·No text on this page.

·श्रीपंचपरमेष्टायनमः
॥ अथ श्रीपालराजाकोरास लिख्यते ॥
का
दोहरा ॥ कल्पवेली कवियणतणी, सरसति
करि सुपसाय ॥ सिद्धचक्रगुण गावतां, पूर म
नोरथ माय ॥ ५॥ अलियविधन सवि उपशमे,
जपतां जिन चोवीशानमता निजगुरु पयकमल,
जगमा वये जगोश ॥२॥ गुरु गौतम राजगृ
ही, पाव्या प्रनु भादेश ॥ श्रीमुख श्रेणिक प्रम
खने, इणपरिदे उपदेश ॥ ३॥ नपगारी अरिहं
तप्रनु, सिद्ध नजो नगवंत ॥ आचाग्न ग्य
काय तिम, साधु सकल गुणवत ॥ ४ ॥ दरि
शण दुर्लन ज्ञान
गुण, चारित्र तप मुविचार ।।
सिद्धचक्र ए सेवतां, पामीजे नवपार ॥ ५॥ इ
हनव परनव एहथी, सुख संपद सविशाल ॥
रोग शोक रौरव टले, जिम नपनी श्रीपा

·म ॥ ६ ॥ पुढे श्रेणीकराय प्रनु, तेकुण पु गयपवित्र ॥ इंद्रनुति तव उपदिशे, श्री श्री शल चरीत्र ॥७॥ ढाल पहेली ॥ ललनानीदेशीमे ॥ देश मनोहर मानवो अति नन्नत अधिकार ललना॥ देश अव मानुचिहुं दिशे. परवरिया परिवार ॥ ललना ॥ दे० ॥ १ ॥ तससिर मुगट मनोहरु, निरुपम नयरी उज्जेण ललना ॥ लखमी लीला जेहनी, पार कलीजे केण ललना ॥दे॥२॥ सरगपुरी सरगे गइ. प्राणी जस अाशंक ललना। अलका पुरी अलगी रही. जलधी ऊंपावी लंक ललना ॥ दे० ॥३॥ प्रजापाल प्रतपे तिहां, नुपतिस वि सिरदार ललना ॥ राणी सौनाग्यसुंदरी, रू पमुंदरी नरतार ललना ॥दे०॥४॥सहेजे सो हरगसुंदरी, मन माने मिथ्यात्व ललना ॥ रूषसुं दरी चित्तमां रमे सुधी समकित वान ललना ।। ॥ ३० ॥ ५॥ मुरपरे सुख संसारनां नोमवतां ·जमाल ललना ॥ पुत्री एकेकी थइ, गणी दोय रसाल ललना ॥ दे० ॥ ६॥ एक अनोपम स रलता. वाधे वधते रूप ललना ॥धीजी बीज त पी परे. इदु क्ला अनिरूप लन ना ॥ दे० ॥ ॥ ७॥ मोहग्गदेवी सुतातणु, नाम ठवे नग्ना ह ललना ॥ सुरसुंदरी सुहामणी. आणी अधि क उचाह ल्लना ॥ दे० ॥८॥ रूपमुंगे गणी तणी, पुत्री पावन अग ललना ॥ नाम ताम न रपति ठवे, मयणामुंदरी मन ललना ॥३०॥९॥ वेदविचरण विप्रन. सोपे सोहग्गदेवी ललना ।। सकल क्लागुण शीखया, मुग्मंदीने हेवि ॥ ललना ॥ दे० ॥ १० ॥ चतुकला चोमठनाणी. बहु दिनिधान ल न ना ॥ उगह शाम्य भवि श्रा वमया, नामानिघंट निदान ललना ॥ दे० ॥ ॥ ११॥ मयणाने माता ठवे, जिनमतपंक्ति पा स ललना ॥ सार विचार सिन्हांतना, श्रानग्या प्रन्यास ललना ॥ दे ॥१२॥ कविन कला ग ·(४) ण केलवे, वाजिंत्र गीत संगीत ललना ॥ ज्योति ष वैद्यक विधि जाणे. राग रंग रसरीत ललना ॥ दे० ॥ १३॥ सोल कला पुरण शशि, करवा कला अभ्यास ललना ॥ जगति नमे जस मु ख देखी. चौसट कला विलास ललना ॥ दे०॥ ॥ १४ ॥ मयणासुंदरी माति अति नलि, जाणे जैनसिद्धांत ललना ॥ स्यादवाद तस मन वस्यो, अवर असत्य एकांत ललना ॥ दे० ॥१५॥ नय जाणे नवतत्वना, पुदगल गुण पर्याय ललना । कर्मग्रंथ कंठे करया, समकित शुद्ध सुहाय ल लना ॥ दे० ॥ १६ ॥ सुत्रअर्थ संघयणना, प्र वचनसारोद्धार ललना ॥ खेत्र विचार खरा ध एम अनेक विचार ललना ॥ दे० ॥ १७॥ रास नलो श्रीपालनो, तेहनी पहेली ढाल लल ना ॥ विनय कहे श्रोता घरे, होजो मंगल माल ललना ॥ दे० ॥१८॥ दोहरा । एक दिन अवनीपति इस्यो, आणी , ·मन नल्लास ॥ पुत्री- जो पाखुं. विद्याविनय विलास ॥ १ ॥ सनामाय शिणगार करि, बो लावी वेन बाल ॥ प्रावी अध्यापक सहित. मो हन गुण मणिमाल ॥२॥ अर्थ अगोचर शा स्त्रना, पुढे नुपति नेह ॥ बुदिवले बेन बालिका, प्रापे उत्तर तेह ॥३॥ अध्यापक आनदिया. सकान सवे मुग्व पाय ॥ चतुर लोक चित चम किया, फल्या मनोरथ माय ॥४॥ विनय वल्ल न निज वालनी, शास्त्र सुकोमल नाप ॥ सर स जिसी सहकारनी,साकर मरखी साख ॥५॥ दाल बीजी ॥ राग धोरणी ॥ पुण्य प्रसंशो ए एदेशी ॥ प्रश्नोतर पुढे पितारे. पाणी अधि क प्रमोद ॥ मन लागे अति मीठडारे, बालक वचन विनोदरे ॥ व विचारजो, देइ उत्तर एह रे, संशय वारजो ॥ १ ॥ ए आंकणी ॥ कुण लदा जीविततणुरे, कण मनमथ घरनारि । कुसुम कुण उत्तम कागे, परणी शंकरे कमारि . .

·.
रे ॥ वह विचार जो ॥२॥ एके वयणे एहनोरे,
उत्तर एणिपरे थाय ॥ सुरसुंदरी कहे तातजार
सुशजो सासरे जायरे ॥ नृप अवधारजो, अर
थ सुणी अम एहरे, महोत व बारजो ॥३॥ म
यणाने महीपति कहेरे, अर्थ कहो अन एक ।।
जो तुमे शास्त्र संभालतारे. वाध्यो ऋदय विवेक
रे ॥ बन्नु०॥४॥ आदी अतरविण जेहरे, नं
ग जीवाडणहाररे॥ तेहिज मध्याद विनारे, जग
संहारणहाररे ॥ २० ॥ ५॥ अंत्यादगविण श्रा
पोरे, लागे संहुने मीठ ।। मया कहे सुराजो
पितारे, ते में नयणे दीठरे ॥ नृपः ॥ ६॥ सु
गुण समश्या पुरजोरे, नुपति कहे धरी नेह ॥
अर्थ जपावी अनिनवोरे, पुण्ये पामीजे जेहरे ॥
वन० ॥ ७॥ सुरसुंदरी कहे चातुरीरे, धन यौ
वन वरदेह ॥ मन वल्लन मेलाबडोरे, पुण्ये पा
मीजे एहरे ॥ नृपः ॥ ८॥ मयणा कहे मति
न्यायनीरे, शीलमुं निर्मल देह ॥ संगनि गु

·७ . रु गुणवंतनीरे, पुण्ये पामीजे एहरे ॥ नृप० ॥ ॥९॥ इण अवसर नुपतिनणेरे, आणी मन अनिमान ॥ हुं त्रुट्यो तुम नपरेरे, देवं वंबित दानरे॥ वल० ॥ १०॥ निर्वनने धन देनरे, करूं क्ने राय ॥ लोक सयल मुख नोगबेरे, पामी मुज पसायरे ॥ ३० ॥ ११॥ सकल पदार थ पामीएरे, में तुठ्य जगमाय ॥ में रुठ्ये जग रोलीएरे, ननो न रहे कोइ गयरे ॥ १० ॥ ॥ १२ ॥ सुंदरी कह साचं पितारे, एमा किशो संदेह ॥जग जीवामण दोयरे, एक महीपति दू जो मेहरे ॥ नृप०॥ १३ ॥ साचुं साचं सहु के हरे, सकल सना तिणीवार ।। ए सुरसुदरी जेह वीरे, चतुर नको संसाररे ॥ नृप० ॥ १४ ॥ रा जा पिण मन रंजिनरे, कहे सुंदरी वर माग ।। वंचित वर तुज मेलवीरे, देनं सयल सौनाग रे ॥ ३० ॥ १५ ॥ तिहां कुरुजंगल देशथीरे, पाव्यो अवनिपाल ।सनामाहे सोहे घणोरे, यो

·(1)
वन रूप रसालरे ॥ नृ० ॥ १६ ॥ शवपुरीनयरी
धीरे, अरिदमन तस नाम ॥ ते देखी सुरसुं
दरीरे, अंगे उपन्यो कामरे ॥ वढ० ॥ १७ ॥
पृथवीपति तस नपरेरे, परखी तास सनेह ।।
तिलक करी अरिदमननेरे, आपी अंगजा तेह
रे ॥ वचः ॥ १८ ॥ रास रच्यो श्रीपालनोरे,
तेहनी बीजी ढाल ॥ विनय कहे श्रोता घोरे,
होजो मंगल मालरे ॥ १९ ॥
दोहरा ॥मयणा मस्तक धुणती, जव निर
खी नरराय ॥ पुढे पुत्री वात ए, तुम मन क्युं
न सुहाय ॥ १ ॥ सयल सनाथी सोगुणी, चतु
राई चितमाह ॥ दीसे ते दाखवो, आणि अंग
उत्साह ॥२॥ नचित नहिं इहां बोल. मयणा
कहे महाराय ॥ मोहे मन माणसतणां, विरुया
विषय कषाय ॥३॥ निर्विवेक नरपति जिहां,
अंश नहीं उपयोग ॥ सना लोक सह हाजि
या, सरिखो मिल्यो संयोग ॥ ४ ॥

·(९) ढाल त्रीजी ॥ राग केदारो ॥ कपुर हुवे अ ति नजलुरे एदेसी ॥ मन मंदिर दीपक जिस्यो रे, दीपे जास विवेक ॥ तास.ना कहिये परान वेरे, अंग अज्ञान अनेक ॥ पिनाजी मकरो ज ठ ग़मान, ए रुद्धि अथिर निदान ॥ पिताजी जहवो जलधी जधान ॥ पिताजी मकगे० ॥१॥ सुख दुख सहुए अनुनवेरे, केवल कर्मपसाय॥ अधिकुं न छं तेहमारे, की, कोणे न जाय । पिताजी मकरो० ॥२॥ राजा कोपे कलकल्यो रे, सोनलतां ते वात ॥ वहाली पण वेरण थई २, कीधो वचन विघातरे ॥ बेटी जलीरे नणी तुं आज, ते लोपी मुज लाजरे ॥ बे० ॥ विण साड्य निज काजरे ॥ ३०॥ तुं मुरख शिरतान रे । वे० ॥ न० ॥ ३ ॥ पोपीने पोढी करीरे, नो जन कुर कपुर । रयश हिडोले हींचतीरे, नोग नला नरपुररे ॥ ० ॥ न० ॥४॥ पाट पटंग र पहेरणेगे. परिजन सेवे पाय ॥ जगमा सहु जी + ॥

·(१०) जी करेरे, ए सवि मुज पसायरे ॥ वे० ॥ न० ॥ ५॥ तत्व विचारो तातजिरे, मत आपो म न रोप ॥ कर्मे तुज कुल अवतरीरे, में किहां जो यो जोश । पि० ॥म० ॥६॥ महलावो मोठ म नेरे, नव नव करो निवेद ॥ ते सवि कर्म पसा उलरे, ए अवधारो नेद ॥ पि० ॥ म० ॥ ७ ॥ जो हठ वाद तुमने घणोरे. कर्म उपर एकंत ॥ तो तुमने परणारशुरे, कमें आएयो कंतरे ॥ बेटी०॥ नः ॥८॥ मान हण्युं जो एणोयरे, मा हरु सना समदा ॥ फल देखाउँ एहनेरे, सकल सना प्रत्यदरे ॥३०॥न०॥९॥ सोखीए एशुं शी खव्युरे. अध्यापक अज्ञान ॥सज्जन लोक लाजे सहुरे, देखी ए अपमानरे ॥ बे० ॥ न० ॥१०॥ नगरलोक निंदे महुरे, नण्यु एहन धुल । जुन वातनी वातमारे, पिता करयो प्रतिकुलरे, ॥ बे० ॥न० ॥ ११॥ मिथ्यात्वी कहे जैन नीरे, वात सवे विपरीत ॥ जगत नीति जाणे नहीं, प्राबला न - ·. अविनीतरे ॥०॥न० ॥१२॥ अवसरमा मी रायनोरे, रोप समावण काज॥ कहे परधान पधारियेरे, रगवाडी माहागजरे ॥ बे०॥ न० ॥ ॥ १३॥ रास नलो श्रीपालनोरे, तेहनी त्रिजी ढाल ॥ विनय कहे मद परिहरोरे, जेहथी बहु जंजालरे ॥ वे० ॥ न० ॥१४॥ दोहरा ॥ राजा रयवाडी चढयो, सबल सेन परीवार ॥ मदमाता मेंगल घणा. सहसगमे अ सवार ।। १ ॥ सुनट सिपाई सामटा जिस्या पं चायणसिंह ।। आयुष श्राईवर अधिक, अटल अलग अवीह ॥ २ ॥ वागा केसरिया किया, र ढियाला रजपुत ॥ मुगला मुरायला, जोध ज सा यमदुत ॥ ३॥ पाखरिया पंखी परे, ऊो अं बर जाम ॥ पंचवरण नेजा नवान, गयण चोक चित्राम ॥१॥ सरणाई वाजे सरस, घुरे गुहि र निसा ॥ पुर माहिर नृप प्राविया, नाला ऊ लहल जाण ॥५॥ - ·( १२ ) ढाल चौथी । रामचंद्रके बाग चांपो पोरी रह्योरी एदेशी ॥ मारग सनमुख ताम, नमें खे ह घणारी ॥ पुळे नुपति दृष्टि. देई मंत्री नणारी ॥ १ ॥ कुण आवे एह, एवडा लोक घणारी।। कह मंत्री रही दुर, दरिशण एह तणारी॥२॥ ए कुष्टि सयसात, थाई एक मणारी । थापी रा जा एक, जाचे रायराणारी ॥ ३ ॥ मारग मुकी जाम, नरपती दूर टलेरी ॥ गलितांगुली तस दुत, श्रावी ताम मिलेरी ॥ ४ ॥ उत्तम मारग काई. जाए दूर तजीरी ॥ नऊ शीना राय, हारे कीर्ति सजीरी ॥५॥ निर्मुख प्राशानंग, जाचक जास रह्यारी ॥ नारनुत जगमांहि, निर्गुण तेह कह्यारी ॥६॥शी जाचोबो वस्तु विगते. तेहन पोरी ॥ रायकहे अमाज, कीरात काई हणो री ॥ ७॥ दुत व हे अमराय, रुघली ऋद्धि मि लीरी ॥ राजवह परगट्ट, वीमे लारी॥ १८ ॥ पण सुकुलिणी एक, व.न्या कोइ दीएरी ॥

·(१३) तो तसराणी होय, अम ए हरप हीयेरी ॥९॥ मन चिंते तव राय, मयणा देउ परीरी ॥ जगमां राखु कीर्ति, अविचल एह खरीगे ॥ १० ॥ फ ल पामे प्रत्यद, मया कर्म तणांग॥ साले हिय डामाहि, वयणा तेह घणारी ॥ १३ ॥ वले रूख घन वुठ. दाध्यां जेह दवेरी ॥ कुवयण दाध्या जे ह. नवले तेह नवेरी ॥१२॥रोष तणे वश राय, शुद्धिबुद्धि सर्व गईरी ॥ कहे दूत तुजराय, श्रम घर श्राणो नईरी ॥ १३ ॥ देउं राजकुब री, रू पे रंज जमीरी ॥ दुततणे मन बात, विस्मय ए ह वसीरी ॥१४॥ शुं विमासे मुढ, में जे वात कहीरी ॥ न फिो जगमां तेह, अविचल साच सहीरी ॥ १५ ॥ श्री श्रीपालनो रास, चोथी ढाल कहीरी ॥ विनय कहे निरवाण, क्रोध सि दि नहींरी ॥ १६॥ दोहरा ॥ कोप कठिन लपति हिवे, अाव्यो निज भावास ॥ मिहासण बेठो अधिक, मन ·( १४ ) अनिमान विलास ॥ १ ॥ मयणाने तेडी कहे. कर्मतणो पाव गेड ॥ मुज पसाय मन आपण जि म, पुरू वंबित कोड ॥ २ ॥ मयणा कहे दुरे त जो, ए सवि मिथ्यावाद ॥ सुख दुख जे जग पा मिए, ते सवि कर्म प्रसाद ॥३॥ बालकने बत लावतो. हठे चढावे राय ॥ वाद करतां वालसुं, लघुता पामे न्याय ॥४॥ कोइ कहे ए वालि का. जुन् हठीनी थाय ॥ अवसर चित न है लखे, रीश चढावे राय ॥ ५॥ ॥ ढाल पांचमी ॥ ईमर भांवा आंबलीरे मर दामिम द्राख एदेशी ॥ राणो जंबर इण स मेरे श्राव्यो नयरीमांह ॥ सटित करण सुपम जीसुरे, बबधरे शिरगंय ॥ चतुरनर कर्मतणी ग ति जोय ॥ कर्मे सुख दुःख होय ॥ च ॥ करमे न बुटे कोय ॥ च० ॥ क० ॥ ए आंकणी ॥१॥ श्वेतांगुली चामर धरेरे, अविगतना सुखवास ।। घोर नाद घोघर स्वरेरे, अरज करे अरदास ॥ ई ॥

·॥ च ॥ कर्म० ॥ २ ॥ वेसर असवारी करीरे, रोगी सचि परिवार ॥ बलि बाबलीए परिवरयोरे, जिस्यो दग्ध सहकार ॥ च० ॥ क० ॥३॥को इ थुटा कोइ पागलारे, कोई खोडा कोइ खीण। कोई खसिया कोइ खासियारे, कोइ ददर कोइ दीण ॥च० ॥क० ॥४॥ एक मुखे माखी नणनणे रे, एक मुख पडती लाल ॥ एकतणे चांदा चगे रे, एक शिर नाठा बाल ॥ च० ॥ क० ॥ ५॥ चउटामाहे चालतारे, सोर करे सयसात॥ लोक लाख जोवा मिल्यारे, एह किस्यो उतपात ॥ च०॥ कर्म० ॥६॥ ढोर धसे कुतर नसेरे, धि क धिक कहे मुखवाच ॥ जन पुळे तुमे कोणगे रे, नत के प्रेत पिशाच ॥ च० ॥ कर्म०॥७॥ कहे रोगी तुम रायनीरे,पुत्री रूप निधान ॥ते भ म राणो परणशेरे, एह जाए तस जान ॥०॥ क० ॥८॥ नगर लोक साथे थयारे, कौतुक जो वा काज ॥ नबर राणो आवियोरे, जिहा बेठा ·(१६) महाराज ॥ च० ॥९॥ मयणाने नुपती कहेरे, ए भाव्यो तुम नाह ॥ सुख संपुरण अनुनयोरे, करमे करयो विवाह ।। च० ॥ १० ॥ भयणामु ख नवी पालटेरे, अंश न आणे खेद ॥ ज्ञानीनुं दीठं हुवेरे, तिहां नही किस्यो विनेद ॥ चतु० ॥ ॥ ११ ॥ जेह पिता ए पांचनीरे, साखे बांधो कं त॥ देवपरे आराधवोरे, नत्तम मन ए खंत ॥ चतु० ॥ १२॥ करी प्रणाम निज तातनेरे, व यण विमल मुख रंग ॥ आवीने ऊंनी रहीरे, जं बरने वामंग ।। च० ॥ १३ ॥ तव ऊंबर एणप रे नणेरे, अनुचित एह नुपाल ॥ न घटे कंठे कागनेरे, मुक्ताफननी माल ॥ चतु० ॥ १४ ॥ राय कहे कन्या तणेरे, कर्मे ए बल कीध ॥ घणं का में एहनेरे दोप नको में लीध ॥ चतु०॥ ॥ १५॥ रोगी रलीयायत थयारे, देखी कन्या पा स ॥ परमेश्वर पुरण करीरे. आज अमारी आ श ॥ चतु० ॥ १६ ॥ सुगुण रास श्रीपालनोरे, ·(१७) बो तिहां ए पांचभी ढाल ॥ विनय कहे श्रोता घरे रे, होजो मंगलमाल ॥ चतु०॥ १७॥ दोहरा ॥ कोइ कहे धिक रायने. एवो रोप श्र गाध ॥ कोइ कहे. कन्यातपो, ए सघलो अप राध ॥ १ ॥ ऊनारे आव्या सह, सुणता इम जनवात ॥ अनुचित देखी श्राथम्यो, रवि प्रग टी तव रात ॥२॥ यथाशक्ति नत्सव करी, परणावी ते नार ॥ मयणा ने ऊंबर मिली, ठा नवनमजार ॥ ३ ॥ ढाल बठी । कोइलो पर्वत धुंबलोरेलो ए दे शी ॥ ऊंबर मनमां चिंतवेरेलो, धिक विक मुज अवताररे पीली ॥ मुज संगतथी विणसशेरे लो, एहवी अदभुत नाररे रंगीली ॥ १ ॥ सुंद री हजीय विमासजोरेलो, ऊंडो करी पालोच रे ॥ २०॥ काज विचारी कीजीएरेलो, जेम न पड़े फिरी शोचरे ॥ रंगी० ॥ सुं० ॥२॥ मुन संगे तुज विणससेरेलो, सोवन सरखो देहर ।।

·(१८) व०॥ तुं रूपे रंना जिसीरेलो. कोढीमुं शो ने हरे ॥ रंगी० ॥ सुं० ॥३॥ लाज इहां मन ना पीएरेलो, लाजे विणसे काजरे ॥ २०॥ निज माता चर जइरेलो, सुंदर वर कर राजरे ॥ ॥ २० ॥ सुं० ॥ ४ ॥ भयणा तस वयणां सुणीरे लो, हीयडे दुःख न मायरे वालेश्वर ॥ ढलक ढलक श्रांसु पडेरेलो, विनवे प्रणमी पाय रे वालेश्वर ॥ वचन विचारी ऊच्चरोरेलो, तुमे गे चतुर सुजाणरे ॥ वाले० ॥ वच० ॥ ५ ॥ एह वचन किम वोलीएरेलो, इणे वचने जीव जायरे ॥ वाले०॥ जीव जीवन तुमे वालहारेलो, अवर न नाम खमायरे ॥ वा० ॥६॥ पलिम र वि नवि ऊगमेरेलो, जलधि न लोपे सीमरे ।। वा० ॥ सती अवर इन्चे नहींरेलो. ज्यां जीवे त्यां सीमरे ॥ वाले०॥व०॥७॥ उदयाचल ऊ पर चढ्योरेलो, मान रवि परनातरे ॥ वाले० ॥ मयणामुख जोवा नणारेलो, शील अचल अव ,

·(१९)
दातरे ॥ वा० ॥ ३०॥ ८॥ चक्रवाकदुःख चूर
तोरेलो. करतो कमल विकासरे ॥ वाले० ॥ जग
लोचन जव ऊगीयोरेलो, पसरयो, पुहवी प्रका
शरे ॥ वाले०॥ व०॥ ९॥ आवो देव जुहारी
एरेलो, ऋपनदेव प्रासादरे ॥ वा०॥ श्रादीसर मु
ख देखतारेलो, नाजे दुःखविपवादरे ॥ वाले०॥
॥३०॥ १० ॥ मयणावयणे आवियोरेलो. ऊंच
र जिनप्रासादरे जिणेसर आदीश्वर अविलोक
तारेलो, उपन्यो मन अल्हादरे जिणेसर ॥ ति
हुं अपनायक तुं वडोरेलो, तुमसम अवर नको
यरे जिणेसर | ति० ॥११॥ मयणा ए जिन पु
नीबारेलो, केसर कुसुम कपुररे | जिणे० ॥ला
खीणं कंठे ठव्युरेलो, टोमर परिमल पुररे.॥ जि
ऐ० ॥ ति० ॥ १२॥ चैत्यवंदन करी भावनारे
लो. नावे करी काऊसग्गरे । जिणे० ॥ जयज
य जगचितामणिरेनो, दायक शिवपुर मग्गरे ।
जिणे ॥ ति० ॥ १३ ॥ इह जब परनव त

·. (२०) जविनारेलो, अवर नको आधाररे । जिणे० ॥ दुःख दोहा दूरे करोरेलो, अप शेवक साधाररे ॥ जिणे०॥ तिहुं ॥ १४॥ कुमुममान निज कंठथीरेलो, हाथतणुं फल दधिरे ॥ जिणे०॥प्र नुपसाय सहु देखतारेलो, ऊंघरे ए बेऊ लीधरे ॥ जि॥ तिः॥ १५॥ मयणा काऊसग्ग पा लियोरेलो, हियडे हर्ष न मायरे ॥ जिणे० ॥ ए सही शासनदेवतारेलो, कीधो श्रम सुपसा यरे ॥ जिणे० ॥ तिहुं ॥ १६ ॥ सुगुण रास श्रीपालनोरेलो, तिहाए नछी ढालरे ॥ जिणे० ॥ विनयकहे श्रोताघरेरेलो. होजो मंगलमालरे ।। ॥ जिणे ॥ तिहुं० ॥ १७ ॥ दोहरा ॥ पासे पोसहशालमां, वेठा गुरु गु एवंत ॥ कहे भयाणा दे देशना, नावो सुणिए कंत !! १॥ नरनारी ऊ जणां आव्यां गुरुने पा य ॥ विधिपुर्वक वंदन करी, बेठां बेसण्ठाय ॥ ॥ २॥धर्मलान देई गुरू, पाणी धर्मसनेह ॥

·(२१) योग्य जीव जाणी हिवे, धर्म कहे गुरु तेह ॥३॥ ढाल सातमी ॥ वात म काढ हो व्रततणी, एदेशी ॥ नमतो एह संसारमां, दुलहो नरनव लाध्योरे ॥ वांडी निंद प्रमादने, आपसव रथ साधोरे ॥ चेतन चेतोरे चेतना, प्राणी चित्तम काररे ॥ १ ॥ सामग्री सवि धर्मनी, भाले जे नर खोइरे ।। माखानीपरे हाथने, घसतां आप विगोइरे ॥ चेत० ॥ २ ॥ जान लेई बहु जु क्तिम. जिम कोइ परणवा जायरे ॥ लगनवेला गई ऊघमा, पने घणं पसतायरे ॥ चेत० ॥३॥ एणीपेरे देई देना, करे नविक उपकाररे ॥ गुरु मयणाने लखी, बोलाये तिणीवाररे ॥ चे॥ -॥४॥ रे कुमरी तुं रायनी, माथे सवल परिवा ररे । अम नपासरे प्रावती, पुषण अर्थ विचा ररे ॥ चेत० ॥ ५॥ आज किस्यु इम एकली ए कुण पुरुप रतन्नरे ॥ धुरथी वात सो क ही, गगणा थिर करी मन्नरे ॥ चेतः ।।

·( २२ )
मनमांहे नथी पावतुं, अवर किस्युं दुःव पु
ज्यरे ॥ पण जिनशासन हेलना, साले लोक अ
बुरे ॥ चे० ॥७॥ गुरु कहे दुःख न आण
जो, न अंश न नावेरे ॥ चिंतामाण तुज कर
चढ्यो, धर्म तणे परनावरे ॥ चे० ॥ ८ ॥ वड
वखती वर एहने, होशे रायां रायरे ॥ शासन
सोह वधारशे, जग नमशे जस पायरे ॥ चे०॥
॥९॥ मयणा गुरुने वीनवे, देइ आगम नप
योगरे ॥ करी नपाय निवारी ए, तुम श्रावकत
नु रोगरे ॥ चे० ॥ १० ॥ सुरि कहे ए साधुनो,
उतम नही आचाररे ॥ यंत्र जमी मणिमंत्र जे,
श्रौपध ने नपचाररे ॥ चे०॥ ११॥ पण ए सु
पुरुष एहथी, थाशे धर्म उद्योतरे ॥ तिणे एक
यंत्र प्रकाशशुं, जस जग जागती ज्योतरे ॥चे.
॥ १२ ॥ श्रीमुनिचंद गुरू तिहां, आगमग्रंथ
विलोइरे ॥माखानी परे जद्धरी. सिद्धचक्रयंत्र
जोईरे ॥ चे० ॥ १३ ॥ अरिहंतादिक नवपदे,
॥

·. (२३ ) ना पद संयुत्तरे ॥ अवर मंत्रादर अनिनवा, लहिए गुरुगम तत्तरे ॥ १४॥ सिद्धादिकपदचि हुं दिशे, मध्ये अरिहंत देवरे ॥ दरिसण नाण चरित्त ते, तप चिहुं विदिशि सेवरे ॥ चेत० ॥ ॥ १९॥ अष्टकमलदल एणीपरे, यंत्र सकल शिरताजरे ॥ निर्मल तन मन सेवता, सारे वं बित काजरे ॥ चे० ॥ १६ ॥ आशो शुदमाहे मांमीए, सातमी तप एहरे ॥ नव आंबिल क री निर्मला, आराधो गुणगेहरे ॥ चे० ॥ १७॥ विधिपुर्वक करी धोतियां, जिन पुजो त्रण का लरे ॥ पुजा आठ प्रकारनी, कीजे थइ उजमा लरे ॥ चेत० ॥ १८ ॥ निर्मल नुमि संथारिये, धरिए शील जगीशरे ॥ जपीए पद एकेकनी, नोकरवाली वीशरे ॥ चे०॥ १९॥ प्राठे थोइ ए वांदीए, देव सदा त्र वाररे ॥ परिकमणा दोय कीजीए, गुरु वेयावच्च साररे ॥ चेत० ॥ ॥२०॥ काया वश करी राखीए, वचन विचा ·(२१) री बोलरे ॥ ध्यान धर्मनुं धारीए, मनसा कीजे अढोलरे ॥ चेत० ॥ २१॥ पंचामृत करी एक ठां. परिमल कीजे पखालरे ॥ नवमे दिन सि दुचक्रनी, कीजे नक्ति विशालरे ॥ चे० ॥२२॥ शुद सातमी इणीपर, चैत्री पुनम सीमर ॥ ली एह भाराधीए. नव आंबिलनो नीमरे । चे त० ॥ २३ ॥ एम एक्याशी श्रांविले, नली नव निरमायरे ॥ साढा चार संवहरे, ए तप पुरण था यरे ॥ चेत० ॥ २४ ॥ ऊ जमणं पण कीजीए. शक्तितणे अनुसाररे ॥ इह नव परनव सुखघ पां. पामीने नव पाररे ॥ चेत०॥ २५ ॥ श्रा राधन फल एहनां, इह नवे प्राण अखंडरे ।। रोग दुहग दुःख उपशमे, जिम घन पवन प्रचं डरे ॥ चेतः ॥ २६ ॥ नमजले सिद्धचक्रने, कुष्ट अढारह नायरे ॥ वाय चोराशी ऊपशमे, रुके गुंबड घायरे ॥ चे० ॥ २७ ॥ नीम जगंद र जय टले. जाय जलोदर दुररे ॥ व्याधि वि ·- विध विपवेदना, ज्यर थाये चकचुररे ॥ चे०॥ ॥ २८॥ खास खरन खय चलुना, रोग मिटे सनिपातरे ॥ चोर चरडने माकणी, कोइन करे जपघातरे ॥ चेत० ॥ २९ ॥ हीक हरस ने हे मकी. नारा ने नासुररे ॥ पाठां पीडा पेटनी, ट ले दुख दंतनां सुलरे ॥ चेत० ॥ ३० ॥ निर्ध नियां धन संपले, पुत्र अपुत्रीया होयरे ॥ विण केवली सिद्धचक्रना, गुण न शके कही कोयरे॥ ॥ चेत० ॥ ३१ ॥ रास नलो श्रीपालनो, ति हां ए सातमी ढालरे ॥ विनय कहे श्रोताघरे, होजो मंगल मालरे ॥ चेत० ॥३२॥ दोहरा ॥ श्री मुनिचंद मुनीश्वरे, सिद्ध यत्र करि दीद ॥ इहनव परनव एहथी, फलशे वं वित सिद्ध ॥ १॥ श्री गुरु श्रावकने कहे. एवे न सगुणनिधान | कोडन अवसर पानिए, से वो थड सावधान ||२|| साहमिना मग सम, अवर न सगपणा कोय ॥ करया - ·, हमितणी समकित निर्मल होय ॥ ३॥ पधरा वे श्रादर करी, साहमि निज आवास ॥क्ति करे नवि नविपरे. आणी मन उल्लास ॥४॥ त्यां सघलो विधि साचवे, पामी गुरु उपदेश. सिद्धचक्रपुजा करे, आंबिल तप सुविशेप ॥५॥ ढाल आठमी ॥ चोपाइनी देशी ॥ आ सो शुदि सातम सुविचार, नली मामी स्त्री न रतार ॥ अष्ट प्रकारी पुजा करी. प्रांबिल कीधा मन संवरी ॥१॥ पहेले प्रांबिल मन अनुकु ल, रोगतणुं त्यां दाध्यु मुल ॥ अंतरदाह सय ल नपशम्यो, यंत्र नमण महिमा मनरम्यो । ॥२॥ बीजे बिल बाहिर तचा. निर्मल थइ जपतां जिनरुचा ॥ एम दिन दिन प्रत्ये बाध्यो वान. देह थयो सोवन्न समान ॥३॥ नवमे प्रां विल थयो निरोग, पामी यंत्रनमणसंयोग ॥ सि इचक्रनो महिमा जुन. सकल लोक मन अच रिज हु॥४॥मयणा कहे अवधारो राय, ए स

·वि सहगुरुतणो पमाय ॥ मातपिता बंधव मुत
होय, पण गुरुसम हेतु नहिं कोय ॥५॥ कष्ट नि
वारे गुरु इहलोक, दुर्गतिथी चारे परलोक ॥ सू
मति होय सद्गुरु सेवतां, गुरु दीवाने गुरु देवना
॥६॥धन गुरु ज्ञानी धन ए धर्म, प्रत्यद दीठो
जेनो मर्म ॥ जैनधर्म परशंसे सहु, बोधवीज पा
म्या त्या बहु ।। ७ ॥ सातह रोगीना रोग, ना
ठा यंत्रनमणसयोग ।। ते साते सय सुखिया थया,
हा निज निज थानिक गया ॥ ८॥ इक दिन
जिनवर प्रणमी पाय, पागवलता दीठी माय ।।
हर्प धरीने चरणे नमे, मयणा पणा प्रावी ते
समे ॥ ९॥ सास जाणी पाये पसे, विनय कर
तां गिरिवर चढे ॥ सामु वहने दे श्राशीप,
आचरज देखी धुणे शीश ॥ १० ॥ कहे कुंवर
माताजी सुणो. ए पसाय सवि तुमबहुतो ॥
गयो रोगने वाध्यो रग, वली लह्यां जिनधर्म
प्रसंग ।। ११॥ सुगणवहु निर्मल निजनद. दे

·(२८ ) खी माय अधिक आणंद ॥ पुनिमपरे वहुए ज श लीध, सकलकलापुरण पियु कीध ॥ १२ ॥ सुणो पुत्र कोसंबी सुण्यो, वैद एक वैदक बहु न गयो। तेहनणी त्यां जाऊं जाम, ज्ञानी गुरु मुज मिलिया ताम ॥ १३॥ में पुत्यु गुरुचरणे नमी, कर्म कदर्थन में बहु खमी ॥ पुत्र एक मुज वालहो, ते पण कर्मे रोग ग्रह्यो ॥ १४ ॥ तहत जो किम जाशे रोग. के नहीं जाय पापसंयोग। दया व री मुज दाखो तेह, हुं तुमचरणोनी खेह ॥१५॥ तव बोल्या ज्ञानी गुणवंत, मतकर खे द सानल विरतंत ॥ ते तज पुत्र कुष्टिए ग्रह्यो. जंबरराणो करि जश लह्यो ॥ १६ ॥ मालवपति पुत्रीए व यो, तस विवाह कुष्टीए कन्यो ॥ घरु पो वयणे तप आदायूं, सिद्धचक्र आराधन क रयं ॥ १७॥ तेथी तन सत थयो निरोग, प्रग ट्यो पुण्यतणोसंयोग ।। वली एहथी बधशे लाज, जीती घणं भोगवशे राज ॥ १८ ॥ गुरुवचने .

·हुं श्रावी श्राज, तुम दीठे मुज सरियां काज
॥ त्रणे जणे हिवे रह सुखवास, लील करे सा
हामि श्रावास ॥ १९॥ सिद्धचक्रनो उत्तम
रास, गणता सुणतां पुगे श्राश || ढाल श्रा
ठनी एणिपरे सुपी, विनय कहे चित्त घर नो
गुणी ॥ २० ॥
दोहरा ॥ एकदिन जिन पुजा करी, मधु
रस्वरे एक चित्त ॥ चैत्यवंदन करी कुंवरे.
सामू बहू सुणत ॥ १ ॥ मयणानी माता घणं,
दुहवाणी नृपसाथ ॥ जव मयणा मत्सर धरि,
दीधी ऊपर हाथ ॥ २॥ पुण्यपाल नामे नृपति,
निज वधच आवास ॥ सावि प्रावि रही, मुके
मुख नीसास ॥३॥ जिनवाणी हियडे घरी,
चीसारी दुःख दंद ॥ श्रावी देव जुहारवा, तिष्ण
दिन त्या श्राणद ॥४॥ माए मयणा लखी,
अनमारे निज बाल ॥ श्रागल नर दीठो अव
र, याचन परमाल ॥ ५॥

·(३०)
री, कां दीधीकिरतार ॥ जिणे कुष्टिवर परहरी,
अवर कियो जरतार ॥ ६॥ रूपमुंदरी एणिप
रे, घj, रुदन करे तिणिवार । वज्ज पमो मुज कु
खने, धिक धिक मुज अवतार ॥७॥रोती दीठी
दुख नरे, मयणाए निजमाय ॥ तव अावी ऊ
तावली, लागी जननी पाय ॥ ८॥ हर्षतणे था
नक तुमे, का दुख आणो माय ॥ दूख दोहग
दुरे गयां, श्रीजिनधर्मपसाय ॥ ९॥ निसिही
कहिने आवियां, जिणहरमांहे जेण ॥ करतां क
था संसारनी, आशातन हुए तेण ॥ १० ॥ ह
मणां रहिए जिहां, आवो तेह श्रावास ॥ वात
सयल सुणजो तिहां होशे हिये उल्लास ॥११॥
तिहां भावि बेठां मिली. चारे चतुर सुजाण ॥
जे दिन सजन मिलावडो, धन ते दिन सुवि
हाण ॥ १२॥ मयणाना मुखथी सुणी. सघलो
ते अवदात ॥ रूपसुंदरी सुप्रसन थइ, हियमे
हर्ष न मात ॥ १३॥

·(३१)
ढाल नवमी॥ अधर मंडित गोरी नागिलारे,
एदेशी ॥ वर बहु बेहु सामुमिलीरे, करे वेवाह
ण वातरे । कमला रूपांने कहेरे, धन तुम कुल
विख्यातरे ॥ जु आगमगात पुण्यनीरे, पुण्ये
वावित थायरे ॥ सवि दुःख दूर पलायरे, जुन
भागमति पुण्यनारे ॥ १॥ ए श्रांकणी ॥ वहुए
अम कुल ऊबरयुरे, कीधो अम नपकाररे ॥
अमने जिनधर्म बुझयोरे, उतारयां दुःख पाररे
॥ जु० ॥ २ ॥ सुइ जिम दोरा प्रतेरे, प्राणे
कसीदे ठामरे ॥ तिम पहुए मुज पुत्रनीरे,
घणी पधारी मामरे । जु० ॥३॥ रूपा क
हे नाग्ये रह्योरे, अमे जमाइ एहरे ॥ रय
ण चिंतामणी सारखोरे, सुंदर तन ससनेहरे ॥
॥जु० ॥ ४ ॥ सुपवा अम इजा घणारे, एहना
कुल घर वंशरे । प्रेम तेह प्रकाशीएरे, जिम है
से अम हंसरे ॥ जु०॥५॥ कहे कमला रूपा
सुणोरे, श्रम अनोपम देशरे ॥ त्यां चंपानयरी

·( ३२) जलीरे, ज्यां नही पाप प्रवेशरे । जु० ॥६॥ तेह नयरीनो राजियोरे, राजा गुण अनिरामरे ॥ सिंहथकी रथ जोडनार, प्रगट होए तस ना मेरे ॥जु०॥७॥ राणी तस कमलप्रनारे, अंगे धरे गुणसेनरे ॥ कोंकणदेश नरिंदनीरे, जे सुणी ए लघु बेहेनरे ॥ जु० ॥ ८॥राजा मन चिंता घणीरे, पुत्र नहीं अम कोयरे॥ राणी पण आर ती करेरे निशदिन कुरे दोयरे ॥ जु० ॥९॥ देव देहेरडां मानतारे, इतां पुबतां एकरे ॥ रा णी सुत जनम्यो यथारे. विद्या जाणे विवे करे । ॥ज० ॥१०॥ नगर लोक सवि हरपियारे, घर घर तोरण वाटरे ॥ श्रावे घणी वधामणारे, शि गारयां घर हाटरे । जु० ॥ ११॥ राजा मन उल्लट घरे, दान दिए लख कोडीरे ॥ वयरी प एं संतोषियारे, बंधीखाना गेडीरे ॥ ज०॥१२॥ धवल मंगल दीए सुंदरीरे, वाजे ढोल निसागरे नाटक होये नव नवारे, महोत्सव अधिक मंडा ·चुआ गरो ( ३३ ) णारें ॥ जु० ॥१३॥ नाति सऊन सहु नोतरचारे, नोजन पटरस पाकरे ॥ पार नहीं पकवाननोरे, सालि सुरहां घृत शाकरे ॥ जु० ॥ १४||नुपण वस्त्र पहरामणीरे. श्रीफल कुमुम तबोलरे । के कार तिलक करी गटणारे, चंदन लरे ॥ जु० ॥ १५!! राजरमपी अम पालशेरे. पुण्ये लह्यो ए वालरे ॥ सजान नुआ मिली ते हरे, नाम ठवे श्रीपालरे॥जु०॥१६॥रासरुडो श्रीपालनोरे. तेहनी नवमी ढालरे ॥ विनय कहे श्रोता घरेरे, होजो मगल मालरे ॥जु० ॥१७॥ दोहरा ॥ पाच वरसनो जव थयो, ते कुवर श्रीपाल ॥ तामशुल रोगे करी, पिता पहाच्यो काल ॥१॥ शिरकुटे पीटे हियु, रुवे सकल परि चार ॥ रवामी ते माया तनी, कुण करशे श्रम सार ॥ २ ॥ गया विदेशे बाहुले. वाला कोइक चार ॥ इण वाटे वोलाविया, नमिले वीजी वार ॥ ३ ॥ हैजे हंसि बोलावता, जे तणमां कंड - ·(३१) वार॥नजर न मांमे ते सजन, फटे न हियु गिमा र ॥ ४ ॥ नेह न आण्यो माहरो, पुत्र न था प्यो पाट ॥ एवडि ऊतावल करी, शुं चाल्या इण वाट ॥५॥रोती हियडे फाटत कपला क रे विलाप ॥ मतिसागर मंत्री तिसे, इम सम जावे आप ॥६॥ हिवे हियडु काटुं करी, स कल संनाहो काज ॥ पुत्र तुमारो नानडो, रोतां न रहे राज ॥ ७॥ कमला कहे मंत्री प्रते. हि वे तुमे आधार || राज देइ श्रीपालने, सफल करो अधिकार ॥ ८॥ ढाल दशमी ॥ जगतगुरु हीरजीरे, एदेशी। मृतकारज करी रायरे, सकल निवारी शो क ।। मतिसागर मंत्रीश्वरेरे, थिर कीधा स वी लोक ॥ देखो गति दैवनीरे, दैव करे ते हो य ॥ कुणे चाले नहीरे ॥ १ ॥ ए आंकणी॥. राज ठवी श्रीपालनेरे, वरतावी तस आण ॥रा ज काज सवि चालवेरे, मंत्री बहु बुद्धिखाण ॥

·( ३५ ) . देखो० ॥ २ ॥ एणे अवसरे श्रीपालनोरे, पित रियो मतिमुढ ॥ परिकर सगलो पालटीरे गुह्य करे इम गुढ ॥ दे० ॥ ३ ॥ भतिसागरने मा रवारे, वाल हणवा श्रीपाल ॥ राज लेवा चंपा तएंगे, दुष्ट थयो नजमाल ॥ देखो० ॥ ४ ॥कि महिक मत्रीसर ल हीरे, ते वयरीनी वात ॥ राणी ने प्रावी कहेरे, नाशो लेई रात ॥ दे० ॥५॥ जो जागो तो जीवशेरे, सुत जीवाडणकाज । कु वर जो कुशलो हशेरे, तो वलि करशो राज ॥ देखो ॥६॥ गणी नाठी एकलीरे, पुत्र चमा वी केड ॥ ऊबट ऊजाडे पडीरें, विषमी जिहा ने वेम ॥ देखो० ॥ ७॥ जास जमोजड कां खरारे, खाखर नाखर- खोह ॥ फणिधर मणि जिहां फिरे. अजगर जदर गोह ॥ दे खो० ॥ ८॥ ऊजड अबला रडवडेरे, रराणी घोर अंधार ॥ चणे खुंचे कांकगरे, जो लो हीना धार ॥ देखो० ॥ ९॥ वरू घने धर ·(३६) डारे, सोर करे शीयाल ॥ चोर चरडने चीनस रे, दीए ऊउलता फाल ॥ देखा ॥ १०॥ घुघ घ घुबड करेरे. वानर पाडे हीक ॥ खलहल प रखतथी पडरे, नदीनी ऊरणा नीक ॥ देखो० ॥ ॥ ११ ॥ वलियं वेउनुं श्रानखुरे, सत्य शीयल संघात ॥ वखत बली कुंवर बडार, तेणे न करे कोइ घात ॥ देखो • ॥ १२ ॥ रयणहिंडोल हिं चतारे, सुती सोवन खाट ॥ तस शिर श्रा ने ला पडीरे, पडो देवशिर दाट ॥ देखो० ॥१३॥ रडवरडतां रयणी गइरे, चडी पंथशिर शुद्ध ॥ त व बालक नुखो थयोरे, मागे साकर दुव ॥ देखो. ॥ १४॥ तव रोती राणी कहेरे, दुध रह्यां व त्म दुर ॥ जो लहीए हिवे कुशकारे, तो लह्यांकु र कपुर ॥ देखो० ॥ १५॥ हिवे जातां मार्गे मिलिरे एक कुष्टीनी फोज ॥ रोगी मिलिया सा तशेरे, हिंडे करता मोज ॥ देखो० ॥ १६ ॥ क टीए पुबया पगीरे, सयल शगावी वात ॥ वल , . २ ॥

·है तं कष्टी इम कहरे, आगति म करो मात ॥ दे खो० ॥ १७॥ श्रावी श्रमशरणे रहोरे, मन रा खो प्रामारा ॥ ए कोइ अम जग्वतारे, कोइ न ले तुम नाम ॥ देखो० ॥ १८॥ वेसर श्रा प्यु बेसवारे, ढाकी सघडं अंग ॥ बालक रा खी सोडमारे, बेठी थई खमंग ॥ दे० ॥ १९ ॥ एहवे आव्या सोधतारे, वयगना असवार ॥ कोइ स्त्री दीठी अहींयारे, पने वारोवार ॥ दे० ॥२०॥ कोइ इहां श्राव्यं नयीरे, जुठम ऊंखा बाल ॥ वचन न मानो श्रमतरे, नयणे जुन निहाल ॥ देखो० ॥ २१ ॥ जो जोशो तो ला गशेर. अंगे रोग असाध ॥ नाठा बीहता बाप डारे, बलगे रखे विराध ॥ दे० ॥ २२ ॥ कुष्टी संगतथी थयोरे सुनने ऊबर रोग ॥ मामी म न चिंता घणारे, कठिन करमना नोग ॥ दे०॥ ॥ २३ ॥ पुत्र जलावी तेहमेरे. माता चलिय वि देश ॥ वैद्य उपध जोबा नणारे, सहनी घणा के ·- (३८) लेश ॥ दे० ॥ २४ ॥ ज्ञानीने वचने करीरे, सय ल फली मुज अाश ॥ तेहज हुं कमनाप्रनारे श्रा बेठी तुम पास ॥ दे० ॥ २५॥ रास रुमो श्रीपालनोरे, तेहनी दशमी ढाल ॥ विनय कहे पुण्ये करीरे, दुख थाये विसराल ॥ दे० ॥२६॥ दोहरा ॥ रूपसुंदरी श्रवणेसुणी, विमल ज माइ वंश ॥ हर्षे हियडे गहगही, एणिपरे करे प्रसंस ॥ १ ॥ वखतवंत मयणा समी, नारी नको संसार ॥ जिणे बेऊ कुल नहग्यां, सती शिरोमणि सार ॥ २ ॥ वर पण पुण्ये पामियो, नरपत निर्मल वंश ॥ पत्र सिंहरथरायनो. द त्रियकुल अवंतम ॥३॥ रूपसुंदरी रंग जई, वात सुणावी सोय ॥ निजबंधव पुण्यपालने, ते पण हर्षित होय ॥४॥ चतुरंगी सेना सजी. साथ सबल परिवार ॥ तेजी तुरिय नचावता, अवल वेप असवार ॥ ५॥ रत्नजडित फलके घणा. धरया सुरिया पान ।। ढोल नगारां गड ॥

·(३९) गडे, नेजा फुरे निशान ॥ ६॥ नाणेजी वर ज्या वसे, त्या आव्या ततकाल ॥ निजमंदिर पधराववा. पुण्यवंत पुण्यपाल ॥ ७ ॥ डाल इगीयारमी ॥ राय कहे राणीप्रते, ए देशी ॥ आवो जमाइ प्राहुणा. जयवंतानी ॥ अमघर करो पवित्ररे गुणवंताजी ।। सहुने अ चरज ऊपजे, जयवंताजी ॥ सुणता तुम चरित्त रे, गुणवंतानी ॥ १ ॥ गज बेसारी उत्सवे ॥ ॥ जय० ॥पधराव्या निजगेहरे ॥ गुण ॥ मा उलसुसरो पुरचे ॥ ज० ॥ भोग नला धरी ने हरे ॥ गुण ॥ २॥ एकदिन वेठा मालीए ॥ जय० ॥ मयणाने श्रीपालरे ॥ गु० ॥ वाजे बंदे नव नवे ।। ज० ॥ मामल मुंगल तालरे ॥ गु० ॥३॥ राय राणी रंगे जुर ॥ ज० ॥ थइ थइ नाच पात्ररे ॥ गु० ॥ नरह भेद नावे नला ॥ जय० ॥ वाले परिपरि गावरे ॥ गुण० ॥४॥ इणे अवसरे रयवामीथी ॥ जय० ॥ पागे वलि - ·(४. ) यो रायरे ॥ गुण ॥ नृत्य सुणी उनो रह्यो । ॥ ज० ॥ प्रजापाल तिणे ठायरे ॥ गु० ॥ ५॥ सुख भोगवतां स्वर्गनां ॥ जय० ॥ दीठां स्त्री नरताररे ॥ गुण० ॥ नयणे लाग्यो निरखवा ॥ जय० ॥ चित चमक्यो तिषी वाररे ॥ गुण ॥ ॥६॥ तत्दा मयता नलखी ॥ ज० ॥ मन उपन्यो संतापरे ॥ गु० ॥ अवर कोइ वर पेखी ॥ज० ॥ है है प्रगट्युं पापरे ॥ गुण ॥ ७ ॥ धिग धिग क्रोधतणे वशे ॥ जय० ॥ में अवि चात्यु कीधरे ॥ गुण ॥ मयणा सरखी मुंदरी ॥ ज०॥ कोढीने कर दीधरे ॥ गुणः॥ ए पण हुइ कुलखंपणी ॥ ज० ॥ मुज कुल नरियो ग रे ॥ गुण ॥ परण्यो प्रीतम परहरी ॥ ज०॥ अवर कियो जरताररे ॥ गुण ॥ ९॥ एणिपरे उनो कुरतो ॥ जय० ॥ जव दीठा ते रायरे ॥ ॥ गुण० ॥ पुण्यपाल अवसर लही ॥ जय० ॥ आवी प्रणमे - पायरे ॥ गु० ॥ १० ॥ राज प

·॥
(४१)
घारो
मुज
घरे ॥ जय० ॥ जुन जमाइ रूपरे ॥
॥ गु० ॥ सिद्धचक्रसेवा फली ॥ जय० ॥ ते क
युं सकल स्वरूपरे ॥ गुण० ॥ ११ ॥ राये आ
वा लख्या ॥ ज० ॥ मुख इगित आकाररे ।।
॥ गु० ॥ मन चिंते महिमा निलो ॥ ज० ॥ जै
नधर्म जगसाररे ॥ गु० ॥ १२॥ मयणा तें सा
ची कही ॥ जय० ॥ सनामांहे सवि वातरे ॥
गु० ॥ में आज्ञानपणे का ॥ज० ॥ ते सघलू
मिथ्यातरे ॥ गु० ॥ १३॥ में तुज दुःख देवा न
पी ।। ज० ॥ कीधो एह उपायरे । गु०॥ दुः
ख टलीने सुख थेयं ॥ ज० ॥ ते तुज पुण्यपसा
यरे ॥गु०॥ १४॥ मयणा कहे सुणो ताती ॥
जय० ॥ इहा नही तुम वाकरे ॥ गुण ॥ जीव
सयल वश कर्मने ॥ ज० ॥ कुण राजा कुण रां
करे ॥ गु० ॥ १५॥ मान तजी मयणातणी ॥
जय० ॥ राये मनावी मायरे ॥ गुण ॥ सङन
थया सवी एकमना ॥ ज०॥ उलट अंगन मा

·( ४२ ) यरे ॥ गुः ॥ १६ ॥ नयर सयल शिणगाग्युि ॥ जय० ॥ चौटां चोक विशालरे । गु० ॥ घर घर गडी नेले ॥ ज० ॥ तोरण जाकऊमालरे ॥ ग० ॥ १७॥ घरे जमाइ महोत्सवे ॥ ज०॥ तेडी श्राव्या रायरे ॥ गु० ॥ संपुरण सुख नो गवे ॥ ज० ॥ सिद्धचक्र सुपसायरे || गुण ॥ ॥ १८ ॥ नयरीमांहे प्रगट थई ॥ जय० ॥मुख मुख एहिज वातरे ॥ गु० ॥ जिनशासनन्नति थई ॥ जय० ॥ मयणाए राखो ख्यातरे ॥ ग. ॥ १९ ॥ रास रूडो श्रीपालनो ॥ ज० ॥ तेह नी इग्यारमी ढालरे । ग. ॥ विनय कहे सिद्धच कनी ॥ गु० ॥ सेवा फले ततकालरे ॥ जय०॥ ॥ २० ॥ चोपाइ ॥ खंड खंम मीठो जिम खंड, श्री श्रीपाल चरित्र अखंड ॥ श्री कीर्ति विजय वा चकथी लह्यो. प्रथम खंड इम विनये कहो॥३॥ इति श्रीमन्नहोपाध्याय श्रीकीर्तिविजयगणि शि प्योपाध्याथ श्रीविनय विजय गणि विरचिते श्री

·(१३)
श्रीपालचरित्रे प्राकृतप्रवंचे मयणामुंदरीपाणिय
इणे श्री सिद्धचकाराधनात निरोगधप्राप्ति श्री
कमलप्रनामिलन स्वव्यतिकरकथनेत्यादि वर्ण
नो नाम प्रथम खंग समाप्तः ।
॥ अथ द्वितीय खंड प्रारंनः ॥
दोहरा ॥सिद्धचक्र आराधता, पुगे वक्ति को
ड ॥ सिद्धचक्र मुज मन वस्यु, विनय कहे कर
जोड ॥ १॥ सारद सार दया करी, दीजे वच
न बिलास || उत्तर कथा श्रीपालनी, कहेवा म
न उल्लास ॥ २ ॥ एक दिन रमवा निकल्यो,
चौटे कुवर श्रीपाल ॥ सवल सैन्य, परबग्यो, ,
यौवन रूपरसाल ॥३॥ मुख सोहे पुरण अ
शी, अधे चंद्रसम नाल ॥लोचन अमिय कचो
लमां ॥ अधर अरुण परवाल ॥४॥ दंत जि
सा दाडम कली, कंठ मनोहर पंव ॥ पुर कमा
म परि ऋदय तट, नज नोगल जिम लघु ॥
॥ ५॥ केडलंक केसरि समो, भोवन वान शरि

·( ४४ ) र ॥ फुल खरे मुख बोलतां, ध्वनी जलधरगंजीर ॥६॥ चौक चौक चौटेमिल्या, रूपे मोह्या लोकः॥ हेम्ल गोख मेडी चड़े, नर नारीना.थोक ॥७॥ मुग्धा पुढे मायने, मा ए कुण अनिराम ॥ इंद्र चंद्रके चक्कये, श्याम रामके काम ॥ ८॥ माय कहे मोटे स्वरे, अवर म ऊंखो आल ! जाये ज माई रायनो. रमवा कंवर श्रीपाल ॥ ९॥ वच न सुपी श्रीपाल ते, चितमा लागी चोंक ॥धि ग सुसरा नामे करी, मुज ओलखावे लोक ॥ ॥ १० ॥ नत्तम आपगुणे कह्या, मतिम बाप गणेण ॥ अधम सुण्या माउल गुणे, अधमा धम सुसरेण ॥ ११ ॥ ढाल पहेली ॥ चतर सनेही मोहना, एदेशी ॥ क्रीडा करी घरे प्रावियो, चपल चित्त श्रीपा लोरे ॥ इबक मन देखी करी, बोलावे पुण्यपा लोरे ॥ क्रीडा० ॥ १ ॥ राज कीणे अाज रीश व्या, कणि लोपी तुम आणरे ॥ दीसो काइ दु - ·(१५) 1 मणा, तुम चरणे अम प्राणरे ॥ क्रीमा०गा ॥ चित्त चाहोतो आपणु, लीजे चंपाराजर ॥ च यो प्रयाणे चालीए, सबल सैन्य लइ साजरा क्रीडा० ॥ ३॥ कुंवर कहे सुसरातणे, बले न लीने राजरे ॥ आपपराक्रम जिहां नहीं, ते श्रावे कुण बाजरे ॥ क्र डा० ॥४॥ तेहलणी, अमे चालशुं, जोशु देश विदेशरे । नुजावले लखमी लही, करशुं सकल विशेपरे ॥ क्रीमा० ॥५॥ माय सुण भावी कहें. हुं श्रावी तुम साथरे । घडीय न धीरुं एकलो, तुहिज एक मुज आथरे !! क्रीडा० ॥ ६ ॥ कुअर कहे परदेशमां, पगवं धन न खटायरे ॥ तिणे कारण तुमे इहा रहो, यो भाशीश पसायारे ।। क्रीडा० ॥ ७॥ माय कहे कुशला रहो, उत्तम काम करेजोरे ॥ नुजवले चयरी वश करी, दरिगण वहेलु देजोरे ॥ क्री०॥ ॥८॥ संकट कट आवी पडे, करजो नवपद ध्यानरे ॥ रयणीए रहजो जागता, सर्व समय

·(४६)
सावधानरे ॥ क्री० ॥ ९॥ अधिष्टायक सिद्दच
क्रना, जेह कह्यांच ग्रंथेरे ॥ ते सवी देविदेवता, य
सन करो तुम पंथेरे ॥ क्री० ॥ १० ॥ इम शि
खामण देइ घणी, माता तिलक वधावरे ॥शब्द
शुकन होए नला. विजय मुहुरत आवेरे ॥ की
मा० ॥ ११॥ रास रच्यो श्रीपालनो, तेहने बी
जे खंमरे ॥ प्रथम ढाल विनये कही, धर्म नद
यथिति मंडेरे ॥ क्रीडा० ॥ १२ ॥
दोहरा ॥ हिवे मयणा इम वीनवे, तुमसुंश्र
विहम नेह ॥ अलगी हा एक नवीरह. ज्यां
गया त्या देह ॥ १॥ अग्नि सहेतां सोहिलो,
विरह दोहिलो होय ॥ कंतविडोही कामिनी, ज
लण जलंती जोय ॥ २ ॥ कहे कुंअर सुंदरि सु
जो, तुं सासुपयसेव ॥ काज करी ऊतावलो, हुं
श्रावू हेव ॥ ३ ॥ मन पाखे मयणा कहे, पि
यु तुम वचन प्रमाण ॥ दे पंजर शुनु पञ्युं, तु
म साथे मुज प्रा ॥४॥

·. ढाल बीजी ॥ कोस्या ते ऊनी प्रांगणे. ए देशी ॥ वालम वेहेलारे आवजो, करजो माहेरि सारे ॥ रखेरे विसारी मुक्ता. लही नव नवी नाररे ।। वा० ॥ १ ॥ श्राजथी करीश एकासणा, करयो सचित परिहाररे॥ केवल नुमि संथारशं, तज्यां स्नान शिणगाररे ॥ वा० ॥२॥ ते दिन वलि कदी आक्शे, जिहां देखीश पियुपायरे ॥ विरहनी वेदना वारशं. सिद्धचक्र सुपसायरे ॥ । वा० ॥३॥ सऊन वलावी सहु इणिपरे, लेइ ढाल कृषाणरे ॥ चंद्रनामी स्वर पेसते. कुंअरे कीध प्रयागरे । वा० ॥ ४ ॥ देश पुर नगरना नवनवा, जोतोकौतुक रंगरे ॥ एकला सिंहपरे मालतो, चढ्यो एक गिरिशृगरे ॥ वा० ॥५॥ सरस शीतल वन गहनमा. जिहां चंपकतरु ग हरे ॥जाप जपतो नरपेखीन, करीन निज बां हरे । वा० ॥ ६॥ जाप पुरो करी पुरुष ते वो ल्यो करी परणामरे ॥ सुपुरुप - 1.

·. (४८) सरयुं माहरु कामरे ॥ वा० ॥ ७॥ कुंवर कहे मुज सारिवं, कहो जेह तुम काजरे ॥ घणे आ गे ऊपगारन, दीधां देह धन राजरे ॥ वा० ॥ ॥८॥ तेह कहे गुरुकृपा घणी, विद्या एक मु ज दीधरे ॥ घणा उद्यम करयो साधवा, पण कान नहीं सिद्धरे ॥ वा०॥९॥उत्तरसाधक न र विना, मन रहे नहीं ठामरे ॥ तिणे तुम एक करवीनती. अपवारिए स्वामरे ॥ वा० ॥ १० ॥ कुंअर कहे साध्य विद्या मुखे, मन करी थिर थोनरे ॥ उत्तरसाधक मुजथकां, करे कोण तुज खोनरे ॥ वा०॥ ११॥ कुंवरना सहायथी तत खिणे, विद्या थइ तस सिद्धरे ॥ नतम पुरुप जे आदरे, तिहां होए नवनिधरे ॥ वाo. ॥ १२॥ कुंअरने तिणे विद्याधरे, दीधी औषधी दोयरे । एक जलतरणी अवस्थी, लागे शस्त्र नहीं को यरे ॥ वा० ॥ १३॥ कुंअर विद्याधर दोयन णा, चाल्या परवतमायरे ॥ धातुरवादी रस सा ·(४९) धता, दीठा तिहा तरुगयरे ॥ वा० ॥१४॥ते ह विद्याधरने कहे. तुमे बिधि कह्यो जेहरे ॥ ते णे विधि खप अमे बहु करयो, न पामे सिद्धि एहरे ॥ वा० ॥१५॥ कुअर कहे मुज देखतां: वली एह करो विद्धरे ॥ कुंअरनी नजर महि माथकी, ते थइ ततखिण सिद्धरे ॥ वा० ॥१६॥ धातुर्वादी कहे नीपन्यु॥कनक तुम परनावेरे एह माथी प्रन लीजीए ।। तुमह जे मन नावरे ॥वा०॥ ॥ १७॥ कुंअर कहे मुज खप नही. कुण ऊ चाले नाररे ॥ अल्प तेणे अंचले बाविय, करी घणी मनुहाररे॥वा० ॥१८॥अनुक्रमे कुंअर श्रा वियो, रुपचनयरमकाररे। हेम खरची सजा इ करी. जलां वस्त्र हथीयाररे । वा० ॥ १९॥ सोवन मढीय ते श्रौपधी, वाधी दोय निज बा हरे ॥ बहुविध कौतुक देखतो, फिरे नरुचमा हरे ॥ वा० ॥ २० ॥ खड बी नो एह रासनो, - बीजी एह तस ढालरे ॥ विनय कहे धर्मथी सु ·. ( ५० ) ख हुवे, जिम राय श्रीपालरे ॥ वा० ॥२१ ॥ दोहरा॥ कोसंबीनयरी बसे, धवलशेठ धनवं त ॥ लोक अनर्गल धननणी, नाम कुबेर कहत ॥१॥ सकट उंट गाडां नरी, किरीयाणां बहु जोडि॥ ते नरुपचे आवियो लान लहे लख कोमि ॥ २॥ वस्तु सकल वेची तिणे. अवर वस्तु बहु लीध ॥ जलवट प्रवहण पुरवा, सब ल सजाई कीध ॥ ३॥ एक जुंग वहाण कियु, कुआ थंन ज्यां शठ ।। कुत्रा थंन सोलेसहित, अवर जंग अडसठ ॥४॥ वड सफरी वहाण घ णां, बेडा वेगड द्रोण ॥ शिल्प खुप आवर्त इ म, नेद गणे तस कोण ॥ ५॥ एणिपरी प्रवह ण पांचसें, पुरयां वस्तु विशेप ॥ बंदरमाहे श्रा णिया, पामी नृपश्रादेश ॥ ६॥ मालिम पट पु स्तक जुए, सुखाणी सुखाण ॥ द्रु अधिकारी द्रु अतणी, नरे दोरि नीसाण ॥ ७॥ करे कराणी साचवण, नाखदा ले न्याय ॥ वायु परखे पंज ·(५१) री, नेजामा निज दाव ॥ ८॥ खरीमसागति खा रुपा, सज्ज करे सह दोर ॥ हलक हलेमा हा लवे, बहु बेठा चिहु कोर ॥ ९ ॥ पंचवर्ण ध्वज बावटा, शिर करे चामर स्त्र ॥ वहाण सविशि पगारियां, मांहि विविध वाजिन ॥ १० ॥सात भुमि वहाणतणी, निवड नालिनी, पांत ॥ वय रीनां वहाणतणी, करे खोखरी खात ॥ ११ ॥ सुनट सनुरा सहसदश, वडा वडा मुकार | बे ठा चिहुदिशि मोरचे, हाथ विविध हथियार ॥ ॥ १२॥ इंधण जल संबल ग्रही, बहु व्यापारी लोक ॥ सोहे बेठा गोखले, नर दिए धन रोक ॥ १३॥ हिवे नांगर उपामवा, वडा जंगनी जा म ॥ नाल घडुकी नाल सनि, हुई घमोघडि ता म ॥१४॥ सवि वहाणना नांगरी, करे खरा खर जोर ॥ पिण नागर हाले नही, सबन म च्यो तव सोर ॥ १५॥ धवल शेठ जाखो थ यो, चिता चित्त न माय ॥ शीकोतर पुषण ग .

·(५२) यो. हिवे किम करवू माय ॥ १६ ॥ शीकोतर कहे शेठ सुण, वहाण थंच्या देव ॥ गडे बत्रि श ल दणां, पुरुषतणो बलि लेव ॥ १७ ॥ ढाल त्रीजी | श्रेणिक मन इचरज थ यो एदेशी ॥ धवल शेठ लेइ नेटj, श्रा व्यो नरपति पायरे ॥ कहे एक नर मुजने दियो. जेम बलि बाकुल थायरे ॥ धव० ॥ १ ॥ राय कहे नर ते दियो. सगो नहीं जस को यरे ॥ बलि करजो ग्रही तेहनो, जे परदेशी होयरे ॥ धवल शे० ॥ २॥ शेवक चिहुं दिशि शेठना. फिरे नयरमा जोतारे ॥ कुंअर दे खी शेठने, वात कहे समहोतारे ।। धवः ॥३॥ दीठो बत्रीशलक्षणो, पुरुष एक परदेशीरे ॥ कहो तो काली प्राणीए, शुद्ध नको तस लेशीरे ॥ धव० ॥ ४ ॥ धवल कह प्राणो इहां, म क रो घडिय विलंबरे ॥ बलि देईने चालिए, बहार नहिं तस बुंबरे ॥ धव० ॥५॥ सुनट सहस ·(५३) . दश सामटा, श्रावे कुअर पासेरे । अनिमानी उद्धतपणे, कडबा कथन प्रकाशेरे ॥ ध० ॥६॥ ऊठ श्राव्य तुज प्राज्ष, धवल धिग तुज रुठयो रे ॥ बलि.करशु तुजने हणी, म कर मान मन जठोरे ॥ धव०॥ ७॥ वलि नवि थाये सिंहनो: मुरख हिये विमासोरे ॥ धवलपशुनो बलि थशे, वचने काई वारासोरे ॥ ध०॥ ८॥ वचनसुणी तस वांकमां, शेठने सुनट सुणावरे ॥ शेठ विन वी रायने, वहोलु कटक आणावेरे ॥ ध०॥९॥ एकलडो दोय सैन्यस, जव आतुली बल कुरे । चौटावच्चे धुंखल मच्यो, कायर हियर्ड धुजेरे ॥ ॥ धव० ॥ १० ॥ कुत तीर तरवारना. जे जे घा ले घायरे ॥ कुंअर अंगे लागे नही, औपधीने महिमायरे ॥ ध० ॥११॥नेसापरे रणखेतमां, चिहं दिशि धिगड धायरे ॥ कुड्या जोद्ध वेला जिस्या, शिगे वलग्या नायरे ॥ धव० ॥१२॥ कुंअर ताकी जेहने, मारे लाठी लोढेरे ॥ लहवह .

·(११) तो लांबा थई. ते पुहबीए पाढेरे ॥ धवः ॥१३॥ मस्तक फटयां केइना, पमया केइना दांतरे ॥ केइ मुखे लोही वमे, पडी सुनटनी पांतरे ॥ धव०॥ ॥१४॥ केइ पेठा हाठमां, केइ पोलमा पेठारे । केह दांते तरणां दई.गलिया थइने चेठारे। ध०॥१५॥ केह कहे कायर अमे, केइ कहे अमे रांकरे ॥ के इ कहे मारो रखे, नथी अमारो वांकरे ॥धव. ॥१६॥ केइ कहे पेटारथी.अशरण अमे अनाथरे। मुखे दिए दश अंगुली, ये वली आमा हाथरे । ॥ध०॥ १७॥ धवलशेठ ते देवतां, प्रावी ला ग्यो पायरे ॥ देवसरूपी दिसो तुमे, करो मने सुपसायरे ॥ध०॥ १८॥ महिमानिधि मोठा तुमे, तुम बल शक्ति अगाधरे ॥ अविनय कीध अजाणतां, ते खमजो अपराधरे ॥धव० ॥ १९॥ अवधारो अम, वीनती. करो एक जपगाररे । थंच्यां वहाण तारवो, ऊतारो दुःख पाररे ॥ध ३०॥ २० ॥ कुंअर कहे ए कामर्नु, शुं देशो ·(५५) मुंज नाडेरे ॥ शेठ कहे लख मानैया, खत्यं का ढो गाडुरे ॥ धव० ॥२१ ॥ सिद्धचक्र चित्तमा धरी, नवपद जाप न चुकेरे ॥ वड वहाण ऊ पर चढी, सिंहनाद ते मुकरे ॥ धव० ॥ २२ ॥ जे देवी दुस्मन हती, दुष्टं गई ते दुररे ॥ वहा . ए तग्या कारजसरया, वाजेमंगल तुररे ॥ध. ॥ २३॥ बीजे खडे ढाल ए. बीजी चित्तमा धरजोरे ॥ विनयकहे वहाण परे, नवियण नव जल तरजोरे ॥ धव०॥२४॥ दोहरा ॥ ते देखी चिंते धवल, चडयो चिंता मणि हाथ। वडो वखत जो मुज हुए. तोए आवे साथ ॥ १ ॥ एक लाख दीनार तस, देइ ला ग्यो पाय ॥ करजोमीने वीनवे. वात सुणो एक नाय ॥२॥ वरसपते एकेकने, सहस देखें दी नार ।। सेवा सारे सहसदश, जोद्ध नला कुंभार ॥३॥ तुमने मुह माग्यं देनं, श्रावो अमारि साथ ॥ ए अवधारो वीनती, अमने करो सना ·(५६) थ ॥ ४॥ कुंअर कहे हुं एकलो, लेन सर्वनुं मो ल.॥ ए सर्वनुं हुं एकलो. कारज कर अमल ॥ ५॥ ते धननुं लेखं करी, शेठ कहे करजोड ॥ अमे वणिकजन एकने. किम देवाए कोम ॥ ६॥ कुंअर कहे शेवक थई, दाम न ऊ लुं हाथ ॥ पि पा देशांतर देखवा, हुं आq तुम साथ ॥ ७॥ नाडु लेइ वहाणमां. द्यो मुज वेसण ठाम ॥मा स प्रते दीनार शत. नाडु परठ्यु ताम ॥ ८॥ ढाल चोथी ॥ राग मल्हार ॥ जीहो जोयं अवधि प्रयुं जीने, एदेशी ॥ जीहो कुंअर बेठा गोखडे, जोहो महोटा वहाणमांय ॥ जीहो चिहु दिशि जलधि तरंगना, जीहो जोवे कौतुक त्या य.॥ सुगण नर पेखो पुण्य प्रनाथ ॥ ए प्रांकणी ॥ जीहो. पुण्ये मनवांवितमिले, जीहो दुर टले दुःख दाव ॥ जीहो सढ हंकारया सामटा, जी हो. पुरया घण पवणेण ॥ जीहो वड वेगे वहाण वहे, जीहो जोयण जाये खणणे ॥ सुगण० ॥

·॥ २ ॥ जीही जलहस्ति पर्वत जिस्या, जोहो
जलमा करे कल्लोल ॥ जोहो माहोमांह ऊऊता,
जीहो उठगले कल्लोल ॥ १० ॥३॥ जीहो मग
रमन महोटा फिर, जीहो सुमुवार के कोमी ।।
जोहो नक चक्र दीमे घाणा, जीहो करतां दोडा
दोमी ॥१०॥४॥ नीही इम जाता कहे पंजरी,
जोहो आज पवन अनुकुल ॥ जीहो जल इंध
पण जो जोइए, जीहो श्राव्य वव्बरकुल ॥ सु.
॥५॥जीहो तम बंदरमा ऊतगे. जीहो जल
इंधण लेड लोक ॥ जाहो धवलशेठ काठे रह्या,
जीहो साथै सुन्नटना थोक ॥ मु० ॥ ६॥ जी
हो कोलाहल ते मानली, जीहो श्राव्या अति
का पगण ॥ जीही दाणी वयरगयना, जीहो
भागे बदर दाण ॥ सु०॥ ७ ॥ जोहो गेट मन
टने गोग्य, जीहो दाणु न दीए अबुझ ॥ जीही
नव निहा लाग्यं नहने, जोहो माहामाहे फं।
॥ ९ ॥ ८॥ नाही गठनणे मन हगया,

·. . (५८) जीहो दाणी नाठा जाय ॥ जीहा सैन्य सबल तव सज करी, जीही आव्यो बव्वर राय ॥ सु ॥९॥ जीहो राज तेज न शक्या सही, जीहो दीधी सुनटे पुठ ॥ जीहो मार पड्यो तव नाश तां. जीहो वाण नरी नरी मुठ ।। सु० ॥ १०॥ जीहो बांध्यो काली जीवतो. जीहो रुख सरीखो शेठ ॥ जीहो बांह बेउ ऊंची करी जीहो मस्त क कीधुं हेठ ।। सु० ॥ ११ ॥ जीहो रखवाला मुकी तिहां, जीहो पागे बलियो राय ॥ जीहो तव बोलावे शेठने. जीहो कुंअर करी सुपसाय ॥ सु० ॥ १२ ॥ जीहो सुजट सवे तुम किहां गया, जीहो बांध्या बाह मरोरु ॥ जीहो एवर्ल्ड दुःख न देखता, जोहो जो देता मुज कोड ।। सु० ॥ १३॥ जीहो शेठ कहे तुम को दियो, जीहो दाध्या ऊपर लुण ॥ जीहो पडया पने पाटु कसी, जीहो हणे मुभाने कुण ॥ सु० ॥ ॥ १४॥ जोहो कहे कुंअर वयरी पहुं, जोहो जो ॥

·(५९) गलं ए वित्त ॥ जीहो तो मुजने देशो किशुं, जीहो नाखो थिर करी चित्त ॥ सु० ॥१५॥ जीहो शेठ कहे सुण साहिबा, जोहो ए मुज कार ज साध ॥ जीहो वहेंची वहाण पाचशे. जीहो देइशुं आधोपाध ॥ १० ॥ १६ ॥ जोहो वो ल बंध साखीतणो, जोहो कुंअरे पाडी तंत ॥ जीहो धनुप तीर तरकस ग्रही, जोहो चाल्यो तेज अनंत ॥ मु० ॥ १७ ॥ जीहो जइ बार बोलावियो, जीहो वल पागे बडवीर ॥ जीहो शस्त्र शत जुजवलतणो, जीहो नाद उतारूं नीर ॥ सु०॥२८॥ जोहो तुज सरखो जे प्राहुणो. जीहो पहोंच्यो अम घर आय ॥ जोहो सुखडली मु ज हाथनी, जीहो चाख्या विण किम जाय ।। ॥ सु० ॥ १९ ॥ जीहो माहाकाल जुए फिरी. जीहो दीठो एक जुबान ॥ जीहो काकानी परे ऊंऊतो, जीहो लक्षण रूप निधान ॥ सु० ॥ ॥ २० ॥ जीहो तु सुंदर सोहामणो. जोहो दीसे . -

·(६. )
यौवन वेश ॥ जीहो विष खरे मरवा नाणी, जी
हा कांइ कर देश ॥ सु० ॥ २१ ॥ जीहा कुम
र कहे संग्राममां, जाहो वचन को व्यापार ॥
जीहो जाजोद्ध मिल्या जिहां, जीहो तिहां श
स्त्रे व्यवहार ॥ सुः ॥ २२ ॥ जीहो माहाकाल
कोप्यो तिहां, जोहो हल कारे निज सेन ॥ जी
हो मुके शस्त्र जडोऊडे, जीहो सता रोप- रसेन
॥ सु० ॥ २३ ॥ जीहो वुट्या तीखा तीरना, जी
हो गोलाना केइ लाख ॥ जी हो पि अंगे कुं
पर तणे, जीहो लागी नहीं सगख ॥ सु० ॥
॥ २४ ॥ जी हो श्राकी जेजे दिसे, जोहो कं
अर नाखे बाण ॥ जीहो सम काले दश विश
ना, जीहो तिहां उमावे प्राण ॥ सु० ॥ २५ ।।
जीहो सैन्य सबल माहाकालनु. जाहो नागी गयुं
दहवह ॥ जोहो नृप एकाकी कुंअरे, जीहो वां
ध्यो बंधन घट्ट । सु० ॥ २६ ॥ जोहो बांधीने
निज साथमां, जीहो पासे आण्यो जाम ॥ जीहो
,

·(११) बंधन गेम्यां शठना, जीहो रदक नाठी ताम ॥ सुः ॥ २७ ॥ जीहो खड़ लेइ माहाकालने, जीहो मारण धायो शेठ ।। जीहो कहे कुंअर बेशी रहो. जीहो बल दीठं तुम ठेठ ॥ सु०॥ ॥२८ ॥जीहो बंधन बव्वररायनां, जीहो गेडा व्या तेणीवार ॥ जीहो नुपण वस्त्र पहेगमणी, जीहो करे घणो सत्कार ॥ सु० ॥ २९ ॥ जीहो सुनट जीके नाठा हता, जीहो ते प्राध्या सहु कोय ॥ जीहो नांजे तस श्राजीविका जीहो शे ठ कोपे करी सोय ॥३०॥ जीहो कुंअरे ते स वि राखिया, जीहो दीधी तेहने वृत्त । जीहो वाहण अढीसें माहरां जीहो साचवजों एक चि त्त ॥ सु० ॥३१॥ जन्हो जे पण बब्बररायनो, जोहो नाठो हतो परिवार ॥ जोहो कुंअर तेडी तेहने, जीहो आदर दीए अपार ॥सु० ॥३२॥ जीहो चौथी ढाल इणीपरे, जोहो बीजे खंडे हो य ॥ जोहो बनिय कहे फन्न पुण्यनां, जीहो प

·॥
(६)
वोइरे,जे नजरे जोइरे, हीरो नवि होए विण वे
रागरेरे ॥ ५॥ महोब मंगावेरे, साजन सहु
श्रावेरे, धवल गवरावे मंगल नरवरूरे ॥ रूये
जिसि मेनारे, गुण पार न जेनारे. मदनसेन प
रणावी एणी परेरे ॥६॥मणी माणिक्य कोडोरे,
मुगताफन्न जोडीरे. नरपति करजोडी दिए
करमोचनेरे ॥ परे परे पहिरावरे, मणिन
पण नावरे, पार न आवे जसगुण बोलतारे ॥
॥७॥ नाटक नव दीधारे, जिहां पात्र प्रसि
द्वारे, जाणे ए लीधां मुल्ये स्वर्गथीरे।बहु दासी दा
सरे, सेवक सुविलासरे, दीधा उल्लासे सेवा कार
रे ॥८॥ रसनर दिन केतारे, तिहां रहे सुख
बेतारे, दान सेवकने देता बहु परेरे॥ अमने वोला
वोरे, हिवे वार म लाबोरे, कहे कुंअर जावू अं
म देशांतरेरे ॥९॥ नृप मन दुःख आणेरे, किम
राखं प्राणेरे, घर एम जाणे न वसे प्राहुणेरे ॥
पुत्री ने जाइरे, ते नेट पराइरे, करे सजाइ हिवे
,

·(६५)
वोलाववारे ॥ १० ॥ एक जुग अलंबरे. ते दे
खी अचंबरे, चोसठ कुआ थंने सोहतोरे ॥का
रीगरे घमियारे, मणि माणिक्य जडियारे, थं
न ते अमियां जइ गयणां गणेरे ॥ ११ ॥ सो
वन चित्रामरे, चित्रित अनिरामरे, देखिए ठा
मठाम त्यां गोखलरे ॥ ध्वज नेजा जलकरे, म
णि तोरण चलकेरे, चंचल ढलके चामर चिहुं
दिशेरे ॥ १२॥र्नुए सातमी एरे, त्यां देशी
विसमाएरे. बेप्तीने रमिए सोवन सोगठेरे ॥ व
हु बंदे गजेरे, वाजां घणां वाजेरे, वहाण गा
जे रह्यं समुद्रमारे ॥ १३॥ पुरे ते रत्नेरे, राजा
बहु यत्नेरे, सासरवासो मन मोटे करेरे ॥ वो
लावी वेटीरे, हैडानर नेटीरे, शिदा गुणपेटी
दीधी बहु परेरे ॥ १४ ॥ साजन सहु भाव्यारे.
मिलणां बहु लाठ्यारे, काठे सर्वे आव्या आंमुं
पाडतारे ॥ वरवहुवोलापारे, मावितर दुःख पा
व्यारे, तूर वजडव्यां हिवे प्रयाणनारे ॥ १५ ॥

·(६६) नांगर उपामाव्यारे, सढ दोर चढाव्यारे, वाहाण चलाव्यां वगे खलासी एरे ॥ नित्य नाटक थाय रे. गुणीजन गुण गायरे, वरवहु बेऊ सोहावे गोखलरे ॥ १६॥ मन चिंते शेठरे, में कीधी वे ठरे, सायर ठेठ फल्यो जुन एहनेर ॥ जे खाली हाथरे, श्राव्यो मुजसाथरे, आज ते आथे सं पुरण थयोरे ॥ १७॥ जल इंधण माटेरे, आ व्या एणी वाटेरे, परण्यो रण साटे जुन ए सुंद रोरे ॥ लिखमी मुज प्राधीरे. एने क्षणमा ला धीरे, दोलत वाधी देखो पलकमारे ॥ १८ ॥ केम मागुं नाडुरे, खत पत्र देखाडुरे, देशे के प्राडु अवलुं बोलशेरे ॥ कुंअर ते जाणीरे, मुखे मीठी वाणीरे, नाडु तस आणी आपे दश गु रे ॥ १९ ॥ पाम्या अनुक्रमेरे, नरनव जिन धर्मरे, वहाण रयण दीवे खेमे सहुरे ॥ नांगर ज ल मेल्यारे, सढ दोर संकेल्यारे, हलवे हलवे लोक सहु त्यां उतरघारे ॥ २०॥ बीजे इम खं ·डेरे. जुन पुण्य अवंडरे, एकण पिमे उपराजण करीरे ॥ कुवर श्रीपालरे, लह्या नोग रसालरे, पांचमी ढाल इसी वियने कहीरे ॥ २१ ॥ दोहरा॥दाण वलावी वस्तुना, नरी अनेक वखा व्यापारी व्यापारना, नद्यम करे अपार ॥१॥ लाल किनायत जरकसी. चदरुश्रा चोसाल । ऊंचा तंबु ताणिया, पंच रंग पटशाल ॥२॥ सोवनपट मंगप तले, रयणहिंदोला खाट ॥ त्यां वेसी कुंअर जुए, रसनर नवलर नाट ॥ ३ ॥ धवलशेट आवी कहे, वस्तु मुल्य बहु आज ॥ ते वेचावों का नही, नरया अढीसें जहाज ॥ ॥४॥कुंअर पत्नणे शेठने, घडो वस्तुना दाम ॥ अवर वस्तु विणको वली. करो अमाझं काम ॥५॥ काम नलाव्युं अपनले, हर्यो दुष्ट किराम ॥ भारत ध्याने जिम पडयो. पामी दूध बिलाड ॥६॥ इण अवसर आयो तिहा, अ वल एक असवार ॥ सुगुण सुरुप सुवेप जस, .

·(६८) आपसमो परिवार ॥ ७॥ कुंअरे तेमी श्रादरे, वेसाडी निज पास ॥ अद्भत नाटिक देखता. ते पाम्यो उल्लास ॥ ८॥ हिवे नाटीक पुरूं थये. कुंअर तेडी पास ॥ कुण कारण कुण ठामथी. पधारिया श्रम पास ॥९॥ ढाल ठी ॥ कांकरीया मुनिवर धन धन तु म अवतार एदेशी ॥ तेह पुरुश हिवे वीनवेजी, रतनद्वीप सुचंग ॥ रतनसानु पर्वत इहांजी, व लयाकार उत्तंग ॥ १॥ प्रनु चित्त धरीने अव धारो मुजवात ॥ ए प्रांकणी ॥ रतनसंचया तिहां वसेजी, नयरी परवतमांह ॥ कनककेतु राजा तिहांजी. विद्याधर नरनाह ॥ प्र०॥ २॥ रत न जिसी रलियामीजी, रतनमाला तस नार ॥ सरसुंदर सोहामणीजी, नंदन तस चार ॥ अनु० ॥ ३॥ ते ऊपर एक इवतांजी, पुत्री हुइ गुणधाम ॥ रूप कला रति आगलीजी. म दन मंजुषा नाम ॥ प्र०॥४॥ पर्वत शिर सो

·,
हामणोजी. तिहां एक जिनसाद ॥ रायपिताए
करावियुंजी, मेरुसुं मंडे वाद ॥ प्र० ॥५॥ सो
वनमय सुहामणाजी, तिहां रिसहेसर देव ॥ क
नककेतु राजा तिहांजी. अहनिश सारे सेव ॥
॥ प्रनु० ॥ ६ ॥ नक्ति नली पूजा करे
जी, राय कुंअरी त्रणकाल ॥ अगर उवेखो
गुण स्तवेजी. गाए गीत रसाल ॥ प्रनु० ॥
॥७॥ एक दिन जिनांगी रचीजी, कुं
वरीए अति चंग।। कनकपत्र करि कोरणीजी,
विचे विचे रतनसुरंग ॥ प्रनु० ॥ ८॥ आव्यो
राय जुहारवाजी, देखी सुताविज्ञान || मन चिं
ते धन्य मुज धूमाजी, चनसठ कलानिधान ॥
॥ प्रनु० ॥ ९ ॥ ए सरखो जो वरमिलेजी, तो
मुज मन सुख थाय ॥ साची सोवन मुद्रमीजी,
काच तिहां न जमाय ।। अनु० ॥१०॥एम उ
नो सूने मनेजी, चिंतातुर नृप होय ॥ इणे अ
वसरे अचरज थयुंजी. ते सुणजो सह कोय ॥

·( ७० )
मनः ॥११॥ जसरती पाने पगेजी, निजमुख
जोती सार ॥ श्रावी गंनारा बाहरेजी, जब ते
राजकुमार ॥ प्रनु० ॥ १२॥ ताम गंनारा ते
हनांजी. देवाणा दोय बार ॥ हलाव्यां हाले न
हीजी. सलके नहींय लिगार ॥प्र० ॥१३॥रा
जकुंअरी एम चिंतवेनी, मन प्राणी विपवाद ।
में कीधी आशातनाजी, कोइक धरी प्रमाद ।
॥प्र०॥ १४॥ धिग मुज जिन जोवातणोजी,
उपन्यो ए अंतराय ॥ दोष सयल मुज सांसहो
जी, स्वामि करी सुपसाय ॥ प्रनु०॥ १५॥ दा
दा दरिमण दीजीएजी, ए दुःख मुज न खमा
य ॥ गेलं होय कुरुप्रांजी. नेह नदाखे माय
। प्र०॥१६॥राय कहे व सांनलोजी, दोष
नही तुज एह ॥ दोष इहां माहरोजी, पाण्यो
तज पर नेह ॥ प्रनु० ॥ १७ ॥ वरनी चिंता
चिंतवीजी. जिणहरमाहे जेण ॥ ते लागी श्रा
शातनजी. बार देवाणां तेण ॥ अनु० ॥१८॥

·(७१)
जिनयर तोरुपे नहींजी, वीतराग सुप्रसिद्ध ॥ प
ण कोइक अधिष्टायकेजी, ए मुज शिदा दीध ।
॥प्र० ॥ १९॥ एह कमाड विण ऊधमयेजी.
जाऊ नहीं भावास ॥ सपरिवार नृपने तिहां
जी, त्रण हुआ उपवास ॥ प्र० ॥२०॥त्रीजे
दिन निशि पाउलीजी. वाणी हुइ आकाश ॥
दोप नही इहां कोइनोजी, काइ क्रोरे विपाद
॥प्र० ॥२१॥ जेहनी नजरे देखतांजी: ऊघड
शे ए बार ॥ मदनमंजूवा तणो थशेली, तेहज
नर नरतार ॥ प्र० ॥ २२॥ ऋपनदेवनी किं
करीजी, हुं चक्केसरी देवी ॥ एक मासमांहे हि
वेजी, श्रावं वरने लेइ ॥ ३०॥२३॥ सुणी तेह
हरष्या सहजी, रायने अति आणंद ॥ प्रेमे की
धां पारणांजी, दूर गया दुःख दंद ॥ प्रनु० ॥
॥२४॥ दिन गिणता ते मासमाजी, गेळे दि
न एक ॥ तिणे जूए सहु वाटडीजी, विकलप क
रेय अनेक ॥ प्र० ॥२५॥ पुत्र शेठ निन दे

·( ७२ ) वनोजी, हुं श्रावक जिनदास ॥ प्रवहण आव्यां सानलीजी, आव्यो इहां. श्रावास ॥ प्रनु० ॥ ॥ २६ ॥ सुणी नाद नाटकतणोजी, देखण श्रा व्यो जाम ॥ मनमोहन प्रनु तुमतणुजी. दरिशण दिटुं ताम॥प्र०॥२७॥ जाणु देविचक्केसरीजी, तुमे आएथा अम पास ॥ जिणहर बार उघाड तांजी, फलशे सहुनी आश ॥ प्र० ॥ २८ ॥पू ज्यपधारो देहरजी, जुहारो श्री जगदीश ॥ ऊ घडशे ते वारणाजी. जाणुं विसवा विश ॥त्र न० ॥ २९ ॥ बीजे खंडे एणीपरेजी, सुणतां बठी ढाल ॥ विनय कहे श्रोता घरेजी, होजो मंगल माल ॥ प्रनु० ॥ ३० ॥ दोहरा ॥ तव हरखे कुंअर कहे, धवल शेठने तेडि ॥ जइए देव जहारवा. वो दुर्मति फेडि ॥१॥शेठ कहे जिनवर नमो, नवरा तुमे निचिं त ॥विण नपराजे जेहनी, पोचे मननी खंत ॥ ॥२॥ अमने जिमवानो नहीं, घमी एक परवार ·- ॥ सीरामण वालु जिमण, करिए एकनवार ॥३॥ हिवे कुंवर जावा तिहां, जब थाए असवा र ॥ हरप्यो हैपारव करे, तेजी ताम तुखार ! ॥४॥साथ लेइजिणदासने, अवल अवर परीवा र ॥ अनुक्रमे पाव्या कुंअर, अपनदेवतरवार ॥५॥ एकेको आवो जई, सह गंजारापास ॥ कुंअर पी पधारशे, इम बोले जिनदास ॥६॥ जिम निर्णय करी जाणिए, बार उघाडणहार ।। गनारे भाव्या जइ, सहुको करी जुहार ॥ ७॥ हिवे कुंअर करी धोतिया, मुख बाधी मुखकोप ॥ जिणहरमाहे संचरे, मन आणी संतोप ॥ ८ ॥ टाल सातमी। वे वे मुनिवर विहरण पागुरायाजी एदेशी ॥ कुंअर गनारो नजरे देखतांजी, घेर ऊघडी बाररे । देव कुसुम वरपे तिहाजी, हुन जयजयकाररे॥ कंअर० ॥ १॥ गयने गइ तुरत पधामणीजी, श्राजु सफल सविहाणरे ॥ देवि दियो वर इहा आवियोनी. ते फलामल .

·( ७४ ) नाणरे ॥ कुं० ॥२॥ सोवन नूपण लाख वधाम पीजी, देइ पंचांग पसायरे॥ सकल सऊन जन परंवरयोजी. देहरे आवे नररायरे ॥ कुं० ॥३॥ दीठो कुंअर जिन पूजतोजी, केसर कुसुम घन सारे ॥ चैत्यवंदन चित्त उल्लसेजी, स्तवन कहे नमस्काररे ॥ कुं० ॥ ४॥ दीठो नंदन नानिनरिं दनोजी, देवनो देव दयालरे । आज महोदय में लह्योजी, पाप गयां पायालरे ॥ कुं० ॥५॥ देव पुजीने कुंअर आवियाजी, रंगमंझपमाहे जामरे ॥ राय सऊन जने परवरयोजी. बेठा करिय प्र पणामरे ॥ कुं० ॥६॥ जिनहर बार उघाडतां जी. अचरज कीधी तुमे वातरे ॥ देवस्वरूपी दीसो आपणांजी, वंश प्रकाशो कुल जातरे ॥ कुं० ॥ ७॥ कहे उत्तम नाम ते आरएंजी. न व करे आप वखाणरे ॥ उत्तर न दीधोतिणे रा यनेजी. कुंअर सयल गुणजाणरे ॥ कुं० ॥ ८ ॥ देख्यो अचंनो एणे अवसरेजी, हुन गयणे न ॥ .

·॥
(७५ )
योतरे ॥ ऊंचे वदने जोए तव सहजी, ए कुण
प्रगटी ज्योतरे ॥ कुं० ॥ ९ ॥ विद्याचारण मुनि
आवियाजी. देव घणा तस साथरे ॥ नइ गंना
रेजिन वंदीयाजी, थुण्या श्रीजगनाथरे ॥ कं०॥
॥ १०॥ देवरचित वर श्रासनजी. वेठा ति
हां मुनिरायरे ॥ दीए मधुरध्वनि देशनाजी, न
विकश्रवणमुखदायरे ॥ कु० ॥ ११ ॥ नवपद म
हिमा तिहीं वरणवेजी, सेवो नविक सिद्धचक्ररे
॥ इहनह परनव लहिए एहथीजी. लील लहेर
अथग्गरे ॥ कुंअ० ॥ १२ ॥ दुःख दोहग सवि
उपशमेनी, पग पग पामे ऋद्ध विशालरे. ए
नव पद आराधतानी, जिम जग कुअर श्रीपा
लरे ॥ कुं० ॥ १३ ॥ प्रेमे सयल पूर्व परपरा
जी, ते कोण कुंअर श्रीपालरे ॥ मुनिवर तव
धुरथी कहेनी, तेहन चरित्र रसालरे ॥ कु० ॥
॥ १४॥ ते तुम पुण्ये इहा प्रावियोजी, ऊघा
व्या चेत्य दुवाररे ॥ तेह सुणी नृप हरपियो

·. (७६) जी, हरप्यो सवि परिवाररे ॥ कुंय० ॥ १५ ॥ इम कहीने मुनिवर जतपत्याजी, गयणमारगे ते जायरे ॥ ऊना थइ ऊंचे मुखेजी, वंदे सहु तस पायरे ॥ कुं० ॥ १६ ॥ ढाल सुणी इम सातमीजी, खंम बीजानी एहरे ॥ विनय कहे सिद्धचक्रनीजी,नक्ति करो गुण गेहरो।।कुं०॥१७॥ दोहरा ॥ बेठा जिनहर बारणे. मुख मंडप सहुकोय ॥ कुंअर निरखी राय, हैडू हर्षित होय ॥ १ ॥ धन रिसहेसर कल्पतरु धन चक्के सरी देवि ॥ जास पसाये सुज फल्या. मनवनि त ततखेवि ॥२॥ तिलक वधावी कुंअरने, देइ श्री फल पान ॥ सज्जन साखे प्रेमेकरी, दी, कन्या दान ॥ ३॥ श्रीफल फोफल सयाने, देइ घ पां तंबोल ॥ तिलक करीने गंटणां, कीधां के सर घोल ॥४॥ निज डेरे कुंअर गया, मंदि र पोहोतो राय ॥ बेऊ ठामे विवाहना. घणाम होत्सव थाय ॥५॥ वी वडारण देबडी. पा , R ·(७७) पड घणां वणाय ॥ रेलविए पकवान बहु, मंग ल धवल गवाय ॥६॥ वागा सीवे नव नवा, दरजी बेठा बार ॥ जडिया मणि माणिक जमे, घाट घडे सोनार ॥ ७॥ राय मंडाव्यो मांडवो, सोवन मणिमय थंन ॥ थंन थंन मणिपूतली, करती नाटाग्न ॥ ८॥ तोरण चिहुंदिशि वारणे, नीलरयणमय पान ॥ कुंने मोती डूं'पखां, जाणे सरग विमान ॥ ९ ॥ पचवरणना चंद्रमा दीपे मोतीदाम ॥ मानू नाराममले, आधि करयो वि श्राम ॥ १० ॥ चारि चिहुं पखे चीतरी, सोव न माणिक कुंन ॥ फून माल अति फूटरी, म हेके सबल सुरंग ॥ ११ ॥ ढाल श्राठमी ।। राग खंनायति ॥करडो ति हा कोटवाल एदेशी॥ हिवे श्रीपालकुमार, विधि पूर्वक मकान करेजी ।। पहरे सवि शिणगार, ति लंक निलाडे गोना धरेजी ॥ १॥ शिर खुगालो खूर, माणि माणिक मोती जम्योजी ॥ हसते हि ·( ७८ ) रा तेज, जाणे हुं नृपशिर चड्योजी ॥२॥ काने कुंमल दोय, हार हिवे सोहे नवलखाजी ॥ ज मयां कंदोरे रत्न, वाहे बाजुबंध बेरखाजी ॥३॥ सोवन वींटी वेढ. दश आंगुलिए सोहिएजी ।। मुख तंबोल सुरंन, नर नारी मन मोहिएजी ॥ ॥४॥ करधरी श्रीफल पान, वरघोडे सवि सं- चरयाजी ॥ सांवेला श्रीकार, सहसगपे तव प- स्वरयाजी॥५॥बाजे ढोल निशान, सरणाइ नं. गल घणीजी ॥ रथ बेठी सय बद्ध, गाए मंग ल जांनणीजी॥६॥ साव सोनेरी साज, हयवर हीसे नाचताजी ॥ शिर सिंदुर सोहंत, दीसे म यंगल माचताजी ॥ ७॥ चौटे चौटे लोक, जए महोत्सव नव नवेनी ॥ एम मोटे मंत्राण, मोह- न अाव्या माडवेजी ॥८॥ पोखी प्राण्या माहे, सासुए उलट घणेजी ॥आणी चोरी मांहे, हर्ष घणो कन्यातणेजी ॥९॥ कर मेलावो कीध वेद पाठ ब्राम्हण नगेजी।सोहव गाए गीत बेऊ पं ·खे आप आपणजी॥१०॥करी अग्निनी साख,मं गल चारे वरतियांजी ॥ फेराफिरतां ताम, दान नरिंदे बहु दियाजी ॥ ११॥ केलवी कंमार, सरस सुगंधे महमहेजी ॥ क्वल ठवे मुखमाय, माहो माहे मन गह गहेजी ॥ १२॥ मदनमंजुपा नारि, प्रेमे परणी इणापरेजी॥ऊ नारीसुं नोग, सुख विलसे सुसराघरेजी ॥ ॥ १३ ॥ ऋपनदेव प्रासाद, नव पूजा नि- ' त करेजी ॥ गीत ग्यान बहु दान, वित्त घj तिहां वावरेजी ॥ १४ ॥ चैत्रमासे सुखवास, प्राबिल नली श्रादरेजी ॥ सिद्धचक्रनी सार, लाखेपी पुजा करेजी ॥१५॥ वरतावी प्रमार, अठाइ महोत्सव घणोजी ॥ सफल करे श्रवना र, लाहो लीए लखमीतणोजी ॥ १६ ॥ एक दिन जिनहरमाहि, कुअर राय बेठा मिलीजी। नृत्य करावे सार, जिनवर पागल मन रलिजी ॥ १७ ॥ इणे अवसर कोटवाल, श्रावी गरज ·(८०) करे इसीजी ॥ दाणचोगए चोर, पकड्यो तस आज्ञा किसीजी ॥१८॥ वलि नांगी तुम श्रा- पा, बल बहुल इणे भादस्थुजी ॥ अमे देखा ड्या हाथ, तव मोंटु कांख कर युंजी ॥ १९ ॥ राजा बोले ताम, दंडचोरनो दीजीएजी ॥ जि- पहरमां एवात, कहे कुंवर केम कीजीएजी ॥ ॥ २० ॥ नजरे करी हजूर, पहेला किजे पार- खुंजी ॥ पने देईजे. दंड, सहुए न होए सारख जी ॥ २१ ॥ प्राण्यो जिस हजुर. धवलशेट तव जाणियोजी ॥ कहे कुंअर महाराय, चोरन लो तुमे श्राणियोजी ॥ २२ ॥ ए मुज पिता स मान, हुँ ए साथ आवियोजी ॥ कोटिध्वज स- रदार, वहाण घणां इहां लावियोजी ॥ २३ ॥ बोडावी तस बंध, तेडी पासे बेसाडियोजी॥गु न्हो करावी माफ, रायने पाय लगाडियोजी ॥ ॥ २४ ॥ राय कहे अपराध, एहनो परमेसरे स ह्योजी ।। अजरामर थयो एह, जेह तुमे बांहे ·(१) ग्रह्योनी ॥ २५॥ एकदिन श्रावी शेट, कुअर ने इम विनवेजी ॥ वेची वहाणनी वस्तु. पू रया किरियाणे नवेजी ॥२६ ॥ तुमे अमने आ ठाम, कुशल खेमे जिम प्राणीयाजी ॥ तिम प होचाडो देश, तो सुख पामे प्राणियाजी ॥२७॥ कुंअरे जणाव्यो नाव निज देश जावातणोजी ॥ तव नृपने चित्तंनाह, असंतोप ऊपन्यो घणो जी ॥ २८॥ माग्या नृपण जेह, ते ऊपर मम ता किसीजो ॥ परदेशीसुं प्रीत, दुःखदाइ ना पो इसीजी ॥ २९॥ सासु मुसरो दोय, कर जोडी आदर घणेजी ॥ आम पडते धार, कुंभ रने इणीपरे नोजी ॥३०॥ मदन मंजुपा एह, श्रम ऊत्संगे ऊपरीजी ॥ जन्मथकी सुखमांहि, श्राज लगी लीला करीजी॥३१॥वाली जीवित प्रा य, तुम हाथे थापण ठवी जी ॥ एहने भदेशो के ह जो पण परणो नव नवीजी ॥३२॥ पुत्रीने नन्हे वत्न, क्षमा घणी मन आपण जोजी ॥ सदा - ·Phow (८५) न ॥३॥ धवल शेठ रे घणु, देखी कुंवरनी न्छ । एकलमो अाव्यो हतो, है है दैव शुं की ध॥४॥ देखी न शके पार की, ऋद्धि हिये ज स खार ॥ सायर थाए दुबलो, गाजते जलधार ॥५॥ वरसाले वनराय जे, सवि नवपल्लव था य ॥ जय जावासानु क्शुं, जे ऊनो सुकाय ॥ ॥६॥ जेकिरतार वडा कन्या, ते शू केही रीश ॥ दांत पड्या गिरि पामतां, कुंजर पाडे चीश ॥७॥वहाणा अढिसे माहरां, लीधां शिरमा दे इ ॥ जो घरे किम जायचे, ऋद्धि एवडी लेइ॥ ॥ ८॥ एक जीव एहने, नाखं जलधिमकार ॥पी सयल ए माहरु, रमणि ऋद्ध परिवार ॥ ९ ॥ ढाल पहेली ॥ शीतल तरुअर गहिके बांह वालम्मनीरे । एदेशी॥ देखो कामिनी दोइके का मे व्यापिनरे, के कामे व्यापिन वलि घणो ध ननो लोनके वाध्यो पापियोरे, के वाध्योपापियो। लाग्या दोय पिशाचके पीमे अतिघपूरे॥ के पी

·॥
(८५)
डे ० ॥ धवलोठन चितके वा नहि आपणरे ॥
देवश० ॥ १ ॥ नदक ननावे अन्न नावे निद्र
डोरे ॥ केनवि०॥जल्लस वालस थायके जक न
ही एक घडीरे ॥ केजक० ॥ मुख मुके निश्वास
के दिन दिन दुबलोरे । केदिनः ॥ रात दिव
स नवि जायके मन वह यांवलोरे॥के०॥शनार
मिल्या तस मित्रके पुवे प्रेमरे ॥ के पु० ॥को
एण थयो तुम रोगके कुरो इमशुरे ॥ केगे० ॥
केचिंता जत्पन्नके कोडक भाकरीरे || ककोइ०॥
नाइ था धीर के मन कांठं करीरे । केमनः ॥
॥३॥ दुःख कहो अम तासके उपाय विचारीएरे
॥जपा०॥ चिंतासायर एहके पार उतारीएगे।
केपार०॥ लज्जा मुवी शेट कहे मन चितव्युरे
॥ कहे मन० ॥ तव चारे कहे मित्रके धिक ए
शं नव्यर ॥ केधिक० ॥४॥ पग्नागनेपाप
नयानय वीपरे ॥ न० ॥ किम सुरतरुनी डा
ल कुताडे कमीपरे ॥ कहा० ।। परउपगारी एह

·(८८)
॥
तुमारी वातके विरुइ देखीएरे ॥ केविरुइ० ॥
कुंअर सघली वात ते साची सर्दहेरे ॥तेसाची०॥
दुरजननी गति नांति ते सजान नवलहेरे । तेस
ऊन ०॥१३॥नेह वहाणनी कोरके मांचाबांधियारे
॥केमां०॥ दोरतणे अवलंबके ऊपर सांधियारे।।
के ऊर०॥ तिहां बेसीने शेठते कुंअरने कहेरे। तेकुं
अरने० ॥ देखी अचरज एहके मुन मन ग
हगहेरे ॥ के० ॥ १४॥ मगर एक मुख श्रा
ठके दीसे जूजूबारे ॥ केदीसे० ॥ एवां रूप
स्वरूप न होशके हुआरे ॥ न होशे० ॥ जोवा
इबो साहेबके तोश्रावोवहीरे ।। केलो० ॥ पठे
काढशोवांकजे कांइकोनहीरे ॥ जे काइ ॥
॥ १५॥ कुंअर माचे ताम चढ्यो ऊतावलोरे
॥ चढयो० ॥ ऊनरियो तव शेठ धरी मन
श्रांबलोरे ॥ धरी० ॥ बेन मित्रे बेन पासके
दोर ते कापियारे ॥ केदोर० ॥ करतां एहवां
कर्म न बीहे पापियारे ॥ न० ॥ १६ ॥ पडतां

·८९) सायरमांहे ते नवपद चित्त धरेरे ॥ ते ॥सि द्धचक्र प्रत्यक्ष के सवि संकट हरेरे ।। केस॥म गरमचनी पीठके वेठो थिर थईरे ॥ केवेठो० ॥ वहाणनी परे तेहके पहोतो तट जईरे ॥केप हो० ॥ १७ ॥ औपधिने महिमायके जलनय निस्तरेरे ॥ केजल० ॥ सिद्धचक्र परनावके सुर सानिध करेरे ॥ केसुर० ॥ जे खेमे ढाल एप हेली मनधरोरे ॥ ए पहेली० ॥ विनय कहे न विलोकके नवसायर तरोरे ॥ के नव ॥ १८॥ दोहरा | कोंकण काठे उतरयो, पहोतो एक वनमाय ॥ थाक्यो निद्रा अनुसरे, चंपकतरुवर गंय ॥१॥सदालगेजे जागतो, धर्ममित्र समरच॥ कुंअरनी रक्षाकरे, दूर करे अनरच॥२॥ दा वगलन जलधर हुए, सर्प हुए फुनमाल । पुण्य वंत प्राणी लहे, पग पग ऋद्धि रसाल ॥३॥ करे कष्टमा पाडवा, दुर्जन क्रोम नपाय ॥ पुण्यवंत ने ते सवे, सुखना कारण थाय ॥ ४॥ थल प्र .

·( ९.) गटे जलनिधिविचे, नयर रानमां थाय ॥ विष अमृत थइ परिणमे, पूरवपुण्य पसाय ॥ ५ ॥ ढाल बीजी ॥ राग मधुसुदन ॥ जीरे म हारे वाणी अमीय रसाल, सुणतां मुज प्राशा फली जीरेजी॥ एदेशी ॥ जीरे मारे जाग्यो कुंभ र जाम. तव देखे दोलत मिलि जीरेजी ॥ जीरे मारे सुनट नला सयबद्ध, करे विनती मन र ली जीरेजी ॥१॥जी॥ स्वामी अरज.अम एक, अवधारो आदर करी जीरेजी। जी०॥न यरी ठाणापुर नाम, वसे जिसी अलकापुरी जी रेजी ॥२॥जी॥ तिहां राजा वसुपाल, राज करे नरराजियो जीरेजी ॥ जी॥ कोंकणदेश नरिंद, जस महिमा जग गाजियो जीरेजी ॥ ॥३॥ जी०॥ एक दिन सनामकार, निमित्तिन एक प्रावियो जीरेजी ॥ जी०॥ प्रश्न पुब्वा हे त, रायतणे मन नावियो जीरेजी ॥४॥जी॥ कहो जोशी अम धूअ. मदनमंजरी गुणवती ·॥ (९१) जीरेजी ॥ नी० ॥ तेहतणो जरतार, कोण थ शे जलो नूपति जीरेजी ॥ ५ ॥ जी० ॥ किम मिलगे अम तेह. शे अहिनाणेजाणशु जीरेजी ।। जी० ॥ कोण दिवस कोण मास, घरे तेडीने श्राणशं जीरेजी ॥ ६ ॥ जी० ॥ सकल कहो ए वात, जो तुम विद्या ने खरी जीरेजी ॥जी॥ शाखतणे परमाण. अम चिंता टालो परी जीरे जी ॥७॥ जी० ॥ जोशी कहे निमित्त शास्त्र तणे पूरण क्ले जीरेजी ॥ जी० ॥ पूर्वगत श्रा नाय, ध्रुवतणी परे नवि चले जीरेजी ॥ ८ ॥ जी० ॥ शुददशमी वइशाख, अढी पहोर दिन अतिक्रमे जीरेजी ॥जी॥ रयणायर उपकंठ, नइ जोज्यो तिणे ममे जीरेजी ॥ ९॥ जी०॥ नवनंदन वनमांय, शयन कीध चंपातले जीरे जी ॥ जी० ॥ जोज्यो तस अहिनाण, तरुवर गया नविचले जीरेजी ॥ १० ॥ जी० ॥राये नमानी वात, एम कहे एणं केवलि जोरेजी ॥

·जी ॥ जी० ॥ बीजी रात्रे जोड, इणीपरे परण्या कामिनी जीरेजी ॥ २३ ॥ जी० ॥ नरे दीधा आवास खां सुखनर लीला करे जीरेजी ॥ जी. मयणरेहासं नेह. दिन दिन अधिकरी धरे जीरे जी ॥ २४ ॥ जी० ॥ नृपदीए बहु अधिकार. कुं अर न वांरे तेहने जीरेजी ॥जी॥ थायो थी घर श्राप, पालनणां बीमां दीर जीरेजी ॥२५॥ ॥जी॥जे कोइ अति गुणवंत. मान दिये न प जेहने जीरेजी ॥ जी० ॥ तेहने बीडां पान, देवरावे कुंअरकने जीरेजी ॥ २६ ॥ जी० ॥ त्री जे खमे एह, बीजी ढाल सोहामणी ॥ जीरेजी॥ जी० ॥ सिद्धचक्र गुणश्रेणि, नवि सुजो विन ये नणी जीरेजी ॥ २७॥ दोहरा ॥वहाणामांहे जे हुई, हिवे सुणो ते बा त ॥ धवल नाम कालो हिये, हर्यो साते धात ॥३॥ मन चिंते मुज भाग्यथी, मोटी थई स माध ॥ पलकमांहि विण औषधे, विरुई गई वि ॥

·(९५) राध ॥२॥ ए धन-ए. दोय सुंदरी, एह सहेली साथ ॥ परमेश्वर मुज पाघरो, 'दीधुं हाथो हाथ ॥३॥कुडी माया केलवी, दोयः रीम नार ॥ हा थ लेइ मन एहनां, सफल कसै संसार ॥४॥ दुःखिया थइये तस दुखे वयण सुकोमल रीत॥ अनुक्रमे वश कीजिए, न होय एगणे प्रीत ॥२॥ धूर्त एम चितमां धरी, करे अनेक विलाप ॥मुखे रुए हियडे इसे, पाप विगोवे 'आप ॥६॥ ढाल त्रीजी ॥ रहो रहो रथ फेरवोएदेशी।। जीवजीवन प्रनुक्यां गयारे, दियों दरशन ए क वाररे ॥ सुगुणा साहेब तुम विनारे, अमने कोण आधाररे । जीव० ॥ १॥ शीर कूटे पीटे हियुरे, मूके मोटी पोकरे ॥ हालकलोल थयो घ गोरे, नेला हुआ लोकरे॥जी॥२॥ कौतुक जो वाने चढ्यार. माचे वहानणी कोरगे। है है देव ए शुं थयुरे, तुट्या जुना दोररे ॥ जीव० ॥३॥ जव बेऊ मया तणेरे, काने पडीते व तरे ॥ध्र

·॥
( ९१ )
सक पड्यो तव ध्रकारे, जाणे वचनो घातरे
॥ जीव०॥४॥थइ अचेत धरणी ढलीरे, कर
ती कोड बिखासरे ॥ सहि सहेली सवि मिनीरे.
नाखे जोइ निशासरे ॥ जीव०॥५॥ गंयां चं
दन कमकमारे. करया वींकणे वायरे ॥ चेत व
ल्युं तव पारडेरे, हियडे दुःख न मायरे ॥जीव०
॥६॥कांए प्राण पागवल्यारे, जो रुठ्यो किर
ताररे ॥ पीहेरी अलगां रह्यारे, मूकी गयो
भरताररे । जीव०॥७॥ माय बापने परहरीरे,
कीधोजेहनो साथरे ॥ फट हियडा फाटे नहींरे,
विम्यो ते प्राणनाथरे ॥ जीव०॥८॥ धवल
शेठ त्यां अवियोरे, कूडा करे विलापरे ॥शुं की
जे ए देवनेरे, दीजे कशा शरापरे ॥ जीव० ॥
॥९॥ दुःख सह्या माणस कह्यारे, नूख सह्या
जिम ढोररे ॥ धीरज आप न मुकिएरे, करिए
ऋदय कठोररे ॥जीव० ॥ १०॥ मणि माणिक्य
मोती परेरे, जेहना गुण अनिरामरे ॥ जिहां जा

·(९७ ) शे तिहां तेहनारे, मुकुट हार शिर ठामरे ॥जी व०॥ ११॥ व्यंग वचन एहवा सुगीरे, मन चिं ते ते दोयरे ॥ एह कर्म इणे करयरे, अवर न वेरी कोयरे ॥ जीव.० ॥ १२॥ धन रमणीनी ला लचेरे, कीधो स्वामि द्रोहरे ॥ मीठो थइ आवी मिलेरे, खाम गलेफ्यु लोहरे ॥ जीव० ॥ १३ ॥ शीयल हिवे किम राखशुरे, ए करशे नपघातरे ॥ करिए कंततणी परेरे, सायरे ऊपापातरे ॥ जी व०॥ १४ ॥ सम काले बेहु जणोरे, मन धारी ए चातरे ॥ इणि अवसरे त्वां नपन्योरे, अति विपमो नत्पातरे॥ जीव० ॥१५॥ हालकलोळ सायर थयोरे, वाजे उनड वायरे॥ घोर घनाघ न गाजियोरे, विजली चिहुदिशि थायरे ॥ जी ब० ॥ १६ ॥ कुत्रा थंना कडकडेरे, ऊडी जाए सढ दोररे । हाथो हाथ सुझे नहीरे, थयु अंधा रुं घोररे॥जीव०॥१७॥मममम ममरू डमक तेरे, मुखे मुके होकाररे ॥ खेत्रपाल तिहा आवि

·(९८ )
यारे, हाथ लेइ तरवाररे ॥ जीव० ॥ १८॥ वीर
बावन्ने परवरयारे. हाथे विविध हथियाररे ॥
डीदार दोमे बडारे, चार चतुर पडिहाररे ॥ जी
व०॥ १९ ॥ वेठी मृगपति वाहनेरे, चक्रनमा
डे हाथरे ॥ चक्केसरी पधारियारे. देव देवी बहु
साथरे ॥ जी० ॥२०॥ हण्यो कुबुद्धि मित्रनेरे,
जेणे वांकी मति दीधरे ॥ खेत्रपाले तवते ग्रहिरे,
खमोखंड तन कीधरे ॥ जी० ॥ २१ ॥ ते देखी
बीहन्यो घणोरे, मयणा शरणे पइठरे ॥ शेठ प
शूपरे ध्रुजतोरे, देवी चक्केसरी दीठरे ॥ जी० ॥
॥२२ ॥ज्यारे मुक्यो जीवतोरे, सतीशरण सुप
सायरे ॥ अंते जाइश जीवथीरे, जो मन धरीश
अन्यायरे ॥ जीव० ॥ २३ ॥ मयणाने चकेस
रोरे. बोलावे धरी प्रेमरे ॥ वह कांइ चिंता मक
रोरे. तुम पियुने खेमरे । जी० ॥ २४ ॥ मा
स एक माहे सहीरे, तुमने मिलशे तेहरे ॥ राज
रमणी ऋद्धी नोगवरे, नरपति सुसरा गेहरे

·१९९)
॥ जीव० ॥ २५॥ वेऊने कंठे ठवेरे, फूल अ
मुलक मालरे ॥ कहे देवी महिमा सुणोरे, एह
नो अतिहि रसालरे ॥ जीव०॥ २६ ॥ शीयल
यतन एहथी थशेरे, दिन प्रते. सरस सुगंधरे ॥
जेह कुमिटे जोयशेरे, ते नर थाशे अंधरे ॥ जी.
॥२७॥ एम कही चक्केसरीरे, उतपतियां आका
शरे ॥ सयल देवसुं परवरयारे, पहोच्यां निज
पावामरे॥जी॥२८॥ तव उतपात सवेठल्यारे,
वहाण चाल्यां जायरे ॥ चिंता नांगी सर्वनीरे,
वायां वाय सुवायरे ॥ जी० ॥ २९ ॥ मित्रत्र
ण कहे शेठनेरे, दीठी परतख्य वातरे ॥ चोथो
मित्र अधर्मथोरे, पाम्यो वगे घानरे ॥ जी०॥
॥३०॥ तेमाटे ए चित्तथीरे, काढी मूको सालरे
॥ परलखमी परनारने. हिवे मत पडशो रूपा
लरे ॥ जी० ॥ ३१ ॥ पण दुर्बुद्ध शेठनरें. चि
त न श्राव्यं ठायरे ॥ नई कपुरे वासीएरे, ल
सण दुर्गंध न जायरे ॥ जीव०॥ ३२ ॥ हियडा

·॥ (१८) करने वधामणारे, अंशन दुःश्व धरीशरे । जो वंच्यो जीवतोरे, तो सवि काज करीशरे । जी वः॥ ३३ ॥ जो मुज जाग्यो एवडेरे, विघ्न थयुं विसरालरे ॥ तो मिलशे ए सुदरीर, समशे विरहनी कालरे ॥ जीव० ॥ ३४ ॥ एम चिंती दुतिमुखरे, कहेवरावे तुम दा सरे ॥ नेक नजर करी निरखीएरे, मानो मुन अरदासरे ॥ जीव०॥ ३५॥ दूतिने काढी प रीरे. देइ गलको कंठरे ॥ तोय निर्लज लाज्यो न हीरे. वली थयो उल्लंठरे ॥ जीव० ॥ ३६॥ वेश करी नारीतणोरे, श्राव्यो मयणा पासरे ॥ दृष्टि गइ थयो अांधलोरे, काढयो करी उपहा सरे ॥ जी० ॥ ३७॥ ऊतरीए उत्तरतटेरे, वहा ण चलावो वेगरे ॥ पण सन्मुख होए वायरोरे, शेठ करे उद्वेगरे ॥ जी० ॥ ३८॥ अवर देश जावातणारे, कीचा कोड उपायरे ! पण वहाण कोकण तटेरे, प्राणी मक्यां वायरे ॥ जीव० ॥ ॥ ॥

·(१०१ ) ॥ ३९॥त्रीजे खडे एम कहीरे, विनये त्रीजी टालरे ॥ सिद्धचक्र गुण बोलनारे, लहिए सुख रसालरे ॥ जीव० ॥ ४०॥ दोहरा | कोंकण काठे नांगरयां, सवि वहा पण तिणवार ॥ नृपने मिलवा तस्यो, शेठ लेइ परिवार ॥ १ ॥ श्राव्यो नरपति पाउले, मिल पां करे रसाल ॥ बेठो पासे रायने, तवदीठो श्रीपाल ॥२॥ देखी कुंअर दीपतो. हिये उप नी हुंक ॥ लोचन मीचाई गया, रविदेखी जिम घुफ ॥३॥ नृप हाथे श्रीपालने, देवरावे तबो ल ॥ोठ नलिपरे लखी, चित्त थयु डमडोल ॥४॥ है है देव अटारडा, एह कशी उतपात। ॥ नाखी हति खारे जले, प्रगट थई ते वात ॥ ॥५॥ सना विसरजी राय जव, पहोच्यो म्हे लमकार ॥ तव शेठे पडिहारने, पूज्यो एह वि चार ॥ ६ ॥ एह थगीघर कोण, नवलो दी से कोय ॥ तेह कहे गति एहनी, मणता , ·( १०२ ) रज होय ॥ ७ ॥ वनमा सुतो जागवी. घर आ एयो नलिनात ॥ परणावी निज कुंअरी, न पु वि नांत ने जात ॥ ८॥ शठ सणी रीऊयो घणं, चितमा करे विचार ॥ एने कष्टे पाडया, नहुँ देखाड्युं बार ॥ ९ ॥ देइ कलंक कुजाति नु, पाडु एहनी लाज ॥राजा हणशे एहने, स हेने सरशे काज ॥ १०॥ जोपण जेजे में करयां, एने दुखना हेत ॥ ते ते सवि निष्फळ थयां, मु ज अनिलाप समेत ॥ ११ ॥ तोपण वाज न श्राविये मन करीये अनुकुल ॥ उद्यमथी सवि संपजे. नद्यम सुखनुं मुल ॥ १२ ॥ वेरीने वाध्यो घणो, ए मुज खणशे कंद ॥ प्रथमज हणवा एहने, करवो कोइक फंद ॥ १३ ॥ इम चिंतव तो ते गया, उतारे श्रावास ॥ पलक एक तस जक नहीं, मुख मूके नीसास ॥ १४ ॥ ढाल चोथी । आषाढनूति अणगारनेरे॥ एदे शी ॥ इणे अवसर तिहां डुंबरे, आव्यु टो ·(१०३) लुं एकरे, चतुर नर ॥ उना उलगडी करे हो लाल ॥ तेडी महतर डुबनेरे, शेठ कहे अविवे करे, चतुरनर ॥ काज अमारू एक करो होला ल ॥ १॥ एह जमाइ रायनो, तेहने कहो तुमे डुंबरे ॥ च० ॥ लाख सोवन तुमने आपशुं होला ल ॥ धाइने वलगो गलेरे, सघलुं मिली कुटुंबरे ॥ च०॥ पाड घणो अमे मानशं होलाल ॥ २ ॥ डुंब कहे स्वामी सुणोरे, करशं ए तुम कामरे ॥ च० ॥ मुजरो हमारो मानजो होलाल ॥ केलवरों कुमी कलारे, लेशं परठया दामरे ॥ च० ॥सावा सी देजो पवे होलाल ॥३॥ डुंब मिनी सविते गयारे, रायतणे दरबाररे ॥ च० ॥ गाय ऊना घूमता होलाल ॥राग आलापे टेकसंरे, रीझयो राय अपाररे ॥ च०॥ मागो कांइ मुखे एम कहे होलाल ॥४॥ डुंब कहे अम दीजीएरे, महोत वधारी दानरे ॥ च० ॥ महोत अमे वां घणो होलाल ॥ तव नरपति कुंभर ·(१०४ ) तस पानरे ॥ च० ॥ तेहतुं महोत वधारवा हो लाल ॥ ५॥ पान देवा जव आवियारे, कुंअर तेहनी पासरे ॥ च० ॥ हस्त वदन जोतो हसी होलाल ॥ वडो डुंब वटग्यो गलेरे, आणी मन उल्लासरे ॥ च०॥ पुत्र आज नेट्यो नले होला ल ॥६ ॥ एहवे आवी डंबडीरे, रोइ वलगी के ठरे ॥ च ॥ अंगो अंगे नेटती होलाल॥बेन थइने एक मिलीरे, आणी मन उत्कंठरे॥०॥ वीरा जानं तुज नामणे होलाल ॥ ७॥ एक कहे मुज मानलोरे, एक कहे नाणेजरे ॥ च० ॥ एवमा दिन तुमे क्या रह्या होलाल ॥ एक का की एक फुइ थइरे, देखाडे घणुं हेजरे ॥ च० ॥ वाट जोता हतां ताहरी होलाल ॥८॥डुंब कहे नररायनेरे, ए श्रम कुल आधाररे । च० ॥ री सावी चाल्यो हतो दोलाल ॥ तुम पसाय नेलो थयोरे, सवि माहरो परिवाररे ॥ च० ॥ नांग्यां दुःख विगेहना होलाल॥९॥राजा मन चिंते इ

·में
(१.५)
संरे, सुणी तेहनी वाचरे । च० ॥ वात घी वि
रुइ थइ होलाल ॥ एह कुटुंब सवि एहनुरे, दीसे
परतख्य साचरे ॥ च० ॥ धिग मुज वंश वि
टालीयो होलाल ॥ १०॥ निमितिन तेडावियोरे,
तुज वचन विश्वासरे ॥ च० ॥ पुत्री दीधी एह
ने होलाल ॥ किम मातग कह्यो नहीरे. ते दी
धो गल पाशरे ॥ च० ॥ निमित्तियो वलतुं कहे
होलाल ॥ ११ ॥ मुन निमित्त जुलुं नहीरे. सु
जो साची वानरे । च० ।। ए बहु मातंगनो
धणी होलाल ॥ राय अरथ समजे नहीरे, को
प्यो चिंते घातरे॥०॥कुंअर निमित्तिया ऊप
रे होलाल ॥ १२ ॥ ते बेउने मारवारे, राये की
घो विचाररे ॥ च० ॥ सुनट घणा त्यां सज कि
या होलाल ॥ मदनमंजरी ते सुगीरे, प्राची त्यां
तिणी वाररे । च०॥रायने इपीपरे विनवे हो
लाल ॥ १३ ॥ काज विचारी कीजीएरे, जिम
नवि होय उपहासरे ॥ च० ॥ जगमा जश ल

·(१०६)
॥
हीए घणो होलाल ॥ श्राचारे कुल जाणीएरे,
जोइए हिए विमासरे ॥ च० ॥ दुबलकना थइ
ए नहि होलाल ॥ १४ ॥ कुंअरने नरपति कहे
रे, प्रगट करो निज वंशरे ॥ च० ॥ जेम सांसो
दुरे टले होलाल ॥ कहे कुंअर किम उच्चरेरे, उ
तम निज प्रशंसरे ॥च० ॥ कामे कुक लखा
वशुं होलाल ॥ १५॥ सैन्य तुमारं सक करोरे,
मुज कर दो तरवाररे ॥ च० ॥ तव भुज कुल
परगट होशे होलाल ॥ माथु मुंमाव्या पगरे,
पूरे नदात्र वाररे ॥०॥ ए उखाणो साचव्यो
होलाल ॥ १६ ॥ अथवा प्रवहणमांहे बेरे, दोय
परणी मुज नाररे ॥ च० ॥ तेडी पूगे तेहने हो
लाल ॥ ते कहेशे सवि माहरोरे. मूलथकी अ
धिकाररे ॥ च० ॥ इणीपरे कीजे पारखं होलाल
॥ १७॥ तेहने तेडवा मोकल्योरे. राये निजप्र
धानरे ॥ च० ॥ तेह जईने त्यां विनवे होलान ।
तव मयणा मन हरपीयारे, पामी श्रादरमानरे
.

·(१०७)
॥ च ॥ सहीकते तेडावीयां होलाल॥१८॥देसी
रयण सुखासनेरे, श्राव्यां राय हजररे ॥ च० ॥
नूपति मन हर्पित थयो होलाल ॥ नयणेनाह नि
हालतारे, प्रगटयो प्रेम अकुररे ॥ च० ॥ साचे
जुठ नसाडियुं होलाल ॥ १९ ॥ विद्याधरपुत्री क
हरे, सघलो तस विरततरे ॥ च० ॥ विद्याधर
मुनिवर कह्यो होलाल ॥ पापी शेठे नाखियोरे,
सायरमां अम कंतरे । च०॥ वखते आज अ
मे लह्यो होलाल ॥ २० ॥ ते सुणतां जव उल
ख्योरे, तव हयों मन रायरे ॥ च० ॥ पुत्र
सगी नगनीतणो होलाल ॥ अविचारयुं की,
हतुंरे, पण श्राव्युं सवि ठायरे ॥ च० ॥ नोज
नमाहे घी ढल्यु होलाल ॥ २१ ॥ नरपति पूवे
डबनेरे, कहो ए कशो विचाररे ॥ च० ॥ तव ते
बोले कंपता होलाल ॥ोठे श्रमने विगोईयारे,
लोने थया खुधारने ॥ च० ॥ कुडू कपट अमे
केलव्यु होलाल ॥ २२ ॥ तव राजा रीशे च

·(१०८)
ढ्योरे, बांधी अणाव्यो शेठरे ॥ च० ॥ डुंब सहि
त हणवा धस्यो होलाल ॥ तब कुंअर अडो
वलीरे, गेमाव्यो ते शेठरे ॥ च० ॥ उत्तम नर
इम जाणएि होलाल ॥ २३ ॥ निमित्ति तव
बोलीनरे, साचुं मुज निमित्तरे ॥ च ॥ ए बहु
मातंगनो धणी होलाल ॥ मातंग कहिय हाथी
यारे, तेहनो प्रनु वड वित्तरे ॥च०॥ ए राजेस
र राजी होलाल ॥ २४ ॥ निमित्तियाने नृप
दीएरे, दान अने बहु मानरे ॥ च० ॥ विद्यानि
धि जगमा वमो होलाल ॥ कुंअर निज घरे आ
वियारे, करता नवपद ध्यानरे ॥ च० ॥ मयणा
वणे एकठीमिली होलाल ॥ २५ ॥ कुंअर पूरव
नी परेरे. पाले मननी प्रीतरे ॥ च ॥ पासे रा
खे शेठने होलाल ॥ ते मनथी ठंडे नहीरे, दुर्ज
ननी कुल रीतरे ॥ च० ॥ जे जेहवो ते तेवो
होलाल ॥२६ ॥ बेउ हाथ नोंये पड्यारे, का
ज न एके सिहरे ॥ च ॥ शेठ एवं मन चिंतवे
,

·(१०९) होलाल ॥ पीन शकुं तो ढोली शकुंरे, एहयो. निश्चय कीधरे ॥ च० ॥ एहने निज हाथे हणु होलाल ।। २७ ।। कुंअर पोढ्यो जिहारे, सात मी मुंइए आपरे ॥ च० ॥ लेइ कटारी त्यां चढ्यो होलाल ॥ पग लपटयो हेठो पड्योरे. श्रावी पहोच्युं पापरे ॥ च० ॥ मरी नरके ग यो सातमी होलाल ॥ २८ ॥ लोक प्रनाते त्या मल्यारे. बोले धिग धिग वाणरे ॥ च० ॥ स्वामिद्रोही ए थयो होलाल ॥ जेह कुंअरने चिंतव्युरे, श्राप ला निरवाणरे ॥ च० ॥ जय पाप तुरतज फल्यु होलाल ॥ २९ ॥ मृतकारज तेहना करेरे, कुंअर मन धरे शोकरे ॥ २० ॥ गुण तेहना संभारतो होलाल ॥ सोवन घj तपावियेरे, अगनीतणे संयोगरे । च० ॥ तो हे रंग न पालटे होलाल ॥३०॥ माल पांचसे बहाणनोरे, सवी संभाली लीधरे || च० ॥ ल नहीं से ·( १९०) टनारे, ते अधिकारी कीधरे॥ च० ॥ गुणनिधि उत्तम पद लहे होलाल ॥३१॥ इंद्रतणां सु ख नोगवरे, ते कुंअर श्रीपालरे ॥ च ॥ मय पात्रणे परिवरयो होलाल ॥त्रीजे खंडे एम कहीरे, विनये चोथी ढालरे ॥ च०॥ सिद्धचक महिमा फले होलाल ॥ ३२॥ दोहरा ॥ एक दिन रयवाडी चढ्यो, रमवा ने श्रीपाल | साथ बहु त्यां ऊतरयो, दीठो ऋ द्धि विशाल ॥१॥ सार्थवाह लइ नटेणो, आ व्यो कुंअर पाय ॥ तव तेहने पूरे इस्युं, कुंअर क सुपसाय॥२॥ कवण देशथी प्राविया. क्या जावा तुम नाव ॥ सार्थवाह तव वीनचे, करजो डी सदनाव ॥ ३॥ माव्या कांतीनयरथी, कंबु दीव उदेश ॥ कुंअर कहे कोइक कहो, अचर ज दीठ विशेष ॥ ४॥ तेह कहे अचरज सुणो. नयर एक अनिराम ॥ कोश इहांथी चारसे, कुं डलपूर तस नाम ॥ ५॥ मकरकेतु राजा तिहां, री ॥

·M
कपूरतिलकाकंत ॥ दोय पुत्र उपर हुई, सुता
तास गुणवंत ॥६॥ नामे ते गुणसुदरी, रूपे
रंन समान ॥ जगमा जस जरमा नहीं. : चोस
ठ कला निधान ॥ ७॥ राग रागपी रूप स्वर
ताल तंत वितान ॥ वीणा तस ब्रम्हा सुणे, थि
र करि आठे कान ॥८॥ शास्त्र सुनापित का
व्य रस, वीणानाद विनोद ॥ चतुर मिले जो
चतुरने, तो ऊपजे प्रमोद ॥ ९॥ डेहेरो गाय त
णे गले, खटके जेम कुकट ॥ मूरख सरशी गो
ठडी, पग पग हियडे हठ ॥ १० ॥ जो रूस्यो
गुणवंतने तो देने दुखपोठ ॥ दैव न देजे एक
तु, माथ गमारां गोठ ॥११ ॥ रसियासू वासो
नहीं, ते रसिया इक ताल ॥ कुरीने काखर हु
ए, जिम विठडी तरु माल ॥ १२ ॥ युक्ति जुक्ति
समजे नहीं. सुके नही जस चोज ॥ इत उत
जोइ जगली, जाणे आव्युं रोऊ ॥ १३ ॥ रोऊ
तणं मन रीझवी, नशके कोइ सुजाण ॥ नदीमा

·(११२ ) य निशदिन वमे, पलले नहीं पाषाण ॥१४॥ मर्मन जाणे मांहि नो, चित्त नहीं इकठोर ॥ज्यां त्यां मायूं घालतो, फिरे हरायं ढोर ॥ १५॥व ली चतुरसं बोलिए, चिते कदा इकवार ॥ ते स हेली संसारमा, अवर अकज अवतार ॥१६॥ रसियाने रसिया मिले, केलवतां गुण गोठ ॥ हिये नमाये कि रस, केणी नावे होठ ॥ १७॥ परख्या पाखे परणतां, नंब मिले जरतार ॥ जा य जमारो कुरतां, किशं करे किरतार ॥ १८॥ ते कारण ते कुंअरी, करी प्रतिज्ञा सार॥वीणा वादे जीतशे. जे मुज. ते जरतार ॥ १९॥ ढाल पांचमी ॥ थारा मेहला स्पर मेह, करूं खे वीजली होलाल ।। जरूंखे बीजली।एदेशी॥ते ह प्रतिज्ञा वात. नयरमां घर घरेहोलाल ॥ न यरमां०॥ पमरी लोक अनेक, बनावे परपरे हो लाल ॥ब० ॥राजकुमार असंख ते, शीखण स ऊ थया होलाल ॥ ते ॥ लेइ वीणा साज, ते

·गुरुपासे गया होलाल ॥ ते ॥१॥त्रण ग्रा
म सुर सात.के एकावीश मूर्बना होलाल ॥ के०
। तान गणपञ्चास, घणी विधि घोलना हो
लाल ॥ ५० ॥ विद्याचार्य एक, सधावे शीखवे
होलाल ॥ स० ॥ करे अभ्यास जवान, ते ऊ
जम नव नवे होलाल ॥ ४० ॥ २॥ शास्त्रसं
गीन विचदण, देश विदेशना होलाल के ।
॥ दे० ॥ करे सनामाहि वाद,ते नाह विशेपना
होलाल ॥ते॥मास मास प्रते होय. तिहां ग
ण पारिखा होललं ॥ ति० ॥ सुणतां कुंवरी ची
पण, सवे पशु सारखा होलाल ॥ स०॥ चौटामां
हे वीण, वजावे वाणिया-होलाल ॥ व० ॥ नकरे
कोइ व्यापार, ते होंसी प्राणिया हौलाल ॥ ते॥
इणीपरे वरण अढार, घरोघर प्रांगणे होलाल
॥ १० ॥ सघले मेडी मेहेल, ते वीणा रणकणे
होलाल॥ते०॥४॥गायो, चारे गोवाल,ते वाण
बजारता होलाल ।। ते ॥राजकुंबरी विहाह,म
-

·(१९४)
नोरथ नावत्ता होलाल ॥ म० ॥ सूनां मूकी खे
त्र. मिले बहु करपणी होलाल ॥ मिले० ॥ शी
खे वीण वजावण, हौस हिये घणी होलाल॥
हो० ॥ ५॥ तेह नगरमा एहवं. कौतुक थई र
यु होलाल के ॥ कौ०॥ दिठे बने ते वात, न
जाये पण का होलाल ॥ न० ॥ सुणी कुंभर
ते वात, हिये रीमयो घणु होलाल ॥ हि ॥सा
र्थवाहने सार, दीए वधाम' होलाल ॥ दीए०॥
॥६॥ श्राव्यो निजावास, कुंअर मन चिंतवी
होलाल ॥ कुं०॥ नयर रह्यं ते दुर, तो किम जा
शुं हिवे होलाल ॥ तो० ॥ देत विधाता पांख.
तो माणस रूअडा होलाल ॥ तो०॥ फिरि
फिरि कौतुक जोत, जूए जेम सूअडा होलाल ।
॥जू० ॥७॥ सिद्धचक्र मुन एह, मनोरथ पूरशे
होलाल ॥ मनो० ॥ एहज मुज आधार, विधन
सवि चूरशे होलाल ॥ वि० ॥ थिरकरी मन वच
काय, रह्यो एक ध्यानसु होलाल ॥ रह्यो० ॥ त

·न्मय तत्पर चित्त. थयो एक ग्यानसं होलाल ॥
थ०॥८॥ तत्क्षण सोहमवासी. सुरवर प्रावियो
होलाल ॥ सु० ॥ विमलेसर मणिहार, मनोहर
लावियो होलाल ॥ म०॥ थइ घणो मुप्रसन्न, कुं
अर कंठे ठवे होलाल ॥ कुं०।। तेह तणो करजो
डी, महिमा वरणवे होलाल ॥म० ॥९॥ जेह
_ _ रूप, ते थाये तत्राणे होलाल ॥ ते० ॥
तत्क्षण वंठितठाम, जाए गयणांगणे होलाल ॥
जा०॥ भावे विण श्रन्यास. कला जे चित्तधरे
होलाल ॥ क० ॥ विपना विषम विकार,ते सघ
ला संहरे होलाल ॥ ते० ॥ १० ॥ सिद्धचक्रनो
शेवक, हुंठे देवता होलालके ॥ १० ॥ कैक उधा
रिया धीर में, एहने सेवता होलाल ॥ में ॥सि
दुचक्रनी नक्ति, घणी मन धारजो होलाल ।।
घ० ॥ मुजने कोईक काम. पडे संभारजो होला
ल ॥५०॥ ११॥ एम कहीने ते सुरवर निज
घातक गयो होलालकेनि०॥ पर पोढयो से

·(१.१८) होलाल॥ क० ॥ खङ्ग अमूलिक एक, करयं तस नेटणु होलाल॥क०॥ तव हरप्या गुरु महत्व, दिए तस अति घणु होलाल ॥ दि० ॥ १९ ॥ वीणा एक अणोपम. दीधी तस केर होलालक। दी० ०॥ देखाडे स्वर नाद, ठेकाणां हादरे होला ल ॥ ४० ॥त्रट त्रट तूटे तांत, गमां जाये खसी होलाल ॥ ग० ॥ ते देखी विपरीत, सना सघ ली हसी होलाल ॥स०॥२०॥ हिवे परीदा हे त, सना मोटी मिली होलाल ॥ स० ॥ चतुर सं गीत विचक्षण, बेठा मन रली होलालके । बे०॥ श्रावी राज कुमारि, कला गुण वरसती होला ल॥ क० ॥ वीणा पुस्तक हाथ, जे परतद सर स्वती होलाल ॥ ० ॥२१॥ दरवाने दरबारे. कुन जव रोकियो होलाल ॥ कु०॥ दी, भूषण रत्न, पग नवि टोकियो होलाल ॥ १० ॥ आ व्यो कुंवरी पास, इबारूपी वडो होलाल ॥ इ०॥ कुवरी देखे रूप, बीजा सवि कुबडो होलाल ।। , ·(१९) बी० ॥ २२ ॥ साचीते मुज एह, प्रतिज्ञा पुरशे होलाल॥प्र०॥ सफल जनमतोमान.दुरिज न कुरशे होलालके ॥ दु० ॥ जो एहथी नविना जशे, मननु आतलं होलालके ॥म० ॥करी प्रति ज्ञा वयर, वसाव्युं तो खहँ होलाल ॥२०॥२३॥ दाखे गुरु आदेशे. निज विणा कला होलालक। नि० ॥ जाम कुमार कुमार, सना मद आकला होलाल॥स ॥ ताम कुमारी देखावे, निजगुण चातुरी होलालके ॥ निलोके भाष्यो अंतर ग्रामने सुरपुरी होलालापा० ॥२४॥ कुंमरी कला आगे हुइ, कुंअरतणी कला होलालकुं०॥चंद्र क ला रवि आगेते. वाशने बाकला होलाल ते ॥ लोक प्रशंसा सनिली, वामन प्रावियो होलालके ॥ वा० ॥ कहे कुंडलपुरवासी, नलो मन नावि यो होलाल ॥नः ॥२५॥ कुवरी संकी तेण, वि णा दिए तस करे होलाल ॥ वी० ॥ कहे कुमार अशुद्ध. ए वीणा-धुरे होलालके ।। ए० ॥ वीणा

·( १२०)
सगर्नने दंड, दाध्यो गले ग्रा होलाल । दा०॥
तुंबड तेणे अशुद्ध, पणु में तस कर्दा होलाल ॥
प० ॥२६॥ दाखी दोप समारी, वीणा ते पालवे
होलाल ॥ वी० ॥ होइ ग्रामनी मुर्छना, किमपि
नकोचवे होलाल ॥ कि० ॥ सुता लोकना लई
मुकुंट, मुद्रा मणी होलाल ॥ मु०॥ वस्त्रानरण ले
इ करी, राशिते अतिघणी होलाल ॥ रा० ॥
॥ २७ ॥ जाग्या लोक अरूं, देखी एहवं हो
लालके॥ दे० ॥ पुर्ण प्रतिज्ञा कुमारी. चित्त हर
पित हुएँ होलाल चि० ॥ त्रिभुवनसार कुमार,
गले वर मालिका होलाल ॥ग ॥ हिवे ठवे नि
ज माने, धन्य ते बालिका होलाल ॥ ध० ॥
॥२८॥ वामन वरियो जाणी, नृपादिक दुःख ध
रे होलाल ॥नृ० ॥ ताम कुमार स्वनाव. रूप
ते श्रादरे होलालके ॥ रू० ॥ शशिरजनी हर
गोरी, हरि कमला जिस्योहोलाल ॥हा॥योग्य
मेलावो जाणी, सवे चित्त उल्लस्यो होलाल ॥
,

·सः॥२९॥ निज बेटी पाणावी, राजाये लीप रे होलाल॥रा०॥ दिए हय गय धण कंचन, पुरे तस करे. होलाल ॥ पु०॥ पुण्य विशाल नु जाल, तिहा लीला करे होलाल ।। ति० ।। गुणमुंदरीने साथ, श्रीपालते सुख बरे होलाल॥ ॥ श्री० ॥ ३०॥ त्रीजे खमे ढाल, रसाल ते पां चमी होलाल ॥र ०॥ पुरी, ए अनकूल, सजन मन सक्रमी होलाल ॥ स० ॥ सिद्धचक्र गुण- गातां,चित्तन कुणतणो होलाल ॥चि०॥ हरपवर से अमिय, ते विनय सुजस घणो होलाल॥३१॥ दोहरा ॥ पुण्यवत जिहा पगधरे, तिहा. श्रा वे सवि ऋद्धि ॥ तिहां अजोबा राम - जिहां, जिहा-साहस तिहा सिदि॥ १ ॥ पुण्यवंतने ल- हिनो, इछातणो विलंब ॥ कोकिल चाहे कंठ.र- व, दिये लुंब नरि श्रृंव.॥ २ ॥ पुण्ये परपति होय नलि, पुण्ये सगुण गरिठ ॥ पुण्ये - लिय विधन टले, पुण्ये मिलेज इठ ॥ ३ ॥ , ·(१२२) ढाल बठी॥मुण सुगुण सनेहीरे साहेबा एदेशी ॥ एकदिन एक परदेशी, कहे कुअरने अद- नुत ठामरे॥ सुण जोयण त्रणसे नपरे, के न यर कंचनपूर नामरे ॥ जू जून अचरज अ- तिनलूं ॥ एषांकणी ॥ त्यां वनसेन राजी- ब, अरिकाल सबल करबालरे ॥ तस. कंचनमा- लाने कामनी, मालति माल सकुमालरे ॥ जू० ॥ ॥२॥ तेहने सुत चारने ऊपरे, ने त्रैलोक्य सुंदरी नामरे ॥ पुत्रीने वेदने ऊपरे, उपनिषत् यथा अनिरामरे ॥ जू० ॥३॥ रेनादिक जे रमणी करी, ते तो एह घमबा करलेखरे ॥ वि- धाने रचना बीजीतपी, एहनो जय जश बल्ले- खरे ॥४॥रोमायनिरखे तेहने, ब्रम्हादय अनु नव होयरे ॥ स्मर द्वय पुरण दर्शने, तेहने तु- ल्य नहीं कोयरे ॥ जू० ॥ ५॥ नपे तस वर स रिखो देखवा, मंडप स्वयंवर कीधरे ॥ मूल मं- • डप थंने पुतली, मणी कंचनमय सुप्रसिद्धरे ॥ , ·( १२३) . ॥ ज० ॥ ६ ॥ चिहुं पास विमाणावली स- मी, मंचाति मंचनी श्रेणिरे॥ गौरव कारण कण- राशिजे, जीपीजे गिरिवर तेणीरे ॥ जू० ॥ ॥७॥ तिहां प्रथम पद श्रापाढनी, बीजने व- रण मुहुर्तरे ॥ शुन वीज ते काल, पु- एयवंतने हेतु आयतरे ।। जू० ॥ ८॥ इम नि- सुपी सोवन सांकलु, कुंअरे तस दीधु तावरे ॥ घरे जइ कुजाकृति धरी, तिहा पहोतो हारप्र- नावरे ॥ जू० ॥ ९ ॥ ममपे पेसतां वारीन, पो- लीयाने जपण देइरे ॥ तिहा पहोतो मणिमय पुतली, पासे वेठो सुखसेइरे ॥जू०॥ १० ॥९- रदतो नाकते नानडु, होठ लांबा जची पीठरे । प्राख पीली केश ते काबरा, रह्यो जनो मामय हेठरे । जू० ॥११॥ नृप पूछे केइ सनागिया, व ली वागीया जागीया तेजर ॥ कहो कुण कार- णे तुमे श्राविया, कहे जेण कारणे तुम हेजरे ॥ जू० ॥ १२॥ तरते नृपति खम हमे, जून ·(१२४ ) , - . जून.ए. रूपनिधानरे ॥ एहने जे वरसे सुंदरी, तेहनां काज सरयां बल्यां वानरे ॥ ज० ॥१३॥ इणि अवसरे नरपति कुअरी, वर अंबर शिवि कारूढरे ॥ जाणीए चमकति वीजली, गिरिजप- रे जलधर गुढरे ॥ ज० ॥११॥ मुक्ताफल हारे सोहती, घरमाला करमा लेइरे ॥ मुलमंझपे प्रा वी कुंअरने, सहसा शुचिरूप पलोइरे ॥१५॥ जे सहेज स्वरूप विनावमां, देखे ते अनुभव यो गरे ॥ इणे व्यतिकरे तै हर्षित हुइ, कहे हुने मु ज इष्ट संयोगरे ॥ जू० ॥ १६ ॥ तस द्रष्टि सरा ग विनोकतां, विचे विचे निज वामनरूपरे ।। दाखे ते कुंअर. सुवल्लही, परिपरिखे करी चपरे ॥ जू० ॥ १७॥ साची ते नट नांगरत- एपी, बाजी वाजी प्लुत जेमरे ॥ मन राजी हाजी शुं करे, श्रा जीवित एहसुं प्रेमरे ॥ १८॥हिवे वरणचे जे जे नृप प्रते, प्रतिहारी करी गुण पो परे ॥ ते ते हिले कुअरी दाखवी, वय रूपने के . । ॥

·- - ( १२५ ) शना दोपरे ।। जू० ॥ १९ ॥ वरणवता जसे मु- ख जजलु, हेलंता तेहनें श्यामरे ॥ प्रतिहारीथा की कुंअरने, सा निखे रति अनिरामरे ॥ जू० ॥ २० ॥ ने मधुर यथोचित शेलमी, दाध मधु साकर द्राखरे'॥ पण जेहन मनं जिहा वेधियु, ते मधुरने वीजा 'लाखरे ॥जू० ॥ २१॥ इणे अ वसरे थननी पुतली; मुखे अवतरी हारनो देव रे ॥ कहे गुणग्राहक जो चतुरठे, तो वामन व र ततववरे ॥ जू॥२२॥ ते सुणि वरियो कुं वरीए, दाखे निज अतिही कुरूपरे ॥ ते देखी नित्से कुजने, 'तव रूठ्या राणानूपरे ।। जू० ।। ॥ २३ ॥ गण भावगुण मुग्धा नवि लहे, वरे कू जतजी वर नुपरे ॥ पण कन्यारत्न नकुन्जन, ऊकरडे शोवर धुपरे ॥ जू० ॥२४॥तज माल मगल अमेकर्ड, तुं कागठे आत विकरालरे ।। जो न तजे तो ए ताहरूं, गर्ल नाल लुणे कर- वालरे ।। जू० ॥२५ ॥ तव हसीय नणे वामन ·( १२६ ) इरयु. तुमे जोनवी वरया इणरे ॥ तो दुर्नगो रुपो मुज किशुं, रुपोन विधिसुं कणरे ॥ जू०॥ ॥ २६ ॥परस्त्री अनिलापना पातकी, हिवे मुज असिधारातीबरे ॥ पामी तुमे शुद्ध थान सवे, देखो मुज केवा हबरे॥जू०॥ २७॥ एम . कही कुबजे विक्रम तिस्यु, दास्युं तेणे नरपति नठरे॥ चित्त चमक्या गगन देवता, तेणे संतति कुसूम नी वुउरे ॥ ज० ॥ २८॥ हुन वनसेन राजा खु शी, कहे बलपरे दाखवो रूपरे ॥ तेणे दाख्यु रूप स्वनावनं. पर णावे पुत्रनुपरे। जू० ॥२९॥ दीए आवास उत्तंगते, तिहां विलासे सुख श्र:- पालरे ॥ निज त्रैलोकसुंदरीनारिसुं, जेम कम- लासुं गोपालरे ॥ जू० ॥ ३० ॥ त्रीजे खंडे पू- रणथइ, ए बठी ढाल रसालरे ॥ जश गातां श्री सिद्धचक्रना, होए घर घर मंगल मालरे॥३१॥ दोहरा ॥ विलसे धवल श्रापार सुख, सौ- नागी सरदार ॥ पुण्यवले सवि संपजे गित , ·(१२७ ) सुख निरधार ॥ १ ॥सामग्री कीरजतणी, प्राप क कारण पंच । इटहेतु पुण्यज बडु, मेले अ- वर प्रपंच ॥२॥ त्रिलोकसंदरि श्रीपालनो, पू एये हुवो संबंध ॥ हिवे शृंगारसुंदरितणो, कही शं लान प्रबंध ॥३॥ ढाल सातमी। साहेबा मोतीडो हमारो, ए- देशी ॥ एक दिन राजसनाए अाव्यो, चर कहे अचरज मुज मन नाव्यो ॥ साहेबा रंगीला ह- मारा, मोहनारंगीला ॥ दलपत्तननोवे महाराजा । धरापाल जस बेन पख ताजा ॥ सा०॥ए ओ कपी ॥१॥राणी चोराशी तस गुणखाणी,गुण माला प्रथम वखाणी ॥ पांच बेटा जपर गुण पे टी, गंगारसुंदरी तसवेटी ।। सा०॥२॥ पल्लव अधर हसित सितफूल, अंग चंग कुचफल बहु पूल ॥ नंगमते मोहनवेली, चालर्ति चाल जसी गज गेली ॥ सा०॥३ पंडिता विचक्षणा प्रगु- का नामे, निपुणा ददा सम परिणामे॥ तेहनी ·( १९८) पांच सखी ने प्यारी, सहुनी मति जिनमे स.री ॥सा॥४ ते पागल कहे कुंवरी सार्च, श्रा. पणं मन मत होजो काचूं ॥ मुख कारण जिनम तनो जाण, वर वरवो बीजो अप्रमाण ॥ सा॥ ॥५॥ जाण अजाणतणोजे जोग, केल कथारत पी संयोग ॥ व्याधि मृत्यु दारिद्र वनवास, अ- धिको कुमित्र तणो सहवास ॥ ६ ॥ हेम सु- द्राए अकिकन गजे, शो जलधर जे पोकट गा जे॥वर वरवो परखीने आप, जेम नहोय क- में कुजोडालाप ॥ सा० ॥ ७ ॥कहे पंडिता प- रन चित्त, नाव लखीजे सुणि एक चित्त ॥ सी- थे पाक सुनट आकारे, जेम जाणिजे शुद्ध प्र. कारे ॥ सा ॥ ८ ॥ करी समश्या पद तुमे दा- खो, जेपूरे ते चित्तमां राखो ॥ एमनिसुणी क- हे कुंवरी तेह. वरुं समश्या पुरे जेह ॥ सा० ॥ ॥९॥ तेह प्रसिद्धि सुणीने मिलिया, बहु पंडित नर बुद्धि बलिया॥ पण मतिवेग तिहां नवि चाले, ·। १२९ ) वायु घेगे नवि डंगर हाले ।सा० ॥१०॥पंच स- खीयुत ते नृप बेटी, चित्त परखे करी समश्या मोटी ॥ सुणिय कहे जिन केम पुरिजे, परमनद्रह किम थाह लहीजे ॥ सा० ॥ ११॥सुणिय कुमार च- मल्यो आवे, घरे कहे मुज हार प्रनावें ॥ दल पत्तननयर ज्यां नृप कन्या, त्या पहोतो सखीयु त ज्या धन्या ॥१२॥ देखी कुंअर अमरसम ते ह, चित्तचमकी कहे जो मुज एह ॥ पुरे समश्या तो हुं धन्य, पुरि प्रतिज्ञा हुए कहे पुण्य॥ सा। ॥ १३॥ पुढे कुंअर समश्या कोण, कुअरीसंके त सखी कहे गोण ॥ शीशे कुंअर दीये करपू रे. पुतल तेह रहेन अधुरे॥सा० ॥१४॥पंडिताज वाच ॥ मनवंचित फल होय ॥ पुतलोजवाच ॥ दोहरा ।। अरिहंताइ नव पय, नियमन धर जे कोय ॥ निश्चे तस सुरनर स्तवे, मनवंचित फल होय॥१विचदापोवाच ॥ भवरम जखो पाल।। पुतलोउवाच ॥ अरिहंतदेव सुसाधु गुरु. धर्मज ·( १३०) दया विशाल॥ जपो मंत्र नवकार तुम, अवर म ऊंखो आल ॥२ ॥ प्रगुणाजवाच॥ करि सफ लो अप्पाण ॥ पुतलोउवाच ॥ आराहीजे देव गु रु, देइ सुपत्ते दान ॥ तप संजम जवयार करि, करि सफलो अप्पाण ॥ ३ ॥ निपुणोनवाच ॥ जित्तो लिख्यो निलाड ॥ पुतलोनवाच ॥ रे म न अप्पा खंतिधर, चिंता जाल म पाड॥ फल तितोहिज पामिये, जित्तो लिख्यो निलाड॥४॥ ददोउवाच ॥ तस तिहुंयण जिणदास ॥ पुत लोउवाच॥ अधिनवांतर संचियु, पुन्न सुमुग्गल जास ॥ तसबल तसमई तससरी, तस तिहुंयण जिणदास ॥ ५॥ शृंगारसुंदरीउवाच ॥ रविपहे ला ऊगंत ॥ पुतलोजवाच ॥ जीवंतां जगजश नही, जशविण का जीवंत ॥ जे जश लई श्रा थम्या, रविपहेला ऊगत ॥६॥ ढाल पुर्वनी ।। पुरे कुंअर समश्या सारी, आनंदित हुइ नृपति कुमारी ॥ बरे कुमार ते त्रिनुवनसार, गुणनिधा ·(१३) न जीवन आधार ॥ सा० ॥ १५॥ पुतलमुखे समश्या पुरावी, राजाप्रमुख जन सवि हुआ ना वी ॥ ए अचरज तो कहींए न दीठं, जेम जोइ ए तेम लागे मीठं ॥ सा० ॥ १६॥ राजा निज पुत्री परणावे, पांच सखीयुत मनने नावे ॥ पा णिग्रहण महोत्सव कीधो, दान अतुल मनवंति त दीधो ॥ सा०॥ १७॥ सातमी ढाल ते त्री जे खडे, पूरण हुइ गुणराग अखंडे ॥ सिद्धचक्र गुण जो गाइजे, विनय सुजश सुख तो पाइ ॥सा.॥१८॥ दोहरा ॥ अंगनह इणे अवसरे, देखी कुंभ रचरित्र ॥ कहे सुणो एक माहरु, वचन विचार पवित्र ॥१॥ कोल्लागपूरनो राजियो, अवे पुरंदर नाम ॥ विजया राणी तेहनी, लावाणम लीलाधा म ॥२॥ सात पुत्र उपर सुता. जपसदरी ठे तास ॥ रंना लघु ऊची गई, जोड न आवे जा स॥ ३॥ लावणिम रूप अलंकरी, ते देखी क जे

·( १३४ )
व शिरे धरयां, मुखकंज अनुसरत मरालरे ॥
वि०॥ली० ॥४॥ सोले सामते प्रणमितो, हय
गय मणिमोती नेटरे ॥ वि० ॥ चतुरंगी सेनाए
परिवरघो, चाले जननी नमवा नेटरे ॥ वि० ॥
॥ ली० ॥ ५॥ गाम ठामे ते प्रावतडो, नपे प्र
पामितो सुपवित्तरे ॥ वि० ॥ बेटी जतो बहु ने
टणे, सोपारय नगरे पहुतरे ॥ वि० ॥ लि. ॥
॥६॥ ते परिसर सैन्ये परिवरयो, आव्यो ते श्री
पालरे ॥ वि०॥ कहे नाक्त शक्ति नवि दाखवे,
शुं सोपारय नरपालरे ।। वि० ॥ ली०॥७॥ क
हे नर परधान नवि एहनो, अपराध गुण
वंतरे ॥ वि० ॥ नामे महसेनए नलो, तारा रा
पीनी कंतरे ॥ वि० ॥०॥ ८॥ पुत्री तस कू
खे उपनी, के तिलकसुंदरी नामरे ॥वि०॥ तेतो
त्रिनुवतिलकसमी बनी, हरे तिलोत्तमानुं धामरे
॥ वि०॥ली०॥ ९॥ते तो सृष्टिने चतुर मदनत
पी, अंगे जीत्यां सवि उपमानरे ॥ वि० ॥ श्रु

·(१३५ )
ति जड जे ब्रह्मा तेहनी. रचना सकल समा
नरे॥विली०॥१०॥ दीर्घपीठे डंपी सासुता.
कीधा बहु विध उपचाररे॥वि०॥मणीमंत्री
पध बहु आणियां, पण नथयो गुण ते लिगाररे
॥ वि० ॥ लो० ॥ ११॥ ते माटे दुःखे पीडीयो,
महसेन नृपति तस तातरे ॥ वि० ॥ नवि आ
व्यो इणे कारण, मत गणनो वीजो घातरे, ।।
वि०॥ली०॥ १२॥ राजा कहे किहा ते दाख
वो, तो कीजे तस उपकाररे ॥ वि० ॥ एम कही
तुरंगारूढ थयो, दीठां जातां बहु नरनाररे.॥
॥ वि० ॥ ली० ॥१३॥ समशाने लेइ जातीजा
णी, त्यां पहोतो ते नरनाहरे॥वि०॥कहे दाखो
मुज हुं सज करूं, मुर्वितने मदियो दाहरे ॥
॥ वि० ॥ ली०॥१४॥ माहियल मुकी ते थानके.
कारदार न्हवण अनिपेकरे ॥ वि० ॥ सज करी
सवि लोकना चित्तसुं, थइ वेठी धरीय विवेकरे।
वि० ॥ ली० -१० ॥महसेन मदित कहे रा
॥
3'

·(१३६ ) यो, वत्म तुजनेएशं होतरे ॥ वि० ॥ जो नावत ए वडनागीयो, न करत उपगार उद्योतरो॥ वि० ॥ ली० ॥१६॥ तुज प्राण दीधारे एहणे, तुं प्रा ण अधिकठे मुजरे ॥ वि०॥ एहने तुं देवी मु ज घटे, ए जाणजे हृदयतुं गुजरे ॥ विः ॥ली. ॥ १७ ॥ स्निग्ध मुर हग देखता, एमं कहेता ते श्रीपालरे ॥वि०॥मन चिंते माहरा प्रेमनी, गति एहसुंबे असरालरे ॥ वि० ॥ ली० ॥ १८॥ जो प्राण कहुं तो तेहथी, अधिको केम लखीए प्रे मरे ॥ वि० ॥ कहुं जिन्नतो अनुभव केम मिले, अवरोध उन्नय गति केमरे ॥ वि०॥ली० ॥१९॥ एम स्नेहलसा निज अंगजा, श्रीपाल करे दिए नुपरे । वि० ॥ परणीसा आठे तस मिली, द यिता अति अद्भत रूपरे ॥ वि० ॥ली० ॥ ॥२०॥ अम दृष्टिसहित पण विरातिने, जेम वं बे समकितवंतरे ॥ वि०॥ अडप्रवचनमात स हित मुनि, समताने जेम गुणवंतरे ॥ वि० ॥

·॥ ली० ॥ २१ ॥अड बुद्धिसहित पण सिदिने,
अड सिद्धिमहित पण मुक्तिरे | वि०॥ प्रिया
पाठ सहित पण प्रथमने, नित्य ध्यावे ते इण
युक्तिरे ॥ वि० ॥ ली० ॥ २२ ॥ उत्कंठित चि
त्त तेहसं, वली जननिने नमवा हेजरे ॥ वि० ॥
श्रीपाल प्रयाण ते पूरियु, देवरावे डका तेजरे॥
॥ वि०॥ ली० ॥ २३ ॥ हयगय रथं नम मणि
कंचणे, वली स वन बहु मुलरे ॥ वि० ॥ प
गे पगे नेटेजे नृप प्रत्ये, तेहनुं चक्रवार्तसमें शु
लरे-॥ वि० ॥ ली० ॥२४॥ तस सैन्य
नरे नारित महि, अहिपति फण मणिगणः प्रो
तरे ॥ वि० ॥ तेणे गिरि पण जाणु नवि गि
स्था, शशि सूर नया विधि जोतर । वि० ॥
॥ ली० ॥ २५॥ मरहठ सारठ मेवाडना, व
ली लाट मोटना नपरे ॥ वि० ॥ ते श्राव्यो
सघला साधतो, मालवदेशे रविरूपरे ॥ वि० ॥
॥ ली० ॥ २६ ॥ त्रागम निसुणी परचक्रनो,
--
-

·चर मुखथी मालवरायरे ॥ वि० ॥ नयनीत
ते गढने सज करे, तेहनुं नवि तेज खमायरे ॥
। वि० ॥ली० ॥ २७ ॥ कापड चोपम तृण
कण घणा. संग्रहे ते इंधण नीररे॥ वि० ॥
सन्नद्ध होए सुन्नट वडा, कायर कंपे नही धी
ररे ॥ वि०॥ ली०॥ २८॥ एम उज्जयणी
हुइ नगरी ते, लोके संकिरण समीपरे ॥ वि०
॥ वींटी श्रीपाल सुनटे तदा, जेम जलधि अं
तरद्वीपरे ॥ वि०॥ ली० ॥ २९ ॥ डेरा दी
धा सवि सैन्यना, पहेली हुइ रयणी जामरे ॥
॥ वि० ॥ जननी घरे पहोतो प्रेमसुं, नृप हा
र प्रनावे तामरे । वि० ॥ ली० ॥ ३० ॥ ढा
ल पुरी थइ अाउमी, पुरो हुवो चीजो खंडरे ॥
॥ वि०॥ होए नव पद विधि श्राराधतां, जि
न विनय सुजश अखंडरे ॥ वि० ॥ली० ॥
॥ ३१ ॥ चोपाइ ॥ खंग. खंड मिठाइघणी.
श्रीश्रीपालचरित्रे भणी ॥ ए वाणी सुरतरुवेल
.

·( १३९) डी, कशी द्राखने कशिशोलडी ॥ १॥ इति श्री मन्नहोपाध्याय श्री विनयविजयगणी नपक्रांते महोपाध्याय श्री यशोविजयगणी पुरिते श्री श्रीपालचरित्रे प्राकृतप्रबंधे विमलेश्वरदेवेनार्पि तम हारप्राप्ति मनोनीष्टदायक पटकन्यापाणिय हणकरणनोनाम तृतियखड समाप्त ॥ ७॥ ॥ अथ श्री चतर्थक्षम प्रारंन । दोहग ॥ त्रीजो खंड अखंड रस, पुरण हु प्रमाण || चोथो खंड हिवे वरण, श्रोता पो सुजाण ॥ १ ॥ शीश धुणावे चमकिन, रो माचित करि देह ॥ विकसित नयन वदन म दा, रस दिए श्रोता तेह ॥२॥ जाणज श्रोता पागले, वक्ताकला प्रमाण ॥ ते पागल घनशं करे, जे मगशील पापाण ॥ दर्पण अंधा प्राग ले. बहिरा अागल गीत ॥ मूरख अागल र सकथा. वण्ये एकन गत ॥ ४॥ ते माटे स ज यह सुशो, श्रोता दाज कान ॥ बुझे तेहने ·(११०) राऊ, लद ननले ज्ञान ॥ ५॥ आगे आगे रस घणो, कथा सुणतां थाय ॥ हिवे श्रीपाल चरित्रना, श्रागल गुण कहेवाय ॥६॥ ढाल पहेली ॥ धन दिनलाधनघडी तेह, अचिरारो नंदन अदि जिन नेटशंजी ,एदेशी। रहियोरे आवास दुवार, वयण सुणे श्रीपाल सो हामणांनी ॥ कमलप्रनारे कहे एम, मयणाप्र त्ये मुज चिते ए दुःख घणांजी ॥ १॥ वींटी परचक्र, नगरी सघलुरे लोक हिलोलीयुंजी । शीगति होशे एणी ठाम. सुतने सुख होजो बीजु घोलियुजी ॥२॥ घणारे दिवस थया तास, वा लम तुज जे गयो देशांतरेजी ॥ हनीय न आ वी कांइ शुद्धि, जीवेरे माता दुःखपी नवि मरे जी ॥ ३ ॥ मयणारे बोले मकरो खेद, मघरो नय मनमा परचक्रनोजी ॥ नवपदध्यानेरे पाप पलाय, दुरितन चारोळे ग्रह वक्रनोजी ॥४॥ री. करी सागर हरीने व्याल, जल जलोदर बं है

·(१४)
धन नय सवेनी ॥ जायरे जपनांनवपद जाप,
लेहिएरे संपत्ति इहानवे परनवेजी ॥५॥वी
जारे खोजे कोण प्रमाण, अनुजव जाग्या मुजएं
वातनोजी ।। हुनरे पुजामा अनोपम नोवा श्रा
जरे संध्याए जगतातनोजी ॥ ६॥ तदैगर्त, चि
त्त समय विधान, नावनी द्धि नवनय अति
घणोजी ॥ विस्मय पुलक प्रमोद प्रधान, लंद
ए एबे अमृतक्रियातणोजी ॥ ७॥ अमृतनो
लेश लह्यो एकवार, बीजारे औषधः करवान
वि पडेजी ॥ अमृन क्रियाते 'लहि एकवार,बी
जारे साधन विण शिव नवि-अमेजी, ॥ ८॥ ए
हबोरे पुनामां मुज नाव, आव्योरे नाव्योध्या
न सोहामणजी ॥ हजीअन माए मन आपद,
दण दण होये पुलक निःकारणेजी॥९॥: फर
केरे वाम नयनने नगेज, आज मिले वलत
माहरोजी। बीजरे अमृतक्रिया सिद्धरूपातुर
त फलेने त्या नवि प्रातरोजी॥१०किमल

·(१४२ )
प्रना कहेरे व साच, ताहरी जनि अमृत व
से सदाजी ॥ ताहरूंरे वचन होशे सुप्रमाण, त्रि
विध प्रत्यय ते साध्यो मुदाजी॥ ११॥ करवारे
वचन प्रियानुं साच, कहेरे श्रीपाल ते बार न
घामीएजी ॥ कमलप्रना कहे ए सुतवाण, मयणा
कहे जिनमत नहोये मुधाजी ॥१२॥ नघाड्यां वार
नमे श्रीपाल, जननीना चरणसरोज संहकरू
जी ॥ प्रणमीरे दयिता विनय विशेष, बोलावे
तेहने प्रेम मनोहरू नी ॥ १३ ॥ जननीरे आ
रोपी निजखंध, दयितारे निज हाथे लइ राग
सुजी ॥ पहोतोरे हार प्रजावे राय, शिबिर श्रा
वासे उल्लसित वेगसुजी ॥ १४॥ बेसाडीरे न
द्रासन नरनाथ, जननीने प्रेमे एणीपरे विनवेजी
॥ माताजी देखोए फल तास, जपीया में नव
पद जे सद्गुरु दियाजी ॥ १५॥ बहुरोरे श्रा
ठे.लागी पाय, सासुने प्रथमप्रिया मयणातणेजी
॥ तेड्नीरे शीश चढावी आशीष, मयणारे

·(१४३) आगल वात सयल नणेजी ॥ १६ ॥ पूर्वरे म यणाने श्रीपाल, ताहरोरे तात आणावू किएप रेजो ॥ सा कहे कंठे धरीने कुहाम, आवेतो कोई आशातना नवि क्रेजी ॥ ७॥ कहेवरा व्युं दूत मुखतिणीवार, श्रीपाले राजाने ते वय पडजी ।। कोप्योरे मालवराजा ताम, मत्री कहे नवि कीजे एवडुंजी ॥ ॥ चोथे खमे ए पहेली दाल, खंड साकरथी मीठी एनपीजी ॥ गाये जे नवपद सुजश विलास. कीरति वाधे जगमा तेहतपीजी ॥ १९॥ दोहरा ॥ मंत्रि कहे नवि कोपिए, प्रवल प्र तापी जेह ॥ नाखीने | कीजिए, सूरज सामी खेह ॥ १ ॥ उद्धत ऊपर प्राथड्यु,पसरंतु पण धाम ॥ उलाए. जिम दीपन, लागे पवन उद्दाम ॥ २॥ जे किरतारे वडा किया, तेसुन चाले रीश ॥ आम अंदाजे चालिये, नामीजे तस शीश ॥३॥दुत कहे ते-कीजिए, अनुचित करे - ·(१४४ ) बलाय । जेनी वेला तेहनी, रक्षा एहज न्याय ॥४॥ एवां मंत्रिवयण सुणी, धरी कुहामो कंठ ॥ मालवनरपति आवियो, शिविरतणे नपकंठ ॥५॥ते श्रीपाले बोडावियो, पहिराव्या अलंकार ॥ सनामध्य तेड्यो नृपति, प्यु श्रासन सार ॥ ६॥ तव मयणा निज तातने, कहे बोल जे मुज ॥ कर्मवशे वर तुमे दियो, तेनुं जुओ ए गुज ॥ ७ ॥ तव विस्मित मालवन्पति, जामा जल प्रणमंत ॥ कहे न स्वामि तुज भोलख्यो, गुरु ने गुणवंत ॥८॥कहे श्रीपाल न माहरो, एवडो एह बनाव || गुरुदर्शित नवपदतणो, ए ने प्रबल प्रनाव ॥ ९॥ ते अचरज निशुणी मि ल्यो, तिहां विवेक उदार ।। सौनाग्य सुंदरी रू पसुंदरी, प्रमुख सयल परिवार ॥ १० ॥ स्वज न वर्ग सघंलो मिल्यो, वो आणांद पूर॥ना टककारण आदेशे, श्री श्रीपाल सनूर ॥ ११॥ ढाल बीजी.॥ लुंबे कुंबे वरसालो मेह, श्रा

·(१४५)
ज दहाडो धपारी त्रीजनो होलाल एदेशी ॥ हो
जी पहेलु पेडं ताम, नाचवा ऊठे आफणी हो
लाल ॥ होजी मुल नटी पण एक, नवि ऊठेव
हुपरे जणी होलाल ॥ १॥ होजी ऊठाडी बहु
कष्ट, पण नाह नसा धरे हालाल ॥ होजी दु
हो करी सविपाद, दुहो एक मुखे उच्चरे होला
ल ॥ २॥ दोहरो ॥ क्या मालव क्या' अखपुर,
क्या कबर क्या नह । सुरसुंदरी नचाविए, देवे
दल्यो मरदृ ॥१॥ ढाल पुर्वनी ॥ होजी वचन
सुणी तव तेह, जननी जनकादिक सवे होलान।।
होजी चित्ते विस्मित चित्त, सुरसुंदरी केम संन्न
ने होलाल ॥ ३ ॥ होजी जननी कंठे विलग्ग,
एगे जनके रोवती होलाल ॥ होजी सघलो क
ह्यो वृत्तंत, जे तुमे ऋद्धि दीधी हती होलान ।
॥४॥ होजी हुँते ऋद्धि समेत, अखपुरीने परिस
रे होलाल ॥ होजी पहोती मुहुर्त हेत, नाथ स
हित रही बाहरे होलाल ॥ ५ ॥ होजी सुनटग
.

·(१४६) या केइ गेह, गे साथे निशा रही होलाल ॥ होजी जामाता तुज नठ, धाड पडी तिहां हुं ग्र ही होलाल ॥ ३॥ होजी वंची मुल्ये धाड. सुन ट देश नेपालमा होलाल ॥ होजी सारथवाह ली ध, फले लख्यु जे नातमा होलाल ॥७ हो जी तेणे पण बब्बरकुल, महाकाल नगरे धरी होलाल ॥ होजी हाटे वेची वेश, लेइ शीखावी नटी करी होलाल ॥ ८॥ होजी नाटकाप्रिय महा काल, नृप नटपेटकसुं ग्रही होलाल ॥ होजी वि विध नचावी दीध. मयासेना पातने सही हो लाल ॥ ९॥ होजी नाटक करतां तास. आगे दिन केता गया होलाल ॥होजी देखी आए' कुटुंब, उल्लस्युं दुःख तुम हुइ दया होलाल ॥ १० ॥ होजी मयणादुःख तव देखी, निज गु रुवय मद कीयो होलाल॥होजी ते मयणापति दास, नावे अब भुज सिलकीयो होलाल॥११॥ होजी एकज विजयपताक, मयणा सयणामाल , --

·(१४७)
हे होलाल | होजी जेहन शील सलील, महि
माए मृगमद मह महे हालाल ॥ १२॥ होजा
मयणाने जिनधर्म, फलिन बलीन सुरतरु हो
लाल ॥होजी मुजने मिथ्याधर्म, फलिनविषफल
विपतरु होलाल॥१३॥होजीएकल जलधि उत्पन्न,
अमिय विपेजे आतरो होलाल। होजी अम वे
न बेहेनीमाहे, तुमेवे मत कोइ पांतरो होलाल ।
॥ १४ ॥ होजी मयणा निजकुललाज, नद्योत्तक
मणिदीपीका होलाल ॥ होजी हं कुलमलहेत,
सघन निशानी जीपिका होलाल ॥ १५॥ हो
जी मयणा दीठे होय, समकित शुद्ध सोहामणु
होलाल ॥ होजी मुज दीठे मिथ्यात्व, धीठाइ हो
ए अतिघणु होलाल ॥ १६ ॥ होजी एवा बो
ली वोल, मुर सुंदरीए उपाइ होलाल ॥ होजी
जे आनंद नहोत, नाटक शतके पण की हो
लाल ॥ १७ ॥ होजी श्रीपाल वडवग, हिवे अ
रिदमण तेडावियो होलाल ॥ होजी सरसंदरी

·(१४८) तसदीध, बहु अव चोलाविळ होलाल ॥ १८ ॥ होजी ते दंपति श्रीपाल, मयणाने सुपसाउने होलाल ॥ होजी पामे ममाकित शुद्ध. अध्यवसाए अति नले होलाल ॥ १९॥होजी कुष्टी पुरुपशत सात, मयणा वयणे लही दया होलाल ॥ होजी आराधी जिनधर्म, निरोगी सघला थया होलाल ॥ २०॥ होजी ते पण नृप श्रीपाल, प्रणभे बहुले प्रेमसु होलाल ॥ होजी राणीम दीए नृप तास, वदन कमल नित्य उल्लस्यु होलाल ॥ २१ ॥ होजी आवी नमे नृपपाय, मतिसागर पण मं वी होलाल ॥ होजी पूरव परे नरनाह, तेह अ मात्य कियो कवि होलाल ॥ २२ ॥ होजी सुस रा सालाजुप, माल वीजा पण घणा होलाल । होजी तेहने दीए बहु मान, नृप आदरनी नहीं मणा होलाल ॥ २३ ॥ होजी नालमिलित कर पा, सवि सेवे श्रीपालने होलान । होजी ए दीन विनवे मंत्री, मतिसागर नुप.लने हो ·(१४९) लाल ॥ २४ ॥ होजी चोथे खंडे ढाल, बीजी हुइ सोहामणी होलाल ॥ होजी गुणगातां सिद्धच क्र, जश कीर्ति वाधे घणी होलाल ॥२५॥ दोहरा ॥ मतिसागर कहे पितृपदे, ठव्यो बाल पण जेण ॥ उठावियो ते तुज अरि,ते सहि दित्तम एण ॥१॥श्ररि कर गतजे नवि लिए, शक्ति उतेपि तुरज्ज ॥ लोक हसे वल फोकतस, जिम शारदघ नमक ॥ २ ॥ ए वल ए ऋधि ए सक्ल, सै न्यातणो विस्तार ॥ शुं फल जो लेशो नही, ते निजराज नदार ॥ ३ ॥ नृप कहे साचं तें क युं पण चार जपाय ॥ शाम होय तो दंड श्यो, साकरे पण पित जाय ॥४॥ अहो बु पुद्ध मंत्री भणे, दूत चतुरमुख नाम ॥ नूप शि खावी मोकल्यो, पहातो चंपा ठाम ॥ ५ ॥ ढाल त्रीजी ॥राग बगाला॥ किसके चेले कि सके पूत, भातम राम एकला अवधूत ॥ मन मानल ए देशी ।। अजितसेन ज्या नृपाल, ते ॥

·(१५० ) पागल कहे दूत रसाल ॥ साहेव सेविर ॥ क ला शीखवा जाणी बाल, जे ते मोकल्यो श्रीपा ल ॥ सा० ॥ सकल कला तेणे शीखी सार, सेना लइ चतुरंग नदार । सा०॥आव्योळे तुज खंधनो नार, नतारेते निरधार ॥ सा०॥ २ ॥ जीरण थंनतणो जे नार, नवो ठवीजे ते निर धार ॥ सा० ॥ लोके पण युक्त एह, राज देह तुमे दाखो नेह ॥ सा० ॥ ३॥विजा पयपंकज तस नूप, सेवे बहु नक्ति अनुरूप ॥ सा० ॥ मे नवि आव्यानपायो विरोध, लवि असम थ तेहसुं शोध ॥ सा०॥ ४॥ किहां स रसव किहां मेरु गिरिंद, किहां तारा किहां शा रदचंद ॥ सा० ॥किहां खद्योत किहां दिननाथ, किहांसायर किहां बिल्लर पाथ ॥ सा०॥५॥ कि हां पंचाययण किहां मृगवाल,किहां ठकिर किहां सोवनथाल। सा०॥किहां कोद्रव विहां कूर कपूर, किहां कुकस ने किहां घृत पूर ॥सा०॥६॥किहां ॥ ,

·शून्य वेडी विहां पाराम, किहां अन्याया किहाँ
नृपराम ॥ सा०॥ किहा वाघने किहा वली ना
ग, किहा दयाधर्म किहां-बली याग ॥ सा० ॥
॥ ७॥ किहां जुठने किहां वली साच, किहां
रत्न किहा खंडित काच ॥ सा० ॥ चढते ठेचे
श्रीपाल, पडते तुम सरखा नूपाल ॥ सा० ॥
॥ ८॥ जो तुं निज जीवित नवि रूठ, तो
गामी करी तेहज तुठ ॥ मा० ॥ जो गर्वित .
देखी रऊ, तो रण करवा थाजे सऊ ॥ सा० ॥
॥ ९॥ तस सैनासागर मही जाण, तुन
दल साथुचर्ण प्रमाण ॥ सा० ॥ मोटासु नवि
कीले ॐक, सवी कहे एम बूक अबूझ ॥
॥ सा० ॥ १०॥ बोली एम रह्यो जव दू
त, अजितसेन बोल्यो थइ नूतः॥ राना न
ही मीले ॥ कहेजे तु तुज नृपने एम, दूतप
णानो जोवे प्रेम ॥रा०॥ चंपानगरीनो राजा न
ही मीले ॥ ११ ॥ आदि मध्य अंतेरे जाण,
1

·(१५२ )
मधुर अमल कटु तिक्त प्रमाण ॥ रा० ॥ जोज
न वचने सम पारणाम, तेणे चतुरमुख जे ता
हरं नाम ॥ रा० ॥ १२॥ निज नहिं तेह अ
मारो कोय, शत्रुनाव वहिए दोय ॥ रा० ॥
जीवतो मुक्यो जाणी बाल, तेणे श्रमे निवल
बलियो श्रीपाल ॥ रा० ॥ १३ ॥ निज जीवित
ने हं नहि रूठ, रूठयो तस जमराय अपूछ ।
जेणे जगायो सुता सिंह, मूज कोपे तस नरहे लीह
॥ रा० ॥ १४ ॥ जस बल सायर सायु प्राय,
जेह निबलते बीजा राय ॥ रा० ॥ तेमां हुं व
डवानल जाण, सविते शोधू नकळं काण ॥
॥ रा० ॥ १५ ॥ कहेजे दूत तुं वेगे जाई, श्रा
दूंचं तुज पुठे धाइ ॥ रा० ॥ बल परखीजे रण
मदान, खड्गनी पृथ्वीने विद्यानुं दान ॥ रा०॥
॥ १६ ॥ चौथे खंडे त्रीजी ढाल, पूरण हुइ गु
णा राग बंगाल | रा०॥ सिद्ध चक्र गुणगावे जेह,
विनय सुजश सुख पावे तेह ॥ रा० ॥ १७ ॥

·- दोहरा ॥ बचन कहे चयरीतणां, दूत जई अति वेग ॥ कडू काने ते सुणी, हुप्रो श्री पाल सतेग ॥१॥ &च्च भूमि तटिनीतटे,सेना करि चतुरंग ॥ चंपा दिश जड तिण दिया, प ट आवास उतंग ॥ २॥ सामो आव्यो सबल तव, अजितसेन नरनाह ॥ मांहो मांहि दल ने उमिल्या, सगर्व अधिक नचाह ॥३॥ ढाल चोथी ॥ कमखानी देशी ॥ चंग रणरंग मंगल हुआ अति घणां, भूरि रणतूर अविदूर वाजे ॥ कौतुकी लाख देखण मिल्या देवता, ना द दुंदुनितणे गयण गाजे ॥ चं० ॥ १ ॥ नय ता करण रणनूमि त्यां शोधिए, रोधिए अव- घि करी शस्त्र पूजा ॥ बोधिए सुनटकुलवंशश सा करी, योधिए कवण विण तून दूजा ॥ चं० ॥२॥चरचिए चारू चंदनरसे सूटतनु, अ रचिए चंपके मकट शीशे ॥ सोहिए हह वर वीरवलये तथा,कल्पतरु परे वन्या सुनट दीसे ॥

·(१५४) ॥ चं० ॥३॥ कोइ जननी कहे जनक मत ला जवे, कोइ कहे माहरु बिरुद राखे ॥ जनक प ति पुत्र तिह वीर जश नज्जला, सोहि धन ज गतमा प्राणिय आखे ॥ चं० ॥४॥ कोइ र मणी कहे हसिय तुं सहिश किम, समर करवा ल शर कुंत धारा ॥ नयण बाणे हण्यो तूज में वश कियो, त्यांन धीरज रही कर विचारा ॥ ॥ चं० ॥ ५॥ कोइ कहे माहरो मोह तुं मत क रे, मरण जीव तन तुजे पीठ बांडुं ॥ अधररसे अमृतरस दोय तुज सुलनबे, जगत जय हेतु हो अचल खांडु ॥ चं० ॥ ६॥ इम अधिक को तुके वीररस जागते, लागते वचन हुआ सुनट ताता ॥ सूर पण क्रूर थइ तिमिरदल खंडवा, पूर्व दिशि दाखेव किरण रातां || चं० ॥ ७॥ रोपि रणर्थन संमान करि अति घणो, दोइ द ल सुनट तव सवल कुंके ॥ नूमिने नोग्यता जोइ निज योग्यता, अमल अारोगता रण नमूाचं० ,

·(१५)
निर जिम तीर बरसे तदा जोड घन.संचरे
खगपरे धवल नेजा। गाज दल साज ऋतु श्रा
इ पावसतणी, वीज निम कुंत चमके सतेजा।
चं० ॥ ९॥ नाड बनांड शतखंड जे करीश
के, जबले तेहवा नालगोला ॥ वरसता अग्नि
रणमग्न रोपे नरया, मानु ए यमतणा नयणडो
ला ॥ चं० ॥ १० ॥ केइ उदे शरे अरितणां
शिर सुन्नट, श्रावतां केइ अरि वाण झाले ॥
केइ असि दिन करि कुन मुक्ताफले, ब्रम्हरथ
विहगमुख ग्रास घाले ॥ च० ॥ ११ ॥ मद्यरस
सद्य अनवद्य कवि पद्य नर, वैदिजन विरुदथी
अधिक रसिया ॥ खोज अरिफोजनी मोज ध
रिनवि शके, चमकनर धमक दइ मांह धसिया
॥ चं० ॥ १२॥ वाल विकराल करवाल हत
सुनटशिर, वेग उचलित रवि राह माने ॥धू
लि धोरण मिलित -गगन गंगाकमल, कोट
अंतरित रथ रहन गने
। केइ
॥
'०॥

·(१५६) नट नार परि शीश परिहार करि, रणरसिक प्राधिक कुंके कबंधे ॥ पुर्ण संकेत हित हेत जय जयरवे, नृत्य मनु कृत्य संगीतबंध ॥०॥१४॥ नीर रणतूर पूरे गयण गमगमे, रथ सबलशूर चकचूर नंजे ॥ वीर हक्काइ हयगय पूले चिहूं दिशे, जेह होय शूर तस कोण गंजे ॥ चं० ॥ ॥ १५॥ तेह दणमांह हुइ रणमही घोरतर, रुधिर कर्दम जरी अंतपुरी ॥ प्रीति हुइ पूर्ण व्यंतरतणा देवने, सुनटने होंस नवि रहि अधू री ॥ चं० ॥ १६ ॥ देखि श्रीपालनट नांजियु सैन्य निज, ऊठवे तव अजितसेन राजा॥ नाम मुज राख वो जोर फिरी दाखवो, हो विमल सु नट कुल तेज ताजा ॥ चं० ॥ १७॥ तेह इम बुझतो सैन्य सजि कुंकतो, वींटियो जत्ति शय सात राणे ॥ ते वदे नृपति अनिमान तज ह जिय तुं, प्रणमि श्रीपाल हित एह जाणे |चं. ॥ १८ ॥ मानधन जास माने नते हितवचन, ॥

·(१५७) तेहमुं कुंकतो नविय थाके ॥ वांधियो पाडिक रि तेह सतशय नटे, हुने श्रीपालनश प्रगट वाके ॥ चं० ॥ १९ ॥ पाय श्रीपालने आणियो तेह नृप, तेणे गमावियो उचित जाणी ॥ नुमि सुख भोगवो तात मत खेद करो,वदत श्रीपाल इम मधुर वाणी ॥ चं० ॥ २० ॥ खेम चोथे हुई डॉल चोथी नली, पूर्ण कमखातणी एह दे शी ॥ जेह गावे सुजश एम नवपदतणो,ते लहे ऋद्धि सवि शुद्ध देशी ॥ चं०॥ २१ ॥ दोहरा ॥ अजितसेन चिते करयु, अविमा स्युं में काज॥ वचन न मान्यूं दूतर्नु,तो न रही मुज लाज ॥ १ ॥ आप शक्ति जाणे नही, करे सबलमुं कुछ ॥ सुविहितवचन माने नहीं, श्रा पद पमे अबुक ॥ २॥ किहां दृद्धपण हुं सदा, परद्रोहि कृत पाव ॥ विहां बालपण ए सदा,प र उपकार स्वनाव ॥३॥ गोत्रद्रोह कीर्ति नही, राजद्रोह नवि नीति ॥ बालद्रोह सदगति नहीं, .

·( १५८ ए त्रणे सुज नीति ॥४॥ कोइनकरे तेभे करयुं. पातक निठुर निजाण ॥ नहि बाजु बहु पापने ॥ नरक विना मुज ठाण ॥ ५ ॥ एहवा पण बहु पापने ॥ उरवा दिये हल ॥ प्रव्रज्जा जिनराजनी, के इक शुद्ध सम ॥ ॥ ६ ॥ ते दुखवल्ली वन दहन, ते शिवसु ख तरु कंद ॥ ते कुलघरगुण गणतणुं, ते टाल सवि द्वंद ।। ७ ।। ते आकर्षण सिद्धन, नव नि कर्षण तेह ॥ ते कषायगिरिनेदपवि, नोकपाय दवमेह ॥ ८ ॥ प्रव्रज्जा गुण इम ग्रहे, देखे न व जल दोष । मोह महा मद मिटिगयो, हुप्रो नावनो पोष ॥ ९॥ दाणी बहु पाप थिति, कर्मे विवरज दधि ॥ पूरवनव तस सांजरयो, रंगे चारित्र लीध ॥१०॥ दाल पांचमी ।। थारे माथे पंचरंगी पाघ सो नारो गेगले मारूजी एदेशी ॥ हुओ चारित्र जत्तो, सुमतिने गुत्तो, विश्वनो तारू जी ॥ श्री - .

·। १५९)
पालते देखी सुगुण गोपी मोहियो । वारू जी।।
प्रणमे परिवार नक्ति उदारे । वि० ॥ कहे तुज
गुण थुणिए पातक हणिए आपणां ॥ वा० ॥
॥१॥ जपशम असिधारे क्रोधने मारे ॥वि०॥
तु मद्दववंके मदगिरि नंङ मोटका ॥ वा० ॥
मायाविपवेली मूल उखेमी ॥वि० ॥तें अजव खी
ले सहज सलीले सामटी ॥ वा० ॥२॥ मूर्खाज
ल नरियो गहन गुहरियो ॥ वि० ॥ तें तरियो
दरियो मुत्ति तरीसुं लोननो ॥ वा० ॥ ए चार क
पाया नवतरूपाया। वि०॥ बहु नेद खदे संजय
निकंदी तुं जयो ॥ वा० ॥ ३॥ कंदर्प दर्प स
वि सुर जीत्या ॥ वि० ॥ ते ते एकण धक्के विक्र
म पक्के मोमीयो ॥ वा० ॥ हरिनादे भाजे गज
नवि गाजे ॥ वि०॥ अष्टापद पागल ते प
पागल सारिखो । वा० ॥४॥ रति अरति
निवारि नय पण नारी ॥ वि०॥ ते मन न
वि धरिया तेहज मरिया तजथी । वा० ॥ तें

·(१०) तजिय दुगंडा शी तुज वंहा ॥ वि० ॥ तें पुग्गल अप्पा विहु पखे थप्पा लक्षण ॥ चा०॥ ॥ ५॥ परिसहनी फोजे तुं निज मोजे ॥ वि०॥ नवि नाग्यो लाग्यो र जेम नागो एकलो ॥ वा० ॥ उपसर्गने वर्गे तुंअपवर्गे ॥वि०॥ चालता नडियो तुं नवि पमियों पाशमा॥वा ० ॥६॥ दोय चोर उठता विषम वचंता॥ वि०॥ धीरज प विदंडे तेज प्रचंमे ताडिया ॥वा० ॥ नइधार ण तरंतां पार जतरंतां ॥वि०॥ नवि मारग लेखा विगत विशेषा देखिये ॥ वा० ॥७॥ तिहां जोगनालिका समता नामे ॥ वि० ॥ तें जोवा मामी नतपत गंमी उद्यमे ॥ वा० ॥ ति हां दीठी दूरे अनंद पूरे ॥ वि० ॥ उदासीनता शेरी नहि नवफेरी चक्र ॥ वा० ॥ ८॥ ते तुं नवि मूके जोगन चूके ॥ वि० ॥ बाहेरने अं तर तुज निरंतर सत्य ॥ वा० ॥ नय ब रंगा तिहां न एकंगा ॥ वि० ।। तुमे नयपद --

·कारी गे अधिकारी मुक्तिना ॥ वा० ॥ ९॥ तुं
मे अनुभव जोगी निजगुण जोगी ॥ वि० ॥ तु
मे धर्मसंन्यासी शुद्ध प्रकाशी तत्वना ॥ वा०
॥
तुमे प्रातमदरशी उपशम बरसी ॥ वि० ॥ सिं
चो गुणवाडी थाये ते जामी पुण्यसुं ॥ वा० ॥
॥१०॥ अप्रमतप्रमत्तते द्विविध कहिज ॥ वि०॥
जाणज गुण ठाणज एकज जावते ते ग्रह्यो ।
वा० ॥ तुमे आगम अगोचर निश्चय संवर ॥
वि० ॥ फरस्यु नवि तरस्यं चित्त तुम केलं स्व
नमा ॥ वा० ॥११॥ तुज मुद्रा सुंदर सगुण पु
रंदर ॥वि०॥ सूचे अति अनोपम उपशम ली
ला चित्तनी ॥ वा० ॥ जो दहन गहन होए अ
तरचारी ॥ वि०॥ तो केम नवपल्लव तरुअर
दीसे सोहतुं ॥ वा० ॥ १२ ॥ वैरागी त्यागी
तुं सोनागी ॥ वि० ॥ तुज शुजमात जागी ना
नागी मुन्नथी ॥ वा० ॥ जगपूज्य तु मा
को पुज्य के प्यारो ॥ वि० ॥ पहेला पण न

·(११२) मियो हिवे उपशमियो आदरयो ॥ वा०॥ १३॥ एम चोथे खंडे रंग अखमे संथुण्यो ॥ वि० ॥ जे मुनि श्रीपाले पंचमी ढाले ते कह्यो।वा०॥१४॥ दोहरा | अजितसेनमुनि इम थुणी, ते हने पाट विशाल ॥ तस अंगज गजगति सुम ति, थापे नृप श्रीपाल ॥ १॥ कारज कीयां आ पणां, आरजने सुख दीध ॥ श्रीपाले बल पुण्य ने, जे बोल्यो ते कधि ॥२॥ ढाल बठी ॥ बलद नलाउ सोरठीरे लाल एदेशी ॥ विजय करी श्रीपालजीरे लाल, चंपा नगरीए कधि प्रवेशरे सोनागी ॥ टल्या लोक ना सकल कलेशरे ॥ सो०॥ चंपानगरीते बनी सुविशेषरे ॥ सो० ॥ शिणगारया हाट अशेषरे॥ सो० ॥ पटकुले गया प्रदेशरे ॥ सो० ॥ जय जयनणे नरनारियां होलाल ॥ १ ॥ फरके ध्व जा त्यां चिहुं दिशेरे लाल, पग पग नाटारंभरे ॥ सो० ॥ मांडयांते सोवन नरे॥सो० ॥ मा ·वे गोरी गीत प्रदनरे । सो० ॥ जेणे रूपे जी ती रंजरे ॥ सो० ॥ बनने पण होए प्रचंनरे ॥ सो० ॥ ज०॥२॥ सुरपुरी ऊंपाजे करीरे ला ल, चंपा हुइ तेणीवाररे ॥ सो०॥ मदमोदसमुद्र मां साररे ॥ सो०॥ फलियो साहस मानु उदाररे ॥ सो० ०॥ त्यां पाव्यो हरि अवताररे॥सो०॥ श्रीपाल ते कुलनधाररे । सो० ॥ ज० ॥ ३ ॥ मोतीय थाल नरी करीरे लाल, वधावे घर ना रे । सो०॥ कर कंकणना रणकाररे। सो॥प गे मांजरना कमकाररे ॥ सो०॥ कटिमेखलना खलकाररे ॥ सो० ॥ वाजे मांदलना धौंकाररे॥ ॥ सो० ॥ ज०॥४॥ सकल नरेसर तिहां मि लीरे लाल, अनिपेक करे फिरी तासरे ॥सो०॥ पितापाटे थापे उल्लासरे ॥ सो० ॥ मया श्र निपेक विशेपरे ॥ सो० ॥ लघुपाटे आ ठ॥जे शेपरे ॥ सो०॥ सीधोजे कीधो उद्देशरे ॥ ॥ सो ॥ ज० ॥५॥ एक मात्र मतिसागरुरे

·( १६४ )
लान, त्रण धवलतणाजे मित्तरे ॥ सो० ॥ ए
चारे मंत्रि पवित्तरे ॥ सो० ॥ श्रीपालकरे शन
चित्तरे ॥ सो० ॥ एतो तेजे हन आदित्तरे ॥
॥ सो० ॥ खरचे बहळु तिहां वित्तरे ॥ सो० ॥
॥ ज० ॥ ६॥ कोसंबी नयरी थकीरे लाल, ते
डाव्यो धंवलनो पुत्तरे ॥ सो०॥ तेनं नाम विम
लने युत्तरे ॥ सो० ॥ तेह शेठ करयो सुमुहत्तरे
॥ सो० ॥ सोवनपट बंध संयुत्तरे । सो०॥किया
कोष ते अखय सुगुत्तरेसो०॥ज० ॥७॥ उत्सव
चैत्य अठाहियारे लाल, विरचावे विधि साररे॥
॥ सो० ॥ सिद्धचक्रनी पुजा जदाररे ॥ सो० ॥
करे जाणी तस नपकाररे ॥ सो०॥ तेनो धर्मी
सह परिवार रे ।। सो० ॥ धर्मे उल्लसे तस दाररे
॥ सो० ॥ ज० ॥ ८॥ चैत्य करावे तेहवारे ला
ल, जे स्वर्गसुं ममे वादरे ॥ सो० ॥ विधुमंमल
अमृत आस्वादरे ॥ सो० ॥ ध्वजजिहे लीये अ
दरे। सो० ॥ तेणे गाजे गुहिरे नादरे।सो०॥

·(१६५) मोडे कुमतिना उनमादरे ॥ सो० ॥ ज०॥९॥ पड़ह अमार व जचियारे लाल, दीधां दान अ- नेकरे ॥सो० ॥साचविगा सकल विपकरे।। सो. समकितनी राखी टेकरे ॥सो०॥न्याये राम क- हायो करे ॥ सो०॥ते राजहंस बीजा करे ॥ सो॥ ज०॥१०॥ अचरज एक तेणे क- स्युरे लाल, मन गुप्त ग्रह हुता जेहरे॥ सो० ॥ कर्णादिक नृप ससनेहरे ॥ सो०॥छोमाविया स घला तेहरे ॥ सो०॥ निज अभ्दुत चरित अवे- हरे । सो०॥ देखाबी निज गुणगहरे ॥ सो० ॥ ज०॥ ११॥ श्रीपाल प्रतापथी तापियोरे लाल 'विधि शयन करे अरविदरे ॥ सो० ॥करे जलधि वास मुकुंदरे ॥ सो० ॥ हर गंगधरे निसपंदरे॥ ॥ सो० ॥ फिरे नाठा सूरज वंदरे॥ सो०॥०॥ ॥१२॥ तस जश गंगा सारिखोरे लाल, तिहां अरिअपजश सेवालरे॥सो०॥ कपुरमाहे अंगाररे ॥सो०॥अरविंदमाहे अलिवालसो॥अन्योन्य ॥

·संयोग निहालरे॥सो०॥दिए कवि उपमा तत्काल
रे ॥ सो० ॥ ज० ॥ १३ ॥ सुरतरु स्वर्गथी ऊत
रोरे लाल, गयां अगम अगोचर ठामरे।सो०॥
जिहां कोई न जाणे नामरे ॥ सो०॥ तिहां तप
स्या करे अनिरामरे । सो०॥ जव पाम्यां अद
नूत ठामरे ॥ सो० ॥ तस करअंगुली हुआं ता
मरे ॥ सो०॥ ज०॥१४॥ जश प्रताप गुण आ
गलोरे लाल, गुरुनने गुणवंतरे। सो०॥ पाले रा
ज महंतरे । मो०॥वयरीनो करे अंतरे॥सो०॥
मुखपद्म सदा विकसंतरे ॥ सो०॥लीलालहेर ध
रंतरे ॥ सो०॥ ज० ॥ १५॥ मेरुमवे जे अंग
लेरे लाल, कुशअग्रे जलनिधि नीररे ॥ सो०॥
फरसे श्राकाश समीररे । सो० ॥ तारागण ग
णित गंभीररे ॥ सो० ॥ श्रीपाल सुगुणनो ती
रे ।।.सो०॥ ते पण नवि पामे धीररे॥ सो०॥
ज०॥ १६॥ चोथे खंडे पुरी थईरे.लाल, एब
ठी ढाल अनंगरे सो० ॥ इहां उक्ति ने युक्ति

·सुचंगरे ॥सो०॥ नवपद महिमानो रंगसो०॥ एहथी लहीए ज्ञानतरंगरे॥मो०॥ वलि विनय सुया सुखसंगरे ॥ सो० ॥ १७ ॥ दोहरा ॥ एहवे राय रिपी नलो, अजितसे न जस नाम ॥ हिनाण तस ऊपन्यु, शुद्ध चं रण परिणाम ॥ १॥ तिण नगरी ते आवियो, सणि आगमन उदंत ॥रोमांचित श्रीपाल नृप, हर्पित हन अत्यंत ॥२॥ वंदन निमित्ते श्रा वियो, जननी नऊ समेत ॥ मुनि नमि करि य प्रदक्षिणा, वेठो धर्मसंकेत ॥३॥ सुणवावां वे धर्म ते,गुरुसन्मुख सुविनीत ॥ गुरु पण तेह ने देशना, दे नय समय अधीत ॥ ४॥ ढाल सातमी ॥ हस्तिनागपुरवरनलो, नि हा पांडुराजा साररे एदेशी ॥ प्राणी वापी जि नतणी, तुमे धारो चित्तमझाररे॥ मोहे मूझ्या में त फिरो, मोह मूक्ये सुख निरधाररे ॥ मोह मू क्ये सुख निरधार, संवेग गुण पालीये ॥पुण्य ·( १९८) वंतरे पुण्यवंत अनंत विज्ञान, वदे इम केवली नगवंतरे ॥१॥ दश दृष्टांते दोहिलो, मानवन व ते पण लिहरे ॥ आरिजदेवें जन्मजे, ते दु लन सुकृत संबंधरे ॥ ते दुर्लन०॥ संवे०॥२॥ प्रारज क्षेत्रे जनम हुने, पण उत्तम कुल दुर्लन रे ॥ व्याधादीक कुल ऊपन्ये, शुं प्रारज क्षेत्र अचंभरे ॥ शुं० ॥ संवे०॥३॥ कुलपामे पण दुलहा, रूप आरोग्य श्रायु समाजरे ॥ रोगी रूपरहित घणा, हीण अाय दीसे अाजरे॥ही॥ ॥ संवे० ॥४॥ ते सविपामे पण सही, दुल्लहो सुगुरु संयोगरे। सघले क्षेत्रे नहीं सदा, मुनि पा मी जे शुन योगरे। मुनि०॥संवे०॥५॥ मोटे पु एये पामीए, जो सदगुरु संग सुरंगतेरे का ठीया तोकरे, गुरु दर्शन उत्सव नंगरे । गु०॥संवे॥ ॥६॥ दर्शन पामे गुरुतj, धूर्ते व्युदनाहित चि त्तरे। सेवाकरी जन नविशके, होए खोटे नाव अ मितरे ॥ हो०॥ संवे०॥७॥ गुरुसेवा पुण्ये ल

·ही, पासे पण बेठा नित्तो । धर्मश्रवण तोहे दो
हिल, निद्रादिक दिएजो नित्तरे ॥ नि०॥संवे० ॥
॥६॥ पामी श्रुत पण दुलही, तत्वबुद्धिते नरने
न होय॥शगारादि कथारसे,श्रोता पण निज गुण
खोयरे ॥०॥ संवे॥९॥तत्व कहे पण दुल्लही,
सद्दहणो जाणो संतरे ॥ कोइ निजमति आगल
करे,कोइ डामाडोलफिरंतरे॥०॥सं०॥१०॥मा
पा विचारे पामिए, कहो तत्वतणो केम अंतरे ।
आलमुत्रा गुरु गोप्यनो, इहा नाव जो मन र
तंतरे ।। इ०संवे०॥ ११ ॥ बठरछत्र गज आ
वता, जेम प्राप्त अप्राप्त विचाररे ॥ करे न तहथी
गरे, तेम श्रापमति निरधारगाते०संवे०॥१२॥
श्रागमने अनुमानथी, वलि ध्यानरसे गुणगेहरे
॥ करे जे तत्व गवेपणा, ते पामे नही संदेहरे ।।
॥ ते॥ सवे॥१३॥ तत्व बोधते स्पर्श.स
वेदन अन्य स्वरूपरे ॥वेदन वंध्ये हुये, जे
स्पर्शी प्रापति रूपरे ॥ जे०॥ संवे०॥ १४॥

·( १७० )
तत्वते दशविध धर्म, दांत्यादिक श्रमणनोश
हरे ॥ धर्मनु मूल दया कही, ते खंति गुण अ
विरूद्धरे ॥ ते० ॥ संव०॥ १५॥ विनयने वश
ने गुण सवे, तेतो मार्दवने आयत्तरे ॥ जेहने
माईव मनवस्यो, तेणे सवि गुणगण संपत्तरे ॥
ते० ॥ संवे० ॥ १६ ॥ आर्यव विण नवि शु
ह, नवि धर्म आराधे अशुद्धरे ॥ धर्मविना
नवि मोदके, तेणे रिजु नावी होय बुद्धरे॥ ते.
॥ संवे० ॥ १७॥ द्रव्योपकरण देहना, वलि न
क्तपान शुचि नावरे ॥नाव शौच जेम नवि च
ले, तेम कीजे तास बनावरे ॥ते. ॥ संवे० ॥
॥ १८॥ पंचाश्रवथी विरमीए, इंद्रिय निग्रहीजे
पंचरे ॥ चार कपाय त्रण दंम जे, तजीए ते सं
जम संचरे ॥ त ॥ संवे० ॥१९॥ बांधव धन
इंद्रिय सुखतणो, वली नय विग्रहनो त्यागरे ॥
अहंकार ममकारनो, जे करशे ते महानागरे ।
जे० ॥ संवे॥२०॥ अविसंवादनयोग, वली
,

·(१७)
तन मन वचन अमायरे ॥ सत्य चतुर्विध जिन
कह्यो, बीजे दर्शने न कहायरे ॥ वी०॥ संवे०॥
॥ २१ ॥ पटविध वाहिर टप का, अभ्यंतर प
टविध होयरे ॥कर्मखपावे ते सही, पडिसोयत्ति
पणे जोयरे ॥ ५० ॥ संवे० ॥ २२॥दिव्य उदा
रिक कामजे, कृत कारीत अनुमति नेदरे ॥ यो
गत्रिके तस वर्जवं, ते ब्रम्हहरे सवि खेदरे ।।
ते ॥ संवे० ॥ २३ ॥ अध्यात्मवेदी कहे, मूर्ता
ते परिगह नावरे ॥धर्म अकंचनने नएयो, ते
कारण नवजल नावरे । ते॥मंवे॥२४॥पांच
नेद खंतिना, उवयार वियार विवागरे ॥ वचन
धर्म तिहां त्रण, लौ केक दोय अधिक सोनागरे
॥ लौ०॥ संवे०॥ २५॥अनुष्टान ते चार, प्री
ति नक्तिने वचन असंगरे ।त्रण दमा दोय
मा, अयिम दोयमांहे चंगरे ॥ १० ॥संवे० ॥
॥ २६ ॥ वल्लन स्त्री जननी तथा, तेहना कृतमा
जूजून रागरे । पमिकमणादिक कृत्यमा, एम

·। १७२) , प्रीति नक्तिनो लागरे । ए०॥ संवे० ॥ २७ ॥ वचन ते पागम श्राशरे, सहेजे थायेते अमंगरे ॥ चक्र भ्रमण जेम दमथी, उत्तर तदनावे चारे ॥ न० ॥ संवे० ॥२८॥ विष गरल अनुष्टान, तहेतु अमृतवाल होयरे॥ त्रिक तजवां दोय से वा, ए पांच नेद पण जोयरे ॥ ए० ॥ संवे०॥ ॥ २९ ॥ विष किरिया ते जागीए, जे अशना दिक उद्देशरे ॥ विष ततखिण मारे यथा, तेम एह नवे फल लेशरे ॥ ते० ॥ संवे० ॥३०॥पर नवे इंद्रादिक रमा, इबा करतां गर थायरे ॥ ते कालांतरे फलदीए,मारे जेम इमकियो वायरे॥ मा० ॥ संवे० ॥ ३१ ॥ लोक करे तिम जेकरे, उठे बेसे समूर्छम प्रायरे ॥ विधि विवेक जाणे नही, ते अनुष्टान कहायरे ॥ ते० ॥संय० ॥ ॥ ३२ ॥ तहेतु शुद्ध रागथी, विधि शुद्धते अम त होयरे ॥ सकल विधानजे आचरे, ते दीसे बिरला कोयरे ॥ ते॥संवे०॥ ३३ ॥ करण प्री

·-
( १७३)
.
ति आदर घणो, जिज्ञासा जागनो संगरे ॥श
न अागम निर्विघ्नना, ए शुद्धक्रियाना लिंगरे।
ए०॥ संवे० ॥ ३४॥ द्रव्यालंग अनंतां धरयां,
करी किरिया फल नवि लद्धरे ॥ शुद्धक्रिया तो
संपजे, पुद्गल आवर्त जो अद्धरे ॥ पु०॥संवे० ॥
॥३५॥ अरिहंत सिद्ध तथानला, प्राचारजने
उबका यरे। साधु नाण दंशण चरि, तप नव
पद मुगति उपायरे ॥त०॥सवे०॥३६॥ ए नव प
द ध्याता थका, प्रगटे निज प्रातम रूपरे ॥
प्रातम दरशण जेणे करयं, तेणे मुद्यो नवनय
कृपरे । ते० ॥ संवे० ॥ ३७ ॥ क्षण अर्धजे अ
घटले, ते न टल नवनी कोडीरे ॥ तपस्या कर
तां अति घणी, नही ज्ञानतपीठे जोमीरे ॥न०॥
संवे० ॥ ३८ ॥ आतम ज्ञाने मगनजे, ते सवि
पुदलनो खेलरे इंद्रजाल करी लखवे, नमिले
तिहा
॥ न० ॥ संवे०॥
श्रावरण

·( १७४ ) दरे ॥ आत्मज्ञानते दुःखहरे, एहिज शिवहेतु प्रसिद्धरे॥ ए० ॥संवे० ॥४०॥चौथे खंभे सात मी, ढाल पूरण थइ खासरे ॥ नवपदमहीमा जे सुणे,ते पामे सुजश विलासरे ॥ते॥संवे० ॥४१॥ दोहरा॥ इणपरे देइ देशना, रह्या जाम मुनि चंद॥ तव श्रीपालते विनवे, धरतो विनय अमंद ॥१॥ नगवंत कहो कुण कर्मथी,बालपणे मुज देह ॥महारोग ए ऊपन्यो, कुण सुकृते हुन ह ॥२॥ कवण कर्मथी में लही, ठाम ठाम बहु ऋद ॥ कवण कुकर्मे हुँ पडयो, गुणनिधि जलनिधिमध्य ॥३॥ कवण नीच कर्मे हुन, डुवपणुं मुनिराय ॥ मुजने ए सवि किम हुन, कहिये करि सुपसाय ॥४॥ ढाल आठमी ॥ वे बे मुनिवर वहिरण पांग रबारे एदेशी ॥ सांजलजो हिवे कर्मविपाक कहे मुनिरे, कांइ कीकी, कर्म न जायरे ॥ कर्म व शे होय सघला मुखदुख जीवनेरे, कर्मथी बली

·यो कोइ नव थायरे ॥ सां० ॥१॥ भरतक्षेत्रमा
नयर हिरण्यपुर हुनरे, महीपति मोटोते श्रीकांत
रे ॥ व्यमन तेहने लग्युं आहेमातणरे, काइ
वारे वारे राणी एकांतरे ॥ सां• ॥२॥ राणी
तेहनी जाणो सुगुणा श्रीमतिरे, समकित शी
लनी रेपरे ॥ जिनधर्मे मति रुमी कुडी नहि म
नेरे, दाखे दाखे शीख विशेपरे ॥ सां० ॥३॥
पियु तुजने आहेमे जावू नवि घटेरे, जेहने के
'डेले नरकनी नीतिरे ॥ धरणीने परणी बे लाजे
तुजथकीरे, मांडी जेणे जीव हिंसानी अनीतिरे
॥ सां॥ ४॥ मुखे तृण दीधे अरिपण मूके जी
बतोरे, एवोवे रुडो दत्रीनो आचाररे ॥ तृण
आहार सदाजे मृगपश आचररे, तेहने जे मारे
आहेडे ते गामररे ॥ सां०॥ ५॥ ससलां नासे
पासे नहीं, प्रायुध धरेरे, राणीजाया बाणी ते
हने केडरे ॥जे लागते आगे दुःख लेशे घणारे,
नाठासं चल न करे दत्री वेडरे ।। सां० ॥६॥

·( १७६ )
अवल कुलासी ऊखने निज द्रुम पीडतारे, ख-
गते मृगने तृण नदीने दोपरे ॥ हणतां नृपने
न होय एम जे उपदिशेरे, तेणे कीची तस हिं
सक कुल पोपरे ॥ सां० ॥७॥ हिमानीते विंसा
सघली सनिलीरे,हिमा नवि रुमी किणही हेतरे॥
श्राप संताऐ पर संतापे पापी नरे,अाहेडीते जागो
कुलमां केतरे ॥ सां०॥८॥जान रसातल विक्रमजे
दुर्बल हणेरे, एतो लेश्या कृष्णनो घन परिणाम
॥ नूंडी करणीथी जग आपजश पामीएरे, ले
हालो खातां मुख होयते श्यामरे । सां० ॥९॥
एहवा राणीए वयण कह्यां पण रायनेरे, चित्तमांहे
नवि जाग्यो कोइ प्रतिबोधरे॥धन बरसे पान
वि निजे मगसेलीन, मूरखने हित उपदेशे हो
ये क्रोधेरे ॥ १० ॥ अन्य दिवस शतसात डल्लं
परवचारे, मृगया संगे आव्यो गहने गयरे।
मुनि तिहां देखी कहे ए व्याधि कोढीयोरे, न
लंठते मारे देइ घन घायरे ॥ सां० ॥ ११ ॥

·-
म जेम तामे मुनिने तेम नृपने हुएरे, हाम्य त
एगे रस मुनिमनते रस. शातरे ॥ करी उपमर्ग
ने मृगयाथी वल्या सातसेरे, नपसाथेते पहोता
घरे मन खांतरे ॥ सां०॥ १२॥ अन्य दिवस
मृगपूठे धायो एकलोरे, मुगलो पेठो नदी तट
रानरे । नूलो नृपते देख नदी तट साधुनेरे,बो
ले ते जलमा जाली कानरे॥ सां०॥१३॥ कां
इक करुणा श्रावी काढ्यो नीरंथोरे, घरे प्रावी
ने केहे राणीने वातरे ॥ सा कहे बीजानी पण
हिंसा दुःख दिएरे, जन्म अनंतादिए ऋपिघात
रे । सां॥ १४ ॥ राजा नापे नवि करशुं फि
री एवरे, वित्या केटलाएक वासर जामरे ॥ गो
ख थकी मुनि दीठो फिरतो गोचरीरे, विसारी
घरणीनी शिदा तामरे ॥ सां० ॥ १५॥ नग
री वटाले कहे नृप लंठनेरे, काढो बाहेर काली
एहने कंठरें ॥ राणीए दीठा गोखपकी ते काढ
तारे, राजाने आदेशे लाग्या लंठरे । सां०॥१६॥

·( १७८ ). राणी रूठी राजाने कहे ए शंकरोरे,पोतानुं बोल्यु पालोन वचन्नरे ॥ मुनि नपसर्गे स्वर्गे जावं दोहि लुरे, नरके जावा लाग्युबे तुज मनरे।सां०॥१७॥ नृप उपशमिन नमियो मुनिने तेमी घरेरे, रा पी नापे राजा ए अन्नाणरे ॥ मुनि नपसर्गे पा प कर इणे मोटकुंरे,ए छूटे ते कहिये कांइ वि नाणरे ॥ सां० ॥ १८ ॥ सऊन जे नूंडं करतां रू९ करेरे, तेहनुं जगमा रहेशे नाम प्रकाशरे॥ श्रांबो पर मारे तेहने फल दिएरे, चंदन आ पे कापे तेहने वासरे ॥ सां० ॥ १९॥ मुनि क हे मोटा पातकनुं शुं पालवुरे, तो पण जो होय एहने नाव उल्लासरे ॥ नवपद जपतां तपतां ते हनुं तप नलरे, आराध्ये सिद्धचक्र होए अघ नाशरे ॥ सां० ॥ २० ॥ पूजा तप विधि शी खी आराध्यो नृपेरे, राणी साथैते सिद्धचक्र वि ख्यातरे ॥ ऊजमणामांहे आठे राणीनी सहीरे, अनुमोदे वली नृपर्नु तप शतसातरे ॥ सां० ॥ ,

·(१७९)
॥ २१ ॥ अन्य दिवसे गयाते सिंह नप गाममे
रे, नांजी तेवलीया लेइ गोवग्गरे । केड करी
ने सिंह मारयाते मरीरे, कोढी हुआ दात्रि में
नि नपसग्गरे ॥ सां० ॥ २२ ॥ पुण्यप्रनावे
राजा हुन श्रीकांत तुरे, श्रीमति राणी मयणा
सुंदरी तुङरे । कुष्टिपणु जलमऊन डुंबपणु तुमेरे,
पाम्या ए मुनि आशातना फल गुजरे ॥ सां०॥
॥ २३ ॥ सिद्धचक्र श्रीमति वयणे आराधीयोरे,
तेहथी पाम्यो सघले ऋद्धि विशेपरे ॥ पाठ स
खी राणीनुं तप अनुमोदियो, तेणेत लघु देवी
हुइ तुज शन वेपरे । सां० ॥२४॥ साप खान
तुज' आठमीए का सोक्यनेरे, तेणे सापे मंपी
न टले पापरे ॥ धर्म प्रशंसा करी राणा हुआ
सातसेंरे, घात विधुरा सिह लीए व्रत श्रापरे
॥ सा०॥२५॥ मास आणशणे अजितसेनते हैं
हरे, बालपणे तुज राज्य हरयो ते गणरे ॥ वा
धी पुरव वेरे तुज आगल धरयोरे, पूर्व आभ्या
-

·(१८) से मुजने आव्यु नाणरे ॥सां० ॥ २६ ॥ जाति संनारी संजम ग्रहि लहि महिनेरे, इहां अाव्या जेणे जेवां कीधां कमरे ॥ तेहने तेवां श्राव्यां फल सुख दुःखतणारे, सद्गुरु पाखे जाणे कु. " ए ममरे ॥ सां० ॥ २७ ॥ चोथे खंडे ढाल थइ ए पाठमीरे, एहमा गायो नवपद महिमा साररे ॥ श्री जिन विनये सुजश लह्यो एहथी- रे, जगमा होए निश्चे जेजेकाररे ॥ सां०॥२८॥ दोहरा ॥ एम सानली श्रीपाल नृप, चिंते चि त्तमकार ॥ अहो अहो नव नाटके, लहिए इस्या प्रकार ॥ १॥ कहे गुरुने हमणां नधी, मुजचा रित्रनि शक्ति ॥ करि पमाय तेणे उपदिशो, उ चित करण पडिवत्ति ॥२॥ वलतुं मुनि नाषे पति, निश्च गति तुं जोय ॥ कर्म नोग फल तु ज घj, इह नव चरम न होय ॥३॥ पण न वपद आराधतां, पामिश नवमुंसग्ग ॥ नरसुख सुरसुख अनुनवी, नवमे जब अपवग्ग ॥४॥ते Σ , ·(१८१ संणि रोमांचित्त हुन, निनघर पहोतो नूप ॥ मु नि पण विहरंतो गयो, ठाणांतर अनुरूप ॥५|| ढाल नवमी ॥ कंत तमाकु परिहरीरे एदेशी ॥ हारेलाल हिवे नरपति श्रीपालते, निज परि वारसंयुत्त मेरे लाल ॥ श्राराधे सिद्धचक्रने, वि धि सहित ग्रही सुमहत्त मेरे लाल ॥ मनने म होटे मोजमां ॥ १ ॥ मयणासुंदरी त्यारे लणे, पूर्वे पूज्यो सिद्धचक्र मेरे लाल ॥ धन त्यारे थो हतुं, हमणा तो ऋद्धि शक्र ॥ मे०॥ म०॥ ॥२॥ धन मोटे गटुं करे, जे करणी धर्मन ते ह ॥ मे ॥ फल पूर्व पामे नही, मत करजो तिहां संदेह ॥ मे० म० ॥३॥ विस्तारे नव पद तणी, तेणे पूजा करो सुविवेक ॥मे०॥धननो लाहो लीजीए, राखो मोटी टेक । मे०॥ म०॥४॥ मयणा वयणा मन धरी, गुरु नक्ति शक्ति अनु सार ॥ म०॥ अरिहंतादिक पद नलां, आराधे ते नवपद सार ॥मे ॥म०॥५॥ नव जिन ·( १८२) घर नव पमिमा नली, नव जीर्णोद्धार करावी ॥ मे० ॥ नानाविध पूजा करी, जिन श्राराधन शुन नाव ॥ मे० ॥ म०॥६॥ एम सिद्धतणी प्रतिमातणु, पूजन त्रिहुं काल प्रमाण ॥ मे०॥ तन्मय ध्याने सिद्धन, करे आराधना अनिराम ॥ मे० ॥ म०॥ ७॥ आदर नक्तिने वंदना, वेयावच्चादिक लग्ग ॥ मे०॥ शुश्रुषा विधि सा चवी, आराधे सूरि समग्ग।मे ॥म०॥८॥अध्या पक नणता प्रते, वसनासन ठाण बनाय॥ मे०॥ द्विविध नक्ति करतो थको, श्राराधे नृप उवजा य ॥ मे०॥९॥ नमन वंदन अनिगमनथी, व सही अशनादिक दान ॥ मे०॥ करतो वेयावच्च घणं, श्राराधे मुनिपद ठाण ॥ मे०॥ म०॥१०॥ तीर्थयात्रा करी अतिघणी, संघ पूजाने रहजत्त॥ मे० ॥ आराधे दर्शनपद नहुँ, शासन उन्नति दृढ चित्त ॥ मे०॥म०॥११॥सिद्धांत लिखावी तेह ने, फलते अर्चादिक हेत ॥ मे०॥ नाणपद श्रा

·(१८)
राधन करे,सजाय उचित-मन देत॥ मे०॥१२॥
व्रत नियमादिक पालतो, विरतिनी नक्ति करत
॥ मे०॥आराधे चारित्र धर्मने, रागी जति धर्म
एकंत ॥ मे०॥ म०॥१३॥तजी इहा इह पर लो
कनी, थइ सघले अप्रतिबद्ध ॥ मे०॥ पट बाह्य
अभ्यंतर पटे करी, आराधो नवपद शुद्ध ॥मे०॥
म०॥ १४ ॥ उत्तम नव पद द्रव्य नावथी, शुन
नक्ति करी श्रीपाल ॥ मे०॥ आराधे सिद्धचक्र
ने, नित पामे मंगल माल ॥ मे०॥ म०॥ १५॥
एम सिद्धचकनी सेवना,करी साढा चार ते वर्प
॥ मे० ॥ हिवे ऊजमणा विधितणो, पूरे तप उप
न्यो हर्प । मे० ॥ म० ॥ १६ ॥ चौथे खमेप
री थइ, ढाल नवमी चढते रंग ॥ मे०॥ विनयसु
• जश सुख ते लहे,सिद्धचक्रथुणेजे चंगामे ॥१७॥
दोहरा ॥ हिवे राजा निज राजनी, ललित
ऐ अनुसार ॥ ऊजमा तेह तपतj, मांडे अ
तिहि उदार ॥ १ ॥

·. ( १८४ ) ढाल दशमीनोलीमा हंसारे विषय न राची ए एदेशी ॥ विस्तिरण जिन नुवनने विरचीप, पु ण्य त्रवेदिक पीठ ॥ चंद्र चंद्रिकारे धवल नवन. तले, नवरंग चित्र विसिठ ॥१॥ तप ऊजम पुरे इणीपरे कीजीए, जेम विरचे श्रीपाल ॥ त . प फल वाधेरे ऊजमणुं करे, जेम जलपंकजनाल ॥ तप०॥२॥ पंच वरणनारे शालि प्रमख न ला, मंत्र पवित्र करी धान। सिद्धचक्रनीरे रचना तिहांकरे, संपूरण शुन ध्यान ॥ त०॥ ३ ॥ रिहंतादिक नवपदने विषे,श्रीफल गोल ठवंत ।। सामान्ये घृत गांम सहित सवे, नप मन अधि केरे खंत ॥ त० ॥४॥ जिन पद धवलुंगे गोल कते ठवे, शुचि कर्ककेतन अठ॥ चोत्रीशे हीरे रे सहित विराजतुं, गिरूऊ सगुण गरीठ॥त०॥ ॥ ५॥ सिद्धपदे अम्माणिक्य रातमां, वाल इग तीश प्रवाल ॥ घृमृण विलेपित गोलक तेठवे, मुत्ति राग विशाल ॥ त० ॥६॥ पण मणिपीत ·- (१८५) स्त्रीश गोमेद के, सुरिपदे ठवे' गोल ॥ नीलर याण पंचवीश पाठक पदे, ठवे विपुल रंग रोल ॥ त० ॥ ७ ॥ रिटरतन सगवीशते मुनिपदे, पंचराय पट अंक ॥ सगसठ एगवन्न सित्तरी पं चासते, मुमता शेप निशंक ॥ त॥ ८ ॥ ते ते वरणेरे चीगदिक ठवे, नवपदतणेरे उद्देश ॥ धी जी पण सामग्री मोटकी, मांडे तेह नरेश ॥ त० ॥ ९॥ बीजोरां खारक दामिम नलां, केला सरस नारिंग ॥ पुंगीफल वली कलश कंचन तणा, रतन पुंज अति चंग ॥ त० ॥ १० ॥ जे ठामेरे जे ठव, घटे, तेते ठवेरे नरिंद ॥ ग्रह दिग्पालपदे फल फूलमा, धरे सवर्ण आनंद ।। त०॥११॥ गुरू विस्तारेरे ऊ जमनु करी, न त्सव न्हवण कराय ॥ आठ प्रकारि जिनपूना करे, मंगल अवसर थाय ।।त० ॥१२॥ संघ ते बोगरे तिलक मालातएं मंगल नृपने करेइ ॥ श्रीजिनमान्येरे संघे जे करयो,मंगल ते शिव दे ·( १८५) ई ॥त०॥ १३॥ तप ऊजमपुरे वीर्य उल्लासने, तेहज मुगति निदान ॥ सर्व अनव्यारे तप पू रां करयां, पण नाव्यु प्रणिधान ॥ त० ॥१४॥ लघु कर्मीनेरे किरिया फल दीए, सफल मुगुरु जवएस ॥ सिरहोए तिहां कूप खनन घटे, नहि तो होय कलेश ॥ त० ॥ १५॥ सफल हुन सवी नृप श्रीपालने, द्रव्य नाव जस शुद्ध ॥ मत को इ राचोरे काचो मत लेइ, साचो बेन नय शुद्ध ॥ त० १६ ॥ चोथे खंडेरे दशमी ढालए, पूर पण हुइ सुप्रमाण ॥ श्री जिन विनय सुजश ने क्ति करी, पगपग होय कल्याण ॥ त०॥ १७॥ दोहरा ॥ नमस्कार कहे एहवा, हिवे गंजीर उदार ॥ योगीसर पण ते सुणी, चमके हृदय मकार ॥ १ ॥ बप्पयबंद ॥ जो धुर सिरि अरि हंत, मूल दृढ पीठ पइठो ॥ सिद्ध सूरि जवळा य, साहु पास गिरिठो ॥ दंशण नाण चरि सुंदरू ॥ तत्तदार सवग्ग ॥ल त.

·(१८७)
द्वि गुरुपयदल तुंवरू,दिशिपाल नद जदाण
पमुह । सुर असुर कुसुमेहि अलंकियो, सो सिद्ध
चक्क गुरु कप्पतरु॥ अंम्ह मन वंचित दियो ।
॥ ॥नमस्कार करि उच्चरी, शक्रस्तव श्रीपाल
॥ नवपद स्तवन कहे मुदा, स्वरपद वर्ण विशा
ल ॥२॥मंगल तूर वजावते, नाचते वर पात्र
॥ गायंते बहु विधि धवल, विरुद पठते गत्र ।।
॥३॥ संघपूजा साहमिवग्ल, करी तेह नरना
थ ॥ शासन जैन प्रनावतो, मेले शिवपुर साथ
॥४॥ पटदेवी परिवार अन्य, साथे अविहल
राग ॥ आराधे सिद्धचक्रने, पामे नवजल ता
ग॥५॥त्रिनुवनपालादिक तनय, मयणादिक
संयोग || नव निरुपम गुणनिधि हुश्रा, नोग
वता सुख भोग ॥ ६॥ गय रह सहसते नवहु
श्रा, नव लख जच्च तुरंग ॥ पत्ति हुआ नव
कोडि तस, राजनीति नवरंग ॥ ७॥ राज नि
कंटक पालतां, नव शत वरस विलीन ॥ थापी

·, (१८८) तिहुंय पालने, नृप हुने नवपदलीन ॥ ८ ॥ ढाल इगीयारमी ॥ श्री श्रमिधर माहेब श्रा गे एदेशी ॥ त्रीजे नवगर थानक तप करी.जे बांध्यु जिन नाम ॥चोसट इंद्रे पूजित जेजिन कोजे तास प्रणामरे नवीका | सिद्धचक्र पद वं दो, जिम चिरकाले नंदारे ॥ न०॥सि०॥ १॥ ए' आंकणी ॥ जेहने होए कल्याणक दिवसे, न रके पण अजमालुं ॥ सकल अधिक गुण अ तिशय धारी, ते जिन नभी अघ टालुंरे । न० ॥. सि० ॥ २॥ जे तिहुनाण समग्ग ऊपन्या, भोग करम दिण जाणी ॥ लेई दीदा शिक्षा दिये जनने, ते नमिये जिन नाणारे॥नः॥सि ॥ ॥३॥महागोप महामाहण कहीए, निर्यामक स बबाह ॥ उपमा एहवी जेहने गजे, ते जिन नमिए नबाहरे ॥ न० ॥ सि. ॥४॥आठ प्रातिहारज जस गाजे, पांत्रीश गुणयुत वाणी ॥जे प्रतिवों- ध करे जगजनने, ते जिन नमिए प्राणीरे॥न.

·{ १८९) ॥ मि० ॥ ५॥ समय पए संतर अण फरसा, चरम तिनाग-विशप ॥ अवगाहन लेही जे शि व पहोता, सिद्ध नम ते अशेपरे ॥ न० ॥ ॥ सि० ॥६॥ पूर्व प्रयोगने गति परिणामे,बंध न वेद असंगे ॥ समय एक ऊरध गति जेह नी, ते सिद्ध समरूं रंगेरे ॥ न० ॥ सि०॥ ७ ॥ निर्मल सिद्ध शिलाने ऊपर, जोयण एक लो कंत ॥ सादि अनंत तिहा स्थिति जेहनी, ते सिद्ध प्रणमो संतरे ॥ नः ॥ सि० ॥ ८ ॥ जा णे पण नशके कही पागुण, प्राकृत तेम गुण जास ॥ जपमाविण नाणी नवगाहे, ते सिद्ध दि यो उल्लासरे ॥ न ॥ सि० ॥ ९ ॥ ज्योतिर्मु ज्योति मिली जस अनुपम, विरमी मकल नपा धि | आतमराम रमापति समरो, ते सिद्ध स हज समाधिरे ॥ न०॥सि० ॥१०॥ पंच श्रा चार जे सघा पाले, मारग नापे साचुं। ते श्रा चारिज नमिए तेहस, प्रेम करीजे जाचुरे ॥

·( १९. ) न०॥ सि०॥ ११ ॥ वर त्रीश गुणे करी सोहे, युग प्रधान जनमोहे ॥ जग बोहे नरहे खिण को हे, मूरि नमूं ते जोहेरे ॥ न मि० ॥१२॥ नित अप्रमत धर्म उवएसे, नहि विकथा न क पाय ॥ जहने ते पाचारिज नमिए, अकलुप श्र मल अमायरे ॥न०॥ सि०॥ १३॥ जे दिये सारण वारण चोय, पमिचायण वलि जनने ॥ पटधारी गउर्थन आचारज, ते मान्या मुनि म ननेरे ॥ न० ॥ सि०॥ १४॥ अहमिए जिन सूरज केवल, वंदीजे जगदीवो ॥नुवन पदारथ प्रगट पटुते, प्राचारज चिरंजीवोरे ॥ १० ॥ सि ॥१५॥ द्वादश अंगसकीय करेते, पारग धारग तास ॥ सूत्र अर्थ विस्तार रसिकते, न मो उचकाय उल्लासरे ॥ न०॥ सि० ॥ १६ ॥ अर्थ सूत्रने दान विनागे, आचारज उवाय।। नव त्रणे लहे जे शिव संपद, नमिए ते सुप सायरे ॥ २०॥ सि०॥ १७ ॥मुरख शिष्य नि , ·( १९९) पाइ जे प्रनु, पहाणने पल्लव आणे ॥ते उबजाय सकलजन पूजित, मूत्ररथ सवि जाणेरे॥न. सि० ॥ १८ ॥ राजकबर सरखा गणचिंतक प्राचारज पदयोग ॥ जै उवाय सदाते नमतां, नावे नवनय शोगरे। न०॥ सि०॥ १९॥ च व नाचंदनरस सम वयणे, अहित ताप सवि टाले ॥ ते नवजाय नमीजे जेवली, जिनशासन उजूभालेरे ॥ न० ॥ सि० ॥ २० ॥ जिम त रूफूले नमरो बेसे, पीडा तसन उपाय ॥ ल इ रसने प्रातम संतोपे, तेम मनि गोचरी जा यरे ॥ न०॥ सि०॥ २१॥ पंचेंद्रियने जे नित्य जीते, पटकायक प्रतिपाल ॥ संजम सतरे प्रकारे पाराधे, बंदु तेह दयालरे॥०॥सि० ॥२२॥ अढारसहस सिलांगना धोरी, अचल आचार चरित्र । मुनि महंत जयणायुत वंदी, कीजे मन्म पवित्ररे ॥ ॥ सि०॥ २३॥ नवविध ब्रम्ह गुप्ति जे पाले, बारसविह तप शूरा । एहवा मु ।

·नि नमिए जो प्रगटे, पूग्य पुण्य अंकुगगन०॥ सि०॥ २४ ॥ सोनातणी परे परीक्षा दीमे, दिन दिन चढते वान॥मंजम खप करता मुनि नमिए, दे श काल अनुमाननः॥सि॥२९॥शुद्ध देव गुरु धर्म परीक्षा, सईहणा परिणाम ॥ नेह पामीने तेह नमिजे, सम्यक दर्शन नामरे ॥०॥ सि०॥ ॥२६॥मल उपशम दयउपशम यथी,जेहोय त्रि विध अनंग॥सम्यगदर्शन तेह नमीजे,जिनधर्मेह ढ रंगरे । न० ॥ सि०॥२७॥ पांच वार नप शमिये लहीजे, खय उवसमिय असंख ॥ एक वार दायकते सम्यक, दर्शन नमीए असंखरे॥ ॥ न०॥ सि० ॥ २८ ॥ जेविण नाण प्रमाल नहोए, चारित्रतरु नवि फलियुं ॥ सुम्व निर्वाण न जेविण लहिए, समकित दर्शन बलियुगान०॥ ॥ सि० ॥ २९॥ समसठ बोलने अलंकरयु, ज्ञा न चारित्रनुं मूल ॥ ममकित दर्शन ते नित प्रण शिवपंथ अनुकुलरे ॥ नः ॥ सि० ॥ ३०॥ , ·( १९३) नद अनदा जेविण लहिए, पेय अपेय विचा ॥कृत्य अकृत्यण जेविण लहिय,ज्ञानतेसकल आ धाररे ॥ न० ॥ सि०॥ ३१ ॥ प्रथम ज्ञ.नने प वी अहिंसा, श्रीसिदाते नाण्युं ॥ ज्ञानने वंदो ज्ञानमानंदो, ज्ञानीए शिवसुख चाख्यो । न०॥ ॥ सि०॥ ३२॥ सकल क्रियानुं मनजे श्रद्धा, तेहD मूल जे कहीए ॥ तेह ज्ञान नित बंदीजे, तेहविण कहो फेम रहीएरे॥न०॥सि० ॥३३॥ पाच ज्ञानसाहे जेह सदागम, स्वपर प्रकाशक ते है ॥ दीपक परे विनवन जपकारी, वलि जेम र वि शशि मेहरे ॥ न०॥ सि०॥३४॥ लोक-ऊर्च अध तिर्यग ज्योतिप, वैमानिकने सिद्धिा लोक अलोक प्रगट सवि जेहयी, ते ज्ञाने मुज मुदिरे ॥न० ॥ सि०॥ ३५॥ देशविरतिने सर्वविति जे, गृही यतिने अनिराम॥ ते चरित्र जगत ज यवतुं, कीने तास प्रणानरे ॥ न० ॥ सि० ॥ ॥ ३६ ॥ तृणपरे जे पटखम मुख गमी, चक्रव ·( १२.४ ) ति पण वरियु ॥ ते चारित्र अदय मुख कार पा, ते में मनमाहे धरियुरे ॥ न०॥ सि०॥३७॥ हुआ रांक पण जेह आदरी, पृजित इंद्र नरिं दे॥अशरण शरण चरणते वंद, पूग्यूं ज्ञान श्रा नंदेरे ॥न०॥सि॥३८॥ बारामास पर्याय जे हने, अनुत्तर सुख अतिक्रमिए ॥ शुक्ल शुक्ल अ निजात्यत ऊपर, ते चारित्रने नमिएरे ॥ न०॥ ॥ सि०॥ ३९ ॥ चयते आठ कर्मनो संचय, रि क्त करेजे तेह ॥ चारित्र नाम निरुत्तिए नाप्यु, ते वंदू गुणगेहरे ॥ न०॥ सि० ॥ ४० ॥ जाण तां निहं ज्ञाने संयुत्त, तेनव मुक्ति जिणंद ॥जे ह आदरे कर्म खपेवा, ते तप शिवतरु कंदरे ॥ न० ॥ सि०॥४१॥ कर्म निकांचित पण दय जाय, दमा सहितते करतां॥ते तप नमिए जे ह दीपावे, जिनशासन ननमंतारे ॥न०॥सि० ॥४२॥ आमोसही पमुहा बहु लाद्ध, उपजे जा स प्रनावे ॥ अष्ट महा सिद्धि नवनिधि प्रगटे, ·(१९५) नमीए ते तप नावरे ॥ नासि० ॥४३॥ फल शिव सुख महोट सुरनरवर, संपत्ति जेहनुं फूल ॥ ते तप सुरतरू सरिखं वंदु, सम मकरंद अ मूलरे ॥०॥ सि०॥४४॥ सर्व मंगलमांहे प हेलुं मंगल, वर्णवीए जे ग्रंथे ॥ ते तपपद त्रिहुं काल नमीजे, वरसहाय शिवपंथेरे ॥ न० ॥ सि०॥४५॥ इम नवपद थुणतो तिहां लीनो, हुन तन्मय श्रीपाल।सुजश विकासे चोथे खंभे, एह इगीयारमी ढालरे ॥ न० ॥ सि० ॥ ४६ ॥ दोहरा ॥ इम नव पद थुणतो थको, ने ध्याने श्रीपाल ॥ पाम्यो पूरण श्राउपो, नवमो कल्प विशाल ॥ १ ॥ राणी मयशा प्रमुख सवि, माता पण शुन ध्यानापानपेतिहांऊपन्यां, मुख नोगवे विमान ॥२॥नर नव अंतर स्वर्गते, चार वार लहि सर्व ॥ नवमे नव शिव पामो, गौतम कहे निगर्व ॥३॥ ते निसुणी श्रेणिक कह, नव पद जलसित नाव । श्रहो नवपद म ·, ( १०६ ) हिमा वमो, एजे नवजल नाव ॥४॥बलतुं गौ तम गुरु कहे,एक एक पद नक्ति ॥ देवपाल मु ख सुख लह्यां, नवपद महिमा तहत्ति ॥५॥ किंबहुना मगधेश तुं, ए पद भक्ति प्रनाव ।। होइश तीर्थकर प्रथम, निश्चय ए मन नाव ॥ ॥६॥ गौतम वचन सुणी इस्यां, उठ्यो मगध नरेंद्र ॥ वधामणी प्रावी तदा, श्राव्या वीर जि गोंद्र ॥७॥ देवें समविसरण रच्यं, कुसुमदृष्टि त्यां कीध | अंबर गाजे दुंदुनि, वर अशोक सुप्रसिद्ध॥८॥सिंहासन मामथु तिहां, चामर ठ त्र ढलंतादिव्य ध्वनि दिए देशना, प्रन नामंमल वंत ॥९॥ वधामणी देइ वांदवा, आव्यो श्रेणि कराय ॥वांदी बेठो परखदा, उचित थानकेाय ॥१०॥श्रेणीक उद्देशी कहे, नवपदमहिमा वीरान वपदसेवे बहु नविक, पाम्या नवजल तरि॥११॥ अाराधननुं मूल तप्स, भातम नाव अव्ह ॥ ते णे नवपद वे आतमा, नवमाहे पद तेह ॥१२॥ . , - ·(१९७) ध्येय समापंति होय तव,ध्याता ध्यान प्रमाण तेणे नवपद प्रातमा, जाणे कोइ सुजाण॥१३॥ लेइ असंग क्रियाबले,जस ध्याने जेणे सिद्धिातेणे तेहवं पद अनुनव्यं, घटमां सकल समृद्धि॥१४॥ ढाल वारमी। स्वामि श्रीमंधर उपदेशे ए दे शी ॥ अरिहंत पद ध्यातो थको, दवह गुण प कायरे ॥ नेद छेद करी आतमा, अरिहंतरूपी थायरे ॥ १॥ विर जिणेसर उपदिशे,मानालनो चित्त लायरे॥आतमध्याने प्रातमा, ऋदी मिले सवि आइरे॥ वी०॥२॥ रूपातीत स्वनावजे, के वल दंसा नापीरे ॥ते ध्याता निज प्रातमा,होए सिद्धगुण खाणीरे॥वी०॥३॥ध्यातां आचारिज न ला, माहामंत्र शुन्न ध्यानीरे॥ पंच प्रस्थाने श्रा तमा, आचारिज हाए प्राणारे ॥ वी० ॥४॥तप सकाए रत सदा, द्वादश अंगनो ध्यातारे ॥ पाध्याय ए श्रातमा,जगबंधव जगभ्रातारेवी०॥ ॥५॥अप्रमते जे नित रहे, नवि हरपे नवि .

·(१९८)
कोचेरे ॥ साधु सुधाते श्रातमा, सुंमुंढये सुनो
चरे ॥ वी०॥६॥ सम संवेगादिक गुणा, दय
उपशमजे श्रावेरे । दर्शन तेहिज प्रातमा, शुं
एहो नाम धरावेरे ॥वी० ॥७॥ ज्ञानावरणी
जे कर्म, दय उपशम तस थायरे ॥ तो एहो
एहज प्रातमा, जन अबोधता जायरे ॥बी०॥
॥ ८॥ जाणो चारित्र ते प्रातमा, निज स्वना
बमा रमतोरे ॥ लेश्या शुद्ध अलंकरयो,मोह बने
नवि नमतोरे ॥ वी० ॥ ९॥ इचा रोधे संवरी
परिणति समता योगेरे ॥ तपते एहिज प्रातमा,
वरते निजगुण नोगेरे । वी० ॥ १० ॥ आग
मनो श्रागमतणो, नाव ते जाणो साचोरे॥आ
तमनावे थिर होजो, परनावे मत राचोरे॥वी.
॥ ११ ॥ अष्ट सकल समृद्धिनी, घटमांही ऋद्धि
दाखीरे॥तेम नवपद ऋदि जाणजो, पातमराम
ने साखीरे ॥ वी० ॥१२॥ योग असंखजे जिन
कह्या, नव पद मुख्यते जाणोरे ॥ तेहतणे अव

·लंबने, प्रातमध्यान प्रमाणरे ॥ वी० ॥ १३ ॥ ढाल बारमी ए कही, चोथे खंडे पूर्णरे ॥ वाणी वाचक जशतणी, कोइ नये नअधूरी।वी०॥१४॥ दोहरा ॥ वचनामृत जिनवीरना, निसुणि श्रे णिकनुप ॥ आनंदित पहोतो घरे, ध्यातो शुन्द स्वरुप ॥ १ ॥ कुमतितिमिर सवि टालतो, वई मान जिननाए ॥ नविक कमल पडीबोहतो, वि हरे महियल जाण ॥ २ ॥ए श्रीपाल नृपति क था, नवपद महिमा विशाल ॥ नणे गुणेने सा नले, तस घर मंगल माल ॥३॥ - ढाल तेरमी ॥राग धनाश्रीयाणेन थुणिन, प्रनुतुं सुरपति जिनथुणित एदेशी॥ तुठ्यो तुठ्यो रे, मुज साहेव नगनो तुठयो।ए श्रीपालनो रास करंता ज्ञानअमृतरस वुठ्यो । मुज० ॥१॥ पायसमा जेम उद्धिन कारण, गोयमनो अंगूठो ॥ ज्ञानमाहे अनुभव तेम जाणो, तेविण ज्ञान ते जुठोरे ॥ मुजः ॥२॥ नदक पयोमृत कल्प ·( २००) ज्ञ न तिहां, त्रीजो अनुभव मीठो ॥ तेविण स कल तृषा केम नांजे, अनुभव प्रेम गरीठोरे ॥ मुज.० ॥ ३ ॥ प्रेमतगीपरे शीखो साधो, जोइ सेलमी सांठो ॥ जिहां गांठ तिहां रस नबि दी से,जिहां रस तिहां नवि गांठोरे ॥ मुज०॥ ४ ॥ जिणही पाया तिणही बिपाया, ए पण एक चीठो ॥ अनुनव सुरज तेज बिपे किम, तेतो स घले दीठोरे ॥ मुज०॥५॥ पूरव लिखित लिखे सविलेइ, मसी कागलने कांठा ॥ नाव अपूरवे कहेता पंडित, बहु बोलते वाठोरे ॥ मुजः ॥ ६॥ अवयव सवि सुंदर होय दहे, नाके दास चाठो। ग्रंज्ञान अनुभवविण तेहवं, शुक जिम्यो सुत पाठोरे ।। मुज०॥७॥संशय नविनांजे श्रुतज्ञाने, अनुनव निश्चय जेठोवादविवाद अनिश्चित क रतो, अनुनविण जाए हेठोरे । मुज०॥ ८ ॥ जेम जेम बहुश्रुत बहुजन संमत, बहुल शिप्य नो शेठो ॥ तेम तेम जिनशासननो वयरी, जो

·।१०१)
नवि अनुभव नेठोरे ॥ मुज० ॥ ९॥ माहरेतो
गुरु चरणपसाये,अनुभव दिलमां पेठो ॥ ऋद्धि
वृद्धि प्रगटी घटमांहे, आतमरतिहुइ बेठोरे ॥
॥ मुजः ॥१०॥ जग्यो समकित रवि कलह
लतो, नर्म तिमिर सवि नाठो । तगतगता दू
नयजे तारा, तेहनो बल पण गाठोरे । मुज०॥
॥ ११॥ मेरु धीरता सवि हरि लीनी,रह्योते के
वल नाठो ॥ हरि सुर घट सुरतरुकी शोना, ते
तो माटी काठोरे ।। मुज० ॥ १२॥ हरव्यो श्र
नुनव जोर हतोजे, मोहमल्ल जग लूंठो॥ परिपरि
तेहना मर्म देखावी, नारे कीधो मुंठोरे॥मुज०॥
॥१३॥ अनुभव गुण श्राव्यो निज श्रो, मिटयो
रूप निज माठो ॥ साहेब सन्मुख सुन जरजोतां,
कोण थाए उपराठोरे॥मुज०॥ १४॥ थोमे पण
दंने दुःख पाम्या, पीठ अने महापीठो ॥ श्रनु
नववंतते दंनन राखे, दंन धरेते धीठोमुज०॥
॥ १५॥ अनुनववंत भदंनी रचना, गास
*

·(२०२ ॥ रस सुकंठो ॥ नाव सुधारस घटघट पीन, हुन पूरण उत्कंठोरे ॥ मुज० ॥ १६ ॥ कलश ॥ राग धनाश्री ॥ तेतरियारे नाइ ते तरिया एदेशी ॥ तपगठनंदन सुरतरु प्रग ट्या,हीर विजय गुरूरायाजी॥ अकबरशाहे जस उपदेशे, पडह अमार वजायाजी ॥ १॥ हेमस रि जिनशासन मुद्राए, हेमसमान कहायाजी !! जाचो हीरो जे प्रनु होता, शासन सोह चढाया जी ॥ २॥ तास पट्टे पूर्वाचल उदयो, दिनकर तुल्य प्रतापीजी ॥ गंगाजल निर्मल. जस कीर ति, सघले जगमांहे व्यापीजी ॥ ३ ॥ शाह स नामांहे वाद करीने, जिनमत थिरता थापाजी। बहु आदर जस शाहे दीधो, विरुद सवाइ आ पीजी ॥४॥ श्री विजय देवसूरि तस पटधर, न दया बह गुणवंताजी ॥ जास नाम दशदिशने चावं, जे महिमाए महंताजी ॥५॥श्री विजय प्रन तस पटधारी, सूरि प्रतापी जेजी ॥ एह

·रासनी रचना कीधी, सुंदर तेहने राजेजी॥६॥
सूरि हीर गुरुनी बहु कीर्ति, कीर्तिविजय उव
कायाजी ॥ ७॥ विद्या विनय विवेक विचक्षण,
लक्षण लदीत देहाजी ॥ सोनागी गीतारथ
सारथ. संगत सखर सनेहाजी ॥ ८॥ संवत
सत्तर समत्रीशे वरसे, रही रानेर चोमासजी ।।
संघतणा अाग्रहथी मांड्यो, रास अधिक उल्ला
सेजी॥९॥साई सप्त शत गाथा विरची, पहो
ताते सुरलोकेजी॥तेहना गुण गावे गोरी,मिली
मिली थोके थोकेजी ॥ १० ॥ तास विश्वासना
जन तस पूरण, प्रेम पवित्र कहायाजी ॥ श्री
नयविनय विवुधपय शेवक, सुजश विजय ज
वळायाजी ॥ ११ ॥ नाग थाकतो पूरण कीधो,
तास वचन संकेतेजी ॥ तेणे वलि समकित हाटि
जे नर, तेहतणे हित हेतेजी॥ १२॥जे नावे ए
नशे गणगे,तस घर मंगल मालानी।।पंधरसिंधु
र सुंदर मंदिर, मणिमय काकऊमालाजी ॥१३॥

·१ जैन धर्म ज्ञान प्रदीपक पोषी किंमत १॥ रुपाय. २ कल्पसूत्रको मावार्थ किंमत २ रुपया. ३ जैन सत्यार्थसागर किंमत २ रुपया. ४ हरिवंश ढाळसागर किंमत १॥ रुपया. ५.रामलछमणजीको रास किंमत ५। रुपया. चंदराजाको रास किंमत १ रुपया. ७ उपदेश रत्नमाला रास किंमत १ रुपया. ८ जैन रामायण [ मालायबोध ] किंमत १। रुपया. ९ जैन धर्म सिद्धांतसार किंमत १। रुपया १. जैन कथारतन कोश किंमत १ रुपया. १ विषधरतन प्रकाश पुस्तक किंमत ८ आना. १२ जैन धर्म ज्ञानप्रकाश किंमत १२ आना. १३ लिछमणचोध नाटक किंमत १२ भाना. ११ हरीवल मच्छोको रास किंमत १ रुपया. १५ साधु श्री भिखणजी स्वामीको रास किं. ११ रुपया १६ जैन ज्ञानसार संग्रह किंमत १२ आना. १७ रतनपालको रास किंमत ८ आना. १८ मारवाडी शिलोका संग्रह किमत ८ भाना, || समाप्त॥ श्रीयशोविजयगणि पूरिते चतुर्थखमः ॥ संपूर्णम्॥ श्रीपालचरित्रं प्राकृतप्रबंधे तन्मध्ये उपाध्याय प्योपाध्याय श्री विनयविजयगणि विरचिते श्री इति श्रीमन्महोपाध्याय श्री कीर्तिविजयगणि शि ज्ञान विशालाजी ॥१४॥ लाजी ॥ अनुक्रमे तेह महोदय पदवी, लेशे देह सबल ससनेह परिचद, रंग अनंग रसा (२०४ ) म -

·No text on this page.