen hatte der Herrscher, ver seben mit den treffliebsten Vorzügen you Schönheit und Charahter, aus eillem Geschlechte stammend geduldig in den Thaten der I rummigkeit und strahlend schon Die eine von ihnen bekam elf gewaltig starke Suhne, die andere gebar nur eine einzige Perle yon hind, jenen Yösobha mit Namen Nachdem so die Soupe geboren waren, fand der Erdherrscher namens Yakobha das wahre Gltich nur bei dem Sohne, der Yusubha biess (85) ·152 [IV Diesen gerulo nalım der llerr der Erde auf die Schulter und ging drinnen und drausscu unanfhörlich amhcr, wobei cr dic hoclisto Befriedigung und So schr Fuchs die Liche zu diesem Knihen, dass der Crdherrscher die anderen gleichsım als nichtgeboren betrnchtete We wird der Ilindernisse bereitende Schöpfer diese Beiden später trennen, nichdem er Bic erst durch dic Muya 7u threr Border Freude in Liebe so vereinigt hatte! Ach, wie ist von einem anderen, itbcl beratlienen Schöpfer olinc Verschulden Jenes hierbei 50 tbüricht Beistand geleistet worden! So war die Geburt, so das Glück und so die Licbe mit dem Vator, ils dem zwei Jalirc enigei eins alten Kinde dic Mutter sturb (90) Als das Schicksal diese Unthrt vollbricht lintte, ward der Oberbert namens Vikobh dort sammt jenom knaben bekümmert Dic updere Mutter gab ilm, trotz der Bitten des Fursten, ihre Brust nicht, da sie in ihm das kind der Neben buhlerin erblickte und im Herzen hein Mitleiden verspitrte Nach dem darauf der Koug vielfach überlegt Latte, gib er ihn seiner Schwester, und diese Chrn lrdige pficgte ihn in Liebe, da sic selbst keine Kinder batte Von Tag zu Tag zunehmend, fand er, der des glücklichen Besitzes der Mutter entbchrte doch Befric digung, da er dicse Tante zur Mutter bekommen hatte Durch sein lullendes Plappern und ebenso durch seinen stranchelnden Ging, wobei ci hinpurzelte u sverweckte der Knabe bei ihr Liebe (95) Die Schonuugige ward gefesselt von der Schlinge seiner Liebe und wir unfahig, auch nur einen Augenblich ohne ihn zu sein In der Nacht hitschelte sie das Kind, vihrend sie ohne Schlaf yır, und am Tage that sie keine Arbeit weiter als ibn Inschen Auch sein Vater, der Tag und Nacht immer voller Sebosucht nach ihm wu, glaubte nicht, dass ihm irgend ein Gluck durch die anderen lierzerfreuenden Sohne kommen kunne Von der Sorge um ihn war er gequalt, sodass die Thranen ihn den Blick trübten, er kunte selbst den cignen Leib nicht mehr und stiess immer fort Senfzer 105 Einstmris hum der Erilerr scher poter vielen Ebrenbezengningen zu seiner Schwester, nahm seinen Sohn uf den Schooss und spruch draf freundlich fol gendes Vort (100) „Du nur allein bist im Stude, mich mit Vonne zu erfüllen, der ich betrüht bin durch die Qurl der Trennung von Yosabha, kein anderes Mittel giebt es Wie du ·* IV) 153 diesen Koaben unter vielen Malien wirklich erzogen bist, so hilt auch mir, der ich von Sorgen um ilın krank bin, du Schone Gieb mir jetzt den wunderbir anzuschauenden Sohn zoruck, ich bin nicht mehr fahıs, die Qual der Trennung son ihm zu er trngen Als sie dies Wort des Bruders vernommen hatte, wir sie wie auf der Schaukel befindlich und sprach, nach aussen voller Liebe, drinnen aber voller Hass „Bruder, dimm bcute den gar herzei frenenden Suhn mit, da allein bist mir immer chrullriis, denn in deiner Hand liegt mein Leben" (105) Nachdem $1C 80 gesprochen hatte, gebrauchte sie eine schlade List, dass der l'ulrgt seinen Sohn nicht bekommen, aber auch den Betrag nicht merhen sollte von einem Vorfahren war ihr ein getrisses Gewand aberreicht worden, mit dem bekleidet man im Herzen von Gier befreit und auf Basse bedacht war Dieses Gewand scrsteckte sie nun unter dem kleide des Konben, führte ilin herbei und gib Jenein seinen Solin zurück Als er mit vor Freade weit geöffneten Augen scinen Sohn in Empfing genommen hatte und nus ihrem IIrusc heriusgetreten war, hörte der Fürst folgen don Rof „Ach, rehe! Was ist dr geschehen? Jemand hat mir jenes schüne, hostbare Gewund gestoulen, mit dem bekleidet nnn von heiner Slinde besudelt wird (110) Als er 18 gehört hatte hehrte er mit dem Sohne um, dic Uebrigen traten an cmer Stelle zusammen, von Furcht erschreckt, und thaten cinzeln, ciner nach dem andern, verstörten llerzcos cinen I'id, er reibst that deagleichen und beginn dann jenes Gewanil 74 suclien Aachtlem er alle hleuder latte ablegen lassen, ohne Irgendsso ctisas zu findeu, less er codlich den Knaben kommen anul antersuchte ihn cbenfalls Di fand er unter seinen Kleidern versteckt dns hostbare Gerund, noraaf er sprich „Das hindi Int ce in seinein kindlichen Sinne gestohlen! Ich babe das treff liche Gesund wiedergefunslen, der Diels du rerde gehanden, lamut cr mcht nochmals on seiner hlugbeit bothört, eine solche That allorinate" (115) Lo peorto Land gilt das linsety *LT jeninden bestiehlt, wird daruf diessen Sklysc, wenn er bei dem Dielstahle gefasst wird So machtc se dorch ihre List den knaben, der geçen suinen lillen cinen Dielstahl scrült hatte, zum Scheind zum Shnen, der Fürst aher kehrte daraf licim Auclilcm dic 7'urte diese helist sunderbure That solturacht ·154 (IV V Intte, lebte sie zusammen mit jenem Knaben, best indig frob Endlich aber beficl durch Schicksalsfügung die über scine Erlungung Erfreute ein hitziges Fieber, und 10 ging dalın, wo nur noch der Name ubrig bleibt Als der Bruder dieser Gazellen lamm ugigen von diesem Geschchniss gehört hatte, kam er her bei und holte scinen berzerfieuenden Sohn wieder (120) Nich dem er diesen geliebten, mit allen Malen verschenen Knaben zurück crhalten hatte, biclt er sich gleichsam ftir acuscboren und war crfreut Was es immer für echt schwer zu erlangende, freuden bcrcitende Dinge zuf Erden giebt und was immer in dieser Welt als wonnebringende That gerubnyt ud - das alles batte er sogleich durch seinen blossen Anblick crieicht Wegen seiner Beliebtheit bei allen Leuten und wegen seiner unvergleichlichen Schönbeit bekam er auf Erden mit Recht den Namen Ajējamesra Noch einen Anderen gab es dort mit demselben Namen, aber nicht denselben Vorzügen, das war der dmch seinen Ruhm weltberühmto Minister cines gewissen Erdherrschers So hattc 810 dos im Truume Vernommene nicht den wahren Sachverhalte nach yer stunden und hielt den Minister Ajējamesra und jenen für eine Person (125) Darum sagen Emige, der Traum sei von der Maya geschrffen, wie denn jene Jungfrau, die Tochter des Mannerfür sten, von ihm verblendet wuude Ber diesem Suchverhnite trifft sie keine Schuld ein vor Liebe Blinder halt in seiner Leiden schaft selbst Unwahrheit fitr Wahrheit! Als die Tochter des Mannerfürsten nun das so theuere Wort aus dem Munde des Geliebten vernommen hatte, hielt sie sich gleichsam für neugeboren * V Am annem Morgen erhob sich die Jungfrau, die alle ihre Wunsche erfüllt sab, und bekam nun ihre Besinnung wiedler, nachdem sie jenen Zustand des Irrsinnes aufgegeben hatte Durclı die Unterhaltung mit ihm bratte sie alles wieder erlangt, was cr ihr gewaltsam geraubt hatte am Körper Stårhe im Leben Gluck und in der Seele Besinnung Wie eine Irrsinnige eingeschlafen, da ibr jener die Hoffoung genommen hatte, erhob sich die Jung fru mit klarea Verstande, archdea sic semc fandcrsamc Au rede behort latte Sobald er im Traume so wunderbar seine ·V} 155 TIeimath und scinen Namen angegeben latte, seitdeni latte die Gazellenangige Besinnung us w wiedererlangt Non rief die Schlanhe dic Schuar der Sklasanen berbe; und sprach „Scul jctyt nicht ache so in Sorge wegen meiner Irrsinnigheit (5) Geht licatc noch cilig zu meinem Vater und berichtet siin, macht scin von Unglach crfülltes llerz voll von Woune! Der Jlerbst Besinnung ist mir de wie frither zurückgekehrt, und die Schaar der I lamingos Verstund ist zhrlich dementsprechend nach den Manasa Scclc gc/ogen Der Erdherrscher selbst möge die Fessel nicmcr l'usac lősen, durch die Berührung mit seiner land erlangt mcın IIcrz sicherlich Vonne Lost hurtig dic ans Silber sc ſcrtigte Fesecl, jetzt ist wahrlich keine Befürchtung wegen meiner Irroimmigheit mehr yorlinden Als der Erdherrscher dicscs Tort aus dem Junde der Shlasjonen vernomen hatte, han er mt vor grosser Frcade weit gcofincten Augen in ihr Genunch, (10) und als er die Jungfrau im Besitze ilirer Besinnung und frei von 'Tobsucht sili, zog er sia crfreut herbei und liese sic vor sich micdersitzen Darin entfernte der I drst der Erde cigenländis elnrch den Zauberspruch Liebe yon dem Schatzka24c shrer FA«c jenc Fessel alle cinc zasnicngeringcltcu Schlange glich Du pirics dc ganmuutc Shlarinuenschirr ilir Filsseptır, nachden te onter dic Fusssollen cinc licrrliche Fussbank ang Gold gestellt hatten Alles 79 plir frolicr 10 Fortenherrlichheit zuge honumen war, wordle shir icier dargebracht, was die Freundinnen setzten ilir cin wunderbares Diadem auf 19 II rupt all die chlaghon knnen dort freadeerfallt zacanimen and worden za Schmetterlingen in der Lampe ihres Giaches and brer schon licit (15) Unter diesen Altersgenosennen crlob non die Tochter des Beherreliers der I rilc ilire reizende Stimic, die den Gesang dler Snclitigill oberlot Iliret Freundinnen' Ich were nicht, Fimm mein Herz voller Boyacrec it, alles soilere zo la«en und que inirihlung der linker rorcunchimed" - Joller Fifer zahlte *10 die Kinder IX my last auf die iu ino dro (108 tern in ihrem /ustande der Irringheif vermittelt der 3138 6Czeigt worden waren Als sie deren Aortallan vorpenammen batte anil zu Vesna reku inmen trar, tenctzte sie die Frie fait dlen llocmn ilires logen we onclicllenreic solall mic den annen Vin Ernsdot batte, Lil ve we obopic). Tu Bar ·156 [V den, krank von der Starle des Gaſtes des Namens des dort woh nenden Ajyjamėsra, die Treffliclic (20) Ueberwilligt son der Licbe zu diesern zahlte die Jungfru dic Linder anf, sic fund das höchste Gluch, wenn sie Vlesra, Mesra sigte Das war Tag und Nacht die Beschaftigung der Gazellen iugisen, dass sic efriget scioen \amen und seine Heimath licrsagte Dicsc Rede bringt stets Wonne, scia Ruhm wird von mir gesungen, nichts anderes So blieb sie wic stamm, wenn ctis inders gesprochen wirdle, als wiren es schlechte Erzihlungen Der Gedanke an shr lebte in ihrem llerzen ilin nannte ihr Mund, zhn hörte alır Olr, ila sah sie überall, qu8 ilım bestand sie damals gleich sam Wahrend dic Jungfrau infolge ihrer Leidenschaft das Ans sehen ciner Irrsinnigen zeigte, war doch von dem Ruh ilirer Schonhcit das Erdenrund crfullt (23) Wo immer die rühmlicha hundc von ihrer Schonheit laut wurde, waren selbst Leute, dic ihre Sinne bezülint lutten, wie auf der Schaukel sitzend, sobild sic dieselbe rcrnommen hatten Könige und Kingssoline hangten da ihr Herz an sic, in alıren Versammlungssälen gab es ein wun ders.mes Erzahlen von ihrer Schönheit und Anmuth Du richte ten denn alle, mit allen möglichen Vorztigen versehen und reich no Ehren und Geld, ilire Gedanken uf jene Schlinke und wünschten sie zu gewinnen, und als die mit den Vorzugen der Schonlcit Gezierte und in der besten Ingendfrische Stehende je nen Zustand des Irrsianes qufgegeben hatte und wieder zu blarem Verstude gebommen war, da lamen Gesandte der Ftirsten nus den verschiedenen Himmelsgegenden herbes, kis Berollm ichtigte der Herrscher von Rome Syāna u s und kostlich geschmicht (30) Yon zebn Bcherrschern der Erde buen die Dieper in eben dieser Zahl nich der Stadt jenes hochgemnthen Tămăsı Unter ihnen kam einer mit einem höchst wundervollen Geschenke, bcstehend aus den Dingen die es in Eladrīpi grebt, ein anderer wieder erlangte den Anblick der Nyestit jenes Herrschers dem er das Siegel des einen Sulaimint brachte, noch andere hamen, ein jeder mit einem kosthuren Gegenstande, and dichten „Bei dessen Anblich wird jener sie gerade mir geben! Wohın auch suimer die Jungfrau abr Antirlz wenden wag, stets ist diese Gegend bienieden gefeiert als Stirujuwel der Lander (35) Nach in ·157 welchem Fürsten das Herz der Gazellenangigen pukliches Ver langen liegt, der syird Oberherr der Welt genannt, wenn er auch nur Herrscher über ein elences Dorf ist In welcher Gegend zu wohnen die Gazellenaugige in ihrem Herzen Verlangen treigt, die wird I'tirstin der Gegenden genannt, selbst wenn sie nur einem clenden Dorfe gleicht Wenn sie in der Stadt namens Sjama ihr Glüch als Herrscherin zu suchen gewult ist, bringen die dortigen Einwohner iliruounterbrochen ihre guten Wünsche dar, 11 enn sie als bestes mit ihrer Entscheidung jencs Roma alilt, sind die Bewohner dieser Gegend bis zur Stadt, die Janghä heisst, ahre Sllaven So schilderten die Gesandten der Erdherrscher, die dort zusammengekommen waren, deren Majestät ganz beson ders, denn dazu waren sie abgesandt (40) Als dies Ereigniss also eingetreten war Jene die Ku davon vernommen hatte, ward ihr Herz erfüllt von der Sorge, ob Jener wohl gekommen ware Sogleich fragte da die Jungfrau die Schaar alrer Sklaven und Sharpnen Ist anch cin Bote yon Ajējamisra an oder nicht? Das sigo man ir! Die Sorge um ihn lebt beständig mir im IIerzen, von der Leidenschaft za rhm bin ich erfullt, mein Herz schlägt ilim cntgegen was gäbe es wolil ftir cinen Lohn ohne ilin? Wenn der Wind von Mēsra hommt und immer wieder Staub aufwirbelnd welit, meine ich, dass er wahrlich Mo scbus strcucnd herbeikommt Während die Tochter des Belucrrschers der Erde 80 von Sorgen gequalt war, wurde sic, dic Schöpuugigc, von ihrem Vater herbeigerufen (45) Horc, Sclönc, mein Wort, welches frei von aller Bekommerniss ist, du mit allen Malen reich Versehene, die de dem Auge Wonne bereitest Die mit Rnhm gehrönten Firsten, die auf dieser Welt wc Siolen dastelen, die vom Vogluch nichts wissen und beständig Dideme tragen, die eind beate roll von den Gedanken an dich und lia ben ihren Sion auf dich gerichtet, sndem sie deo Suen der Liebe zu dir fest in der Ackerschoorse (des lịcrzcns) bewahren Um denetwollen sind yon tien gar bioclgemathen Erdherrschern Ge sandtc abgeschicht worden und mit Geschenken 7a inir gekommen Ilore za, ich will dir die Personfichheit der Fürsten beschreiben, Wie ihre Diener xic geschildert balen, und wenn dir einer unter thuen cefillt, Schönlıradise, dunn nennc ihn mır. (50) Nich vclclcm Linde da nesen seines llerrschers in llerzen Verlingen ·158 [V - trigst im Augenblick werde ich dir denselben anterthinig machen, dn Schönaugige. Als der Herrscher der Erde so sprach, war dic Tochter des Bannerfiirsten still, wabrend ihr Ohr im luchsten Grade gespannt war, von den frither geschenen Golichter zu hören. Dasjenige Ohr ist das beste, welches, bestandig roller Aufmerhsamkeit, Kunde von der Freunde zn vernelimen, gerade dieses besondere Wort hört. Als er nun allc jene Schilderungen scitens der Gesandten ron der Majestat der Eldherrscher wicdergegeben, aber den Namen des Ajējamēsra gar nicht genannt latte, anch keine Kunde von Mēsra zu hören und niemand von dort angekommen war, erhob sich die Jungfrau obne Hoffnung und verliess das Angc des Vaters. (55) Die Perlenschnur der Thranen wiederum mit den Diamanten der Wimpern schncidend, klagte die Tochter des Männerftirsten sich selbst an: „Am besten wale jetzt fir mich der Tod; ja, pfni über meine Geburt! Ich weiss nicht, in vas für einer Zeit ich höchst Verworfene geboren bin. Wenn eine Wolle ans dem Meero aufsteigt, die ans Nektar bestehendes Wasser regaen lässt, spendet sic wahrlich nichts als Fencr, nachdem sic zu mir Ditrstenden gekommen ist. Ich weiss nicht, ob der Schopfer nicht eine Unthat vollbracht hat: denn warum versenkt er mich Jungfrau immer wieder in das Meer les Kummers? Wenn du mir den Weg in die Nabe des Geliebten versperrst, warum hiftst dn meb Unglückliche immer wieder von dort fern? (60) Tenn du den Willen hast, mich zu todten, so wisse, ich bin beate ja schon gestorben und gebe dir chne Bedenken das Leben zurück. Falls du im Herzen Lust hast, mich wieder zu peinigen, so denle daran, dass mein wie Gras schwacher Leib am l'usse deg Leidensberges liegt. Da hast mir mit dem Pfeile der Sorge den Sinn erstört: mit Recht besvirhst du nun Heilung durch die Arznei Mäyà. Ob ich erfreut.bin oder in Sorgen aufgehe, wng bast du für Genuss dayon? Was bringt es dir ein, sage, ob ich lebe oder einem Todten dbnlich sehe? Was bin ich Elendo anal was soll mein Leib, den du erhaltst? Venn er gar stirbt, wird dich daun Lob odci aber Tadel treffen? (65) Hunderttausendfach last du ja sehr junge und schonie Menschenkinder in das Fener des Todes gebracht und zu cinem Aschenreste gemacht14 Nachdem sie so den ganzen Tag sejammert batte, war ihr ·V VI) 159 Leib gleichsam zu einer blutgefüllten Knospe geworden Die Schone benetzte die Erde mit Thranenflüssen, mit dem Steine des Zornes sprltete sic ihr Haupt mit Ungestum Als nun aber der Herr der Erde darauf diese wundersame Liebe zu Ajejantsra bei ihr bemerht hatte, sanu er einen Augen blick nuch „Diese herzerfreuende Jungfiau, die auf dem Erden runde berühmt ist ist in Ajgimesra yerliebt was ist da jetzt zu muchen(70) Da gab der Herrscher der Erilo jedem der Gesindten der Mannerfürsten als Gegengeschenk das Doppelte und enthess sie Nachdem sie dies in Empfang genommen hatten, begaben sich alle sogleich hocherfreut und von jenem Erdenbc schirmer geehrt auf den Heimweg, nachdem sie eben ihre gaten Wünsche ausgesprochen hatten * VI Jene Jungfrau war damals im Herzen mit dem Male der Leidenschaft für den Gelebten gezeichnet gerfesen anchdem 910 aber seinen Namen erfahren hatte, ward es verdoppelt Tür einen Tng, der keine Leuchte hat, giebt es noch ngendwo ein Licht, Wo Hoffnungslosigkeit herrscht, der Tag ist ohne Lichthek Als der honis gesehen hatte, dass ihr Herz auf Mesra gerichtet \r, san der Erdherrscher über ein Mittel nach, um das zu er reichen Giebt es einen solchen Mann in der Welt, der von hier nach Mesra ginge und durch seine Klugheit Liebe zwischen Jo Ichha und Ajējamesra erechte? Der mit einer Botschaft For mr hinginge und eine solche zorlickbrachte und somit Ajëj? misri Freundschaft auswirkte? (5) Emen ausscrordentlich er fabrencn Mann fund du der König noter den Leuten seiner Um gebung, dessen hlugheit selbst die mit gewaltiger Klaghest reich Ausgestatteten immerfort priesed Nachdem der Mapperfürst diesem hundertfacbe Perlen von Geschenkep und einen Brief enge bandigt hatte, der einen Bericht über jene Sache enthielt, entliess Zuvor crtheilte ihm der Herrscher der Erde selbst in seiner Gegenwart folgenden Auftrag Sage zu Ajējımesra dicsc Wortc „Deine unvergleichliche Majestät wird täglich zuf Erden gepriesen, dein Nume ist in der Welt berahmt wegen deiner Be licbtlicit, dic ganz asscrordentlich sein darfte Aber unser Erden fürst besitzt cinc mondhatlıtzise, danhclfarbige Tochter, der Ga er ilin ·160 (VI zcilcentr iger bekommt Flechen, wenn er sich mit ihrer Schonheit misst (10) Der Schöpfer, der sic, scin cigoes li crk, zu schauen Schnsucht lichonnien Int, zeigt landcrte von Augen in Gestalt von Sternen Ihr Antlitz hat unsser dem Spiegel niemand gesehen, mit ibrer Makellosigheit kann der Schnee und ihnliche Dinge keinen Vergleich aushalten Mit cinem Schlcier das Gc sicht verhtillend blickt sie den Nehturreichten an, dimit scie Strahlenbündcl se vicht screengen Ihr Anthtz, d19 von Lochen um gebene, zu berübien ist nicht einmal der Wind im Stunde, wie sic auch nur nach dem eigenen Schatten sicht, nicht nach einem anderen Diese vollmondgesichtige Jungfiau befindlet sich stets in dem P1 laste und treibt hemne andere Besch iftigung als das Spiel mit Puppen (15) Unterlegen im Wettstrcite mut xhrem Wollgerucho haben sich die Blumen in Lianen geheftet und üben höchste Askese Bin eilen tanzt sic drinnen mit klingenden Fussspingen zus Gold, Tilrend dlauseen vielfaches Larmen seitens der Man ner erschallt Dort hat nur Zutritt die in den Toilettchdosten crfahrenc Kammerzofe und bisweilen nuch ilır Vater, sonst mo mund So beschaffen erscheint die erhalene, mit den Vorzügen der Schönliert und Sittsamkeit gezierte Tochter des Florsten unter den homgen wie ein Gottermadchen, du Beberrscher der Erde Alle Herren der Erde linben die Gedanken ihres Herzcng auf sie gerichtet und gehen ganz auf in der Sorge um sie, indem sic alle anderen Besch iftigungen anfgegeben haben (20) Um bret willen, Fuist, ist ein Botc des Oberhiei rn von Rom und ebenso einer des in Cyama regierenden Erdherrschers mit einem grossen Geschenke gekommen. Aber mit kernem der vortrefflichsten unter den Mannei fursten war die obzwar von den besten Manncrn be gehite Tochter des Minnei fürsten sogleich einverstanden Nicht nach Ruma verlangt ihr Herz, und die Stadt, die den Namen Cyamı fubrt, Dlannerfürst, hat die Königstochter als erb ermlich erichtet Vielmehr ist ihr Augenpaai nich Mesra wie nach einer Volle gerichtet, wenn sie dicsen Numen ve nummt, wird ble einem Todten gleich Ich weiss nicht, warum die Schlanke nach Mēsra voller Verlangen ist, dass sie jedes andere Gluch infgo gebeu hat wieso ist derartiges wohl geschehen”,(25) Walırlıch, clie Jungfrau ist son dem Sebupfer aus Mesras Wisscı oder mus dessen Erde erschaffen vorden, und dessen Lehen ist ihr einge ·162 (VI er folgendes les inftigende Wort, nachdein er sich vorher verneigt buttc Ji, first der hinige, deinc llerrscluft ist wf dem Er denrunde behannt, mugc sic walırlich wachsen, cindis gescguct mit I'ronimi, heit und Erwerb Ebenso ist anclı jener incin Be herrsclier der Erde berulimit in den drei Il elten wer unter den Er habcnen w trc fahıs, vor ilım scinc Vijestit zu nennen? (45) Oiler aber wer wir wiederum im Stande, die wie Sterne im Ilimmels zelte rahlreichen Scharen von Ski'u cui und Sklavinnen in den Ilanse dieses Acltesten der Mimierfürsten zu zahlen? Wenn er, sern mit einem hrinze gesclimlicht, in den Saal tritt, gielt er un cualilte Perlen ve Sundhörner den Bedürftigen Den Dienern schenkt ferner der Erdberrscher dort Kleidungestliche und Schmuck schen olne Zrul, wic cın Bum Blutter Aber das 19t semn Yer Trngen, dass er mit dir Freundschaft schliesse, nicht aber ist es sein Wunsch, deinc Majestit (personlicl) zu schwen Wiewohl pun der Beherrscher der Erde als solcher beneden rühmlichst bch-innt ist, verlangt er nur nach deinem Befelle so befiehl denn schnell!“ (50) Nachdem Ajujamesra seine Einwilligung gegeben Lutte, hehrte jener rolle Freude mit einem bedeutenden Go sclicke in seine Stadt zuruch Der Herr der Erde aber empfind Wonne, als er den Bericht aus dem Munde des Gesandten ver nommen hatte und him sich ie as dem Gef ingnisse befreit vor Besecit von dem Wunselic, jene Seligkeitsblüthe dei Ga zellen ingigen zum Aufblaken zu bingen, war dr der Iriblings mout Liebe freundlich erschienen In Ti amme war die Jungfrau alirer l'esscln ledig geworden, durch ihren Glücksstern waril suo wunderbarer Weise in Warblichheit befieit Der ist )? zeich in dieser Welt, er bestandig in Meditation versunhcn dies All in seiner grossen Klugheit für Schein halt (35) Wie sollte ein Ver stundiger einen von dei May ! geschiffenen Tranm fiir Wnurlicit halten? Wenn mun ilin gesehen hat ohne von ihm cinen gün stigen Erfolg zu erhoffen, wird man glücklich sein Als dus Stirnjusel der homige merhte, dass scine Tochter von Freude eifüllt war, da traf er fiir sie die Torbereitungen zur Hochzeit Zueist aber liess der Herr der Erde cintausend us Gold unil Perleu bestehende Puppen zum Spielen anfertigen Ebenso gib der Hochgemnthe tusend Slzopen yon himlischer Schiunlıeit, feiner eintrusenil Ohrgel uge aus Perlen, der treff ·ת 164 [VI dic schlanke Tochter des Beherrschers der Eric war so beglucht, dass sie das im Verborgenen ihr wichsende Unglück nicht merhte Nach der Sorgeonicht hoinmt ji sicherlich den Men schen der Sonnenaufgang Freude, und dhe Furchtlosigheit der Vereinigung nach der Angst der Trennung fiir die Tochter des Vinnerfursten aber ihrtc sie noch ununterbrochen, sodass die Schunangige den Tagesanbruch der Erreichung des Geliebten noch nicht sabe -- Als die Tochter des Vapperfisstep in dic Aabe jener Stadt schommen var, liess sic dort den Zus baltorchen, sie, die in Kraft der Klugheit Vehcrlegene (80) llibrend nun der Zug einen angenblick ristete, um die Reisemtidigheit zu be seitigen, ging der Tag zur Rüste In andern Morgen sudle die Tochter des Eriherrschers, urchdem sie diese eine Nacht dort verbracht hatten, einen Diener in die he des Ajgumesra Gehe schnell hm und überbruge jetzt eine Botschaft und sprichi zu diesem Gebieter der Welt folgendes Wort „Die Tochter des hochgemuthen Tumosa, nimens Jolthui, ist auf deinen Befehl bier eingetroffen, die magst du begrüssen" - Als der Herr der Welt dies Wort aus dem Vaude des Boten vernommen hatte, hielt er sich, die Augen vor grosser Freude weitgeöffnet, får den einzigen in dieser Welt (85) Nu licss Ajejamesra in der Stadt unter Tromme) chall bchannt machen Alle Leute sollen, so le fehle ich, von bier atiszehen ** — Er selbst ging mit Flefanten and Pferden in vielen tusend Mengen, nachdem er von liberallher alle moglichen, auf Erden schwer zu erlugenden Sachen mitgenommen hatte, von seinen Dienern umgebeu bintus, um jene reizende, mit allen Valen Fersehene Tochter des Beherrschers der Erde einzuholen Da gingen auf seinen Befehl alle Bewohner der Stadt hinans, reich versehen mit rersebiedenen Sachen von heiligeu Orten, mit manichfachen Geschenhcp m der Hand, ebenso 10 gen binius alle dem Tanze huldıgenden Tanzerinnen, mit allen Scbmuchsschen beluugen und gleichsım irdische Apsarisen, (90) auf seruen Befehl zogen singend hinaus die im Gesinge den Guadhan en alinlichen Sangeriden, erfahren im Lehrbuche über das Singen, eben o gingen aus dieser Stadt bipais die semem Befehle botmassigen, in wannichfachen Dingen crfahrenen Singer, Barden und Herolde, Gauller und Valrsager und wis cs sonst noch für Zauberer grb, die zogen aus, abm unterthun und zeigten ·165 VI VII] ihre Künste Von dem Klange der Flöten, Lanten und Trommeln crtünend ercliien du dieser Zug Ahnlich einem Götterheere anf Erdien Wie dic Königstochter umgeben von hundert Verkwürdis. keiten gekommen wir, so ham auch Ajijimēsta herausgezogen, von Frende crfallt. (95) So kmen nu alle, die Ilerzen ron Freude angefullt, singend und lachend langsam in ihre Nähe. Als er nun in die Sale schommen war, erblickte er for sieli ei Zelt, umgeben von kleinen Hütten, alimlich dem Oberbermn der Sterne, der von Sternen umgehen 1-t Da stieg er vom Pferde, une indem er sich wiederliolt in der Richtung dorthin verneigte, ging er einher, während die Märchen an seinem Leibe sich sträubten Als dic Shlasen jener Gazellenāuggen den Erdlert schier kommen sehen, gingen sie im zur Ehrerweisung und verneigten sich frohen llerzens Der Fürst der Frde nabm ihre Elr crbietung an und antwortete lacheinden Antlitzes mit guten Fün schen, wobei die Zalinc mic Jasmin glanzten (100) Daun fragte er unter einer Verbeugung, die Jugen For Frende weitgeöffnet „Ihr habt doch, von weither hommcnd, auf der Reise heinen Un fall erlitten?" -- Dann legte er vor ihnen als Geschenke die in allen (rei Welten schwer zu erlangenden Sachen nieler, die er 111c 11 Cicfallen mitgebracht hatte Ebenso eurte dann der Fürst affc uire Diener much abrem Range mit Freundlichheiten, Elrerweisungen, Geldepenilen 11. lachdem Aji Jamista diese en cinzeln gechirt hatte, blieb er dort eine Nacht, wahrend die rfüllen reines Wunsches nylic war, and als sie diese Nacht frullichen flerzens mit Frzihlangen hingebracht batten, richteten me in anderen Vor, en shre Gedanhen slaraaf, non in dic Stadt des Erdherrschiers einzazelien YII. Irakren im Betrogen der Veit eriraliit jener Gaubler chuchsal, der die Dinge anders zeigt als sie sind Erst macht er darlı sein Handwerk des llerz eininal foffnungsroll, dann wiciler murht er es durel Holonngelowigheit gar tief betrübt fr rept cine afface I racht, aber nic s os ilamt? Wenn die Leute hier fie , min ir Jani many bitter! Ik non am Vorta lojamento da sich erhob, om mit allen Icuammen ciha t'i kire Stalt zurüchzcielten, da fagte die in ·166 (VII Junern des Zeltes befindliche Jungfrau mit den Gazelleningen, das Ilerz von Schnsucht nach Jenem crfüllt, folgendes Wort 711 ilırer Amuc (5) „Mutter, erite cm Mittel, dumit ich len Gc liebten selici Olinc ilin crblicht zu liaben, besitze ich jetzt henne hrnit mebr Wic cın Durst oplagter, der Wasser gefunden lint, nicht leben kann, wenn er nicht davon trinkt, so wisse Mutter, gcht es auch nur, wenn ich ilin nicht sche" - Als dicsc sih, dass dic Jungfrau Sehnsacht empfund, wandte sie eine List an, inden sie in ihrer Schlauhert m das Zelt ein Loch nur so gross wie ein Auge machte Anf diese Weise blichte die Tochter des Erdherrschers bin, aber welden sie diesen Ajcamusra gesehen hatte, stress sie eine Iluth von Seufzern ang , Ich, Mutter, was but mir wenig Glücklichen der wunderlich wirkende Schopfer Verkehrtes bescheert, pris för schweren hummer bereitet! (10) Ach wchol Etwas Absonderliches hat das Schicksıl über mich verhingt warum sttirzt die Mnucr cin, che noch das Il nus fertig ist? Das ist jr nicht jener vor aller Welt Schune, den ich im Traune erblicht babe, md um clessentiallen, Mutter, diese Auf suchung a swins Werk gesctzt worden ist Das ist ji ncht jener, der mir gewaltsım den klaren Verstand multe und mir durch überaus wundersames Blendwerk Irrsinn erzeugte Dus ist Ju mcht jener, der durch sciucn blossen Anblich mich wieder zur Besinnung brachte, als ich einer Irrsingen glich, nachdem er seinen Namen und seine Heimath rogegeben hatte Ach tele! Pfu uber dieses mein Schichsal, welches immer des Glitches ont behrt, cbenso über meine verss orfene Existenz, die von Soige bc gleitet ist (15) Nach ciner Frucht verlangend bin ich auf den Kharjurn Baum gestiegen, aber ich habe keino gefunden, wohl aber habe ich eine Menge Doinen entlecht Nach Gefallen habe ich in die Tlar mcincs Flerzens den Samen des Gluches gesit ach, Butter, we habe ich da nun die Frucht des Unglitches geerntet! Tag für Tag habe ich Elende mich um meines Schatzes willen abgerattht, ntn ich ihn erreicht habe, wc bin ick dr mit den Schlangen zusammengerathen! Um Blumen zu sammeln, bin ich in den Garten gegingen, ich babe heme gefunden, wolil aber ist mein Leib von Dornen verletzt worden Acli, als ich yon Sorgen hruk und darstig in der Wüste wit trochenem Halse, Lippen, Gaumen und Ztinge so cidlıerging, (20) erblichte ich ·VII] ( 167 dorch Seluchealsfuguns klyre, Wasser, aber wilrend ich strzeni tund sicricranf-telend finanlief, am zu trinken, dr kur <l24 Wasser schlummig geworden. Wenn ich mir yum Spielen cin 114schen ernihle, rırd ce wiederum zn cinem kriſtstrotrenden Lowen In den von Impdert sorgen cilen erfüllten kummerniccre scrrmhen bin ich 1,ald emporgetaucht, bald wieder unterge din hen Wenn durch Schicksalsfügung in den Sorgenincere irgend wo d1s I loss der lloffnung sichtbar wird, dann bin ich von I'rouilc erfatllt und am tele meiner Ylinechie Finet 112r die nu Traumc genossene Sahc des Gelichten für mich von Wonne bc gleitet, aber sic erecheint m licule dagegen we cine schwarze Schlange, ro oft ich daran denke (25) Valırlicit, cs giebt in der Welt heine Sorgensolle weiter wusser mr, chonso bin ich am mersten unter den Unglucklichen von Unglich licimgesacht Vem Sinn ut mir heute melit melir botn 1a918, und ler mir oliesen Sinn geraalit bat, et picht 70 fasen, darom schleich clbst dic krust mit meinen Ilanden L299 jetzt cicine (raueam hut, Schürfer, nnd erweiclic vlein llorz in Liebe was für An schen solltest du wohl get innen durch das 7crfcruchen einer Vitlicnes Wenn mir das glinzendlc Giewan de Gerichten neht 31 die land gegeben wird, so 19ey Jente mein Bjerz nbt von cinemu mileron cratreut werden! Lass rucin Geil nicht son der Ingclputro der Sor c dnrum yerTech werden, oder gar dio Blesalcung elurch die Berührung unserer Ilinde, dic folire nicht ficrhci (30) J1, licbe nun liente tien Flach anf, den irgend einer froher segun much for chlendert bist, die verhchrte lage hier #tmulla Terenge mir jetzt nicht mit dem Feuerbmnic Licle meira Leit dessen Glıcaler von Sorgen tinceben sind wie ein Splittz von Selilingeul So Jon Surga hon storit dic Junglma, die dagen von Thrnen futic oud Bitterli le trioeud, Il cumlehtz zu Boulon 1, lifne die Tocliter der Manner Mrten folgınde Stimme inchiollen Thelu lat), du Jochier Besimir car le«delar a truhen elinkro' j Ta H melit dein Thienerer, nler olin alia firdest da dunen (.chiebtest et orel on minden finde hermt senilen **))) hrine I archt in Gel 17027r, trofer Irn ons mit 1 mert «ellot dalmi fini den Jungfraclt- leit anrcle's lleixen, da bire, denne bok i 27 Nm cxtlehnt alr der lisen ·168 (VII. VIII schaften eines solchen, und ilaruni, Schönbrange, muclic dir keino Sorgen tiber die Vereinigung mit ilım!“ – Nachdem die Tochter des Gebieters der Lrde clieses Wort vom Ilimmel ycrnommen lantte, crlangte sic dic Besinnung wieder und war in Ierzen von Stuen crftult Da liess dic schlanke Jungfrau das Weinen und empfand hervoiquellende Freude, das Auge noch geröthet von den vergossenen Thr incn Dic Tochter des Erdherrschers, die die ganze Nacht geweint hatte, erlangto nnn festen Muth, indem sie gleichsım auf die Erfüllung jenes Wortes warteto (40) VIIL. Als am Morgen die Sonne aufgegangen war, dns Diadem fiir (las IIrupt der I'ruu des Ostens, cin goldenes Ohrgchinge fitr die schonbruuigen Flimmelsgegendfrauen Silden und Norden, cin schones Stirnzeichen aus Inuterem Fenerstrahlc für das Gesicht des Westens, ein Goldmeei, las sich ergose aber dns cnillose Wasser meer ein Falle fuir die Flamingos Sterncnschenren am Minusa Flimmel, eine Trommel 2115 Gold, die der I'tirst Tig nich der Besicgung der Tosterniss rühite - du fullirte der Ober herr der Manner, mit grosser I'reude erfüllt und das Haupt mit einem Diadem geschmückt alle von allen Seiten zurück Nach dem Ajamesra überaus wunderbaren Schmuck angelegt hatte, wie er der Hochzeitsfeier entsprech, begab er sich mit ilnen zu Versammlung (5) Inmitten des Audienzstales erglanzte cr wic ein zweiter Donnerkeiltrager, rundesim inzuschauen mit den Fahnen, Schirmen und Flaggen Wunderbar war sein mit gött licher Majestat uusgestatteter Sonnenschirm, unter dessen Schatten ein Mann zum Künige auf Erdert werden itirfte Du hielten nan seine Mannen eine Lauterungsceremonie mit Edelsteinen ab, die dabei zu Boden fielen, machten die Schatzetragern erst bcdeutungsvoll In diesem Augenblickc empfanden die Bewohner der Stadt grosse Wonne, tind die Tanzerinnen tanzten da kundig der mannigfaltigen Schrittarten Ein sehr lauter Schall von Latten Flöten und Trommeln erhob sich, und ebenso von den Menschen, die bei jenem grossen Feste versammelt waren (10) Hell er glanzte dort die ganz uus Woune bestehende Stitte, beleckt mit Elefanten und Rossen und voll von Scharen von Fusesoldaten Erfreut clachten dort die Diener der Jolekliī daran wie die ·VIII) 169 Jungfrau höchst wunderbar 208 dem Zustande des Irrsinnes befreit worden sei Auch Ajejamesra war du yon grosser Freade erfüllt, der Feindebczabmer, indem er glaubte dass darch deren Er langung sein eigenes Dasein gesegnet ware Nur die Tochter des Beherrschers der Erde allein war, in der Sanfte sitzend, on glucklich and klagte den Schöpfer an ,Ach was ist geschehen, Schopfer? Wenn ich doch deine Wahrheit beachtet habe, warum stürzst du mich Unglüchliche noch is Unglück? (15) Ich weiss nicht, was ich dir gethan liabe, dass du mich zur Vergeltung in dem Meere des Kummers, in dem ich versunken bin, mmer wieder untertauchst? Zuerst hast du mir durch einen hlossen Traum das Herz geraubt, bald hast du auch vielfache Sorge aber mich gebracht Durch dich bin ich irrsinnig geworden und in Bande geschlagen worden, durch deine Gnade bin ich wieder be fiet worden, nachdem du mir die Besinnung wiedergegeben hattest Nicht durch die eigene Klugheit, sondern auf dich ge stützt, habe ich dus gefinden, was ich mit der Fahrt an dem Gelehten u s * unternommen habe, aber gerade das ist nur zum Schaden ausgeschlagen Dus eine Unglück ist jetzt für mich dre Anssichtslosigheit, zbp zu erlangen, das zweite her kommt daher, dass ich den Unterschied in der Schonheit merke (20) Du Erbarmungsloser hast mir bestandig vel Boses nogethan, jetzt lerste mir Berstand und thue nicht so buld Gutes, bald Buses Indem du mir im Traume irgend etwas underbares zeigtest, hattest du mich bethurt, jetzt bethorst du mich wieder indem dungst, ich wiirde meine Liebe belohnt schen" - So war die Tochter des Beherrschers der Erde son hundert Sorgen ge qurit, rls drupasen ans dem Munde der Sklavinden der Ruf er schalltc Da ist um deinetwillen hente der Erdherrseher ange lingt, du Schönfarbige der seine Krieger an dem Ufergel indo de, Flusscs Mula auf.estellt batu – Als die Tochter des Erd berrschers das gehört hatte, srblickte die Scbipingine yet storten Herzens den Mindcrfürsten (20) Der trefflichste der Manner war erfreut du er sic erblichte und sollzog darınf mit zalillosen Perlen das trītriham nachilen er in goldenc Sclinalen cing Exclsteine, Perlen u * v pethan hatte, und ebenso soli zogen dı ihre Diener die Ceremonie der Liuterang Yon den zn Bo len fallenilen Edelsteinen wud da die Schitzetr igenn be ·170 [VIII decht, sodass die Menschenmenge nicht gehen konnte, sontlern struchelte Ebenso erschienen dort tuuendfach Feuerstrahlen, dic ans ler Reihung der von den llufen ler umhersclircitenden Rosse getretcncn Edelsteinen entstanden Auch der ciligströmende, herillimte ih Strom dort war gefüllt mit Perlen und Edelsteinen, We cin anderer mir Sind (30) So ward dic auf Erden ab Scheinlicit unvergleichlichic Tochter des Beherrschers der Erde von Ajajamesta inter Entfaltang der grössten Pracht cingcholt Dn kielt nun die Tochter des Erdherrschers jonc wunder bare, entzüchendc, rut manichfachen hostbarheiten ansgerilsteto Iloclıcıtsſerer einem Gef ingnisse gleich Auf einem mit Edel stepen verzierten Ruhclager sitzend fand sic doch, wegen der Trennung von Jeuen, das mit hingestreuten Blumen bedeckte als mit Dornen verschen Ehenso hielt die Jungfrau das lumm lische, mit scrschiedenen Fdelstenen geschmlichte, wandcrsime Dindem ciner Bergeslagt gicieli So betrachtete das Madchen wuch allo Schmuchsuchen, wicwolil sic ans Gold bestanden, als I cucrfunken *hnlich (35) Wesscn Herz von Sorge um den Gelichten crfiillt ist, findet niemals, sogar in allen drei Ilimmeln, ein Glück Wancher yer mug woll, cin Stirnjunel unter den Helden, in Kimpfc stonit zuhalten, wo die hupfe der Helden trusendfach fullen, wenn «l18 Auge sich mit Thr inen fullt und sein Blich getrübt ist, was hint es dann für Genuss von einem mit Schonheit verseltenen Sterne? Wenn das IIerz durch Schicksalsſtigung mit dem IIerzensr'inber vereint ist, wird es gewiss hein Verlangen nach der Nähe cines Anderen haben Siche, die Motte, deren Sinn uf die I'lanime der Lampe gerichtet und von Liebe dazu erfüllt ist, ist es nicht gegen das Licht der Sonne (40) Es giebt (viele) mit Wohlge ruch ausgestattete Blumen, aber an sic serschwendet die Biene ihre Liebe nicht wie an die Bliithen der milati So blickt der Taglotus, clessen Herz an den Strahlen der Sonne bingt, den Nektarstrahler, der den Augen Wonne bereitet niemals an! - So fand die kunigstochter dimnis in dem Hrusc des Ajejamesr kein Glück, da sie nach dem im Schlafe erblickten Geliebten ver langte In diesem von einer Schwar von Sklaven und Shavinnen erfüllten, immer frohen Hause war sie du allein vic auf einem Gemalde starr Von Besorgniss geschreckt bewachten se non ·VIII) 171 eifrig die mit munnichfachen Waffen versehenen, ihrer Pflicht ganz crgebenen llarenswachter (45) So empfand die Jungfran heinen Unterschied zwischen sich und den gleichalterigen Frauen des llarems und den Sklas IndC Immerfort bereitete man für sic ein glanzendes Lager, die Juogfrau sclbst hielt es einer Dornen sticu gleich Vergebens war sie dort eifrig im Gespräche mit ihren Frenndinnen vielmehr vcılangte ihr Wunsch nach den Ge nisse einer Erzahlung von den Vorzügen ihes Geliebten In deren Mitte lachte sie vorgeblich zus grosser Freude, im Herzen Wir sie schwer von Sorge gequalt und sticas ein Jammergeschrei aus Inmitten der Schaar der reundinnen weilte sie mit ihrem Korper, mit dem Geistc jeloch war sie in den Gedanken an den Geliebten versunkcn (50) So brachte die Tochter des Für sten der hunige ile Tage zu, ohne dass diese Gespielınnen von uliren Gedanken irgend ctwas merkten Indem sie reich 19 Donner des Jamroergesclueis und mt den Blitze der Scufzer ver schien wir cinc Fluth Tbranenrcgco strumen liess, kam sie ciner Wolke gleich Indem sie dla mit lieblicher Stimme den Ge liebten freundlich inredete, sprich sic, krank von der Trennung von ilım, dns schone Wort „Du sclbst, Iſers, hast mit dem Na men Mesri dane lemmatli angegeben und much deinen Namen gennnnt, der er früher wegen demer Bchebtheit gegeben worden 180 Ich habe alles crrecht, und doch Warum ist das null ver hehrt > Warum wird man nun dein Anblick nicht wirklicit zu meiner Wonne zu thcıl? (55) Ich wcies lieute nicht, wie lange Zeit mein Leib noch Tag und Nacht durch das scugende r'cuer der Trennung von dir, Gclicbter, verbrannt werden wird Dem Frühlinge gleich bringe an den Garten meines Herzens zum Blohen, mt der ener Liebe rette meinen Leil, der von der hrankheit Sorge befallen ist Dr ich dich nicht erreichen konnte, Wir früher mein Ilandlein gelilimt bis es dann durch dich nic der neubelelt wurde, nichdem dn dcinc IIcimath und deinen la men genannt hattest Als ich das Ternommen litte, Lebensherr, ila bchm ich weiler Lebensfreudigkeit, im Ilerzen werd ich ge wiss, 185 ich den Geliebten sicher erlangen würde Wenn da Ange yon Thrinen gefüllt und sein Blick Oberall getrübt war, das für mich das Buchste Glück, d109 es dich Einzigen, Be sten sehen sollte (60) Wenn ich nar eruen Blick von «ır bc ·172 (VIII hommen hatte, lerr, nach dem ich im IIerzen verlangc, mlrdo ich ihn als unvergleichlich in dicser Welt unschen und als den Inhegriff minnichficher hostbarheiten Deine Erlangung ist mir minerfort ein Gegenstand der Sorgc, yenn ich dich Herrn 60 funden habic, yerlinge ich micht mehr nich cinem Anderen" Nachdem sic so die ganze Archt in Reutlirzung zngebracht buttc, wandte sic sich am Morgen an den Wind, der, wo sic wusste, stets ungehempiten Lauf hit „Da allein bist in dieser Leben elt durch deino Lebenshrift für die lebenden Wesen der Gott, der ohne Anfing and olne Untergang ist und das Rnd der Wesen umdreht Durch dich wird dies All crschaffen, durch dich wud es jr getragen, ebenso wird das Ganze besclurmt und am Ende durch die eigene Maya verlassen (65) Du ullen bist der Beste unter den Wesen, ilu bist der Gewaltige, der alles durch dringt, alle Götter gelien in dir zuf, du bist von allen gechrt und bringst allen Vollendang Du betrittst ja zacrst die glanzen den Throne der Erdlierrscher, ebenso setzst du ja den Lotus deines Fusses auf deren Edelsteindiademaelu Nachdem dio Tochter des Ninnerfürsten zunachst den Wind den Lutcrer ler Welt, also gefeiert batte, sprich sie dort ehrerbictis geheugt Ich weiss, zusscr dir wird niemand meinen Auftrag ansrichten, selten sind ja die Leute, die wie du inderen Hilfe bungen Viclfche Botschift ab ilım nun die Tochter des Eidherischers voll froher Zuversicht, betreffs des Aufsuchens jenes Geliebten (70) In allen Städten, Dörfern Weilern u si musst du der du inch allen Richtungen umlierirrt, jenen meinen Geliebten cifrig suchen Gehe von hier in das Land, das den Namen Khu trou führt and sieh auch meinem Theueren, in dem Schatzbruso trefflicher Schönhciten namens Cyena schaue nach ihm Ueberall namlıch zeigt er sich, da er immer rastlosen Fusses ist, bringe ibn für mich her, indem du dieses memes Zustandes gedenkst Vielleicht erblickst du mciden Theueren in einer Karawane, den niemandem in der Welt Gleichen, mit allen Malen Gezeichneten Aus ihrer Mitte hole ilin allein heraus und zeige ihn mir leib luftig, Freund oder vielmehr das wird er allein scint (75) Wenn infolge des Anblickes jenes Wunderburen mein Herz zu frieden gestellt ist, dann will ich glauben, dass die Blume der Iloffnung durch Götterfügung infgeblüht ist“ – Nachdem się - ·VIII IX] 115 Fergeblicher Hoffnung voll und die Augen mit Thrupen gefullt den Vindgott sich langsam erheben gesehen hatte, begab sich die Jungfrau in den von den Sklarinnen geschmückten Audienz 9911 der nicht geringer war als der Himmelspalast, und weilte in eitler Freude unter den Gesprelinnen Das war Tag für Tag das Treiben der Gazellenaugigen, immerfort pach ihm zu schauen, mit ihm zu sprechen, an ibn za denken Im Hause zu verteilen liess ilır sorgengequaltes Herz nicht zu, sogleich begab sie sich mit ihren Gesprelonen aus Ihrem Hause heraus (80) Bald schne sie laut auf, hald war sie voller Wonne, bald war die Jungfran wie jrrsinnig, bald wieder bei voller Besinnung Die Jungfrau stress haufis glübendheisse Seufzer in Mengen yus, durch die Berührung mit ihnen bekam die Sonne sahrlich beisse Strahlen! Bisweilen erfror der Lotus ihres Herzens unter dem Schnee der Trennung, dann wieder blalte die Linne thres Leibes auf im Frühlinge seiner Erlangung Indem die Königstochter jegliche bansliche Freude u su Lufgab, weilte sie an dem schisten der Flüsse, nimens Nil Weder bei Tage noch ber Nacht ſind die Schönfirbige ein Glüch, dr sie beständig in der Sorge an ihn anfging and ihr Herz von (ler Trennung geqnalt wurde (8) Ihr Sino dachte nur an ibn ihr Auge scrlangte nur ihn zu sehen, um ihn drehte sich all alır Thun, ausser ilım hannte sie niemand Aber bis zu welcher Verzweiflung wegen der Trennung von ihm sic gelangte, das hann ja nicht in hundert Jahren gesagt trerden Jetzt nan will ich ihr flerz durch die Arzenei der Ver eingung mit dem heilen, durch dessen Fensem es wie von einem Schy crte durchbohrt worden war * IY Die Kenuer der Vorzeit, dic in muoichfaltigen Erzadlangen besondert sind und das Jſeer der Bucher durchfahren unben, be Tichten aber von folgender weiteren Geschichte von Tage zu Tage nahım jener auf Erdea in Schüblicit Unvergleichliche, Wahr bertsigendc, Zombesieger, Villeulsvolle, Liebling der Venschen mit Aamon ki obbs za, der ausserorilenthich I erstandige, und crrcchtc nan vor den andern Sulpen ber dem Vater jene trefc Licbe Sein Erzeuger meinte, dorch diesen Soln allein beglückt ·174 [IX zn sein, indem er dagegen die anderen ell herzcrſrcuentlen Söhne vernachlassigte In Gesellschaft mit jenem einzigen, cinein Gutter. huren bolichen Soline verbrachte er, I thoblit mit Namen, be glicht seinc Tac () In dem Iofe jenes I ikoblia, der also Iunicbtc, stund ein sehr grosser Binm, der göttliche Krift besis Er gewahrte immer alle ansclic, stets zeigte er Blüthen und Früchte, bestandig word ei von den Guttern geclirt, cinem irdu schen Wunschbuume 1cylachbu An ilim erglinzte fortu uenit cinc lautere Menge von Schusslingen, gleichsam cme treffliche Relic von Zungen, die Schnur der Vorzlige des Sanblu zu nenucn Dag war die Schonheit des Bauincs so oft dem Yahoblin cin Sohn geboren wurde, wuchs in demselben Augenbliche je em Zwcis, und wenn jener sab, dass sein Solin den Fuss etwas an die Jugend gesetzt hatte, lı ındıgte er ihm einen schönen Speer, aus dessen Zwcise gefertigt, cin (10) So gab der Erdlicrischer Jelem einzelnen seiner Subnc je einen schönen Speer, der daher stimmte, anssei dem Soline, der Yosoblıa hiess Lin solcher wir da für dicsen nicht angemessen, wenn er auch noch so go priesen war, und viewohl bei dessen Geburt an jenem Brum cin pener Zweig gewachsen wai Lunstmals kam der nusscrordent lich schone Tosubba in der Nacht zu semem Vater and sprich Dedichtig das frenndliche Wort Yates, vollbringe um meinet willen die gewaltigste Bussübung und hole didnrch schnell uus dem Ilimmel einen glänzenden Speer herib, um zhn mir als Glücks bringer zu übergeben Von dei hindheit bis zum Altei wird dieser trefflichsto in meiner Hund befindlich mir immer das Un gltick fernhalten, Herr (15) Durch seine Hilfe weide ich im hampfo allein das Stirpjuwel aller Helden sein und von den Brudern hiemieden geehrt werden“ Als jener, Yilobka mit Namcn, (lies Toit seines Sohnes rernommen hatto, fasste ci aus Licle za dem Knaben seinen Entschluss und stimmte um dessentsillen den hochsten Gott glinsti: Di kam der Gottcı bote numens Jr bhi zytla herbei mit cinem guttlichen Speeie, den Visyahrrmın crfertigt hatte In jenes Gogenwart cizahlte der Hochgemuthe, Allsehende, dei Bezwager seinci Sinne, die gmze hrift jcper tiefflichen Waffe Bet darem Anbliche giebt es nirgends rarcht For feindlichen Wesen u 8, es fliehen die Ruuber und Feinde (20) Nicht qalt iluen Tiger IIungei, Krankheit, Sorge ·IX] 175 oder auch Alter, wisse, dass sie tle jesteste Sänlc des Königs plustes bildet“ Ak ler lincligemutho Gutterhote nach diesen Worten verschnunden war, nahm der llerr der Erde diesen Speer und gab rin Jenen, und sclidem der Starke den Gottlichen, hlice mogliche Gelingen verleihenden Bichommen lutte, zerschmet terte er den Rücken sciner I'einde Seine Brüder allc waren voller Neid, da sic jenen hostbaren Speer saben, und wenn sie auch roll l'urelit auf ılın blichten, liegten sie doch böse Gedanken fr alcr, icr dic Licbc seines Vaters bes189 und aller Feindschaft lcdig war, nalim heinen Unterschied zwischen sich selbst und scinen Brildern wahr (25) Glücklich sind in dieser Welt der Lebenden die guten Von schen, durch deren Frommigheit gestitzt die Scllcebten im Stande sind, die Last der Existenz zu tragen 32119tmals, als der uberius kluge nichts in der Vibe des Vaters seilte, nard sein Geist rom Schlafe Olcrmannt, sein Vater alier, son der Kessel der Liebe zu ilım gelanden, web ganz wach und blichte dessen geliebtes Antiitz an Im Schine man truch der 911 scrordentlich Schöne mit Nimen 1 osobi znicimu! in libliches Inchen aus, vonnt er den later bezaulcrtc Im Angenhlich darinf crnachte cr, nachdem er den Schlaf gernescu littc and war über das wundersimc Gesicht im Traume von Stranen in seinem Herzen voll (30) Da frgte der Vater den hnaben erstrunt,Warum hast du im Traumc gelacht? Was hnet du Verksardiges berelien Jener erwiderte daraur „Vater, ich liabc in Trname cling Merhaardiges gerchen und weieg mielt, welchic Bedeutung das haben mag Ich sah alle l'aneten, die Sonne 8 , sammt den Sternen und Zouinka! Illern mit knopenformiert zusammengelegten finden sich vor mur verneigen, later" -- Als der Vatır d14 Echört lutte, sprach cr hind, sei still und erzibile deinen Trium anf mein ll ort bin nicmindem peter! Vielleicht erzählen sonst deine I cinic den vauderburen Trom, den du ersehen pnil der dir die hemes sönle son nicht, sorlaxe dann der Irol: Anders werden kannte (-) Deine Brider, die slı lap anil Jacbt (eindlich grannt mind and in Herzen liec (icilanken begen, Orlen den Tramı mut meiner Devleninng nicht mehr eringen Wie der Mr sein Holl Inmorgte Jaler sein Wert mcy ruclicu katte, so kaltetc # ·176 [IX So sagen der knabe es klug emige Zeit Eimge Tage darauf drang es nber in die Oeffentlichkeit ein ll ort, welches in vier Ohren ge drungen ist, wird gelegentlich des Schlafes verithen die Dicliter ,fern mun lungo lelcn will, Icge nun das Wort des Herzens nicht ctwa in die land und gebe es fort Den Jauteren Flungo lcs trefilichen Wortes, der aus den Kalige des Munies entronnen ist, scrletzt alsball dic hatze Buscwicht mit dem Hiebe der hralle Schlechtighet" (40) Als die Brilder alle den Inhalt jenes Triumcs yon den Leuten heimlich luer und da crz ihlen hörten, glaubten sie den Grund seiner Beliebt heit bei dem Vater entdeckt zu haben „Warum hat der Edle irgend eine unedlc llit ausfindig gemacht, um ans, verblendet von der Liebe zu den Emce, jetzt alle so zu verarchi tssigen? Wir wissen wicht, was jetzt dieser Vater in seinem Kopfe hat, dass er, blind vor Liebe, unseren Kunnier nicht sicht, der zus dieser Nichtbeachtung erwachst Oder hat etwa der Lusobbı eine schwere Bussübung vollbracht, hraft deren der Vater ilin nuch nicht einen Augenblich verlasst? Warum fühlt er, dessen Leib durch das Alter gebrechlich geworden ist, das Schwinden seines Körpers pielt in der Liebe zu jenem und nicht ucl, wenn die Stutzen unserer Arme ihn stutzen (45) Doch nern! Die nus den friberen Thaten stammende, pabwendbare Vor stellung, die mit Glück und Unglück verbunden ist, geht in dieser Welt vor uns her Oder ist er vielleicht von dem Schöpfer ver blendet worden, der ihm den dichten Schleier der Maya uber die Augen geworfen lint, so dass er gut und buse nicht mehr unter scherdet? Oder ist der Verstand des Alten geschwunden, dass er den knaben ftir sich erwählt und nun in seiner Werblendung uns, die Bnrgrogte des Reiches, vei nachlassıgt? Nicht jener allem soll die kunigswirde geniessen auch wir haben Anthel duran! Was halt der Vater ihn geurde für einen guten Sohn und nicht auch uns Andere So sprachen sie alle, krunk or Sorgen, untereinander und richteten ilire Gedanken darauf ein Mittel zu finden, um jene Liebe zu ertödten (50) Diese Buse willte aber fingten alle gleichgesinnte Ardeie, wie die Liebe jener Beiden schnell yuuz en todtet werden hunntc Wenn ein selbst ftir einen erfahrenen Mann schwieriges Werk zu tlım ist, dann muss man die krift fremder Klugheit zu Ililfe nehmen, in das ·IX) 177 3 Werk glüchlich auvuführen, wenn durch eine einzige Lampo im Hause kcinc Helligkeit erzielt wird, inilssen noch mehr be sorgt werden, um die Dunkelheit zu beseitigen Sie bericfen 1180 nun ilire i reundc, Bch unten nnd Vertrandten, die inimer auf Uniccht ausgingen und Mordlust, Zorn und andere Eigen schnften besisscn, lelten cinst eine Versammlung ab und sprachen, nachdem $ic sich dort niedergelasscn batten, die überaus Mich tigen, alle roller Feindschaft, cinzeln ihren Sprch (55) Unter ihnen sprach einer das grausame, sündhafte Wort „Ich sehe nichts Erspriessliches weiter ausscr scinc Ermordung Nachdem wir ihn von Iner in den Wald geführt und beinlich in der Erde scr graben Inben, sind wir von der Besorgniss vor dem Feinde bc freit und unscrer Qual ledig" -- Ew Anderer spraclı, 13 er dic Worte dieses Fartherzig en vernommen hatte Wenn die Besci tigung des Kunben olinc Verbrechen geschieht, bringt sic kcinein lebenden Wesen Unlıcıl Wir wollen vielmchr ins kind durch List ein Pferd besteigen lassen, wenn es dann dnluneilt, wird es auch jenen abwerfeu und todten Wir brauchen dann der Iurckt hemen Rrum mchr zu geben und imben anch hench Antheil an einem Verbreclien" -- Ein anderer Verschlagener spricli, als er das gehört lintte (GO), Il enn wir so an dem hnaben dieses Mittel der Tydtong anwenden, dann ist das hinwielcrom cinc sclir grossc Sanic und Grund zum Vornarfe 18 ist der Nutzen non? Fin anderes Vittel ist jetzt anzuwenden, dass jene Reiden, Inter und Solin, die so ausserorilentliclic Licle liegen, getrennt werden Wir wollen den schr zuten honben weit weg in einen furchtlosen Wald falsen, voller Geier ond Schinkale, ermitt son Dimonen und Schlangen, und reich an Wascr, Blumen, Lainen (ir 19 und Strincher, dort wird das hmd zurückgelesen, woza hranelen wr is wohl einen Mond? Dann geht dieser rclache hule, ron llanger mad Durst gequilt tad in jener Finide allera Fulgen, son kellmt in den Tod cin (63) Lasst caer ahorias reince Schwert millit besudelt werden roi dem rothen Biute, welches wie ein voller Hinsa ang seinem hörper strumt. - Anelerer, an Kinglieit anz besonders Vaclitics, spruch unter ilincn folgendes ll ort znr rechten Zeit, orchdem er Jenes Rede vernommen hatte Aber eine Tudung mit dem Schwerte ist nnt ciucn Angeblich sclir kelimerel aft, der Trxl durch Ilancer 12 - Fin ·178 und Durst jedoch trefft niemanden Als dieser trefflichste unter den Verstandigen nach diesen Worten schwieg spraclı cin Anderer, Ion Mitleid erfüllt, beil ichtig das Wort Saclict set you huic oder auch in der Ntlc cincn Brunnen pachdem wir dns kind dort Inneingestossen haben, wird uns das lwchste Gillich zu thel crden (70) Henn er sich dort licfindct, wird ilin durch Schichsulsfügung einc duistende, vich Wasser suchende huruine finden und ibn aus dem Brunnen ziehen Dann wird der Herr der Karawane den Knaben aus Vtleul in sich nehmen und zu seinem Sklaven oder Soline machen, duon bin ich fest uberzeugt Und wenn dion jener von dem Herrn der Karawane zum Sklaven ge macht worden ist, dann haben wir alles vom Vater, hungswürdlo US # in wiseren II uden “Als sie das gehort lintten, hielten alle, die Augen vor grosser I'rcutle weitgeöffnet, dies Wort flir treffend und beschlossen, cs auszufiilien Nachdem nunc Bruder diesen festen Entschluss gefasst lurten, gingen sie ein jeder in seine Beliusung, sobald sie ihre I'reunde verabschiedet hintten (75) Glücklich sind diejenigen Menschen, in deren Herzen zweies lei nicht lebt Egoismus und der gar schwer zu ca tragende Stolz, der zus der Jugend entspringt Selten sind in dieser Welt der Lebenden die Manner, clic nuf alles mit gleichen Augen schauen, Ton Gier und Zorn frei sind und im Gedanken an Śiva wufgeben Schwer zu finden sind die Menschen, die die ganze Welt dera Blendwerhe eines Traunies gleich erachten und immer in Andacht ycisunken sind sic leben bescligt: Allgemein verbreitet auf Crden sind diejenigen, die der Gier noch irgend ctwis crgeben sind und über Recht und Unrecht immerfort wie über ein und dieselbe Sache denken Die elenden Apner, die immei vom irgsten Egoismus eifallt und in ihrem Denken von Feindseligkot geblendet sind das sind auf Erden die wabren Weiber (80) Am anderen Tage gmgen die Biuder alle zusammen zu ihrem Vater entschlossen, den begonnenen Anschlag zuszufulrcu Nachdem sic sich verneirt, chrcı bictig vor ihm das Haupt gebeugt und mit dem hnie den Erdboden berubit hatten, beginnen sie heuchlerisch die glatten Worte Florc jetzt cine Mittlicilung, Vater! Da wir immer zu Hause sitzen, hat unser llcrz Lust zur Jagd belommeu, Fürst der hunigo Vit jenem knaben, unserem ·180 Schonen namens Yosobhi diesen erst in cinen Brunnen werfen mussten, um selbst glücklich zu werden! Dariuf palmen Jche mit seiner Erlaubniss den jüngsten Bruder mit und verliessen alle die Stadt, um die Jagd abzubilten, indem die Besten unter den Michtigen den Knaben vor den Augen des Erdlcrrschers liebkosten, damit der König thorichten Sinnes von ihrer Gewalthat nichts bemerhte Bald nalım cinei von ihnen jenen lieblich Anzuschruenden, der seine Absicht nicht merhte, auf die Schulter und wollte mit ihm sich entfernen, (5) cin An derer umarmte ibn und hüsste ibu «inſt auf den Mund, sodass cs der Vater sıh, dem er dadurch eme citle Freude bereitetc Nach aussen voller Liebe innen aber nur ihrem Zomo geltorchend, ricfen sie siclfach Segensiinscle über ihn, nic „Iel' Lebol Nachdem sie so durch erstellte Freundlichkeit den Oberhcrrn der Menschen getauscht hatten, führten dio Busenichte ihn auf einem weiten Wege in eine grosse Linde Di setzten sie ihn von der Schulter licrab and licssen ihn zu l'ass schen, sie giben ihr liebevolles Herz mrf und vers undeten ilin mit harten Worten Auf dem bösen Wege voll spitzer Dornen führten ilin dr mit scinen lotusahnlichen Füssen scinc nculcrfüllten Icindo cinler (10) Mit Faustschlagen und Fusstritten schlugen sie immer wieder lachend und freudcerfullt den 1 cinenden, trurig Blichenden Er mit einem IIerzen, weich von trunkener Licbe, sic ron grausimer Siesart, der Knabe elircrbictis geneigt, sic on l'eindschaft bchcrrecht 18o ist heute dein Vater, der, durch dic Licve dir in seinem Verstando ganzlich schlendet, rich um dich nllom htiminerte und uns iminer vergass? Heute noch werden wir dicb tödten, wir haben heine Furcht vor dem Vater! Oder wir werden dir hus Zorn II inde und Beino UE abschneiden - Unter solchen Drohungen gegen jenen Zarten, Sündlosen waren alle soller I'rcude, da sic durch die Miyr des Vienu scrllendet waren (16) Do nan jener, I wobha mit Aamen, bichimmert (leren erstaunliche Grasamkeit des Ilcrzcus sili, uberlegte er sich ungllichlich Harun hat der Schöpfer, der sehifechte Schopfir, mir diesce Bac angetan? Oder rum hat er dic Licle bei den Freunden Fanz unterdrticht, nachdem cr ric erst meeballen latte? In der 1 crne weilt der wcise later, der mich sorgsam beschützte bei wen soll teli nieinem ficfen Leide heute 7afittelit nehmen?

·181 Wie soll dort mein Vater, da er 80 weit entfernt ist, von meinem Missgeschicke erfahren? Kein Freund ist da, der binginge und mit ihm sprache, der ihm das Wort ins Ohr sagte, wie er es gehört cinen solchen Freund babe ich nicht Das aber ist ganz verzweifelt, dass meine Brüder mich todten wollen fu (20) Nun hamen Jene mit dem also betrübten jammcrlich weinenden, schuld loscn Knaben in die Nahe des Brunnens Man berichtet von diesem Brunnen, dass es gleichsım ein zweiter Andhahfipa 1) war, sehr tief, unergründlich und bis in die Tiefe der Hölle reichend, grausig, den Donncr abertonend durch den aus der Mitte auf steigenden Vindzag, immer mit Straucher and Schlinggewachsen bedecht und voller umherkriechender Schlangen Nan banden 8ic den Sohn des Mannerfürsten recht fest mit Stricken, palimen ahm die Kleider weg und warfen ihn froh da binab Der Bruppen aber crstrahlte allenthalben von seinem Glanze, und trotz der Dunkciheit ward da ein leachtender Anblick gewahrt (25) Der Glanz Glan/ender wird ja nirgends ausgelöscht schadigt etwa dic l'insterniss der Nacht die anfgehende Sonne? In diesem Augenbliche gedachte der Hochbetrlihte mit Namen Yosobbr der starken Rettung der Rettuogsbedirftigen, des höchsten Gottes „Wenn Vater und Vutter, Freund und Bruder und andere Ver wandte nicht fähig sind, uns zu schützen, dann bist du, Herr, der Schutz der Schutzlosen Da schuf der Allherrscher Samblia, der gn idige Liebling der Menschen, der Machtige, durch die drāya inmitten jenes Brunnens eine Steinbank und rettete durch einen Blick sogleich den haltlos Stürzenden was rermöchte er nicht, dessen Macht unergründlich ist? (30) Dann him, von ihm abgesandt, mit einem schönen Gewande der oben genannte Götterbote und sprach das Wort „Erhebe dichi Erhebe dich! Segen über dich! Wenn du dicses guttliche Gewand anziehst, qualt dich nirgends Todesfurcbt, llunger oder Dorst Lass, lass jetzt die Sorgc fahren, denn der lockste Herr ist dır gnadım gesinnt, durch_ilin salbat, den Retter des Betrübteo, lust sdu beschützt wordeo Vje du durch buse Fugang dieses gar schlimme Unglück erlitten fast, $0 wirst da nich wenigen Tagen bestindiges Glück crlangen Sei stih, da Verständiger, und lass dein Ilerz dicht furchtsam 1) Eine Art Hulle ·182 werden. Nachdem du deine Feinde durch deine Tugend über wunden liast, wirst du sicherlich houng werden“ (35) — Als jener Gotterbote nel dicsen Worten crschwunden wir, weilte der vei standige Solm des Mannerfirsten doit, indem er im Herzen in den IIertu der Gotter dachte Drei Tage lang war dci Mondschein der Welt in jenem Brunnen, wie der durch Klug heit geschaffene in dei reizenden Stadt namens Nisublin, im vierten Tage ward dunn der Kolbe, der den Augen des Ere herischers Wonne bereitet hatte, duch den wunderthafigen Learn herausgczogen Auf Befehl des Schuchs les und auch von der guten Sterne jenes geleitet, kim cine nach Wasser verlingende Weitha wanc auf ihre Suche in jenen Brunnen Von llanger und Durst gequult urte diese hartwnne, die den Weg verloren hatte, in jenem Walde umhei, indem sie und dort ihn suchte (40) Du tırf mit ihnen ein Maun nimens khejin, bekannt unter dem Namen Varuna zusammen und führte sie in dessen Male Wirend nun die hareu une mit ilm zusammen sich mich der Brunnen legib, ham auch der Gotterbote in dem Soline les Fril licrischers und sprach bed ichtig Erhebe dicli, crliebe dich, Bhuata! Dein Gluch ist erblüht, du Guter, nun luss die Sorge, die aus deinem schweren Unglück chwachst lloute noch kommt cinc dunstige harw uczu dem Wasser und holt Wasser aus dem Brunnen, indem sic cincn Ledlcrschlauch binabl isst Dahincin musst du sclinell treten, dinn rud mun ilin, mut (lerner Last bc schwert, herusziehen in der Meinung, er sei mit Wasser gefüllt“ (45) Als er nach diesen Worten sich entfernt batte wartete der Solin des Vännerfürsten anf seinem Platzo voller Schinsicht auf dic glinstige Gelegenlieit Endlich liess irgend jemand 2015 cler huruwang in der Absicht, Wasser 41 schöpfen, einen I eder schlauch lunab, und erlignt trat jener dalunem Ils ler Fourier der Karine merhte, dass es sehr schwer sc sprach cr ked ich tie, das Herz ion Staunen erfüllt „Der Eimer ist jetzt ordent lich schwer, gewiss nt irgend ein hostbarer Gegenstand darin So 70g cr slin erfreut langsam aus dem Brunnen und erblichte mon cincn init anscrofilentiiclicr Schönheit ausgestatteten halen (0) Durch den Schöpfer langam nus der Finsternise les Brun nene hcrans, cocon crstrullte der in den I mer strende hnabe wie der junge Mond Erfrent prbmler Dicnlr Ecline Il den ·X} 183 wundersumen Knaben und /cgte ihn (ruf vor den Augen des Herrn der Karawane Auch dieser wird hochst erstaunt, als er diesen Knaben mun erblichte, und die gauze Plenschenmenge der Karawane aberlegte efiig also Iver ist das und wessen Sohn? Oder von wem ist er in den Brannen geworfen worden 24 - So erschallte die Karayine allenthalben son lautem Getöse Inzwischen horten die Brüder desselben, die im Walde der Jagd nacbgingen, diesen Lurm und gingen wiederum nach dem grausigen Brunnen (55) Als sie die ausserordentlich starke haruwane und ihn aus dem Brunnen gezogen sahen, priesen 610 die Wunderherrlichkeit des Schopfers und waren da sehr erstaunt. Dann sigten sie zornig zu dem Herrn der Karawane „Wer lat diesen aus dem Brunnen gezogen? Wir hatten iln dort als des Todes schnldig inneingeworfen, sla er im höchsten Grade sind haft ist Erschrecht frugte sic der Gebieter der Karavane voll Hoflichkeit Um welches Vergehens halber habt ihr den Knaben hier upeingeworfen?" - Dem Hochgemutben entgegneten dic verschlagenen Suboc des dinnerfitrsten „Dieser war unser Sklave, unging aber stets die Befehle, die er als Sllave erhielt Un dieser Schuld willen haben wir ibn in diesen Brunnen ge worfen, aus dem kciu Entriguen möglich ist, du hast unrecht daran getlının, ihn wieder lierauszuziehen (60) Im Zorne haben 311 immer an cin Mittel geslacht, ibn umzubringen, das ist aber nicht gelungen denn wie konnte der getødtet werden, der vom Schicksale beschirmt wird? Wenn wir jetzt den Ausreisser wegen sciner Schuld todten würden, vas hatten wir dann für Nutzen? Unser Sinn trist jetzt Verlangen, dieser Sklaten zu verhaufen Als der Herr der Kırayıne dies geluit hatte, kaufte cr ihnen diesen schunaugiren koaben um einen gerngen Preis ab und pabm ihn dann in seinen Besitz Seinen Werth aber hannto nichuand weiter als jener, der I Thubha bess, und allein sürdig, ihn zu bсhommen, war nur nie, dio Tochter des Vannerfürsten Der llerr dler Karaine, der einen so wandersamen, out glacki crlcissenden Valen versehenen Sklaven gelonnen hatte, begru sich nun nich Visra, der in I'rumnigkeit reiche (62) Einige Tage daruf aber kam der berübinte, mit hochster Pracht 108 gestattete Tabrer der harax 3pc in die Mihe der Stadt Sobild der Beherrelier des Lude- llysri dic Kode lucrrop rer ·181 nommen latte, sandte er scincn Vinister zar Begrilssung ab, der nun in seine N the han, und solld AjTjanst1 den lcrm der harwand und seine Begleiter begriikst luatte, zog er mit ihm zusammen in die Stadt ein Er verneigte sich vor dem Oberen der harwone and frugtc ilin, fic ein Freund den Befreundeten Gott sci Dank, dass din heute vohlbehalten angelingt bist, du Licheskort Erville, Licber, ob du licuto cine hostbiro Marro mitgebracht liast, ich nelimc dir das alles ab, mag es gut scin oder inch nicht" (70) Darauf antwortete der Ferr der har vine, als cr diesc scine Worte vernommen hatte „König ich halo mannigfaltige lummlische Kleinodien mitgebracht so auch einen in Schönheit auf Irelen unvergleichlichen Shlas en den ich für cme anssei ordentlich bohe Samme geknuft liabo uod den nur der der Welten so hat schaffen können Durch dessen Schon heit besiegt lint kuma gewiss die körperlosigkeit angenommeo' Ja, diesen halte ich fir die einzige Perle unter den Menschen, du Moneroberheir Die Menschen empfindlen nicht solches Woll gefallen in der Aufondang cincs Schatzer, dem schönen Gesange der Nachtigall dem Nektarstrahler im Herbste, dem Lallen eines Kindes dem Moschus, Jy, nuch meht an der Oberherrschaft uber den Himmel, wie an seinem Anblick (75) Wie son einem Zau berer vermittelst seines Blendwerkes ist von ilim dies All hier bethurt worden vermittelst seiner holden Rede seines reizenden Lachelns, seiner Seitenblicke & T Einem cinzigen Blicke aus seinen beweglichen Augen gegentiber csclicint die gruye Erde als ein sehr geringer Preis Erdbeirscherlu - Als Ajejamesra diese wundersame zutreffende Schilderung seiner Schonbeit ver nommen hatte entliess er ihn in seine Wohnung in Gedan en ganz bei Jenem Sobald der hochgemuthe Terr der Karawine nach Huuse gekommen wir, sagte er darauf zu dem Sklaven den er für sem Geld gek wft hatte ,Auf, du Glücklicher! Bringe jetzt sclinell deinen von Stuub verunreinigten Korper durch Vor nahme des Badens us w zu gef tlligem Aussehen! (80) Dr ging der hnabe auf dessen Befehl auch jenem Flusse mit Namen Nila und sauberte seinen Leb indem er dahineintuchte J2, wiewohl der Lotusse entbehrend erglanzte da der schnellfliessende Strom doch von solchen infolge des Gluzes des Gesichtslotusses Jenes Durch den Konigssohn mit seinem weissen Lerbe der in ·185 ihn untertrachte und im Wasser anlierschramm, cinem Königs ſlumgo sergleicfibir, crstrahlte er Nachdem er Knabe das Bad becndct hatte und aus dem Wasser in d13 Ufer gestiegen war, crglanztc cr, mit limniliselien Gewändern angetlı m, 10 ausser ordentlicher Schonheit Al er aber seinen Leib schnell mit den schönsten Schmucksachen geschmückt hatte, begab er sich dur zu dem IIcrrn der Karaw ang und crneigte sich vor ihm, (85) und dieser, der ilin 10 80 grosser Schönheit erblichte, fasste den Entschinsa, den um einen ganz geringen I'reis Erstundenen for viel Geld za icrhauſen So setzte ihn lenn der Herr der har wane, der sich trefflich auf sein Geschiſt verstand, in eine Sanfte und brachtc ibn zu dem Bclierrscher son mesra Als er ihn mit solcher Freude ihm zngeführt und dessen in dieser Welt so schönen Leib daraus wieder hervorgeholt hatte, stellte der Schlane, der ganz auf die Wahrung seines Vortheils bedacht war, den auf der Welt an Schunlicit Unsergleichliclici, chirerbietis geneigt, Joncm vor Da der Schutzherr der Erde den in Glanz gehullten schönen honben aus der Sinfte steigen kali, Inelt er ihn fur ciner zweiten Sonnengott, (90) und alle, dic «len also gestalteten, wundersam inzuschauenden Liebling erblickten, wrren hocherfreut und im Herzen von Strunen ergriffen Inzwischen erbreitete sich allenthalben, von den Lenten jenes (karawinenfülırers) cr zahlt die eine Geschichte dieses Schönen Edelgeborenen Die Bewobner jener Stadt ricliteten ihre Gedanken auf seinen Namen, den Bericht von seinen Vorzligen und die Cr7 thlung von ilım und gingen ganz in ihm auf, manche auch betrachteten den Tiefflich sten, nachdem sie ihu zuf einen Gemilde dargestellt hatten, An dere deren Sinne guz auf ihn gerichtet wir, indem sic in Her zen seiner gedachten XI Was gammtliche Cetter sammt Indra bisweilen nicht zu be wirhen vermögen das erreicht auf einen Schlag das unbeschrankto Schicksal Wahrend diese gewaltige Wendung im Leben jenes hoaben geschah, wusste sie, die Tochter des Fürsten der Lrde, nichts von dieser Thatsuche Ueber die Trennung von ilım Wie irrsinnig geworden, irrte die herzberuckende Jungfrau nur leicht bekleidet ·188 (XI ebrt, durch Geduld kommt die Sonne zum Aufgang Schönhüf tige, sic wird von den Dichtern gefeiert als Himmelslciter durun magst auch du dich geduldigen! Schonbrauige, auf mein Wort das Schicksal wird darauflun das ganze Vorhaben schnell zum Ziele bringen" (30) Als die Königstochter dies uhr Wort vci nommen hatte, wir sie erfreut und kehrte beim, in der Veber zeugung, dass der Geliebte in ihre Hand gegeben ser Dei Augen blick allein ist zu preisen und diejenigen Tage sind die besten wo der I'reund stets voller Wonnc ist über die Nahc dcs reundes! Wenn die Fackel der Liebe des Geliebten angezündet worden ist, dann schadigt die Finsterniss dei liennung die und nirgends mehr das Auge Aiu anderen Tage nun brachte dei Gebietei der Karwino den Sklaven zum Verhuufe auf den Markt und setzte einen hohen Picis fuli tha fest Als die Bewohner der Stadt von diesem Be ginnen horten, kamen sie alle eilig mit Geld versehen hierbei, um jenen Sklaven zu crstchen (40) Da erz ıhlt man von cinci merkwürdigen Begebenheit unter dem Schwarme der Bewohner der Stadt ham auch eine alte Frau, die nur aus Haut und Knochen bestand und von so buekliger Gestalt, wie man sie selten fadet, mit einem Knauel von Stricken in der Hand herbei, um dort deu Sklaven zu kaufen, durch dessen Voreilge ihr Sinn bethürt worden Als diese zu den Leaten sagte, dass sie den Sklaven er steben würde, und diese lachten, antwortete ihnen die Alte stammelnd Ich bin nicht im Stande, den so sehr werthvollen, in der Welt berühmten Shlyen za h zufen dus allein ist in mein Gc winn, dass ich gekommen bin ilin mitzunehmen!" -- Inzwischen liess der Herr der Karawine nnter Trommelschall in der Stadt, den Dörfern und Flecken behant maclien, dass der Edelgeborene verk tuft werden sollte (45) , Wer reich ist und jenen ausseror dentlich schönen Sklaven zu kaufen Lust hat, möge schnell herbei kommen und ihn crstehen Es gab ja noch niemanden auf dem ganzen Erdenrunde, der ilım ihnlich warc, noch wird cs jemand Ecben, der so ginz dus IIerz entzucht durch die Falle der Schion heit" — Als man den Ton der Trommel geliört hatte, ham cinc Menge von in Anschen und Geld stets tiberreicher Menschen zusam men, um jenen wundersimen Sklzren za haufen Unter ihnen sprach ciucr „Ich gebe ibm als kynfsammc eid bladrom, dann behomine Tyr ·XI 189 Tonnen ich den vor aller Welt schonen Shlafen Ein bhadram aber heisst das, wo die des Zahlens hundige eintausend Goldmünzen rechnen (50) Un diesen Preis gab der Kaufmann, der sich darauf erstand, den luchst nerthrollen, mit einem Ucbermasse ron Scijopleit scr cliencn Sllaren nicht hin Darauf bot ein Anderer das Doppelte duron, aber auch das nahm der haufnann nicht an, der ganz gehurig darauf bedacht war, seinen Vortheil im Auge zu behalten So bot ein Anderer das Dreifache daron ein anderer das Vierfache, und so stieg dulurch der Preis dr auf das Ilundertfiche Bis zu einem Waclistlanc in das Zehntausend millionenfache kum der Preis aber auch dafür gab der Gebieter der haufleute den Shlaven nicht bin Aun liessen alle Bewohuer der Stadt simmt dem Beherrscher yon Mesra jene Hoffnung auf ahn falren und gingen ein jeder zu seine Behausung (50) Als die Gclichte des Ministers des Bcherrschers on Mesra diesen Iscrgwg hurte, hatte sie allein die Schonfarlige, abre Sache ge Sie liess ilire alte Sorge ſalren holte freudig Ajeja mern hierbei, der immer ihren Befehlen Lotmassig wir, und sprach 1118 Wort „Gelie schnell in die Nahe des Herrn des Landes, huge chrerbietig die beiden hmice zur Erde und melite im hurti: „Da ich kinderlos bin soll dieser dein Diener mein Solin Merilen Wenn du diese Erlaubnis ertheilst, erstehe ich denen Skinson von dem haoſinone Sobald du die Zustimmung des Gebieters der Erde erlangt hart, dann sage zu dem llerrn der harawanc Ich will heute den buchst wertbu ollen Sbliven von der erstchen?" (60) Esncn me hohen Preis der auf seinen Vor theil sehr bedachte kaufmann auch fordern wird, zakle ilım den aclbeo sofort, ja auch das Doppelte Um 123 Geld mache dir heine Sorge in diesem meinem Schatzhause sin hlemodien sonder 7hl wie die Sternc am Ilimmelzelte Wenn du mici lieb list and anf das Il olii deiner Liebsten bedacht biet, daun bringe mur schnell jenen Shlisen um mein Herz za crgutzen Wenn ich diesen Shlasen, der des Herz erfreut, erlangt bile, dan will ich mein Dasein flir gesegnet and sorgcofrcı halten dachtlem er za dem inftrage der Gazellenitricen ja gesagt I atte, faliste er, erfreut fiber ihre Ansprache, alles sorgfältig 109, (G)) and solll er für einc bole Samme den Shlarea des llerru der hamranc Uchomuco batte, brachte er den Schonco ·190 Ext und stellte ihn vor die Schunlırwge D: Überlegte die Verst in dige, als sie durch den Anblich jenes Lichesgottgleichen ibien Funsch erfüllt sili, das Auge gefällt mit einer Fluth von Ireuden thranen Ach, ist dies ilas Blends crk cines Truumcs oder sollto es dic Walırliert sein dass ich hente den af Erden schwer zu crlangenden lieblich Anzuschwenden sehe? Dis hoffte ich nicht mehr in meinem Herzen, dass die lang ulirende Trennungsnacht noch einmal den Aufgang der Sonne des Gelichten scben werde Nun bin ich anervatet durch die Erreichung des Geliebten be gltickt worden, der da noch erstı zhlt, selbst wenn mein Terz ilin mit dem Schiopfer vergleichen will (70) Fruber gab es nusser mir in der Schopfung keine Unglüchliche weiter, jetzt keine Lichende, die so beglicht svirc mic ich, selbst wenn sie ihre Winsche erftillt sieht Nachdem ich verschmaclitend in der von der Sonne der Sorge versengten Wüste Trennung des Vastundes beraubt umhergeirt war, ist heute durch den stets wunderth itigen Sclopfer, den bumbierzigen vermittelst des Nekturregens Erla gung des Geliebten dem Himmel sei Dank! - mein Durst geluscht worden Nachdem ich nuf einen menschen den und Jichtlosen Pfade gewandelt war, liabe ich jetzt durch Schicksals ftguns infolge des Aufgnnges meines Glückssternes das Lochsto himnilische Licht gefunden Auf dem Todtenbette uusgestreckt und in tiefen Schlaf vei fillen bin ich ich weiss nicht um welches Verdienstes willen - vom Schicksale wieder unerrecht worden (75) Heil dem Herrn der harawanel Miige ihm immer Gewinn beschicden sein çi dci diesen schönen Sklaven zum Verlaufe her gebracht ut! 18 ist es wohl ftir ein Verlust wenn ich den Skin Ten um eine hohe Samme geh zuft habe? Die Geld de Reichen heisst eist Geld wis um des eigenen Ichs willen usgegeben wird Von Liebe Freie behalten inmc eifug ibi Termegen Terlebte geben Leib, Geld und alles uuf Erden fulr dent Geliebten um Plur uber dic wuf Erden tidelnsweithien Menschen deren Verstand von Habgier fehlendet ist und deren Geliebtei eben das Geld abei hein Freund Gegenstand der Liebe ist So von Erstaunen crftillt und die Augen vor Freude wet gcoffnet glaubte damals die Tochter des Minneifüisten sie hilic d19 höcliste Glück gefundlen (90) Indem sic in Licle scincn Gesichtslotus immer wieder anblıel te, sank sc in Olmoricht, 11 SW ·XI XII) 191 dann wieder bekam sie ihre Besinnung wider durch die er quichenic Vereinigung mit ihm Wie die durch die Trennung yon alını acliner kruhe Jungfrau best'indig ion Sorgen erfüllt einen 117gen Augenblich einem Weltalter vergleichbar gefunden lintte, $0 Helt nun die Tochter des clicrrschers der Eric in jhrer Freude ein Jahr für einen Augenblick, arvudem sie ihren lotus uggen theuren Geliebten gefunden hatte lernerging dem Schuck sile, «lem Morte allerneuster l’under, diem ungeborenen, welches michtino waltet idem cs das All clarele die von der MAS 1 SC schinfi'enen Zustande bethört! XII Dic Liche «ler Verlichten entsteht nicht allein durch das Auge, sondern sic #rel busweilen bey den Menschen durch 019 Ohr gehoren Wenn die hunde von einen Schwunge-talteten durch dic (clinang dlca Olrcs gegangen ist, rabt sic scrmittelst der Schusalt dic Icetigheit des llereng und die hrift des Leibes Denn heme andere Beschiltigung hennt das Olir als lluren, nicht dem ca dic Frzahlung son emcm Schonen scrominen lint, dic dns llery in Unrulic sersetzt 7u jener Zeit lebte ein Vidchen 104 dem Geschlechte der D.91 jou sehr zartem, antadlıgem hirper und hochberühmt in jenen Lunde Schlanh, die Auxeu me der Vollmond, in fra-elier Jasond wahend, mt 7 Ahnen, die Perlen nacheifertcu anil mit Lapin sic reife Biafröchte, 15) in der Tullc fein, durch tlıc Briefe geneast, mit Augen tric alte einer erschrechten (volle, son tragem Gange infolge der Last der Ilmiten, mit ficfliegenden Inhe! and fierzberichend, mit Sittenheit, Tugend und edlem Anstande har die 57912 sonders Schinc ane gestattet, salır cinc llerrin, die aul Frilen gleicherm eine Fahne de Lilles rottes wonlen sollte Bestindı weilte dic Jangfran, begleitet son iliten Gespielinnen, in dem l'alzste, aber sie ſnnd nicinane, der ahir an den Vorzogin iler Seltenheit gleich gastroen warc Ake me non die allenthallen in den Leoten besprochene forecluchte Jenes b»rte, einpfand 20ch sie, das Jierz ron Schnwocht erfülle, das Verlangen zhn zu rehen Wenn die Here in croem Orte ctwas VorherOnline hrt, ron dem die Trefflichea ia mer micder viel Robtene aiclicti, slaan capfipilet salach clo ·192 (xit suclit, cs auch zu sehen (10) Nachdem sich die beste unter den I'ranen also init Schmuckstchen gesclimlicht hatte, begab sie sich unter den höchsten Pompo nich Vism, an jenen zu sehen Di wollten alle Emwoliner son Visarn sie gewinnen, indem ihrc llerzen best indis von ihrer Schönlicit und Anmnth bezanbert waren Mit citinsend hamelen und ebenso vielen Multhieren und Elefanten, belulen mit horallen, Félelsteinen, l'crlen und auch Gold, bym sic cort an und cnipfamıl ebenfalls Lust, jenen auf Erden an Schönlicit Unvergleichlichen init Namen Yosūblia zu hanſen Von Minnern und I'ruch entstand da tberall in der Stadt infolge ilirer Ankunft wicdlcrum cin gewaltiges Getöse (15) Die Schon furlnge frugte die Volksnicnge, roluld sic angchonmen war, nach Nachrichten aber ihn „Erz ıhlt mir, um we viel jener Shine des Knufmanncs feil ist! Ich bin heute hier angelingt, mit dem grössten Reiclitlumc ausgerüstet und voller Sehnsucht nach seiner Schönheit, nachdem ich alles, Vers indte at 8 verlassen habe -- Valuend die Jungfrau noch den Wunsch begtc, ilm zu sehen und auf dem Wege dalinschritt, zeigto zlır das Volk jenen mit den Worten , Das ist er!" - Als sie nun den lotus suggen, auf Liden heinem Anderen abolichen Gelebten zum ersten Malo sal, wir sie über scme Schönlicit hocherstaunt, wic olinmachtig stürzte sic in Boden, nachdem sie den Beispiellosen eiblicht hatte, und als sic dus Beivasstsein langsam wiedererlangt lutte, sprach sic ut lieblichier Stimme (20) „Ich weiss es nach dem der Schupfer trusende von Geburton luwdurch in der gelongen Weisc Busstibungen vollbracht hat, bat er sicherlich diesen unter dem Namen des Siegers Berühmten, mit Aufbictung aller Krift geschaffen wie könnte dessen Sohn zum Skly, en werden? Wenn du ein Göttersohn, von cinem anderen Gotte entstamniend, bist, warum scilst du dann auf dei Erde, nachdem du den mit aller noglichen Wonne gefalliten Himmel aufgegeben last? Wenn du den Sohn eines Gandharven bist, so ist ein solcher stets suges froh aber man Lort aus dcicm Munde auch nicht ein Wort mfolge deines Stolzes! Ich glaube, dem Leib ist von dem Schöpfer in seiner Weisheit unter Verschmalung der füpf Elemente nui wus seiner eignen Vorzhglichkeit geschaffen wol den (25) Oder vielmelir, durch welcbe Bussübung hast du den höchsten Heriseher gnadıg gestimmt, dass du diese herliche ·XII) 193 Gestalt bekommen hast, wodurch diese Welt hier verblendet ist? Ach, us dem edlen Geschlechte irgend jemandes entsprossen bist du Gesegneter, Ebenmassiger, der du die Vonno der Tugend haften bist, gleichsam die trefflichste Perle! Als der Hoch gemuthe diesc ibre Worte rernommen hatte, antwortete er, sie gleichsam belehrend, nachdem cr wie ein Yogin durch den Blick der Entiiickung hien Sinn erhannt hatte ich bin hein Gott, hem Gandharve, hein Damon und auch kein Schlangeplalbgott, INSC, Gluurzende, dass mein Leib uus den fünf Elementen besteht Das ist nichts Sonderbares vom Schopfer, dass es in der Welt uberall vielfach ausserordentlich wunderbare Kostbarherten giebt darunter habe ich nichts zu suchen' (30) Das ist 12 die Klug licit der klagen, die den luchsten Segen bringt, dass sie bestandis in Sofia denken, dien Unendlichen, Allgestaltigeu eses All, was man luer sieht, crftillt von diuinigfaclien Tunden, das, wissc, ist gleichsam ein Spiegelbild in den Spiegel des Bları Wie der Geist der irgend ctwas im Spiegel abgespiegelt sieht, darauf loscilt, um immer wieder darüber Kiirleit zu gewinnen, so denken die Verstandigen allein an Samblu, nachdem sie, Schunbranige, geschon baben, dass alles, Beweglicfies und Unbewegliches in der Welt, nur aus der Mayı bestcht Wenn dein Sını, Schonhuftige, nach dem Anbliche von Scliunlicit rerlangt, dan betrachte als cinzige Zuflucht an demen Ilerzen den sinnberiichenden trunkenen Gott (37) Was last du für eine Wonde dabei, wenn du meine verg ingliche Sehunlıcıt ansielist? Darun blicke die bestandigc, allgegenwartige (les Sambliu un, du Schönbruige! Als sie clessen Worte vernommen hatte, wir sie von ilirer Vcrblendung frei tud crucigte sich sogleich unmer wieder vor seinem Fuss lotus Dann liess sic jene hostunren Elefanten und jeuen Reich thum, die Schlauhe, that ein briones Gew and an nod ging, will 707en horper mit Asclic bestreut und der Liclc zu ihren An gehörigen leilis, al Bettuinonnc in den Urwald, uin Busse zu tlun Durch dns Brden an liciligen 11 allfılırtsplatzen wird ihr Leib no geliatcrt, and illir llerz waril flechenlon, gereinigt darch (lic Gclabile krechry, threclira un pariki (40) Dic Subūnlır Inc wire so stark in tler Sellistbeherrschups, dass alle grossen Asheten voin hiclisten I rstranch erfüllt wurden Is die Ange schensten unter den Bitssern, die sich sc]bst belehrten, von deren 13 ·194 (XII treftlichem Opfer burten, da priesen sic lic Schonbuiftige, und uchdem sie duch den Unterucht clic-er Guzelleu ingicu dic huchste l'estigkeit erlugt liitten, waren die Sturen doch nie im Stando, ein solclics Werk / vollbrmgen Sie Ihnt solchc Bussc, 0989 sie die gewaltige Macht des Indra geirann, selbst nicht in bunda ten von Jalıren Ware man flig, d18 irgendiric yn be schreiben So schlagt ji bisn cilen dic Leidenschaft der Verlichten vum Guten mus, cbcndicsclbc bringt aber bei Lenten Fon thurich ten Smnc biswcilen Unglück (45) Nun ward dins wetuusge breitete, langfidige, durch Scluchsulsfugung mit dem gleichlichen Finge jenes Ilumingo gczıcrte Netz des Cliches der Tochter des Tumosa, nach allen Seiten hin x alrhaft glinzend, mit ilem Siegel scines Namens verschen, in der wahren Weltediktsurkunde Als die Liebliche jenen Geliebten, den lort hochster Liebe, da ci reicht hatte, war sie pun von der Sorge des Daseins Pacficit Sie zahlte in ilirer Iroude nun die Tage des Jahres zusamnien, liess sich, clic Verst indige, sclinell ebenso viele Gewinder anfer tigen und brichte dann die Tage zu in luckster Liebe zu ilm, indem sic ilin inner ein ganz neucs Kleul anlegen und zuszichen liess (50) So ganz in die Huliligung duuch Essen und Trinh durrcchung versunken, luelt damals die Jungfrau ein Jahr fiir cmen Augenblick Emen Augenblick im Pulaste befindlich, einen Augenblich mit dem Geliebten zusinimen, cinen Augenblick dinussen oder drinnen hielt sic da für das liveliste Glück Von der Liebe zu ihm in abuer Ueberlegung blind drtichte bre entricht das you ibm getrigenc und dann abgelegte Gen und an ihren Busen und spruch „Ach du Gewand, warum er lange ich den reizenden Leib nicht, den du bedeckst? Warum habe ich es nicht so gut wic du, dass ich auch seinen ganzen Leib timumen hann Die trefflichste Frau ur so allernego nersunken in die Licbc zu ihm, d284 sie nirgends auch nur einen Augenblich ohne diesen ihren Geliebten bleiben wollte (.5) Der Schatten verliest diesen Leib w der finsternis gefullten Nicht aber Tag und Nacht bing ble in alın und folgte ihm auf dem Fusso Das sehr feste Band cler Lacbe zu ihm, welches die Gucilenluminacige kntipfte — dus zu beschreiben durfte hein Mensch in der Welt im Stande sein Einst binehte sie durch List den vor allen Menschen Schienen in das Haus und frugte ibn, nach einer Unterredung mit ilim ·XII 195 verlingend, nach der Gescluchte seiner Gichurt Er aber int Wortcte ihr lachelnden Antitres mit folgenden Worten Walır fich, ich kenne dic Geschichte meiner Geburt and meme Eltern nicht, aber ich weiss eine hoclist undersimc Geschichte mit einen Brunnen, in dessco Finsterniss welte ich drei Tage obne Nahrung (60) Am vierten Tage wurde ich von einen frommen huurminue us demselben lierusgezogen tid bra darch dicse Keine Gnule zi ciner holien Stelle gelangt - Als sic aus seinem Vunde in diescs sic abcrius roul berdlireude Wort rcrnomnicu latte, fitlelte die Trefflicliste unter den ratica am ganzen Körper Ilire Ilirchen sich striulien Bebend stürzte die Schönfarlige in demselben Augenbliche zu Boden, und als die Jungfrau allmth lich die Besinnung Kicklergewonnen latte, empfund sic leftigen Schinery Die Anne, die sie in diesem Zustande und wiederum von Sorgen erfallt erblichte, sprich darauf, il18 Herz blind ror Licle, mitlerdis (18 lort Ach, Schunlringe, rarum ist dein Comuth betrübt me durch eine I rennung? Was far cinc Sorge entstand heute in deinem Sinne? Deme Licho ist doch jetzt ge segnet? (65) Trither, du Schünc, wo dlem Leib cinem trochnen Matte vergleichbar und wurde von dem Wunde Trenunng nach allen Richtungen umbergesbelt Balil nut lem Gesicht nach sor), balil mit dem Gescht nach unten fyllend wordt er mit Vahe nnd Noth rom Schicksale gefestigt, und nun ist er wieder 71m Auslöschien gehommen! W29 lit das zu bedenten— Als die Verstandige diese ilire Worte rernommen linttc, cntgegnete die Jungfrau belichtig, indem sie wiederholt scnfzte Wc soll ich denn sie schwere himmeritsu sclul lem, Mutter, die ich er leht habe? Die Frie ist begiacht, nucht zu tragen, ich allein I un beglacht, dicace za trigen Wic Stob Din ich fur lange 7e1t walırlich auf die Frde gefallen, jetzt plutzlich bin ich von dlem Wirlelninle der Sorge liin und hergenclit torden (70) Dieser mein I telling hnt jetzt die Geschichte von dem Brunnen erziuit, tind in ich sie gehrt habe biciht mir gar keine haft mehr al no Tiem uciter kennt de lIerz dies llcrendfreundes WIC e lumt steht, 7 der Frcand Fremn or beglach ret, mhle ich longe, diegen karamer, wenn er lichanimert ist Ict wcielem Terlichten das lleor doreh die Trennung ren dem Freunde dlarchil chert rat, Jarch dieses Fenster mahtlich sicht er ihn mer ·196 (XI XIII Wciler Geriss, ale Liche des Vajiung unl Luli gilt als dic liuclisti, tind sic kann man micht anders hezeichnen als dic zwischen Leib und Scelt Ak sic mun 1 ihren Arm cin Schripfmesser anlegtc, um sich zur Adler zu lassen, floss aus der Hand Majoʻna s reichlich Blut (1) Kem der Leils geguilt wird, dm ist uuel. die Scelc kruuh, und wenn sic son Sorgen unſgendhilt wird, Lc Finnt inclı der hurper gcburi abrumigern Zu wem ein Mann in seinem Herzen in Lculenschuift entbront nt, bei dem kun er nicht einmal den som Winde getriebenen Staul, crtroen, der auf dessen Kleider fullt Nachdem ich die von ihm friber er Ichte Geschichte mit deni Brunnen in der Fry ılılung habe berichten horen, Vutter, bin ich jetzt dlariber voller Künimerniss" — Als die Amme afire Worte vernommen litte, entgegnete sic elirer Luetig Wahrlich, Schiune, lzes dein Gemlith nicht be tinilis von Sorgen behden sein clidem auf deren Geliciss dic Jungfrau in ilirem mitleidigen lerzen Fcstigheit gewonnen und jenc Sorgo wicder batte ſurun lassen, ward sic froh (80) In folge der Lerden-chaft für ihn war die Tochter des Irdherrschers brid soller Wonne, bakel soller Kilumerness, aber der Treffliche incrhtc dus durchaus nicht WI Der ist jn beglticht, der m dicser llelt der Lebenden au der All-cele sich erfrcaend wandelt und das Ilcrz auf Treffliches richtenél frei ist von dem sorgensollen Hängen an den Frauen Als nun das Mideben darauf merhte, dass sem lIerz licbc leer, ihr eigenes aber so liebereich u, gerietlı sie in Erstaunen „Er redet hein Wort mit mir, indem er sich triecin Bisser 11 Schweigen hillt, und ist ohne Verlangen was soll ich dla thun - So tibcrlegte die Tochter des Innofursten „Durch welches listige Vittel werde ich ihn dr zur Botni issigkeit bringen, dass er mir best mulig huldigt? Tenn ich jetzt den geliebten Sliven zum Aufseher des Schutzltuses miche, dann weiden ilm alle grim werden, 1515 ire das für ein Glück für mich? (5) Oder setze ich ihn irgendwo in ein anderes Amt, dann, glaube ich, werde ich ihn schwer zu sehen bchodnen, da er dunn dumt Foll beschiftigt sein wird Was ist wohl jenes ganz uubcdeutende Amt, in dns ich ihn setzen baun dumit er umer 10 Vorgen ·XXII] 197 geht und am Abend zurüchkommt? Dass ich ilin licet indig schie, und er immer in meiner Nalic weilt' 128 gicbt ce für derartige Acmter, duu ich ibu befördern hünnte su Nachdem pun dio Tochter sleg Beherrschers fler I'rile darüber vielfach nichgedacht latte, fud sic in Ilirer Kluglicit das Richtige und machte Jenen <larna om Ilirten ich ohl nun das aus ganz wusserorilent. licler Liche geschah, Inelten doch alle Bewohner «ler Stadt seine Linsetzung in dieses Amt ftir eine Herabsetzung (10) Dicros Amt war ihm angemessen, denn dabei gewabrte ler 109 Götter theilen Geschiffenc cien Thieren einen starken Schutz, mc cr sciner Liche 71 alinen entspricht Der Schopfer Intte ilın erschaffen, mchdem cr von den Leibern aller Gutter cinzeln ein Theil genommen litte, und ro waril cr nun list Auf iliren Befehl ging er mit dem Viel, Ziegen, Schifen usi in cinen Wald, der frei von der Gluth des Brunilcs war und eidete eg dr Am Vorgen ging cr mit ihren, am Abend brachte er sic varitch and zeigtc ilır zu alırer i rende dreinn am TAC scincn reizenden Leils Hifnis diesem Gesch ifte hingegchen Triclite er in der die sellschuft seiner Altersgenossen seine Tige hin mit diesen und jenen Belustigungen, wie sie im Walde gebräuchlich sml (15) In den Reihen der Schafe stchenol crstrahlteiler Knibc, der Vochtigen Bestcr, schuer anzullichen infolge des Anfranges seiner lierrlichkeit, gleichsam wie der llort des Lichtes, wenn er in dem Bilde des ders weit Wie nun afir Ierz festiudis tin nch Selinsuclit crapürte, ilın in fclcn und zu sprechen, so war ecin Tierz durclans leudcu claftslos Je mehr sie in Lichc deesen riesıhtslotuanblichte, desto ticfer peigte er in Schum acın Ge Richt W con die Liebende nur aus Acogier 120), irgend etwa fragen wollte, auch dran laillte sich der Verstandige in Schucipen Ilent dic Starkheftige thirt Turtel, er solle sor slit steltenhlı ben, dann wich der sonst Vuthgc 2014 Furcht ling am 21. Toch (20) Nic sie, die Schningie, tseutinchig in iler Liebe zn ylım nulging, to w nimlich der Ventinizi, Schöngestal tre ohne Lensban Ils nan the Schlangen gelsene torte, 117<* Ruth Ilart der I lule entbelirte, schrie sie, von Sorgen er *chotielt, Tnmnd \it je ein freaders cbrhea heine Ammerne infolge der Trennun; }iin ikua Wlich der (trzellen lamiagian irgenl crypart, d'1* sic furcht darchiorkortet hatte ·198 (XIII Di mterliess sic 110 cmo Irrsinnige die Körperpflege, machte ihr Ilnar nicht mehr zurecht und gebrauchte hund Sckmunka mehr für die Augen Sie zeigte auch gir nicht mehr in Spiele mit ihnen Trennelmien ilırc Gescluchliclıheit, bestandig sisg dro Schongcwachsene in seliwerc Gedanken vcrsunken (23) Als dio Ammc dic Gozellcpiligige wiederuni 80 sorgenkrank sih, railcc sio sie mit sanftei Stimme und liebes ollen Herzens an „Warnm, du Lugiugigo, int lieute dein Gemilth wieder mt Sorgen beschuert Nun da ilen Thcucren erreicht hast, musst du der Liebe pflegen, aber keinen Kummer liegen" Als clic Tochter des Beherrschers der Erle diese ilire Worte gehört hatte, antwortete sic „Mutter, das Glich, das ich im Herzen cisehne, liabe ich noch nicht ge funden! Sicherlich weiss jener Mann, 115s ich mich freuc, den Gegenstand meiner Liebe erlangt zu haben, aber seinen Sinn in erkennen - J1, wei ist überhaupt in Stunde, dus Herz eines indcien zu durchschauen? Schwer zu finden ist ja in dieser Welt der Lebenden der Mann, das Stirnjuwel unter den Minnern, der das von heimlichem hummer hanke lIerz eines Andcien richtig herausfindet (30) Ich weiss nicht, um welcher verhelirten That willen das Schicksal mir dort best indig so feindlich ist, wo jetzt mein Ilerz gebrochen ist Besser stand es, als ich den Gegenstand meiner Liebe noel nicht erreicht battc, da war meine Sorge nur emfich, jetzt abei, «la ich in besitze ist sic bundert frch in meinem Herzen ger orden denn ich bin nicht im Stunde, die Qurl zu schuldern, die ang der Trennung von dem Gelichten entsteht Mit solchen Fragen quzle ich mich immer wieder, Mutter So ward nun dics ibr Wort, mis sie doch im Geheimen und anderswo gelussert Inatte, jachbar und drang in die Ocffentlich heit unter die grosse llenge Als die dortigen I'rauen des Harems, die im Herzen auf eine Blossc yon ilır wirteten, diesc Gc schichte Fernahmen, icrspotteten sie die Tochter des Erdherr schers (35) Ach, pfni tiber diese ihre veihehrte Klugheit, dass sie ihren Geliebten, cinen Filrsten der Erde, qufgiebt und nun mit ihren Wünschen an einem Sklaven haust' Hier diese aus edlem Geschlechte stanmende, inmuthvolle Tochter des Erd Herrschers and hier dieser elencle Sklave von unbekannter llei hunft, der stets Anderen botmassig ist! Diese Tboru liat ohne Veberlegung eine unchrenhafte Handlung vollbrucht, infolge deren ·200 Schlanhleilige ucrkte, il 288 sem lIerz der Liebe entbebrte, uber lcgtc sic wiedcitim hin und lici, WC sic ilin flir sich gewinnen hunnte Sic licas also cm geheimes, wunderswes Gemach, ein sch schones Werk, von landwerkem ulegen, die init Visin. harmın retteifern konnten (55) Auf ihren Befehl liessen dio Maler alle andere herzerfi cucide Malerei weg und schufen dort nur zwei hochst wundervolle Bilder cr, der zusserordentlich Schunc mit Numen Yosubha, fic cr gegen sic ohne Leulenschaft ist und sie, die Tochter des Crdherrschers, voller Artigkeit und krank wegen der Trennung von lim Nachdem sie das mut diesen Gem ilden verschene Schlafgemaclı selinell hatte herstellen jassen, liess die Tochter des Mannerftlisten jenen zuf listige Weise dorthin kommen , Denn, sobald cr dieses Gemälde crblicht, wird sein Ilerz gegen mich Elende, die ich infolge (le Trennang in emen solchen Zustand gekommen bin, viellcielt sich crwerchen lassen" — In dieser Hoffnung liess (lic Sculuke ihn zuerst dont luin gelen und kan dann selbst leisс hinzu, die Beste der Frucu (60) Als er in jenes Gemuch getreten war, unbehnt muthien Absichten und der Pflicht der Wahrheit geweiht, folyte sic ihm much, und wibrend er über den Anblick des wunderbuen Go maldes leech amt ward und scu Angesicht abwerulete, sagte <lic Tochter des Erdlienischeis das Wort Ach, Gebieter uber mein Leben, ich habe in der Welt der Lebenden durchzus herne Lebens Loffnung weiter, wusser bei dir lotusuugigem Geliebten Ach, Leute von deinesglcichen die bestandig clarauf bedacht sind, anderen Wesen beizustehen, sind nieht dizn ungethan, cmen Wunsch uncrfüllt zu lassen Zweierlei ziemt sich fur einen Schonen An muth und Vilde, du du doch damit verschen bist, wuum zeiget du so den Mangel des einen im Herzen ? (65) Ach, da du mich Schwache getödtet bust die ieh durch die Trennung von dir gepeinigt bin und mich an die Hoffnung, dich zu erlangen, fest klammere, trifft dich Schande luchieden Durch die Sorge um dlich ist mein Herz gruz crkaltet, ich weiss nicht, wie die Seufzer und Ihr inentropfen noch liess sem konnen! Ach, durch the Trennung von dir ist mein Herz bundertfach clurchbolt worden sprich, soll ich es du reiger, nachdem ich lieute meinen Leil, zerrissen babe Ach, Heir, was ich an Kümmerniss infolge der Trennung von ilır durchgehostet habe, das kann ich heute and ·202 (XIII - milde d18nss Beschiiitzer der Frilo, hum jener hcrbci, um mir Go Halt an/uthu Als ich ihn hommen sili, wic cr hellig scrliebt einhcrschritt, crzitterte mein IIcrz vor I urcht dI innerfürst und dn ich keinen anderen Augweg sih als einen hampf mit den Nigeln so that ich danach und lieu phrte dadurch mit Mulic und Moth meine hctscliicitu Als der Belierrscher der Erdo das Wort der hönigm crnommen hatte, ward cr voll Wutlı, lıcss den Shlasen schnell herbciholen und warf ihn im Zorno in das Gef Ingniss Dort lehte er zusammen mit vielen Gefwogenen, aber der Tugendhafte luclt das keineswegs ftir ein Unglück, (90) vielmelir sic, die Tochter les Beherrschers der Erde, dic mit der Schlinge der Liebe zu ihm gefesselt war, befund sich von Sor Sen geschüttelt, im Gefungolese W ihrend er nun so doit im Gefängnisse suss vergingen wieder im Nu zehn Jahre, ohne dass er sich ver'inderte Ls waren aber cın Vundschenk und cm 1 orleger dort, die der Konig beide fither Intte in Fesseln legen lassen er som Sinn you Loinc verblendct war Der eine von ihnen sah sich im Traumc on der Nibe des luisten we er Rum erschenkte und ein frull liches Trinkgelloc ordnungsm issig ciprichtete, ebenso sal der Indere wie er einen Bro tkoib mit Backwerk gefüllt auf dem hopfe trus, welches cine Schrau herbefliegender hriben ver zehrte (90) Da Farcn Beide im Herzen bestürzt und fragten alle mt ilinen im Gefanguisse befindlichen Leute wiederholt 18 dins zu bedeuten hatte, aber da war niemand wertci im Stande, du über Auskunft zu geben als jener mit Namen Yosobla der in diesen Digen erfahren sprach Ver im Traume hente fur den Gebieter der Erde das Gelage eingerichtet hat, wud in grn? wenigen Tagen in das Amt cines Oberk immeiers eingesetzt werden, und Wer geschen hat, wie die kralien die Speisen auf seinem Kopfo verzehiten der wird jetzt schnell vermittelst des Schwertes seinen Tod finden Wie der Verst indhge da die Auslegung vorge nommen hatte so war der Erfolg den Beide von ihien Trianen batten (100) Der eine wud über die Gelage des Belterrscheis yon Mesra gesetzt der andere wurde auf Geheiss des Königs mit dem Schwerte hingerichtet Einst sh der Beherrschci von Besra im Triume selbst einen Traum, der Gewaltige, we eine wohlgenabrte Rinderheerle ·XIII) 203 eine andere, magere, verzehrte Als der llerr der I'rile nun erwiclit nar, holte er die Minister hierbei und fragte sie, kas das zu bedeuten hatte, alcr sie wusstca ilin nichts zu antworten Nun sigte on cier Oicrhamıncrer ut dem Gebieter der Erde, inden cr seine beiden Knice auf den Fissboden sctate, mit zu sunniengelegten Ilanden und den Ials geneigt Jener klugo Skluve der Jolckla und des AjTjimésia, der im Gefängniss liegt, o Kunis, ler versteht sich trefflich auf den Sinn von Triumen (105) Auch ich, Belerrscher der Erde urbe einst im Gefangnes cinen Truum gesclien, und was gener als seide Bedeutung ange gelen but, dus habe ich in wunderbarer Weise erlebt" Als der Beherrscher der Erde das gehört batte, liess er ihn schnell bolen und befragte ihn gespannt nach dei Beleutung scines Traines „llore aufincrksam su, König, ich will dir mut kurzen Worten auf deinen Befehl ich Sinn des Trumea der dir Glock in der Welt bringen wirl, nach meiner Auſ assung nemen Von licutc art, Weltenfirst, wird die Erde scben Jahre and sillien Monate lang reich an aller leidfrncht sein, danach wird die Qual ciner llanycronothi dic ganze Welt schädligen Darum, Ilerr, muss zum Besten der Menschlicit alles Getreude aufgespeichert werden (110) Als der Oherlicrr der Erde das gehört litte und merkte, «1969 jener höchst wahrhaftig war, betriuto er alın selbst darauf mit der Aufspeicherung alles Getreides Du lices nun jener, Iandel crfahren, auf Befell des l'arsten allenthalben bergehoho Getrordclaufen rufschichten, und als diese Angclegenliest son zum besorgt war und der Belierr.clicr der Frde und der Vinister, beide durch Schucharisfligung dulungegangen waren, Bo vlauk nge noch der Antnc von ilinen brug war dr machten die betrübten, herr schierlosen Unterthanen alle jenen, loobha int Janicn, yun llcren der rile Nachilcm er nun durch ein gutes Geschich die hönigwyr erlunnt inte, regierte er in königlicher Vajestat und ich Vorschrift die Untertlmen Gerecht, der mit seinen l'lichten Vertrante (11.) Beständig wiren kjc frol, als dieser Oberlicrr auf }rica #it, angenommen JCDe Tochter det Vänner fursten, deren Leib clar<hr clre Trennung von ihm woherracht war Ah, sie werd de infolge des I ern-cine son tim bland, sie, sor der die jungen Gazellen in den Wald gcflolien waren, weil sic crhaufen, ilas- jener Augen dien tırıgen gleichhainen Wet be ·204 (VIII XIV fisse die Macht, ctwas znndern, iris unbedingt kommen muss? Jener Erılherrscher aber, der doch so geliebt wird, wusste nichts you ilirem Unglich * VIV Einstmals, u dirend er die Erde beherrschte, kamen seine Biuder, schwer von der Hungersnoth gulrückt, nach Vesr, um Lebensauttelyn holen Als der Fidherrsclier sie von weitem crlilicht und alle cihannt hatte, fragte er sic cbrcrbictis geneigt Wer seid ihr überaus Enthrifteten 24 -- Ihm entgegneten sie, dem Hochgemuthen „Wir sind alle Brüder, vor Hunger hrunk haben wir unser Land verlassen und sind zu dir gekomnien Als der Schirmherr der Erile dus gehurt hatte, fragte er sic dort weiter Welchen Namen führt cuer Vater und Ener Heimathsland - -- „Kainglosa, und unser Vater ist bekannt unter dem Namen I koblia, sus Kummer über einen sciner Sohne namens Yosūbhr ist er erblindet (0) Als nun der Herr der Erdo dhe früber ge schchenen Geschichten alle gehört hatte, sab ilmen der Hocligcmuthe flir den Vater ein Gewand son sich mit jedlem einzelnen cine Last Getreide und einen uus Gold kuustvoll gearbeiteten Beclcr, den er dırın versteckte und cntless sie nach Flansc Je näher sie nun geelirt von dem Vanncrfürsten herunhamen, desto mehr freute sich ihr Vater in unerklarlcher Teise Nachdem sie vor Elito nun alles seves des Gerund us w, niedergelegt hatten, priesen sie den hochgemuthen, ganz in der Tugend aufgehenden Vanuerfitrsten, und als der Vater nun selbst das wunders (UIC Gewind anlegte, di bekam er lureh die Bertthrung mit demisel ber sein lugenlicht wieder (10) Als er, Yıkobli? mit Namen, der russerordenthch Glinzende trieder schen konnte, hielt sich der Hoclgesiunte gleichsum (ür neugeboren Das Ilerz von Stuunen erfiillt aber die Wiedererlangung der Selkraft rief er alle Söbne und Verwandte sm Augenblick I erbei und sprach zu zhnen Ach ist das ein Blendtverk des Schicksals, welches plötzlich minnig fache Dinge zeigt oder geht lente mein Glücksstern auf <1158 ich jetzt wierler sele? Mein Augenprar yar cinst crblindet regen der Trennung von meinem Sohne nameng Yosobhı, aber sollte dies etun cin Gewind von ihm sein? Trotz aller Malio Lehrte die Ungetrübtheit des Blickes durcbaus nicht zurlich, aber ·XIV) 205 durch dic blosse Berührung mit dem Gewande ist sie mir heute nun erschienen! (15) Als die Verwundten und Sobne dazu sewe Worte serpommen batten priesen sie die wundersamen Wege des Schicksals und wunden im Herzen froh Nun hegab sich jener llochgesinnte mit Namen Vākobli?, you Verwunderung erfüllt, mit scinen Sulinen luft sclbst den Obcrherrn von Busra zit seben, und als ei nich Mēsaia gekommen war und den Fcrrn der Erde du sitzen sah, war er erfieut im Iſerzen und stand einen Augenblick du die Hande knospenturiig zusammengelegt Da erhob sich der Crdherischier, als er seinen alten Vater er blichte, von seinem Throne und verneigte sich immer wieder, der Vatei aber umırmte seinen Sohn, den Hort eines Glückes, der lang auf dem Erelboden hingestreckt las, sclipell mit beiden Arinen und küsste ihn daun an den Mund (20) So glaubte nun der Greis, dessen Noth durch die Wonde des Wiedersehens mit jenem vollstundig genichen war, dass sein Selbst hemeden den Aufyang seines guten Gluiches erleht liabe Nun regierte der Crucirscher, unter der Botmassigkeit des Vaters und umgeben von seinen Bı tidern, pich Vorschrift die Unterthanen und gerecht D1 war nun nic, die kunigstochter, berühmt unter dem Numen Joltkha, tiber der Trennung von ihn erblindet und alt geworden, die Zarte An die Thüre des Ancienzsaales herın tretend sprach sie kurz und biindis, mit vor Kummer zitternder Stunme und die Augen voin Nass der Thranen gefüllt Ach, ich allem bin jetzt auf Erden glückverlassen, da mielt der Manner ftirst nicht beschiitzt, nachdem ich in diesen Zustand gerathen bin (25) Wenn ich unter der pflichtgetreuem, den Unterthanen im huclisten Grade Wonne bereitendem Könige allein betrübt bin, wen trifft dann jetzt die Schande? Durum sei auf deinen Rulm helnclt, Beschützer der Welt, der in zwei Welten Teil bringt Unglichliche und Schutzlose zu beschitzen ist ja gerade die Phielt der Trsten!" Als die in der Versammlung Anwesen den desc abre Worte vernommen hatten, spracben alle mit ebr erbietis zusammengelegten landen zu dem Jerrn der Erde hung, freie diese Schlank lesbige! Der König, der lice Wort der Minister hörte, sagte lachenden Vandes , le passen mu cinander, chese blinde Alte und ich jnnger Mann mit gesunden Augen? Freundschaft ist jr nur zwischen Achnliclica zulixe16, orr- ·206 (XIV gends zwisclicn einem Geringen und einem llohen, wer aber das Ge gentheil thut, der wird verspottet (30) Als der Schirmherr der Erde so sprich, antwortete dic Schlanh lesbige , Infolge der Tren nung von dir bin ich in diesen Zustand geratlien! Wenn du bein Zutrauen zu den vuhelmetligen Irunen last, hung wahrlich, dann priife jetzt meine Sinnesut, ob ihter trusenden von Reitern, dic an mir vorbcirciten, mein liehecrfülltes Herz den Iłufschlag deines Reittheics herausfindet - Als der Schirinherr der Erde elns geliort lufte, tint er alles voll Aufmerksamheit, und richtig funil the Tochter des Minncrfursten den Schmitt semce Reitthcres hertus Dr fingte der Vannerfüst dlıc Iran We hast du ins gefunden 24 hins, in meinem Heixen raht sicher die Gang art deines Reittieres 14 (35) Als der Kung nun silt, dass ilir Her voller Liebe, diese abei wie Geld verschwendet worden war, chrte er die Clux Urdige und sprach lachelnden Antlitzes , Thuc cinen Wunsch, Schonschenklige! Mein Sınn ist wohlgeltunti Dr wiinschte sie nur so viel „Schütze mich Zufluchtsuchendet ,, Wenn ich nicht zung wuc und du so alt, Beste de. Irruen, dun batte mein Herz jetzt glosse Lust, dich zu freien „Wenn cs das ist, Schumbeir der Erde, dann will ich in deiner Gegenwart zu Samblu um meine Jugend beten, er wird sie mir sicherlich geben, der Herr, der cuc Zuflucht der Schutzlosen ist“ Amen," sigte er, und als die Tochter des Mannerfursten dies sein Wort geliurt latte, pries sie erfront for den Augen der im Audienziale Anwesenden den luchsten Gott (40) Om! Veruciguus dem lauteren Suya, dei die unbesoigt sein lusst, die Bich ihm nahen, lessen Alacht nne messlich ist, dein höchsten, crliabensten Wesen! Verneigung ihm, der den Schutzlosen Zufuclit und Schutz gewahrt, den Guten ilne Furcht benmmt und eineu Halbmond als Drudem tragt, dem Gotte der Gutter, der eine Schlange als Perlenkette trigt der sich mit dem Himmel kladet und in dem Teuer, welches ans seinem Auge 1 omnit, den Glanz der Sonne und des Mondes besitzt, dein Quell der Wohlfahrt, der seinen Anbangern l'urcht und kommer nmmt Verneigung clem Unendlichgestalfigen, dem alleinigen Zeugeo ron Recht und Unrecht! Her, sei mu gn idig, wenn ich mich, die ein solches Sclncksıl crlebt hat, dir nalic!" - Nachdem die Tochter des Schurmberrn der Erde den Gebieter über die Thiere, den llerra ·XIV) 207 also gefeiert hatte, rar sie einen Augenblick im Terzen roll der lonne des Gedenkens in ihn (43) Dr erscholl som Ilunnel cine glüchverbersende Stimme Erbebe dich, Schuubranige, er hebe dich und sprich len 1 unsch ans, <len du lichst! Der Ehr sitrdige, Simblıu, der Gott der Gutter, der Gebieter über die Wiclt, ist gnulig gesinnt, 198 du heute erbittest, das verleiht der michtige Herrscher sofort" - Als clie Tochter des Crdherr schiers dieses guttliche Wort s crnommen hatte, bat sie, am Irdı sehen bugend, crfrent wesler mn alırc Jugend „Verlieben ist dir deine Jugend, Schunbrauge, ron Sambha, dlem Freunde der Schatrlosen, rei mit jehem Geliebten zasunien nach Herzenslust Vergnügt! Aber neon das Weltalter sollendet ist, setzt sich der hole Ilciischer nicder, um über die Thaten der Venschen zu richten (50) Da kommen von allen Seiten alle Wesen serjungt wieder. du allein wirst unter ihnen alt bleiben, du Schlanke Machdem mn die geweste Entscheidung nach gut und bosc getroffen hat, muss man das Passende thun SO musst anch da sclust kandeln Vag es tinier so scio, Sieb mur jetzt Jagend' Ich bin nicht im Stande, noch einmal das unertrigliche Leid der Trennung zu ei tiagen“ Da ward sie, die Tochter des Erd herrschers, wiewohl sie vom Alter gebrechlich war, in demselben Augenbliche wieder mit der fiülieren Jugendfrische verschen, die trefflicliste der Frauen Alle Leute, die dieses Wunder des Schupfers und den frommen Sinn der Schönbraugen nahen, priesen 910 und waren kocherfreut, die Hochgemuther (55) Als nun der Geuseter des Landes Vertrauen gefasst hatte, ergriff er frohen Gematies die Hand der Gazellenlammangigen mit seiner Hand und betrat den Königspalast, der der Wohnung der Götter glich, den hochherrlichen, mit Wundern geschnitickten und von Gesung und Instrumentalmusik erklingenden Nachdem der Gebieter des Luodes jene Schunbuftige, in frischer Jugend Prangende erlangt lintte, hielt er sich selbst erst für yoll befriedigt, und sje, dio Tochter des Bcberrschers der Erde, lucit sich, nachdein sie diesen so torzüglichen Gatten bekommen hatte, für das glücklichste Ge sclupf unter den lebenden Weren agt Erden Die Herzen gar weich von bestandig neuer Liebe, treben die Elezitten mannig fiche verlicbtc Seberze in de scrsclicdenen Lustfuncı, (60) und ic niemand in der Welt in Stande war, den kummer in ·206 (XIV genis zwischen einem Geringen und cineni Hohen, wer aber das Gc geutheil thut, der wird verspottet" (30) Als der Schirnlerr der Frde so spiach, antwortete die Schlanh leibige Infolge dci Tren nung von dir bin ich in diesen Zustune gerathen' Wenu du hem Zutrauen zu den aukelmtitlngen Irinen last, kong wahrlich, dann prüfe jetzt meinc Sinncsurt, ob unter trusenden von Reitern, dic an mir vorbcireiten, men licbea fülltes Ilcrz den Huf chilas deincs Rcittlercs hernusfindet --- Als der Schirinherr der Lrde dns gehört hatte, tlıt er alles voll Aufmerksamhcit, und richtig find die Tochter des Minnerftirsten den Schritt seines Reittlucres her1113 Du frugte der Vanncrfirst dic I'rnu,Vic hast du das gefunden hing, an meinem Herzen ruht sicher die Gang art deines Reittici es' (35) Als der Kunig nın salı, dass ilir Herz soller Liebe, diese aber trie Geld scrschwendet worden war, chrte ci de Elrwdrdige und sprich lịchelnden Antlitzes Thue cinen Wunsch, Schonschenklige! Vein Sınn ist wohlgelzunt! Da wünschtc sie nur so viel „Schlitze much Zufluchtsuchendes Wenn ich nicht jung wic und du so alt Beste der Frucu, dann bitte mein Herz jetzt grosse Lust, dich zu freien" -- Wenn es das ist, Sclumberr der Erde, dann will ich in deiner Gegenwut zu Sumblu um mcine Jngend beten, er wiril sie mir sicherlich geben, der Herr, der die Zuflucht der Schutzlosen ist Amen“ sagte er, und als die Tochter des Minnerfürsten dies sein Woit gehort butte, mies sie erfreut vor den Augen der im Audienzezale Anwesenden den höchsten Gott (40) Om! Verneigung dem lauteren Sna, der die uobesorgt sein lasst dic rich ihm nahen, dessen Macht unermesslich ist, dem höchsten, crlabensten IVesen' Verneigung zhm, der den Seliutzlosen Zuflucht und Schutz gew ibit den Guten ihre Furcht benimmt und cmen Halbmond ils Druden trigt, dem Gotte der Gutter, der eine Schlange als Perlenkette tigt, der sich mit dem Himmel kleidet und in dem Feuer, welches ans seinem Auge kommt, den Glanz der Sonne und des Mondes besitzt den Quell der Wollfalırt, der seinen Anlı ingern Furcht und hummer nimmt Verncisting dem Unendlichgestaltıgen dem alleinigen Zeugen von Reclit und Unrechti Herr, sa mu gnidig, wenn ich mich, die ein solches Schicksal crlebt lit, di nalie" — Nachdem die Tochter les Schurmlerrn der Erde den Gebieter tiber die Thiere, den Herrn 7 ·207 TV1 gefeiert hatte, war sie einen Angenblick im Ilerzen roll Wonne des Gedenkens an ihn (43) Du erscholl rom Timmel c glückscrleissende Stunne „Erlebe dich, Schonbratige, crje dich und sprich den Wunsch ans, deu da beget! Der Ehr irdige, Sunbhu, der Gott der Gutter, der Gebieter über die elt, ist gnidig gesinnt, was du lieute erbittest, das verleibt r machtige Ilerrscher sofort" Als dic Tochter des Erdherr bers dieses Gotthelic Wort vernonimen hatte, bat sic, m Irdi hen hungend, erfreut wieder um ihre Jugend „Verlielien ist r (leine Jugend, Schonbruuige, son Sambhu, dem Freunde der chut losen, sei mit jeuem Geliebten zusammen nach Herzenslast rgnügt' Aber wenn das Weltalter vollendet ist, setzt sich der olie Herischer meder, um über die Thuten der Venschien 71 chten (130) Da kommen von allen eiten alle Wesen verjilogt neder, du allein wirst unter ihnen alt bleiben, du Schlanke achdem man die genaueste Entscheidung nach gut und bösc etroffen but, muss man das Passende thun so musst auch da clust linudeln „Mag es imnier so sein, siel mir jetzt Jugend' ch bin icht m Stande, noch einmal das unertragliche Leid der ("rennung zu ertragen Da ward sie, die Tochter des Erd crrschers, wiewohl sie vom Alter gebrechlich war, in demselben Augenbhche wieder mit der früheren Jugendfrische verschen, die trefflichste der Trauen Alle Leute, die dieses Wonder des Schöpfers und den frontínen Sinn der Schönbrauigen sahen, presen sie und waren hocherfrent, dic Hocligerathen (55) Als nun der Gebieter des Landes Vertrauen gelasst hatte, crgraff er froken Gemathes dieyftand der Gazellenlammáugigen mit seiner Ilind and letrat da hunigspalast, der der Wohnun den lockhlrplichen, mit Wunder geschnitickten und von Gesang und Instrumenusmusik erklagenden Nachdem der Gebieter des Landes jenc Schonbuftige, in frischer Jugend Piangende erlangt lintte, hielt er sich selbst erst für voll befriedigt, und sie, dic Tochter des Beherrschers der Erde, duelt sich, nachdem sie diesen 80 rorzüglichen Gatten bekommen hatte, für das glücklichste Ge sclupf unter den lebenden Wesen auf Erden der Gutter slich, Die Herzen gar cicli ron bestandig neuer Liebe, treben die Ehegatten mindig fichc rerlicbtc Scherze in den verschiedenen Lusthamnen, (60) und ic niemand in der Welt im Standc war, den Kummei in ·20S (XIV XV folge der Trennung zu beschreiben, so zuch nicht das Glich der Berden, das aus ihrer Vereinigung entspring Verneigung jenem Schnchsıle, dem Hortc der unerlortesten 1 unler, welches die Vacht lesitzt, Trennung und Vereinigung, beides zn bewurken Atelidem ich diese mit den Afliccten der Liebe us go zeichnete Geschichte erzalilt halie, wird jetzt der Erlinbene, der in zei Il clten Heil bringt, lesungen - In dieser Welt er Lebenılen, die heinen Werth besitzt, trigst du Schaelgerstiger das Verlangen wie ein hind zu spielen, und doch ist dies alles am Ende citel! Ach, dun linschest dir gutes Gelingen, indem du den hamsı Verst und loal isst aber wie willst du alu hlug vor der Eulenschaar ler Br som ichte bewyalıren? Wenn du holtios voller Sorgen fiberlegst, ob du einem Fitrsten dienen oder einen Reichen mbetteln sollst, bringst da lhor deinc 7eit chen nutzlos bom Durum auf, min deine Zufncht zu dem huclisten Herrn aus dessen Anbetung das Gluick crblüht, 178 sollen die anderen wunderlichen Bemühungen' (3) ller in der Welt hat, nisser durch seinen Dienst, die Vollendung erreicht? Gilt nicht bei den Gaten dag Dasem für gesegnet dy mun seiner gedenkt? In folge der Erinnerung an seinen Ammen schwindet der Einrich der früheren Thaten, ucun du einen solchen Besitz pufgiebst, wen bast du dann noch der dir Zuflucht genahren kuunte? Suche "ilso Zuflucht bcı ilım der einzigen Rettung für Unglick liche und Verlassene, dem Erstrebenswertlien, ler Vollendung verleiht dem Gotte der Gotter, dem Herrn der Telt achdem er vermöge seiner eigenen Kraft diese ganze Welt erschaffen hatte, erstrahlt nun der Ungeborene, indem erim weitend seine Herrlichkeit zeigt Verneigning ahm, «lem Ehrwürdigen, dem Hochsten, dem hochsten Wesen, dessen lege uuci grind lich sind, der Ursache ron Schopfung, Erhaltung und Veruch tang (10) Selbst die login s die an ihn denken in lauterer Andacht und die Farcht, die aus dem Dasein ersteht auf gegeben haben selien ihn nicmals Das ist ein Herz bei len Verstandigen wenn es in der Andacht ful den buclisten Herrscher aufgeht, das ist eme Recle der Rollegerudten, wenn sie nur ·210 (XV bescitigat Das Gluch, veleles derjenige findet, welcher 5107 Sıra geweiht auf Schnitt und Tritt handelt, der seilt nicht auf dem Throne des Indrı Wuum blickst du nuch Sundlosen, Ter lassenen nicht un, Herr? Wer russer dir ist in der Welt noch im Stande, die zu retten, die keinen Ausweg mehr haben Du lenkst demen Schrit mcht her in theses mein Herz, der ich der Sünde diene, llerry? Sprich, wo soll ich noch einen Wer finden nach dem rollen Meere des Erbarmens? Welcher andere Steuer mann ausser dır, Herr der Welt, hann den habn im Meere des Daseins glüchlich lenhen, der du das ganze Weltall mit dem hopfe tragst? (30) Venn früher eine buse That vollbracht irorden ist, wie ist dann der Geist ganz au Siva gerichtet? Wenn eine Iyutere, wann dann aber dieser kummer, diese Verblendung usy, Heri? Wenn ich, der ich das Schift Diensch erreicht habe und dich Herrn als Steuermann besitze, mein Leben fülre, sprich, Gott, wer sollte dann meiner spotten? An dich Wunsch gewahrer richte ich nur die cine Bitte, michtiger Herr » bgc mur die Liebe zu dir bescheert sein, die in beiden Welten Heil bringt' Du Vater und Verwandter, Freund und Herr, du Zufluchtsstätte aller lesen, schütze mich, Fert, der ich heine andere Zuflucht labe, du huchster Herrscher Ende Nachträge und Verbesserungen I 170 171 TI 1, 92c 1 7 II 26 liest das M8 र statt र III 123 a 1 ar statt UUT wie ich auch Obersetzt habe Il 17 a liest das Ms atrast I), 34 cd 1 IV 122 ef ist wohl Einschiebsel 5,1901 Catarina 1,68 liest das M T statt 71 77 IY, GD 1 2 Za Seite 182 G/ verg) Rosenzweige Vebersetzoog p 431, anm ? -S 185, Schlues Yon. „Dachdem sie ilo dargestellt hatten oder nachdem man etc tairersluchdruckerei von Carl Ceorxi in Moca