Prakrit Bharati Academy, Jaipur

Singhi Jain Series-27 Two Jinadattakhyana In Prakrita

Acharya, Jinvijay Muni · 2010/07

PDF Proofread

Front matter

No text on this page.

••••[ ग्रन्थांक २७ ]..
सिं घी जैन ग्रन्थ मा ला
प्राकृतभाषाग्रथित
जिनदत्ताख्यान द्वय
य
w
SRI DALCHAND JI SINGHI
.
卐डानचट जी
डानचटजी सियामा
SINGHI JAIN SERIES
[NUMBER 27]*-*-*-*-*
न
TWO JINADATTĀKHYÁNA
IN PRAKRITA

कलकत्ता नि चासी
साधुचरित-श्रेष्ठिवर्य श्रीमद डालचन्दजी सिंघी पुण्यस्मृतिनिमित्त
प्रतिष्ठापित एवं प्रकाशित
सिंघी जैन ग्रन्थ मा ला
[जैन आगमिक, दार्शनिक, साहित्यिक, ऐतिहासिक, वैज्ञानिक, कयात्मक-इत्यादि विविधविषयगुम्फित;
प्राकृत, संस्कृत, अपभ्रंश, प्राचीनगूर्जर - राजस्थानी आदि नानाभापानियढ; सार्वजनीन पुरातन
वाङ्मय तया नूतन संशोधनात्मक साहित्य प्रकाशिनी सर्वश्रेष्ठ जैन ग्रन्यावलि.]
प्रतिष्ठाता
श्रीमद्-डालचन्दजी-सिंधीसत्पुत्र
स्व. दानशील-साहित्यरसिक-संस्कृतिप्रिय
श्रीमद् बहादुर सिंहजी सिंघी
प्रधान सम्पादक तथा संचालक
आचार्य जिन विजय मुनि
ऑनररी मेंवर, जर्मन ओरिएन्टल सोसाइटी
(सम्मान्य नियामक-भारतीय विद्या भवन)
सर्वप्रकार संरक्षक
श्री राजेन्द्र सिंहजी सिंघी तथा श्री नरेन्द्र सिंहजी सिंघी
प्रकाशक
सिंघी जैन शास्त्र शिक्षा पीठ
भारतीय विद्या भवन, बंबई
प्रकाशक-जयन्तकृष्ण, ह. दवे, ऑनररी रजिष्ट्रार, भारतीय विद्या भवन, चौपाटी रोड, ववई. नं. ७
मुद्रक-लक्ष्मीबाई नारायण चौधरी, निर्णयसागर प्रेस, २६-२८ कोलभाट स्ट्रीट, वंवई

सुमतिसूरिकृत तथा अज्ञातविद्वत् कर्तृकास्तक का
प्राकृतभाषा ग्रथित
जिनदत्ताख्या द्वय
संपादक
.
पं. अमृतलाल मोहनलाल, भोजक
A
भवन
t
प्रकाशक
मुंबईनगरस्थ
भारतीय विद्या भवन
प्रतिष्ठित
सिंघी जैन शास्त्र शिक्षा पीठ
विक्रमाब्द २००९]
प्रथमावृत्ति, पंचशत प्रति
[ख्रिस्ताव्द १९५३
अन्धांक २७]
सर्वाधिकार संरक्षक भा. वि. भ.
[मूल्य रू. २-८-०

सिंघी जैन ग्रन्थमाला ) की अद्यावधि मुद्रितग्रन्थनामावलि • १ मेस्तुगाचार्यरचित प्रवन्धचिन्तामणि १४ जैनपुस्तकप्रशस्तिसंग्रह, प्रथम भाग. मूल संस्कृत ग्रन्थ. १५ हरिभद्रसूरिविरचित धूर्ताख्यान. (प्राकृत) २ पुरातनप्रबन्धसंग्रह बहुविध . ऐतिह्यतथ्यपरिपूर्ण १६ दुर्गदेवकृत रिष्टसमुच्चय. अनेक निवन्ध संचय. १७ मेघविजयोपाध्यायकृत दिग्विजयमहाकाव्य. ३ राजशेखरसरिरचित प्रवन्धकोश. १८ कवि अब्दुल रहमानकृत सन्देशरासक. ४ जिनप्रभसूरिकृत विविधतीर्थकल्प. १९ भर्तृहरिकृत शतकत्रयादि सुभाषितसंग्रह. ५ मेघविजयोपाध्यायकृत देवानन्दमहाकाव्य. २० शान्त्याचार्यकृत न्यायावतारवार्तिक-वृत्ति. ६ यशोविजयोपाध्यायकृत जैनतर्कभापा. २१ कवि धाहिलरचित पउमसिरीचरिउ. (अप०) ७ हेमचन्द्राचार्यकृत प्रमाणमीमांसा. २२ महेश्वरसूरिकृत नाणपंचमीकहा. (प्राकृ०) ८ भट्टाकलङ्कदेवकृत अकलङ्कयन्यत्रयी. २३ भगवाहुसंहिता.. ९ प्रवन्धचिन्तामणि-हिन्दी भाषान्तर. २४ जिनेश्वरसूरिकृत कथाकोषप्रकरण. (प्रा० १० प्रभाचन्द्ररिरचित प्रभावकचरित. २५ उदयप्रभसूरिकृत धर्माभ्युदयमहाकाव्य, ११ सिद्धिचन्द्रोपाध्यायरचित भानुचन्द्रगणिचरित. २६ जयसिंहसूरिकृतं धर्मोपदेशमाला. १२ यशोविजयोपाध्यायविरचित ज्ञानविन्दुप्रकरण. २७ कोऊहलविरचित लीलावती कथा. १३ हरिपेणाचार्यकृत वृहत्कथाकोश. २८ जिनदत्ताख्यानद्वय. संप्रति मुद्यमाणग्रन्थनामावलि १ खरतरगच्छवृहद्गुर्वावलि. ८ दामोदरकृत उक्तिव्यक्ति प्रकरण. २ कुमारपालचरित्रसंग्रह. ९ महामुनिगुणपालविरचित जंबूचरित्र (प्राकृत) ३ विविधगच्छीयपट्टावलिसंग्रह. १० जयपाहुडनाम निमित्तशास्त्र. (प्राकृत) प्रशस्तिसंग्रह, भाग २. ११ गुणचन्द्रविरचित मंत्रीकर्मचन्द्रवंशप्रवन्ध, ५ विज्ञप्तिसंग्रह-विज्ञप्ति महालेख - विज्ञप्ति त्रिवेणी १२ नयचन्द्रविरचित हम्मीरमहाकाव्य. १३ महेन्द्रसूरिकृत नर्मदासुन्दरीकथा. (प्रा.) आदि अनेक विज्ञप्तिलेख समुच्चय. १४ वयंभूविरचित पेउमचरिउ (अपभ्रंश) ६ उड्योतनरिकृत कुवलयमालाकया. १५ सिद्धिचन्द्रकृत काव्यप्रकाशखण्डन. कीर्तिकौमुदी आदि वस्तुपालप्रशस्तिसंग्रह. १६ कौटल्यकृत अर्थशास्त्र सटीक. जैनपुस्तक मुद्रणार्थ निर्धारित एवं सज्जीकृतग्रन्थनामावलि १ भानुचन्द्रगणिकृत विवेकविलासटीका, २ पुरातन : राम-भासादिसंग्रह. .३ प्रकीर्ण वाडाय प्रकाश. ४ सिद्धिचन्द्रोपाध्यायविरचित वासवदत्ताटीका. ५ देवचन्द्रसरिकृत मूलशुद्धिप्रकरणवृत्ति. ६ रत्नप्रभाचार्यकृत उपदेशमाला टीका. ७ यशोविजयोपाध्यायकृत अनेकान्तव्यवस्था. ८ जिनेश्वराचार्यकृत प्रमालक्षण. ९ महा- निशीथसूत्र. १० तरुणप्रभाचार्यकृत आवश्यकचालावबोध. ११ राठोडवंशावलि. १२ उपकेशगच्छप्रवन्ध, १३ पर्वमानाचार्यकृत गगरत्नमहोदधि. १४ प्रतिष्टासोमकृत सोमसौभाग्यकाव्यः १५ नेमिचन्द्रकृत पष्टीशतक (पृथक पृथक् ३ बालाववोधयुक्त). १६ शीलांकाचार्य विरचित महापुरुषचरित्र (प्राकृत महाग्रन्थ). १७ चंदप्पहचरियं (प्रात). १८ नेमिनाहचरित्र (अपभ्रंशमहाग्रन्थ). १९ उपदेशपट्टीका (वर्द्धमानाचार्यकृत). २० निर्वाण- लीलावती कया (से. कथा ग्रन्य). २१ सनत्कुमारचरित्र (संस्कृत काव्यग्रन्थ). २२ राजवल्लभ पाठककृत मोजचरित्र. २३ प्रमोदमाणिक्यात वाग्भटालंकारवृत्ति. २४ सोमदेवादिकृत विदग्धमुखमण्डनवृत्ति. २५ समयमुन्दरादिकृत वृत्तरत्नाकर कृति. २६ पाण्डिल्यदर्पण. २७ पुरातनप्रबन्धसंग्रह - हिन्दी भाषान्तर. २८ भुवनभानुचरित्र बालावबोध. २९ भुवनमुन्दरी चरित्र (ग्राकृतकथा) इलादि, इलादि.

|| सिंधीजैनग्रन्थमालासंस्थापकप्रशस्तिः ॥ or m.20. अस्ति वङ्गाभिधे देशे सुप्रसिद्धा मनोरमा । मुर्शिदाबाद इत्याख्या पुरी वैभवशालिनी ॥ बहवो निवसन्यत्र जैना उकेशवंशजाः। धनाढ्या नृपसम्मान्या धर्मकर्मपरायणाः ॥ श्रीडालचन्द इत्यासीत् तेचेको बहुभाग्यवान् । साधुवत् सञ्चरित्रो यः सिंघीकुलप्रभाकरः ॥ बाल्य एवागतो यश्च कर्तुं व्यापारविस्तृतिम् । कलिकातामहापुर्या पृतधर्मार्थनिश्चयः ॥ कुशाग्रीयस्वबुद्ध्यैव सद्वृत्त्या च सुनिष्ठया । उपाय॑ विपुलां लक्ष्मी कोठ्यधिपोऽजनिष्ट सः । तस्य भन्नुकुमारीति सबारीकुलमण्डनां । अभूत् पतिव्रता पत्नी शीलसौभाग्यभूषणा । श्रीबहादुरसिंहाख्यो गुणवाँस्तनयस्तयोः । अभवत् सुकृती दानी धर्मप्रियश्च धीनिधिः ॥ प्राप्ता पुण्यवता तेन पत्री तिलकसुन्दरी । यस्याः सौभाग्यचन्द्रेण भासितं तत्कुलाम्बरम् ॥ श्रीमान् राजेन्द्रसिंहोऽस्य ज्येष्ठपुत्रः सुशिक्षितः । यः सर्वकार्यदक्षत्वात् दक्षिणबाहुवत् पितुः ॥ नरेन्द्रसिंह इत्याख्यस्तेजस्वी मध्यमः सुतः । सूनुरिन्द्रसिंहश्च कनिष्ठः सौम्यदर्शनः ॥ "सन्ति त्रयोऽपि सत्पुत्रा भाप्तभक्तिपरायणाः । विनीताः सरला भव्याः पितुर्मार्गानुगामिनः । भन्येऽपि बहवस्तस्याभवन् स्वस्रादिवान्धवाः । धनैर्जनैः समृद्धः सन् स राजेव व्यराजत ॥ १० ११ अन्यच्च- ३ १४ १६ ५९ 10 २३ २४ २५ सरस्वत्यां सदासको भूत्वा लक्ष्मीप्रियोऽप्ययम् । तत्राप्यासीत् सदाचारी तश्चित्रं विदुषां खलु ॥ नाहंकारो न दुवो न विलासो न दुर्व्ययः । दृष्टः कदापि तद्गेहे सतां तद् विस्मयास्पदम् ॥ भको गुरुजनानां स विनीतः सज्जनान् प्रति । बन्धुजनेऽनुरक्तोऽभूत् प्रीतः पोप्यगणेप्वपि । देश-कालस्थितिज्ञोऽसौ विद्या-विज्ञानपूजकः । इतिहासादि-साहित्य-संस्कृति-सत्कलाप्रियः ।। समुन्नत्यै समाजस्य धर्मस्योत्कर्षहेतवे । प्रचाराय च शिक्षाया दत्तं तेन धनं धनम् ॥ गत्वा सभा-समित्यादौ भूत्वाऽध्यक्षपदान्वितः । दत्वा दानं यथायोग्यं प्रोत्साहिताश्च कर्मठाः ॥ एवं धनेन देहेन ज्ञानेन शुभनिष्ठया। मकरोत् स यथाशक्ति सत्कर्माणि सदाशयः ॥ मथान्यदा प्रसङ्गेन स्वपितुः स्मृतिहेतवे । कर्तुं किञ्चिद् विशिष्टं स कार्य मनस्यचिन्तयत् ॥ पूज्यः पिता सदैवासीत् सम्यग्-ज्ञानरुचिः स्वयम् । तस्मात् तज्ज्ञानवृद्ध्यर्थ यतनीयं मयाऽप्यरम् ॥ विचार्य स्वयं चित्ते पुनः प्राप्य सुसम्मतिम् । श्रद्धास्पदस्वमित्राणां विदुषां चापि तादृशाम् ।। जैनज्ञानप्रसारार्थ स्थाने शान्ति नि के तने । सिंघीपदाङ्कितं जैन ज्ञान पीठ मतीष्ठिपत् ॥ श्रीजिनविजयः प्राज्ञो मुनिनाम्ना च विश्रुतः । स्वीकतुं प्रार्थितस्तेन तस्याधिष्टायकं पदम् ॥ तस्य सौजन्य-सौहार्द-स्थैयौदार्यादिसद्गुणैः । वशीभूय मुदा येनस्वीकृतं तत्पदं वरम् ॥ कवीन्द्रेण रवीन्द्रेण स्वीयपावनपाणिना । रस-नागाई-चन्द्राब्दे तत्प्रतिष्ठा व्यधीयत ॥ प्रारब्धं मुनिना चापि कार्य तदुपयोगिकम् । पाठनं ज्ञानलिप्सूनां ग्रन्थानां प्रथनं तथा । तस्यैव प्रेरणां प्राप्य श्रीसिंघीकुलकेतुना । स्वपितृश्रेयसे चैषा प्रारब्धा ग्रन्थमालिका ॥ उदारचेतसा तेन धर्मशीलेन दानिना । व्ययितं पुष्कलं द्रव्यं तत्तत्कार्यसुसिद्धये ॥ छात्राणां वृत्तिदानेन नैकेषां विदुषां तथा । ज्ञानाभ्यासाय निष्कामसाहाय्यं स प्रदत्तवान् । जलवाय्वादिकानां तु प्रातिकूल्यादसौ मुनिः । कार्य त्रिवार्षिकं तत्र समाप्यान्यत्र चास्थितः ॥ तत्रापि सततं सर्वःसाहाय्यं तेन यच्छता । ग्रन्थमालाप्रकाशाय महोत्साहः प्रदर्शितः ॥ नन्द-निध्यक-चन्द्राब्दे जाता पुनः सुयोजना । ग्रन्थावल्याः स्थिरत्वाय विस्तराय च नूतना ॥ ततः सुहृत्परामर्शात् सिंघीवंशनभस्वता । भाविद्याभव ना येयं ग्रन्थमाला समर्पिता ॥ आसीत्तस्य मनोवान्छाऽपूर्वा अन्य प्रकाशने । तदर्थ व्ययितं तेन लक्षावधि हि रूप्यकम् ॥ दुर्विलासाद् विधेईन्त ! दौर्भाग्याञ्चात्मबन्धूनाम् । स्वल्पेनैवाथ कालेन स्वर्ग स सुकृती ययौ ॥ इन्दु-खं-शून्य-नेत्रेदे मासे भाषाढसन्के । कलिकाताख्यपुर्या स प्राप्तवान् परमां गतिम् ॥ पितृभक्तश्च तत्पुत्रैः प्रेयसे पितुरात्मनः । तथैव प्रपितुः स्मृत्यै प्रकाश्यतेऽधुना पुनः ॥ इयं अन्यावलिः श्रेष्ठा प्रेष्ठा प्रज्ञावतां प्रया। भूयाद् भूत्यै सतां सिंघीकुलकीर्तिप्रकाशिका ॥ विद्वज्जनकृताहादा सच्चिदानन्ददा सदा । चिरं नन्दलियं लोके श्रीसँघी अन्यपद्धतिः ।। २६. २७ २८ •.. २९ ३० - " m m m m' ३५. m mmm ॥सिंघीजैनग्रन्थमालासम्पादकप्रशस्तिः ॥ CN ܀ स्वस्ति श्रीमेदपाटाख्यो देशो भारतविश्रुतः । रूपाहेलीति सन्नानी पुरिका तत्र सुस्थिताः॥ सदाचार-विचाराभ्यां प्राचीननृपतेः समः । श्रीमच्चतुरसिंहोऽत्र राठोडान्वयभूमिपः ॥ तत्र श्रीवृद्धिसिंहोऽभूद् राजपुत्रः प्रसिद्धिभाक् । क्षात्रधर्मधनों यश्च परमारकुलारणीः ॥"... मुज-भोजमुखा भूपा जाता यस्मिन् महाकुले । किं वय॑ते कुलीनत्वं तत्कुलजातजन्सनः ।। पती राजकुमारीति तस्याभूद् गुणसंहिता । चातुर्य-रूप-लावण्य-सुवाक्-सौजन्यभूपिता ॥ क्षत्रियाणीप्रभापूर्णा शौर्योद्दीप्तमुखाकृतिम् । यां दृष्ट्वैव जनो मेने राजन्यकुलंजा स्वियम् ॥ पुत्रः किसनसिंहाख्यो जातस्तयोरतिप्रियः । रणमल्ल इति चान्यद् यन्नाम जननीकृतम् ॥ श्रीदेवीहंसनामात्र राजपूज्यो यतीश्वरः । ज्योतिभैषज्यविद्यानां पारगामी जनप्रियः । भागतो मरुदेशाद् यो भ्रमन् जनपदान् बहून् । जातः श्रीवृद्धिसिंहस्य प्रीति-श्रद्धास्पदं परम् ॥ ... १ तेनाथाप्रतिमप्रेरणा स तत्सूनुः स्वसन्निधौ । रक्षितः शिक्षितः सम्यक्, कृतो जैनमतानुगः ॥:: : दौर्भाग्यात् तच्छिशोर्वाल्ये गुरु-तातौ दिवंगतौ । विमूढः स्वगृहात् सोऽथ यदृच्छया विनिर्गतः १० ॥ तथा चं- १२ १३ “२० २३ .२४ २५ श्रान्त्वा नेकेषु देशेषु सेवित्वा च बहून् नरान् । दीक्षितो मुण्डितो भूत्वा जातो जैनमुनिस्ततः ॥ ज्ञातान्यनेकशास्त्राणि नानाधर्ममतानि च । मध्यस्थवृत्तिना तेन तत्वातत्त्वगवेपिणा ॥ 'अधीता विविधा भाषा भारतीया युरोपजाः । भनेका लिंपयोप्येवं प्रनं नूतनकोलिकाः ॥ येन प्रकाशिता नैके ग्रन्या विद्वत्प्रशंसिताः । लिखिता वहवो लेखा 'ऐतिह्यतथ्यगुम्फिताः ।। ૧૬ स बहुभिः सुविद्वद्भिस्तन्मण्डलैश्च सत्कृतः । जिनविजयनाम्नाऽसौ ख्यातोऽभवद् मनीषिषु ॥ १६ 'यस्य तां विश्रुति ज्ञात्वा श्रीमद्गान्धीमहात्मना । आहूतः सादरं पुण्यपत्तनात् स्वयंमन्यदा।। "१७ पुरे चाहम्मदाबादे राष्ट्रीय शिक्षणालयः । विद्यापीठ इति ख्यात्या प्रतिष्ठितो यदाऽभवत् ।।..:.:. ! १८ भाचार्यत्वेन तन्त्रोच्चैनियुक्तः स महात्मना । रस मुंनि-निधीन्द्वन्दे पुरातत्वो ख्य मन्दिरें। वर्षाणामष्टकं यावत् सम्भूप्य तत् पदं ततः । गत्वा जर्मनराष्ट्रे स तत्संस्कृतिमधीतवान् । तत मांगत्य सल्लग्नौ राष्ट्रकार्य च सक्रियम् । कारावासोऽपि सम्प्राप्तो येन स्वराज्यपर्वणि ।। ऋमात् ततो विनिर्मुक्तः स्थितः शान्ति नि के त ने । विश्ववन्धकवीन्द्रश्रीरवीन्द्रनाथभूपितेः।। २२ सिंघीपदयुतं जैन ज्ञानपीठ तदाश्रितम् । स्थापितं तंत्र सिंघीश्रीडालचन्दस्य सूनुना ॥ श्रीवहादुरसिंहेन दानवीरेण धीमता । स्मृत्यर्थ निजतातस्य जैनज्ञानप्रसारकम् ॥ प्रतिष्ठितश्च तस्यासौ पदे धिष्ठातृसझके । अध्यापयन् वरान् शिष्यान् ग्रन्थयन् जैनवाडायम् ॥: : तस्यैव प्रेरणां प्राप्य श्रीसिंघीकुलकेतुना । स्वपितृश्रेयसे ह्येषा प्रारब्धा. ग्रन्थमालिका ॥ .."२६ अथैवं विगतं यस्य वर्षाणामष्टकं पुनः । ग्रन्थमालाविकासार्थिप्रवृत्तिषु प्रयस्यतः ॥... बाणे-रत्ने-नवेन्द्वन्दे मुंवाईनगरीस्थितः । मुंशीति विरुदख्यातः कन्हैयालालधीसखः. प्रवृत्तो भारतीयानां विद्यानां पीठनिर्मिती । कर्मनिष्ठस्य तस्याभूत् प्रयतः सफलोऽचिरात् ॥ विदुषां श्रीमतां योगात् संस्था जातां प्रतिष्ठिता । भारतीय पदोपेत विद्या भवन सन्जया॥ आहूतः सहकार्यार्थ सं मुनिस्तेन सुहृदा । ततः प्रभृति तत्रापि सहयोग प्रदत्तवान् ।। तद्भवनेऽन्यदा तस्स सेवाऽधिका यपेक्षिता । स्वीकृता ननभावेन साऽप्याचार्यपदांश्रिता॥ नन्द-निध्यई-चन्द्राब्दे वैक्रमे चिहिता पुनः । एतद्ग्रन्थावलीस्थैर्यकृत् तेन नव्ययोजना ॥ 'परामर्शात् ततस्तस्य श्रीसिंघीकुलभास्वता । भाविद्याभवना येयं ग्रन्थमाला समर्पिता ॥ प्रदत्ता दशसाहस्त्री पुनस्तस्योपदेशतः । स्वपितृस्मृतिमन्दिरकरणाय सुकीर्तिना ॥ देवादल्पे गते काले सिंघीवयों दिवंगतः । यस्तस्य ज्ञानसेवायां साहाय्यमकरोत् महत् ॥ 'पितृकार्यप्रगत्यर्थ यतशीलस्तदात्मजैः । राजेन्द्रसिंहमुख्यैश्च सत्कृतं तद्वचस्ततः ॥ पुण्यश्लोकपितुर्नान्ना ग्रन्यागारकृते पुनः । बन्धुज्येष्ठो गुणश्रेष्ठो बर्द्धलक्षं प्रदत्तवान् । 'ग्रन्थमालाप्रसिद्ध्यर्थ पितृवत् तस्य कांक्षितम् । श्रीसिंघीवन्धुभिः सवं तगिराऽनुविधीयते ॥ विद्वजगहताल्लादा सचिदानन्ददा सदा । चिरं नन्दलियं लोके जिन विजय भारती ॥ .२७ ॥. २८ २९ • ३ 1.TH

समर्पण
'.
संसोहणकोसल्लं लद्धं किंचि वि मए विणीएणं ।
जाण सयासे ताणं चारुचरित्ताण ताणाणं ॥१
संपाययाण सकय-पायय-ऽवभंसऽणेयगंथाणं ।
सिरिकंतिविजयसिस्साण पुण्णसिस्साण चउराणं ॥२
सिरिचतुरविजयवइवरवसहाणं वरयहत्थपोम्मम्मि ।
अप्पिज पारोक्खं जिणयत्तकहेस अमएणं ॥३

No text on this page.

किंचित् प्रास्ताविक * : सिंधी जैन ग्रन्थमालामा गुम्फित करवा माटे पाटणनां जैन भण्डारोमाथी जे केटलांक ग्रन्थरूप पुष्पो में सन् १९३२-३३.. चूंटी काब्यां हतां तेमांनी ज प्रस्तुत प्रन्यांकमा प्रकट थती 'जिनदत्ताख्यान' नामनी बे पुष्पकलिकाओ पण छे. मात्र पाटण अने जेसलमेरना भण्डारोमां प्राचीन ताडपत्र उपर ज लिखितरूपे उपलब्ध थती आ बन्ने कृतिओनी प्रतिलिपि करवानु काम भाई अमृतलाल पण्डितने सोंप्यु. ताडपत्रीय लिपिना वाचनमां निष्णात वनेला अने साथे साथे प्राकृत भाषाना अभ्यासमां पण सुप्रविष्ट थएला पं. अमृतलालनी सुवाच्य अने सुपाठ्य प्रतिलिपिओ जोई, प्रस्तुत कृतिओनुं संपादनकार्य पण एमना ज द्वारा कराव- वानो में विचार को अने प्रेसकॉपी प्रेसमां छापवा आपी. परंतु ग्रन्थमालाना वीजा अनेकानेक प्रन्योतुं संशोधन-संपादन-मुद्रण कार्य आदि एक साथे चालतुं रहेतुं होवाथी तेम ज विश्वव्यापी द्वितीय महायुद्ध अने भारतव्यापी स्वराज्य प्राप्तिविषयक आन्तरिक अहिंसक-विग्रह आदिना व्याघातोने लीघे, ग्रन्थमालाना प्रस्तुत ग्रन्यांकनु मुद्रणकार्य बहु ज अनियमित अने अव्यवस्थित- रूपे चालतुं रहूं. युद्धजन्य परिस्थितिने लईने प्रेसनी कार्यशिथिलता तेम ज कागळोनी दुर्लभताने लीधे ६-८ महिनामा एकाध फार्म छपाईने तैयार थतो. आ रीते सन् १९४० मां प्रारंभेला आ नानकडा प्रन्यांकनु मुद्रणकार्य १९५० मां लगभग पूर्ण थयु अने आजे हवे १९५३ ना जून मासमां आ ग्रन्थः आ रीते पूर्ण थई-मुद्रित थईने, विज्ञ वाचकोना करकमलमा उपस्थित थाय छे. सिंघी जैन ग्रन्थमालामां प्रकाशित करवा माटे ग्रन्थोनु चयन अने निर्धारण एक खास आदर्शने लक्ष्यमा राखीने करवामां आवे छे. जे प्रकारना ग्रन्थोना प्रकाशनथी जैन संप्रदाय अने जैन संस्कारनी विद्वत्समाजमां विशेष प्रतिष्टा थाय अने जैन विद्वानोए भारतीय संस्कृतिना सात्त्विक खरूपने मुसंस्कृत, सर्वोपयोगी अने सुसमृद्ध बनाववा माटे केवी जातनी साहित्यिक सुन्दर रचनाओ करी छे अने ए रीते भारतीय वाङ्मयनी केवी आदर्शभूत उपासना करी छे तेनु उत्तम चित्र, संस्कारप्रिय शिक्षित समाजने दृष्टिगोचर थाय एवा विशिष्ट हेतुने लक्ष्यमां राखीने ग्रन्थोनुं गुम्फन करवामां आवे छे. प्रस्तुत जिनदत्ताख्यान नामक कृति वे दृष्टिए विशेषत्ववाली छे. एक तो जैनकथानकनी दृष्टिए अने वीजुं प्राकृत भाषा साहित्यनी दृष्टिए. कथानकगत वस्तुनो संक्षिप्त सार, पं. अमृतलाले पोतानी प्रस्तावनामां आप्यो छे, ते परथी कथा घटनानुं स्वरूप वाचकोना लक्ष्यमां सरलताथी आवी शकशे. प्राकृत भाषाना अभ्यासिओनी दृष्टिए आ वंने कृतिओ बहु ज सरल अने सुवोध रीते रचाएली छे तेथी ए भाषानो सामान्य परिचय धरावनार व्यक्ति पण, ए कथाओ सारी पेठे समजी शके तेम छे. तुलनात्मक भाषा विज्ञानना अभ्यासिओने पण एमाथी अनेक नवा शब्दो

किञ्चित् प्रास्ताविक
अने शब्दप्रयोगो मळी शके तेम छे. समयाभावने लीघे ए विषे विशेष विवेचन करवानुं मारा
माटे शक्य नथी बन्यु.
आ वंने कृतिओनी प्रतिओ मात्र ताडपत्र उपर ज लखेली जोवामां आवी छ जेनो
परिचय संपादक पंडिते आपेलो छे. प्राचीन प्रतिओना आकार-प्रकारादिनी कल्पना अने
स्मृति बनी रहे ते. दृष्टिथी एना अन्तिम पत्रोनां हाफटोन ब्लॉक बनावी तेनां चित्रो पण आ
साथे आपवामां आव्यां छे.
भारतीय विद्या भवन, बंबई.
ज्येष्ठ शुका १ सं. २००९. १२, ६, १९५३
५३}
-मुनि जिनविजय

No text on this page.

.
सिंघी जैन
ग्रन्थमाला
जिनदत्ताख्यान
सर्वसामोनितोकीनानाधात्यति
बंनानासिक एमरालंगसरली।
रयानसमानम्॥सम्बना
तावासावाववरनागार्यावसात
कामकोनिकमनिता संसारकस्तानीसिवानीतिजकाऊ एमकात
योतयारपारणनिवारणनिविण्यात यावाजिनदत्ता
चरु श्रीविवकोटा लिखिनेयमाणितणयविनायतिदि
प्रयकारणम्॥मिगलमखुवावकजनानामा
hamamangurákatarina
"प्रावनगाहसमवारीतहिनदिसामग
मिमा पसिनामनदादाविसयस
मास्थ्यचनकालतातपमहतारातरावर
सारवासाराममपासताका नातवाना
बिहानिपविश्वग्रामवासिता
दरख्यामिविपतहमायरियावसायमा सिक
बनावयवयानकातिनागनायवतीयमापनमालसमानालानिमपम यातायात मन
मानवमmमरवद्यालयालrilsiusliteनवसपुरनानपEmadaनामवानाजसमनामा मारिया
मaanननियात्यविधा सतावयासदकानागासहामादपणाववनमानसमायामसरोदय
जिससंदवियपाएमासादापायवापाचगपसमानादस्वरानयादातिवादाचा
बाजारावनमतसगाविसमसपाकवियसयागारागारयाससातामानारदापावजानिपताराहा
जितदत्ताख्याननी प्राचीन ताडपत्रीय प्रतिनी प्रतिकृतियो.
.

प्रस्तावना 43 प्रस्तुत प्रकाशनमा प्राकृत भाषामां रचायेली जिनदत्ताख्यान नामक कथानकनी वे कृति- ओनो समावेश थाय छे. आ बन्ने कथाओनी पहेलां पण जिनदत्तविषयक अन्य कृतिओ रचा- येली हती. आ हकीकत प्रथम कथानी गाथा ५, ३६४ अने ३६५ तेम ज वीजी कथानी वीजी गाथा उपरथी जाणी शकाय तेम छे. तेम-ज आ बन्ने कथाओ पछी पण पूर्णिमापक्षीय श्रीगुण- सागरजीना शिष्य श्रीमान् गुणसमुद्र सूरिजीए संयमसिंह गणिना आग्रहथी सं. १४७४ मां जिन- दत्तकथा संस्कृतमा रची छे. उपरांत डेक्कनकॉलेजना संग्रहमांनी भद्राचार्यकृत 'जिनदत्तकथा- समुच्चय' नामनी १०३ पानामां लखायेली प्रति 'जैन ग्रंथावली 'ना पत्र २५२ मां नोंधाई छे. तेना नाम उपरथी तेमां विविध जिनदत्तकथाओ होय तेम लागे छे. ते प्रति में जोई नथी तेथी विशेष माहिती आपी शकतो नथी.. नाम प्राचीन जैन कथाग्रंथोना रचनार विद्वानोए आंतरजीवननो विकास साधनार आदर्शजीवी स्त्री के पुरुषनी प्रधानता जणाववा माटे,ते ते कथाग्रंथने, ते ते धर्मपुरुष के स्त्रीना नामयी प्रसिद्धि आपी छे. दा. त. समराइच्चकहा, अरिहनेमिचरिउ, शांतिनाथचरित्र, नम्मयाकहा, सुरसुंदरिचरित्र, पउमसिरि- चरिउ वि०. तेम ज उपर जणाच्या प्रमाणेंनी धर्मकथाओनो संग्रह जे ग्रंथोमां गूंथ्यो होय तेवा ग्रंथोनो नाममात्रयी जं ख्याल आवे ते सारु ग्रंथकारोए तेने अनुरूप संग्रहसूचक नामथी अंकित कर्या छे. दा. त. चउप्पन्नमहापुरिसचरियं, कहावली, त्रिषष्टिशलाकापुरुषचरित्र, कहारयणकोसो विगेरे. नाणपंचमीकहा, होलीरजःपर्वकथा, मौनैकादशीकथा, मेस्त्रयोदशीकथा विगेरे कथाओमां तेनाः प्रणेताओए तेना नामाभिधानद्वारा साधक अने साधनोनुं निरूपण करेंलं छे. . : प्रस्तुत कथामां मुख्य पुरुष जिनदत्त होई तेना कर्ताए तेनेः 'जिणदत्तक्खाणं (जिनदत्ताख्यानम् ) 'जिणयत्तकहा' (जिनदत्तकथा) विगेरे नामोथी प्रसिद्धि आपी छे. कथावस्तु, भारतीय कथासाहित्यर्नु आलेखन धर्म अने नीतिना शिक्षण उपरांत पोतपोताना संप्र- दायनी पुष्टि माटे थयुं छे. आ कथाओ पैकी केटलीक कथाओ वास्तविक वनेली घटनारूप, होय छे, ज्यारे तेमांनो मोटो भाग आजनी नवलकथाओ जेवो लागे छे. आ. वन्ने य. जातनी १ एतां श्रीजिनदत्तभूपतिकयां श्रीपूर्णिमापक्षसन्मुख्यश्रीगुणसागराख्यसुगुरोः शिष्येण सङ्केपतः । वेदोवीधरविश्व(१४७४)वर्षविहितां पुण्यप्रभावाद्भुतां शृण्वन्तु श्रमणामृतं(तां) शिवकृते भव्या भवन्तश्विरम् ॥ संयमसिंहगणेराग्रहतः श्रीगुणसमुद्रसूरिवरैः । मुग्धानुग्रहवुद्ध्या कृता कधेयं चिरं जीयात् ॥

४ - . जिनदत्ताख्यान कथाओना आलेखनमा तेना लेखकोनी प्रतिभा वास्तवदर्शी. के संप्रदायबद्ध अमुक प्रकारना रूढ विचारवशवर्ती अथवा जे जातना विचारोने अनुसरती होय ते प्रकारचें ए कथाग्रंथमां वस्तु- रचनानुं सौष्ठव के शैथिल्य दृष्टिगोचर थाय छे. आं दृष्टिए विचार करीए तो प्रस्तुत कथा ए बनेली हकीकत नहि पण ते जमानाना जैनसमाजने अनुलक्षीने रचायेली एक नवलिका जेवी कल्पित- कथा लागे छे. आ कथा कल्पित होवार्नु अनुमान निम्नलिखित हकीकतथी थई शके छे- कथामा मुख्यतः स्त्रीप्राप्तिने लगता चार प्रसंगो आ प्रमाणे छे-जिनदत्त नामनो वणिक्- पुत्र (१) देवमंदिरमा पूतळीने जोईने मुग्ध थतां विमलमतिने, (२) पेटमा रहेला सर्पने मारवाथी श्रीमतिने, (३) रूपलावण्य अने साहसथी आकर्षी अंगारवंतीने, अने (४) मदोन्मत्त हस्तीने वश करवायी रतिसुंदरीने परणी, अत्यंत वैभव भोगवी, अंते त्यागी बनी आयुःक्षये मरण पामी देवलोकमां उत्पन्न थाय छे. (१) कन्यालाभना आ. चार प्रसंगो पैकी एक के तेथी वधुः प्रसंग पण अन्यत्र वीजी. जैन कथाओमां अल्पाधिक वर्णनयुक्त मळी आवे छे, (२) द्यूतनो प्रसंग पण तेंवी ज रीते समजी शकाय, (३) पूर्वभवमां दरिद्रावस्थामां मुनिदानादिनो प्रसंग शालिभद्रकथानी साथे तद्दन साम्य धरावे छे. (४) उपरांत आ आखी कथा. श्रीभद्रेश्वरसूरिकृत कहावलीमांथी लेवामां आवी होय तेम पण लोगे छे. टुंकमां - आ आखी कथा कहावलीमाथी लई पात्रोना नामोमाः फेरफार करी तेने रसमय वनाववा तेमां एकाद प्रसंग वधारी रचायेली होई आ कथा काल्पनिक छे, एम कही शकाय. रचनानो हेतु सुपानने दान आपवाथी ऐहिक अने आमुष्मिक लाभः थाय. छे ए वताववा माटे आ कथा रचवामां आवेली छे. जुओ प्रथम कथानी गाथा १४ मी अने बीजी कथानी वीजी गाथा. कथानी उपयोगिता भारतीय प्राचीन संस्कृतिना अभ्यास माटे साहित्य, स्थापत्य, लिपिकळा, चित्रकळा विगेरेना जे प्रौढ नमूनाओ अने अवशेषो मळे छे तेमां जैन संस्कृतिनो हिस्सो धारवा करतां य घणो मोटो छे. अने ए निर्माणना मूळमां निष्किंचन अनगारी श्रमणोनो श्रम, रसवृत्ति अने उपदेश ए प्रधान- वस्तु छे. त्याग - तप - संयमप्रधान जैन श्रमणोना प्रेरणादायी उपदेशने झीली ते ते युगनो जैन गृहस्थवर्ग, जे वस्तुओ पोते करवा जेवी होय ते पोते ज करतो अने जे वस्तुओ जैन श्रमणो द्वारा साध्य होय तेमां ते ते कार्यने लगती दरेक आवश्यकताओंने पूरी पाडतो, जेना परिणाम -- १ कहावलीमा श्रीशांतिनाथभगवाननी कथामां वीरभद्रनी कथा आवे छे: पूर्वभवमां वीरभद्रतुं नाम जिनदत्त जणावेलं छे. प्रस्तुत कथा.अने आ वीरभद्रनी कथाना प्रसंगोमां घणु साम्य छे. आ कथामां ने कई वधारे जगाय छे ते तेनी पश्चाद्भाविता पुरवार करवा उपयुक्त थई शके. - प्रस्तावना .. जैन संस्कृतिए साहित्य, स्थापत्य आदि कळानां विविध क्षेत्रोमां अनेक सिद्धिओ प्राप्त करी छे अने, पोतानी ए अपूर्व सिद्धिओनो लाभ जगतने पण छूटे हाथे आप्यो छे. उपर जणाव्यु ओम श्रमणोपासको श्रमणोनी आवश्यकताओ पूरी पाडता तेना मूळमां जैन श्रमणोना त्याग तप संयम अने विद्वत्तादि गुणोनो प्रभाव तो हतो ज, पण ते उपरांत केटलाक वर्गने ओछे वत्ते अंशे आवी कथाओ पण दानादि कार्योंमां.. प्रेरणाप्रद बनेली होती जोईए, ए पण एक हकीकत छे. एटले प्राचीन भारतीय संस्कृतिना एक प्रधान अंगभूत जैन- संस्कृतिना निर्माण अने विकासमा प्रेरक वनेली आवी सुपात्रदान आदिनो महिमा दर्शावती अनेक कथाओ काल्पनिक होवा छतां निरर्थकः छे, एम न ज कही शकाय, आधी उलटुं घणी वार तो आवा साहित्यनी महत्ता समजवा माटे ते ते युगनी परिस्थिति अने जनसमाजनी अभिरुचिनो आपणे विचार करवो ए पण आवश्यक वस्तु छे. आपणा भारतीय कथासाहित्यना. निर्माणमा मात्र एक बीजा संप्रदायनी ज नहि पण देश-विदेशना कथासाहित्यनी पण असरो आवी छे. जो ते ते युगने लगती आवी विविध परिस्थितिओनो आपणे विचार करीशुं तो आवी कथाओगें निर्माण शाने आभारी छे अने केटलं महत्वनुं छे ए आपणा ध्यानमां आवी शकशे. लोकमानस हमेशां मोटे भागे विनिमय वृत्तिवाळु ज होय छे. अने तेमां य व्यापारकुशळ वणिकोनुं स्थान मोखरे ज होय. वणिक् जेम व्यापारमा व्यय करतां लाभनी मात्रा विशेष इच्छे तेम अहिं पण विविध प्रकारना दानादि प्रसंगे जे कोई बदलावृत्ति धराबता होय ते पण, आवी कथाओमाथी प्रोत्साहन मेळवी धार्मिक अने सामाजिक जरूरीयातो प्रत्ये वेदरकार न रहे, ए कारणथी पण कदाच रचायेली आवी कथाओ जे वर्ग पारलौकिक लाभमां संदिग्ध छे तेने पण. निःशंकित करवा मददरूप थाय ए स्वाभाविक छे. कथाना खामी जिनदत्तना शौर्य, साहस, सहिष्णुता, परगजुपणु, औदार्य, आयुर्वेदसंगीतादि- शास्त्रोमां नैपुण्य, तेम ज जैन जैनेतर ग्रंथोर्नु ऊंडे ज्ञान अने त्याग विगेरे गुणो आलेखी ग्रन्थकारे वणिक् पुत्र केवो होवो जोईए तेनी हिमायत करी छे. हकीकत पण साची छे. जो संसारवास अनिवार्य मान्यो तो पछी तेमां मायकांगली मनोदशा रहे तेवू शरीरस्वास्थ्य ते पण एक शापरूप छे. जो आमांधी वणिक्पुत्रोने प्रेरणा आपवी न ज होत अने केवळ धर्मकथारूपे ज आ कथा लखवी होत. तो, ग्रन्थकार कथानायकने क्षत्रिय के एवी बीजी कोई लडायक जातनो ज वतावत. प्राचीन जैनाचार्योए ते ते युगने अनुरूप विशाळ अने विविध प्रकारना कथासाहित्यनुं सर्जन करी प्रजामानसना विकासमाटे जेवो गौरवपूर्ण प्रयत्न कर्यो छे तेवो प्रयत्न आजना युगने लक्षीने जैन प्रजाए खास करी जैनाचार्योएं अने जैन मुनिवर्गे अवश्य करवो जोइए. जो जैन मुनिवर्ग आजे आवी नक्कर प्रवृत्तिओमां पोताना कीमती समयनो सदुपयोग करे तो आजना मुनिवर्गनी केटलीक क्लिष्ट प्रवृत्तिओनो अंत आचवा साथै जैनधर्म अने जैनप्रजा उन्नतिना मार्गे अनावा- धपणे गति करे. अने फलतः विश्वनी समग्र प्रजाने जैनसंस्कृतिनी वास्तविकतानुं दर्शन थाय.

६ जिनदत्ताख्यान कथागत उपयोगी शब्दो विगेरे आडत्तिगा। पत्र १७-२४-५१-५६ आडत्तिया । = आडतीया.. सिम्बलिगा पत्र २३-५४-५५ समलिगा - सुंल्ली, करंडिओ. सामलिगा वक्खरो-वाखरो. पत्र २४-५६ मइरंवेडामूल्य. पत्र.२६ टिप्पणी त्रीजी. एकाद प्रसंगे छंदोभंग न थाय ते माटे प्राचीन छान्दसिक नियमने अनुसारे 'वराई वराकी' ने वदले 'वरई' शब्द मूक्यो छे. जुओ पत्र ८ गाथा ६८ मी. विदर्भराजे (वीतभयनगरना स्वामीए) दशपुर (आधुनिक मंदसोर.) वसाव्यु हतु: जुओ पत्र २ गाथा १८ मी. बन्नेय कथाओमां प्राकृत तथा अपभ्रंश सुभाषितोनो संग्रह आकर्षक छे. ग्रंथकार अने समय प्रथम कथाना प्रणेता आचार्य श्रीसुमतिसूरि छे. तेमनो विशिष्ट परिचय के रचना- समयने जाणवान साधन कथाना अंतनी प्रशस्ति सिवाय बीजुं कशु ज जाणवामां आव्यु नथी. दशवकालिकटीकाना कर्ता श्रीसुमतिसूरि अने आ सुमतिसूरि अभिन्न नथी. प्रस्तुत आख्यानना प्रणेता आचार्य श्रीसुमतिसूरि पाडिच्छय गच्छीय आचार्य श्रीसर्वदेवसूरिंना शिष्य छे. पाडिच्छ्य गच्छ विषेनी विशेष माहिती ते अंगेना साधनना अभावे आपवी शक्य नथी. पाडिच्छय गच्छनी उत्पत्तिनुं कोई स्वतंत्र महत्त्वन कारणं नथी लागतुं परंतु आ गच्छना आचार्योए ज्ञानादिनी वृद्धिनिमित्ते वीजा गच्छना आचार्योर्नु गुरुत्व प्रतीच्छेल= स्वीकारेल होई तेमने पाडिच्छयगच्छीय कहेवामां आवता होवा जोईए एम मने लागे छे. आ सिवाय आ विषेनी बीजी कशी हकीकत मारी सामे हाजर नथी. वीजी कथाना ग्रंथकारनुं नाम प्रशस्ति आदि नहिं होवाथी जाणी शकायु नथी. छता प्रथम कथा करतां वीजी कथानी रचना पहेलां थई होय तेम लागे छे. आ कथानी एक प्रति मुद्रण थया पछी पूज्यपाद साक्षरवर्य श्रीपुण्यविजयजी द्वारा वडोदराना श्रीआत्मानंद ज्ञानमंदिरमाथी मळी आवी. जे प्रति उपरथी मुद्रण थयुं छे ते प्रति अशुद्ध; उपरांत केटलेक स्थळे ताडपत्रो खरी जवाथी त्रुटित पाठवाळी; तेम ज अंतमां वे त्रण पत्रोना अभाव अपूर्ण होवाथी वडोदरावाळी प्रतिनो उपयोग करखो आवश्यक बन्यो. ग्रंथना अंते वडोदरावाली प्रतिना पाठोनी नोंध आपी छे. + १ नीया लोवमभूया वि आणिया दीह-विंदु-दुभावा । अत्थं गति तं चिय जो तेसिं पुव्वमेवासी ॥ -- प्रस्तावना प्रतिपरिचय "प्रथम कथानी प्रति जैसलमेरना मोटा भंडारनी छे. शुद्धि ठीक ठीक छे. लंबाई पहोळाई ३२४२३ इंचप्रमाण छे. स्थिति सारी छे. आ प्रतिमां वे कृतिओ लखायेली छे. ते आ प्रमाणे (१) पत्र १ थी २५५ सुधीमां मलधारी हेमचंद्रविरचित भवभावनावृत्त्यन्तर्गत-अरिष्ट- नेमिचरित, (२.). पत्र २५६ थी २९४ सुधीमां जिनदत्ताख्यान. संवत् १२४६ मां आ प्रति लखाएली छे. तेनी पुष्पिका कथाना अंतमा साथे ज पत्र ४० मां मूकी छे. बीजी कथानी प्रति पाटणना श्रीहेमचंद्राचार्य जैन ज्ञानमंदिरमा रहेला श्रीसंघना भंडारनी ताडपत्रीय प्रति छे. धणे स्थळे अशुद्धिओ जोवा मळे छे. अंतनुं ३१ मुं पत्र तथा २७, २८, २९ मळी चार पत्रों नथी. अन्त्य पत्र न होवाथी लेखनकाळ वि. मळी शक्युं नथी. छतां अनुमाने विक्रमना बारमा शतकमां लखायेली निश्चित लागे छे. प्रतिनां पत्र. ३० छे. लंबाई पहोळाई १३१४१३ इंच प्रमाण छे. प्रत्येक पत्रनी प्रत्येक पृष्ठिमां वधुमां वधु छ अने ओछामा ओछी चार पंक्तिओ छे. केटलेक स्थळे तो प्रति अति अशुद्ध कहेवाय. बीजी कथानु प्रत्यंतर, मुद्रणकार्य थया पछी मळेलं अने ते अति उपयोगी लागवाथी पाछळ परिशिष्टमां तेना पाठभेदो. आप्या छे, अने प्रतिनी संज्ञा 'च' दर्शावी छे. अन्तमां पुष्पिका आ प्रमाणे छे-"जिनदत्ताख्यानं समाप्तम् ॥ संवत् ११८६ अद्येह श्रीचित्रकूटे ।। लिखितेयं माणिभद्रेण यतिना यतिहेतवे साधवे वरनागाय । स्वस्य च श्रेयकारणम् ॥ मंगलमस्तु वाचकजनानाम् ॥" प्रतिनी लंबाई पहोळाई १०४१३ इंच प्रमाण छे. पत्र संख्या ६९ छे. प्रत्येक पत्रमा पांच पंक्तिओ छे, केटलांक पत्रोमां चार पणं छे. उपर प्रमाणे प्रथम कथानी एक प्रति अने वीजी कथानी वे प्रतिओ उपरथी आ प्रकाशन थयु छे. संशोधन प्रस्तुत बन्ने य कथाओनी नकल मात्र ज मारे करवानी छे एम समजी में कॉपी तैयार करी पूज्यपाद, पुरातत्त्वाचार्य मुनिश्री जिनविजयजीने सोंपेली. तेओश्रीए एनुं संपादन मारे करवानुं छे' ए ख्यालयी कॉपी प्रेसमां आपी. हुं दूर प्रदेशमा रहेतो होवाथी गुफो विगेरे नियमित रीते न जोई शक्यो. तेथी सरवाळे शुद्धिपत्रक वध्यु. वाचकोने शुद्धिपत्रकनो उपयोग करवा भारपूर्वक भलामण करूंछं. संक्षिप्त कथासार आदिमां अन्यकार भगवान महावीरने तथा सरखतीने नमस्कार करीने तेम ज पाठकगणगत सज्जन - दुर्जन- पृथक्करण करीने मुनिदानना प्रभावथी जिनदत्त केवी रीते सद्गति पाम्यो ते जणावे छे.

८. जिनदचाख्यान जिनदत्तनो पूर्वभव विक्रमवर्म शासित अवंती देशमा . *पुरा काळमां प्रद्योतराजविजेता विदर्भ (वीटभय)ना राजाए [उदायने] बसावेला देशपुर नगरमां शिवधन नामनो वणिकप्योतानी यशोमती नामक पत्नीनी साथे रहे छे. काळक्रमे तेमने पुत्र थतां तेनु नाम शिवदेव पाडे छे... शिवदेव आठ वर्पनो थतां शिवधन मरण पामे छे. तेंना मरण पछी अल्प समयमांज समृद्धिनो पण नाश थतां यशोमती पोतानी भूतकाळनी जाहोजलालीनुं स्मरण करी, ज्यां परिचित माणसो न होय त्यां दासकर्म करवानो विचार करी, पुत्रने साथे लई, उज्जयिनीमा एक कुलीन वणिक्ने त्यां काम करवा माटे रहे छे. शिवदेव रोज वाछरडांने जंगलमा चरांववा लई जाय छे. एक दिवस वाछरडां चराववा गयेला शिवदेवे धर्मध्यानमां स्थित एक तपस्वीने जोता वहुमान ऊपजवाथी तेमनी वंदनादिपूर्वक पर्युपासना करी. घेर आवी पोतानी माताने पण आ वात करी. 'ते तपस्वी धन्य छे, तेमने अन्न - पानादि आपनार पण धन्य छे, पुण्यहीन आपणे तो तप के दान वेमांथी एक पण करी शकतां नथी, तो वत्स! ते तपस्वीनुं रोज वंदन करीने पण तुं आत्माने कृतार्थ करजे' आवी -मातानी शीख मेळवी शिवदेव ते तपस्वीनी वंदनादि उपासना करे छे, अने विचारे छे के-आ मुनि म्हारे घेर आहार ले तो ठीक. अन्यदा माघ पूर्णिमाना तहेवारने दिवसे, एक वीजाने त्यां, खाद्य पदार्थोनी भेट आपवानी ते काळनी प्रथा होवाथी विधवा होवाना कारणे यशोमतीने त्यां पण खोराकनी वानीओ आवे छे. शिवदेव जमवा वेसे छे तेवामां जे तपखीनी ते नित्य वंदना पर्युपासना करतो हतो ते तपस्वी त्या आवतां भावुक शिवदेव अति प्रसन्न थई अत्यंत भक्तिभावपूर्वक मुनिने आहार आपे छे. आ समये खाद्य वस्तुओ आपवा आवेली चार बालाओ शिवदेवनो भक्तिभाव जोई 'वयस्य ! आवा सुपात्रने दान आपीने तुं धन्य थयो छे' इत्यादि वचनोथी शिवदेवनी प्रशंसा करीने वस्थाने जाय छे. शिवदेव पण प्रसन्न चित्ते भोजन करे छे. त्यार पछी शिवदेव पोतानी जींदगी सुखे गाळी आयुष्य पूर्ण थतां मरण पामे छे. जिनदत्तनो जन्म अने वाल्य-युवावस्था मध्य देशमा वसंतपुर नगरमां जैनधर्ममां स्थित जीवदेव नामे श्रेष्ठी रहे छे. तेमने जीवयशा 'नामे पत्नी छे. शिवदेवनो जीव जीवयशानी कुक्षीए अवतरे छे. जीवदेव शेठ पोतानी समृद्धिने अनुरूप वधामणु संघपूजा तथा मंदिरोमां उत्सव विगेरे करावी तेनुं नाम जिनदत्त पाडे छे. १ वीजी कथामां विक्रमवर्मनी राणी पद्मश्री नामनी जणावी छे. ** आ वे फुल्लीना मध्यमा रहेली हकीकत वीजी कथामां नथी. २ आ स्थळे वीजी कथामां पद्मपुर पत्तन जणावी आगळ (मुद्रितपत्र-७१ मां) दशपुर नगर जणावेलुं छे. आ उपरथी कां तो पद्मपुर अने दशपुर अभिन्न छे अथवा वीजी कथाना कर्ता प्रथम पनपुर लखी अंत सुधी तेनो संबंध जाळवी शक्या नथी.

प्रस्तावना - -- आठ वर्षनी वये तेने लेखाचार्य पासे शिक्षणमाटे मूकवामां आवे छे. अनुक्रमे ते भाषा अने कळामा प्रावीण्य मेळव्या बादः पितानी प्रेरणाथी निर्गन्य मुनिद्वारा जैन धर्मना सिद्धांतोनो पण अभ्यास करे छे. विमलमतिपरिणयन लग्न करवानी.पोतानी अनिच्छाने लीधे अनेक लक्ष्मीपतिओनी कन्याओ मळती होवा छतां जिनदत्त सर्वथा निषेध करतो होबाथी, तेना पिता ते सांसारिक जीवनमां गूंथाय ए माटे जेमनाः सहवासथी विलासादि तरफ वृत्तिओ टळे तेवा मित्रोनो जिनदत्तने संपर्क सधावे छे. जिनदत्त ते मित्रोनी : साथे प्रतिदिन विलासजनक स्थळोए फरतां फरता एक दिवस एक मंदिरना द्वारनी बाजुमां बनावेला स्त्रीना रूपने जोईने, बाजु उभेला मित्रोनो ख्याल पण भूलीने, अत्यंत मुग्ध थई तल्लीन बनी, दृष्टरूपना जेवी सहचरी मेळववानी चिंतामां गरकाव थई गयो. घेर आवीने चिंतामग्न बनी एक वाजु वेठेला जिनदत्तने जोई जिनदास शेठे पूछतां संतोष- कारक प्रत्युत्तर न मळतां तेना मित्रो द्वारा सर्व हकीकत जाणी, जिनदत्ते जोयेला ते स्त्रीखरूपना निर्माता कलाकार द्वारा आलेखित स्त्रीखरूप, अनुरूप कुमारनी अप्राप्तिथी अद्यावधि कुंवारी रहेली चंपा नगरीवास्तव्य विमल शेठनी पुत्री विमलमतिनुं छे एम जाणी, जिनदत्तनी प्रति- कृति करावी माणसो मारफते चंपा नगरीमा विमलशेठने त्यां मोकली विमलमतिनुं मागु कयु. विमल शेठे जिनदत्तनुं चित्र जोई प्रसन्न थई आडकतरी रीते विमलमतिनो अभिप्राय जाणी संबंध कबूल कर्यो. जिनदत्त शुभ दिवसे खजनो साथे प्रयाण करी चंपा नगरीमां आवे छे. त्यां महोत्सवपूर्वक लग्न थया पछी विमलमतिनी साथे वसंतपुर आवे छे. जिनदत्तनी घृतासक्ति अने परदेशगमन एकदा उपचार करवा छतां पोतानी शिरोवेदना न मटवाथी समय बीताववा माटे, जिनदत्ते द्यूत रमवू शरू कयु. दैववशात् ते जेम हारतो गयो तेम वधारे रमवा मांड्यो. ज्यारे बहु द्रव्य आप्या पछी पिता अने पत्नीना खजानचीओए द्रव्य आपवा निषेध कर्यो त्यारे मान- भंगथी जिनदत्तने बहु ज दुःख थयु. घेर आवीने उदास रहे छे. जिनदास अने विमलमतिने खबर पडतां तेओ पोतपोताना खजानचीओने ठपको आपे छे. एक दिवस जिनदास शेठे जिनदत्तने कडुं-पुत्र ! लक्ष्मीनी कंइ खोट नथी, वीजा सारे मार्गे यथेष्ट द्रव्य व्यय कर, द्यूतव्यसन पुरुषार्थबाह्य कहेवाय छे. जिनदत्त 'पिताजी ! हवे ते मार्गे नहिं जाउं' एम कही गुमावेला द्रव्यथी वधु उपार्जन करवाना विचारोथी चिंताग्रस्त वने छे. विमलमति पोताना पतिनी सचिंत अवस्था जोईने मारा पिताने त्यां थोडो वखत रहेवाथी तेमनी मानसिक परिस्थिति सुधरशे' एम विचारी जिनदास शेठनी रजा लई जिनदत्तने विनंति करीने साथे लई चंपा नगरी जाय छे. त्यां जिनदत्तने प्रसन्न राखवा विमलमति प्रतिदिन प्रयत्न करे छे.

जिनदत्ताख्यान ....... जिनदत्त परदेश जवानी अनुकूलता साधवामाटे ज विमलमतिनी सार्थ आवेलो होई प्रसंग मेळववानी प्रतीक्षा करे छे. एक दिवस जिनदत्त अने विमलमति उद्यानमा फरवा गया. त्या प्रसंग जोई जिनदत्ते विमलमतिनी नजर चूकवी नजीकमां जई वर्णपरावर्तिनी गुटिकाथी पोतान रूप बदली दक्षिण दिशा तरफ प्रयाण कयु. थोडा समयमां ज पोताना पतिने न जोवाथी विह्वळ बनीने मूछित थएली विमलमतिने जोई, सखीओ तेने स्वस्थ करे छे, तेमज तेनां माता-पिताने खबर आपे छे. बधां जिनदत्तनी शोध करे छे पण क्याई पत्तो लागतो नथी. माता-पिताना सान्त्वनथी विमलमति कंईक दृढ थई भोजन सिवायनो पोतानो सर्व-समय साध्वीओनी वसतिमां धर्मानुष्ठानमा गाळे छे. जिनदत्तनुं पर्यटन तथा श्रीमतीपरिणयन जिनदत्त चालता चालतां दधिपुर नगरनी बहार एक दरिद्र सार्थवाहना सुकायेला बगीचामां वेसे छे. विशिष्ट आकृतिवाळा जिनदत्तने जोईने दरिद्र सार्थवाहे विनंति करता वनस्पत्यायु- वेदना ज्ञानथी जिनदत्ते ते बाग. फळ-फूलयुक्त-नवपल्लवित कर्यो.. दरिद्र सार्थवाह पोताने पुत्र न होवाथी जिनदत्तने पुत्रवत् मानी स्वगृहे लई जाय छे. थोडा दिवस पछी 'तात ! समुद्र पासे होवा छतां आवी दरिद्र अवस्था शामाटे भोगववी ?' : विगेरे जिनदत्तना वचनोथी प्रेराई दरिद्र सार्थवाह व्यापार माटे जिनदत्तनी साथे वहाण भरी. सिंहलद्वीप गयो. त्यांना पृथ्वीशेखर राजाने. मळी ते बन्ने एक कुलपुत्रने त्यां रह्या. ते कुलपुत्रनी माता जिनदत्तने पुत्रनी पेठे ज राखे छे. एक दिवस वृद्धाने रडती जोई जिनदत्ते रोदनतुं कारण पूछतां वृद्धाए कह्यु-आ नगरना राजानी श्रीमती नामनी कन्या महाव्याधिथी पीडित छे. तेनी पासे रात्रीए सुनार माणसनुं मरण थतुं होवाथी राजाए नगरमांथी प्रतिदिन एक 'माणस कुमारी पासे सुवा माटे मोकलवा आज्ञा करी छे. आजे मारा पुत्रनो वारो आववाथी हुँ असहाय रहुं छु. वृद्धानी आनाकानी होवा छतां तेना पुत्रनी रक्षा करवा माटे जिनदत्त संध्यासमये स्नान- विलेपनादि करी हाथमा खड्ग लई राजा-प्रजाने विषाद पमाडतो वृद्धापुत्रनी बदलीमा सुवा माटे राजकुमारीना महेले जाय छे. क्यांथी भय हशे? एनुं अन्वेषण करवा, माटे भोयतळीयु चोकसाईथी तपासी मेडा उपर जई उदरव्याधिथी पीडित राजकन्याने विश्वस्तचित्ते जोई जिनदत्त मधुरवाणीथी पूच्यु-सुंदरि.! तने कया प्रकारनी पीड़ा छे ?' श्रीमतीए पोतार्नु उदर वतावी 'मारे आवा तेजखी पुरुषने बचाववो जोईए' एम विचारी का-तमे राजानो आदेश पाळ्यो, जरा अंधकार थाय एटले आ महेलनी नजीकमां क्यांक सूई रहेजो, कारण उंध्या पछी ज्यारे ९ जागुं छु त्यारे नजीकमां सुनार माणसने मरण पामेलो जोउं छं.' जिनदत्त तेना सौम्य स्वभावथी आकर्षाई 'सुंदरि ! तने एकाकी छोडीने मारे जीव बचाववो नथी' एम कही तेनी नजीकना पलंगमां वेसे छे.

प्रस्तावना पोतानी चिंताथी राजकुमारी उंघती नथी एम जाणी जिनदत्त एक वार्ता कही पूर्व कर्मथी मळतां सुख-दुःखमा हर्प-विषाद न करवा श्रीमतीने कहे छे. 'आता प्रतिभाशाळी पुरुषी मारुं दुःख दूर थशे' एवी श्रद्धाथी श्रीमतीने निद्रा आवे छे. श्रीमतीने निद्राधीन जाणी जिनदत्त धीमेथी उठीने एक मोटु लाकडं लावी पोताने सुवाना पलंगमा मूकी, तेना उपर कपडं टांकी, दीवामां पूरतुं तेल पूरी, खड्ग: लईने थांभला पाछळ संताईने उभो रहे. छे. थोडी वार पछी राजकन्याना मोढामां. वे नानी जीभो जुवे छे. 'आ शं हशे ? एम विचार करता राजकन्याना मुखमाथी काळो सर्प नीकळे छे. 'आनाथी भय छे' एम जिनदत्त चितवे छे. एटलामां ते सर्प श्रीमतीनी पथारीमांथी जिनदत्तना पलंगमा जईने मस्तकना स्थळे रहेला ते काष्ठने डंख मारे छे. कुमार पण सावधान थई : सर्पना त्यां ज टुकडा करी वाजुमां पडेला करंडीयामां नांखे छे. पेट नानु थवाथी संपूर्ण निद्रा लई प्रभाते राजद्वारनां वाजिंत्रोना नादथी जागेली. श्रीमतीए जिनदत्तने तेना पलंगमां बेठेलो जोई, आश्चर्यमुग्ध वनी, सविनय पूछतां जिनदत्ते सर्पनी हकीकत कही. प्रतिदिन प्रभाते मृतक लेबा आवनार माणसो द्वारा जिनदत्तनुं कुशळ सांभळी राजा त्यां आवी, श्रीमतीना मुखे रात्रीनी घटना जाणी, जिनदत्तने धन्यवाद आपी, औषधादिना उपचारथी श्रीमतीने स्वस्थ करी, हावभावथी श्रीमतीनो अभिप्राय जाणी धामधूमथी जिनदत्त अने श्रीमतीन लग्न करे छे. जिनदत्त प्रसंगे प्रसंगे श्रीमतीने चित्रपटमां जैनमंदिर-साधु-साध्वी विगेरे आलेखी जैन धर्मनां तत्त्वो समजावी जैनदर्शनानुयायिनी बनावे छे. अन्यदा पोतांना व्यापारने लगतुं कार्य पूर्ण थतां राजानी रजा लई, श्रीमतीने साथे. लई, जिनदत्त तथा दरिंद्र सार्थवाहे स्वदेश जवा वहाण भरी प्रयाण कयु. उपार्जित द्रव्यमां अने विशेषे श्रीमतीमां आसक्त थवाथी दरिद्र सार्थवाहे नोकरोने संकेत करी 'जिनदत्त जीवतो हशे त्यां सुधी श्रीमती मने नहिं इच्छे' एम विचारी रात्रीना समयमां अवाज थाय एवी रीते दरियामां कई वस्तु फेंकी. ज्यारे कहेवा छतां कोई पण माणस पडेली वस्तुं लेवा माटे पाणीमां नयी उतरतो सारे जिनदत्त दोरडं बांधीने सागरमां उतरे छे. सार्थवाह ते दोरडुं कसावी नांखी वहाण हंकारी जाय छे. सार्थवाह विलाप करती श्रीमतीने पोतानी पत्नी थवा माटे अनेक प्रकारे समजावीने कहे छे-'जिनदत्त मारो पुत्र नथी, वाणीथी ज पुत्र तरीके स्वीकार्यो हतो.' सार्थवाहने घणो उपदेश आपवा छतां निष्फळता मळतां, श्रीमतीए 'पोताने आजीवन वैधव्य नथी' एवा नैमित्तिकना वचनन स्मरण थतां फरी जिनदत्तंने मळवानी संभावनाथी सामनीतिथी शीयळरक्षा करवा माटे, छ मासनी मुदत मागतां सार्थवाहं सहर्ष कबूल करे छे. छ मास पूर्ण थतां किनारो पण आवे छे. अवधि- पूर्ण थयो जाणी श्रीमती 'पोते-रजस्खला छे' एम जणावे छे. कांठो आवतां सार्थवाह वहाणमांथी उतरी ते नंगेरना राजाने मळवा जाय छे. , १ प्रथम कथामां आ स्थळे विजयकुमारनी कथा छे (जुओ पत्र १९ थी २२). अहिं संक्षेपमां कहेवार्नु होवाथी ते कथा लखी नथी.

१२ जिनदत्ताख्यान समय जाणी श्रीमती पण नीहार करवाने बहाने पोतानी दासीओ साथे जाय छे. आगळ उतावले चालतां, चंपापुरी तरफ जता सार्थने जोई ते सार्थना प्रधान पुरुपनी अनुज्ञा लई तेनी साथे चालतां, अनुक्रमे चंपा नगरीतुं सामीप्य जणातां, अनेक विचारोथी मुंझायेली श्रीमतीए वे साध्वीओने जोतां 'आर्यपुत्रे चित्रपटमां दर्शावेली आ गुरुणीओ दयालु होय छे' एम विचारी तेमनी पाछळ पाछळ चालवा मांड्यु. उपाश्रय आवतां 'निसिही' कथनपूर्वक प्रवेश करती श्रीमतीने जोई त्यां बैठेली विमलमतिए अजाणी समर्मिणी जाणी पूठ्यु- 'क्यांथी आवो छो?' मनःसंतापयी पीडित श्रीमती ज्यारे कशुं बोली शकती नथी, त्यारे विमलमतिए तेनी दासीओ द्वारा. सर्व हकीकत जाणी, श्रीमतीने आश्वासन आपी शांत करी विशेष हकीकत पूछी, श्रीमतीए पोतानो सविस्तर हेवाल कह्यो. विमलमति वर्णभेद विना पोताना पतिर्नु ‘साम्य जणातां 'बहुरत्ना वसुंधरा' ए कहेवतथी समाधान पामे छे. त्यार पछी बन्ने साथे ज रहे छे. अंगारवती परिणयन जिनदत्ते सागरमां ऊतर्या पछी दोरडं कपायेलं जाणी अनेक तर्क वितर्क करी मनने दृढ बनावी सागरमा तरवा मांड्यु, थोडा समयमां कोई भांगेला वहाणY लाकडं तेना हाथमा आवे छे. प्रभात थतां दिशाविभाग जाणी जिनदत्त उत्तर तरफ जवा लाग्यो. जिनदत्तने सागरमा तरतो जोई आकाशमां जता वे खेचरोए तेना धैर्यनी खात्री थतां कडं-'अमारे आपनु काम छे, जो अनुज्ञा आपो तो आपने सागरमाथी बहार काढीने कहीए. जिनदत्तनी सम्मति मळतां तेने वहार काढी, स्नान करावी, वस्त्रो पहेरावीने खेचरोए कह्यु- 'वैताब्य पर्वतमां रथनू पुरचक्रवाल नगरना राजा अशोकश्रीने वेगवती राणीयी थयेली अंगारवती नामनी कन्या पूर्ण युवानीमा आववाथी अने विद्याधर कुमारोमाथी तेने अनुरूप वर न मळवाथी राजाज्ञाथी अमे योग्य वरनी शोध माटे नीकळी चारे तरफ फरतां फरतां आपने समुद्रमा तरता जोया, तमाराथी अमारा राजानी चिंता टळशे, जो आज्ञा होय तो आपने लई जईए. वैताब्य जोवाना कुतूहळयी जिनदत्ते सम्मति आप्या पछी तरत ज ते विद्याधरो तेने अशोकश्री पासे लई गया. जिनदत्तने जोईने राजा प्रसन्न थयो. अंगारवतीना हावभावथी तेनी सम्मति जाणी शुभ दिवसे अशोकश्रीए बन्नेनुं लग्न करी, जिनदत्तने अनेक विद्याओ शिखवाडी. अहिं जिनदत्त चुस्त जैन होवा छतां कुतूहळयी पोते बौद्ध छे एम बतावे छे. अंगारवती जैन होवाथी जिनदत्तने युक्तिप्रयुक्तिथी जैन दर्शननी महत्ता एवी रीते समजावे छे के जेथी जिनदत्त प्रमुदित थई तेने कहे छे के-'प्रिये ! कुलक्रमथी आवता बौद्ध धर्मने छोडीने में तारो धर्म स्वीकार्यो छे.' एक दिवस जिनदत्त श्रीमतीनी स्मृति थतां दक्षिणसमुद्र तरफ क्रीडा करवाने बहाने अंगारवतीने लईने विमानमां वेसी दधिपुर जवा नीकळे छे. मार्गमां चंपा नगरी आवतां उद्यानमां साध्वीपासे अभ्यास करती विमलमति अने श्रीमतीने विमानमां बेठां वेठां जोईने जिनदत्तने हर्प थयो. जिनदत्ते अंगारवतीनी साथे समुद्रतीरे क्रीडा करी वळतां शेष रात्री तीर्थभूमि चंपा- नगरीमा गाळवा माटे अंगारवतीनी अनुमति मेळवी जे उद्यानमां विमलमति अने श्रीमती साध्वीओनी प्रस्तावना . साथे रहे छे तेज उद्यानमां विमान उतायें. त्यां विश्वस्तपणे अंगारवंती निद्राधीन थाय छे. जिनदत्त 'बधी पत्नीओ.एकत्रित थई ते सारं ययुं, अंगारवतीने पण अहिं मूकी रूप बदली आ नगरीमा ज रही प्रसंगोपात्त प्रकट थर्बु ठीक छ, आ त्रण सरखा दुःखवाळी होवाथी परस्पर प्रेमपूर्वक वर्तती थशे, एटले भविष्यमा गृहकलह नहिं थाय' आम विचारी अंगारवतीने छोडी. प्रयोगथी वामनरूप धारण करी नजीकमां संताई रहे छे. रात्रीना अंतभागमां जागृत थयेली अंगारवती जिनदत्तने न जोवाथी विलाप करे छे. तेनो विलाप सांभळी विमलमति अने श्रीमती 'आ कोई अमारा जेवी ज दुःखी छे, तेने शान्त करीए' एम विचारी तेनी पासे जईने हकीकत पूछे छे. अंगारंवती सर्व वीना कहे छे. श्रीमतीए कंयु- 'मारा पतिनी साथे सर्व हकीकत मळती आवे छे, फक्त तेओ जैन हता एटलं ज नहिं पण तेमणे मने जैनधर्मिणी बनावी हती अने आनो पति वौद्ध हतो एटलो ज तफावत छे. 'विमलमतिए 'हशे कोई एम कही अंगारवतीने कह्यु-'तुं पण अमारी साथे ज रही धर्मानुष्ठान कर.' 'एकली कन्याए पिताने घेर जq ठीक नहिं' एम विचारी अंगारवती त्यां ज रहे छे. जिनदत्त वामनक वनीने गीत - वाधना विनोदथी चंपा नगरीना माणसोने दिन-प्रतिदिन मुग्ध करे छे. त्यांनो राजा तेना विज्ञानथी रंजित थई तेने रोजना सो द्रम्म आपे छे. एक दिवस राजसभामां 'विमलमति श्रीमती अने अंगारवती आ त्रणे य महासतीव्रत पाळे छे अने कोई पण पुरुषनी साथे हसती बोलती नथी' एवी प्रशंसा सांभळी राजानी आज्ञा लई वामनक त्यां जईने पहेले दिवसे पोतानी ज कथा आरंभथी विमलमतिना त्याग पर्यंत, वीजे दिवसे समुद्रावतरणपर्यंत अने बीजे दिवसे अंगारवतीपरिहारपर्यंत कही, ते त्रणेनी साथे सहास्य वार्तालाप करी सर्वने विशेष मुग्ध करे छे. रतिसुंदरी परिणयन... एकदा राजानो हाथी मदोन्मत्त वनी आलानस्तंभ तोडीने आखीं चंपानगरीने भयग्रस्त करे छे. ते हाथीने कोई पण काबुमां लई शकतुं नथी. ज्यारे राजाए अर्थ राज्य अंने कन्या आपवानी जाहेरात करवा छतां तेने वश करवा कोई तैयार न थयुं त्यारे वामनक राजानी आज्ञा लई तेने वश करी फरी तेना स्थाने बांधे छे. आंवा गुणी छतां कुरूपने पोतानी पुत्री आपवा माटे राजाने चिंता- 'थतां तेणे 'कदाच मूळरूप छुपावनार कोई विद्यासिद्ध पुरुष होय एम चिंतवी वामनकने कह्यु-'हुं तमारा वडिलना स्थाने छु, माटे मारी समक्ष तमारे सत्य छूपावन जोईए, तमे तमारा चरित्रधी कोई सिद्धपुत्र लागो छो. तो साची हकीकत जणावो. वामनके अवसर जाणी पोतानुं सर्व चरित्र कह्यु. पछी राजानी प्रेरणाथी विमलमति, श्रीमती अने अंगारवतीने बोलावी तेम ज अशोकश्री अने पृथ्वी शेखरने तेमना नगरमांथी लावी वामनक पोतार्नु यथास्थित स्वरूप यथाविधि प्रकट करे छे. त्यार वाद जिनदत्त अने रतिसुंदरीने उत्सवपूर्वक लग्न थाय छे. अशोकश्री अने पृथ्वीशेखरने स्वस्थाने पहोंचाडवामां आवे छे. अर्धराज्य अने चारपत्नीओनुं सुख भोगवतां एक दिवस जिनदत्त वसंतपुरमा पोताना पिताजीने त्या माणसो द्वारा छप्पन करोड द्रव्य मोकली पोतानी कुशळवार्ता जणाने छे. ते माणसोए पाछा आवीने माता-पिताना पुत्रवियोगना दुःखनी जाण करतां जिनदत्त चंपानगरीना १४ जिनदत्ताख्यान राजानी रजा लई चार पत्नी अने परिवार साथै अतिवैभवयी वसंतपुर जाय छे. त्यां जई पिताजीने पायवंदन करी, चार पत्नीओ साथे हर्षाश्रुवाळी माताने पगे पडी, खजनोने सन्मान आपी, देवमंदिरोमां. पूजा करावी, कायम माटे त्यां ज रहे छे. काळक्रमे चारे स्त्रीओने पुत्र थाय छे. जिनदत्तनो त्याग अने सद्गति ... अन्यदा वसंतपुर नगरना उद्यानमां शुभंकर नामना अतिज्ञानी आचार्य आवतां नगरजनोनी साथे जिनदत्त पण पोतानी पत्नीओ अने मित्रोनी साथे. तेमनुं वंदन करवा जाय छे..त्यां जई वंदन करी धर्मकथा सांभळी 'मने वैभवप्राप्ति केम थई १५ एम जिनदत्ते पूछतां आचार्यश्रीए तेनो पूर्वभव कही, 'चार पत्नीओ ते, पूर्वभवमा तारा दाननी प्रशंसा करनार चार कन्याओना जीव छे' एवो निर्देश कर्यो. आ. सांभळी जिनदत्त अने तेनी स्त्रीओने पूर्व भवतुं ज्ञान थयु, त्यांथी घेर जई माता-पितानी रजा लई पोताना मित्रो अने पत्नीओ साथे जिनदत्ते श्रमणदीक्षा. लीधी. जिनदत्त श्रमण थया पछी विविधशास्त्राभ्यास. करी. अनेक प्रकारना तपनी आराधना करी अनुक्रमे आयुष्य पूर्ण. थतां देवगति पामे छे. भविष्यमा त्यांथी मृत्यु पामी महाविदेह क्षेत्रमा सारा कुळमां जन्मी मोक्ष पामशे. ऋणस्वीकार पूर्वाचार्योए संक्षेए अने विस्तारथी जिनदत्त चरित्र कयुं छे तेने में म्हारी बुद्धीए कह्यु छे. पूर्वनी कथाओथी म्हारी कथामां कई विशेष होय तो ते प्राचीन कथाना भावने में विस्तारथी प्रकाश्यो छे एम जाणवू. अथवा अल्पबुद्धिना कारणे कई पण ओछु वधतुं का होय तो ते निपुण जनोए दरगुजर कर जोईए. पूज्यपाद मुनि श्रीजिनविजयजीए सिंघी जैन ग्रन्थमालामां प्रकाशित करवा माटे जे अनेकानेक संस्कृत प्राकृत अपभ्रंश भाषा ग्रथित प्राचीन ग्रन्थरत्नो निर्धारित कयां छे अने जेमांना अनेक अपूर्व रत्नोए अत्यारसुधीमा प्रकट थईने विद्वज्जगत्ने आनन्दित अने अनुप्रेरित कयु छे, तेमानां केटलांक नानां, मोटा. ग्रन्थरत्नोनी प्रतिलिपिओ के प्रेसकॉपिओ विगेरे करवा रूप द्रव्य अने भाव वन्ने रीतिए लाभदायक एवं साहित्यिक पुण्य कार्य करवानुं मने पण सद्- भाग्य प्राप्त थतुं रहुं छे. परंतु आ ग्रन्थमालामां आ रीते. एक प्राचीन सुन्दर जैन कथानक ग्रन्थन स्वतंत्र संपादन कार्य करवातुं अहोभाग्य पण मने क्यारेक प्राप्त थशे एनी तो कल्पना पण क्यारेय न होती थई. ग्रन्थमालाना प्रधान संपादक, प्रतिष्ठापक अने प्राणदायक पूज्य श्री जिनविजयजीए आ-रीते पोतानी आ विश्वविख्यात जैन ग्रन्थमालामां आवा एक खल्प श्रमने स्थान आपी मारा जेवा अल्पज्ञ जन उपर जे वत्सलभाव प्रदर्शित कर्यो छे ते माटे हुं तेमना प्रत्ये कया शब्दोमां अल्प-स्वल्प पण हृदयनो आभारभाव प्रदर्शित करूं? प्रस्तुत संपादनकार्यमां उद्भवेली केटलीक शंकाओनुं निराकरण करवा माटे, विद्वद्वि- भूपण पूज्यपाद श्रीपुण्यविजयजी महाराजे जे अनुग्रह वताव्यो छे ते बदल हुँ अर्हि तेओश्रीप्रत्ये पण मारो विनम्र कृतज्ञभाव प्रकट करूं छु. वागोळनो पाडो-पाटण, मणहिलपुर विद्वज्जनविनेय वैशाखी पूर्णिमा वि. सं. २००९ अमृतलाल मोहनलालः .. - जिनदत्तचरित्रगतप्रसङ्गानुक्रमः । १,४१ मङ्गलम्. २,४१ जिनदत्तपूर्वजन्मवर्णना। सा चेत्थम्-शिवधनेभ्यपत्नीयशोमत्याः शिवदेवाभिधानपुत्रत्वेन जन्म, शिवधनमरणानन्तरं गृहदारिद्र्यम्, ततः शिवदेवसहिताया यशोमत्या दशपुरा- दुजयिनी गत्वा दासित्वकरणम्, वत्सपालननियुक्तस्य शिवदेवस्य बहिस्तपखीदर्शनं वन्दनादिपर्युपासना च, कन्याचतुष्कानुमोदनासहितं तपखिने आहारदानम्, काल- क्रमेणोपार्जितशुभकर्मणः शिवदेवस्य पञ्चत्वम् । ५,४५ जिनदत्तजन्मवर्णना ६,४६... दृष्टपुतलिकारूपोत्पन्नानुरागस्य जिनदत्तस्य विमलमतिपरिणयनवर्णना । ९,४७. जिनदत्तद्यूतप्रसक्तिवर्णना । १०,४८५ द्यूतमग्नस्य प्रभूतद्रव्यहानेरनन्तरं कोशाध्यक्षनिषेधितद्रव्यादानप्रेषितपुरुषस्य जिनदत्तस्य मानहानेरुद्वेगः। ११,४९. जिनदत्तोगनिवारणार्थ विमलमतिविचारणा, वसन्तपुरे खपितृगृहे जिनदत्तसहिताया विमलमल्याः प्रस्थानं, तत्रैवावस्थान च । १२. जिनदत्तविमलमल्योः प्रहेलिकाविनोदः । १४,४९ धूतहारितद्रव्याधिकवित्तोपार्जनचिन्तायुतो जिनदत्तस्य वर्णपरावर्तेन परदेशगमनम्, दधिपुरनिवासिनोऽपुत्रस्य दरिद्रसार्थवाहस्य गृहे पुत्रत्वेनावस्थानं च । १६,५१ दरिद्रसार्थवाहसहितस्य जिनदत्तस्य सिंहलद्वीपं प्रति प्रयाणम् , तंत्र सपुत्रवृद्धागृहनिवासश्च १७,५३ सिंहलद्वीपस्वामिपृथ्वीशेखरनृपपुत्र्याः श्रीमतीनाम्न्या उदरस्थसर्पमारणोपकाराद् जिनदत्त- स्योपर्यनुरागः, तयोः पाणिग्रहणं च । अन्तरे जिनदत्तकथिता विजयकुमारकथा । २४,५६ श्रीमतीसहितयोर्जिनदत्त-दरिद्रसार्थवाहयोः सिंहलद्वीपात् प्रतिक्रमणम् , श्रीमल्योपरि- सञ्जातानुरागदरिद्रसार्थवाहरचितछनेन जिनदत्तस्य मध्यरात्रौ समुद्रान्तराले पातनम् । २६,५७. श्रीमत्याः कौशल्येन शीलरक्षा, चम्पानगरीस्थविमलमल्या सह वसनं च । २७,५८ उदधिपतितस्य जिनदत्तस्य विद्याधराभ्यां समुद्रान्निष्काशनम् , रथनूपुरनामविद्याधर- नगराधिपस्य पुरो. नयनम् , तत्कुमार्या अङ्गारवत्याः सहोद्वाहश्च । ३०,६२ श्रीमत्यन्वेषणार्थ जिनदत्तस्याङ्गारवत्याः साधु कीलाप्रवासः, मार्गे चम्पायां भार्याद्वय- निरीक्षणात् तत्रैवाङ्गारवती छनेन त्यक्त्वा वामनकरूपेणावस्थितिः । ३३,६५ मदोन्मत्तराजहंस्तिनिग्रहणरजितचम्पानृपाभ्यर्थनानिराकृतवर्णपरावर्त-वामनकत्वस्य जि- नदत्तस्य नृपकुमारीरतिसुन्दरीपरिणयनम् । ३५,६७ भार्याचतुष्कसनाहस्य जिनदत्तस्य पितृगृहे गमनम् , तत्रैव वासश्च । ३७,६८ धर्मोपदेशश्रवणम् । ३९,७४ दीक्षाग्रहणम् । " " " २ ૨૮ - २ विद्याधरराजा वेगवई २ १६ अनुक्रमणिका ३९ ७४ जिनदत्तस्य वर्गमनम् । ४० ग्रन्थकारप्रशस्तिः। ४०,७४ ग्रन्थलेखकप्रशस्तिः। जिनदत्तचरित्रगतविशेषनाम्नामनुक्रमः। २,६,४१,४५जिणयत्तो श्रेष्टिपुत्रः १९:': 'विजओ राजकुमारः जंबुद्दीवो द्वीपः वेयड्डो पर्वतः २,१९,४१ अवंतिदेसो. देशः २९ रहनेउरचक्का--विद्याधरनगरम् वियम्भ (यभय) विदर्भ = देशः, लपुरं वीतभयं नगरम् असोगसिरी पज्जोओ राजा विद्याधरराज्ञी दसपुर नगरम् अंगारवई विद्याधरराजकु- २ विक्कमवम्मो अवंतिराजा मारी २,४१ सिवधणो श्रेष्ठी. ३५ रइसुंदरी राजकुमारी २,४१ जसमई श्रेष्ठिपत्नी ३७ सुहकरो आचार्यः २,४१ सिवदेवो श्रेष्ठिपुत्रः नेमिचंदसूरी (प्रशस्तौ) ३,१९,४१ उज्जेणी नगरी सव्वदेवसूरी ५,४५ वसंतउरं नगरम् सुमइगणी जीवदेवो श्रेष्ठी अणहिलपाटक नगरम् (लेखक- जीवजसा श्रेष्ठिभार्या पुष्पिकायाम् ) ७,४६ चंपाउरी नगरी रांवदेव विमलसेट्ठी श्रेष्ठी अरिष्टनेमिचरित तन्नामा-ग्रन्थः ७,४८ विमलमई श्रेष्ठिपुत्री ४१ पउमसिरी राज्ञी १६,५० दहिपुरं नगरम् पउमपुरं पत्तनम् १७,५१ सिंघलदीवो द्वीपः चित्रकूट दुर्गः (लेखक- पुहईसेहर राजा पुष्पिकायाम्) सिरिमई. राजकुमारी माणिमद्रः यतिः १९ जयतुंग राजा वरनाग श्रावकः चंदवई राज्ञी ४० - मुनिमहत्तमः, " श्रावकः "" " ७३ Se .

जिनदत्ताख्यानकम्। . नमो वीतरागाय । जयउ विणिजियदुजयदुरंतकंदप्पदप्पमाहप्पो। दुद्रुट्टकम्मदोषट्टकेसरी जिणवरो वीरो ॥१॥ काऊण पंचपरमेट्ठिसंथ तिविहकरणजोएण । अण्णाणतिमिरहरिणि, नमिऊण सरस्सई सिरसा ॥२॥ वोच्छं सूरिपरंपरसमागयं सुप्पसन्नवन्धेण । जिणयत्तचरियभित्ति, धम्मकहं तं निसामेह ।।३।। धम्मो चउप्पयारो, दाणाई जिणमयम्मि सुपसिद्धो। भन्निही (नीहि ) जहावसरं, भवियाणुग्गहकए एत्थ ॥४॥ सुपसिद्धं चरियमिण, तह वि हु वोच्छामि जेण सुयणाणं । चरियाणुकित्तणेणं, सुकयं अणुमोइयं होइ ॥५॥ . भणियं च- न चउसरणगमणदुक्कडगरिहा सुकडाणुमोयणं चेव । एस गणो अणवरयं, कायचो कुसलहेउ ति ॥६॥ जी(जा)वीह विरह-संगम-सिंगाराईण वनणा का वि। ते मोहविलसियं ति य, दुक्कडगरिहा मुणेयत्वा ॥७॥ अलं वित्थरेण । केसिंचि पियं गजं, पजं केसिंचि वल्लहं होइ । विरएमि गज-पलं, तम्हा मज्झत्थवित्तीए ॥८॥ वीहेमि दुजणाणं, सुयणाण वि तह य सुट्ट वीहामि । एगे दूसिति गुणे, इयरे दोसे वि छायंति ॥ ९॥ अओ दुवेण्हं पि पसायणत्थं आसीवायं देमि- कवत्थचिंतणपरो, जं लहइ कई मणम्मि सुहदुक्खं । तं. लहउ सजणो दुजणो उ लद्धे जमत्थम्मि ॥ १० ॥ अहवा- अत्येण व सत्येण व, परस्स तोसो वुहेण कायद्यो । दोसग्गहणेण खलो, जइ तूसइ तूसर वराओ ॥ ११ ॥ .

जिनदत्तपूर्वभवकथावर्णना। [१२-२४] दूसिहिइ खलो कई, सलहिस्सइ सजणो निसग्गेण । ता होउ जारिसं तारिस पि किं किर पयत्तेण ॥ १२ ॥ इच्चाइओ पसंगो, सप्पासंगम्मि जुञ्जइ पवंधे । । मडहं च इमं चरियं, भणामि ता पत्थुयं इहि ॥ १३ ॥ मुणिदाणपभावेणं, कल्याणपरंपरं लहेऊण । जह संपत्तो सुगई, जिणयत्तो तह निसामेह ॥ १४ ॥ - छ । जिनदत्तपूर्वभवकथावर्णना अत्थि इह जंबुद्दी(दी)चे, दाहिणभरहद्धमज्झखंडम्मि । देसो अवंतिनामो, गामागरपट्टणाइन्नो ॥१५॥ जत्थ य तुंगसुवंसा, गिरिणो सुयण व थिरसहावा य । रमणीओ व सरीओ, फुरंतकड्डयालयच्छीओ॥१६॥ दुभिक्ख-चोर-मारी-भयमवगासं न जत्थ पावेइ । कमलकोसे व महुयरपडलं दूरेण तो भमइ ॥ १७ ॥ तम्मि य वियम्भ(यभय?)पहुणा, निवेसियं गेण्हिऊण पजोयं । बच्चंतेण सदेसं, अत्थि पुरं दसपुर नाम ॥१८॥ बहुविच्छित्तिविणिम्मियमंदिर-पासायसेणिकयसोहं । उजाणवाविसंठियकलहंसुल्लावसुइसुहयं ॥ १९ ॥ पायारोरमणीओ, रमणीओ भूरिभासुरमणीओ.। विमलं चिय सुयनाणं, सुयनाणं जत्थ सुयनाणं ॥ २० ॥ तं पुण अवंतिनाहो, विकमवम्मो त्ति पायडो तइया । दरियारिवारमहणो, मुंजेइ पयावगुणकलिओ ॥२१॥ अह तत्थ पुरे निवसइ, विण्णाण-कलाकलावसंपन्नो । सिवधणनामो वणिओ, णिग्घिट्टो वणियकिरियासु ॥ २२ ॥ भजा य जसमई से, समजोवणरूवसीलसंपन्ना । पुत्वजियपुन्नफलं, दोन्नि वि ताई अणुहवंति ॥ २३ ॥ जाओ य ताण पुत्तो, अवच्चविच्छडकोट्ठियमईणं । सिवदेवो से नाम, पइट्टियं तेहिं तुडेहिं ॥ २४ ॥ तओ जाव सो अट्ठवरिसो संवुत्तो ताव खणभंगुरयाए सरीरस्स, चंचलयाए जीवियस्स, आसावल्लिविच्छेयदच्छत्तणओ कयंतस्स, महईए सिरवेणाए समभि- भूओ पाविओ पंचत्तं सिवधणो । जसमई तविओयानलपलित्तहियया विविहक- रुणपलावपरायणा तस्स मयकिच्चाई काऊण चिंतिय(ङ) पयत्ता ।

- [२५-३४] जिनदत्ताख्यानम् । अबो किं नाम मए, विच्छोहो कस्सई पुरा रइओ। पडिया जेणायंडे, दुक्खचडका मह सिरम्मि ॥२५॥ वयभंगी किंव कओ, रंडी होसु त्ति किं व परिसविया । हा हा केरिसपावस्स एरिसं घोरमाहप्पं ।। २६ ॥ किं वा कयंत निग्घिण!, अवरद्धं किं पि तुज्झ मे पुई । इय दुस्सहा. जेणं, कोवफलाइं पयंसेसि ॥२७॥ तओ एवं झायमाणी विलबमाणी य कहकह वि कारुणियपुरपुरंधीहि संठविया संती तं वालयं परिवालिडं पयत्त त्ति । एत्थंतरम्मि तीसे विहबो विहवो अहं.ति भीओ। थेवदिवसाण मज्झे न हि नजइ कत्थइ पय(उत्थो ।॥ २८ ॥ तओ तीए चिंतिय- दिणमिव पचूहेणं, नटुं धणिएण सह धणं मज्झ । दालिद्देण तमेण व, अहयं रयणि व ओसत्ता ॥ २९ ॥ पुन्नेहिँ होइ अत्थो, ताई दइएण सह पउत्थाई । ता मह निब्भग्गाए, को संपइ जीवणोवाओ ॥३०॥ नत्थि परकम्मकरणं, मोत्तुं अन्नो त्ति निच्छियं एयं । ता पेच्छ केरिसं किर, माहप्पं विहिविलासाणं ॥ ३१ ॥ जे च्चिय जोडियहत्था, कम्मंकरियाइया मह गिहम्मि । तेसिं चेव गिहेसुं, कम्मं काहामि कहमहयं ॥ ३२ ॥ को वा वि एत्थ माणो, कयंतदंतग्गभग्गमाणाए । जह जह बाएइ विही, तह तह निचेमि एत्ताहे ॥ ३३ ॥ तह वि हु न एत्थ जुञ्जइ, ठाउं सल्लिंतपुत्ववत्थाए । बच्चामि तत्थ कत्थ य, जत्थ न पेच्छामि नियलोयं ॥ ३४ ॥ एवं संपहारिऊण सिवदेवेण सहिया निग्गया दसपुराओ । कहाणयविसेसेण य संपत्ता उज्जेणि । समासइया एगं कुलप्पसूर्य वाणियगं । तेणावि भइणिपडि- वत्तिपुत्वं दिन्ननिलया किंचि निव्वुयमणा खंडण-कत्तणाइणा पट्टिउं पयत्ता । सिव- देवो वि निउत्तो वच्छवालत्ते । एवमइकंतो कोइ कालो | अण्णया वच्छरुयाणं गएण दिट्ठो णेण धम्मज्झाणढिओ एगो महातबस्सी । लहुकम्मयाए समुप्पन्न- बहुमाणेण वंदिओ गंतूण, सम्मदियाओ जंघाओ, परिओसनिभरो ठिओ कंचि कालं तस्समीवे । आगएण सिट्ठ जणणीए । बहुमनिओ तीए । भणियं च- 'वच्छ! धन्नो सो महाणुभावो परलोयकजे तवं तप्पेइ । सो वि धन्नो जो तस्स अन्न- ४. दहूण जिनदत्तपूर्वभवकथावर्णना। [३५-३८] पाणाइगं देइ । अम्हं पुण पुनरहियाणं न तवो न दाणं । ता तुमं पि तस्स पइदि- णचंदोणावि ताव अत्ताणं कयत्थीकरेजसुत्ति । तओ सिवदेवो विविसिट्टपर- भत्तिसंजुओ, पइंदिणं वच्छरुयाणं तयभिमुंहो गंतूण तं वंदइ पञ्जुवासेइ । चिंतइ य- सुंदर होइ जइ एस म[म] गिहे पारणगं करेइ । अहवा कुओ मायंगस्स नरव- इअद्धासणं ति । अण्णं च- पत्ते पियपाहुणए, किं काही दुग्गओ दुरंतो वि। अंधो मलिएहि वि लोयणेहि अंधो चिय वराओ ॥ ३५॥ सबहा नत्थि मे भागधेयाणि त्ति चिंतयंतस्स समागया माहपुन्निमा । तम्मि य दिणे भामेइ लोगो पहेणयाई । आगओ सिवदेवो भोयणसमए गिहं । ताव य सोवासिणि त्ति काउं समागयाई जसमईए वि पहेणयाई । उवविठ्ठो भुजिउं सिवदेवो । एत्थंतरम्मि सिवदेवसद्धासमुप्पन्नपुन्नचोइओ व गोयरचरियाकमेण समागओ रिसी सिवदेवभवणंगणं । तं च रहसवसुच्छलंतरोमकूवेण चिंतियं सिवदेवेण- एयाई ताई चिरचिंतियाई तिन्नि वि कमेण पत्ताई। साहूण य आगमणं, संतं (भत्तं ?) च मणप्पसाओ य ॥३६॥ सबहा पुन्नवंतो हैं । एयलाभसंभवे णत्थि येव झीणा मे रिद्धि ति भाव- यंतेण समू(म्मुहं गंतूण बंदिओ रिसी । तओ गहिऊण कूरस्स मल्लयं दिनमद्धं । 'मा जणणी अंबाडिस्सइ'त्ति संकाए न दिण्णं सत्वं । पुणो गहियं पायसमल्लयं तस्स वि तहेव दिन्नमद्धं । पुणो दिन्ना खंडसकरगम्भा दुवे मंडया । एत्थंतरे समागया सबरससंपत्ता (पुन्ना) थाली । ताव भणिओ जणणीए- 'वच्छ एवं पि देहि महाणुभावस्स महरिसिणो । तओ पवड्डमाणसुहज्झवसाएण ढोइया रिसिणो । तेणावि सद्धाविद्धिं दहण गहियं कवलमत्तं । भणियं च- 'धम्मसील! पञ्जत्तमियाणि मा निबंधं कुणसु त्ति ।' तओ भत्ति-बहुमाणपुर पहट्टमुहपंकएणं कयकिच्चमप्पाणं मन्नमाणेण सिवदेवेण कयवंदणाणुव्वयणो निग्गओ साहू । एत्यंतरे अहिणंदिओ सिचदेवो पहेणयहत्थाहिं चउहिं कन्नगाहिं- 'वयंस ! धन्नो तुम जेणेरिसे सुपत्ते वियरियति । अवि य- दिण्णं तस्स गणिजइ, अपहुप्पंतो वि धणसमिद्धीए जो देइ इट्टमिट्ठ, चिरपत्तं भत्तिसंजुत्तो ॥ ३७॥ दाणोवभोगपरिवजिएण दवेण किं व किवणस्स। लद्धेण वि नत्थि गुणो, पक्ककविटेण कायस्स ॥ ३८ ॥ १ कृतवन्दना-अनुवजनः । २ काकस्य ।

[३९-४९]:: जिनदत्ताख्यानम् । तहा-जे पूइंति कयत्था, साहुजणं नियविढत्तदवेण । ताण सुलद्धो जम्मो, सफला ताणं च धणरिद्धी ॥ ३९ ॥ देविंद चक्कि-केसव-हलहर-मंडलियपमुहरिद्धीओ। जे वियरंति सुपत्ते, तेसिं करपल्लवत्थाओ ॥४०॥ एवमुववृहिऊण गयाओ कण्णयाओ । इयरो वि तुट्ठचित्तो पभुत्तो भोयणं । तप्पभिई च सुहजीवियाए जीविऊण आउक्खए मओ समाणो कत्थ उववन्नोति। जिनदत्तजन्मकथावर्णनात अस्थि सरसपंडुच्छवाडपउरपुहइवीढे मज्झदेसे धवलमंदिरसुंदरं पि कसिणायारं असुरसासणवजियं पि देवरायसंगयं वसंतपुरं नाम नयरं । जत्थ य सप्पागारे, सप्पागारोहिं वज्जिया भवणा । मत्तकरिरायवयंणा, वयणामयसंदिणो मणुया ॥४१॥ तत्थ य नयरे निवसइ, सेट्टी नामेण जीवदेवो त्ति । विण्णाण-नाण-धण-रिद्धि-लद्धकित्ती महासत्तो ॥ ४२ ॥ निम्मलसम्मत्तधरो, जीवाइपयत्थसत्थविनाया। जिणइंद-साहु-साहुणिवंदणपूयासमुजुत्तो ॥४३॥ समरूव-धम्मसीला, जीवजसा नाम भारिया तस्स । उववन्नो कयपुनो, तीसे गन्भम्मि सिवदेवो ॥ ४४ ॥ तओ सा अब्भाहरइ न उण्हं, न य सीयं छुह-तिसा वि नो सहइ । चंकमइ नेव हुलियं गन्भायासाउ वीहंती ॥ ४५ ॥ एवं सुहं सुहेणं, नवण्ह मासाण साइरेगाणं । संपुग्नलक्खणधरो, जाओ तणओ जणाणंदो ॥ ४६॥ ताव य पत्ता वियसियवत्ता, अक्खयहत्था सुंदरिसत्था । वजइ तूरं नचणिसारं, दिजइ दाणं सबजणाणं ॥४७॥ तओ वि. तुट्ठया सजणा, दुम्मिया दुञ्जणा । तित्तपुरमग्गणं, वित्तयं वद्धणं ॥४८॥ बद्धावणयविरामे, जिणवरभवणेसु अढ दिवसाई। महिमा महामहंती, पयट्टिया जीवदेवेण ॥ ४९ ॥ १ कृरत्राचारम् । ३ शीघ्रम् ।

... , जिनदत्तपरिणयनकथा । [५०-५८] तत्तो वि संघपूर्य, काऊणं सयलसंघपच्चक्खं । जिणयत्तो ति पवित्तं, वालस्स पइट्टियं नामं ॥५०॥ किंबहुणा? चंदो व सेयपक्खे, अकलंको वड्डिऊण जिणयत्तो । अद्वसमापजते, लेहायरियस्स-उवणीओ ॥५१॥ वावत्तरी कलाओ, गहिऊणं निययनामपयडाओ । अच्छइ परियट्टतो, ताओ एगग्गचित्तेण ।। ५२ ॥ तओ सेट्टिणा चिंतियं- वावत्तरीकलापंडिया वि पुरिसा अपडिया चेव । सवकलाणे पवरं, जे धम्मकलं न याणंति ॥ ५३ ॥ एवं संपहारिऊणं नीओ साहुसमीवं । तओ सोऊण धम्म साहु-सावगसामा- यारीकुसलो सावगो संवुत्तो। --जिनदत्तपरिणयनकथा - एत्थंतरे पयच्छंति सेद्विसत्थवाहाइणो नियकन्नयाओ । न ताओ जिणयत्ती परिणेउमिच्छइ । बला वि पयच्छताणं भइणीओ पडिवजह । तओ मायामोह- वसओ वू(छु)ढो जीवदेवेण दुल्ललियगोट्ठीए । तओ ते दुल्ललिया सविलास- वेसाभवणपेच्छणाईसु तं हिंडाविति । भणंति य- समसुहसुहियं समदुक्खदुक्खियं समसिणेहसम्भावं । एक पि माणुसं जस्स नत्थि सो किं न पवइओ? ॥ ५४ ।। लडहा मउया छंदाणुवित्तिणी विणयसीलसंपन्ना । पियमासिणी अरोसा, भजा रजं विसेसेइ ।। ५५ ॥ तहा कहति अणेगाओ. सिंगारकहाओ, दसति संविलासिणीयणंगाई ति । अण्णया एग अहिणवदेवउलं गएण जिणयत्तेण - दिट्ठा दुबारदेससंठिया चित्त- पुत्तलिया। केरिसा ? भोत्तण मयणदेह, मसिणं मुसुमृरिऊण अमएण । सबकलाकुसलेणं, लिहिया नूणं पयावइणा ॥५६॥ ईसी(सि)सिहसियकडकियअंगावयवाइँ लीलठाणेहिं । सजीवा इयं वाला, नजइ सा लेहयगुणेण ॥ ५७ ।। जाव य तं जिणयत्तो, एगग्गो पुलइउं समाढत्तो । मयणेण ताव सहस त्ति ताडिओ पंचहिँ सरेहिं ।। ५८ ।। १ सपिलासिनीजनानानि ।

" [५९-६१] जिनदत्ताख्यानम् । तो तं तहसणेगग्गं दट्टण मुणियतयहिप्पाया अन्नत्थ गतूण चिरस्स समागया क्यंसया, दिट्ठो तहेब जिणयत्तो । तओ संपुन्नमणोरहेहिं नीओ गिंहं । सो वि चिंताभारनीसहो णुवन्नो गिहेगदेससंठिए पल्लंके चिंतिउंच पयत्तों। अमयमयाई मन्ने, तीसे नयणाई पंकयच्छीए । जाई पलोयमाणं, हिययं न हु पावए तित्ति ॥ ५९॥ तब्बाहुलयावद्धो, थणवढे को वि धन्नओ रमिही । पाही को वि. सउन्नो, अहररसं विदुमच्छायं ॥ ६ ॥ किं बहुणा ? जइ कलत्तेण अप्पा विनडिजइ ता तारिसेण चेव । अओ कत्थ जामि ? के पुच्छामि ? के पेच्छेमि ? कस्स साहेमि ? कहिं तारिसं बालियार- यणं लहिस्सामि ? ति चिंतयंतो गरुयं गरुययरं विरहवियणं अणुभविउमा- रद्धो। अवि य पढम महुरासायं, पच्छा हिययं रसेण भावेति । मारेइ विसं वि णु ओसहेण पेमं परायत्तं ॥ ६१ ॥ एत्थंतरे भोयणसमओ ति गविट्ठो सेटिणा, दिट्ठो तहावत्थो । तओ पुच्छिओ- 'वच्छ! किं ते वाहइ ?' तेण भणियं-'न किंचि' । 'कहं न किंचि?' 'आम'। एमाइसु(प)ण्हुत्तरेहि मुणिओ अभिप्पाओ सेट्टिणा । तह वि गंतूण पुच्छिया वयं- सया । कहिया तेहिं दिवत्ता । तओ परितुद्वेण सेटिणा- अहो सुंदरं जायं, ताहे पेच्छामि ताव केरिसे आलम्बणे विलग्गो त्ति । अहवा होउ केरिसं पि, मए ताव संपाडेयच्च-त्ति संपहारिऊण भणिया वयंसया- 'कारेह कुमार पाणवित्तिं, जेणाह विसत्थचित्तो समीहियं संपाएमि' त्ति । तेहि वि तहेव कए भोयणाणंतरमेव उवायमग्गणसयोहो गओ तमेव देवयाययणं जीवदेवो । पलोइया पुत्तलिया, चिंतियं च-अहो सुंदरं आलंवणं. ता कहिं पुण एरिसरूवा कण्णया अस्थि ? तमेव चित्तयरं पुच्छेमि-त्ति संपहारयंतो गओ चित्तगरसमी । तेण वि ससंभमं कयविणयपडिवत्तिणा विहियासणपरिग्गहो भणिओ- 'अणुग्गिहीओ म्हि भवंतेहि नियपयपंतीए पंगणमकमंतेहिं. ता आणवेह पओयण' ति । सेटिणा भणियं- 'अमुगम्मि देवयाययणे. तुम्ह. विन्नाणपगरिसेण दढ- मावज्जियं मे हिययं. विसेसओ दुवारदेसट्ठिएण देवयारूवेण । ता कहेहि मे किंनामधेया सा परमेसरि' त्ति । सिप्पिएण भणियं- 'ताय! न होइ सा देवया, अवि य माणुसी ।' कह ? ति सुण-'मए हि चंपाउरि गएणं विमलसेट्टिधृया विमलमई नाम कनया दिवा. सा कोउयमेतमिहालिहिया. न उणो तीए १ उपायमार्गणसतृष्णः । २ प्राङ्गणम् । . . .

4 जिनदत्तपरिणयनकथा। [६२-६९] रूवस्स सहस्संसो वि सच्चविउं पारिओ ति । तओ सेद्विणा परितुडेण भणियं- "किं अणुरूवो तीए मम नंदणों?' इयरेण भणियं - "अवस्साणुरूवो, लच्छि- नंदणो रईए। किंतु निसुयं मए जहा सा परिणेउं नेच्छइति । तओ तस्स किं पि पारिओसियं दाऊण समागओ संभवणं जीवदेवो । चिंतियं(ड) च पयत्तो- सा मग्गिया ताव नियमेण लब्भइ. परं न याणिमो कहं परिणयमिच्छ(च्छि)- स्सइ ? ति । अहवा मंचयस्स एगम्मि पासे वुए. वीओ वुओ चेव । ता पेसेमि तीए कुमारपडिच्छंदयं ति । 'हत्थढियं कजति तुटेण कहिओ वुत्तो जीवजसाए । आणदिया एसा । तओ लिहिऊण जिणदत्तपडिच्छंदयं तं चेव लेह च समप्पिऊण पेसिया वरगा. पत्ता य चंपाउरिं. तत्थ वि विमलसेडिमंदिरं । दंसिओ लेहो विमलस्स । पुणोऽवहारियलेहस्स समप्पिओ पडिच्छंदओ । तओ तमणिमिसाए दिट्ठीए सुइरं पुलइऊण चिंतिय विमलेण-अहो रूवाइसओ कुमारस्स. परं न याणिमो वालियाचित्तं ति । अवि य- जइ एरिसरूवं पि हु, न इच्छए मज्झ नंदणी मुद्धा ता नूण वीयरागा, अहवा वि अयाणुया एसा ॥ २ ॥ एत्थंतरम्मि दिट्ठी, विमलमईए वि तम्मि संपत्ता । जाया य तक्षणेणं, तओ वि सा केरिसा सुणसु ।। ६३ ।। उप्फुल्लनयणजुयला, एगग्गा तं पलोयए रूवं । आलत्ताऽऽलिजणेणं, सुन्नं हुंकारमुच्चरइ ॥ ६४ ॥ अवि य- * तईसणाउलं तं, दर्यु ईसालु व सहस त्ति । धम्मेल्लमल्लनियरो, ऊसरिउ नवरमारद्धो ॥ ६५ ॥ दट्टणमन्नचित्तं, वालं वाहो व वम्महो तीए । नजइ सरेहि तोडेइ कंचुयं तडयडरवेण ॥६६॥ अम्हाण नूणमेसो, पीडं काउंसमुञ्जओ को वि। इय कुविया इव सहसा, थणया कढिणतणं पत्ता ॥६७ ॥ वेल्लहलंगी वाला, उज्झउ मयणानलेण मा वरई। इय चितिउं व अंगेसु पसरिओ सेयजलनिवहो ॥ ६८॥ तं च तारिसं दट्टण पढियमेगाए वयंसियाए- पेच्छेइ अद्धलक्ख, दीहं नीससइ सुन्नयं हसइ । जह जंपइ अफुडत्थं, तह हियए संठियं कि पि॥ ६९ ॥ १ भवधारिवलेखस्य। २ कामपक्षे बालान, व्याधपक्षे व्यालम् । ३ यराकी ।

[७०-७९] जिनदत्ताख्यानम् । - . अन्नाए भणियं लग्गो वि य को वि गहो, ऊसलियंगि त्ति किं न लक्खेह । मा विलवउ अनिवद्धं, वेजघरे निजउ वराई ॥ ७० ॥ तओ विमलेणावि वियाणियहिययाहिप्याएण दिन्ना सा तेसिं । ते वि तल्ला- भपमुइया लद्धसम्माणा- पडिगया वसंतउरं । बद्धाविओ जीवदेवो जिणयत्तो य । तओ वि पसत्थे मुहुत्ते बहुसयणपरिवुडो गओ चंपाउरिं जिणदत्तो । सम्माणिओ विमलेण । तओ वि- संचारिया पओगा, साउल्ले वट्टिए बहु-वराणं । आसणं पि हु किच्छेण आगयं पाणिगहलग्गं ॥ ७१ ॥ तत्तो पमक्खणाई, मंगलकोऊहलेसु रइएसु । पत्तो विवाहमंडवमुकंठियमाणसो कुमरो ।। ७२ ।। किं वहुणा? विलसिरहारतालसुवियक्वणनच्चिरजुवइसत्थय, वजिरसंख-तूरसदाउलमंगलज्झुणिपसत्थय । बहुविहगंधपुष्फ-तंवोल-विलेवणदाणसोहणं, वित्तं पाणिगहणमुद्दामकुऊहलहिययमोहणं ॥ ७३ ।। वित्ते पाणिग्गहणे, संपुण्णमणोरहो तओ कुमरो । ठाऊण के वि दियहे, दुइयं मिल्लावए विहिणा ॥ ७४ ॥ विमलेण विमलमाणिकमुत्तपमुहं धणं वहुं दारं । मुक्का वाला तत्तो, जिणयत्तो पडिगओ नयरं ॥ ७५ ॥ तत्थ वि,मंगलपउरे, बद्धावणयम्मि कारिए पिउणा । देवो व देवलोए, निचिंतो मुंजए भोए ॥ ७६ ॥ जिनदत्तद्यूतप्रसक्तिवर्णना। इय सोक्खसमुदएणं, समइकंतेसु केसु वि दिणेसु । दारुणसिरवियणाएं, गहिओ सहस त्ति जिणयत्तो ॥ ७७॥ मंतोसहिपडियारा, जाहे अचंतनिष्फला जाया । सारीजूयविणोओ, पारद्धो ताव मेत्तेहि ॥ ७८ ॥ परियाणियजूयरसो, जाओ तत्थेव निचमुजुत्तो। खेल्लइ य सइच्छाए, अंधिय-नल्लचमाईणि ॥ ७९ ॥. जि० द०२ जिनदत्तातप्रसक्तिवर्णना। [८०-८८] तओ जीवदेवेण चिंतियं- जूयं अत्थविणासो, जूयं जस-कित्तिनासणं भणियं । जूयं जीयंतकर, सरीरखेयावहं जूयं ।। ८० ॥ जूयपसत्तो पाणी, लोहकसाओवओगजोगाओ। संचिणइ कम्मरासिं, अहोमुह बच्चए जेण ।। ८१॥ बचेड़ जणणि-जणए, मित्तद्दोहं करेइ तेयं च । कर-चरण-कन्न-नासाण छेयणं लहइ जूयरई ॥ ८२ ।। जूएण नलसरिच्छा, रायाणो पाविया विवत्तीओ। ता नीयकम्ममेयं, छजइ नीयस्स लोयस्स ॥ ३॥ एस उण मज्झ पुत्तो, विनायसमत्तसत्थपरमत्थो। जूयम्मि जं पसत्तो, न सुंदरं सबहा एयं ॥८४॥ अहिमाणधणो एसो, वारिजंतो वि परिभवं गणिही । ता रमउ थेवदिवसे, पच्छा दाहामि उवएसं ॥ ८५ ॥ वसणीणं पढमरसे, उवएसो निष्फलो हबइ पायं । रोगम्मि वि परिजिने, कुणइ गुणं ओसहं सहसा ॥ ८६ ।। जाव य जीवदेवो एयं वियप्पमाणो चिट्ठइ, ताव जिणयत्तेण अंधियं खेल्ल- माणेण हारियाओ सत्त दविणकोडीओ। तओ पेसिया भंडांगारियसमीचं जायगा। दिन्नाओ तेण तिन्नि कोडीओ । पुणो वि पेसिया, ताहे भंडारिएण 'पभूयद- ववएण सेही अंबाडिस्सई' त्ति परिभंतचित्तेण किंचि मिसं काऊण निसिद्धं, कहियं तेण जिणयत्तस्स । तेणावि पेसिया विमलमईभंडागारियसमीवं । दिन्नाओ तेण । तओ सहिएण भणियं- 'सेट्टिपुत्त ! इओ परं धर्ण काऊण खेल्लियवं, न उण अंगुद्धारीए ।' जओ वप्पेण ताव निवारियमिव लक्खिजइ । भजाए वि नीवी एत्तिया चेव संभावियइ ति । तओ कीस एत्तिय त्ति चिंतिऊण दविणहारणुप्पन्नमहंतामरिसुद्धमायमाणमाणसेण जयमणोरहरहारूढेण जिणयत्तेण पुणो वि मग्गाविओ विमलमईभंडागारीओ । अवि य- जह जह जायइ हारी, तह तह हिंययम्मि वट्ट()इ जयासा । हा पावकम्म ! जूयय !, विवरीयं तुज्झ माहप्पं ॥ ८७ ॥ तओ देवजोगाओ तेणावि सामिणीभयाओ निसिद्धं । तओ गहिओ माणेण जिणयत्तो, चितियं च पयत्तो-कित्तिय मए हारियं जेणेवं निवारिओम्हि ? को वा इच्छानिरोहसंचिएण धणेण गुणो ? ति । अवि य- इच्छानिरोहदुक्खं, होइ जओ तेण महधणेणालं । सलहिजइ वणवासो, नूणं सच्छंदवित्तीओ ॥४८॥ . - [८९-९८] जिनदत्ताख्यानम् । . तहान ' मलियम्मि माणकंदे, साहारो नत्थि सयणविडवेण । ता नरपायव संपई, को हेऊ विद्धिबुद्धिए ॥ ८९ ॥ अन्नं च- नियभुयविढत्तदवो, मणोरहे मग्गणाण पूरितो । विलसइ जो न जहिच्छ, चलंतथाणू न सो पुरिसो।। ९० ॥ ता सव्वहा भुयडंडसहाओ निग्गंतूण करेमि दबोवजणं, पराणेमि कुलहरं विमलमइ त्ति, संपहारिऊण उडिओ जूयफराओ । गओ सभवणं । चिंताभारनि- मरो दिट्ठो जणएण विमलमईए य । किमयं ? ति गवेसमाणाण दोण्हं पि साहिओ वुत्ततो भंडागारिएहिं दुवेहि पि । [ सेविणा ?] भणियं- 'न सुंदरं कर्य, इओ परं माञ्चमाणेसह ति । अण्णया भणिओ जिणयत्तो जणएण- 'वच्छ ! किमेइणा पुरिसत्थवाहिरेण तयवसणेण ? जइ ता ते चाए कोउगमत्थि ता कुणसु.जिणसाहुपूर्य, दीणाईणं जहिच्छियं देसु । वित्थरइ जेण किती, पुण्णं पि हु अक्खयं होइ ॥ ९१ ।। धण्णाण दाणधम्मे, लच्छी उपयरइ जा य पुरिसाण । इयरेसि पत्तविलया वारुणि-जूएसु सा जाइ ॥ ९२ ॥ इय जंपियंम्मि पिउणा, जिणयत्तो भणइ एवमेयं ति । ता. ताय ! इमं कम्मं, न मए पुणरवि हु कायवं ॥ ९३ ॥ इय तोसिऊण जणयं, जिणयत्तोऽमाणमाणपडहत्थो । दबोवजणकजे, चिट्ठइ चिंताउरो निचं ॥ ९४ ॥ जिनदत्तोबेगनिवारणार्थं विमलमतिविचारणा। तं च तहा दट्टणं, विमलमई चिंतिउं समारद्धा । उविग्गो विय दइओ, लक्खिजइ एस किं कजं? ॥ ९५ ॥ जओ- तं चिय हसियं विरसं, रुक्खा ते चेव मंजुलुल्लावा । किं बहुणा सर्व चिय, संपइ अन्नारिसं ललियं ॥ ९६ ॥ अहवा मन्नेमि अहं, मझुइओ एस धणनिवाराए। न सहति माणभंगं, थेवं पि हु माणिणो जम्हा ॥ ९७ ॥ भणियं च- थेवं पि माणहाणिं, पेच्छंता माणिणो गुणमहग्या । अत्थं पियं सएसं, सुसामियं झत्ति मुच्चंति ॥ ९८ ।।

१२ जिनदत्तविमलमतिविचारणा । [९९-१०२] किंच- उज्झंति निययजीयं, तणं व माणसिणो न उण माणं । लब्भइ पुणो वि जीयं, माणो पुण मइलिओ कत्तो। ९९ ।। ता कहं चि नियनयरिंगमणविक्खेवेण वीसारेमि माणं ति, संपहारिऊण विमलमईए भणिया नियमहंतया- 'दढमुकंठिय. म्हि नियअम्म-तायाणं ता अजउत्तसहियं सं विसज्जावेह' त्ति । तेहि 'एवंति पडिबन्ने, भणिओ भत्ता- 'चिन्नवेमि अजउत्तं जइ पत्थणावियत्थं न होइ ।' इयरेण भणियं- 'विन्नत्ति विणा वि मम संतियस्स जीवियस्सावि जइ पुण दूरत्थवत्थुणा केणइ पओयणं ता विनवेसु ति । तीए भणियं- 'अजउत्त! उकंठिय म्हि दर्द जणय-जणणीणं, न य सकुणोमि निमेसद्धमेचं पि तुहादसणम्मि पाणे धारेउं, ता करेहि मे एगपत्थण- वच्चामो चंपाउरिति ।' तओ 'मम मणोरहाणुरूवं जंपत्ति हरिसिएण भणिया जिणयत्तेण- 'पिए ! तुह वयोण दुक्करं पि कीरइ, किमंग पुण एत्तियं ' ति । तओ किं बहुणा विमलमईमहंतएहि पडिवपभ- न्ने(?) कए, सेटिणाऽणुण्णायाणि पत्ताणि दो वि चंपाउरिं । वहुमाणपुर- स्सरं पविट्ठाणि विमलसेटिमंदिरं । तत्थ वि उबिग्गमाणसं दइयं दट्टण भणियं विमलमईए- 'अजउत्त! करेमो के पि विणोयं ।' जिणयत्तेण भणियं- 'पढेहि कखाइपन्होत्तराणि ।' तओ हरिसियमणाए पढियं विमलमईए- किं मरुथलीसु दुलहं ?, का वा भवणस्स भूसणी भणिया? । कं कामइ सेलसुया ?, कं पियइ जुवाणओ तुट्ठो? ॥ १० ॥ तं ता ततं । पढियाणंतरमेव लद्धं जिणयत्तेण 'कंता हरे । पुणो 'पिए! पढसु' त्ति वुत्ते भुजो वि पढियं- संवोहिऊण वंभण चलणं चलणनिजियगइंद । किं जिणनाहस्स सिरे, आरूढं पावए सोहं ॥१०१॥ त त तं, वद्धमाणयं । लद्धं जिणयत्तेण 'कमल' । तओ 'अहो कोसल्लं पिययमस्स त्ति जंपिरीए भणिओ 'संपयं तुमं पढसु' त्ति । पढियं जिणयत्तेण- किं कारेइ अहंगं, पुरसामी ? का पुरी दहमुहस्स। का दुन्नएण लभइ ?, विरायए केरिसा तरुणी? ॥१०२ ॥ ता तं ता ता, गहियमुत्तयं । १ प्रथमप्रश्नोत्तरः क-उदकम् , द्वितीयप्रश्नोत्तरः कंता कान्ता, तृतीयप्रश्नोत्तरः हरं-शिवम्, चतुर्थप्रश्नोत्तरः कंताहर-कान्ताधरम् । - ० -- .

. [१०३-११०] जिनदत्ताख्यानम् । १३ पढियाणंतरमेव लद्धं विमलमईए “सालंकारा' । पुणो जिणयत्तेण पढिय- का विपहपिया? रमणीणमप्पिओ को जुवा भण पहाणं । को नाम गिरं महुरं, पि पिरो पामरे तवइ ? ॥ १०३।। ता त तो, वित्थवड्डमाणयं । पुणो पुणो चिंति(त)यंतीए लद्धं ?] 'सारसो' । एवं विचित्तपण्हुत्तरेहि अक्खरचुएहिं बिंदु-मत्ता-चंजणचुएहिं गूढकिरियाकारगुत्तरचउत्थपाएहि, पहे- लियाहिं, हियालियाहिं, विंदुमइअंतक्खरियाहि, [चित्त बंधकवेहि, पत्तच्छेज्जेण, अन्नेहि विविहेहि कीलाविसेसेहि विमलमई तं विणोइडं पवत्त त्ति । अवि य- सो जत्थ जत्थ वच्चइ, अणुमग्गं जाइ तत्थ तत्थेव । अगणिय विओयभीया, उवहसमाणं सहीसत्थं ॥ १०४॥ अह सरसचूयमंजरिमयरंदुम्मत्तभमरसंगीओ। कलयंठबंदिसंदोहघुट्ठउद्दामजयसद्दो ॥१०५ ॥ नवकिसुयरत्तच्छो, दूमियलोयस्स सिसिरचरडस्स । उवरि परिकुविओ इव, संपत्तो माहवनरिंदो ॥१०६ ॥ पढमाइटेण य मलयपवणजोहेण कंपियसरीरा । जाया झत्ति विवन्ना, तरुभिचा सिसिररायस्स ॥ १०७ ॥ काउं आणवडिच्छे, तरुभिचे पउरपत्तरिद्धिल्ले । चच्चरिरासंदोलयरम्मं भुवर्ण महू कुणइ ॥ १०८ ॥ दइयासरणविमुच्छियपहियगणासासणत्थहेडं च । कारावेइ वसंतो, पए पए नीरसालाओ ॥ १०९ ॥ सुत्थम्मि कए महुपत्थिवेण भुवणम्मि पमुइओ लोगो परिकीलिउमारद्धो, पचरुजाणेसु सच्छंदो ॥ ११० ॥ तओ जिणयत्तो वि निग्गमणोवायमग्गणमणो कीलानिमित्तमिव सद्धिं विमलमईए गओ उजाणं । पवत्ता कीला । कहं ?- खणं लयतालंगहारहारिविलासिणीजणारद्धमणहरचचरीपलोयणेणं, खणं सुह- सुहयवंसवीणातंतितालसम्मिलियकायलीगेयाऽऽयन्त्रणेणं, खणं घणच्छायचूयसा- हानिबद्धमंदंदोलणपणचमाणकणयमंजरीभमिरभमरमंडलीमहुरझंकाराभिरामहि- डोलयारोहणेणं, खणं विविहभंगुरतरंगरम्ममाणमाणिणीवहलकुंकुमुप्प(प्पम ?)- १ प्रथमप्रश्नोत्तरः सालं प्राकारम्, द्वितीयप्रश्नोत्तरः लंका-रावणराजधानी, तृतीय- प्रश्नोत्तरः कारा-गुप्तिः, तूर्यप्रश्नोत्तरः सालंकारा-साभरणा । .

जिनदन्तपरदेशगमनवर्णनम् । [१११-१२१] कटिविडिकियसलिलकीलासरसम्मजणेणं ति । एत्थंतरे सिणिद्धसहियणपव- त्तियविचित्तवसंतकीलापमत्तं विमलमई पलोइय चिंतिउं पवत्तो जिवायत्तो- समावनेहनिम्मरहिययं लायण्णपुण्णसवंगं । थरथरह मज्ज्ञ हिययं, दइयं परिचत्तुकामस्स ॥ १११ ॥ .. दो तिन्नि वासराई, सासुरयं होइ सग्गसारिच्छं । पच्छा परिभवदावानलेण सवत्थ पजला ॥ ११२ ।। तहा माणेण पिइधराओ, निग्गंतुं संसुरमंदिरे ठाइ । जो सो तविओ गिम्हायवेण संसेवए जलणं ॥११३ ।। न य जामि निययगेहं, जावइयं हारियं मए रित्थं । तावइयं अट्ठगुणं, न जाव कत्थइ विढतं ति ॥ ११४ ॥ जिनदत्तस्य परदेशगमनवर्णनम् । एवं संपहारिऊण वंचियनीसेसपरियणदिद्विपसरो पुत्वसंगहियवण्णपराव- तिणि गुलियं सरीरमझे गोविऊण तुरियमेव निग्गओ उजाणाओ। चलिओ दाहिणदिसाभिमुहं । बच्चइ दोन्नि पयाई, पयमेगं पिट्ठओ पुणो बलइ । अच्छामि जामि जामि त्ति जाइ विगलन्तनयणं व ।। ११५ ॥ चिंतेइ न जुत्तं चिय, चत्तुं अणुरत्तियं नियं दइयं । किं तु न तीए सद्धिं, समीहियं सिज्झए मज्झ ॥ ११६ ॥ पभणइ -- 'दइए ! मा होसु कायरा एस एमि तुरिओ हैं। न तरामि खणं पिजओ, सोढुं तुह संतियं विरहं ॥ ११७ ॥ अहव किरियाविरुद्धण एइणा जंपिएण किं सुयणु । परितप्पसु मा हु तुम, निडरहिययस्स मज्झ कए ॥ २१८ ॥ भुयडंडसहाएणं, अञ्जयवं धणं ति मह इच्छा । दढ़व्वा य विसाला, नाणऽभुयभूसिया पुहई ।। ११९ ॥ तं तुमए सह न घडइ, सुंदरि ! मुक्का सि तेण कजेण। ता परियावविमुक्का, कुणमाणी चिट्ठ जिणधम्म ॥१२०॥ एवं विचिंतयंतो, ठावितो धीरिमं तहा हियए । संचल्लो सो तुरियं, लंघतो गाम-नगराई ॥१२१॥.."

[११२-१३६] जिनदत्ताख्यानम् ।
१५
अह विमलमई वाला, कीलंती पिययमं अदट्टणं ।
नणं गओ त्ति भीया, सहसा मुच्छं समणुपत्ता ॥ १२२ ॥
हा हा ! किमियमयंडे, त्ति जंपिरो ताव सहियंणो सबो ।
सहस चिय संपत्तो, तीए पासं दुहऽकंतो ॥ १२३ ॥
जलसेयण-संवाहण-सिसिरानिलदाणलद्धयन्ना ।
पुट्ठा सहीहि सामिणि !, किं ते बाहइ. सरीरम्मि ॥ १२४ ॥
सा वि हु जूहविउत्ता, हरिणि व दिसोदिसिं पलोयंती ।
पभणइ नूण पउत्थो, मह दइओ में पमोत्तूण ।। १२५ ।।
नहि नहि खणं पि सामिणि !, जुञ्जइ एयं ति चिंति सहियाओ।
नूणं होज निलुको, कत्थइ परिहासकजेण ॥ १२६ ॥
अहवा पेच्छणयाइसु, अक्खित्तो कत्थई चिरावेइ ।
इय जंपिरसहियाहिं, सहिया अनिसिउमारद्धा ॥ १२७ ॥
अन्नेसिओ समंता, न य दिट्ठो जाव कत्थई दइओ।
ता विरहानलतविया, पलविउमेवं समारद्धा ॥ १२८ ॥
'छओ सि धम्मिओ बुद्धिमं च दक्खिन्नकरुणनिलओ सि ।
ता न हु जुत्तमदोसं, मोत्तुं मं नाह ! एमेव ॥ १२९ ।।
जाणामि न हु अजुत्तं, कुणसि तुमं मह अहन्नया एसा ।
तह वि तुह दीणवच्छल!, करेमि लल्लिं ति मा मुंच ।। १३० ।।
जइ किंचि वि अवरद्धं, दइयय ! अन्नाणओ मए तुज्झ ।
तं. खमसु पाणवल्लह !, खंतिपहाणा जओ सुयणा ॥ १३१ ॥
पियसंगघोटियाई सुहाई अचंतमहुरसायाई ।
सकलाई ताई मन्ने, विरहकुसुंभोवमाणाई ॥ १३२ ।।
तहा-
भत्ता महिलाण गई, भत्ता सरणं च जीवियं भत्ता।
भत्तारविरहियाओ, वसणसहस्साइँ पाविति ।। १३३ ।।
इय विविहं पलवंती, लद्धोदंतेहिँ जणणि-जणएहिं ।
संठविऊणं नीया, नियगेहं दुक्खतविएहि ॥ १३४ ।।
भणिया- 'सुयणु ! तए चिय, विच्छोहो कस्सई कओ होज ।
पुवभवे तेण इमं, संपइ वसणं समुप्पन्नं ॥ १३५ ॥
सबो पुवकयाणं, कम्माणं पावए फलविवागं ।
अवराहेसु गुणेसु य, निमित्तमेत्तं परो होइ ॥ १३६ ॥

जिनदत्तस्य सिंहलदेशे प्रयाणम् [१३७-१४३] ता धम्मकम्मनिरया, पढमाणी चिट्ट साहणिसमीवे । जाणियजिणवयणाए, अट्टज्झाणं न ते जुत्वं ॥ १३७ ॥ तओ एवं अम्म-ताएहि आसासिया सन्ती भोयणकंजवजं विवजियगिहा- गमणा साहुणीसमीवे सज्झायज्झाणपरायणा कालं गमिउमारद्धा विमलमई। चिंतइ य- : ताव चिय होइ सुहं, जाव न कीरह पिओ जणो कोई। पियसंगो जेहि कओ, दुक्खाण समप्पिओ अप्पा ॥ १३८ । गयकण्णचला लच्छी, मुणालदलतंतुपेलवं जीयं । तारुन्नं विजुचलं, दप्पणछायासमं पेम्मं ॥ १३९ ॥ जर-बाहि-रोगरयमलकिलेसबहुलम्मि नवर संसारे। नत्थि सरणं जयम्मी, एक मोत्तूण जिणधर्म ॥ १४० ।। इओ य जिणयत्तो पत्तो दहिपुरं । खेयावहारत्थं चोवविठ्ठो एगम्मि उजाणे । ताव य दिवो उजाणसामिणा दरिद्दसत्थवाहेण 'विसिहागिई देसंतरिओ य' त्ति सोवयारं संलत्तो पोण - 'भद ! इममुजाणं पुप्फ-फलाई न पयच्छेइ, 'किर बहुरयणा वसुंधर'त्ति पुच्छेमि भवंत झुणसि किं पि उवायं ? ति । जिणयत्तेण वि 'मुणामि गुरुपसाएणं ति भणिऊण आणावियं तदुवगरणं । तओ किं बहुणा ? किं पि सिद्धत्थयखलेण, किं पि इयलचुन्नेण, किं पि सकामकामिणीसमुवगृहणेण, किं पि चंदणपंकोवलेवेण, तओ किं बहुणा ? अन्नेहि वि एवमाइपगारेहि सहसा चेव तमुजाणं फुल्लावियं फलावियं च त्ति । तबिन्नाणरंजिएण य 'एस को वि महापुन्नवंतो' त्ति भावयतेण सेट्टिणा 'पुत्तय ! अपुत्तयस्स मम तुमं पुत्तो होसु' त्ति भणमाणेण नीओं सगिहं । तत्थ वि कयभोयणाइमुवयारो सिणेहसारं च उवचरिजमाणो पिइगिहे व सुहाच्छियाए अच्छिउं पयत्तो। जिनदत्तस्य सिंहलदेशे प्रयाणम् ।- अण्णया भणिओ गेण सेट्टी- पञ्चासन्नो जलही, पुत्तो हे तुज्झ तह वि दालिदं । इय पेच्छिरस्स मध्झं, उवेवो वट्टए ताय ! ॥ १४१ ॥ अण्णं च- धम्मो अत्थो कामो, पुरिसत्था तिनि जीवलोगम्मि। अत्थो तत्थ पहाणो, न धम्म-कामा विणा तेणः॥ १४२ ॥ अस्थस्स पुण उवाया, दिसिगमणं होइ मित्तकरणं च । नरवरसेवाकुसलतणं च माणप्पमाणेसु ॥ १४३ ।। . - [१४४-१४९] जिनदत्ताख्यानम् । धाउचाओ मंत, देवयआराहणं च केसि चि। सायरतरणं तह रोहणं च विनाणविणयं च ॥ १४४॥ नाणाविहं च कम्म, विजा-सिप्पाइ गरूवाई। अत्थस्स साहणाई, अनिंदियाई च लोगम्मि ॥ १४५ ॥ तं तुमएऽणुण्णाओ, दुल्लंघं लंघिउं लवणसिंधु इच्छामि अहं तायय, समजणं भूरिविहवस्स ॥ १४६ ॥ मणियं च- जे चिय ममंति भमरा, ते चिय पावंति कुसुममयरंदै । मंदपरिसिक्क( सकि राणं, होइ रई निंबकुसुमेसु ॥१४७॥ तं सोऊण "अहो ववसायसाहसधणो पुन्नवंतो य एसो' ति तुडेण भणिय 'सेडिणा-'पुत्त ! करेमो जं तुम भणाहि । तओ पसत्थे तिहिमुहुत्ते संजत्तिय पवहणं, पउपीकया आडत्तिगा, गहिय सिंघलदीवोचियं भंड। कयमंगलोवयारेहि विसजियं जाणवतं । तओऽणुकूलत्तणओ पवणस्स, कुसलत्तणओ आडत्तिगाणं, सुहसुहेण पत्ता सिंघलदीव । जोकारिओ तस्सामी पुहइसेहरराया । उत्तारिय 'एगस्स कुलपुत्तयस्स गिहे भंडं । कया तेण उचियपडिवत्ति । चिंतिय च- जेण न किंचि वि कजं, तस्स वि घरमागयस्स जे सुंयणा.! नणे पहट्ठबयणा, नियसीसं आसणं देति ॥ १४८ ॥ तस्स माया वि जिणयत्तं पुत्तं पिव पेच्छेइ । करेइ सिणाणाइणा सुत्थं सरीरं । जिणयत्तो वि तग्गुणावजिओ 'किमेएसि उचयरामिति परिभावयतो चिट्ठइ । अंवि य- उवयारों जो पढम, तस्स हु मोल्लं न तीरए काउं। उवयरिए उवयारो, वणिययकयविक्कओ एस ॥१४९ ॥ जिनदत्तकृता सिंहलदेशीयराजकुमारीजीवितरक्षावर्णनाः। अण्णया विवणीओ गिहमागओ रुयमाणी चुढें पेच्छिय भण-'अंब! केण परिभूया सि? किंचा ते नत्थि ? त्ति कहेहि मज्झ । सबहा मइ विजमाणे मा उवेवमायणं होसु' ति । तीए भणियं- 'पुत्त ! चिरं जीव, न विसूरेमि तुम्ह पसाएण. किंतु सुण-इह राइणो सिरिमई नाम धूया महावाहिया अस्थि । तीसे समीवे जो सुयइ सो नियमा “मरइ । तओ राइणा नाइदूरत्थे पासाए ठाविया। नगरं च सेणिबद्धं कयं, चारएण सोवगा वच्चंति । तं अज रत्तीए मम पुत्तस्स वारओ कहिओ गंडएण. ते असरणा अत्ताणा हा! कत्थ जामि? निदर १८ जिनदत्तकृता सिंहलदेशीयराजकुमारीजीवितरक्षावर्णना। [१५०-१५३ ] त्ति भणिऊण पुणो वि परुन्ना । भणिया जिणयत्तेण- 'अम्मो मा अद्धिई करेहि. अहं तव पुत्तं रक्खिस्सामि ।' चितियं च- सयलम्मि वि एत्थ जए, ते पुरिसा जे परं न पत्थंति । जे य पहुमेत्तकजे, तणं व मन्नति नियजीयं ॥ १५० ॥ हुँति परकञ्जनिरया, नियकजपरम्मुहा धुवं सुयणा । चंदो धवलेइ महीं, न कलंक अत्तणो फुसइ ।। १५१ ॥ तणलग्गविसमसंठियपवणाहयनीरविंदुसरिसेण । जीएण जइ विढप्पड़, थिरो जसो किं न पञ्जत्तं ॥ १५२ ॥ तीए वुत्तं- 'तुम पि पुत्तो चेव त्ति निविसेसं दुक्खं । 'कित्तियं ममेयं ति वितेण धीरविया गेण. । तओ संझासमए कयमजणविलेचणो तंबोलवीडय- चंदहासभूसियकरो केसरिकिसोरड व भयविवजिओ, सलीलाए गईए दूमितो योगपुरसुंदरीहिययाई, विसायमउलियनयणेण पलोइजमाणो नायरगणेण, रायसहासमासन्नवत्तिणीए [रच्छाए ?] पत्थिओ कुमरीमंदिराभिमुहो जिण- यत्तो । दिवो राइणा. पुच्छियं च - 'को एस ? किं निमित्तं वच्चइ ? ति । कहियं परियणेण - 'कुमारीभुवणवासुओ' ति । तओ तस्स रूवाइसयं दट्टण विसन्नो राया. भणिः पवत्तो- 'धिरत्थु पावपरिणईए मे, धिरत्थु कण्णगाए जत्थेरिसा महाणुभावा खयं वच्चंति । एत्थंतरे छीयं वामपासहिएण केणावि तओ साउणिएण पढिय- पडिसेहमजुत्तं वा, वुड्डी हाणी खयं अंसिद्धिं च । आरोगमत्थलाभ, छीयम्मि यदाहिणदिसासु ॥ १५३ ।। तओ 'महाणुभावो कोवि एस नियपुन्नपहावेण चेर रक्खिजिहि ति मंणम्मि समासत्थो राया । जिणयत्तो वि पविट्ठो कुमारिभवणं । . 'कत्तो किर भयं ?' ति गवेसिऊण हेट्ठभूमी, आरूढो वीयभूमियाए । दिट्ठा उयरवाहिपीडिया रायकन्ना, पलोइया विसत्थचित्तेण । संभासिया महुर- वाणीए । पुच्छिया-'सुंदरि! किं ते बाहइ ? ति । तीए वि उयरं दंसिऊण चिंतियं 'अहो रूवं, अहो निन्भयत्तं, अहो विसत्थया, अहो महाणुभावया एयस्स. अहो एरिसरूयाण विणासिगाए अकल्लाणभायणत्तं मम ति सबहा. होउ किं पि, निवारेमि एयं' ति संपहारिऊण भणियं- 'भो महाभाग! कयं तुमे रायसासणं, ता अंधयारीभूए मम जग्गमाणीए चेव नियजीयरक्खणत्थं पासा- याओ नाइदूरे गंतूण सुविजसु': त्ति । इयरेण भणिय - 'सुंदरि! कस्स पुण -१ मणयस्मि प्रती [१५४-१६५] जिनदत्ताख्यानम् । सयासाओ इह भयं ?' सा भणइ-'न याणामि केवलं सुत्तविउद्धा पासवत्तिणं विमयजीयं पेच्छामि ।' जिणयत्तो वि 'अहो.सोमसहावा एस चि चिंतिऊण 'सुंदरि! तुम एगागिणिं पमोत्तूण न मे जीवरक्खाए पओयणं' ति भणमाणो निविट्ठो तयासन्नपल्लंके । जाव तञ्चिताए सा निदं न पावइ. ताहे. गेण पारद्धं कहाणयं । जिनदत्तकथिता विजयकुमारकथा । सुंदरि! अवन्तिदेसे, उजेणी नाम पुरवरी रम्मा । दरियारिदप्पदलणो, जयतुंगो तत्थ वरराया ॥ १५४ ॥ चंदवई से भजा, विक्कम-अहिमाण-चायगुणनिलओ। परकजसाहणरई, विजओ ताणं च वरपुत्तो ॥ १५५ ॥ सो अण्णया कयाई, केणावि नरेण पंजलिउडेण । अन्भत्थिओ किर म्हं, कुण साहेजं वरकुमार! ॥ १५६ ॥ अज कसिणहमीए, रत्ति इच्छामि साहिउं मंतं । अन्नेण सहाएणं, न तीरए साहिउं सो उ ॥ १५७ ॥ अवि य- दो पुरिसे धरउ धरा, अहवा दोहिं पि धारिया एसा। उर्वयारे जस्स मई, उवयरियं जो न पम्हुसइ ॥ १५८ ॥ एवं ति तओ भणिय, संझाए, खग्गपोरुससहाओ। पत्तो तेणुद्दिटुं, मसाणभूमि विजयकुमरो ।। १५९ ॥ जत्थ पिसाया दीसंति भीसणा मंसकत्तिया हत्था। मीमट्टहासदुप्पेच्छमुत्तिणो रक्खसा तह य ॥ १६०॥ फेकंति सिवा सत्था, डाइणिओ किलिकिलिंति सत्वत्तो। कीलंति कत्रालंकरा, भूयसमूहा जहिं विविहा ॥ १६१ ॥ अह साहगेण तुरियं, मंडलयं पूइयं अइविसालं । काऊण वलिविहाणं, उवविठ्ठो तस्स मज्झम्मि ॥ १६२ ।। भणिओ विजयकुमारो, अपमत्तेणं तु रक्खियत्वो है। उद्विस्संति सुभीमा, विभीसियाओं धुवं एत्थ ।। १६३ ॥ ता खग्गवग्गपाणी, चिट्ठइ एगग्गमाणसो कुमरो। इयरो वि मंडलत्थो, पारद्धो साहिउं मंतं ।। १६४ ॥ अन्नो वि गयणचारी, कुमरं अह भणइ पायसंलग्गो। किर अन्भत्थियसारो, सरणागयवच्छलो त सि ॥ १६५।।

जिनदत्तकथिता विजयकुमारकथा । [१६६-१८१] ता एसा पाणपिया, भला जत्तेण रक्खिया में। जेऊण वेरिखयर, अहयं जा एमि अचिरेण ॥ १६६ ।। किं कायविमूढो, विजयकुमारो वि चिट्ठई जाव। उप्पइऊण खयरो, ताहे अईसणं पत्तो ।। १६७ ।। एत्थंतरम्मि कयघोरविन्गहो गरुयरोसदुप्पेच्छो । उग्गीरियकरवालो, समुडिओ रक्खसो घोरो॥ १६८ ॥ पभणइ रे रे तुम्हं, एत्य महं संतिए मसाणम्मि । को अहिगारो ठाउं, सई त्यणि निरासंकं ।। १६९ ।। ता भयह कि पि सरणं, अहवा तं कुमर ! निरवराहों सि। पहोमि इमं खुई, जपतो तम्मुहो चलियो । १७० ।। ताहे सुंदरि! मा वीहसु ति भणिऊण धाविओ कुमरो पारद्धो तेण सम, जुज्झेउं साहसेकरसो ॥ १७१ ।। अनोन्नं पहणंता, अकोसंता य फरुसक्यणेहि । संपत्ता जा दूरं, तिरोहिओं रक्खसो तावः ॥ १७२ ।। पडियागओ कुमारो, पिच्छइ त साहगं विगयजीयं । ताहे विसायविहुरो, पलोयए खेयरिं तेण ॥ १७३ ।। तं पि हुन जाव पेंच्छइ, ताहे अत्ताणयं बहुपयारे । निदइ. अहो अणत्थो, रइओ सरणागयाण भए ॥ १७४ ।। धी! मज्झ वीरवित्ती, गिजइ. पडिवनपालणं जं च। हा हा कीसुववन्नो, अहयं कुलफंसणो पुत्तो ।। १७५ ॥ एत्थंतरम्मिः सहसा, पत्तो विजाहरो भणइ कुमर !! अप्पिजउ मम दइया, कुलभूसणः सुंदरसहाव! ॥ १७६ ।। नत्थि परकजतिसिओ, तुहबीओ एत्थ जीवलोगम्मि । जयतुंगरायवंसो, पयासिओ तुज्झ जम्मेण ॥ १७७ ।। जह जह थुबइ, कुमरो, तह तह लजोणओ दढं होइः । न तरह उबिग्गमणो, किंचि वि पडिउत्तरं दाउं ॥१७८ ।। वारं वारंः पुच्छंतयस्स कुमरो न जाव पडिभणइ । सो आह तुज्झ कर्ज, तीए जइ जामि तो अहयं ॥ १७९ ॥ तुम्हारिसस्स पुरिसस्स मह पिया जइ वि जाइ उवओग। लद्धं जं लहियवं, मा कुणसु तुमं विसायं ति ॥ १८० ॥ वोत्तणं उप्पइओ, खयरो कुमरो वि चिंतए तावः । हद्धी ! धिरत्थु पावो, निम्मलकुलदं(फ)सणो अयं ।। १८१ ।।

[१८२-१९६] जिनदत्ताख्यानम् । २६ सरणागए न रक्खइ, विजयकुमारो ति किं न पजत्तं । जुबईहरणकलंको, जेण कओ मज्झ रे देवः ॥ १८२ ॥ इय गुरुकलंकपंकंकियस्स को मज्झ पेच्छिही वयणं । ममिही तहा जुगंत, भमरउलसमप्पहो अयसो ॥ १८३ ।। अयसेण दूसिएणं, परिभवदड्डेण पियविउत्तेण । जं जीविजह लोए, मरणं खु तओ वरं मन्ने ॥ १८४ ॥ इय चिंतिरस्स सहसा, केणइ अहिस्समुत्तिणा भणियं । तं विजय! किं.पि कीरइ, न होइ एयारिसं जेण ॥.१८५ ।। को एसो किं च तयं, 'जिन्नासाए तओ भमतेणं । सज्झायझाणनिरओ, दिह्रो एगो मुणिवरो त्ति ॥ १८६ ॥ गंतूण पणमिऊण य, उबविट्ठो तस्स पायमूलम्मि । मुणिणा वि य तो भणियं, निसुणसु जिन्नासियं कुमर ! ॥ १८७ ।। वीरउरे जिणदासो, नामेणं सावगो मुणियतत्तो । मित्तो य तस्स अच्चंतवल्लहो ईसरो वणिओ॥ १८८॥ सो अन्नया कयाई, निक्खंतो तावसाण मज्झम्मि । ताहे जिणदासो वि हु, विचिंतिउं. एवमारद्धो ॥ १८९।। अभाणिणो वि जइ ता, एवं उज्झंति विसयसोक्खाई। विनायभवसरूवो, अहयं ता किं न उज्झामि ॥ १९० ॥ इय चिंतिय पवइओ, सुघोससूरिस्स पायमूलम्मि । परिवालियसामन्नो, सोहम्मे सुरवरो जाओ ॥ १९१ ॥ मित्तो वि वंतरेसुं, उववन्नो तेण ओहिणा दिहो। गंतूण निययरिद्धी, निदंसिया वोहणत्थं से ॥ १९२ ।। 'चिंतेइ वंतरो सो, अबो लहिऊण माणुसं जम्म । जइ जिणधम्म सेविजऽहं तया तो सुही हुँतो।। १९३ ।। एमाइ बहुपयारं, परितप्पिय सुरवरस्स वयणेण । पडिवन्नो सम्मत्वं, सिवसोक्खनिबंधणं परमं ॥ १९४॥ दसवाससहस्साई आउपमाणं च अप्पणो मुणिडं। विन्नवइ सुरं मणुअत्तणम्मि बोहिज मं. मित्त ! ॥ १९५ ॥ तियसेण वि पडिवन्ने, उच्चट्टिय वंतरो तुम जाओ। एकंतवीररसिओ, न मुणसि नाम पि धम्मस्सः ।। १९६ ॥ विज्ञासया। २ परिपालितश्रामण्यः।

२२ । -- -- जिनदत्तकथिता विजयकुमारकथा । [१९७-२०५] तो तुज्झ वोहणत्थं, माया तियसेण निम्मिया एसा । 'ओहावणं अपत्ता, सुहिणो जम्हा न बुज्झति ।। १९७ ॥ अहयं च एत्थ धरिओ, तेणं चिय तुज्झ बोहणट्ठाए।.. ता कुमर ! कुणसु धम्म, जेण सुही होइ निचं पि ॥ १९८ ॥ एयं सुणमाणो चिय, जाईसरणेण मुणियनियचरिओ । बुद्धो विजयकुमारो, पवइओ तस्समीवम्मि ॥ १९९॥ काऊण य पवर्ज, सारयससिकिरणनिम्मलं विउलं। जाओ तत्थेव सुरो, जिणदासो अच्छई जत्थ ॥ २० ॥ इय सुंदरि ! जीवाणं, सुहदुक्खं सबमेव कम्मफलं । तम्हा मा उज्वेवं, करेसु तं रोगसंतत्ता ॥२०१॥ एवं च अमयरससीलएहि वयणेहि पम्हसरीरदुक्खाए रायधुयाए 'अहो दयालुओ महासत्तो कोवि एस, जहा जिणदासेण नियमित्तो सुहभायणीकओ तहा में पि सुहिणिं करिउकामो लक्खिजइ. । अहवा एयस्स देसणं पि अकल्लाण- भाइणो न पाविति'त्ति भावयंतीए समागया निद्दा । ताहे सणियमुट्ठिऊण जिणयत्तो वि पुवगविट्ठ कट्टखोडि नियस[य]णिज्जे पच्छाइऊण दीवयं च तेल्लपूरियं काऊण खंभंतरिओ खग्गं गहाय · अपमत्तो अच्छिउं पयत्तो । अवि-य- रन्ने जलम्मि जलणे, दुञ्जणजणसंकडे व विसमम्मि । जीह व दंतमज्झे, नंदइ अपमत्तयाजुत्तो ॥ २०२॥ ताव निवाइयमुहाए रायकण्णाए वयणकुहरे दिट्ठाओ तणुयचंचलाओ दोनि जीहाओ । तओ किमयं ति संकिएण दिलृ निग(ग्ग)च्छमाणं सप्पवयणं । अवि य C , रत्तच्छफडाभीमो, कजलपुंजप्पहो अइपमाणो । नीहरिओ कुमरीए, क्यणाओ विसहरो घोरो । २०३॥ एत्तो भयं ति चिंतंतयस्स कुमरस्स सेजमारूढो । सीसपएसं डसिउँ, पारद्धो कट्ठखोडीए ॥ २०४ ।। अह करणदक्खयाए, खंडाखंडिं कओ कुमारेण । छटो सण्ण(णि)हियाए, करंडियाए खणद्धेण ॥ २०५॥ तओ 'अच्छेश्य माणुससरीरं सप्पवसहि'त्ति विम्हिय विसत्थमाणसो निविट्ठो पल्लंके । अणेगसत्तरक्खाकरणेण कयत्थमप्पाणं मन्नमाणो, पन्नगं च , १ अपमानामप्राप्ताः।

[२०६-२१०] जिनदत्ताख्यानम्। २३ सोअमाणो ठिओ रयणिसेसं । इयरी वि रोगावहारनिया सुविसत्थं सुविऊण रायंगणुच्छलियतूरगंधवनिनाएण विबुद्धा जिणयत्तं पल्लंकनिसन्नं दट्टण चिंतिउं पवत्ता- 'जा पुत्विं दुक्खेणं, तल्लोवेल्लीए मज्झ वच्चंती। सा कह निमिसद्धेणं, चोलीणा अन्ज मे रयणी ॥ २०६ ॥ लहुईभृयं उदरं, उच्छाहेण व संगयं अंगं । एसो महाणुभावो, चिट्ठइ एवं सुवीसत्थो ॥ २०७॥ ता किं पुण एवं? ति । हुँ, जाणिओ परमत्थो. को वि महाणुभावो एसो-त्ति तुट्ठाए भणिओ जिणयत्तो- 'हियए जाओ तत्थेव वड्डिओ नेय पयडिओ लोए । ववसायपायवो सुपुरिसाण लक्खिजहि फलेहि ॥ २०८ ॥ तह वि अजउत्तो काऊण पसायं कहेउ मे कुसलकारणं । दढं विम्हिय म्हि असंभावणिज्जावत्थंतरसंपत्तीए' त्ति | इयरेण भणियं- 'तुह पुनपरिणई एसा. तह वि परमत्थं सिम्बलिगाए निरूवेहि ।' तओ निरूवेमाणीए दिट्टो सप्पो। संभताए सिम्बलिगं मोत्तूण पुणो विसेसेण पुच्छमाणीए कहिओ सम्भावो । तीए भणिय - 'सामि ! कहं पुण एयारिसस्स उयरमज्झे संभवो होइ ?' जिण- यत्तेण भणियं- 'आहारवेगुन्नेण वा पञ्चणीयपउत्तचुन्नेण वा संभवइ । सुब्बइ य- रायहंसनामो रायपुत्तो पत्तियभजाए चुण्णं दाऊण ददुरवाहिणा गिहाविओ। पञ्चक्खा य आहारवेगुन्नसंभवा गंडोवयाइणो । तहा एवं पि संभवइ । परमत्थं पुण सबन्नू जाणइ'. त्ति । अवि य- कालम्पि अणाईए, जीवाणं विविहकम्मभरियाणं । तं नत्थि संविहाणं, संसारे जं न संभवइ ॥ २०९॥ एत्यंतरे मडयागरिसणनिउत्तेहि विसत्थाणं दुहं पि समुल्लावं सोऊण जिण- यत्ताकुसलवत्तासवणभीयस्स राइणो निवेइयं जहा- 'देव ! अज जो पसुत्तो कुमरीए समीवे सो जीवई' त्ति । तओ 'अहो सुंदर ति भणमाणो गओ तत्थ राया। अन्भुडिओ जिणयत्तेण । तओ सत्थसरीरं कुमार दुहूण तुट्ठमाणसेण. राइणा समीचे निवेसिऊण भणिओ जिणयत्तो- मुणिओ महाणुभावो, सुंदरचरिएहिँ दूरओ तं सि । तह वि हु कहेहि मज्झं, कह अप्पा.रक्खिओ तुमए ॥ २१० ॥ आहारवैगुण्येन वा प्रत्यनीकप्रयुक्तचूर्णन वा। २ पैतृकभार्यया। -

जिनदत्तस्य सिंहलदेशीयराकुमारीपाणिग्रहणम् । [२१९-२९५]
कह व इमा मम धूया, जाया सहस त्ति चेव नीरोगा।
कुमरो भणइ नरीसर, पुनपभावो तुहं एस ॥ २११ ।।
जं पुण निमित्तमेत्तं, तं कुमरी चेव सीसिही देव ।।
अह दंसइ नियपिउणो, करंडियं सिरिमई कनाः ॥ २१२ ॥
सत्वं पि रयणिवत्तं, जहट्टियं साहिलण रायस्स ।
पभणइ कुमरी अहयं, जमस्स उद्दालिया इमिणा ।। २१३ ॥
जिनदत्तस्य सिंहलदेशीयराजकुमारपाणिग्रहणम् ।
तओ इंगियागारकुसलेण राइणा - वयणवियारमुणियनिय धुयाहिप्पाएण
कारियं वद्धावणयं । आणदिओ नयरलोगो । संपूइओ कुमारो राइणा नागरेहि
य । कुमरी वि वेजेहिं पुणन्नवीकया दिना जिणयत्तस्स । कय विच्छड्डेण
पाणिग्गहणं । सम्भावपणयसारे पंचप्पयारे भोए मुंजमाणाण दोणं(ह) पि
दियहा बोलिउं पवत्ता । कया जिणयत्तेण साविगा सिरिमई । दंसियाणि
चित्तवट्टिगाए जिणाययणाई साहु-साहुणीवग्गो य । ताव य सङ्घ पि विणिओइयं
भंडे, गहियं पडिभंड । चिंतियं जिणयत्तेण 'बच्चामो सएस' ति । अवि य-
किं तीऍ सिरी' सुपीवराए जा होइ अन्नरजम्मि ।
जा य न मित्तेहि समं, जं च अमेत्ता न पेच्छंति ॥ २१४ ।।
तओ रायाणं अणुनविय विओयदुक्खमुप्पा या यंतो नायरजणाणं, धूयाविओ
य विसंठुलमाणसेण राइणा अणुगम्ममाणो, जणणि-जणयविरहतवियं सिरिमई
संठवेमाणो, कयपूयविहाणो आरूढो जाणवत्तं जिणयत्तो । विसज्जियं च तं
आडत्तिगेहिं, पत्तं जलहिमज्झे । ताव य चंचलत्तणओ इंदियाणं, दुनिवारत्तणओ
कुसुमवाणस्स, सिरिमईए रूबलायन्नेसु अज्झोववन्नो सेट्ठी। चिंतइ च-एयम्मि
जीवमाणे न एसा में इच्छइ । तओ 'महग्धमोल्लं पि वक्खरं पडियं मा
उत्तारेसह ति संकेयपुत्वं भिन्ना कम्मयरा । पत्तिय किं पिरयणीए । जाहे न
कोवि तुरिय ओयरइ ताहे वरत्ताए ओयरिओ जिणदत्तो । तेहिं वि वरतं
छिनिऊण पेल्लियं जाणवतं । तओ जिणयत्तं अपेच्छमाणी परोविया सिरिमई ।
भणिया सेटिणा-'मा अद्धिई करेहि, तुह' संतियमेव सबमेयं, होहि मम
भारिय त्ति. न य सो मम पुत्तो, अवि य. वायमेत्तपडिवनगो त्ति' । तीए
भणिय -'ताय ! वाया चेव पुरिसस्स जीवियं । भणियं च-
अलसायंतेण वि सञ्जणेण जे अक्खरा समुल्लविया ।
ते पत्थरटंकुक्कीरिय वन हु अन्नहा होति ॥ २१५ ॥

[२१६-२३०] जिनदत्ताख्यानम् । २५ तहा- लजिजइ जेण जणे, मइलिजइ नियकुलकमो जेण । * कंठट्ठिए वि जीए, मा सुंदर! तं करिजासु ॥ २१६ ।। जाण परजुवइमणहरभमुहधणुम्मुक्कलोयणसरेहिं । सीलकवयं न भिन्न, नमो नमो ताण पुरिसाण ॥२१७ ॥ ते कह न वंदणिजा, जे ते दट्टण परकलत्ताई । धाराहय व वसहा, वच्चंति महिं पलोंयंता ।। २१८ ॥ अनं च-ताव पुरिसो त्ति भन्ना, जाव य सीलेण संजुओ होइ । सीलेण विप्पमुक्को, होइ लहू अक्तूलं व ॥ २१९ ।। देवेहि परिग्गहिओ, जइ वि समो होइ भरहनाहेण । तह वि अकिर्ति पावई, पुरिसों परनारिसंगेण ॥ २२० ।। सबहा वप्पतुल्लो तुम मा एवं भणाहि' ति । सेद्विणा भणिय- जाणामि अहमकजं, तह वि य मे चम्महो अभिद्दवइ । चम्महसरपहरसजजरेण लजा मए चत्ता ।। २२१ ॥ अस्थि य सुई पुराणे, पंचहिँ पुरिसेहिँ दोवई भुत्ता । जाओ भारदाओ, सा एत्थ महासई लोए ॥ २२२ ॥ ता सबहा किसोयरि ! मा कुण चिन्तंतरं तुम किं पि। जो हसिररोइरीए, वि पाहुणो सो वरं हसिरे ॥ २२३ ॥ तं उज्झियमजायं, दट्टणं सिरिमई वि चिंतेइ । एएणं चिय नजइ, रइओऽणत्थो मह पियस्स ॥ २२४ ॥ अन्नं पि अकायई, इमस्स नूणं न विजए कि पि । सामेण सीलरक्खा, कायवा संपयं तम्हा ॥ २२५ ॥ एवं विचिंतिऊण, भणियं तुह निच्छओ मए लद्धो । किं को वि अस्थि अन्नो, तुज्झ समो गुणनिही भुवणे ॥ २२६ ॥ तई सन्निहिए सुंदर ! विरहो कि काहिई दुरंतो वि। पडिओ महादहम्मी, दज्झइ को वा वणवेण ॥ २२७ ॥ नवरं एयपसाया, अम्हाणं एस संगमो जाओ। परमोवयारिणो वा, मयकिचं तस्स रइयत्वं ॥ २२८ ॥ एएण कारणेणं, परिवालसु सुहय ! जाव छम्मासं । परओ तइ साहीणे, विरहस्स जलंजलिं दाहं ॥ २२९ ॥ एवं आसावल्लिं, हियए आरोविऊण सेहिस्स । पियविप्पओगतविया, परिचितइ सिरिमई तत्तो ॥ २३०॥ जि० द.४ - जिनदत्तस्य सिंहलदेशीयराजकुमारीपाणिग्रहणम् ।। २३१-२३९॥ 'एही कवि दस परिणमइ, गिरिकंदरदलणस्स । जेंण सियालु वि अहिलसइ, गुह केसरीसीहस्स ॥ २३१ ।। मा सो सुहाई पावउ, निचं दुक्खाण भायणं होउण काऊण मेलयं वल्लहाण विरहो कओ जेण ॥:२३२ ।। मोत्तूण हिययनाह, अन्नं नेच्छामि ताव सुमिणे वि । आवइपडिया वि दढं, रयणियरं महइ कि नलिणी ॥ २३३ ।। नेमित्तिएण तइया, सिहं तुह पुत्ति ! नत्थि वेहवं । जाणामि तेण मज्झं, मिलिही दइओ न संदेहो ॥ २३४ ॥ एवं समइच्छिया छम्मासा । तओ 'पञ्चासणं कूलं ति पयडियं पुप्फवइत्तं, समुत्तिण्णाण य कम्मयराण मैइरं पइच्छिय विसत्थहियओ गओ रायदंसणथं सेट्ठी । तओ सिरिमई नियचेडीहि सहिया निययाभरणं गहाय सरीरचिंता- निमित्तमिव पत्थिया, तुरियं च वञ्चमाणी मिलिया चंपाउरिगामिणो सत्थस्स। सत्यवाहं विन्नविय पयट्टा तेण समं । पत्ता चंपावाहिरियं चिंति पयत्ता- साहेमि कस्स दुक्खं, कस्स व वच्चामि संपयं सरणं । दइयय ! तुज्झ विओए, न याणिमो कि पि पाविस्सं? ॥ २३५ ।। 'नियसयणविउत्ताए, पियविरहं दूसहं कुणंतेण । गंडस्स उवरि फोडी, विणिम्मिया मे कयंतेण ॥ २३६ ।। न जलंति धगंति न सिमिसिमिति न मुयंति धूमवत्तीओ। निहुयाइँ मामि पियविरहियाण अंगाई डझंति ।। २३७ ।। आसासिजइ चक्को, जलगयपडिविवदसणसुहेण । तं पि हरति तरंगा, पिच्छह निउणतणं विहिणो ॥ २३८ ॥ इमाइ बहुपयारं चिंतयंतीए दिट्ठाओ दोन्नि समणीयो । 'एयाओ ताओ अञ्जउत्तगुरुणीओ सव्वसत्तवच्छलाओ' त्ति तुट्ठमाणसा गया ताण पिट्ठओ । निसीहियं काऊण पविट्ठा पडिस्सयं । 'अउच्चा साहम्मिणि त्ति पुवागयाए अब्भुटिया विमलमईए । कयउचिओवयाराए कयसमत्थसाहुणिचंदणा वंदिऊण पुच्छिया य 'कत्तो साहम्मिणि ?' ति । तओ बाहजलपञ्चालियगंडयला मन्नुभ- रनिरुद्धकंठा परुण्णा सिरिमई । कहिओ वुत्तंतो चेडीहिं । ताहे महुरवयणेहि संठविऊण भणिया विमलमईए - जेत्तियमेत्तो नेहो, संतावो सुयणु ! तेत्तिओ चेव । उज्झियनेहं न हु कुंकुमं पि ताविजइ जणेण ॥ २३९ ।। १ तेन मध्यम्-पण्मासान्तरम् । २ समतिकान्ताः । २ समतिक्रान्ताः । ३ "वेडामूल्यम्" प्रतौ टिप्पनकम् । ४ निजस्वजनवियुक्तायाः।

[.२४०-२४७] जिनदत्ताख्यानम् २.७ जं जुत्तीहि न जुजह, अंगीकरिउं न तीरए जं च । कम्मवसेणं तं पि हु, जीवेहिँ सहिजए दुक्खं ॥ २४० ॥ जेणं चिय संसारो, एरिसदुक्खेहि दारुणो निचं । तेणं चिय कयउन्ना, चरंति जिणभासियं धम्मं ॥ २४१ जारिसयं तुह दुक्खं, सुंदरि । मज्झं पि तारिसं चेव । ता मज्झ तुम भइणी, इहई चिय निव्वुया चिट्ठ ॥ २४२ ।। कहिओ अप्पणो वुत्तंतो । पुच्छियाई साहिन्नाणाई, सवाणि मिलंति । नवरं विमलमई भणइ- 'मम भत्ता कणयगोरो आसि ।' सिरिमई भणइ - 'पियंगु- सामो' ति । तओ 'बहुरयणा वसुंधर'त्ति भणिऊण दो वि जणीओ जिणधम्म- परायणाओ अच्छिउँ पवत्ताओ ति ॥ छ । -जिनदत्तस्य अङ्गारवत्या सह परिणयनम् । - इओ य वरत्तछेयाणंतरं मुंकनीसाहारनियसरीरो खणमुव्बुडणे - काऊण जल- मज्झे चेव तरमाणो चिंतिउं पवत्तो जिणयत्तो-केण पुण होज छिण्णा एसा रजु न तावासंग(तायासंम ?)ओ को वि कम्मयरो अस्थि । अन्नं च-तोयम्मि विजमाणे, एयं को कुणइ निग्विण कम्मं । जीवंतयस्स फणिणो, को णु मणिं मुट्ठिणा हणइ ॥२४३॥ ता सयमेव कह चि तुट्टा होही । अण्णं च- सुयणो सरलसहावो, ताओ दुक्खेण धारिही पाणे । काही मज्झ विओए, न याणिमो सिरिमई किं पि? ॥ २४४॥ अहवा किमेइणा, पडियाराविसएण? पुवकयकम्मपरिणामपरबसेहि संसार- जीवहिं सोढवाई चेव एयारिसाई [एवं] विचितेइ, न उण सेटिविसए संकं धरेइ । अवि य-नियहिययनिम्मलाई, सुयणा पेच्छति सबहिययाई । पिसुणाउलं पि भुवणं, अप्पणयं तेण मन्नति ॥ २४५ ॥ तओ पलोइओ जलंही । केरिसो?- जलहत्थिमत्थयाहयहेसिरजलतुरयतसियमयरोहो । गुरुमयरगहियघणसिप्पिसंखगद्दब्भसद्दालो ॥ २४६ ॥ गुरुमच्छपुच्छउच्छलियतुंगकल्लोलभीसणायारो। संसारो इव अच्चंतदुत्तरो दिट्टिमोहेण ॥ २४७ ॥ - १ मुक्तनिःस्वाधार निजशरीरः ।

जिनदत्तस्य अङ्गारवत्या सह परिणयनम् । [२४८-२५५] तो चिंतिउमारद्धो, जेण- गिरिमुद्धरंति. पयरन्ति सायरं नहयलं पि लपति । तं नत्थि जए वित्थिनसाहसा जं न साहन्ति ॥ २४८ ।। एत्थंतरे पावियं पुवभिन्नवोहित्थफलयं । तओ- मणहरदझ्यालिंगणसुहलालियमउयसुप्पलंबाहि । वाहाहि तयं फलयं, दइयादेहं व उवगूढं ॥ २४९ ॥ एक धीरसहावो, वीयं फलयं मणोहरं पत्तं । तरइ सुविसत्थचित्तो, सीहो अन्नं च पंक्खरिओ ॥ २५० ॥ कत्थइ महल्लकल्लोलपिल्लिओ खलइ विदुमलयासु । कथइ समुहागयदरियमच्छसत्थस्स अभिडइ ।। २५१ ।। अह को वि पुन्नपुरिसो, तरइ समुदं ति दट्टमिच्छु छ । अवणित्तु यणिजमणि, सूरो उदयऽद्दिमारूढो ॥ २५२ ।। सओ दिसाविभाग जाणिऊण पयट्टो उत्तराभिमुहो । एत्थंतरे दिहो गयण- संठिपहिं दोहिं विजाहरेहिं । 'अहो रुवाइसयपिसुणिजमाणपुष्णपन्भारो को वि महाणुभावो केरिसं. अवत्थं पाविओ? ति सवियक्केहि पलोइयाई परोप्परं मुहपंकयाई । पढियं च - गरुयाणं चिय भुवणम्मि आवया होति. न. उण लहुयाणः । गहकल्लोलगलत्था, ससि-सूराणं न ताराणं ॥ २५३ ॥ तहा- गरुय च्चिय गरुए भीसणे वि मुझंति न वरमुहवसणे । सूरों विडप्पगहिओ, तह वि य. जोह. पयासेइ ।। २५४ ॥ 'अम्ह संतियं पओयणं एएणं चेव सिज्झइत्ति तुहा चि सत्तपरिक्षणत्य सकोवा इव गया समासन्नं । तओ छुरियाए हत्थं दाऊण भणिया पेण-भो भो! पओयणं कहिऊण एजह ।' तओ आयारभावकुसलेहिं 'महासत्ती को विचि तुडेहि भणियं तेहिं- 'भो महाभाग ! अस्थि अम्ह पओयणं, किंतु न पारिमो एयावत्थगयं भवंतं विन्नविडं । तो अणुजाणह ताव जेण उत्तारिमो ति । एवं' ति भणिए उत्तारिओ रोहिं । भजिओ महुरपाणिएणं । परिहाविओ महग्ध- वत्थाणि । ताहे सुहनिसन्नो भणिओ-'भो महाभाग ! सुण- अस्थि कुवेरदिसाए वेयड्रो नाम गिरिवरो रम्मों। 'निम्मलकलहोयमओ, पुत्वावरसिंधुसंपत्तो ॥ २५५ ।। पक्षावितः। २ रजनीयवनिकाम् । ३ निर्मलकलधौतमयः। ।

[२५६-२६५] जिनदत्ताख्यानम् । , जस्स य सिहरं गायंत-मत्तकिन्नरगणोहसद्देण । पाहुट्ठनिययकजे, सुरसंघे निचले धरइ.॥ २५६ ॥ जस्स य सेणीजुयले, नमि-विनमिनिवेसियाई रुंदाई। चिट्ठति सुंदराई, सट्ठी पन्नासनयराई ॥ २५७ ।। विशाहरेहिं पउरं, 'विजाऽऽहरविवाजियं अमञ्जायं । मजायजयंतहियं, रहनेउरचकवालपुरं ॥ २५८ ॥ मुंजेह असोगसिरी, चकी विजाहराण हरिचरिओ। तं नयर नयरहिओ, न य रहिओ जो सुनीईए ॥ २५९ ॥ वेगवइए धूया अंगारवई गम्भसंभवा तस्स । लायण्ण-जोवणेहिँ, सुरवहुउवहासिणी अस्थि ।। २६० ।। तीसे समाणरूवो, पुरिसो न हि अत्थि खयरलोगम्मि । अइनिब्भरं च वट्टइ, तारुन्नं जणमणाणदं ॥ २६१ ।। ता तेणऽम्हे तीए, वरमन्निसिउं समंतओ पहिया। . दिट्ठो सि तुम सुंदर!, अञ्चभू(ब्भु)यरूवगुणकलिओ ।। २६२ ।। ता तुम्ह पसाएणं, सामी अम्हाण निव्युओ होउ । आइसह जेण तुम्हे, नेमो तुरियं तहिं नयरे ॥ २६३ ।। तओं वैयड्डदसणकुऊहलिणा जिणयत्तेण 'एवं ति भणिए, झत्ति नीओं मेहि असोगसिरिपायमूलं । 'अहो सुंदरो' त्ति परितुट्ठो राया । सम्माणिओं जहोचि- ओवयारेण । दंसिओ अंगारवईए । तओ सा केरिसा जाया?- उप्फुल्लकमलवयणा, ससेयबिंद करालरोमंचा। सिढिलियसप्पाबंधा, गलंतधम्मेल्लमल्ला य ॥ २६४ ।। तओ अभिरुइओ' त्ति मुणियं राइणा । अवि य-जइ वि न हसइ न जंपइ, निहुयं झाएइ हिययमज्झम्मि । मयणास्स दिट्ठी, लक्खिज्जा लक्खमज्झम्मि ॥ २६५ ।। तओ कारियं विच्छड्डेण पाणिग्गहणं । गाहिओ विविहं विजाओ। विजाहर- सिरिं अणुहविजमाणो चिट्ठइ । तहा मेरुगिरीनिच्चलसम्मत्तो वि मायाए उँवासगत्तं पयडेइ । तओ अण्णया भणिओ अंगारवईए - 'अजउत्त! गिण्हाहि सावगधम्म, जओ उवासगधम्माओ बहुगुणो एसो' ति । भणियं च- *वद्या-ऽऽहरवर्जितं वैद्या-हरवर्जितं. वैद्या-ऽधरवर्जितं वा, आहरः तस्करः, महर(दे०) अशाती, अधरः दुर्जनः । २ अमद्यापं अमर्याद वा । ३ मर्यादाजयान्तर्हितम् । ४ उपासकरवं संनिस्वम् ।

-- जिनदत्तस्य अङ्गारवत्या सह परिणयनम् । [२६६-२७० सीहो व वणयराण, गिरीण मेरू गहाण चंदो छ । रेहइ उत्तमफलओ, जिणधम्मो सबधम्माणं ॥ २६६ ॥ जिणयत्तेण हसिऊण भणियं- 'सुंदरासुंदरं वियारेण नजइ ता कहेहि सुंदर ! तुह धम्मे केत्तियाई तत्ताई? तीए भणियं- 'सत्त जीवाइयाई ।' इयरेण भणियं- 'थेवमेयं, अम्ह धम्मे पंचवीसतत्ताई सत्त-रय-तमाइयाई। तीए भणियं- 'अजउत्त! अविचलाई सत्त तत्ताई, परिगप्पणा चेव अहिया ।जओ अम्ह धम्मे पंच इंदियाई पंचविसयगाहित्तेण भन्नंति, न य अन्नसंतिय विसयं अण्णं गिण्हई । तुम्मे पुण हत्थ-पाय-उवत्था-ऽहिवाण-ऽवाया(णा ?)हि सद्धिं दस परिगप्पह । तं जह पाया इंदियं तो सीस-पट्टि-पोट्ट-वाह-जंघाओ किं न इंदियाणि भमंति ? किंच पंचवीसहि वि तत्तेहिं एगं जीवतत्तं न सिज्झइ, न य तेण विणा धम्मा- सेवणसाहल्लं होइ । एवं पुवाऽवरविरुद्धं सवं तुम्ह परिगप्पणं । अण्णं च महापा- संडिओ इव अजउत्तो लक्खिजइ । जओ उवासगचरिओ संखदरिसणतत्तेहि मं वेलवइ । बुद्धदरिसणे हि दुविहाई तत्ताई । अलं च तुम्हं जाणगाणं पुरओ तदुच्चरणेण, न य तेसु वि को वि परमत्थो ति । तओ-'अहो कोसल्लं ति तुट्टेण भणियं जिणयत्तेण - 'पिए ! मा. रूस तुह परिच्छा मए एवं कया । जं पुण तुज्झ पियं तं मए कायवं, ता कुलकमागयं पि बुद्धधम्मं मोत्तूण- पडिवन्नो मए तुह संतिओ धम्मो त्ति । ताहे हरिसिया अंगारवई । तस्स थिरीकरणहे. दावेइ नंदीसराईसु सासंयचेइयाई । चितइ य- सो मित्तो सो सुयंणो, सो चिय परमत्थबंधवो होइ । जो जिणवराणमाणा, धरेड् मालं व सीसेण ॥ २६७ ॥ अण्णया चिंतियं जिणयत्तेण जणणी-जणयविउत्ता, मन्झ विओयम्मि सिरिमई वाला। एचियमित्तं कालं, न याणिमो-जीवइ न वत्ति ॥ २६८।। वारं वारं तइया, भणिओ हं पुह्इसेहरनिवेण । मम पाणपियं एयं, बालं जत्तेण रक्खेज ॥ २६९ ।। ताएण सम पत्ता, सा होही दहिपुरम्मि नयरम्मि । संजोइजउ तुरियं, पडिवण्णसुहावहा सुयणा ॥ २७० ॥ एवं संपहारिऊण भणिया अंगारवई - 'दइए ! वच्चामो अज दाहिणसमुद्दकूले कीलानिमित्तं ।' तीएं एवं' -ति भणिए, वेउवियविमाणारूढाई पत्ताई चंपाए उवरि । तओ 'विमलमई दइया किं करेइ ? ति पवित्तो सविसेसं पलोइउं । जाव दिट्ठाओ भुवणुजाणे. साहुणीसमीवे पढमाणीओ दो वि. विमलमइ- सिरिमईओ । 'सोहणं जायं ति तुट्ठो गओ कीलिउं । तओ य चिरं कीलिऊण - .

[२७१-२८४] जिनदत्ताख्यानम् । मज्झरत्तसमए पडिनियत्तेण भणिया अंगारवई -पिएं.! भगवओ वासुपुजस्स जम्मभूमीए निबाहेमो रयणिसेसं ।' तीए पडिवन्ने तम्मि चैव विमलमईउजाणे ओइनाई । तओ मिणयत्तेण चिंतियं 'सुंदरं जायं मिलियाओ एगस्थ दइयातो, ता एवं पि अंगारवई एएसिं समीवे मोत्तूण पच्छण्णरूवधारी इहेब चिट्ठामि । अवि य - समदुक्ख-दुक्खियाणं, मेत्ती तिण्हं पि उत्तमा होउ। पच्छा वि जेण कलहं, एयाओ नेय कुवंति ॥ २७१ ॥ लभ्रूण अवसरं तो, दाहं एयाण दंसणं पच्छा। एवं विचिंतिऊणं, अंगारवई समुल्लवइ ।। २७२ ।। दइए! सुवसु विसत्था, अहयं चिट्ठामि जग्गिरो चेव । को जाणइ परदेसे, सीलसहावं मणुस्साणं ।। २७३ ॥ सुविसत्थमणा सुत्ता, अंगारवई अनायपरमत्था । इयरो वामणरूवं, काऊण झत्ति ऊसरिओ ।। २७४ ॥ अह पच्छिमराईए, अंगारवई विवोहमावन्ना । दइयं अपेच्छमाणी, चिंतइ किं सुविणओ एस ? ॥ २७५ ।। नहि नहि नूण निलुको, बीहइ दइया न व त्ति कलिऊणं । पभणइ तत्तो दइयय!, धीरत्तं कत्थ नारीणं ॥ २७६ ॥ बीहेमि एहि तुरियं, दिहो दिट्ठो सि नाह ! मा लुक । पेच्छ पहाया रयणी, अञ्ज वि दूरम्मि गंतवं ॥ २७७ ।। अइनिहुरोसि जाओ, परिहासो एत्तिओ सुहावेइ । थरथरइ मज्झ हिययं, अच्छसि कयलीवणे तंसि ॥ २७८ ॥ जाहे न एइ दइओ, ताहे चिंतेइ हा किमयं ? ति । चत्ता पिपण किमहं, निदोसं कीस वा चइही ॥ २७९ ॥ पभणइ जइ अवरद्धं, दइयय ! अण्णाणओ मए किंपि । पसिय कहिजउ मज्झं, वीयं चिय तं न काहामि ॥ २८ ॥ आणेऊण घराओ, मुक्का एगागिणी इह पएसे । किं पुत्वभवविद्वत्तो, दइयय! तं वेरिओ मज्झ ॥ २८१ ॥ किं नाह मज्झ कुविओ, किं वा हरिओं सि अण्णखयरीए । हां दइयय ! कत्थं गओ, रुयमाणी किं न पेंच्छेसि ? ॥ २८२ ॥ खणरत्तविरत्ताओ, नारीओ हुँति जीवलोगम्मि । सप्पुरिसाण महायस ! न हु छञ्जइ एरिसं कम्मं ॥ २८३ ।। सा पीई सो पणओं, दक्खिण्णं तारिसं पुरा आसि । एगपए चिय किं तं, दइयय ! काएहि अवहरियं ।। २८४ ॥ " 1 ३२ जिनदत्तस्य वामनकरूपस्वीकरणम् । [२८५-२८९ हा नाह! तुमे चत्ता, गंतूणं किं कहेमि तायस्स । वुड्डा वयणिजजले, न याणिमो कह तरिस्सामि ॥ २०५॥ एमाइ कलुणं रुयमाणी सुत्तविउद्धवाहिं निसामिया विमलमइ-सिरिमईहिं 'अहो अम्ह निविसेसा का वि दीणभावमावन्ना लक्खिाइ, ता गंतूण संठवेमों त्ति सणियं सणियं गयाओ तस्समीवम्मि संठविया एसा । भणियं च विमल- मईए- 'अहो मम भत्तुणो वि निरिघणयरो को वि जो एत्थ मोत्तूण पलाणो। अहवा एरिसो सो चेव' त्ति पुच्छिया वुत्तंतं । कहिओ णाए । सिरिमईए अण्णइ - 'सई पि घडइ मम भत्तुणो, नवरं जं भणसि 'मम सिणेहेण उवासगधर्म कुलकमागय पि मोत्तूण सावगो जाओ' त्ति तेण अन्नो को वि. जओ अहं मिच्छत्तकद्दमाओ दइएण चेव उत्तारिय म्हि ।' विमलमईए भणियं- 'होउ को वि. किं तेण ? चिट्ठाहि अम्ह चेव समीवे जिणधम्म कुणमाणी के वि दिणे. पच्छा समयं चेव पच्चइस्सामो' ति। अन्नं च- दियहाइँ दो वि तिन्नि वि, रणरणओ होइ पवि(व)सिए दइए । वीसरह तं तह चिय, दंसणसारा पेम्माई ॥ २८६ ॥ तहा- पियविप्पओगमइयं, कोवसमुत्थं व परिहवकयं वा । जे चिय सहति दुक्खं, ते चिय सुहभाइणो हुँति ॥ २८७ ॥ किं काही पियविरहो, जिणवरवयणेण भावियमईणं । पहवंति किं नु फणिणो, गारुडसारं सरंताणं ? ॥ २८८ ।। एवं संठविया संती 'न जुत्तमेगागिणीए कुलहरगमणं' ति कलिऊण कय- विमाणीवसंहारा गया ताहि सद्धिं साहुणिसमी ति ॥ छ । जिनदत्तस्य वामनकरूपखीकरणम् । इओ य जिणयत्तो वि वामणगरूवं काऊण विजामयवयंसपरिवारिओ गंधचकहाणयविणोएण नयरीजणं हयहिययं कुणतो नाऊण कोकाविओ राइणा। विन्नाणरंजिएण य कया से दम्मसइगा दिवसवित्ती । अण्णया रायत्थाणे पवत्तो उल्लाबो-'किरित्थ नयरीए तिन्नि सुवासिणीओ अप्पडिरूवरूवाओ महासइवयं परिवालयंतीओ चिट्ठति. न ताओ बलदेव पञ्जुण्णलायन्नो वि को वि पुरिसो अत्तणो समुहं नियच्छाविड वोल्लाविउं हसाविउं वा तरई' ति । ताहे हसिऊण भणियं वामणगेण-'भो ! एरिसा पंडिया तुम्मे संझन्भरायचंचलहिययासु कामिणीसु एवंविहं सिंगारं ठावेह ।' अवि य- अंधो नरिंदचित्रं, पाइयकवं च पाणिय महिला। तत्तो चिय जति फुडं, जत्तो धुत्तेहिँ निजति ॥ २८९ ।। द्गन्मराता।

[२९०-२९२] जिनदत्ताख्यानम्। तओ अन्नण सासूयमिव भणियं-'रे. रे वामणग! जइ परं तुमं हसावेसि ?" तेण भणिय -- 'अवस्सं हसावेमि, जइ महाराओ भणइ ।' ताहे सकोउगेण मणियं राइणा- 'एवं होउ।' संचल्लो वामणगो । तओ पढियं केणावि- कत्तो मरुम्मि सलिलं, हे हरिण ! हयास! मृढ ! मा चच्च । मायण्हियाहि नडिया, अन्ने वि मैया मया एत्थ ॥ २९० ॥ तओ अकन्नसुयं काऊण अणेगजणपरिखुडो. गओ तमुजाणं । साहुणीओ . पणमिऊणमुवविट्ठो नाइदतरुच्छायाए । ताव भणिओ पुवसंकेडगेण - 'भो वामणया! कहेहि किं पि कहाणयं जाव रायकुले अवसरो होइ । तेण भणियं- 'कहाणयं कहेमि, उयाहु वृत्तंतं ?', 'को उण एएसिं विसेसो ?'. 'पुवकालवुत्तं कहाणयं, थेवदिवसवुत्तो वुत्तंतो जस्स पच्चया वि दीसंति ।' तओ सहि भणियं- 'अलं कहाणएण, सकोउयं वृत्तंतं किं पि कहेंहि ।' एयं च ताओ तिन्नि वि जणीओ नाइदुरत्याओ सुणमाणीओ चिट्ठति - 'अहो! पिययमाणुरूवा वयणरिद्धि' ति ससिणेहमिव पलोयंति । अवि य- अन्नमविए वि दइए, दिद्वे वियसंति झत्ति नयणाई। मेहंतरिओ वि रवी, लक्खिजइ किं न उग्गमिओ ॥ २९१ ॥ वामणगेणावि पुत्तलियादसणाइ कहिओ नियवुत्ततो जाव उजाणे मोत्तूण पउत्थो ति । तओ भणियं 'अन्ज वि महंतो वुत्तंतो, कल्लं कहिस्सामि ।' एत्थंतरे 'जाणइ मम भत्तुणो वत्तं' ति हरिसियाए ईसि हसिऊण भणियं विमलमईए- 'भो महाणुभाव ! सुंदरं कहाणयं, मा रसविग्वा(घा)यं करेहि, कहेहि ताव ।' वामणगेण भणियं-'निचंता तुमं, अम्हे अवसरे जइ न बच्चामो तओ राया वित्तिं न देइ । किं तु जइ. तुह कोउगं ता पुणरवि सुए आगंतूण कहिस्सामि' ति भणतो उढिओ वामणगो । पुणो दुइयदियहे समागओ समुद्दपडणपजंतं कहिऊण थक्को । तहेव हसिऊण पुच्छिओ सिरिमईए तमेव मणिऊण निग्गओ। तइयदिणे वि कहिओ अंगास्वइमोक्खपजतो । अंगारवईए. वि हसिऊण पुच्छिओ- 'संपर्य सो कत्थ चिट्ठइ ? ति । वामणगेण भणियं- 'परमेसरो खु सो, समीवत्थो वि नोवलव्मइ । मए वि एत्तियमेव निसामियं तच्चरिय' ति चोत्तण गओ बामणगो रायसमीवं । 'अहो विन्नाणं' ति तुट्ठो राया पूडओ वामणगो ति । जिनदत्तस्य रतिसुन्दरीपाणिग्रहणम् । : अह रायकरिवरेणं, आलाणं भंजिऊण पारद्धो । तियचउक(क)चच्चरेसुं, उबद्दवो सबनयरीए ॥ २९२ ॥ .. ..१ मृगामृता भत्र । जि० ० ५ G : जिनदत्तस्य रतिसुन्दरीपाणिग्रहणम् । [२९३-३०५.] 'खंभागरिसणनिवडतहट्ट-देवउलखडहडप्पेत्थो । हाहारवं समंता, करेइ पुरसुंदरीसत्थो ॥ २९३ ॥ अह एइ कत्थ जामो, एस जमो अह व दाणवो कुद्धो। मुबंति समंतेणं, नर-नारीणं समुल्लाचा ॥ २९४ ॥ तं दद्दूण विसण्णो, राया वजरइ अत्थि भो ! कोइ । जो मयपरवसमिमं, करेइ वसवत्तिणं हथि ।। २९५ ॥ भणिएण किं व बहुणा, जो एवं सिंधुरं वसे कुणई । देमि फुडं तस्साह, नियधूयं अद्भरजं च ॥ २९६ ॥ जाहे न को वि जंपड़, वामणंगो भणइ देहि आएसं । दिन्नो त्ति गओ तुरियं, अन्भासं मत्तहत्थिस्स ॥ २९७ ॥ तह करणदक्खयाए, तत्तो कीलाविओ करी तेण । जह राया जणसहिओ, विणिक्खिउ दाउमारद्धो ॥ २९८॥ ठाऊण नाइदूरे, पारद्धं मंजुलं तओ गीयं । निद्दागओ व हत्थी, निचलदेहो ठिओ तेण ।। २९९ ।। विजुखे(क्खे )त्तेण तओ, आरूढो झ त्ति हत्थिणो खन्धं । तुट्ठो भणइ जणो तो, बामणगो सुरवरो नूणं ॥३०॥ आसीवायसयाई, सुणमाणो संजमित्तु तं खंभे । रायसमीवं पत्तो, वामणगो पूइओ रन्ना ॥३०१॥ चिंतियं च- कत्थइ गुणा न रूवं, कत्थइ रुवं न चेव गुणनिवहो । विरइंतएण विहिणा, विडंवियं नियंयविन्नाणं ॥ ३०२ ॥ ताव इवो वामणगो, तिहुयणविम्हावणं च विणाणं । देमि नव ति य धूयं, नियमणियं को नवा कुणइ ॥ ३०३ ॥ जेण भणियं- तं जपंति सुपुरिसा, तं चिय पमुहे कुणंति पडिवति । रयणायरो व वेलं, कालेण विजं न लंघंति ॥ ३०४ ॥ अन्नं चेरिसचरिओ, सिद्धो चिय एस कोई संभवइ । ठाऊण विवित्तम्मी, एयं चिय पुच्छिमो अहवा ॥ ३०५ ॥ एवं संपहारिऊण पुच्छिओ वामणगो । तेण वि 'अलंघणीयवयणो गुरू, अवसरो एस' त्ति कहिओ जहडिओ सवुत्तंतो । राइणा भणियं- 'वच्छ! उपसंहर १ स्तम्भाकर्षणनिपत-देवकुलखटकारत्रस्तः । .

".. [३०६-३१२] जिनदत्ताख्यानम् । एवं विडवणं'ति । पडिवन्नमियरेण । तओ हकारियाओ भारियाओ। भणियाओ राइणा-"एस वामणगो एवं भणइ एयाओ मम. भारियाओ हवंति" तं किं सच्चमेयं ताहि भणियं- 'भत्ता संपुण्णसरीरो आसि, न एरिसो' त्ति । तओ तेण ईसि हसिऊण उवसंहरियं वामणत्तं । पञ्चभिन्नाओ अंगारवइ-सिरिमईहिं। तह वि पच्चयनिमित्तं अंगारवइसहिएण गंतूण आणिओ पोण असोगसिरी पुहइ- सेहरो य । पुणो सन्वेसि पुरओ नीणिया वण्णपरावत्तिणी गुलिया । तओ पञ्च- भिभाओ सपरियणाए विमलमईए । भणियं च- निहुरहियओ अचंतनिग्घिणो वयणमेत्तनेहिल्लो। बहुकूडकवडभरिओ, एसो सो पिययमो मज्झ ॥३०६ ।। इमं पेच्छमाणो विम्हिओ सबलोगो । एत्यंतरे चंपाहिवेण दिण्णा रइसुन्दरी नियधूया । कयं विच्छड्डेण पाणिग्गहणं । ठाविओ अद्धरजे । पाउन्भूओ चंपा- उरीए महाणंदो त्ति । तओ पुहइसेहरं सट्टाणे पराणिऊण चउहि भारियाहि सहिओ सुहेण अच्छिउँ पयत्तो जिणयत्तो त्ति । जिनदत्तस्य स्वस्थानं प्रति गमनम् । अण्णया य पेसिया छप्पन्नदविणकोडीसहिया वावगा जणणि-जणयाणं । आगएहि य सिढे तेहिं जहा-तुज्झ विओए असरीराई ताई दुहं चिट्ठति । तओ रायाणमणुनविय पत्थिओ वसंतउरं । कहं ? आरूढो धवलगइंदकंधरं धुवमाणसियचमरो। धवलब्भविन्भमेणं, धरिएणं पुंडरीएणं ॥ ३०७ ।। कयमंगलोवयारो, दाणं जम्मग्गिरांण वियरंतो। जिणनाहचैइयाई, पूइंतो रयणमालाहिं ॥ ३०८ ।। पडपडह-संख-काहल-भेरी-झल्लरि-मुइंग-ढक्काणं । आवृरितो विउलं, सद्देण नहंगणाभोयं ।। ३०९ ॥ संभासेतो सयलं, पुरीजणं दाणवयणदिट्ठीहिं । अणुगम्मतो रण्णा, नयरीओ निग्गओ वाहिं ॥ ३१० ॥ कह कह वि नियत्ताविय, रायाणं पउरमंतिपरियरियं । नरनाहनिउत्तेणं, सहिओ सामंतचक्केण ॥ ३११ ।। नीसाहारविसज्जियतुरयक्खु(खु)रुच्छलियवहलरयनियरो। दरियकरितत्थघोडयसंदणकयघणवणारावो ।। ३१२॥ "रापवित्तिणी' प्रतौ। २ यन्मार्गयितृभ्यः । . .

जिनदत्तस्य स्वस्थानं प्रतिगमनम् । [३१३-३२३ ] .. है "अण्णोण्णसमुप्पेल्लियपत्तिसमुच्छलियगहिरसिकारी । पासडियदइयाणं, संतो सेण्णचरियाई ।। ३१३ ।। कत्थइ वेगविसजियखलंतनिवडतअस्सबारोहा । ..... हत्थं परिहत्थेहि. अण्णयरेहि धरिजंति ॥ ३१४ ॥ कत्थइ करहारावं, सोऊणं तसंति मुद्धमायंगा। मायंगकरुखि(विख)त्ता, रहनिवहा कत्थइ पडति ।। ३१५ ।। एवं च बच्चमाणो, लंबितो विविहगाम-नगराई। पत्तो थेवदिणेहि, नियनयरं जीवदेवसुओ ।। ३१६ ॥ बद्धाविओ य जणओ, तुरियं गंतूण केहि वि नरेहि । परिओसियं च दाउं, पच्चोणीनिग्गओ सो.वि ॥ ३१७ ॥ पिउणो कयप्पणामो, पारद्धो पविसिउँ पुरवरम्मि । नर-नारीनियराण, संखोहं संजणेमाणों ॥३१८॥ कह धावद का वि अरंजियनयणा, करगयधुसिणअमंडियवयणा । का वि सरकयमोकलवाली, अवरकरहियकुंडलवाली ॥३१९ ।। उभयकरट्ठियहारमणोहर, धावइ अन्नक पीणपओहर । का वि पहाविय चूडयहत्थी, अवर वि नेउरजुयलविहत्थी ।। ३२०11:: अवि य :'. : अह एई एस पत्तो, एत्तो जोएहि देहि मे भग्गं । इय जपिरतरुणीहि, रुद्धाई भवणसिहराई ॥ ३२१ ।। घण्णाण इभो दइओ, धन्नो जस्सेरिसाओ भजाओ। पुरजुबइजुवाणाणं, सुबंति परोप्पसहावा ।। ३२२ ।। एवं नीसेसनायरजणस्स बिम्हयाणंदपूरियाई हिययाई करेमाणो पविद्रो विविहवंदणमालाउलं रुइरमोत्तियारली विरायमाणं नियमंदिरं । तओ चिरकालवि- रहविहुरहिययाए समुहमागंतूणमुबंगूहिओ जणणीए । तओ वि अणवस्यगलंत- वाहबिंदुसंदोहेण जणणिहिययं निवविऊण निवडिओ चलोसु, तयणुचरो(रा) वहूओ । लद्धा घण्णाउसाणि पविहाणि अभितरं । ताव जिणयत्तेण सम्माणिओ सयणवग्गो-को वि पणामेणं, को वि.वायाए, को वि दिडीए, को वि दाणेणं ति । किं बहुणा काऊण चायभोएहि सुंदर वित्थरेण वणयं । रड्या जिणभवणेसुं, विहिणा अट्टाहिया महिमा ॥ ३२३॥ ..

[R-३३५ ] जिनदत्ताख्यानम् । तत्तों तिवग्गसारे, भोए भुंजतयाण सवेसि । वोलीणो बहुकालो, सुमिणे वि अदिट्ठदुक्खाणं ॥ ३२४ ॥ जाया अ तओ पुत्ता, ताण चउण्हं पि जणमणाणंदा । तारुण्णपुण्णदेहा, कालेणं ते वि संजाया ॥ ३२५॥ जिनदत्तस्य धर्मोपदेशश्रवणम् । - अह अन्नया कयाई, विहरतो आगो तहि नयरे । निम्मलनाणचउको, सुहकरो नाम आयरिओ ॥ ३२६ ।। सोय केरिसो ? मंदरो इब खमाधरो राया असोगाउलो य, सायरो इव सारतरंगो बहुभंगगंगालिगिओ य, संकरो इव सवाणीसंगओ उत्तमविसाहिडिओ य, गोविंदो इन गोवालसेविओ विगयवाहणो यत्ति । अवि य- हंसगई घणनाओ, बम्महरूबो समुद्दगंभीरो । ससि-सूर-सोम-तेओ, मुरगुरुवुद्धी य सो भयवं ॥ ३२७ ॥ तस्स य चंदणवडियाए निग्गओ सव्वसामग्गीए जिणयत्तो । चंदिऊण य विहाणेण, सग्गा-ऽपवग्गपावणप्पवणेण धम्मलामेण आणदिओ निविट्ठो नाइ- दरे । तओ सजलजलयगंभीरभारतीए पारद्धा भगवया धम्मदेसणा । अवि य- जर-मरण-रोगतविए, संजोय-विओयदुक्सपडिहच्छे । संसारे जीवाणं, एको नरवर ! हिओ धम्मो ।। ३२८ ।। धम्मेण धणसमिद्धी, संजुत्ता होइ चाय-भोएहि । आरोग्गसुहसमेयं, धम्मेण य आउयं दीहं ॥ ३२९ ।। धम्मेण रायरिद्धी, धम्मेण य सग्ग-मोक्खसंपत्ती । किं बहुणा धम्मेणं, लव्भइ हियइच्छियं सवं ।। ३३० ।। पंचमहत्वयमूलो, धम्मो कहिओ तिलोयनाहेण । अहंवा चउप्पयारो, नायबो दाण-सीलाई ।। ३३१ ॥ दाणं निहत्थधम्मे, मूलं सीलं च साहुधम्मम्मि । मूलपरिवालणाए, जत्तो सेसेसु कायदो ॥ ३३२ ॥ दाणेण होति भोया, सीलेण य होइ बंधवोच्छेओ। तव-भावणाहि झिजह, बहुजम्मसमजियं कम्मं ॥ ३३३ ।। इयमाइवित्थरेणं, कहिए धम्मस्स पवरमाहप्पे । लद्धावसरो पुच्छइ, जिणयत्तो मुणिवरं नमिङ ॥ ३३४ ॥ भयवं! केण करणं , पत्ता एयारिसी मए रिखी। चत्वारि भारियाओ, थेवं थेवं च तह दुक्खं ॥ ३३५ ।। .. । ।'

३४ जिनदत्तस्य धर्मोपदेशश्रवणम् । [३३६-१४ अक्खाओ पुवभवो, गुरुणा दाणं च जह पुरा दिन्नं । जेणऽह संकाविरई,निबंधणं अंतरायस्स ॥ ३३६ ॥ उववृहिओ पहेणयहत्थाहिं तह य चउहिँ कन्नाहि । अणुमइफलेण ताओ, जायाओं तुज्झ जायाओ ।। ३३७.॥ एवं सुणमाणाई, पंच वि जाईसराणि जायाणि । संजायपचयाई, तह त्ति बंदंति मुणिनाहं ॥ ३३८ ॥ सुणिरुण इमं सर्व, संपत्तो विम्हयं नयरलोगो। जंपइ अहो महतं, माहप्पं दाणधम्मस्स ॥ ३३९ ।। जिणयत्तो वि विचितइ, नूणं अइमूढमाणसो अयं । जइ दिवपचओ विहु, धम्मम्मि न उजम काहं ॥ ३४०॥ अहवा किं वहुएणं, अणवजं लेमि अज पवजं । अनह जरजञ्जरिओ, होहं सोयस्स आवासो।। ३४१ ।। एवं संपहारिऊण पणमिओ णेण भगवं । भणियं च- भयव ! संसारसरे, संखुत्तो विसयविसमपंकम्मि । होज निहणं गओ हैं, जड़ तुह पाए न पेच्छंतो ॥ ३४२ ॥ ता एस जणणि-जणए, अणु जाणाविय करेमि साहल्लं । तुह पयभूले मणुयत्तणस्स वरधम्मगहणेण ॥ ३४३ ॥ तत्तो देवाणुपिया!, अहासुहं मा करेहि पडिबंधं । इय गुरुणा संलत्ते, बंदिय नयर अणुपविट्ठो ॥ ३४४ ॥ चलणेसु निवडिऊण, भणियाई तेण जणणि-जणयाई। अणुजाणह लेमि वयं, सुहंकरगुरुस्स पयमूले ॥ ३४५ ॥ सोऊण असुयपुवं, दुम्मियहियएहि तेहिं पडिभणिथं । मा लवसु पुत्त ! एयं, दुहावहं अम्ह हिययस्स ॥ ३४६ ॥ अंधलयजहिकप्पो, एको चिय पुत्त ! अम्ह संजाओ। ता परिवालसु सुंदर !, जावम्हे जीविमो ताव ॥३४७ ॥ जिणयत्तण भणियं- सोऊण नस्यवासे, विसयविवागुब्भवाइँ दुक्खाई । न तरामि ताय ! ठाउं, खणं पि खुत्तो विसयपंके ॥ ३४८॥ दुक्खाई दुरंताई, असंखसंखासु तिरियजोणीसु पेच्छंतयस्स तायय !, संसारे मे घिई नत्थि ।। ३४९ ॥ .. ... -- १जातास्तव जाया। -- , [३५०-३६२] जिनदत्ताख्यानम् । सइरोग-सोगपउरे, संपत्ति-विवत्तिहुंतपरियत्ते । माणुसभवम्मि तायय, को जाणतोरई कुणइ ॥ ३५० ॥ साहीणो अपवग्गो, सग्गो वा जिणवरिंददिक्खाए । गिहवासपासबद्धो, तरामि न हु अच्छिउं तम्हा ॥ ३५१ ॥ जे जे पेच्छसि जीवे, ते पुत्ता तुज्झ गंतसो जाया । न य तेहि तुज्झ तायय!, साहारो संपयं को वि ॥ ३५२ ।। सबो सबस्स पिया, सबो सबस्स बंधवो आसि । सद्यो वि मित्त-सत्तू, संसारेऽणोरपारम्मि ॥ ३५३ ॥ पुणो अम्ब-ताएहि भणियं- अइदुकरं खु पुत्तय !, सामन्नं होइ सुणसु खणमेकं । केसुप्पाडो भिक्खा, अन्हाणऽणुवाहणत्तं च ॥ ३५४ ॥ भूमीसेजा मलिणं, वरत्तणं तह परीसहा विविहा । अइसुकुमालो सुंदर, खणं पि सोढुं न पारिहिसि ॥ ३५५ ।। जिणयत्तेण पवुत्तं, अम्मो! अचंतदुक्करं तस्स । जो नरयवेयणाओ, तिरिक्खदुक्खं व नो मुणइ ॥ ३५६ ॥ जह गुरुवाहिविणडिओ, किरियं अइदुक्करं सुहावेइ । संसारदुक्खतविओ, तह पवजं सुहावेइ ॥ ३५७ ।। -जिनदत्तस्य दीक्षाग्रहणपूर्वकं स्वर्गमनम् । इय लद्धनिच्छएहि, मायामित्तेहिँ सो अणुनाओ। दाऊण यहादाणं, काउं.महिमं जिणगिहेसु.॥ ३५८ ॥ सुपसत्यम्मि मुहुत्ते, तणए जणयस्स ओगणित्ता णं । भजामित्तेहिं समं, पवइओ गुरुसमीवम्मि ॥ ३५९ ।। तओ-पढियं विचित्तसुत्तं, चिन्नं छदृष्ट्ठमाइ तवमुग्गं । विविहाहि भावणाहिं, अहोनिसं भाविओ अप्पा ॥३६०1, अणवजं पवजं, सुइरं परिवालिऊण जिणभणियं । संलेहणाकमेणं, कालं काउं समाहीए ॥ ३६१ ॥ उववन्नो कयपुन्नो, अच्छरगविसंकुले विसालम्मि । सुरलोयतिलयभूए, महाविमाणम्मि सुहकलिए ॥ ३६२ ।। केसोपाटः।

जिनदत्तस्य दीक्षाग्रहणपूर्वकं वर्गमनम् । [३१३-१४१] वसिऊण सुही तहिंयं, चुओ समाणो महाविदेहम्मि । लभ्रूण कुले जम्म, कयधम्मो पाविही सिद्धिं ॥ ३६३ ।। जिणयत्तचरियमेयं, नियमइविहवेण तुम्ह बजरियं । संखेव-वित्थरेणं, जह कहियं पुत्वसूरीहिं ।। ३६४ ॥ पुचिल्लया विसेसो, दीसइ जो एत्थ कत्थई कोइ । तस्सइओ च्चिय भाओ, पयासिओ वित्थरेणेत्थ ॥ ३६५ ॥ अहवा मइदोबल्ला, ऊण-हियं कि पि जमए भणियं । खमियत्वं विउसेहि, सोहेयवं च निउणेहिं ।। ३६६ ॥ • आसी असेसमेइणिअस्संतममंतकित्तिपन्भारो। सिरिनेमिचंदसूरी, पाडिच्छयगच्छकप्पदुमो ॥३६७ ॥ चंदो व अमयमुत्ती, सूरो इव सत्तपाइसंपन्नो। .. सिंधु व विविहरयणोवसोहिओ नीरसहिओ य ॥ ३६८ ॥ जो सो उत्तमगुणरयणविउलनिहोसकोसभूएहि । सिरिसवदेवसूरीहि ठाविओ उत्तमपयम्मिः ॥ ३६९ ॥ तस्स विणेएण इमं, बहुभववियोहकरणतिसिएण ।। सुमइगणिणा विरइयं, जिणयत्तमहारिसीचरियं ॥ ३७० ॥ जाच जिणवीरतित्थं, वित्थरउ इमं पि ताव भरहम्मि । उपायउ सुयणाणं, आणंदं वीरवयणं व ॥ ३७१ ॥ कहिऊण इमं चरियं, पुन्नं जसुबज्जियं मए कि पि । लहु पुन-पावसुका, सोयारगणा तओ इंतु ॥ ३७९ ॥ छ। ॥जिनदत्ताख्यानक लमातम् ॥ ॥ ग्रंथाग्रं ॥ ७५० ॥ छ । मंगलं सवतु पाठकस्य ॥ छ । संवत् १२४६ वर्षे श्रावणयदि ६ गुरावयेह श्रीमदणहिलपाटके श्रावकरांव- देवेन निजपितृव्यः(व्य )श्रेयोर्थ श्रीमदरिष्टनेमिचरितं जिनदत्तकथासमं लिखापितं पुस्तकं ।। छ।

'. अथ द्वितीयं जिन दत्ता ख्या न म् । -eursana नमिऊण जिण]चलणजुयलं असुरसुरखयरवंदियचलण । सुरइंदरइयपूयं मिच्छत्तविणासणं पवरं ॥१॥ तह गणहरआयरिए उवझाए साहुणो नमंसित्ता । वोच्छं दाणस्स फलं पुवायरिएहि [ज भणियं ] ॥२॥ [ ......... ] नो अडविं व दरिं गुहं समुदं वा । नंदति तहिं तहिं सो जिणदत्तो जह य कयपुन्नो ॥३॥ ~ जिनदत्तस्य पूर्वभवकथाया वर्णनम् । तत्थ को सो जिणदत्तो?- अस्थि अवंतिणाम-जणवओ धणधन्नसमाउलो निच्चपमुइयजणो । तत्थ उज्जेणी नाम न[यरी । ....... 'ना]म राया । पउमसिरी नाम महादेवी । ताई विसयसुहमणुहवमाणाई रजधुरं च अणुपालंताई चिट्ठति । इओ य पउमपुरं नाम पट्टणं । तत्थ सिधणो नाम वणिओ । जसमती नाम भारिया। [सिवदेवो नाम पुत्तो] । इओ य अन्नया कालन्तरेण महतीए सिरवेयणाए मओ सिवधणो । नित्ति- याई मयकिच्चाई । तावः य सुहकम्मक्खएणं असुहकम्मोदएणं, चंचलत्तणओ य लच्छीण, गयं असेस दवं खयं । [ .............."] ताह वासाणं पुरओ सकए पेसत्तणं काउं। तथा च-पुरिसेसु कलावियक्खणेसु संदेहपोच्छणिज्जेसु । पवसंतेसु मएसु य ते देसा सुन्नया होति ॥ पुन्नेहिं होइ अत्थो अम्हं पु [ण....." 1] [...] दृण विहवकिरणे रवि व सो चेव अत्थमिओ॥ . २ अणुहरइ विओओ रोरवस्स तह संगमो वि सग्गस्स। एक्केणं चिय सुयणेण सगू(ग्ग)णरया समप्पंति ॥. मा सो सुहाई पावउ निचं दुक्खाण भायणं होउ । [प. १. २] काऊण मेलयं वल्लहाण विरहो कओ जेण || जि० द. ६ ५ ६ -- ८ ४२ जिनदत्तस्य पूर्वभवकथाया वर्णनम् । [५-१३] गयकण्णचला लच्छी मुणालदलतंतुपेलवं जीयं । चिंतेह चिंतियई दप्पणछायं समं गिम्मं ।। तओं जसवईए चिंतियं-तेण विणा न तीरए पाणधारण काउं । चिंतेइ [य]- जाव [3] अभग्यमाणं जीविजति ताव जीवियं सहलं। परिहवपरिमलियपयाव[ग]स्स मण किं व जीवेणं ।। उज्झंति निययजीयं तिणं व माणसिणो न उण माणं । लब्भति पुणो व(वि) जीयं माणं पुण मइलियं कत्तो? ॥ अन्नं च-भत्ता महिलाण गती भत्ता सयणं च जीवियं भत्ता । भत्तारविरहियाओ वसणसहस्साइ पावंति ॥ छणु परियणु वद्धावणउं जं जं कजु पहाणु । कंतिं विणु असुहावणउं दीसइ नारि मसाणु ॥ ता गच्छामो उजेणि ति । तत्थ गयाण दो वि भविस्संति इहलोगो परलोगो य । जओ भणियं- धम्मत्थकामरहिया जे दियहा निद्धणाण वोलेंति । जदि ते वि गणेइ विही, गणेउ न हु एरिसं जुत्तं ।। तओ तं दिकरगं गहाय गया उज्जेणिं । ठिया एग वाणियगं समासाइऊण । लाइओ दिक्करगो वच्छचालत्तणए(त्ते?)ण । सा वि तस्स गेहे कम्म कुणमाणी चिट्ठति । इओ य बच्छगएणं बाहिं सिवदेवेणं मणनिहियलोयणो पलंबवाहू उट्ठा- णडिओ तवसुसियदेहो कि पि झाणं झायमाणो दिवो महातवस्सी । तं पेच्छिऊण सुहकम्मोदएणं जाव [प. २. १] अहाँ महातवस्सी एस । उक्तं च-तणसंथारनिवन्नो वि मुणिवरो भट्टराग-मय-मोहो । जं पावइ सुत्तिसुहं कत्तो तं चक्कवट्टी वि ॥ ११ वीतरागः सुखं शेते पतितः कण्टकेष्वपि । रागी न लभते निद्रां पट्टतूलीष्वपि स्थितः १२ तओ चिंतिऊण बंदिओ सविणएण, पमजिया से चोलियाखप्पडएण नियचलणया। थिओ थेवं वेलं । एवं दिणे दिणे वंदति, पजुवासेइ, चिंतेइ इमं- महापुन्नवंतो एस । अवि य- अक्खंडियवयनियमा गुत्ता गुतिंदिया जियकसाया। सज्झायझाणनिरया निचंसुतिमुणिवरा होति ॥ १३ है ख्यिानम्। ४२ १४. ता एसो कस्स वि महापुन्नवतस्सेव गेहे पारणयं करेइ । को एत्थ महाकल्ला- णमायणो अस्थि ? तो सो वि बंदणीओ भविस्सइ । जेण- ऊसरि. वावइ जो अबुहु कउ नि जु वि पावेइ । हारइ. सो. धणु अप्पणरं जो निस्सीलहं देह ॥ रिसयह विसयविरत्ताहं वयधारहं नियमेण । दाणु सुपत्तेहिं देहु जणा बहुगुण लभइ जेण ।। १५ तओ वंदिउं गओ वच्छवालो सगिहं । तम्मि य दियहे माहपुन्निमाए भामेइ लोगो पहेणयाई वम्भणाणं सोतासिणीणं च । आणिया य बहुएहिं जसवतीए सोयासिणीहि मंडया । पेसियो महाकाओ सामिणा मंडओ। इओ य तम्मि चेव दिवसे तस्स महाणुभावस्त रिसिणो पारणगदिवसो जाओ। तो आगमविहाणेण पविट्ठो नयरिं । जाव [प० २.२] पइट्ठो अचुप्प- बयाए विसुद्धकम(म्म )सुहपायववीयभूओ वणियकुमारस्स जसमईए घरम्मि । दिहो य पप्फुल्ललोयणेण सिवंदेवेण । अन्नं च-जेण न किंचि वि कजं तस्स वि घरमागयस्स जे सुयणा । निउणं पहरिसवयणा नियसीसं आसणं देति ॥ पत्ते पि य पाहुणए कि काही दुग्गओ तुरंतो वि । अन्धो मलिएहिँ वि लोयणेहिँ अन्धो चिय वराओ । उप्पाइऊण सुयणं सामन्नवर्ण हयास ! रे देव!। इच्छा विउला तुच्छा य संपया कीस निम्मविया ॥ अहो मे भागधेजाणं अन्ना मे सुहपरिणई ! अहो मे मणुयजम्मस्स सफलया अहो मे एस महालाभस्स संपायणत्थं खीणो अत्थो ! ता किं बहुणा ? पत्तं जं पावियई । अवि य एया ताइ चिरचिन्तियाइँ तिन्नि वि कमेण पत्ताई। साहुस्स समागमणं संतं च मणप्पसाओ य ॥ १९ काले थे दिजउ माऽकाले बहुं (वहुययं) पि देजाहि । न हु एगदिवसबुट्टोदएण निप्पज्जए सस्सं ॥ २० काले उवाणिजंती थेचा वि महोसही जियावेति । अमयरसमीसिएण वि मयस्स किं लावयरसेण ।। दाणोवभोगपरिवजिएण दवेण किं स्थ किवणस्स । लद्धेण वि नत्थि गुणो पक्ककविटेण कायस्स ॥ १७ १८ २२ . जिनदत्तस्य पूर्वभवकथाया वर्णनम् । [२३-३० ता पुग्नवतो हे जेण मम [प० ३. १] गेहे अञ्ज भृमी महातवस्सिरिसिच- लणेहिं अकंता । जाणामि अजेच दाणं विभवो, ता पडिलाभेमि. सविभवेणं । जेण-अणवरयं पि व(उ) देंतो को वि नरो होति धिविहरिद्धिल्लो । निचं चिय संचंतो कोइ सया दुक्खिओ चेव ।। २३ दाणस्स नत्थि नासो आहम्मिय(एँ) हम्मिए य दिन्नस्स । आहम्मिए अहम्मं धर्म पुण धम्मिए होई ।। २४ तओ हरिसेणाऊरिजमाणहियएण उच्चाइयं कूरस्स मल्लयं । दिन्नं तस्सद्धं । मा जणणी अवाडिस्सइ ति तओन दिन्नं सत्वं । तओ उच्वाइयं पायसस्स मल्लयं, दिन्नं तस्स वि अद्धं । दिन्ना सकरापगम्भा पुणो दो मंडया । एत्थंतरम्मि समागया सबरसपुन्ना थाली । तओ चिंतियं-अहो मे धनया! । भणिओ य जणणीए - 'वच्छ ! बच्छ! एवं पि देह एयस्स महाणुभावतवस्सिणो।' भणियं च-अणुदियह दिन्तस्स वि झिजंति न सायरस्स' रयणाई। पुन्नक्खएण खिज्जइ धणरिद्धी न उण चाएण ॥ २५ तओ पबहमाणसुहमाणसेण ढोइया रिसिणो । भणियं च रिसिणा-'धम्म- सील ! संपुञ्जति मम एएण।' तह वि य निवाडिउं चलणेसु गहाविओ कवलमत्तं ति । तओ वंदिओ विणएण । तत्थ य पहेणय घेत्तूण आगयाहिं दिवो चउहि कुमारियाहि । ताहिं अभिनंदिओ सिवदेवो । भणिओ य - 'वयंस ! [प०.३.२] पुन्नवंतो तुम, जेण तए एस रिसी पडिलाभिओ। पढियं च ताहि- जिणचलण[ कमल ]सेवारएहिँ गुरु-साहुभत्तिजुत्तेहिं । पाविजहिँ पुरिसेहिं बालय ! विउलं. महारजं ॥ जे पूयंति कयत्था साहुजणं नियविढत्तदवेणं । ताण सुलद्धी जम्मो सफला ताणं च धणरिद्धी ॥ ते होति सुराहिवई सुइर झुंजंति तत्थ सोक्खाई। तत्तो चुया समाणा पुणरवि पूयारिहा होति ।। २८ चोद्दसरयणाहिवई नाहो मणुयाण सुरसहस्साणः । दाणेण होइ चक्की सामी छक्खंडभरहस्सः॥ वरख्य-सत्त-संपय-गुणवया दरियसत्तुनिट्ठवणाः । . वलदेव वासुदेवा वि भवन्ति सुपत्तदाणेणं ॥ १०वि न झिजति सायरस्स" प्रतौ । २ 'तत्तो य चुया' प्रतौं । ३'देवा भवन्ति सुपत्ता दिखदाणेणं' इति प्रती। २६ २९ [३५-३५] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । एत्यंतरम्मि निग्गओ साहू । ताओ य मुइरं बहुमनिऊण गया सभवणेसु । दारगो वि जिमिओ । तं चेव भावेमाणो ठिओ के पि वेलं । जाब नियया- उयक्खएण मओ केण वि कालन्तरेणं । जिनदत्तस्य जन्म-परिणयनादिकथाया वर्णना।- इओ य वसन्तपुरे नयरे जीवदेवइभस्स जीवजसाए भारियाए महाओवाइ- यसयाई पयच्छमाणाणं उववन्नो कुंच्छिसि पुत्तत्ताए त्ति । जाओ य नवण्हं मासाणं साइरेगाणं । जाओ महालक्खणधरो । कयं से नामं जिणदत्तो त्ति । तओ वड्डए देहोवचएण कलाक [प० ४.१] लावेण य । जाव गहिया वाहतरिकलाओ । न य इच्छइ परिणेउं । तओ सिणेहेण.. माया-वित्तेहि छुढो दुल्ललियगोट्ठीए । तओ आराम-काणणुजाण[......]पाविओ वेसाण घरेसुं आयय[णेसुदीहियासु. य तित्थेसु महापहपत्तेसु आढत्ता हिंडावे पेच्छणयसयाई पेच्छमाणा गन्धवगीयवाइयसिंगारवे(वि?)यारपरियरिया, जाव देवउलपइटेणं अउबदसणीयं सवंगावयवसुंदरं पुराणनिकुट्टियं दिटुं जुबइवं । तं च केरिसं? - भेत्तुण मयणदेहं मसिणं मुसुमृरिऊण अमएण । चित्तकलाकुसलेणं लिहिया नूणं पयावइणा ॥ ३१ निरूनि(वि)या य सुचिरं जिणदत्तेण । अवि य- ससिणेहवियसिरिसरायमुहो (2) पसंतदिट्ठीए । पियइ व कयंजलिउडो आसायंतो तयं रूपं ।। कि मे इमिणा निरत्थएणं जम्मेणं समसुहसुहियं समदुक्खदुक्खियं सम- सणेहसमावं एक पि माणुसं जस्स नत्थि । सो किं न मरइ ? ति । ता जइ एरिसरुवं रह व सुंदरं न पावेमि ता किं निरत्थएणं. इमिणा जम्मेण मे कजं? भणियं च-धम्म-ऽत्थ-काम-मोक्खाण जस्स एक पि नत्थि जियलोए। किं तेण जीविएणं किं तेण व नन्दपुरिसेणं ।। [प० ४.२] ३३ तिन्नि वि एयाइं तरुणजोग्गाई। निरइसयाई ताई च जस्स सो उत्तमो इहई ।। वा जदि कामसेवणं कीरति तो एरिसरूवातिसयकलिएणं तह कीरति वो.. न चेच्छया। मानुष्यं दुर्लभ प्राप्य न भुक्तं न विशोपितम् ।। एवं चिंतेमाणो नियत्तिओ गेहं । गहिओ मयणावत्थाहिं । - ३२ जिनदत्तस्य जन्मपरिणयनादिकवाया वर्णना। पढम महरासायं पच्छा हिययं रसेण वा सेह] । [मारे विसं विणु ओसहे] ण पेम्म परायनं ॥ परि मरणं मा विरहो विरहो दुमेह अंगमंगाई। एक चिय वरि मरणं जेण सम्प्पंति दुक्खाहं ।। एवं चिंतेमाणो पडिओ पल्लंके । आढत्तो म........... | हारो चंदणपंकुञ्जलो चि जलदो य सीयलो बाऊ । चिरहग्गितावियस्स य अहिययरं कुणति सो दाई । गंधई कन्नसुहं नेच्छा से महुरयं पि सोउंजे। कामरइराग' २८ विसयविमोहियचित्तो मन्नइ सुन्नं व अप्पाणं ।। ४० गविछो जीवदेवसेटिणा । दिडो पहंके टिओ। पुच्छिओ य- 'वच्छ! किं वाहए ? तेण भणियं-'न किंचि ।' चिंतियं सेविणा प० ५.१] विरहवियारा सुअलग्गयाण हियर समप्पंति ।। ४१. तओ पुच्छिया वयंसया । कहिओ जहोबलद्धो युतंतो । सेटिणा चिन्तियं- ता लजा ता माणो ताव: ..... 'सहिओ, पेम्मपिसाओ न लंबेइ ।। ४२ तओ भणिया वयंसया- 'संवासेह कुमारं, करेउ आवस्सयाइ(य) संपाडेमि से हिययं(य)समीहियं । गओ य जीवदेवो' ......."रिसिओ चित्तएणं- 'भो ! सुंदररूवे अणुराओ कुमारस्स, ता जइ कह वि एव(योरूवधारिणी माणुसी कुमारी हवेजा ता संपाडेमि सा, जइ वि रायकनग त्ति । ता ........ यस्स गेहे कयोवयारेण गहियासणेण य भणियं सेट्टिणा- 'सोहणं निदत्तिय आययणं तुम्मेहि, ता अम्हाण वि जाया तारिसाययणकारवण "रूवं तं पुण न जाइ(रि)सयं पयावइणा निम्मविउ(ये) ति । सिप्पिएण भणियं- 'भो! पयावइनिस्मियं चेव, अम्हाणं पुण हत्य- लक्खणं ति । सिद्विणा भणियं." .......... [५० ५.२] सिप्पिएण- 'मया चंपागएण विमलसेद्विधूया कन्नगा दिहा । तीए रूवसंपयाए भो सेहि ! न मया सहस्संसो रूवस्स संपाडिउं सकिओ ।' तओ आणंदिओ सेट्ठी । पुच्छिओ य(अ)सेसवुत्तत्तं । दाऊण पारिओसियं चित्तगरस्स. गओ सभवणं सेट्ठी । चिन्तियं च- [४३-४९] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । तूरंतेसु न सका अत्यो विजा य रायलच्छी य । , हियइच्छिया य भजा सत्तूण य विप्पियं काउं । कहिओ वुत्ततो से भारियाए । तओ हरिसाऊरियहियएहिं दोहि मिलिऊण लिहावियं जिणदत्तपडिच्छंदयं गहाय पेसिया वरया । पत्ता य तहिं । दंसिओ विमलसेहिस्स लेहो पडिच्छंदओ य । दिट्ठो य आसन्नट्ठियाएं कन्नयाए जिणदत्तपडिच्छंदओ । निरूविओ य सविसेसं । तओ गहियां मयणाए (ोण)। अवि य- जाईसराई मन्ने इमाई नयणा. लोयमज्झम्मि । जं पढमदंसणे चिय मुणंति सत्तुं व मित्तं वा ।। जइ वि न हसति न जंपति निहुयं झाएइ निययहिययम्मि । मयणाउरस्स दिट्ठी लक्खिजइ लक्खमज्झम्मि ॥ ४५ पेच्छइ अलद्धलक्खं दीहं नीससइ सुन्नयं हसइ । जंपइ य अपुवत्थं तह हियए संठियं किं पि ॥ ४६ पढियं से सक्खियाए- लग्गो सि कोति गहो ऊससियंग त्ति किं न लक्खेहि । [प० ६.१] मा विलवि(ब)उ अणिवन्धं वेजघरे निजउ वराई ।। ४७ निरूविऊण य सेट्टिणा रूवाइसय, रूवाओ कलाइसओ चेव, पडिच्छिओ ख्वातिसएण। जत्थाकिई(इ) तत्थ गुणा जत्थ गुणा तस्थ संपया वसति । संपयसहिया पुरिसा कं सोक्खं जं न पावति ॥ तओ दिन्ना हियएण तस्स । लद्धो कुमारीए अहिप्पाओ । वरिया य तेहिं । दिन्नाय सबहुमाणं तस्स । गया वरया । वद्धाविओ य जणओ । कइवयदियहेहि आणिओ जिणयत्तो । परिणिया य पसत्थे तिहिकरणजोए । कहाणयविसेसेण नि(नी)या य सगिहं महाविभूईए जिणदत्तेणं । अच्छइ तीए सह विसयसुह- मणुहवंतो। ता उच्छ्रगामे वासो सेयं वत्थं सगोरसा साली। इट्ठा य जस्स भजा पिययम ! किं तस्स रजेण १ ॥ ४९ जिनदत्तस्य द्यूतप्रसक्तिवर्णनम् । अन्नया य मणा जाया सिरवेयणा जिणदत्तस्स । तओ आढत्तो कीलावि- गोओ । जाया य तत्थेव रती । तओ आढत्तो जूएणं खेल्लिर, जाव जायं वसणं । आढत्तो खेल्हि अणवरयं ति, जाव हारियो सत्तकोडीओ । मग्गिओ .

- ५० ४८ जिनदत्तस्य द्यूतप्रसक्तिवर्णनम् । [५०-५६] भंडारिओ । तओ भंडारिएण चिंतियं-वहुयं दविणं हारियं ति, ता कयाइ अंबाडेसइ सामी, ता पुच्छामि ताव । तओ विक्खेवं कि पि काउंनिसिद्धा जायगा। तओ सयमेव [प० ६. २] मग्गिओ विमलमईए भंडारिओ । जावऽत्थ कड्डियाओ तिनि कोडीओ | तओ तेण चिंतियं-बहुयं कड्डियं दई ति, न याणामो कि पि भणिस्सइ सामी। ता किं पि व(वि)क्खेवं काऊण पुच्छामि । तओ किंपि भणिउं निसिद्धो ताव । तओ जिणदत्तेण चिंतिय- कालेण जमिह दिजति जं च न दिजइ य मग्गमाणस्स। दुक्खेण जं च दिजति तं बहुसरिसं अदिन्नस्स ।। भणिउं जाण न दिजइ वहुयं भणिऊण दिजए थोयं । कालो जत्थ गमिजइ ते तिनि विसजिया लोए॥ ५१ ता भो ! पेच्छ, एत्तिएणेव कड्डिएणं धणेणं धरिजति मम धणं ति । इच्छा जं पडिवन्नं सुहयं थेवं पि प(ब)हुत्तु । माणह भंगि जइ पुहति, तो वि न लेयण जुत्त ॥ ५२ गिरिवरमन्दरैसरिसो ताव नरो होइ जीवलोयम्मि । परिभवसंचकारं देहि त्ति न जंपए जाव ॥ ता किं इमिणा गुरुपरंपरागएणं पराहीणेणं अहिमाणखयकारेणं अत्थेणं ? ति । ता कुलहरं पराणिऊण विमलमई, ता गच्छामि कहिं पि दविणोवजएणं ति । तथा च- यस्यास्तस्य मित्राणि यस्यास्तस्य वान्धवाः । यस्यार्थाः स पुमान् लोके यस्यार्थाः स च पण्डितः ।। तओ चिंतियं जिणंयत्तेण- जलहिविसंघडिएण वि निवसिजति हरसिरम्मि [ प० ७, १] चंदेण। जत्थ गया तत्थ गया गुणिणो सीसेण वुझंति ॥ ५५ तओ उवसंघरियं जु(जू)यं । अच्छए विमणसो । कहियं च भंडारिएण सामी-सामिणीणं । तेहिं भणियं- 'असोहणं कयं जं निवारियं, संपयं जहामग्गियं देजह' ति । चिन्तियं च सेहिणा- मइलिजइ जेण कुलं जेण जसो जेण विहडइ पयावो । न समायरंति कजं तं वीरा मरणसमए वि ॥ ५६ हकारिऊण भणिओ जिणयत्तो सेट्टिणा- 'वच्छ! किं इमिणा सिट्ठजणगर- हिएण जूयवसणेणं ? ति. ता इमिणा दवेणं करावेह जिणाययणाई, जिणपडि- रजुत्तो सरिसो' प्रती।

.५८ ५७-६०]. द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । माओ, ताणं च पूयाओ, देह दीणानाहाण महादाणं । कि इमेण जूएणं? तिः। जिणयज्ञेण भणियं-'न पुणो रमिस्सामि ।' जिनदत्तस्य विमलमत्या सह श्वसुरगृहे गमनम् ।- दिट्ठो विमणसो विमलमईए वि परिमुक्कनिययवावारो । तओ नायं तीए गहिओ रोद्दिमाए एसो महाणुभावो । न सहति माणिणो माणभंगं । पढियं च ताए- अवि मरति धुरालग्गो संचुन्नियसंधिवन्धणो धवलो। : न य पामरस्स वि रहे आरासंघट्टणं सहति ॥ ५७ अवि उड्ढे चिय फुटृति माणिणो न य सहति अवमाणं । अत्थवणम्मि य रविणो किरणा उडे चिय फुरंति ॥ थेवं पि माणमलणं न य विसहति माणिओ मरंतो वि। अत्थं पियं [प० ७. २] सएसं सुसामियं झ त्ति छड्डेइ ।। तहा विणियनयरगमणवक्खेवेण वीसारेमि एयस्स सोयं । तओ भणिया निययमहंतया-'विसजावेह अजउत्तसहियं मम ति । तेहिं भणियं- 'एवं' ति । तओ विसज्जावियाई दो वि सेट्ठिणा समालोचिऊण वइयरं । महाविभूईए नियपुरिसे सहाए दाऊण पेसियाई दो वि जणाई । जिणदत्तण चिन्तियं-सोहण जायं अणुकुलं । तओ गयाइं जाव य कहाणयविसेसेण पत्ताई चंपानयरिआस- नमणोहरुजाणं । तओ भणिया नियपुरिसा जिणयत्तेणं- 'भो भो ! नियत्तह तुम्मे । तओ उवरोहसीलयाइ त्ति काउं पेस( सेइ ? )त्ति अम्हे एस । ता एवं करेमो । तओ सपच्छयणा णियत्ता ते । ताई च पविट्ठाई नयरीए । बहुमनिओ जिणयत्तो ससुरवग्गेणं । ठिओ कइवा य] दियहे । जिनदत्तस्य श्वसुरगृहादन्यत्र गमनम् । अन्नया कीलत्थं निग्गयाई उजाणं । तत्थ केण वि छलेणं वेसपरावत्ति- णियाए परावत्तिय वेसं ऊसरिओ जिणयत्तो। तेहिं च महापवंचेहिं गविट्ठो, न य दिहो । तओ महाविरहवेयणाभिभूया, महामाणसदुक्खेण पीडियसरीरा अदृदुहट्टाई चिंतेमाणा अच्छइ विमलमई । किं च- एक्कण विणा पियमाणुसेण सम्भावनेहमइएण । जणसंकुला वि पुहती अबो रणं व पडिहाइ । ६०. १पठितं मनसीत्यर्थः। जि.द. ७ ५० जिनदत्तस्य श्वसुरगृहादन्यन गमनम् । [६१-७०] . .. .. अन्नत्थ पिओ अन्नत्थ गेहिणी वन्धवा वि अन्नत्थ । भूयवलि व कुडुम्बं विक्खित्तं कह कयंतेण! ॥ ६१ अणुवत्तिणी विणीया सीलवई निच्चकालगुणरता । हा न हु जुञ्जइ दइयय! मोत्तूणं एकियं [प० ८.१] इहई॥ ६२ पत्तिय कुविओ वि परं सुयणो चिय संजणेइ आणंदं । जलहरमइलो वि.ससी कुमुयवणं किं न वोहेइ ।। जइ ता जाएज पुणो कम्मविहाणेण माणुसे लोए । अवत्तजोवण चिय मरेज मा मे पिओ होजा ।। जोइससहस्सपरिवारिओ वि घेप्पड़ ससी विडप्पेण । बहुपरियणेण वि जए निस्सामन्नाइँ दुक्खाई ॥ सयणे परिभृयाओ दोहग्गकलंकदासियाओ य । भत्तारदेवयाओ नारीओ होति लोयम्मिः ॥ ६६ दिवे तुमम्मि नरवर ! अण्णो हियए ण ठाइ मह पुरिसो अहिमयरं मोत्तूर्ण को दइओ होइ नलिणीए । ६७ अह वा किं एएणं निरत्थविलव(वि)एण । जेण- जर-मरण-वाहि-रोग-रय-मल-किलेसबहुलम्मि संसारे। नत्थि सरणं जयम्मि वि एकं मोचूण जि[ण]वयणं । ता एत्थ ट्ठिया चेव पविसियवयं चरमाणी चिट्ठामि उजाणे । विमलमईए संपाडियं जहासमीहियं ति । चिंतियं च- असरिसविहंगपयपंतिमंडियं पेच्छिऊण कमलवणं । मुकं माणसभरिएहि माणसं रायहंसेहिं ।। ६९ मेल्लिजउ हंस ! सरं कत्तो वासो परम्मुहे दै(दे)वे । जाव न ठवेइ अहं कायपयो मत्थए चलणं ।। जिणयत्तो वि उजाणाओ निग्गंतूणं गओ दहिपुरं नाम नयरं । तत्थ हिंडतो दिट्ठो दरिद्दसत्थवाहेण । तस्स य महाकाओ अणेयवणस्सइसंकुलो आरामो अस्थि । सो न फुल्लति । [प० ८.२] सो 'विसिट्टाकिई' काउं पुच्छिओ सत्यवाहेण - 'भो भो! जाणसि किं फलोवायं?' तेण भणियं-'जाणामि ।' पढियं च तओ रुक्खाउवेयं । तओ दंसिओ जाव विदिन्ना डो(डा)हलगा, फुल्लाविओ फलाविओ य । तुट्ठो य सत्थवाहो गहिओ पुत्तत्तेणं । नीओ घरम्मि । मजिओ, कराविओ भोयणं(ण)विहिं सिणेहेणं । बहुमाणेणं दियहा पच्चंति । अन्नया चिंतियं जिणयत्तेण- .

७२ [७१-८१j द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । अहलाई [ ताइँ ?] दुरुढल्लिया. धम्म-ऽत्थ-कामरहियाई । • जनकरहयाइँ गयजोवणस्स हियए खुडुक्कंति ॥ ७१ धर्मार्थ-काम-मोक्षाणां यस्यैकोऽपि न विद्यते । अजागलस्तनस्येव तस्य जन्म निरर्थकम् ।। तम्हा तावऽम्हाणं धम्मो चिय नत्थि दाणरहियाणं । कामो अत्येण विणा अत्थो वि न दीसए अम्हं ।। ७३ अत्थस्स उवाया [पुण ] दिसिगमणं होइ चित्तकरणं च । नर[बइ सेवाकुसलत्तणं ] च माणप्पमाणेसु ॥ ७४ धाउचाओ मन्तं देवयआराहणं च केसि च । सायरतरणं तह रोहणम्मि विण्णाण वाणिजं ॥ ७५ नाणाविहं च कम्मं विज्झ(जा)सिप्पाइँ योगरूवाई। अत्थस्स साहणाई अणिदियाई च लोयम्मि ।। ७६ एवं चिंतिऊणं भणिओ [ सत्यवाहो]- 'ताय ! गच्छामि सिंघलदीवं । अन्नं च-[प० ९.१] जे चिय भमंति भमरा ते चिय पावंति सुरहिमयरंदं । मन्दपरिसकिराणं होइ रई लिम्बकुसुमेहिं ।। अकमागया वि लच्छी दीसइ भुयणम्मि साहसघणाण । साहसरहियाण पुणो निया वि लच्छी पराहुत्ता ॥ ७८ गिरिमुद्धरंति पयरंति सायरं महियलं पि लंघंति । तं नत्थि जए वित्थिण्णसाहसा जं न कुवंति ।। ७९ जिनदत्तस्य सिंहलदेशे प्रयाणम् । तो तेण वियाणियाहिप्पारण भणियं - 'एवं होउत्ति । संजत्तियं पवहणं । पउणीकया आढ(ड)त्तिया । गहियाई इतरतीरजोगाई विविहभंडाई । तओ भंडं घेत्तूण कहाणयविसेसेण पत्ता सिंघलदीवं । आवासिया एक्कम्मि महाघरे । तम्मि य सपुत्ता थेरी परिवसइ । सा य केरीसा- सीसं पलियं पलित्तं( वलितं? )थाणंतर (थणंतरं) विगलिया मुहे देता। कंपति दो वि हत्था तह वि मण(d) जोवणं वहति ॥ चिंतियं जिणयत्तेण- ऊसेण विणा विणु पाणिएण संजोयजुत्तिरहिएणं । एमेव कहवि जरधोइयाए निकारियं सीसं ॥ ७७ , 'सयपुत्ता' प्रती।

५२ जिनदत्तस्य सिंहलदेशे प्रयाणम् । [८२-८९] तं जिःमुहुल्लड तं जि सिरु, ताई जि लोयणुलाई।। नाइ 'विहीसी संचरइ, दिन्न पाउ जराए । ८२ भणिया जिणयत्तेण- 'जणणी तुमं मज्झ ।' इओ य तम्मि नयरे महारायकन्ना [प० ९,२] महावाहिगहिया । तीए य. सरूवं-जो [ए]ईए आसन्नो सुयति सो य मरति । तओ परिचत्ता लोएहिं । राइणा कराविओ वाहिं पासाओ । पडिबद्धं च सवं नयरं 'एक्केणं सोयएणं गंतवं तीए समीवे ।' एवं बच्चइ कालो । जावागओ तीए थेरीए पुत्तस्स वारा(र)ओ। कहियं मज्झत्थेणं । तओ रोविउं पयत्ता थेरी । दिट्ठा जिणयत्तेण, पुच्छिया य। कहियं ताए । चिंतियं जिणयत्तेण । अवि य- सयलक्ष्मि वि एत्थ जए ते पुरिसा जे परं न पत्थंति । जे य पहु-मित्तकज्जे तणं च मन्नति अप्पाणं ॥ ... ८३ भद्दणतरु व सुयणा फलरहिया जइ वि निम्मिया विहिणा। : तह वि कुणति जणाणं उपयार नियसरीरेणं ।। सो य(उ)वयार जु अग्गिली, चिंति एगमणेणं । जो पुण कियति पडिक्कियति, रिणु छिज्जइ किं तेण ? || हुति परकजनिरया नियकजपरम्मुहा फुड सुयणा । चंदो धवलेइ मही न कलंक अत्तणो फुसति ।। ८६ . ܢ ܝ अन्नं च- जस्सनः गेण्हंति गुणा सुयणा गोट्ठीएँ रणमुहे सुहडा । नियजणणिजोवणुल्लूरणेण जाएण किं तेण १ ॥ ८७ तओ रुयमाणी भणिया जिणयत्तेणं- 'माए ! मा रुयसु, अहं पि ते पुत्तो । ता.अहं गच्छिस्सामि' त्ति । [५० १०.१] तीए भणिय - 'पुत्तसरिसो तुमं पि, तेण, मम ता. दोण्ह अच्छीणं ता कवणं फोडेजा? ।' तहा वि निबंधेणं बहुप्पयारं भणियं इच्छाविया तेण । तिणलग्गम्मि समदिएण, ओसबिंदुसमेण । जइ जसु लभइ जीविएण, तो मुइयह अद्धेण ॥ तणलग्गम्मि समदिएण पवणाहयउदयबिंदुसरिसेण । जइ जीएणं विढप्पइ थिरो जसो किं न पजत्तं ? ।। भणिया वुड्डा-'करेह संपत्तीफलसमालहणाई ।' तओ हाओ कयवलिकम्मो समालद्धो कुसुमकय..."माणो परिहियदित्वंसुओ सबालंकारऽलंकिओ वसुणंद- खग्गवावडकरो विजाहरकुमारो छ पयट्टो नयरमझेणं । दिट्ठो राइणा पासा- १ 'बिमीपिका' प्रतो टिप्पणी । , ८८ ८९ [९०-९२] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । यट्टिएण नयरलोएण य । तओ राइणा पुच्छिओ आसनपरिवारो-'भो! को एरा अउर्वरूधरो? भयवं कामदेवो कत्थ वा पत्थिओ? ति । तओ कहियं लोएहि-'कुमारिजवणे वासुगो' त्ति । तओ चिन्तियं राइणा-'हा धिरत्थु ! मे जम्मस्स, धिरत्थु ! कनगाए, जेण ईइसा लोगदुल्लहा पुरिसा याजति । ता देव! [कहं ? ] तुमे एवंविहं रयणं उप्पाइयं ति । पढियं च- दो पुरिसे धरउ धरा अहाँ प० १०.२] वा दोहिं पि धारिया धरणी उवयारे जस्स मती उवयरियं जो न संफुसति ॥ ९० अह वा भवियत्वं मझ केणावि अउच्चपावफलेणं तेण एवंविहा कन्नग ति पादुभूया । ता हे महाणुभाव ! अत्तणो महाणुभावेण रक्सिजउ अत्तणो सरीरं ति । तओ निरूविओ गच्छन्तो य बहुवेलं जात्र अदरिसिणीहूओ । तओ गओ राया बहुयाई अदुहट्टाई चिंतमाणो जाव पत्तो सभवणं । तत्थ वि य तस्सेव स्वावयवमणुभावेमाणो चिट्ठति । सो वि पत्तो पासायं । चिंतियं च तेण-कि पुण एवं जं रायधूयासगासं सुत्तो मरति ? ता किं एस दिवपओगो? किं वा. एयाए चेव कण्णगाए को वि पओगो ? किं वा घरंगओ को वि एस उक्सग्गो ? अहवा जो होड सो [हो] उ । सहसा खयंकरीयं अणत्थदंडस्स अंग्गला परमा । अवराहिणं. पि. सहसा रक्खति अपमत्तया. पुरिसं ॥ ९१. अपमत्त-सुसम्बद्ध-गुणदोषानुयायिनः । दिशो निरीक्षमाणस्य नास्ति जागरतो भयम् ।। ९२. ता अप्पमत्तेण मया अप्पा रक्खियो, निरूवेमि किंचि उवाय, निरूवेमि घरं । तओ निरूवियु चाहिं गंतूण घरं जाव न किंचि दिढे आसंकाथाम ति । तओ वीयभूमीए चडिओ । तत्थ निरूविया दिवकण्णगा. महावाहिगहिया । [प० ११:१] तो आलत्ता तेण । सो वि य तीए । निसण्णो य तयासपणे विर- इयंपल्लंके । आढत्तो वोल्लावे। जाओ कुमारीए तस्सुवरि बहुमाणो । निन्दियं च अत्ताणं । आलावसंकहाहि प(य) ठियाई थेवलं । आढत्तं कुमारेण कहाणयं महुराए हिययपल्हावणीए वायाए, जाव महावाही(हि)पीडियाए वि मणागं वयणमेयं कण्णेहिं पलिस्सायमाणीए आगया निदा । कुमारेण आणिया: हेट्ठाओ खोडी । मुक्का पल्लंके। पाउरिया पाउरणेण । थिओ अप्पणा अभित- रदीवे आयड्डियखग्गो खंभंतरिओ निरूबमाणो चउदिसं ति । जाव. महतीए वेलाए सुहपसुत्ताए कन्नगाए निवाइयमुहविवराए घोरमाणाय(ए) दिवाओ, ..'सहसा खयंकरी एयं प्रतौ ।.. २.काष्ठखण्डः। 1 ५४ जिनदत्तस्य सिंहलराजकुमार्याः पाणिग्रहणम् । [९३] तणुयाओ वे जीहाओ पयंपमाणीओ । तओ जाया से आसंका, थिओ चेव संकमाणो, जाव दि8 मुहाओ निग्गच्छमाणं सप्पमुहं ति । तओ नायं-एयाओं सयासाओ भयं ति । जाव अवलोइउं आढत्तो पासेसु पन्नगो, न दिह्रो छाहि अंतरिओ जिणयत्तो । तओ ससंको नीसरि आढत्तो जाव निग्गओं सबो । अवयरिओ कुमारिपल्लंकाओ | आरूढो कुमारपल्लंके । आढत्तो सिरपएसे किल दसिउं जाव, ताव करणदक्खयाए कुमारेण कओ अहखंडाई पण्णगो । [प० ११.२] उवसंहरियं खग्गं । छुढो तीए चेव आभरणकरंडियाए पन्नगो । ओसारिया खोडी । निसन्नो पल्लंके । परिसमाणियमहासमरभरो व्व गहिओ वि(वी)सत्थिमाए । नयरयारजणसूयगेण य आणंदिओ वयणेणं । सा वि निग्गयवाही परमनिबुई(इं) गया सुविऊण वीसत्थविसिहमहुरगन्धवरवाऊरि- जमाणसवणविउद्धा । जाओ ससंभव(मं?) मणम्मि तोसो । आढत्ता चिंतिउं- अहो किमेयं सहसा समुब्भूयं ? जओ अयगओ मे वाही सरीराओ, जायं मे लहुयं उयरं, गहियाई उच्छाहेण अंगाई, सो महाणुभावो वि सत्थो चिट्ठति । ता एयस्स एस पहावो, न अन्नो एत्थ वियप्पो त्ति । ता पुच्छामि एयं 'किमेत्थ तत्तं?' ति । तओ सविणयं सबहुमाणं समहुरचयणं च पुच्छियं- 'सामि! किमेय?' ति । कुमारेण भणियं- 'सामिणि! तुमं न जाणसि ?" कुमारीए भणियं- 'नाह ! नायं मए, तह विय विसेसेण नाउमिच्छामि ।' कुमारेण भणियं- 'जइ एयं (पं) ता समलिगाए तत्तं अच्छइ, निरूवेह एयं ।' ततो ससंभंताए निरूविया य तीए जाव सहसा 'सप्पो सप्यो' त्ति भणमाणीए मुक्का । तओ धीरविया कुमरेण- 'धीरा धीरा होहि, एस सो सरीरद्रोहगो दुरायारो वाही, कओ विगयपाणो तुज्झ कल्लाणेहिं ।' कुमा [प० १२.१] रीए भणियं- 'कहं चिय ?" तओ कहिओ वुत्तंतो । तं च सोऊण आणंदिया सुंइरं हियएणं । कुमारीए बहुमण्णिओ- 'सामि ! को तुमं मोत्तण अण्णो उवायकुसलो धीरो महाणुभावो परोवयारव- च्छलो पडिबन्ननिरउ' ति । जेण हियए जाओ तत्थेव वडिओ नेय पयडिओ लोए । ववसायपाययो [ सु ]पुरिसाण लक्खिजति फलेहिं ।। कुमारेण भणियं- 'मुद्धे! तुज्झ चेव पुन्नप्पहावो' त्ति । तओ थियाई विसिट्ठकहाए थेववेलं। जिनदत्तस्य सिंहलराजकुमार्याः पाणिग्रहणम् ।- इओ य राइणा महाणुभावदसणु(णू )सुएण पेसिया गवेसगा- 'भो भो ! गवेसह को वुत्तंतो तस्स महाणुभावस्स चट्टति ?' गया यं ते । सुओ य जंपंताणं १ प्रकम्पमत्यौं । २ छायायाम् दीपकपश्चाद्वर्तिनि तमसीत्यर्थः । ३ अपगतः । ४.करण्डिकायाम् ।

- [९४-९७] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । सदो । वद्धाविओ राया- 'जीवइ सो महाणुभावो । तओ आगओ सतोसंराया। अदभुडिओ कुमारेण । निसन्ना दो वि । पुच्छिओ य राइणा शरीरपउत्ती। दिट्ठा य पहट्ठलोयणा कुमारी तणूदरा य । तओ पुच्छिओ कुमारो- 'भो महाणुभाव ! सुहं वसिओ रयणीए तुम कुमारेण भणियं- 'तुम्ह पसाएण सुह' ति । राइणा भणियं-'भो! कुमारी अज सोहणच्छाया दीसति. ता नायं मए 'महा- णुभावो तुम. तुम्ह प्पहावेण एवं सई तहा वि कोउगेणं विसेसेणं जाणिउं इच्छामि, ता किमयं ?' ति । कुमारेण भणियं - 'सामि! कुमारी पुच्छह ।' तओ [५० १२:२] पुच्छिया रायपुत्ती । कहिओ असेसवुत्तंतो तीए, दंसिया 'सामलिगा। तो आणदिओ राया । तओ बहुमनिओ कुमारो- अहो ! छंदं जो अणुयत्तइ मम्मं रक्खइ गुणा पयासेइ । सो नवरि माणुसाणं देवाण य वल्लहो होति ।। तओ राइणा समइच्छिओ साहुकारेण । समादिटुं नयरे वद्धावणयं । आगओ पउरलोगो । पूइओ य साहुकारेण । चितियं कुमारीए । अवि य- चयणिजं चिय मरणं होइ कुसीलाण सयणमज्झम्मि । जं पुण मरणं सा कालपरिणई लोयसामण्णा ।। अहं एएण विकमवलेण जिणेऊण गहिया, मज्झं पि एवं वञ्जिय अण्णस्स पुरिसस्स निवित्ती । भणियं च- सो चिय कीरति मित्तो जो चिय पत्तम्मि वसणसमयम्मि । न हु होइ पराहुत्तो सेलसिलाघडियपुरिसो छ । ९६ राइणा दिणं पारिओसियं ति । पडिच्छियं किं पि. सेसमेत्तं कुमारेण । परिक्खिऊण राइणा इंगियाई, नाऊण कुमारीहिययं जहा 'पडिवन्नो कुमारीए कुमारो । किं च- दिढे दइयम्मि जणे निहुयनिरंभंतहासओमीसं । अंतग्गओ वि नेहो नयणपलोए चिय कहेइ ॥ ९७ ता एवं चेव उचियं । उत्तमो सवेसि पि एसो। ता ममावि एवं चेव उचिय' ति । तओ दिना राइणा लोयपचक्खं कुमारी कुमारस्स । तेण वि काऊण बहुमाणं पडिच्छिया । संभोजिया य वेजेहिं जाव जाया पुणण्णवा । तओ पसत्थे[ हिं] तिहि-करण-मुहुत्तेहिं परिणीया य जहाविहवेणं । अच्छति [प० १३.१] पंचप्पयारं विसयसुहमणुहवंताणि जाव विणिइयं सत्थवाहसंतियं भंडं ति । चिंतियं जिणयत्तेण- . १ करपिडका । २ विनीतं दूरीकृतं विक्रीतमिति यावत् ।

१०० जिनदत्तस्य श्रेष्टिप्रपञ्चेन समुद्रपतनम् । [९८-१०२] नियमंडलं चयंता पडंति तुंगत्तणं न पावंति। सयलजणे हसणीया हुति नरा.थेरिथणय छ । जेण- किं ताएँ सिरीए पीवराऍ जा होइ अन्नदेसम्मि । जाय न मित्तेहिँ समं जा य (जंच) अमित्तान पेच्छति ।। ९९ पियमित्तविरहियाणं जा लच्छी होइ अण्णदेसम्मि । अचंतसुंदरा वि हु न कुणइ मणनिव्वुई तह वि ॥ तओ विसञ्जाविया राइणो कण्णगा. एकवीसकोडीमोल्लालंकारेणालंकियदे- हा। पूजिऊण कुमारं, दाऊण य वहुयं दवं, दासचेडीजुयलयं च पेसियं । कुमा- रेण वि कया सा जिणधम्मपरायणा । दंसियं साहुणिनेवच्छं । तओ पुच्छिय महारायं जणणिं च आरोवियसयलदवो सपरिवारो चडिओ कुमारो वणियवो- हित्थे । दिण्णो य अग्यो । पुणदंसणं भणियं भणिय नियत्तो राया। - जिनदत्तस्य श्रेष्ठिप्रपञ्चेन समुद्रपतनम् । - इयरेहिं पि वाहियं जाणं । जाव पत्तं समुद्दमज्झे, ताव चंचलत्तणओ इंदियाणं, अनिरूवियकारिणओ विसयाणं, उवलुद्धो रायधूयाए उरि सेट्टी। चिंतिय च तेणं-जाव एस जीवए न ताव मं एया इच्छइ ति, ता उवाएण वावाएमि त्ति । तओ भिन्ना नियपुरिसा- 'जइ कोइ चक्खरो पडति ता मा उत्तारेसह तुम्हें, महग्यो भारमोल्लो वि । तेहिं भणियं-'एवं ति । तओं पत्तियं किंचि महन्धमोल्लं भंडं ति। हाहारवो कओ। तओ भणिया कुमारेण [प० १३. २] - 'भो भो आडत्तिया! उत्तरउ कोवि ।' तीए (तेहिं) भणियं- 'कोऽभिपलियाए चियाए अत्ताणयं खिवति ?' कुमारेण भणियं-'अहं ओयरामि, ओयारेह वरतं ।' तओ ओयारिओ वरत्ताए । छिन्ना असिघेणुए वरत्ता सेट्ठिी । गओ महावेगेण बोहित्थो थेवं भूमिभागं । आढत्ता उबलभेउं रायधूया । अक्खिओ वुत्तंतो- मया एसो वावाइओ' त्ति । तीए भणियं- 'तुम्भे चेव पहाणा एत्थ । किं च- जं जंपति सुपुरिसा तं चिय पमुहे करेंति पडिवन्नं । रयणायर व वेला कालेण विजं न लंघति ।। १०१ अन्नं च- पडिवन्नं जं च कुलुग्गएहिं, तं जमह वि न वीसरइ । सभाउ समप्पइ तइय पर, जइयहं जीविउ नीसरह ।। १०२ 2 १ पुनर्दर्शन देयम् इत्येवंरूपां भणिति भणित्वा। २ रहसि भणिता -- १०३-११५] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ५७. ता तुमं ससुरो, अकरणीयं च मिणं सुकुलजायमहिलाणं । भणियं सेटिणा- सामिणि ! सुण विण्णत्तिं दासो हं पाययाण ते निचं । तुझं चलणप्पसाएण देवि ! मह जीवियं होजा ॥ १०३ जाणामि अहमकजं तह वि य मे वम्महो अहिभवेति । वम्महसरपहा(प्पह ? )रजजरेण लज्जा मए चत्ता ।। ,१०४. ता मे कुणसु पसायं सुरयं अणुहबसु ता तुम सययं । पायाण निच्चकालं सुस्सूसकरा (रो?) [तुहं ? ] होह (?)॥१०५ अत्थि य सुती पुराणे पंचहिँ पंडवेहिँ दोमती भुत्ता । जाओ रहदीसाओ [प० १४.१] सा जाय सहस्सई नाम (2) १०६ भणियं च ताए- पावो पुणो इमो धम्मो (1) जइ तुम्भ एरिसाई वटृति । ससुरो सुण्हाहि समं अहिरमति अहो अमजायं ॥ १०७ पुणरवि भणियं- अहह कह ताण सोक्खं न साहसं साहसेकरूयाण । परिणामविरस मइ ]वाहिराण विमुहं मणं जाणं ॥ १०८ जाण परजुवइमणहरभमुहाधणुमोकलोयणसरेहिं । सीलकवयं न भिन्नं नमो नमो ताण पुरिसाण ॥ १०९ माय व परकलत्तं जो मन्नइ कंचणं कयारसमं । जीवेसु य कुणइ दयं सो पुरिसो जंगमं तित्थं ।। ११० लजिजइ जेण जणे मइलिजइ नियकुलक्कमो जेण । कंठडिएण जीए मा सुंदर! तं कुणिज्जासु ।। १११ जइ वि अहं परिचत्ता सुइणे वि अलंघिया परनरेणं । नत्थि महं अन्नवयं मोत्तूण पइवयाभावं ॥ ११२ हा हियय! किं विसूरसि रूवं दट्टण परकलत्ताणं । पावेण नवरि लिप्पसि पावं पाविहसि तं न [पुणो ?] ॥ ११३ अवि चलइ तियससेलो पायालपबद्धदूरमूलो वि । न वि चलइ सईण मणं मणयं पि हु मरणकालम्मि ११४ मोत्तूण निययनाहं अन्नं नेच्छामि ताव सुइणे वि । आवइपडिया वि ददं रयणिकरं महइ किं नलिणी ।। ११५ 11 . जि० द०८ जिनदत्तस्य :श्रेष्टिप्रपञ्चेन समुद्भपतनम् । [११६-१२५] - अन्नं च- सीहह, केसरु सइहि उरु, [प० १४.२] सरणागउ सुहडस्त । मणि मत्थई आसीविसह, न वि छिप्पति अमुयस्स ।। ११६ ता मा एवंविहं भणेह, वप्पतुल्लो तुमं । तहा वि लग्गो निवन्धेण | पुणो वि भणइ- - १२०. ताव पुरिसो त्ति [बुञ्चति ? ] जाव य सीलम्मि संजुओ होइ । सीलेण विप्पमुको तणाउ लहुयत्तणमुवेति ।। देवेहिं परिगरिओ जइ वि समो होइ भरहनाहेण । तह वि अकिति पावइ पुरिसो परनारिसंगेण ॥ ११८ नियकित्तिविणासेणं जंसोक्खं होई होउ किं तेण । लब्भति पुणो वि सोक्ख कित्ती पुण मइलिया कत्तो। ११९ तीए वि चिंतियं-विसयाभिभूयो एस.। मोहमहम्गहगहिओ वम्महवाणेहिँ वाधियसरीरो । सुरयग्गहाभिभूओ जायइ निचेयणो पुरिसो॥ न गणेइ पच्चवायं धम्मं न सुणेति उज्झए. लजं । विसयविमोहियहियओ मन्नइ सुन्नं व अप्पाणं ।। १२१ अयसं च संबलोए अस्थविणासं च जीयनासं च । जाणतो वि न जाणति परदाररतिप्पिओ पुरिसो।। १२२ जणणि-जणयाण सुकयं न गणेन्ति य मित्त-बंधु-सामीणं । विसयविसमोहियमणा पुरिसा परलोयमग्गं च ॥ १२३ तीए पुणो पढियं- जे किर वि रक्खगा ते विलुपगा कत्थ रस्सिडं सका। जस्थ जलं पि पलित्तं [प० १५. १ ]भण सरणं कं पवजामि ॥ १२४ ता एएण कयमकजं, ता कयाइ अन्नं पि कुणयति सुमरिया रायकन्नगाए t । : नीती- माधुर्य प्रमदाजने सुललितं दाक्षिण्यमार्ये जने, शौर्य शत्रुषु मार्दवं गुरुजने धर्मिष्ठता साधुषु । मर्मज्ञेष्वनुवर्तनं बहुविधं मानं जने गर्विते, शाठयं पापजने नरस्य कथितं. प्रर्याप्तमष्टौ गुणाः ।। १२५ [१२६-१३०] द्वितीय जिनदत्ताख्यानम् । ५९ ता काऊण सादं छम्मेण केणावि ओयरेयवं । ततो बहुविहं आलोइऊण भणियं-'तर जइ एवं तुह निबंधो, को तुमं मोत्तूण मम सरणं ? किंतु पडि- क्खसु जाव छम्मासं, जाव तस्सेव नामेण करणगाई करेमि ।' तओ तेण भणि- यं- 'एवं' ति । इओ य उत्तरदिणेसु पयडियं तीए पुफ्फवइत्तणं । ताव पत्तो तीरं बोहित्थो । उत्तरिया य समुदाओ । आढत्तं वद्धावणयं. जाव गओ सेट्ठी कोसिल्लियादि घेत्तण राइणो दंसणत्थं । दिन्नं च कम्माराणं पि य नियनिय तओ दवं । पमत्तमत्ताणं सवाण वि न्हाणच्छलेण निययदासचेडीसहिया निययाहरण पहाणयरं च महारायदिन्नं दविणं च घेत्तूण निग्गया सणियसणियं । गया गाम- तरं । दिट्टो तत्थ. आवासिओ सत्थो । ठिया [प० १५. २] तत्थ सस्थवाह पुच्छिय । पयट्टा तेणं समं, जाव पत्ता चंपं ति । जाव कम्मधम्मसंजोएण दिवा विहरमाणसाहुणीओ । तओ ताओ पेच्छिऊण चिंतियं- एयाओ ताओ जाण संतियं नेवच्छं अजउत्तेण दंसियं आसि, बहुमयाओ अजउत्तस्स, ता एयाण सगासं वच्चामि । तओ गया ताण पिट्टओ । काऊण य निसीहियं पविट्ठा पडि- स्सयम्मि । इओ.य तत्थ तीए विमलमतीए सुओ निसीहियासहो । तओ ससं- भंताए सागयं निसीहियाए उडिया । दिवा य अउचलावण्णधारिणी जक्खिणि व पडिहारीहिं समेया । गहियं चेडीहिं किलप्पलंय(?) दिन्नाई आसणाई । तीए वि बंदियाओ साहुणीओ । कयं वंदणयं साविगाए । निसन्नाओ, पमदियाओ जंघाओ पुच्छिया सरीरपउत्ती । तओ समासस्था समाणा पुच्छिया विमलमतीए - 'कओ तुम्हेहि ?' ति । तीए वि संया(वा)हमंथरवयणाए भणियं-'पियसहि ! महल्ला कह त्ति, वयंसि! जत्तियमेत्तो राओ संतावो होति तत्तिओ चेव । उज्झियरायं न हु कुंकुम पि ताविजइ जणेण ॥ [ प० १६.१]१२६ कम्ममओ संसारो कम्मं पुण नेहबंधणं जाण । नेहनियलेण बद्धा भमंति भवसायरे जीवा ॥ इन्दत्तं पत्तस्स वि जय(ण ?)स्स विसएसु नत्थि संतोसो। अणुसरिसपरियणस्स वि जस्स सहीणा सोक्खाई ॥ विपस्य विषयाणां च, दूरमत्यन्तमन्तरम् । उपभुक्तं विषं हन्ति, विषयाः सरणादपि ॥ १२९ एवं सुणिऊण समासासिया विमलमतीए-एवं विहो एस. संसारो । जओ- सइ रोग-सोग-पिय-विप्पयोग-बहुदुक्खजलणसंतत्ते । नडपेच्छणयसमाणे संसारे रे सुहं कत्तो?॥ १२७ १२८ .

जिनदत्तस्य श्रेष्टिप्रपञ्चेन समुद्रपतनम् । [१३१-१३८] दीणत्त दुहसयाई सोगो मणसंतावया, सत्तूण समागमो दारिद्द उल्वेवया, पुत्वजियवसएण एए होति अविराहया । संसारम्मि अणंते जाइ-जरा-मरण-रोगपउरम्मि । मणुयाणं पि य पियसहि! एयाइँ हवंति दुक्खाई॥ १३१ संगलति पुणो वियलति पुणो वि संगलति वियलणं होति । पुरिसाणं पि य तच्चिय धणरिद्धी चंदजोण्ह व ॥ १३२ मणुयाणं ज(जि?)यलोए अन्नाण वि एत्थ किं तुह अउवं ? । संसारम्मि अणंते न(त)नत्थि च्छेरयं किं पि॥[प० १६.२. ११३३ ता सहि! चय उव्वेयं संसारासारयं वियाणंती। जिणवयणभावियाणं न होंति उच्वेवया पायं ।। १३४ जं एइ अवसरेणं अणुपरिवाडी सुहं व दुक्खं वा। तं सहह अदीणमणा जाव पसाय विही कुणति ॥ १३५ वारिगमायं सच्छन्दगामिणी अन्नमन्नमणुरत्ता । नारि व चलसहावा चिंता पुरिसं विणासेइ ॥ चिन्ता डहति सरीरं डहति अणाहत्तणं परविएसे। डहइ य अन्भक्खाणं उहइ अकजं कयं पच्छा ।। १३७ पुणो वि भणियं- विणओ वेयावचं सज्झायं निचमेव कुणमाणी । धम्मज्झाणोवगया चिट्ठ तुमं निच्चकालं पि ॥ १३८ एवं समासासिया, कहिओ असेसवुत्तं तो] अत्तणो वि, कहिया भत्तुणो गुणा, कहियं च सरीरसंठाणं । तओ से जाव बोहित्थे वि य एस मे व (1) भत्तारो। जाव वण्णेण सामो, तओ विण्णायं 'अण्णो को वि एस' जओ अणेगरयणभरिया वसुन्धरा । तओ तीए पुणो वि समासासिय कहिओ य अत्तणो वुत्तो । मज्झ वि एवंविहं समालं(?) जायं । जेण समाणदुक्खा तुम मम, समाणसाविया य, ता तुमं मम भइणी । पंडिच्छामि चेव एत्थ ठियाओं कइचि परिसाणि । पुण सरिसाओ चेव कुसलाणुट्ठाणं काहामो । [प० १७.१] नीया य सगिहं । कयं व्हाणाइयं कम्मं, अच्छंति य जिणाययणे सुस्सूस(सं) कुणमाणीओ पदंतीओ वायंतीओ य । कुणइ य अणवरयं महापूयं जिणाण । सिरिमती पयच्छइ य साहुणीणं फायदाणाई। एवं च ताव एवं । इओ य सो जिणयत्तो उब्युडो समाणो पेच्छिय विगययोहित्थं पएस आढत्तो बाहाहिं तरि । पावियं च तेण फलहयं । तं च केरिसं?- ।

. [१३९-१४५] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ६१ कोमलदइयालिंगणफाससुहासायजायसोक्खाहिं । वाहाहिँ तेण फलहं अवगूढं दड्यदेहं च ॥ कहिंचि जंघाहि कहिंचि कडीओ कहिंचि पट्टीओ कहिंचि वाहाहि, एवं अविसाइणो तरंतस्स समुहं । एवं च ताव एवं । जिनदत्तस्य अङ्गारवत्याः पाणिग्रहणम् । - इओ य. वेयड्डपच्चए. दाहिणप वसेढीए असोयसिरि(री) विजाहरचकवट्टी । तस्स अंगारिणी नाम धूया । सा य अणोवमा रूवेणं कलाहिं य । न य इच्छइ सामन्नपुरिसं ति । दसिया य सवे विजाहरकुमारा । न य एगो वि से चित्तं रमइ ति । तओ पेसिया दिसोदिसि विजाहरा पुरिसरयणअन्नेसणनिमित्तं । तओ हिंडंतेहिं दोहिं विजाहहिं दिट्ठो जिणयत्तो महुमहो' इव समुदं तरंतो। सओ चिंतियं को पुण एस समुदं वाहाहि तरइ ?' आसन्नेहिं होऊण निरूविओ स्वेण कामदेवो व, वीरो व [प० १७.२] धीरिमाए । तओ भणियं परोप्पर- 'भो भो ! पिच्छ पिच्छ, अच्छरियं ईईसा रूवसंपया होऊण केरिसं अवत्थं पत्तो?' ति। परिहरिय साहुसाई(हसाई ?) जुत्तिविह(हा)णाइ जाइँ लोयस्स । कजाइँ मणोहरवाहिराई वीरा समाणंति ॥ १४० अवि य-गरुय चिय गरुए भीसणे वि मुज्झति नवर बहुवीरा । सूरो विडप्पगहिओ वि तह वि जोण्हं पयासेइ ॥ १४१ जो विसमे वि [य ?] कजे कजारंभं न मुंचए धीरो। अहिसारिय व लच्छी निवडइ वच्छत्थले तस्स ॥ १४२ जह होइ निरारंभो वयंस लच्छी पमुंचए हरी वि । फरिओ वि य आरंभो लच्छी पयटोसिया हिट्ठी ॥ १४३ तं किं पि कम्मरयणं धीरा वरसं(विरचं)ति साहससहाया । जे बंभ-हरि-हराण-वि लग्गइ चित्ते चमुकारो॥ १४४ तओ तेहिं भणियं विजाहरेहिं परोप्परं-पेच्छामो अन्तरसत्तं ति । तओ हकिओ एकेण विजाहरेण जिणयत्तो । जिणयत्तो वि एगेण हत्थेण तरिउमा- ढत्तो, अवरो लाइओ कुरियाए मुट्ठीए-भो भो! आगच्छह किं मे बाहिं सुन्नपोकाराहि ? मा [मा] जाणह तुंगत्तणेण पुरिसाण होइ सोंडीरं । मडहो वि[य] मइंदो करिवराण कुंभत्थलं दल ॥ १४५ १ भविषादवतः । . .. - २ कृष्णः ।

४ - जिनदत्तस्य अङ्गारवत्याः पाणिग्रहणम् । [१४६-१४९] इयरेहि चिंतियं-अहो महाणुभावया एयस्स । भणियं च-'मा अम्हाण उवरि को करेह, एयं परिक्खणत्थमेव कयं तुम्ह। अम्हेहिं ! प० १८.१] गवेस- यंतेहिं तुम दिडो, न य तुम्हमंतरेण पुरिसरयणं अत्थि अण्णं, ता कुण पसायं, देह आएसं जेण उत्तारिमो।' कुमारेण भणियं - "अहं उत्तरामि संयमेव । अण्णो कह पत्थिाइ हियए माणं समुच्वहंतेणं । सुरए वि पियामुहचुंवणस्स अन्मस्थणा हलुई ॥ तहा वि जइ निवन्धो ता एह ।' तओ उत्तारिओ तेहिं । नीओ महुरज- लासन्नं, कयं अंगपक्खालणं, अप्पियाणि दिववत्थाणि, नीओ असोगसि- रिसगास । विम्हिओ रूयाइसयदंसणेणं चकवट्टी, हरिसिओ हियएणं, पुजिया विजाहरा । सा वि अंगारमई तं पेच्छिऊण लद्धावसरेण गलेणं गहिया मयंणेणं, आढत्ता मयणवियारे काउंति । अविः य- न जलंति न धगधगति न सिमिसिमंति न मुयति धूमवट्टीओ। अंगाई माइ पियविरहियं इन्हि हुयाइ डझ(झ)ति ।। १४७ नीसाससरसदोवल्लिमाए नचइ नडो व हयलोओ। विरहे. मरणेण विणा सणेहरेहा न निविडई ।। १४८ तओ आणंदेण दिण्णा तस्स । परिणीया य तेणं । आगासगामिणीए विजाए आगच्छति(अच्छंति ?) यं विसयसुहमणुहवंताई। अइसंधिया विजाहरा परकमकलाहि । दिण्णाओ विजाओ असोगसिरेण(रिणा?) । दसिउं यंउथुउ- वास (2) गरुयत्तणं जिणयत्तेणं । कुणइ य धम्मकहा। अंगा [प० १८.२ ] रमइ(ई)ए नियडिवञ्जए दबउ, तग्गोहंसए(2) सासयाई जिणाययणाई । ताव भणियं कुमारेणं- 'सुयणु! बुद्धो अम्हाण कुल परंपरागओ देवो, तहा वि तुज्झ नेहेणं पडिंवन्नो मए एस, गहिओ धम्मो । तओ जाओ विसेसओ तीए तस्स उवरि पडिबंधो । अण्णया समुद्दवेड्याभिमुहं गच्छंतेणं दिट्ठाओ नियभारियाओ। 'एगत्थ मिलियाओ' ति गहिओ हरिसेणं । उ(न?) संभासियाओ तेणं । चितियं च जिणयत्तेणं- सो मित्तो सो सयणो सो चिय परमत्थवन्धवो होइ । जो जिणवराण आणा घरेइ माल व सीसेणं ॥. १४९ तओ भणिया अंगारमई-'भद्दे ! बच्चामो सायर' ति । तओ चलियाई पुप्फविमाणरूंढाई वसंतपुराहिमुह ति । बट्टए मज्झरत्तं । पत्ताई चंपं । तओ भणियं जिणयत्तेणं- 'एत्थ अवयरिय सुयामो थेवलं ।' तीए भणियं- 'एवं' 2 'परक्कमलाहि' इति प्रता। .

- १५० [१५०-१३२] द्वितीय जिनदत्ताख्यानम् । ६.३ . ति । तओ अवयरियाई जत्थ ताओ अच्छति । तो तेण ] वि भणिया अंगारमई'- 'अहं सुयामि, तुम पि जागरमाणी चिट्ट ।' तीए भणियं- 'एवं' ति । तओ पसुत्तओ थेवलं ति । उडिओ, भणिया य अंगारमई - 'भद्दे ! सुयसु थेववेलं, अहं अच्छामि ।' तओ पसुत्ता। जिणयत्तो वि न(तं) पसुत्तिं परिचइय अवगओ । पक्खित्ता गुलिया जंघाहिं । जाओ वामणो । सा वि उट्ठिया संता सहसा अपेच्छमाणी रोविउमाढत्ता । किह ? जं कइयवेण [प० १९.१]कीरइ चाहुं विणयं च दाणधम्मो य-1 दासों कजसमुल्लो नेहेण विणा विसंवयइ ।। सम्भावनेहरहिओ जइ वि नरो देइ धणस्स कोडि पि । तह वि न करेइ पीई(ई) तिसियस्स महासमुद्दो व ॥ १५१ जं जम्मह वि न चिंतियं, सुविणंतरण मणेण । सज्जणविहडण पियविरहु, तं विहि करइ खणेण ॥ १५२ अकंदंती कलुणं मोभयरोननिय (सोयभरोनमिय ?) मउलियच्छिजुया । अणवरयवाहसलिलुच्छलतधोयंतगंडयला ॥ १५३ आसासिज्जइ चक्को जलगयपडिविंवदंसणसुहेण । तं पि. हरंति तरंगा पिच्छह निउणत्तणं विहिणो । १५४ साई(पी)ई सो पणओ अणुराओ तारिसा(सो) मम पियस्स । हा जह खणेण झीणो धिरत्थु संसारवासस्स ॥ १५५ हा नाह ! कत्थऽसि या(ग)ओ, एगुम( एगं अ)डवीए उज्झिऊण ममं । सा पीई सो.पणओ सणु(सो अणु )राओ कहिं वु(तु)ज्झ१ ॥, १५६ हा च(द)इय ! सुसामिय ! गुणनिहाण ! हा जीयनाह ! ति(?)। कत्थ गओ कत्थ गओ मं मोत्तुं णिकिय(वं) रण्णे ॥ १५७ आणेउं नयराओ रण्णे मोत्तूण एक्वियं रहइ । मा दइय! वचसु तुम अहव घरं चेव मे(मं?) नेसु ।। १५८ ता जह तुम परोक्खे पडिही मे अयसपचओ उवरि । चुण्णतो हियय [प० १९.२] घरं जुण्णढुंगं विजपुंजो व ॥ १५९ गु(तु)ह दोसस्स महायस्स(स)! थेवस्स वि एत्थ एथि(णस्थि!) संबंधो। अइ दारुणाण सामिय! मह दोसो पुवकम्माण ॥ १६० अहवा वि अन्नजम्मे वेत्तण वयं पुणो य मे भग्गं । तस्स उदएण एवं दुक्खं अइदारुणं जायं ॥ १६१ अहह्वा पउमसरत्थं चक्काण जुयं सुपाएसंजुयं भिन्नं (2)। पावए परो, तस्स फलं आगयं विउलं (2) ॥

जिनदत्तस्य अङ्गारवत्याः पाणिग्रहणम् । [१६३-१७३] किंवा वि कमलसंडे विओइयं हंसजुवलयं पुधि । अइमिमि(निधि)णाएँ संपइ तस्स दलं च मोत्तई (१)॥ १६३ अहवा किमिहारन्ने निरत्थयं विलंविलेण एएगा। किं पुण अणुहवितवं जं पुवकयं मए कम्मं ।। १६४ जइ पइससि पायालं महासमुदं च लंघिमो जइ वि । सेरुम्मि आरहामो तहवि कयंतो पलोएइ ॥ १६५ पुणो पढियं अंगारमईए: सुर-मणुयरिद्धिसंपय-बंधव-धण-रयण-कणयपरिभोगा। लायण्ण-रूय-जोयण-बलं च जीयं चणिचाई ॥ १६६ विसयाणं सिवियाणं सुड वि प[उ]राण हियय [प० २०.१ ]हारीणं । अयच्छ(पत्थ)भोयणाणं परिणामो दारुणो होइ ।। १६७ अइवल्लहम्मि रोसो माणो ईसा य तामसो होइ । पियमूलियं च दुक्खं अलाहि अम्हं पियजणेण ॥ १६८ सुओ अभितरत्थाहिं विमलमइ-सिरिमईहिं सहो। निग्गयाओ ताओ 'हा किमेयं?" ति । तीय वि उग्घाडिए समाणे दिटुं वीयरागाण देहरयणं । 'हा मिच्छा. दुकर्ड' ति कुणमाणीए. उवसंहरियं विमाण । पविट्ठा निसीहियं कुणमाणी । वंदिया देवा । पुच्छिया य वुत्तंतो ताहि । कहिओ जहाविहो अवगओ सिरिमाई]ए मम भत्तार त्ति जाव कहियं ईईसो त्ति, मम उवरि पडिवंधो आसि जेण कुलकमागयं पि बुद्धधम्म परिचय पडिवन्नो जिणधम्मो त्ति । संपयं पुण एवं विहं कयं ति जेण परिचय गओ त्ति । पुणो वि पढियं अंगारमईए- अचंतमणहरस्स वि सहि दोसा उवरि दवपेम्मस्स । जंतणतणुएण वि विपि(प्पि)एण गिरिसा प० २०२.]निहं दुक्खं ॥ १६९ असरिसजणम्मि नेहो जइ कीरइ कहवि विहिनिओएण । नवनलिणीदलठियपाणिय व किं सो थिरो होइ । १७० जो घडइ दुखणो सजणो य कहकह वि जइ सुलग्गेणं । तो तक्खणं विरजइ तावेण हलिदरागो छ । १७१ सम्भावनेहमइए रचे रचिजइ ति रमणीयं । अणहियए पुणु हिययं जं दिजइ तं जणो हसइ ॥ १७२ जो पुण सिणेहस(सं ?)ताणमलणपायडियविपिओ निसय(१)। यम्मिकरेतो (१) पणयं भूयाणं वायए. वंसो । १७३ । .. .

*. [१७४-१७५] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ६५ ता एवं विहा नेहा पुरिसाणं । सिरिमईए भणियं- किं काही सो पुरिसो सव्वत्थामेसु उञ्जमतो वि । पुचि(विं) कयंतमल्लेण जस्स वग्गाइ (बंगाई ?)भग्गाई ।। १७४ नणु सो महासावओ आसि, जेण अहं पि साविगा कय त्ति । ता अन्नो को वि एस, जेण अणेयरूयभरिया वसुंधरा ।' तओं परिसंथवणिया ताए कहिओ निययवुत्तंतो। भणिया ताहि - 'साहम्मिणी समाणदुक्खा य, ता भगिणी तुम अम्हाण, अच्छामो ताव एत्थ, पडिच्छामो कयवयदियहे, पुणो कुसलाणुहाणे काहामो । अन्नं च पियविप्पओगमइयं कोवसमुत्थं व परिहववासवो( वसं वा)। जे चिय सहति दुक्खं सुहाइँ ते [प० २१.१] चेव पावंति ॥ १७५ ता एत्येव द्विया चेव पडिगा(च्छा)हि ताव, एगागिणीए कुलहरगमणं न बहुमयं' ति । तीए भणिय- 'एवं' ति । जिनदत्तस्य वामनकरूपेण स्वचरितकथनम् ।- तओ सो वि जिणयत्तो अणेगवयंसयपरिवारिओ गायमाणो य कहाणयाई कहेमाणो चिटुइ जाव कओ सबो नयरलोओ हयहियो । गया राइणो वत्ता । हक्कारिओ राइणा, दिण्णं च से जीवणं, अच्छए य राइणो सयासे गंधवाइवि- णोएण । जाया य नयरे वत्ता राइणो सयासे - भो! एत्थ नयरे तिनि सोया- सिणीओ अपडिरूवदंसणाओ सिरि-हिरि-लच्छीणं उवहमाणीओ उ(रू?)यं अच्छंति, न ताओ को वि देवो वि हसाविउं बोलाविउं वा सक्कइ । राइणा भणियं- 'अणेग- रयणभरिया नयरी।' एत्थंतरम्मि जिणयत्तेण भणियं- 'भो भो ! एवं विहाओ तुम्मे जेण माणुसमेत्तेसु एवं एयविहासि(हि?)गारं आरोवेह । रायलोगेहि भणियं- 'एवंविहाओ चेव ताओ ।' तओ तेण भणियं- 'भो भो ! पेच्छंतु भवन्तो, पेसउ अप्पयारए पुंसंरा(पुरिसे?)य राया जेण ताण पुरओ वोल्लावेमि सा(ताओ?)। तओ राइणा पेसिया पहाणपुरिसा। जिणयत्तेण वि निययवसं(य)सया भणिया- 'तस्थ गया में कहाणयं पुच्छे [प० २१. २] जह । एवं ति । पुणो वि भणिया- 'चरियं कप्पियं?" ति चरियं पुच्छेजह । भणिऊण गया तत्थ। ताओ विचं(चिलु)ति । आढत्तो जिणयत्तो खलियारे- 'भो भो वा मणय! ता कि पि कहाणयं कहेहि, जाव राउले वेला भवइ । तेण भणियं- 'भो! ताव किं चरियं कहामो अहो कप्पियं?' इयरेहि भणियं- 'चरियं' ति । तओ आढत्तं चरियं अत्तणो, आबल्लप्पमीई कहिउं जाव गओ चंप, उज्जाणा निग्गओ य पणट्ठो। तओ ३.आवाल्यप्रभृतिकथितम् । 14 जि. दं०९ जिनदत्तस्य चम्पाराजपुत्र्याः पाणिग्रहणम् । [१७४-१७५] भणियं तेहि-'उस्स(स्सू )रं वट्टए, अइक्कमइ य राउले वेला, गच्छामो ताव ।' तओ विमलमईए संजायपचयाए सहसा भणिओ वासणगो- 'भो वामणग! तओ पुण कहिं गओ? ति, ता कहसु मणगं सोहणयं ति ।' वामणगेण भणियं-'किं तुज्झ गच्छए हत्थाओ? मम राउले वेला उवग- च्छइ ।' तओ गओ । वीयदियहम्मि आगओ । पुणो भणियं वयंसएहिं तहेव जाव आढतो अत्तणो चेव यवलंभोओ (1) जाव समुद्दपडणं ति । तओ वीयाए तहेव सहास जंपियं ति । तइयदियहे चंपगमणपजन्तं कहियं । तओ तइयाए तहेव सहासं जंपियं ति । तओ तहेब बहु(पण्हु)त्तरं [प० २२.१] दाऊण अवगओ । कहिया राइणो वत्ता । विम्हिओ राया। पूइओ वामणगो । जिनदत्तस्य चम्पाराजपुत्र्याः पाणिग्रहणम् । इओ य छुट्टो रायहत्थी, गओ उम्मूलिय खंभो, भंजमाणो धराई, विणा- सेमाणो लोगअट्टारिउ ति । निवेइयं राइणो । दवाविओ राइणा पडहगो- 'भो भो! जो हत्थी गिण्हइ तस्स रख दिजइ दिक्करिगा य ।' एवं हिंडेमाणो छित्तो पडहगो वावणगेण । धाविओ गयाभिमुहं । हकारिओ हत्थी, नियंसिकाए नियत्तो वेगेण । तओ महंत चेव वेलं खेलाविओ हत्थी, करणदक्खयाए गहिओ त्ति । अट्टालिओ कुंभे, आढत्तं गवच्च(गंधवं?), ठिओ निच्चलकुणो (कण्णो ?), लोगेहि [कओ] साहुक्कारो । आणीओ य हत्थी आलाणखभं । आरोविओ मिंठो, अंदुइयओ । गओ रायसगासं । जाओ राया चिंतावरो न याणिमो किं पिक (करि?) हामो, मया एवं पडिवणं । एसो अणण्णसरीरो विण्णाण च एवंविहं जेण हत्थी अकंतो ति! ता एएण कि (के) णावि पच्छण्णरूविणा सिद्धउत्तेण होयचं ति । एयं चिंतिउं भणिओ कुमारो- 'भो ! नाओ मए तुम जहा 'पच्छन्नरूवधारी को वि सिद्धउत्तो तुम ति तो संपर्य उपसंहर एय; जेण महया विभूईए करेमो विवाहो, केण वा पओगेण एवं परिवक्कं (तणं ?) ति एयं च कोउयं [प. २२.२ ] मम फेडेह, अहं गुरू तुज्झ, अणइक्कमणीयवयणो हवति गुरू । तओ 'अहो है नाओ एएण' [ति चिंतेऊणं?] सविणयं कहिओ सबो बुत्ततो जिणयत्तेण- 'एयाओ मम भारियाओ भवन्ति ता हकारेह ताओ, जेण ताण पुरओ फेडेमि एवं रूवं ति । तओ पेसिया महंतया ताण सयासे । भणि- याओ-'राया भणइ तुम्हं भत्ता आगओ ता आगच्छह एत्तियं भूमिः पचिहा- णह (पचहिण्णाह ?) त्ति । तओ ताओ सपरिवाराओ 'समहल्लगाओ आगया- ओ। दिन्नाई आसणाई । भणियाओ राइणा-- 'भयवतीओ! एस वामणगो एयं भणति 'मम एयाओ भारियाओ हवंति' ता एत्थ पमाणं तुम्हे ।' ताहिं भणियं- " [१७६] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ६७ 'जाणेइ अम्ह भत्तुणो चरियाई, न उण एस त्ति । तओ फेडिया जिणयत्तेण एगा गुलिया । अवगयं से वामणत्तणयं । जायं सिरिमति-अंगारमती [] पञ्चमिमाणं । जट्ठियाओ ससंभंताओ, निवडियाओ चलणेसु । भणियं च-- 'सामि! अम्ह एस भत्तारो।' तओ हरिसिओ राया। समवसरियाओ कुमा- रीओ पडिवनाओ तेणं । निसण्णाओ तस्सासण्णे। विमलमतीए भणियं-'ममावि भत्तुणो घडइ सबमेयस्स. सत्ति (किं तु?) वण्णेण विसंवओ' ति । तओ कहिओ वुत्तो। समप्पिया सिरिमती-विमलमतीओ राइणा (णो)। उप्पइयाई दो वि [प० २३.१] जिणयत्तो अंगारवती आगासेणं वेयढे । कहिओ वुत्ततो. असोग- सिरिणो अंगारवतीए।ता संस(प?)य फेडेह एस(य)वन्नपरावत्तं । ता पचक्खी हो (हू) ओ । तओ हरिसवसुभिन्नपुलइओ उढिओ आसणाओ। पयट्टो पहाणप- रियणसमेओ । सिंघलनयराओ मज्झेण पुहविसेहरं गयणेणं घेत्तूण आगओ चंपं । अन्मुडिओ राइणा । कओ महंतो उवयारो असोगसिरी-पुहविसेहरमहारा- याणं । फेडिय(या) वण्णपरावत्तिणी जिणयत्तेण गुलिया । तओ तं उत्तत्त- कणयसप्पहं उइयमिव सहस्सकिरण रविं, कामदेवं व रूवगुणगारवग्धवियं विभिया सवे विजाहरा राया का(रा)यकुमारा य । पडिवन्नो सओसं विमलमईए । चिंतियं च- तुह विरहतावियंग सुसइ य जलवन्जिय व आरोप्पं । दसणजलेण सिंचह ओमुंचइ जेण संतावं ॥ १७६ इ(त?)ओ य राइणा कन्नाए कओ महापमोएणं विवाहो । पूजिऊण विजाहरचक्कवट्टी गओ सनयरं ।.बहुमनिओ पुहतिसेहरो राइणा । पराणीओ कुमारेणं, पच्छा कइवि दियहेहि अंगारवतीए सह नयरं । राइणा कओ महा- सामंतो । पसाहियाई रजंतराई । अच्छए ताण समं अउबविसयसुहमणुहवंतो। [प० २३.२] वद्धाविओ जीवदेवसेट्ठी । पेसियाओ छप्पन्नकोडीओ कुमारेण । जिनदत्तस्य स्वगृहे पुनर्गमनम् । पच्छा कइवयदियहेहिं चउभारियासमेओ महया पड(रि)यरेणं गओ वसंतपुरम्मि जिणयत्तो। तओ महाविभूईए पविट्टो सगिह । समाइच्छिओ पिउणा बहुमनिओ । निग्गया गिहाभिंतराओ जणणी । तओ सुयसिणेहेण पभूयकालदसणेण य रोविउं पयत्ता । समासासिया जिणयत्तेण । तओ ताए समाइच्छिऊण अग्घाइओ उत्तमंता(गे)। कयं च वद्धावणयं जीवदेवेण । पवत्तियं महादाणे । कारावियाओ पूयाओ जिणाययणेसु । एवं सुहंसुहेण बच्चए कालो । समुप्पन्ना जिणयत्तस्स चउण्हं पि भारियाणं पुत्ता ।

- ६८ जिनदत्तस्य स्वगृहे पुनर्गमनम् । [१७७-१८६] अन्नया वसंतउरउजाणवरेः समागओ सुहंकरो नाम आयरिओ । सो य चउनाणी भयवं । गच्छन्ति वन्दणवसियाए नागरलोगा । कहियं उवरोहिएण जिणयत्तस्स जहा-समागओ उजाणम्मि भयवं सुहकरायरिओ। चिंतियं जिण- [प० २४.१ यत्तण-गच्छामि भयवओ समीवं, पुच्छामि पुत्वभववइयर, केणेरिसं दुक्खं अणुहवियं पुणो पत्ता महारिद्धी । तओ [निग्गओ] विमल- मती-सिरिमती-अंगारवती-विलासवतीसमेओ बहुपरियणेण । दिह्रो भयवं ससि व साहुगणपरियरिओ साहहिं । तओ पाहिणी काउं सबेहिं बंदिओ, पच्छा कयं सयलसाहूणं बंदणयं । उबविट्ठाई रिसिपुरओ । पारद्धा भयवया धम्मकहा- भूएसु जंगमत्तं तम्मि य पचिंदियत्तमुक्कोसं । तत्तो वि य माणुस्सं माणुस्से आरिओ देसो । १७७ आरियदेसे वि कुलं कुले पहाणम्मि जाति मुक्कोसा। तीए रूयसमिद्धी रूए वि वलं पहाणयरं ।। १७८ होति वले विय जीयं जीए वि पहाणयरं विण्णाणं । विण्णाणे सम्मत्तं सम्मत्ते सीलसंपत्ती ।। १७९ सीले खाइयभावो खाइयभावे वि केवलं नाणं । केवलिए पडिपुन्ने पत्ते परमक्खरे मोक्खो। १८० ता दुल्लहाणि एयाणि पन्नरस ठाणाणि । अपरं- जातिविसुद्धं भुवणम्मि पाय २४.२ ]डं गुणसएसु सुमहग्छ । माणिकं पि व लव्मति कहिं पि मणुयत्तणं दुलहं ।। १८१. मणुयत्तणे वि दुलहा धम्मायरिया । जेण- न हि तत् कुरुते माता न पिता न कलत्र-बन्धुजनवर्गाः(गः) । यत् कुर्वन्त्याचार्याः हितोपदेशेन सत्त्वानाम् ॥ १८२ ता तुम्हेहिं पत्ता एस सामग्गी । तथा चोक्तम् - सम्प्राप्य मानुषत्वं संसारासारतां च विज्ञाय । हे जीव ! 'किं प्रमादाद् न चेष्टसे शान्तये सततम् ॥ ननु पुनरिदमतिदुर्लभमगाधसंसारजलधिप्रपतितं(जलनिधौ पतितं )। मानुष्यं खद्योतक-तडिल्लताविलसितप्रतिभम् ।। आहार-संज्ञा-भय-मैथुनं च सामान्यमेतत् पशुभिर्नराणाम् । धर्मो नराणामधिको विशेषो धर्मेण हीनाः पशुभिश्च तुल्याः ॥ १८५ धनदो धनार्थिनां प्रोक्तः कामिनां सर्वकामदः । धर्म एवापवर्गस्य पारम्पर्येण साधकः ॥ १८६ १ वरेण समा प्रतौ। २'कुलं पहाणं कुले' प्रतो । - १९० [१८७-१९८] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । खणभंगुरे असारे मणुयत्ते चवलअब्भसारिच्छे । सारं एत्तियमेत्तं जं कीरति सोहणो धम्मो॥ १८७ सो य दाण-सौल-तव-भावणामइओ। सत्पात्रं महती श्रद्धा काले देयं यथोचितम् । धर्मसाधनसामग्री धन्या सेयं प्रजायते ॥ शील-चारित्रयुक्तानां दीक्षितानां तपखिनाम् । गृहारम्भनिवृत्तानां यतीनां दत्तमक्षयम् ।। सर्षपत्रिभागमानं वटस्य वीज महीतले न्यस्तम् । आपःोहितमूलं जनयति विपुलान् महास्कन्धम् (न्धान है)। तद्वत् कडच्छुभिक्षा नियोजिता[ २५.१ ब्रह्मचारिणः पात्रे । श्रद्धास्नेहितमूले जनयति विपुलान् महाभोगान् ।। १९१ अपि तद् वटस्य वीजं वाता-ऽऽतपशोषितं विनश्येत् (त:)। न हि दक्षिणा विनश्यति नियोजिता ब्रह्मचारिभ्यः ॥ १९२ काले सुपत्तदाणं सम्मत्त विसुद्धि बोहिलाभं च । अंते समाहिमरणं अभवजीवा न पावंति ॥ १९३ दिणं सुहं पि दाणं होइ कुहम्मेण असुहफलमेव । सप्पे वि दिण्णखीरं तं चेव विसत्तणमुवेइ ।। १९४ तुच्छंमि(पि) सुपत्तम्मि उ दाणं नियमेण बहुगुणं होति । जह गावीए दिन्नं तणं पि खीरत्तणमुवेति ।। १९५ मा मा मारेह जिए अलियं पर(रि)हरह मुय ह] परदई । बंभवयं च धारह परिग्गहे मुयह अणुवन्धं ।। १९६ अयसाभिओयसंतावियस्स पुरिसस्स सुद्धहिययस्स । होइ वहतस्स फुडं चंदणरससीयलो अग्गी ।। १९७ अलियं न भासियवं अत्थि हु सच्चं वयं न वत्तछ । सचं पि होइ अलिय जं परपीडाकरं वयण ॥ ता भो! न हिंसियदा पाणिणो, न भासियत्वं अलियं, न गेण्हियवं परधणं, परिहरियत्वं परदारं, संवरियचो परिग्गहो, न भोयच्वं रयणीए, दारुणो एएर्सि विवागो त्ति । कायचो महातवो वरमरसविरसकयसणगोयरविहिविहिए(य)सुद्धभावेण । अप्पाणेण य कवलो गहिओ छुहवेयणासमणो ॥ १९९ जिनदत्तस्य स्वगृहे पुनर्गमनम् । [२००-२१२] मा नरयवालविहियं संडासविडिं चवियं वयणे ण] | [प० २५,२] उक्कत्तिऊण सयलं मा मे मांसं रसंतस्स ।। २०० वरमुसिरखारतित्तयकडयंविलअरसविरसपाणेहि । अप्पाणेण य अप्पा खविओ अवि यप्पणो चेव ।। २०१ मा नरयवालविहियं आवत्थियकढकतकढयंतं । जाल-फुलिंगमुयंतं नरयजलं मा हु या(पा.)इयसि ।। २०२ वरमायविल-छह-ऽट्रमोह मासद्ध-मासखवणेहिं । अप्पाणेण य अप्पा सविओ अवि यप्पणो चेव ॥ २०३ मा पिटि-खंधदव(वह ?)णं ताडण कसघाय अंकुसनिरोहो । तुह खलण नासबन्धण डहणकणवेयणसयाई ॥ २०४ धम्मेण य धम्मतं ताविजंतं तवेण विउलेण । जीवस्स गलति पावं जह किट्ट काललोहस्स ।। २०५ भावियवाओ भावणाओ- एकोऽहं न मे कश्चिद् नाहमन्यस्य कस्यचित् । न तं पश्यामि यस्याहं ना[सौ ] यो मम विद्यते ।। २०६ तओ भणियं जिणयत्तेण- 'भयवं! इमं भावयंतस्स किं हवति ?' भयवया भणियं- एगग्गया य नाणे इंदियमलणं कसायमलणं च । जयणापरो य सावय! सज्झायसमो तवो नत्थि ।। २०७ जावइयं सज्झाये कालं चिट्ठति सुहेण भावेण । ताव खवेति पुराणं नवयं [प० २५.१] कम्मं न संचिणति ॥२०८ ता भो! एस चउरंगे धम्मे आयरो कायो । दीहयरवाससहपंथिएण धम्मेण कुणह संसग्गी(ग्गं.)। सबो जणो नियत्तति तुमए सह तेण गंतवं ॥ २०९ धम्मेण धणं विउलं आउं दीहं सुहं च सोहग्गं । दालिदं दोहग्गं अकालमरणं अहम्मेण ॥ २१० आरंभाण सयाई करेति रिद्धीए हारणे मूढो । एकं न कुणति धम्म जेण पलोएं(ट्ट?)ति रिद्धीओ। २११ धम्मु करेज्जह एक पर, किं आन्निं वहुएण । जं जं चंघउ एत्थु जगि, होइ असेसु वि तेण ॥ २१२ तओ भणियं सवेहि-'भयवं न कुणति धम्म, एवमेयं ।' ] . [२१३-२१५] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । ७१ जिनदत्तस्य पूर्वभवकथाश्रवणम् । तओं कहाणयावसाणे सविणयं जिणयत्तेणं भणियं-'भयवं ! किं मे अन्न- भवे समायरियं ति, जेण एरिसा रिद्धी, अवंतराले य तुच्छदुक्खं ? ति, केणात्रि (केण य?) चत्तारि भारियाओ?' ति । भयवया भणियं-'सुदाणफलं. ति । जिणयत्तेण भणियं-'कहिं सुदाणं तओ साहिओ पुत्वभववइयरो-दसउरनयराओ जाव गयाणि उजेणिं । तत्थ तुमं वच्छवालो आसि सिवदेवो नाम । वच्छगएण दिवो तए रिसी उजाणे । जाओ तस्सुवरि बहुमाणो । तओ मासपारणए धम्म- कम्मजोएण पविट्ठो तुज्झ गेहे । तम्मि दियहे ऊसयो बहुमनिओ तए अत्ताणयं । तओ उवाइयं भत्तसूपमल्लयं । तओ अणुमनिओ जणणीए । दिन्नं जाव साहुणा निसिद्धं । तओ उपज्जियं सुहकम्मं ति । एयाओ पुण विमलमई सिरिमई अंगार- वई विलासबई तम्मि काले तत्थेव आसि इभकन्नगाओ। तओ पहेणयमागयाहिं पसंसिओ रिसिं पारायंतो तुमं । तओ एयाहिं पि बद्धं सुहकम्मं ति । तओ आउक्खएणं तुमं मरिऊण उप्पन्नो वसंतउरे । एयाओ पुण दुवे चंपाए, एगा सिंघलदीवे, अवरा वेयड्डे असोगपुरम्मि । ता भो एयाओ तए पुन्नोदएणं परिणीयाओ। तओ संवेगपराणं पंचण्ह वि जायं जाईसरणं । दिट्ठो सयमेव पुव[भव ?] वइयरो। तओ संजायसंवेगेणं भणियं जिणयत्तेण-भयवं! अनित्यं यौवनं रूपं, जीवितं द्रव्यसञ्चयम् । अनित्या प्रियसंवासा, वरं सुचरितं तपः॥ अहवा २१३ एसेव गतो बम्मो असारसंसारकारणरयाण । परमत्थकारणं कारणाण न ह सिक्खियं किं पि॥ २१४ . ता भयवं! एवं भावमाणस्स उविग्ग मे चित्तं संसारवासाओ, ता जणणि- जणएसुः अणुण्णविय गिण्हामि भगवओ सयासे वयं ति । भयवया भणियं-भो सुकुमालसरीराणं दुक्करं वयधारणं ति, जेण भक्खियको निरासाओ वालुयाकवलो, तरियवो बाहाहिं समुद्दो, तोलेयवो महागिरी, संचरियध्वं खग्गधाराए, पढममेव सिक्खियव्यो किरियाकलावो, उप्पाडिया ससोणिया केसा, भुंजियव्वं परगिहे लद्धावलद्धं कयसणं, सोयव्वं च ककसपुढवीए, सहियवा यावीसपरीसहा, धारिय- वाणि पंचमहत्वयाणि, साहियवाणि इंदियाणि, रक्तः शब्दे हरिणः, स्पर्श नागो.रसे च वारिचरः। कृपणपतको रूपे, भुजगो गन्धेन तु विनष्टः ।। ता भो! २१५ १** एतचिहान्तवर्ती पासो व संज्ञकप्रतेरवगन्तव्यः । , जि० द. १० ७२. २१७ जिनदत्तस्य पूर्वभवकथाश्रवणम् । [२१६-२२६] पञ्चसु रक्ता पञ्च विनष्टा यत्रागृहीतपरमार्थाः। एकस्तु पञ्चसु सक्तः प्रयाति भस्मान्ततां मूढः॥ २१६ अपरं च तिगुत्तिगुत्तेण होयव्यं, निवारियवा चत्तारि कसाया, होयच्वं च पंचसमिइसमिएणं, रक्खियव्यो छव्विहो जीवनिकाओ, न कायन्वो सयणाइएसु अणुबंधो, एवमाति, किं बहुणा ? वुमति नाम भारा, ते चिय चुभति वीसमंतेहिं । सीलभरो वोढव्यो जावजीवं अविस्सामो॥ अहवा न दुकरं इमं भावमाणस्स, नरएसु सायणाए तिरिएसु कुमाणुसेसु दुक्खाणि । देवेसु य दोगचं लहति विसयाउरा जीवा ।। २१८ पेक्खंतो ऊरुत्थलमुहकुहरुच्छलियरहिरगंडूसे । करवत्तुकत्तदुहा विरिकविवइन्नदेहद्धा ।। २१९ जंतंतरमिजंतुच्छलंतसंसद्दभरियदिसिविवरे । मुक्ककंदकडाहुक्कदंतसंसद्ददिसिविवरे ॥ किं बहुणा ? २२० अच्छिनिमीलियमित्तं नत्थि सुहं दुक्खमेव संतत्तं । नरए नेरइयाणं अहोनिसिं पच्चमाणाणं ॥ २२१ नरएसु जाई अइकक्खडाई दुक्खाइं परमतिक्खाई। को वन्नेही ताई जीवंतो वासकोडिं पि॥ २२२ ता भो सोहणमभिलसियं, यावचित्तं च वित्तं च, यावन्न स्खलते मनः । तावदात्महितं कुर्याद्, धर्मस्य त्वरिता गतिः ।। २२३ ता भो! करेहि सिग्धमेव अत्तणो समीहियं ति। तओ वंदिऊण भयवंतं सह वयंसएहि भारियाहिं च चलिओ गिहाभिमुहो जिणयत्तो। गच्छंते भणिया वयंसया-'भो सोहणो एस आयरिओ। तं पेच्छिऊण चिंता जाया अम्हाण एस लोयम्मि । सफलो-जीवइ एक्को चत्तो जेणं घरावासो॥ २२४ घरिणी यत्थो सयणो माया य पिया य जीवलोयम्मि । मायिंदजालसरिसं तह वि-जणी पावमायरति ।। २२५. जा य उवयारवुद्धी घरिणीपमुहेसु सा वि मोहफला । मोत्तूण-जओ धम्मं न मरणधम्मीण उवयारो॥ २२६ 4 ७ [२२७-२३०] द्वितीयं जिनदत्ताख्यानम् । सो पुंण संपाडेउं न तीरए आसवानियत्तेहिं । आसवविणियत्ती न य गिहासमं आसमंतेहिं ।। २२७ वियमा तत्थारंभेण वडई पावबंधणा हिंसा । हिंसावओ य धम्मो उद्दिद्यो सत्थयारेहिं ।। २२८ वजंतो चिय एसो सव्वेणं चेव जीवलोयम्मि । नियमेण उज्झियचो ता अलमेएण पावेण ।। २२९ एयं च चिंतयंतो संजायचरणकरणपरिणामो गुरुपामूला सवयंसो पत्तो नियघर कुमारो । तओ चलणेसु निवडिऊगं जणणि-जणयाणं साहिओ पुत्वभव- वइयरो। संविग्गाणि एयाणि । तओ भणियं जिणयत्तेण [प० २७. १7-'करेमि अहं परलोयहियं । जणणि-जणएहिं भणियं-'वच्छ ! तया विणा अम्हाणं पाणधारणं पि न होई' कुमारेण भणियं- अनाद्यनन्तसंसारे कस्य केन न सङ्गमः । सम्बद्धो जन्तुना जन्तुः केयं स्वपरकल्पना ॥ २३० तओ जाणिओ निवन्धो, अणुण्णाओ माया-वित्तेहिं । तओ सोहणे तिहिवार- नक्खत्वकरण [पत्र ६९A] जोए पवत्तियं महादाणं, कारावियाओ जिणाययणेसु पूयाओ । तओ आरुहिऊण सिवियं गओ आयरियसयासे । तओ समं भारियाहिं वयंसेहिं य महाविभूईए पवइओ एसो । तओ करेड़ उग्गतवच्चरणाई। जेण- जाव न सोसहि निययदेहु विविहिहिं तवचरणिहिं, छट्ट-ऽट्टम'चंदायणेहिं ता(मा)सिय-छम्मासिहिं । ता किं पाविहि सिद्धिसोक्खु जरमरणविवजिउ, सासउ अयल अणंतु जीव - कम्मक्खयवजिउ । तत्र न जन्म ने मृत्युनं जरा न व्याधयो नेष्टवियोगो नानिष्टसंयोगो न च क्षुत्तृष्णे न कामरोषो न तत् सुखमव्यावाचं सर्वज्ञानां त्रिलोकमूर्द्धस्थितानां आत्यन्तिकमेकान्तिक- मनित्यसंसारकं भवति सिद्धानाम् । तओ काऊण महातवं आराहिऊण मरणयालं गओ सुरलोयं । तओं पारंपरेण निव्वाणं ति जिणयत्तो ॥ . ॥ इति जिनदत्ताख्यानं समाप्तम् ॥ संवत् ११८६ अद्येह श्रीचित्रकूटे । लिखितं माणिभद्रेण यतिना यतिहेतवे । साधवे वरनागाय स्वस्य च श्रेयाकारणम् ।। मंगलमस्तु वाचकजनानाम् ॥ १ खस्तिकद्विकमध्यगः पाठो वसंज्ञकप्रतेर्तेयः ।

स्थितआत्मानन्दजैनज्ञानमन्दिरवडोदरास्थ व संकज्ञप्रतेः पाठभेदाः । ४१ " 1 " हूण विहव " अधिकः पाठः। - " २७ मेलयं " पत्रस्य पङ्खौ मुद्रितपाठः- व० प्रतिपाठः- पत्रस्य पनी मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठः- १३ अणुपालंताई अणुपालेमाणाई ४२ १५. वोलेंति वोलीणा १४-१६ सिवधणो सिवधम्मो. १७ दिधरंग डिकरगं १५ "नाम भारिया" अनन्तरम्- : समासाइजण समासासिऊग ताणं पुत्तो सिवदेवो नाम। १८ वच्छवालत्तण वच्छवालत्तणं १७ 'ताव य स्थाने . जाव ए(त्ते?)ग : १८ लच्छीण लच्छीए तस्स गेहे कम्मं : तरसेव किइकम्म खयं । [...]ताह खयंति । न य एत्य २० वच्छगएण वच्छवाले गएणं वासाण साहवासाण २२ जाव...अहो जाओ बहुमाणो- २० तथा च पढियं च अहो २२ अम्हं पु [ण...] अम्हं [...]इमाई २३ . निवन्नो निसन्नो नहाई । घेत्तूग विहव २४ अणुहरइ विओओ अणुहवइ विओओ २४. एकादशमीगाथापश्चात्-'जेण'इति रोरवस्स रवरवस्स २५ सगू (ग्ग)गरया... सग्गनिरया २६ . द्वादशाकपद्यपधादयमधिकः पाठः- समप्पंति पहुप्पति तथा चोक्तस्-वेत्त्यज्ञारसम विकाशि २६ भायण भायणो कुमुदं पश्यत्खलातं विसं, चन्द्र वहि- मेलगं मिवेक्षते ग्रहगणं तद्वत् फुलिझोपमम् । चतुर्थगाथापचादियमधिका गाथा- उन्निद्रो निशि चक्रवाकविहगस्तोयेऽपि पंडियए दारिद,वेहव्वं तरुणियाण देतेण। सन्दह्यते,......गदग्धमनसां वहे (हये) किं ते कयंत लवं, अमयंव(म्मि) विसं छुहतेण ? ॥ चञ्चूखण्डितमुज्झितं कथमपि त्यक्त ६ पयावयास °पयांवइस्स ग्रहीतं पुनः, कण्ठं नो विशति प्र...... ८ व(वि) वि खादितं जिह्वया । ९ . 'अन्नं च-' स्थाने 'पुणो वि पढियं' चकाङ्गस्य मुंचा मृणालसकलं प्राणैः समं सयणं सरणं ध्यायतो, नानादुःखशतानि चेह लभते १०. अष्टमगाथापश्चादिममधिकं पद्यम्- कंतु विहुरि कंतु कंतारे कंतु पुण आवइंहिं कंतु होइ विरहे विसहिजउ । तीरात् तीरमुपैति रौति करुणं चिन्ता विणु कंति सोक्ख क...... समालम्बते, किञ्चिद्ध्यायति निश्चलेन सयणमज्झे कह होति लज्जउ । मनसा योगीव युक्तेक्षणः। जावहिं विहुरि समावडिए मज्झि एइ खां छायामवलोक्य कूजति पुनः कान्तेति अणत्थु। तावहिं क...... ष्णु विडाविड सत्थु॥ धन्यास्ते भुवि ये निवृत्तमदना धिम् छणु धणु दुःखिताः कामिनः ॥ १२ कंति...दीसइ विणु कंति एकंग २७. चोलियाखप्पङ- चोलियाफरकएणं एण. चलणा।थिओ करूपं जगत् ॥ प्रेमाईचेतो जनः॥ " . मुग्धः खगो. " . णउं दीसइ पाठमेदाः ७५ ४४ १ जेण " " " परख' पक्की मुद्रितपाठः- व० प्रतिपाठ:- पत्रस्य .. पती मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठः- १ महाकलाण. महापुन्नवंतो [मुक ४३ ३० द्वाविंशतितमीगाथापश्चादयमधिकः पाठ- यभायणो अस्थि ता अहवा-उव जिउं न याणइ, अवस्सं वंदणीओत्ति, सिद्धि पत्तो वि पुन्नपरिहीणो। जेण- परं पि जलं तिसिओ, ३. ज. वि मंडलो लिहइ जीहाए॥ जु ६.: सुपत्तेहि सुपत्तह देहु जण वहुः जेण अज मम गेहं ८ सोतासिणीणं सोवासिणीणं महातवस्सिरिसिच- बहुएहिं बहुताहिं 'लणेहि अकंतं.। सोयासिणीहि सोवासिणीहिं २ दाणं विभवो दाणविभवो ता मंडओ वंदूओ पडिलाहेमि एयं. पइटो. पविठ्ठो अपुन्वपुन्न- सविभवेग याए विसुद्धकम्मसु- ३. विविहरिद्धिो विहवरिद्विल्ये हवीयपाउभवाओ दुक्खिओ दुग्गओ य वणिय त्रयोविंशतितमीगाथापश्चादियमधिका: १३. दिट्ठो यः एतदग्रे इदमधिकम्- गाथा- दिट्ठो य पहठ्ठलोयणेण सिवदेवेणं । सो दियहो जत्थ सुहं, पढियं च- सा राई जा गया सह पिएण । उत्तमस्य च वर्णस्य, सो अत्थो जो दिन्नो नीचोऽपि गृहमागतः । तं जिमियं जं न एकेण ॥ बालो वा यदि वा वृद्धो, ९ सकरापगमा सक्करोयगव्मा सर्वस्याभ्यागतो गुरुः ॥ १० सव्वरसपुन्ना थाली सव्वरससंपुन्नथाली । जेण न किंचि धन्नया! धन्नयाए। १९ अष्टादशमीगाथापश्चादयमधिकः पाठ:- देहि उटुंति मणोरहक- १२ भणियं च-अणु पढियं च तीए-अणु दलीउ सरसाउ विविहरेहाओ । १३ खिज्जइ झिज्जइ असमत्तकजदालि- १५ गहाविओ गिण्हाविओ यस्स हियए समप्पंति ॥ पडिलाभिओ त्ति उप्पजति तहिं चिय १८ पडिलाभिओ. विहसंति तहिं तहि समप्पंति । १९ जिणचलण [कमल] जिणचलणजुयल- रन्नसरे कमलाई व सेवा सेवा मणोरहा रोरहियंयम्मि ॥ चिंतियं च- २० पाविजहिं पाविनइ २० धेजाणं० धेजाणं ! अहो मे " .. २१ पूयंति पूइंति सुहकम्मपरिणई। २२ ताणं च अहो जम्मस्स! सप्तविंशतितमीगाथापश्चादियमधिका अहो में लाभसंपा- गाथा- वणत्यं खीणो साहूण य आगमर्ण ह गुरुअणं मा करेह रे गव्वं । २५ बहुं(वहुययं )पि वहुविहं पि दंडायविसमभुयं- २६.. निप्पजए निष्फजए गभंगुरो दिव्वपरिणामो॥ " " " ११ देह ta " तेसिं च दे देह धणं पूए- २४. साहुस्स० " ...

४४ ४५ । " १ " ३ . मओ० " जाव नवह ९ " ७६ पाठमेदाः पत्रस्य पतो मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठ:- पत्रस्य : पती मुद्रितपाठ: व० प्रतिपाठ:- २७ वररूया वरख्वसत्तसंपय ४५ २० 'जम्मेणं' इति पांठस्यान्वयमधिकः पाठः- गुणन्नुया पढियं -च-जररोग वाहिरयमल-- २८ वासुदेवा० वासुदेवा हवंति किलेसवहुलम्मि नवर संसारे। पत्तप्पयाणेण कत्तो अन्नत्थ सुहूं १ . एत्थंतरम्मि०. इओ य: निग्गओ अब्बो! पियसंगमा रहियं ॥ जेण-- रिसी। ताओ य २१ न मरइ ? ति. न पव्वइओ?॥ बहुमन्निऊण बहुमन्निय जई एरिसत्वावय- मरिऊणं इओ य वसुंदर सुंदरि न पावेमो। ६ सयाई सयपयच्छमाणाण ता किं निरत्थएणं. उववन्नो जीवजसाए इंमिणा चवलेण जम्मेण ॥ कुञ्छिसि पुत्तत्ताए २४. व नंदपुरिसेणं ॥... व इदपुरिसेणं ॥ धम्मो अत्यो कामो तओ° तओ जायसिणेहेणं २६ . निरइसयाई निरयासयाई मायावित्तेणं चतुस्त्रिंशत्तमीगाथान्तेऽयमधिकः पाठः- १०. काणणुजाण काणणुजाणवाविवे- उक्तं च-स्वर्गद्वारकपाटपाटनपटुर्धर्मों साणवरघरेसुं आययणदीहियति- न चीनॊ मया, द्वारापेक्षणधूलिधूसर- स्थेसुमहापहपहेसु मुखा नैवार्थिनतोषिताः। काम चारुविलासिनी मदवसा खनेऽपि आढत्ता हिंडिङ नाखादिता, हा कष्टं विफलीगतो मम १२ . सिंगारवे(वि). भवोऽरण्ये यथा मालती ॥ यार सिंगारवियार १३... पइटेणं पविटेणं २७ कामसेवणं की कामसेवणं पि की पुराणनिकु. दुवारनिकुट्टियं दिg "तह कीरति वो...न चेच्छया" स्थाने पुत्तलियाख्वं सह कीरति न अन्नेणं ति। १४ 'तं च केरिस' एतत्पाठपश्चादियमाधिका जइ किन्नइ विट्टालडउं, गाथा- गंजिज्जइ अप्पाणु। समउत्तुंगविसाला, ता वरि गहिलियतेण सह, उम्मत्थियकणयकलससंकासो। जो दंगर्डइ पहाणु ॥ कामनिहाणं, व थणा, इन्द्रियाणि न गुप्तानि पुन्नविहूणाण दुप्पेच्छा ॥ लालितानि न खेच्छया। १५ भेत्तूण हंतूण म २९ उत्तरार्धं यथा-दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं १७ : निरूनि (वि.) या० निरूवियं च जिण- न भुक्तं न च शोषितम्। दत्तेण । तओ ससि- ३० चिंतेमाणो नि. चिंतेमाणो तं चेव पलोयमाणो नि० १९. द्वात्रिंशत्तमीगाथापश्चादियमधिका 'मयणावत्याहिं इत्येतस्य पश्चादयम- गाथा- ताच चिय गणइ फुड, अवि य-एक्कण विणा पियसं- कुलववएसो(सं.) नरो समत्यो वि । गमेण बहुयाई होति दुक्खाई। जाव न निवडइ हियए, . आलस्सं रणरणओ, मयरद्धाप] मुक्कसरनिवहो । नीसासो विममो पुलओ। " '. . ..., णेह " धिकः पाठः- " लद्दाए सीयलोवाओ पाठमेदाः ७७ पत्रस्य , पल्लो मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठः- पत्रस्य पतौ मुंद्रितपाठः व० प्रतिपाठः- सुपइट्ठिए. वि पियमा- ४६ ...१७ ताव...सहिओ, सहिओ, · ताव चिय गुरुय- गुसेण’मा पुत्ति ! वहसु आसंघं । णम्मि आसंका । अमुणियपरमत्यगुणो, जाव य विलास- न सुंदरो पेम्मपरिणामो । सहिओ, समासासेह १.रसेण वा १९ संवासेह रसेण 'भावितं । आवस्सयाइ [य] आवस्सयाई मारेइ विसं व विणो- २० जीवदेवो...चि- जीवदेवसेट्ठी तमाय- सहेण पेम्म त्तएणं-भो! यणं । दिठ्ठा सा आढत्तोम... आढत्तो मयणविया- पुत्तलिया । हरि. हारो रेण गाढं उव्वहिउं, सिओ चित्तेण-भो! चिंतियं च- २१ 'कुमारस्स' इति पाठस्य पश्चादयमधिकः चंदणपंकु० चंदणपंको जलं ज- पाठः-पढियंच सेट्ठिणा- होइ सुरुवे पेम्म, होइ विरुवे वि कम्मि वि जणम्मि । 'तावियस्स य अहितावियाणं , अहि मा होइ रुव ता, कुणइ सो दाहं हवइ से दाहो पेम्मस्स न कारणं त्वं ॥ राग...विसयविमोहियः” स्थाने- जत्तो विलोलपम्हल- रागवसओ,पियजणविरहम्मि संतत्तो।। धवलाई वलंति नवर नयणाई। स चिय रेवा ते सर- आयन्नपूरियसरो, सपल्लवा ताई विझगहणाई। तत्तो चिय धावइ अणंगो ॥ करिणिविओए जूहा- अणुरायतंतुआय- हिवस्स न. कुणति परिओसं॥ ट्टियाई जणसंकुले वि. नयणाई। न चरेइ वर्ण न चरे- वलिऊण सणिय सणियं, इ नंदणं पाणियं न पुंड्रे । जत्थ पियं तत्थ वच्चंति॥ करहो. करहिविओए, २२ एव(यरुव एयरुव० मुणि व्व झाणठिओ नाइ ॥ अत्यकं [च] अगम्म, २३ ता तं...यस्स ता तं चिय सिप्पियं- दुग्गम्म मचुभयविणासं च । पुच्छामि । तओ धम्मविरुद्ध जणहा- तस्स सिप्पियस्स संयं च कामी न पिच्छेति ॥ २५ कारवण...रूवं. कारवणबुद्धी, · जं न गणेइ : पञ्चवाय, पुण तत्थ तं पुत्त- धम्मं न सुणेइ उज्झए लजं । विसयविमोहिय नजए सयमेव पया- वइणा निम्मियं ति। १२. गविट्ठो जीव गविट्ठो य जीव २७ - हत्थलक्खणं ति हत्थलक्ख त्ति १३. सेटिणा...विरहवि सेट्ठिणा-साहिप्पंति २८. भणियं...सिप्पिएण. भणियं-कहं चिय? न कस्स वि वोत्तूणं तओ कहियं सिप्पिएण नेय पायडिज्जति । २९ चंपागएण विरहविः 'दिठ्ठा' इत्येतस्य पश्चादयमधिकः पाठः- १६ जहोवलद्धो वुत्तंतो तओवलवुत्ततो अवि य-सा वलइ खलइ वेवइ " से लियारुवं तं पुण न ... न चंपं गएण " पाठभेदार ४८. १ 4. " " " " " . " . पत्रस्य पसौ मुद्रितपाठः पं० प्रतिपाठः- - पत्रस्य पतौ मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठ: सेयजलं फुसइ वंधए लक्खें। हारियं ति कड्डियं ति. सुरयपडय व्व वाला २ सामी, सामिणी, कंडुयलीलाए वटुंती ॥ ३ जावऽत्य कद्धिः , जाव तत्थ विकद्धि ४६ ३१ पुच्छिओ० पुच्छियमसेसं । दाउं ४ तेण चिंतिय तेण वि चितियं च पारिओसियं ५ : व(वि)क्खेवं विक्खेवं काऊण पु. २ चतुर्थचरणस्थाने विप्पियकरणं च काऊण० च्छामि सामिणी । सत्तूणं तओ. ३ वुत्तंतो से भारियाए वुत्तंतो नियभारियाए ६ भणिउं निसिद्धो भणिऊण - निसिद्ध ५ आसन्नट्ठियाए आसन्नत्थाए ताव ताव काले. ण जमिह काले जाण न ६ मयणाए (ण) मयणेण ८ मन्ने मन्ने जणस्स नंय- दिनति दिजइ णाइं होंति लोयम्मि। १० उत्तरार्ध यथा-- : कालो जाण गमि- १० झाएइ निययहि- झाएइ हिययमज्झ- जइ ते होंति विस- ययम्मि म्मि जिया पुरिसा ।। १२ पेच्छइ अलद्धलक्ख पेच्छइ य अद्धलक्खं ११ धणं ति' इत्येतस्य पश्चादयमधिकः १३ जंपड़ य अपुव्वत्यं जह जंपइ अफुडत्थं पाठः-'पढियं च-मानोपहतचित्तस्य, लाभोऽपि न सुखावहः। तह तह पौरुषं मानमूलं हि, १४ पढियं से सक्खियाए पढियं च सयक्खि- माने म्लाने कुतः सुखम् ॥ याएं १५ ऊससियंग त्ति० उससियं किं ति १२ पडिवन्नं सुहयं० पंडिवन्नसुहं तं थेवं कह वि लक्खेहि १६ विलवि(व)उ • विलवड १३. तो वि न लेयण तो लेयणह न जुत्तु जुत्तः १७ सेट्ठिगा स्वाइसयं, सेट्ठिणा रूवं, M द्विपञ्चाशत्तमीगाथापश्चादिमे द्वे गाथे १८ स्वाइसएण। कलाइसयाओ। अधिके-'इच्छापडिवन्नसुहं, १९ जत्थाकिई (इ) अविय-जत्थाकिइ काले थोव पि होइ रमणीयं । २० अष्टचत्वारिंशत्तमीगाथापश्चादियमधिका परिमलियमाणभंगो, गाथा- पच्छा पुहईण वि न. कजं ॥ संता वि गुणा गुणवं- लक्खं पितं न वहुयं; तयाण दालिद्दतमभरकंता। जं दिज्जइ माणिणो परिभवेण । अत्थुजोवेण विणा वाया वि ससम्माणा, पयडा वि न पायडा होति ॥ जा दिजइ सा सुहावेइ ॥ २५ ता-उच्छूगामे अविय-उच्छुग्गामे १५ त्रिपञ्चाशत्तमीगाथापश्चादयमधिफः श्लोकः २७ इट्ठा य एका य गुरुपत्नीव सा ज्ञेया, या श्रीवंशक्रमागता। २९ अन्नया य स्वभुजोपार्जिता या तु, आढत्तोकीलाविणो- आढत्तो पासयकीला- -सा च संत्त्ववतां मताः॥ विणोओ। जाव य १६ किं इमिणा किं में इमिणा जाया खयकरण खयंकरेणं २१ वसगं । आदत्तो वसणं। तओ आढत्तो १७ · पराणिऊग विमल- पराणेमि. विमलमई अणवरयं ति अवि [२] यं ति मई, ता ग० . " पि बहुत ४ इओ य . " ओ। जाया " m ग० ४८ ४८. . " " पाठमेदाः पत्रस्य : पतौ मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठः- पत्रस्य पतौ मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठः- चतुःपञ्चाशत्तमपद्यपश्चादयमधिकः पाठः ३०. 'इमिणा दव्वेणं' यावत् 'दिवो विमणसों' अर्थेन [तु] विहीनस्य, स्थाने-इमिणा व्वेणं आरामतडाग- पुरुषस्याल्पमेधसः । देवभवणाइयं करावेहि, देह दीणाणा- व्युच्छिंयन्ते क्रियाः सर्वाः, हाण महादाणं, कारावेह सत्तागारे, . ग्रीष्मे कुसरितो यथा.॥ कारावेह जिणाययगाई जिणंपडिमाओ अन्नं च-छडइ लजा परिहर- जिणपूयाओ, किमेएणं जूयवसणेणं ? इ पोरुसं तह. धरेइ मज्जायं। जिणयत्तेण ‘भणियं-न उणो उवल- दीणत्तणं पवज्जइ, डज्झइ मित्तं कलत्तं च ॥ मिस्ससि त्ति । दिट्ठो. विमणसो नीयघरेसु वि भत्तं, ४९ ८ विरहे आरासंघट्टणं विहुरे आरापरिय- भामइ लंघेइ उचियमायारं । दृणं के कं न करेइ नरो, सप्तपञ्चाशत्तमीगाथापश्चादियमधिका लोए उयरग्गिणा तविओ॥ गाथा-'अहवा मरंति गुरूवय- णलंघिया कड्डिऊग नियजीहं । २१. 'जिणयत्तेण' इत्येतस्य पश्चादियमधिका न वि गंतूण खलाणं ! गाथा-विंझो गएहि सोहइ, भणति दीणं महासत्ता ॥ विंझो चियः होइ तेहि पामुक्को । १० य. वि अन्नत्थ गया वि. गया, ११ 'थेवं पि माणमलणं यावत् 'गमणव- तह वि हु लक्खेहिं लभंति ॥ क्खेवेण' स्थाने-थेवं पि खुडइ हियए पञ्चपञ्चाशत्तमीगाथापश्चादिममधिक अवमाणं सुपुरिसाण विमलाणं । पद्यम्-'ताहइं छेयउ वरसरह, वायालीहयरेणु जे हंसिहिं मुंचंति । पि पेच्छ अच्छि दुहावेइ ।। ते पुणछिल्लरपाणिए वि, अहवा-जत्थगओ. तत्थगओ महिमंडंत भमंति ॥ सामणिसीहो न जुप्पइ हलम्मि । २४ जु(जू)यं जूयं :: सप्पुरिसा वि तह चिय २५ जं निवारियं, फुसि नयणा किंव सनेणं ॥ २६ ति। चिन्तियं च त्ति। भणियं जीव- तहा वि ता निययनयरविक्खेवेण सेटिणा-मः देवसेटिणा, अवि १५ तओ विसज्जा तओ तेहिं विसज्जा यं-म सेट्टिणा समालोचि सेहिणा तमेव षट्पञ्चाशत्तमीगाथापश्चादयमधिकः पाठः आलोचि तथा. च-काव्यशास्त्रविनोदेन, १६ निय पुरिसे सहाए नियपुरिसा दाऊण कालो गच्छति धीमताम् । दाऊण सहाया व्यसनेनतु मूर्खाणां, निद्रया कलहेन च ॥ १७ जायं अणुकूलं . जायं, अणुकूला ग- मूर्खत्वं हि सखे ममापि रुचितं तस्यापि तओ (गा)मछट्टि त्ति । चाष्टौ गुणा, निश्चिन्तो वहुभोजनो तओ वठरताभावो दिवा सुप्यते। १९ 'उवरोह' यावत् उवरोहसीलया कार्याकार्यविचारणान्धवधिरो मानाप- 'एस' एत्तियं काउं पेसेइ माने समः, कृत्वा सर्वजनस्य मूर्ध्नि [स्व- पदं मूर्खः सुखं जीवति ।। २० करेमो काहामो २९ सिट्ठजणगर सिट्टलोयगर २३ कीलत्थं कीलणत्थं " जं धरियं, - " " "- ६ رد " अम्हे एस " जि. द० ११ + .. " पढियं च पाठमेदाः पत्रस्य पतौ मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठः- पत्रस्य पङ्गो मुद्रितपाठः- व० प्रतिपाठः- ४९ २४ °णियाए परावत्तिय "णियाए सूलीए ५० १५ “एएणं यावत् एएणं विलविएणं परावत्तिय 'जर-वाहिं ‘निरत्यएणं ? होउ तं होउ । जर-वाहिं २५ दुक्खेण पीडिय° °दुक्खपीडिय २६. किंच जिणवयणं १७ जि[ण] वयणं एकोनसप्ततितमीगाथापश्चादयमधिकः २८ पष्टितमीगाथाप्रान्ते इमास्तिस्रो गाथा पाठः-'जेण-जिणसासणम्मि भत्ती, अधिका:-'सग्गसरिसो वि देसो पंडियगोट्ठी विसिट्ठसंसरगी। पियविरहे कुणइ दारुणं दुक्खं । मुणिवरदाणपसंगो, रन्नं पि सग्गसरिसं न होइ थेवेहिं पुन्नेहिं ।' जायइ पियसंगमो जत्थ ॥ जसु दीवहु रवि उग्गमइ, : १८ 'ता' यावत् 'चर- ताव इत्थ ट्ठिया माणी' स्थांने- चेव पढमाणी पव- पुणु अत्थमणइ जाइ। सियभत्तावयं चर- तहि विचालिहि(?), चंपिज्जंतु न माइ ॥ आरामघरनिवेसा; माणी भमियऽच्छ्यिरमियजंपियुद्देसा। १९ “ति। चिंतियं च-असरिसविहंग"स्थाने- दीसंति ते पएसा, ति । आगओ विमलसेट्ठी । भणियं च ते चिय पुरिसा न दीसंति ॥ तेण-बच्चामो घरं ति । चिंतियं च ताए-एवं च ताव एवं । भणियं च- १ 'अन्नत्यं यावत्, अन्नत्य पिया अन्नत्थ परतत्तितग्गयमणो, 'वन्धवा परियणो बंधवा दुस्सीलो अलियजंपओ चवलो। . एकषष्टितमीगाथापश्चादधिकमिदमार्या- जत्थ न दीसइ लोओ, चतुष्टयम्-'वहुपक्खसंधिघडिओ, वर्णपि तं चेव रमणीय ॥ घेप्पइ चंदो वि राहुणा सयलो। असरिसविहंग. देव्वम्मि पराहुत्ते, २१ माणसभरिएहि मारभरिएहि किं कीरइ सयणविहवेहिं ॥ २२ मेल्लिज्जउ. मेलिना जइ कारणेहि कुप्पइ, दै(६)वे दिव्वे तह वि न छठेइ मोहियं सुयणो। २३ 'अम्हें यावत् 'दहिपुरं नाम नयर स्थाने- न हु राहुमुहग्वत्यो, अम्हं कूडवगो मत्थए चलणं । एवं सोममियंको मुयइ कति ॥ चिंतेमाणी ठिया अजाण सगासे विमल- दुजणंदुव्वयंणकिला- मई । उजाणाओ सो वि जिणयत्तो मिओ वि पयई न सज्जणो मुयइ । गओ दहिपुरं नयरं । पज्झरइ राहुमुहसं- २६ फुल्लति सो विसिट्ठा फलइ ‘एसो अउव्वो ठिओ वि अमयं चिय मियंको ॥ विसिट्ठा सुजनो न याति विकृति, २७ किं फलोवायं? किं पि फलणोवायं? परहितनिरतो विनाशकालेऽपि । २८ 'दंसिओ' यावत् दंसिओ डोहलाइणा । सुरभयति मुखं कुठारस्य ॥ 'तुट्टो' स्थाने विओ य । तुट्ठो °कलंकदूसियाओ कलंकदुक्खतवि- • २९ पुत्तत्तेणं पुत्तत्तणेणं ३० विहिं सिणेहेणं । विहिं । सिणेहबहुमा १३ मह मम वहुमा ? . " " छेदेऽपि चन्दनतरुः, फलाविओ फुल्ला- । य। याओ। .

पाठमेदार । । हिओ अत्यो '. पत्रस पचौ मुद्रितपाठ: व० प्रतिपाठः- पत्रस्य. पङ्को मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठा- ३१ जिमयत्तेण इत्येतस्य पश्चादयमधिका पुहवी इ होइ निय- पाठः-अविय-धम्मो अत्यो कामो, पाउय व धीरेहि अक्ता.॥ पुरिसत्था तिन्नि निम्मिया लोए। गुरुबंधवसयणुक- ताणं जस्स न- एक, ठिया वि गरए वि वसणपत्भारे । पि तस्स-जीयं अजीयसमं ॥ अगहियवसायफला १. अहलाई [ताई] अफलाई जाई दुरु- कत्तो धीरा नियति॥ दुरुढटियाई.. फुटियाई. ५१ २२ 'भणियं यावत् भणियमेव । एवं २ जनकर मणकर 'पवहणं । भगतेण संजत्तियं ति! धर्मार्थ ति ॥ तथा च- वहणं । धर्मार्थः २३ आद(ड)त्तिया, · आडत्तिया । गहि- ६ कामो अत्थेण विणा कामो वि अत्थर- यावत् 'भंडाई याई परतीरजोग्गाई अत्यो नाणाविहभंडाई 'अत्यरस' यावत् अत्थस्सता रवाया २४ घेतूण गहिऊण दितिगमणं दिसिगमणं महाघरे महानयरे ८. उत्तरार्ध. ईडग् नरवइसेवा कुसल २६ पूर्वार्ध यथा- तणं च माणावमाणेखें। सीसं पलियपलितं पि ठाणंतरवियलिया मुहे दंता। ११ विज्झ(जा) विना २७ अशीतितमीगाथापश्चादयमधिकः पाठः- १३. 'एवं यावत् 'अन्नं च- वकालोय[ण]सद्ध- एवं चिंतिऊण भणिओ सिट्ठी-ताय ! च्छिपेच्छियं महुरमम्मणुल्लावं। गच्छामो सिंघलंदीवं दव्योवज्जगत्यं । आयणसोहहि (2)णवार अवि य- पुत्ति पलिए समुब्भिन्ने ॥ विद्वत्त्वं च नृपत्वं च, नैव तुल्यं कदाचन। गयड त जोव्वणु वप्पडर, खदेशे पूज्यते राजा, विद्या सर्वत्र आवासडा डहेवि । पूज्यते ॥ अन्नं च- एव्वहि जर आवासिइ, १६ सप्तसप्ततितमीगाथाप्रान्तेऽयमधिकः धवडा धयवड देवि ।। पाठ:- अक्खुडियालउ अंगु. ३. जरघोझ्याए जरधोवियाए ५२ वढयाएहि हुयंउ न जस्सु । २. यशीतितमपद्यस्य पवादियमधिका गाथा तमु संपइ लागति य वदनं दशनविहीन वि फेछुति पडई अवस्सु ॥ वाचो न परिस्फुटा न गतिशक्तिः । अपरं च-उजमंतह धीरे नितरामिन्द्रियवृत्तिः, साहसिए.. वोहंतए साहसिए (3) पुनरपि वाल्यं कृतं जरया ॥ को. वि. कालु संसए चडंतहु। जिह, ३. 'भणिया' यावत् गहिया य सा तेण ... . रामह तह नरहु होई लच्छि उजम 'तम्मि नयरे जणणी । तम्मि य करतहु । पढियं च- नयरे १० कुवंति साहति ५. जो [ए]इए आसन्नो जो तीएं आसन्नो एकोनाशीतिगाथापश्चादयमधिकः पाठ:- ६ . नयर यावत् नयरं परिवाढीए अनं च-मेरुं तणं व सत्तं (रन्न) 'सोयएणं' स्थाने .एकेणं सोवएणं घरंगाणं गोपयं व मयरहरो। ७. वारा(र)ओ वारओ . - - - . । " " । .. . " " " " पाठमेदाः पत्रस्य. पसौ मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठः- पत्रस्य · पसी मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठ:-- ८ दिट्टा जिण दिट्टा स्यमाणी जिण' ५३ १७ 'पुरिसं यावत् 'गुणदोपा' स्थाने-.. ९ ताए तीए पुरिसं ॥ अपि च-अप्रमत्तसुसनंदो ११ 'मन्नति यावत् मन्नति नियंजीयं ॥ गुणदोषा 'सुयणा' चंदणतरु व्व सुयणा २१ बाहिं बाहिरओ १४ य(उ)वयारु उवयार २२ निरूविया दिवक- निरूवियं । दिट्टा १५ पडिकियति पडिकर ण्णगा महा कण्णगा महा: पञ्चाशीतितमपद्यस्य पश्चादिमे द्वे गाथे २३ आलत्ता तेण । सो आलत्ता सा तेण । अधिके- वि य तीए । सो वि य इयरीए । सो उवयारो जो विह- २४ बोलावेडं । वोल्हालावो। लियाण विहवे वि कुणइ सव्वे वि। २५ हि प(य) ठियाइं हि चिट्ठिय थेव भद्दवयम्मि महायस- थेव पवाइ किं कीरए कनं ॥ २६ हिययपल्हावणीए हिययउल्लावणीए पणयागयस्स गुणिणो वायाए, वाणीए, उवयारं जं कुगंति किं चोज । णिययपाउरणेण सव्वो वि देइ मिक्खं २८ पाउरणेण अभितरदीवे आ° अभितरदीवासने अव्वो सोवन्निए थाले । आ° २४ 'भणिय यावत् भणिया इच्छाविया। 'जइ जसु स्थाने- चिंतियं च तेण- ३० घोरमाणाय(ए) घोरमाणीए तणलागे वि समुट्ठि ५४ १ थिओं यावत् थिओ ताओ चेव एण जलविंदुयसरि- 'जाव' स्थाने- पलोएमाणो, जाव ३ छाहिं अंतरिओ छाहंतरिओ २९ संपत्तीफल संजत्तीफल ९ - 'वि(वी)सत्थिमाए' वीसत्थिमाए । नय- ३० कुसुमक्रय...माणो कुसुमक्यमुंडमालो यावत् 'सूयगेण' रसंरक्खणसूयगेण परि परि ११ ससंभव(मं) ससंभमं ३१ 'नयरमज्झेणं' यावत् 'भो को एस' स्थाने एस नयरमज्झेणं । पासायढिएहिं दिट्टो १६ तुम न जाणसि? तुम जाणसि । साणुराएहिं नायरलोएहिं । दिठ्ठो य १७ कुमारेण तओ कुमारेण राइगा अहिमुहमागच्छंतो, पुच्छिओ एय(वं) तां सम- एवं ता इत्य सम- य आसन्नपरियणो-भो को एस लिगाए लिगाए ५३ ४ 'जेण' यावत् 'रयणं स्थाने- १८ ससंभंताए जेण एरिसा देवलोगदुलहयरा महा २० सो सरीर सो तुह सरीर पुरिसा खयं गच्छंति, तो दिव्व! किं तुमे कओ विगय कओ चिय विगय एवंविहं रयणं २३ 'परोवयार' यावत् 'जेण' १०. गच्छंतो य वहुवेलं गच्छंतो वहुयं वेलं परोक्याररओ पडिवन्नवच्छलो त्तिाजेण १२ तेण णेण २६ [स] पुरिसाण सुपरिसाण १३ °सगासं सयासे ३० °दसणु(णू) दसणू० १४ घरंगओ घरगओ ३१ जपंताणं सद्दो जंपणयसद्दो : १५ हो]उ होउ ३ तओ पुच्छिओ तओ संजायहरिस- १६ सहसा खयंकरीयं सहस्सघायखयंकरी कोगेणं राइणा अण° अण पुच्छिओ सेण । जइ जसु " " " १३ सो ससंभमं ताए " ० " " ५५ " । ति.. " य - " " " - पाठभेदाः स्त्रस्य पछौ मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठ: पत्रस्य . पङ्को मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठः- ४. तुम्ह पसाएण मुहं तुम्ह चलणाणुभा- सिरिमई। संठाविया वेण सुहं ति य सेट्ठिणा-अहं ते ९. सामलिगा समलिया. तस्स ठाणे होहामि अहो अहवा त्ति । तओ आढत्ता ११ सो नवरि न हनवरि ५६ २३ तुमे चेव ताया चेव वि १ . 'अकरणीयं यावत् 'सामिणि ! सुण . १९ षण्णवतीतमीगाथापचादियमधिका अकत्तव्वं च सुमहि- गाथा- लाणं । भाणियं च उवहासेण व मित्तो तेग-सामिणि ! सुण त्ति जंपियं ताई दोन्नि वयणाई। ४. अहिमवेति अमिवइ टंकुक्किन्नाइं वजपत्थरे ताई सुयणाण ॥ ५ उत्तरार्ध यथा- २४ अंतग्गओ. अंतरगओ वम्महसरपसरपरा- २८ - जहाविहवेणं महाविहवेग जिएण लजा मए चत्ता। २९ विणिइयं विणिओइयं ६ पञ्चोत्तरशताङ्कमती गाथेशी- २ सयलजणे हसणीया सयलजणहासणिज्जा ता मे कुगसु पसायं ३ ताए तीए सायं अणुहोमि ता तुमे समयं । ३-५ अन्नदेसम्मि अन्नरजम्मि पोयाण निच्चकालं ६ शताङ्कमतीगाथापश्चादियमधिका गाथा- सुस्सूसकरो य ते होहं ॥ विनाणं लच्छी पो. उत्तरार्ध यथा- रुसं च चाय(इ)त्तणं च नियदेसे । जाओ भारदाओ जह बंधूसु वि रजा सा जाय महासई नाम । न तहा कझ्या वि परविसए । ७ विसज्जाविया राइणो विसजिया राइणा ११ प्रथमपादं यथा- पावो हु इमो धम्मो १२ सुण्हाहि सुण्हाइ. ९ पुच्छिय आपुच्छ्यि १४ साहसेकल्याण साहसिक्कनिरयाण १३ वाहियं पवाहियं १५ उत्तराध यथा- १४ ओ विसयाणं, ओमयणस्स, अइ- उवलुद्धो विसमत्तणओ विस- परिणामविरसविसया- याणं, लुद्धो भिलासविमुहं मणं जाण ॥ १५. ताव मंएया इच्छइ ताव इमा ममं इच्छा १७ नवोत्तरशतगाथापश्चादयमधिकः पाठः- ::त्ति त्ति अहवा-ते कह न वंदणिज्जा १६ नियपुरिसा जइ नियपुरिसा, भणि- जे ते दह्ण परकलत्ताई। या य-जई धाराहय व्व वसहा .१७ : किंचि महन्ध० .किंचि अचंतमहग्घ वर्चति महिं पलोयंता॥ १९. तीए(हिं) तेहिं ता जीवियं गणिजइ २२ 'भूमिभाग। भूमिभागं । तओ नरिंद ! पुरिसस्स. महिलियाए वि।.. आढत्ता' स्थाने- महयाए वेलाए सरयससिनिम्मलगुणं कओ कोलाहलो ज- जाव य सीलं न खंडेइ.॥ : हा-जिणयत्तो गओ १९. दशोत्तरशतगाथापश्चादयमधिकः पाठः- त्ति । तं च सोऊण जेण-परदारे स्वगुग- आडत्ता विलविलं निए वि निकामया सकामे वि। .. .. . - a . ।

-- भर णियं ।। 'याओ य । " ५८ थण पाठमेदाः पत्रस्य पत्रौ मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठः-पत्रस्य । पलो मुद्रितपाठ:-- व प्रतिपाठ एयं महव्वयं न उ- ५९ .८ निग्गया सणियस निग्गयाओ ' सरि- ण रहिमुद्दासमुबहणं ।। तथा च- ५७ २३ द्वादशोत्तरशतगाथान्वयमधिकः पाठः १.१ विहरमाणसाहुः साहुणीओ पुणो वि पढियं -णीओ २५ तं न [पुणो] ॥ तं न पाविहसि ॥ १२. आसि, बहुमयाओ आसि, ता बहुम- त्रयोदशोत्तरशतगाथापश्चादयमधिकः अज याओ एयाओ अज पाठः-कत्तो मरुम्मि सलिलं १४ तत्थ तीए विमल- तत्यगयाए विमल- हे हरिण ! हयास! मूढ ! मा वच्च । मतीए सुओ मतीए मुणिओ मायन्नियाय नडिया १५ भताए सागयं भताए भणियं तीए अन्ने वि मया मया इत्थ ॥ अहवा- सोगयं २६ पायालपवद्ध पायालावद्ध अव्वलावण' अउव्वस्वलावण्ण २७ कालम्मि काले वि १६: 'पडिहारीहिं यावत् पडिहारिसहिया । 'दिन्नाई गहियं कलप्पलयं ३ तुर्य चरणं यथा- हरइ कु जीवंतस्सु ? (करपलंबं ?) दिन्नाई ४ 'निबंधेण यावत् निबंधेण पयारि । १७. 'वंदिया यावत्- वंदिया देवा साहु- 'ताव' भणियं च ताए-ताव 'साविगाए णीओ । कयं वंदणं ६ [बुञ्चति ?] बुच्च साविगाए. ८ आधचरणं यथा- देवेहि परिग्गहिओ १८ सरीरपउत्ती। तओ. सरीरपउत्ती सील- १३ वाधियसरीरो तावियसरीरो पउत्ती य । तो २० तृतीयचरणं यथा- विसयविमोहियम- १९. सया(वा)ह° ‘सवाह नेहो २१ पुणो पढियं पुणो वि पढियं २१. उज्झियरायं उज्झियनेह २२ जे किर विरक्खग्गा जे चेव रक्खगा पड्विंशत्युत्तरशतगाथापश्चादियमधिका M २३ चतुर्विंशत्युत्तरशतगाथापश्चादयमधिक: गाथा-ता छेओ पुत्ति ! जणो श्लोकः-जत्थ राया सयं चोरो, जाव न नेहस्स गोयरें पडइ। भंडिओ य पुरोहिओ। नेहेण पुणो छेयत्तणस्स-खम्मति मूलाई। विस्संभघायया चोरा, २३. नेहनियलेण नेहनियलेहि जायं सरणओ भयं ॥ सप्तविंशत्युत्तरशतगाथापश्चादियमधिका २४ कयाइ अन्न पि कयाइ कि पि अवरं पि गाथा-तणकठेहि व अग्गी २८ वनुवर्तनं बहुविधं ध्वनुवर्तना बहु- लवणजलोहो नईसहस्सहिं । विधा न इमो जीवो सक्को तिप्पेउं कामभोगेहिं ।। सट्टे २४ जय (ण) स्स जियस्स केणावि ओयरे-- कैणावि उव्वरणं २५. अष्टाविंशत्युत्तरशतगाथापश्चादिमे अधि- यवं। कायव्वं । के गाथे-जित्तियमित्तो कीरइ. २ मोतूण मम. मोत्तूण अन्नो मम मणोरहो नवर अत्यकामेसु । ३ करणगाई करणीयाणि तत्तियमेत्तो पसरइ ओहइ संवरिजंतो।। ४ ; इओ य. उत्तर वरिः विसु खद्ध में विसय ६ कोसिल्लियादि कोसल्ल्याई एकसि विसिण मरंति। 'कम्माराणं यावत् कम्माराणं, पिय- विसयामिस पुणु घारिया 'प्रमत्तः णिय । तओ पमत्त नर नरइहिं निवडंति ॥ " " । " णसा । " २० राओ. , . " १ साद " " म तओ उत्तर .

पाठमेदाः ८५ " " " दोसएण ". '०वई) . पत्रस्य पकी मुद्रितपाठः- व० प्रतिपाठः- , पत्रस्य पढौ मुद्रितपाठः- २० प्रतिपाठः- २८. त्रिंशत्युत्तरशतगायाफ्वादियमधिका ६० २६ पडिच्छामि पडिक्खामो गाया-खणदिटुनट्ठविवे कइचि वरिसाणि कइवयचरिसे खणपरियत विविहमुहदुक्खे। २८ ०ययणे सुस्सुस(स) ययणेसु सुस्सूसं खणसंजोगविओगे संसारे रे मुहं कत्तो॥ ३० पेच्छिय विगयचो- पेच्छइ विगययोहि- समागमो दारिद्द समागमो य दारिद्द हित्थं प० त्यप० उज्वेवया: भवुब्वेवया ३१ वाहाहिं वाहाहिं समुई वसरण तरि तरिलं ०पटरम्मि' यावत् 'संगलति पुणों स्थाने केरिस ? केरिसं ? अवि य- परम्मि। जे होति सुहपसंगा अच्छ- ६१ ६ दाहिणपव्वसेढीए दाहिणसेढीए नियमिणं सुधम्मीणं ॥ उकं च- असोयसिरि(री) असोयसिरी चला विभूतिः क्षणभनि यौवनं,. ७ · अंगारमई अंगारवई (एवं सर्व- कृतान्तदन्तान्तरवर्ति जीवितम् । त्र. 'मई स्थाने तथाप्यवज्ञा परलोकसाधने, महो नृणां विस्मयकारि चेष्टितम् ॥ हवेगं कलाहिं य । रुवकलाहिं । मणुयाणमेव पियसहि! ८ चित्तं रमइ त्ति। चित्तं भरेइ । एयाई होति चडगपडणाई। , तरइ ? आसन्नेहिं तरइ? तओ आसन्ने इय जाणिऊण धीरा 'निरूविओं यावत् निरूविओ जाव स्वेग विहुरे वि न कायरा होंति ॥ 'भणियं' कामदेवो व, हणुय अवि य-संगलइ पुणो व्व धीरयाए । तओ ६ संगलति विया संगलणविय तेहिं भणियं ७ पि य त बियं पि तह चिय १४ त्ति परि० त्ति ।अवि य-परि० ८ प्रथम चरणं यथा-सामन्नाणि य लोए १५ साहुसाई(हसाई) साहसाई जुत्तिविही- ९ न(त)नत्यि च्छेरयं न नत्यि अच्छेरयं जुत्तिविह(ही)णाइ गाइ १४ आयं चरणं यथा वारियवामा १७ नवर वहुवीरा नवर न हु वसणे सच्छेद वि तह वि हु १५ षत्रिंशत्युत्तरशतगाथापश्चादयमधिकः १९ विसमे वि [य] विसमम्मि वि पाठः मुंचए मुच्चई पसरइ अपिसभंती २२ उत्तरार्ध यथा- महिला मइलि व्व माणसे इच्छा। फुरिए चिय आरंमे गुणतंतुनिवद्धा पर लच्छीए पेसिया वयंसि! दुकडिया होइ ॥ दिट्ठी ॥ ता. वर पढमयरं चिय २३ वरसं(विरचं)ति ववसंति २५ पेच्छामो अणंतदुक्खुभवा महापावा। पेच्छामो से इच्छा मणे निरुद्धा २८ राहिं यावत् रोहिं ? पढियं पसरंती 'दुट्ठमहिल व्व ॥ जेण 'तुंगत्तण च-माजाणह जह १८ पुणो वि भणियं पुणो पढ़ियं तुंगत्तणेण २१ वुत्तं [तो] वुत्तो ६२. १ 'महाणुभावया' यावत् 'अम्हाणं' स्थाने २२ 'तओं यावत् सओ जाया से अव- महाणुभावो को वि एस, अविगला 'सामों गइ सो चेव एस मे सव्वसामग्गी, उचिओ एस अम्हाण भत्ता जाव कहिओ सामिणीए । तओ भणियं-अहो वणेण सामो महाणुभाव! मा अम्हाणं " . " " १८ वि तह - " " " " " " - च-अण्णो , तारिसा(सो) " " " " " ८६ पाठभेदाः पत्रस्य पड़ी मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठः- पत्रस्य पङ्को मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठा- कुण १४. १५३ तमीगाथापश्चादधिकः पाठः- ४ देह देसु पढियं च तीए- '... उत्तारिमों उत्तारेमो १५ दंसणसुहेण" दसणखणेण सयमेव । अग्गो सयमेव । पढियं १७ ई(पीई पीई तारिसो ६ हलुई १८ झीणो छिन्नो एह एवं १९ 'कत्थर्सि' यावत् कत्थसि गओ इहं ९ विम्हिओ ल्याइ विम्हिओ य सवाई 'उशिरूण अयंडम्मि उज्झि- पुजिया पूइया ऊण १० 'तं' यावत् 'गहिया' तप्पेच्छणवावडा २० . सुणु (सो अणु) सो अणु लद्धावसरेणेव खलेणं चु(तु)ज्झ तुज्झ गहिया २१ पूर्वार्ध यथा हा हा दइयय । ११ 'अवि य-' इलेतस्य पश्चादिममधिकं सामिय! पद्यम्-खशि पासिनइ पुलइ य, गुणनिहि! जियनाह! सणि रोयह खणि सोयइ । नाह! नाह ! ति। हियइ पइट्ठर कामएउ, २२ आद्यं चरणं यथा-आणेऊण घराओ हरिसविसायहि .जाइ ॥ रहइ इहि १४ नीसाससरस नीसासरोस २४ तुम तुज्झ १६ आगंदेग साणंदेग २६ गु(तु)ह तुह १७ मागञ्छति(अच्छेति) अच्छंति महायस्स(स) महायस १८ सिरेण (रिणा) 'सिरिणा एत्यि(णत्यि) नत्यि २४ उ(न) २८ यमे मए ३० अक्यरिय मुयामो अवयरामो थोव- २ अइमिमि(निधि)- अइनिग्धिणाए लं। णाए १ 'ताभोगायत 'तुम' तामओदो विभच्छति। ३ किमिहारने वि इहारने स्थाने भगिया अंगारवई १० प[]राण पवराण जिगयत्तेण-अहं १५ 'समाणे' यावत् कवाडे दिदं वीयरा. मुयामि ताव तुनं 'दुबई यदेवहरय 'हा ४ सलग घेवलं मुयम तुम घेववेल मिच्छा मि दुकर्ड १८ सिरिम' यावत् सिरिमईए सो चेव ६. "मानी' यावा माणी विलपि 'जवार एस मे भत्तारो ति कीरइ' माने पयत्ता, अपि - जाव कहिओ एरिसो जाइए विन मम उवरि जं ८ नीयन गया- संवा पुणे राजगंण सो नानिविलारिक १७२ सगीगाथापधादियमधिका गाथा- 23 मोनोनय मोना पटियले वियियं समायर । " " " " " " " न ६४ थेवयेले । . न() त " जो अगुवें रह promatran A : उच्छूरं । " . पढियं च - ::: तझ्याए वि ". पाठमेवा मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठ पत्रस पड़ो मुद्रितपाठः- व० प्रतिपाठ:-- परिविंद १ : उस्स(स्सूर पस्वले सो सुह जियई ।। २ सहसा सहासं विनय ३. सोहणयं ति सोहण कहाणयं ति 'पुरिसाणं याक्तूं पुरिसाणं विसया य ४ . 'तुझ जाव 'राउले तुज्झ एत्य हत्याओ. हवंति । सिरिमईए जाइ? सम पुण पवियं राइले ५ अणेयस्यभरिया अमेयरयणभरिया ६ 'बीयाएं यावत् : बीयाए वि तहेव अवं.च 'तइय” संजायपच्चयाए १० १७५ तमीगाथापश्चादयमधिकः पाठः- सहासं.जंपियं ति। अभं च-कुप्पह कुप्पाविजह तओ तइय अइ इच्छह सासयाई सुक्खाई। ८.. तइयाए दंता विय में विणु चू. - १२. लोगअट्टारिउ त्ति । लोग, अवसीहूओं डियाए राय न बंधति ॥ निवेइयं त्ति । तओ. निवेइयं कार यावत् 'सो तीए वि एगागिणीए १५ खेलाविओ हत्थी, खेलाविऊण करण विजिगयत्तो' स्थाने कुलहरगमणं न बहु- करण मयं ति। ता एत्य १६. गवव्व(गंधव्वं) गंधवं ठिया चेव पडि.. 'निचल' यावत्. निचलकण्णो दिनो क्खामि त्ति चिंति- 'साहु ऊग भणियं-एवं २० हत्थी हत्थी वि च ताव एवं । सो रूविणा. स्वधारिणा विजिणयत्तो २१ . 'एयं यावत् एयं चिंतिय एगते १७ सोयासिणीओ सोवासिणीओ 'कुमारो' भणिओ तेण कुमारो १४ उबहमाणीओ उ. उवहासमाणीओ २६ हकारेह हकारावेहं (रु)यं अच्छत स्वेण अच्छंति २७ भणियाओ- राया भणियाओ ताओ-- १९ भपिय-मणेग मणियं-आम, राया अणेग एत्यंतरम्मि जिश एत्यंतरम्मि हसिऊण २८ पश्चिहाणह(पच्चहि- पच्चहिजाणह -सि जिण ण्णाह ?) ति २३ पुंसंरा (पुरिसे) पुरिसे ६७ १ उण एस उण स एस बोलावेमिसा(ताओ) वोल्लावेमि हसावेमि ३ चलणेसु सामिचलणेसु या तो ४ सरियाओ कुमा- सरियाओ ताओ २४ वसं(य)सया 'वयंसया रीओ पडि" कुमारं । ती पडि २५ पुच्छेजह । पुच्छेनह । तेहिं ६ सत्ति (किंतु) किंतु एवं ति भणियं-एवं ति। ७ राइणा (णो) राइणो : चरियकप्पियाणं ८वती आगासेणं व्रती य आगासेणं 'भणिऊण चरियं पुच्छेजह । वेयर्ल्ड गयाई वेयड्ढे एवं ति भणिऊण ९ संस(प)यं फेडेह संपयं फेंडेइ एस २९ 'इयरेहि तेहि एस(य) वन वन्न ३०. 'आबल्ल' यावत् आइल्लप्पभिइ कहिट १०. वसुभिन्नपुलइओ वसबहलपुलइओ वसंतउराओ जाव ११ गयणेणं लोगेहिं साहु । " .. - 'चरियं यावत् 1 ܕ... '. रायाणं जि. द. १२ ८. पाठमेदाः ६७ . " , का(रां)यः तपखिनाम् । " पत्रस्य पकौं मुद्रितपाठ:- : ० प्रतिपाठ-.. पत्रस्य : पडो मुद्रितपाठः व० प्रतिपाठ:- १३ फेडिय(या) ', फेडिया १८९ तमपधपश्चादिममधिक वृत्तम्- १४ कणयसप्पह कणयसमप्पह दत्तं बहपि नैतदेव सफलं यत् पात्रहीने १५ विमिया विम्हिया धनं, क्षिप्त रल्वजकण्टकाकुलनले क्षेत्रेड- राय . सिले बीजवत् । १७ सुसइय सूसइ रागद्वेषतमोमलव्यपगते पाने गुणा. १८ १७६ तमीगाथापश्चादियमधिका गाथा- लट्टते, दानं स्वल्पमपि प्रयाति बहुधा तुह सोहागगुणिधण- न्यग्रोधबीजं यथा ॥ वडियजलणावली महं कामो । ९. आपःस्नेहित अद्भिः सेहित तह कुणसु सुयण! जह सो १२. विनश्येत् (त). विनश्येत पसमिजइ संगमजलेण ॥ १३:. १९२ तमीगायापश्चादयमधिकः पाठः- १९ पूजिऊण पुच्छिऊण मा :मंस्था : क्षीयते वित्तं वीयमानं ताण समं अउव्वं ताहि समं अउव्वं २३ वद्धाविओ तओ वद्धाविओ कूपारामगवादीनां ददतामेवः सम्पदः ॥ २९ उत्तमंता(गे) उत्तमंगे अहवा- ३० सुहेण वचए. "सुहेण अच्छंतस्स. १६ कुहम्मेणः कुपत्तम्मि पंचए। १७. उत्तरार्ध यथा- जह सप्पस्स विदिन ६८ 'अन्नया' इत्येतस्य पूर्वमयमधिकः पाठः- खीरं पि विससण- तओ अणेगाई वरिसलक्खाई रजसुह- मुवेइ ॥ मणुहविऊ(हवंताणं) तओ वसंतउरउजाणवरे वसंतउरवरुजाणे २०' पर (रि)हरह परिहरह चयह उवरोहिएण च पुरोहिएण ६. परियणेण। परियणेण गओ। २१ १९६ तमीगाथापश्चादयमधिकः पाठः- ८ .वंदणयं वंदणाइ जेण-यो यत्र- जायते जन्तुः रिसिपुरओ सूरिपुरओ स तत्र रमते-चिरम् । यतः सर्वेषु सत्त्वेषु दयां कुर्वन्ति साधवः।। १०, विय चिय ११ आद्यं चरणं यथा- देसे कुलं पहाणं अपरं च-एकस्स. कए नियजी- १७ ठाणाणि । अपरं- पयाणि । अपरं च- वियस्स बहुयाओ जीवकोटीओ। लोयम्मि. १८ भुवणम्मि दुक्खे ठवंति जे के ..: वि ताण किं सासयं जीयं? २० वर्गाः (र्गः) वर्गः २५ जलधिप्रपतितं. :: जलधिविभ्रष्ट । सच्चवयणस्स इहलोए. परलोए य पञ्चओ त्ति । जेण- २६ प्रतिभम् प्रतिमम् २६ : अलियं २८ नराणा यावत् नरेष्वभ्यधिको विशे- अलियवयंणं 'पशुभिः २४ महातवो। पस्तस्माच्च महातवो । जेण- भ्रष्टा पशुमि २९ वरमरस परमरस २९. प्रोक्तः धर्मः. विहिए(य) °विहिया ६९ १ द्वितीयचरणं यथा- मणुयभवे अभप- ३० वेयणासमणो वेयणापसमो. उलसारिच्छे सयलं सवलं. ५ . धन्या सेयं धन्यस्येय : मुसिर मुसिण मुयह] " " - " २. " पाठमेदाः अप्पा खविओ सज्झाए वस॒तो. ८..यप्पणो - - : पत्रस्य पड्डौ मुद्रितपाठ: व० प्रतिपाठः- पत्रस्य पढौ मुद्रितपाठ: व० प्रतिपाठः- तण्हा खविया अवि-७० १९ २०७ तमीगायापश्चादियमधिका गाथा- अवि अप्पणो अप्पणा सज्झाएण पसत्यं द्वितीयचरणं यथा-आवट्टियकढकटेंतत. झाणं जाणइ य सव्वपरमत्य उतं! या(पा)इयसि. पाइहिसि खणे सणे जाइ वेरग्गं ॥ यप्पणा. २१ संचिणति अजिणति २२ 'कायव्वो।' इत्येतस्य पश्चादयमधिक: ९ ताडण कसघाय तोत्तयक्सपायभंकु- अंकुसनिरोहो सनिरोह पाठः-जेण-जीयं जलविंदुसमं संपत्तीओ तरंगलोलाओ । १. वेयण छेयण सुमिणयसमं च पेम्म २०४ तमीगाथापश्चादयमधिकः पाठः- धम्मम्मि य आयरं कुणह ॥ अहवा-वरि. मे अप्पा देतो संजमेण २४ 'गंतव्वं ॥' इत्येतस्य पश्चादधिकम्- तवेण या तथा च. मऽहं परेहि दम्मतो बंधणेहि वहेहि -: २७. प्रथमचरणं यथा- आरंभसयाई जणो य॥ भणियं च- ३. एत्थु. किं पि विटलेग नियमेण ३१ 'भयवं! यावत् भयवं ! एवमेयं । १५. ना सौ] २०६ तमश्लोकपश्चादयमधिकः श्लोकः- ७१ २ कहाणयावसाणे कहावसाणे एको में सासओ अप्पा नाणदंसणसंजुओ। '७२ ३१ मरणधम्मीण ठाणधम्मीण सेसा मे बाहिरा भावा : १६ आयरियसयासे - आयरियसमी सव्वे संजोगलक्खणा ॥. पढियं च- १६ जिमयत्तेण जिणयत्तेण सविणयं २० 'छ? यावत् छहमदसमदुवाल- १४-१९ द्वितीयतृतीयचरणे इंदियमलणं कसाय- 'सिद्धि सेहि मासिहि : दंडाण: । :मंजइ छम्मासिहिं । ता कि पसरो सावय! पावई सिद्धि नासी: oमेयं ।' . " - १८ जेण- " यथा- IMAAN ..:

अशुद्धविशुद्धफलकम् :... हो(?)पसंत ३ । ४ विरहे .. i " " पत्रस्य पसौ. अशुद्ध विशोध्यम् पत्रस्य पक्षी अशुद्ध विशोध्यम् २ १८ पायारोरमणीभो पायारो रमणीओ ४५ १८ वियसिरि सरायमु- वियसिरीए अणुरा- ५ कयंत क्यंत। यमुहोपसंत १५ जीवणोवाओ जीवोवाओ? २० हियय(य) हियय १९ कहमहयं कहमहयं? ४७ १५ सि ७ मलिएहि म(मि)लिएहि .४८ ५. सामी। सामिणी। १० य सोवासिणि यऽसोवासिणि. ७. कालेग काले..ण १२ ४ कह चि कइंचि ४९: ८ वि रहे २२ वंभण वंभण (कं भण्णइ.):५० १८. जर-मरण-वाहि. जर-वाहि° गइंद 'गइंद? वहुलम्मि संसारे बहुलम्मि नवरि २३ सोहं सोहं? संसारे १३ ६ 'सारसो' इत्येतस्यावंगन्तव्येये टिप्पणी- २० पविसिय. "पवसिय "प्रथमप्रश्नोत्तरः सा-लक्ष्मीः, द्वितीय- २८ तओ ... मए प्रश्नोत्तरः अरसा रसविकलः, तृतीय- ५२ १४. चिति चिति प्रश्नोत्तरः सारसा पक्षिविशेषः । २७ तणलगम्मि सम- तणलग्गविसमसंठि- २९ कुंकुमुप्पं (प्पभ) "कुंकुमुप्पं (मप्पभ) २२ सिवा सत्या सिवासंस्था दिएण पवणा यपवणा २८ जीएणं :: २० ३. किं काय "किंकायंव जीएण १० अदरिसिणी २४ ७ राजकुमार अदरिसणी० राजकुमारी १७-१८ धूयाविओं यं विसं- धूयाविओयविसं- १.१ चिंतमाणो चिंतेमाणो २.७: वयणमेयं । ठुल वयणामयः ३१ १ तेन मध्य-पण्मा- १० वीसत्य , वीसत्थं सान्तरम् १ तेन मह्यम् । 11 °सवणविउद्धा सवणा विउद्धा ३४ १२ मारतो मारदो (?) १३ वि सत्यो वीसत्यो २७ लद्धा घण्णा लद्धा(द)वण्णा' १४ कुसीलाण कुलीणाण ३० १६ अणु जाणाविय अणुजाणाविय २९ प्पयारं विसय "प्पयारविसय १९ मायामित्तहिँ मायामि(वित्तिहिँ १७ भारमोल्ये सारमोशे १८ खयं । [...]ताह खयं ति । न य एत्य .. ५७ ८ पंडवेहि पत्यहि वाताण साहवासाण २१ कंठट्ठिएण कंठडिए वि ४२ २ दप्पणछायं समं दप्पणछायासमं २२ रक्खिर चचिर्ड १२ नारि नाइ २४ कुणयति. ३१ निचंसुति निचं सुति ५९ ६. कोसिल्लियादि कोसल्लियादि ९ जसवतीए जसमतीए १० दिट्ठा दिट्ठाओ उवाइयं उच्चाइयं ६० १ प्रथमपङ्केः पूर्व 'पियविप्पओगदुब्बिसह- २२ सुलद्धी सुलद्धो वहुकिलेसया' इत्यात्मकं प्रथमं चरणम- ४५ १ गया गयाओ धिकं वाच्यम्, ततश्च चतुष्पादात्मकं ८ गहिया गहियाओ -, .. of WWW AM ... . " कुणइति ४४ " पद्यं जातम्।

शुद्धिपत्र ९१ पत्रस्यः । तुमं पुण कहिंचि . ६३ : २. तुमं वि " " ६४ " अशुद्ध विध्यम् पत्रस्य पछी अशुद्ध विशोध्यम् कोणत वीणतण ६२ २८. ति । तंओ ति । तीए भणियं: ६ डिच्छामि पडिच्छामि(मो.) एवं ति । तो फिलयं. २९ पुप्फविमाण पुप्फगविमाण' कडीओ कहिचि कडीएः पट्ठीओ. पट्ठीए अंगारमई अंगारवई पसुत्तो अंगारिणी ३. ..पत्तओ अंगारवई १९ जइ वि नरो देइ जइ देइ नरो १३ ईईसा ईइसा २१ : मोत्तुं णिकिय(वं) मोत्तृणिक्कियं १६ वाहिराइ. वाहिराई २२. रह्इ इहइं १८. सूरो चंदो २५. मुण्णदुर्ग - जुण्णदुमं २१ लच्छी पमुंचए लच्छीए मुंचए हरी- ३०-३१ द्वितीय-तृतीयचरणे यथा- हरी (रि) चक्काण जुयं सुपीइसंजुत्तं ! भिन्नं पावाए २५. कुरियाए छुरियाए पुरा ३० वि [य] मइंदो वि मइंदो २. दलं च मोत्तव्वं (१) फलं चेव भोत्तव्वं २. 'तुम्ह'. इत्येतस्य पश्चादयं पाठोऽधिको ३ विलविलेण विलविएण वाच्यः- १० विसयाणं सिवियाण विसयाण सेवियाणं अम्हेहिं ति । आइट्ठा अम्हे असोगसिरि- ११. अयच्छ(पत्थ) अप्पत्य णामेण विजाहरचक्वट्टिणा नियधूयाव- रणनिमित्तं पुरिसरयणगवेसणनिमित्तं । १६ कुणमाणीए भणमाणीए १७ वुत्तंतो वुत्तंतं १० अंगारमई अंगारंवई सहि। १२ १४७ तमी गायेडशी वाच्या- ॥३०-३१ निसिय(१)। निसियं । तम्मि न जलंति धगंति न मिसिमिसंति न यम्मिकरेतो करेंतो मुयति धूमवट्टीओ। ६५ ३ वग्गाइ(वंगाई)भग्गाई निहुयाई मामि पियविरहियाण अंगाई भग्गाई भग्गाई डझंति ॥ ५ परिसंथवणिया ताए परिसंथविया सा १८ - दंसिउं यं न दसियं च तत्य ताहिं थुउवास (3) उवासगख्यत्तणं ७ पडिच्छामो पडिक्खामो गरूयत्तणं ९ परिहववासओ(वसं वा) १९.धम्मकहा धम्मकहाणयं परिहवयं वा अंगारमइ(३)ए अंगारवईए २० एवंविहाओ एवंविहा २. नियडिवजए दव्वर, २१ एयविहासि(हिगारं एवंविहं सिंगारं तम्मोहंसए (2) न य पडिवजए २६ तत्थ । ताओ ४ उवगच्छ अवगच्छद २२ परिवनो मए एस, परिचत्तो मए एस, ६ यवलंभोओ(2) विइओ लंभो गहिओ धम्मो ९ वहु(पण्हु)त्तरं संतिओ धम्मो ११ उम्मूलिय खंभो : उम्मूलियखंभो १४ 'एगत्य १४ वावणगेण वामणगेण २८ भंगारमई अंगारवई १६ अट्टालिओ अप्पालिओ ".. २२ सहि . " जत्य ताओ दव्वओ, तओ दसए ६६ " गहिओ तुम पडुत्तरं " 'दो वि एगत्य २३ विवाहो " . वयणे ण] त्यए वयणे शुद्धिपत्र पत्रस्य पसौ. अशुद्धं विशोध्यम् पत्रस्य पढौ अशुद्धं विशोध्यम् ६६ १९ पिक(कार)हामो पिकाहामो । ६९ ११ - मूले २० कि (के) णावि केणावि विवाह : २४. वयं . पि परिवा(त्तणं?) पडिवन्न १.... संडासविडिं चवियं संडासविडिचिवि. २ अंगारमती[] अंगारवतीणं विसंवाओ २. ..मांसं रसं मामारसं ९ पञ्चक्खी हो(हू)ओ-पच्चक्खीहओ ऽठमोह ऽठमेहि २५ पड(रि)यरेणं चडयरेणं १०. तुह खलग नासब- मुहसलग-नासर्य- ६८ ७ . साहुगण उडुगण न्धण डहणं धण-डहणं. पाहिणी काउं पयाहिणीकाउं १४. एकोऽहं. अहमेको पिव २२ . एस चरंगे सचउरंगे ६९ ९ विपुलान् महास्क : विपुलं महास्कन्धम् i २३. दीहयरवास दीहरपवास न्धम् (न्धान्) ... २७. हारणे कारणे :, . १०. ब्रह्मचारिणः पाने - ब्रह्मचारिसत्पात्रे ३० चंघ चंगउ ६ विसंवो " " " M " पिव رر

Singhi Jain Series-27 Two Jinadattakhyana In Prakrita

Author
Acharya, Jinvijay Muni
Title
Singhi Jain Series-27 Two Jinadattakhyana In Prakrita
File name
Singhi Jain Series-27 Two Jinadattakhyana In Prakrita
Text
OCR done
Citation
1953
Published
2010/07
Publisher
Bomboy, Singhi Jain Shatra Shikshapith Bhartiya Vidha Bhawan
Language
Sanskrit
Pages
119
Library
Prakrit Bharati Academy, Jaipur
DLI number
327718
Barcode
99999990003299.00
Scanning centre
Banasthali University
Digital publisher
Digital Library of India
VMLT id
NeEQwfCGlH8
Download PDF

Singhi Jain Series-27 Two Jinadattakhyana In Prakrita