Shri Abhaya Jain Granthalaya, Bikaner
Shri Chamtkari Savchuristrotra Sangrah
Front matter
No text on this page.
N
* नम.सिहम
श्री
चमत्कारि-सावरि स्तोत्र सग्रह.
वकलियासूत्र-सारांशः
NEHA
नपा
मप्राह 7 मशाधक,
मुनिश्री कान्तिविजयजीमहाराजजी
छपायी प्रमिद का
शाह हीगचद ककसना
भनेर जापाठशाला पनामानी पोल-अमदावाद.
आयिक सहायदाता
मुनिश्री क्षाविधिनयमी महाराजनीना मदुपदेशपी प
কাগ সিক্লানা মামলা নিবার্ষী অনশনা
मूर्तिपूजक मा तफपी गेठ मगजनी मदती.
श्रीर सपत ५
विषम पवन २०७०
प्रधमयार
आ पुम्नपनी गार ( 1000) नकल छपागी, ५०० नाला
सतीमदलनापना पुम्नक्माता मालीनी मन्द मरवायीनमा
दावा परी अने ५०. नाला जुरी मिद फरीर
भी यूनियन मिन्टिग प्रेस पी लीमीटेट, काटपुर रैकवार
अमावाटमा मोहनलाल चमनगर छाप्य
॥ सूचोपन ॥ " - ने ग्रथनु नाम. फर्तानु नाम पृष्टांकन १ एकादश सपाना स्तुनिः विजयदान सूरीधर १यी ८ अवचूरि सहिता शिप्य: २ पट् सपाना स्तुतिः ८पी ११ अवचरि सहिता ३ विद्वगोष्टी माक्तन विद्वान् १२ थी १४ ४ नरत्तामकम् ५.वानरवल्लमाष्टकम् १६ ६ सत्पुष्पाष्टकम् १८ ७ सजनचित्तवल्लभग्रंया मल्लिपेण १९ पी ३० भाषान्तर सहितः मुनीन्द्रा ८ श्री अन्तरिक्ष पार्श्वनाथ महात्म्य गर्मित ए० भावविनय गणि विरचित स्त्र चरिनम् हिंदिभापान्तर ४६ पी ६३ मुनीश्रीज्ञान्तिपिजयजी १० श्री चकचूलियामून साराय: ६४ थी ७५ गुजराति भापामा ११ शुद्धि पत्रक ले०-, " ७६ यी
No text on this page.
॥अर्पणपत्रिका ॥ तथा शान्त्यायनेक गुणगणालकन परम पूज्य प्रातःस्मरणीय परम गुरु स्वर्गस्य पन्यासनी महाराज श्री श्री थी उमेदविजयजी ग- णीश्वरजी महाराजगी उपरोक्त विशेपण विशिष्ट विहरमान जैनाचार्य श्री श्री श्री विजयवीर सूरीश्वरजी महाराज नी, आपश्रीनी पूर्ण कृपापी मारामां अनेक गुणो उद्भच्या. सम्यक दर्शन झान तथा चारितनु भाजन बन्यो भने भगवनी जेवा गहन मूनोने वाचवा समय ययो, वली लुणार नापना गायमा कुपथीने हठाववामा समर्थ थयो, ते पण आप महात्माभोनो पूर्ण रूपानुन फल के इत्यादि अनेक गुणोथी मेराइ आ लघु पुस्तक आपश्रीना फरकमलमा अर्पग फाडु ते कृपया स्त्रीकारी कृतार्थ करशो एवी आशा रारा. सी. कृपाकाक्षी शान्तिविजय. --
No text on this page.
८ ॥ किंचिवक्तव्य ॥ मारो सस्कृत विषयक अभ्यास चालतो हतो ते अवसरे, प. रमपूज्य गुरुवर्य तरफपी, स्तुतियो (म्तोमो.) मुग्वपाठ करवा माटे, या पुस्तकमा पसिद्ध ययेल, नपर. १ यी ७ मुगीना स्तो- पीना पानानी परेक नकल, मने प्रसन्नता पूर्वक पक्षीस यइ हती, ते लोगोनो मारा न समजी अफगायो पेटलोक पखत पोथीमा पांघी सायेज फेरव्यां फैटलोक समय गया बाद साधारण अभ्यास यवायी स्तुतिओनो भावार्य फाइफ समजा लाग्यो, तेयो तेना उपर विशेप भीति यह अने योज तेने ये चार वरान पाचो, अ शुद्धिने पु पनुसार सुधारी, प्रेस फोपी परो राखी. मेस फोपी पण घणो वखत पासे रही अनुक्रमे धर्म श्रद्धाल शाह हीराचद य- कलमाइनो समागम पायो फोइ पुस्तफमा दाखल फरवा साफ मेस कोपो तेमने स्वाधीन फरी ती अवसर आपायो ते प्रयो रोपणे उपायरा घर फर्या अने मने खपर भापी ते वखते में अन्द- रिक्ष पानापनी याना फरी त्यानी हकीकतबा एक (स.) स्तोत्र मेलम्यु एव, तेने मुपारी तेनी प्रेस फोपी परी ते पण तेमने मोफली दीघु, वली पीनी यस्खन यात्रा करवा जपयु, वे परखते तेन स्वोपनी संस्कृत मापापी मन लोफोने पण लाभ म तया पराड खानदेश गिरेमा वस्ना जैनो गुजराति मापायी अजाण हो- पापी मने पण समापसे या विधी तेनु दिदि मापापां मापा तर खीने (९ मा सोत्र वरीरो) हिरापदभार उपर मोकरी आप्य जो के हिंदी भापानो अनभ्याम होवायी अने मातृभाषा गुजराति होवायी हिंदिमा लसर ते हास्यास्पद यशे एम जाणया छता पण उपरोक्त देशना लोकोने तैवी भापा पण समजा एवी अनुमर सिद्ध खात्री याथी, लेगी भापा लसवामा पण उत्साह ययो तो ते भापाज्ञ पुस्पोए लेखानी भापाना ढोप तरफ दृष्टि न करता दोपोने दूर करी गुण ग्राही रनवा विननि फरवामा आवे छे, तथा अरिस पावनायजीनी योनीवारनो यात्रा करी छगार गाममा चोमासु थयु त्या दुढक साधु साथे विराद ययो. कुपयनु वहन फर्य परिणाममा (१५०) दोहसो भाइयो पहेनोए हुदा पय छोटी बुढक पथ सूचक तोवरो (गृहपत्ति) तोडी मिथ्या पडल फोडी सम्यक्त्व साथै भीति जोडी. मुद्ध देववीतरागनी मूर्तिने पूजता यया अओ सवेगी गुरुने मानता यया, तथा हौंदु धर्मना महान गुरु कोलापुरना रहोश श्रीमद् शकराचार्यजीनी मभामा. उपरोक्त दुहक मुनि पोताना धर्मनी पाचोनताने सिद्ध न करी शकवायी पलाय- न करी गया, तेथी मदीर मार्गी कोने दुहरु मतनी उत्पत्ति जा. णवानी इच्छा थइ अने घणो भाग्रह करवापी हुइफ मतनी हकी- कतने मगट करनार यफचूलीया सूत्रनो टुकमा साराश: गुजराति भापामां लखी, श्रेष्ठी पर्य श्री हीराचरभाइ उपर (१० मा अथ तरीके मोकली आप्यो. भा ग्रंथ छपाना दरम्यान मागे बिहार चाल होवायी सर्व फरमाओ सुधाग्या मोकलाइ शपाया नही तेथी पेटलेक स्थले विशेप अशुद्धि रही, माटे शुद्धि पर करयु: पत्थु यो मुद्धि पर जोइ मुधारी वाचवा तस्दी लेशो तो महेनतासफल यशे, पली शुद्धि पत्रक करवा छतां पण दृष्टि दोपने लइने फाइ अशुद्धि रही होय तेने सन्जन पुरुषो मुधारी पाचशे अने लखी जणावशे तो पुनराष्टत्तिमा तेनो मुनगगे करवा सूचनानो उपयोग यो. एरीते या पुस्तकमा नाना नाना दश प्रयो मसिद्ध परापाम्या छे. आ पुस्तकने छपारामा उपरोक्त अष्टीपर्य श्री होराचंदभाइये घणीन महनत लोधी छे तेथी आ स्थले तेमनी धन्यवाट आपरो योग्य छ, तेनी साये आवा उत्तमोसम कार्यों करवामान तेमणे पो- वानी सपूर्ण जींदगी अर्पण फरी 3 ते जाणी फयो पुरुष तेमने घयवाद आप्या श्रीवाय रहेशे इतिशम्, ॐ शान्तिः ३ ली. पंन्यास पदालंकृत श्रीमान उमेद विजयजी गणीश्वर चरणोपासक मुनि शान्तिविजय
No text on this page.
एकादश सधाना स्तुति। u मणम्य श्रीजिनेशाना पदपंकजयामलम् । सर्वेपा विद्यमानाना, भूताना भाविना तया ॥१॥ खंडेरखंडेयमरनेकै , पदैर्मयकादशमा क्रियेत । एफस्तुतेरप्यवधार्य सम्यम्, व्याख्यानमाख्या स्वगुरोः स्पचित्ते ॥२॥ तद्यथा- श्रीनाभिनन्दन-जनेषु कुरुप शाते-नेमेगुणवरपार्श्वगामान। शान्ति सतामभयदाकरतागमाई-यक्षपभो विजयदानगुरोः प्रमन्नः।१।। इति श्रीआदिनाय ? श्रीअभिनन्दन २ श्रीशान्तिजिन ३ श्रीनेमिनायट श्रीपार्श्वनाय ५ श्रीमहावीर ६ श्रीसाधारण ७ जि- नाना स्तुति. तथा श्री५ विजयदानमरींद्राणा स्तुतिः सपूर्णा । ध्याख्या-हे श्रीनामिनदन ! नाभेर्नन्दनो नाभिनन्दना, श्रिया- चतुर्विंशदतिशयसमृद्धिरूपया ज्ञानसपटूपया या, उपललित' ना- भिनन्दन श्रीनाभिनदनः तस्य सपोधनम्, ह श्रीनाभिनन्दन ! श्री आदिनाय । जनेषु सताम्-शान्तिम्-क्षुद्रोपद्रवनाशरूपाम् । न्व पुरुष्व-निष्पादय इत्यन्वय , शान्ति किं विशिष्टाम ? सता-सह तया लक्ष्म्या वर्तते या सा मता ता सता लक्ष्मीसहिता शाति : पुरवत्यर्थः । हशाते । शात्यात्मकत्वात् तस्कर्तृत्वाचेति शान्ति. तस्य मनोधनम् । ह अनेमे न विधने नेमि' शस्त्ररूप चक्र यस्या- ४ जनेषु-लोकेषु, सता-लक्ष्मीसहिता शान्ति कुरव, त्व किं विशिष्टः। गुणप्रवरपार्श्वगवर्द्धमानः गुण प्रारा' पार्श्वगाः शिप्यविशेषास्तर्वर्द्ध- मान शेप सर्व श्रीपभजिनपक्षपदिति द्वितीयस्तुत्यर्थः ॥२॥ अथ यदि मौल विम्य श्रीशान्तिजिनस्यास्ति तदा तमेव जिन स्वीकृत्य इय स्तुति. पूर्व वक्तच्या तदा चायमर्थ. प्रकटीक्रियते हे शान्ते । सता लक्ष्मीकलिता शान्ति कुरप केषु ? श्रीनाभिनन्दन- जनेषु श्रिया इनाः, अभिनदयन्तीत्यभिनन्दना, श्रीनाश्च अभि- नन्दनाश्च श्रीनाभिनन्दना. श्रीनाभिनन्दनाश्च श्रीनाभिनन्दनजना- स्तेषु । अथवा जनेषु इति पृथकपद हे श्रीन! श्रीपते। हे अभिन न्दन ! अभिनन्दयतात्यभिनन्दनस्तस्य सबोधनम्, हे हर्पफर ! केपा सतामिसिपदं पष्टीबहुवचनान्तम् योमयितव्यम् , अन्यच्छे श्रीयुगादिजिनपक्षवदिति उतीयस्तुत्यर्थः ॥३॥ यदा मूलनायक. श्रीनेमिजिनस्तत्र तमगीकृत्याप्येपा एवो- भार्या तर चार्य एवं स च यथा है नेये। सता शान्ति कुरप्व, केषु १ श्रीनाभिनदनननेपु, व किं विशिष्ट ? गुणप्रवरपार्श्वग वर्द्धमान इति श्रीशान्तिपक्षवदिति चतुर्थस्तुत्यर्थः ॥४॥ यदा कुचित मूलनायक श्रीपार्श्वनाथस्तदा इयमेव वमुररी- कृत्यं पूर्व वाच्या, तत्र च व्यारयानविधिस्य तथाहि-हे पार्थ ! सता लक्ष्मी सहिता शाा त कुरप्व, केषु १ श्रीनाभिनदनजनेपु, इति पद श्री शान्तिजिन पक्षपत है शान्त । हे अनेमे । हे गुण- भवर । गुणैः परस गुणपरम्तस्य सोधनम् । स फि विशिष्टः ?
गवर्द्धमानः गोर्वाणी तया ऋदो-वृद्धि प्राप्तो, मान.-पूजाविशेपो, यस्य स तथा मधुर वृद्धौ क्तमत्यये मह इति गोशब्दस्य मद्ध इति, परे " स्वरे पानते” इति सूनेणाव इत्यादेशे कृते सति " अवर्णस्येवर्णादिनदोदरल" (सि० १।२।६।) इति सूने णार गवर्द्ध इति सिद्ध । अयया हे गवर्द्ध ! गया "सस्कारवच- मोदात्यम् " ( अभि० भ० का० श्लो० ६५) इत्यादि पंचत्रिंश- द्वारगुण सयुक्तपा वापा ऋद्ध आयो गवर्द्धस्तस्य संगोपनम् । यदा हे अद्ध ! हे आय ! फया ? गरा-पूर्वोक्तरूपया पाण्या, त्वं किं विशिष्टः ? माना-मा-लक्ष्मी नयति-मापयति इति मान , के- पा? सवामित्यनापियोज्यम, शेप सर्व श्रीपपपक्षवदिति पच- मस्तुत्ययं ॥५॥ अथ यदि मूलनायक श्रीमहागोरस्तदाप्येपा एव तमुररीकृत्य पूर्व यक्तव्या तन चेत्यमर्थ मथनीयः स च यथा-६ बर्द्धमान ! सता-लक्ष्मी समन्वितां शान्ति कुरुष्व, केषु ? भी नाभिनन्दनज- नेविति श्री शान्तिजिनपक्षपद् व्यारयेयम् । हे शान्ते ! हे अनेमे! हे गुणभवरपाश्वग ! गुण प्रवराः पार्श्वगाः श्रीगौतमादयो विनेय- विशेपा यम्य स तथा तस्य समोधनम् । शेपं सर्व श्रीपभपक्षव- दिति पgमस्तुत्यर्थ ॥६॥ नन्वेतद्वयतिरिक्तेषु मूलनायकेषु सत्सु फथ तत्सधिनी स्तुति- भवति ? उच्यते तदा विवक्षामाधान्यादग्नग एक कचिज्जिनमधिकृत्य पूर्व पठनीया, तर चैवमर्यो व्याक्रियते तद्यथा-हे अभयद! हे भिन! त्व सतां लक्ष्मी सयुता शान्ति कुरप्प, केषु ! श्रीनाभिनन्दनन- । नेपु, व वि शिगिरी गुणमवापाचंगरदमान इस्पेनजीशान्ति निनपसपदित्यरोप । भाषागम ! माफगत पूर्वोकाव, मापा- पक्ष्या, आगमो यम्य स तथा नस्य गोधनम् । यादमाग तागर्मनि पूर्पयन व्याययं शेपम यत्स श्रीयुगादि निनपाररिति मप्तमस्तुत्यर्थः ॥७॥ अय समस्तमिनवरपतम्रफमुदिन्य दोतीयवारमपीयमध्य- यनीया प्रचार्य आतिप्रियते स प यया- अभयदायर अभदा जिनास्तेपामापर: समृहोऽभपदाफरम्नस्य गयोधनम् । यथा निफरम्नयाऽऽफरोऽपि समृदा स्यभिधानचिंताम या परी ।" व मता पमरिता, शान्ति पुरव, पु? श्रीनामिन न्दन गनेषु इति, गुणमयरपार्धगद्धमान इति च श्रीशातियत है तागम! ताया सम्या आगमो यस्य यम्मामा स सागमस्तस्य सपोधनम् । शेप राव श्रीयुगादिदापदिति अष्टमस्तुन्यर्थः ॥ ८॥ अय सिद्धान्त मभिमेत्य तृतीयवारमपि एपा एपोचारणीया तमायमर्थः यया हे आगम! सता-पर्योक्ता शान्ति व उरुप्व, कपु? श्री नाभिनन्दनजनेषु इति श्रीशान्ति जिनवत्, ६ अनेम ! न विद्यते नेमाऽषधिमर्यादा खंडो वा यस्या सा अनेमा, अनेमा नि:- सीमा अखडा वा ईलक्ष्मीर्यस्य सोऽनेमेम्नस्य संशोधनम् । "धर्म दानादिक नेमस्त्वद्वैपाकारगर्तयो., अधौ कतपे पाले" (दि. का० श्लो० ३३६-३३७ )इत्यनेकार्थरचनात् । यहा हे अनेमे ! नेम कैतव इ कामति इन्द्र तनो न भात नेमयों कतरयामा यस्मात् सोऽनेमेस्तस्य सोधनम् । ह अनेमे । व किं विशिष्ट ?
गणमवरपाधगपर्द्धमान:-गुण प्रारा पार्श्वगा. आर्णपितागे जनाम्तमानः । ६ अभयारन । न पिन भयढाकरतानि पंक्तिरूपाणि यस्मात्म तया तस्य मनोधनम् । इत्येक एवार्थ । अन्यत्मय श्रीआदिदेवदिति नवमस्तुत्यर्थ ॥९॥ अयाधिष्टायफदेर समुद्दिश्य चतुर्यवारमप्येपेर कयनीया नत्रायमर्थ मादुपियते यया ह नईघक्षपभो । यक्षाणा प्रभु यक्ष- प्रमु. अर्हत यक्षामुरईयक्षमभुस्नस्य मनोयनम् । अथवा ह अईयक्ष। हे प्रमो! स्वामिन् । इति पृयय पर, वंसता लक्ष्मीयुक्ता शान्ति पुराप, पु श्री नाभिनन्दनननेषु इति श्रीशान्तिदेववदेव । न्य नि विशिष्टः १ गुणभरपागार्द्धमानः-गुण प्रवरा. पार्श्वगा वटेच्यादयो भृ यानरर्टमानः। - अभयार। है नागम इत्यामनणद्वय मकारानरण द्वितीयवार पूर्व व्याग्यात सर्योऽर्थ अन्येपामानाममभरि गन् अन्य सर्व श्रीपमनिनपक्षपदिति दशमस्त पर्थ ॥१०॥ अयाभीप्सितगुरुपर्णनन्यनेयमपि स्तुतिः प्रफटनीया नत्रार्या यया-६ पिनयदानगुरोमना उक्ष्मीसहिता शान्ति पुरव, पु? श्रीनाभिनन्दनननेषु इति श्रीतियन् । वं िविशिष्ट गुण- प्रवरपागाईमान -गुणे. प्रारा' पागा श्रीहोर विजयमूरि- भमुखाग्निपविरोपास्तद्धमान', वििशिष्ट.१ प्रसार , कपा? समा अन्यत्र श्रीमारदादादिनि पकादशमोऽर्थः॥१॥ गोनि -श्री विनयदानमूरे विनेयशिशुना कृता तिग्यि हो ।
८ संशापयतु रिघा येऽमत्सरा भग्यनुग्रह कला ॥१॥ इति श्रीमादिनाप । श्रीअभिनन्दन श्रीनानि ३ भोनेमि ४ श्रीपार्थ ५ थीवीर ६ श्रीसाधारणजिनानां ७ तथा श्रीपवि जयदानमूरौंदाणा स्तुत्य परिसपूर्णा ।। ॥ पट् सन्धाना स्तुतिः ॥ श्रीमत्सानिमस्कृत्य, मर्यानेफस्कृतेरियम । व्याग्या मतन्यते पद्भिः, प्रकारधिहनय ॥२॥ सा घेयम् श्रीवर्द्धमानागितभारतीशा, घोघरापा यशसांभसेव । समेवपालीजिनराजरानी-तुनानिश संमददामधुसाम ॥ १॥ इति श्रीअजितनाप १ श्रीवीरजिन २ श्रीसाधारण ३ जिनाना स्तुतिः सपूर्णा ॥ व्याख्या- श्रीवर्द्धमान ! श्रियाऽटमहामावियरूपया पर्व- मानस्वस्य सयोधनम् । हे अजित ! पहा धिया वर्दमानधासौ अजितथेति कर्मचारयस्तस्य मयोधनम् । भारतीश ! भया का न्त्या रतीश कदप्पं स तथा नस्य सबोधनम् । कंदर्पवयूष इत्यर्थः । है जिन ! जयति रागानिप्रनिनि जिनस्तस्य संबोधनम् । ह राजरा जीस्तुत ! राशा-भूपतीना रानी-श्रेणिस्तया स्तुत्तस्तस्य सबोधनम् ।
" यहा हे जिनराजरानीस्तुत ! जिना: सामान्य केरलिना, राजानव प्रतीता एव, तेपा राजी-श्रेणिस्त या स्तुतस्य सवोधनम् । कथम् । अनिश निरतर हे ममदद ! समदो हपरत ददातीति समददस्तस्य सयोधनम् । केपाम् ? आप्तपुसाम आता सत्याः ये पुमासस्तेपामित्यर्थः आतो लब्धे च सत्ये चाप्पाप्तिः सपद्धलाभयो " (द्वि० का० श्लो० १७०) रित्यनेकार्थवचनात् । यद्दा हे संमदद ! सम्-सामस्त्ये- न, मदं यति-न्छिनत्तीति संमददः तस्य सपोधनम्, केपां? पुंसां, ह आप्त ! देवाधिदेव ! "देवाधिदेव पोधिद-पुम्पोत्तम वीतरागाप्ता" (म० कालो२५) रित्यभिमानचिन्तामणिवचनात् । त्वमेव, धराया-पृथिव्या, यशसा अधः वृद्धि प्राप्तवानि यर्थः, अन एव- कारोऽन्ययोगव्यवच्छेदार्थः, इव यया, अभसा-चारिणा, चल्ली, वृद्धि मामोति तथा समपि यशसा वृद्धि मातवान् । ननु अरव इति मियापद आत्मनेपदिशतुत्वाकय सजाधटीतीनि चेदुन्यते "युद्- भ्योऽद्यतन्या वे" ति (सि० ३१ ३१४४) सूत्रेणापतनीविपये द्युता- दीनां धातूनाम् आत्मनेपदस्य वैकल्पिकत्वात्परस्मैपदमिति "सृदि- दुसादि पुष्पादेः परस्मै (सि०३।४।६४) इति सूत्रेण कर्तर्यद् डिवानगुण इत्यादिनाऽरथ' इति प्रयोगसिद्धि इय कदा श्रीअ. जितनाथ एस मूलनायकस्तदा त जिन स्वीकृत्य प्रथममध्ययनीया इति प्रथमस्तुत्यर्थः ॥१॥ यदा श्रीवीरनिनो मूलनायकस्तदापीय नमगीकृत्य पूर्व वक्तव्या सपनेयमः प्रत यते-यया हेथीपर्द्धमान! त्रिया-पूर्वन्यायणित- रूपया युतो वर्द्धमानः श्रीवर्द्धमानस्तस्य मपोधनम्। हे आनितभार-
१०
तोश ! आसमन्तात् जितो भया का त्या ग्तीगो येनासी आजिन-
भारतीगस्तस्य भयोधनम् । अथवा अजित न जितो देयेन्द्रादिभि-
रित्यजितस्तम्य सोधनम् । हे भारतीश । इति पूर्ववत् । यद्वा है
अमिनमा अजिता भा कान्तिर्यस्यासौ अनितमस्तस्य मनोधनम्
अनेनानुपमकान्तिमच मूचितम् । ह अशीशा न विद्यते रतीश.
कदो यस्यासी अरतीशस्तभ्य समोधनम् । त्वमेव धराया यशसाऽ-
वृघ अन्यन्ठेपम्-श्रीअजितनिनपक्षपनिति द्वितीयरतुत्यर्थ ॥२॥
यदैताभ्या तीर्थयाम य. पश्चिन्मूलनायास्तदा विवक्षामा-
धान्यादेवत अग्रग जिन चेतमि अधिकृत्य एपापि पूर्वगुच्चार्या तमार्यो
यथा ह आप्त है जिनेवर ' समेत धराया यशसाऽटया हे वर्द्धमान!
इत्यजितजिनदत् जाजिनभारतीश' अस्यायविधापि श्रीगीरपक्षरत्
शेप सर्व श्रीभजितपक्षयनिति वतीय स्तुत्यर्थ ॥३॥
अथ समस्त निनवर श्रेणिमुद्दिश्यापि द्वितीयगारमेपर भणनी-
या तर चायमयः प्रकाश्यने यथा है जिनराजराजि जिनाना सा
मायापलिना म ये राजत शोभन्ते इति जिनराजास्तेपा राजी-श्रेणि
सा तथा तस्या समोचनम् । त्वमेव परायां यशसा अधः लकि
विशिष्टा' ईस्तुता ईर्लक्ष्मीस्तया स्तुना । श्रीवर्द्धमाना इत्यजित
जिनयत् । आजितभारतीशा अस्यार्थी द्विगऽपि श्रीमहावीरवत् पर
स्त्रीलिंगकर्तृविशेषण वन व्यारयेयमित्येतत्पटद्वयम् । ह अजित। हे
भारतीश' इत्यामरणदयम्य स्त्रीलिंगेऽसंभरित्वादन नोररोहत ।
त्व किरिशिष्टा' ममदा ममटो हर्पस्त दनातीति संमददा, केपाम् ?
आप्तपुसा अन्यन्छेप श्रीअजितपक्षवदिति चतुर्थस्तुत्यर्थ ॥ ४ ॥
। १२ अथ शुनज्ञानहेतुभूवा श्रीभगदगिरमाथित्य उतीयवारमपीय कथितव्या तगार्यो यथाह अनितभारति नजिता कुतीथिक वादि भिरित्यजिता अजिता चासौ भारती चाजितभारती नस्या. मबो- धन पा' जिनानामितिगम्य । त्वमेव घराया यशसा अधः। त्वं किं.विशिष्टा ? श्रीवर्द्धमाना। पुन कि रिशिष्टाईशा स्वामिनी। यदा, ईशा समर्या। व फि वशिष्टा जिनराजराजीस्तुता, जिना:- छद्मस्थवीतरागा क्वलिनो,वा, राजानय तेषां राजी श्रेणिस्तया स्तृता। पथनिश, व किं विशिष्ट सपढदा केपा आप्तसाम् । दृष्टातस्तु श्रीअजितजिनपक्षवदिनि पचमस्तु यर्थः ॥५॥ अधाधिप्टायिका सरस्वतीदेवी उररीक व चतुर्यवारमप्येषा एव वाच्या, नत्र चरमः कथ्यते तद्यया है अजितभारति! न जिता देवादिभिरित्यजिता अजिता घासी भारती चाजितभारती तस्या. समोधनम् । खमेन धराया यशसा अध्या,सकि विशिष्टा? श्रीवर्द्ध- माना। पुनस्त्व किं विशिष्टा, ईशा इति श्रीभगवद्र्वित्, व कि विशिष्टा? जिनराजराजीस्तुता इत्यपि भगवद्र्विद , पर तत्सर्व- घिसम्परुथनेन । लकिं पिशिष्टा? सपदढा, कपा? श्रातपुसा अर्थ: सर्वोऽपि श्रीअनितनिनवदिति पष्ठमस्तुत्यर्थः ॥६॥ श्रीमद्विजयदानाह-सूरीन्दाणा प्रसादतः । मयाऽस्या. सस्नुतेप्टीका कृता सशो यता युधै ॥१॥ इति श्रीअजितजिन १ श्रीविरजिन २ श्रीमाारणजिनाना ३ स्तुत्याचरिः संपूर्णा । अयान १७५ मात् १६१९ वर्ष कार्तिक वदि अष्टम्या गुरौ लिखित पम्तकमिट.
१० ॥अथविदोष्टी। श्रीभोजराजसभायां, पचतपण्डितपूरिवायां, विधागुणगो- प्ठया, जायमानाया। जीधनपालपंडितेन, जिनधर्मरतेन, राज्ञोऽग्रे मोक्तम् येपा न विद्या, न तपो, न दान, न चापि शील, न गुणो, न धर्म: (न च धर्मधुदि.) ते मार्यलोके भूवि भारभूता, मनुष्यरूपण मृगाश्वरन्ति ।। १॥ इति पण्डितवचन श्रुला मृगः माह-ममेनरोपमान फस्मादु- च्यते-यन.-स्वरे शीर्ष जने मांस, सच च ब्रह्मचारिणि । शृङ्ग योगीश्वरे दद्या, मृत स्वीपु स्वलोचने ॥२॥ तेन ममैवविधमनुष्योपमान न युक्त, तत , पुनरपरपण्डितेनोक्त- येपा न विद्या० मनुष्यरूपा. पशवश्चरन्ति इति श्रुत्वा गौराह- वणमपि दुग्ध धवल, छगण गेहस्य मण्डन भवति (परम)। रोगापहारि मून, पुच्छ सुरफोटिसस्थान तेनैतदप्युपमान न युक्तम्, ततोऽन्यनोक्तम् येपा न विद्या. मनुष्यरूपाणि तणानि मन्ये इति श्रुत्वा वणजातिराह-गवि दुग्प रणे ग्रीष्मे, वहिमनयोरपि । नृणा प्राणमह स्यां तत् , तत्समत्व कथ मम सामान्योपमान महता न रोचने-(अपरेणोनम) येषां न विद्या० मनुप्यरूपैश्च भवन्ति रक्षाः ॥७॥ , १३ वृक्षाः माहुः छायां कुर्मों वय लोके, फलपुष्पाणि दद्महे । पक्षिणा सर्वदाधारा, गृहादीना च हतका ॥८॥ परोपकारिणा निरुपकारिणा साम्यं कथ? पुनः करीश्वरेणोक्तम्- येपा न विद्या० मनुप्यस्पेण हि धूलिपुत्राः इति श्रुत्ता रणुराह- कारयामि शिशुक्रिडा, पङ्कनाश करोमि च । मत्तोऽजनि रजःपर्व, लेसे क्षिप्त फलमदम ॥१०॥ पुनरपरेण विदुरेणोक्तम्--येषा न विद्या. मनुष्यरूपा भपणस्वरूपा: ॥ ११ ॥ तवा या पाह-स्वामिभक्त मुचैतन्या, स्वल्पनिद्र' सदोद्यमी । अल्पसतोपरान् सूरः, तस्मात् तत्तुल्यता फयम् ॥ १२॥ तेन ततोऽधिक गुणोऽहम् फय समः, पुन प्रवीणेन प्रोक्तम् येषा न पिया० मनुष्यरूपण खराः स्फुरन्ति इति श्रुत्वा खर माह-धीतोष्ण नैव जानामि, भार सर वहामि च । ठणभक्षणसंतुष्ट', सदाऽपि प्राचलानन ॥ १४ ॥ पुनः कोविदेन गदितम्-यपा न विद्या मनुष्यरूपेण भान्ति काकाः ।। ॥ १८ ॥ इत्युक्ते काका माह-प्रिय दुई गत गेह-प्राप्त जानामि तत्क्षणात् । न विश्वसामि कस्यापि, फाले चालपकारक: ॥ २६॥ अह तु बहुगुण. कथ तत्मा स्याम् ? पुनरपरो निपुणो यमाण- येपा न विया० मनुष्यरूपेण भान्ति चोष्टा' ॥२७॥ 1 उष्ट्र: माह- वपुर्विपमर्मस्था, कर्णज्वरकरोरख । करमेणाशु गत्यैवाऽच्छादिता टोपसंततिः ॥१८॥ - १४ [एकस्यां घटिपाया योनागापी सदा नृपनिमान्या भारोद्वहनसमर्थः कथं ममो निगुण मार्दम् ] एकैनैवगुणेन राजमान्य म्या चन्दनरत् पर माइ यपान विद्या० मनुप्यरूपेण ष भस्मरूपा रक्षा माह- मूहरूमध्ये सिप्ता, परोम्यह मफलधान्यरक्षा दाम् । मां चन्दन्ने मनुजा मुग्यशुद्धिकरी मुगधा च ॥२०॥ विदुपा प्रोक्तम्- येषा न विद्या, न तपो नटानं, न चापि शीलं, न गुणो, न धर्म (न च धर्मबुदिः)। ते मत्यलोक भुपि भारभूता , जानाम्यहं नैर च कीशा स्युः॥२१॥ ।।इति विद्गोष्टी समाप्ता।। नरवृत्ताष्टकम् दक्षो दान स्तन्धो, दुर्मन्नी शुकमिन्धन त्यति । अर्थकतश्च लोरे, नरस्य ताप्टर नाम || दक्ष श्रियमधिगच्छति, पथ्याशी 'फल्पता मुखमरोजी। उपुक्तो पियात, धर्मार्थयासि च विनीत ॥ दान दरिद्रस्य विभो प्रशान्ति-युना तपो ज्ञानयता च मौनम्। इच्छानितिन मुसोचिताना, दया च भूतेपु दिव नयन्ति ॥ ३ ॥ १ नीगेगताम् स्त पम्य नस्यनि यगो विषमस्य मैत्री, नष्टक्रियस्य कुरमर्थपरम्यधर्म । विद्याफल व्यसनिन· कपणम्य सौरय, राज्य प्रमत्तसचिरस्य न रापिपस्य ॥४॥ दुर्मत्रिण यमुपयान्ति न नोतिनोपा ,सन्नापयन्नि मिप यमुनरोगा। क श्रीन दर्पयनि न न निहनि मृत्यु , क स्वीकृता न विपयाः परि- तापयन्ति ॥५॥ शुप्पचनहिरुपति द्धि, मूर्सेपु कोपश्चपरेषु चोक । कान्तामु कामो निपुणेषु वित्त, धर्मों दयावत्म अमत्सु धैर्यम् ॥६॥ त्यजनि भयमनपाप, मित्राणि ठ प्रमादिन विद्या। ही कामिनमठम श्रीः, सी र दुर्जन लोक' ॥७॥ अर्थस्य मूर निकृति क्षमा च, कामम्य वित्त हि वपुयश्च । "धर्मस्य दान हि दया दमथ, मोक्षस्य सयिनिरतिस ॥८॥ प्रती विवाह “यसने रिपुक्षये, प्रियासु नारीप्पयनेषु वन्मुपु । यशम्करे कर्मणि मिनसादे प्यतिव्ययो नास्ति नगधिपाप्टम् ॥९॥ ॥ इति नरवृत्ताष्टकम् ॥ ॥ वानरवहमाष्टकम् ॥ माधुर्यमुत्साहमुजीर्णरुप, श्रुनेन गाम्येन जवो हि वैद्य। नीतिमिया वानरखल्लमेट,-मुन्द्रिनामृत्तमुद्र जहार ।। माधुर्य प्रपदाननेषु लिन, दाक्षि यमार्य जने गौर्य ग्रुषु मार्दन गुरुजने, धर्मिष्टना साधुषु ।
१६ मर्मज्ञेप्वनुवर्तना यहुविधा, मान जने गर्वित, शाठय पापनने परस्प फपित्त, पर्याप्तमप्टी गुणाः उत्साहसपनमदीपन, नियांविधिज्ञ व्यसनेप्यसक्तम् । शुरै कृतज्ञ हदसौहद च, लक्ष्मीः सप याति यासहवी. ॥ ३ ॥ मुनीर्णमर्न सपिनक्षण मुता, मुखाधिता सोनृपतिः मुसेविता । अचिन्त्य चौत मुश्चिार्य सत्कत, मुदीर्घकालेऽपि न याति वि. क्रियाए ॥४॥ रूप जरा सर्व मुखं हि तृष्णा, सलेपु सेरा पुरुषाभिमानम् । याचा एरुले गुणमात्मपूजा, चिन्ता पले हन्ति दयां चलक्ष्मीः ॥५॥ श्रुनेन बुद्धिर्यसनेन मूर्खता, प्रियेण नारी सलिलेन निम्नगा। निश शशाङ्केन धृनि समाधिना, नयेन चालेत्रियते नरेन्द्रता ॥६॥ पाठयेन मिन फाटेन धर्म, परोपतापन समृद्धिभावम् । मुसेन विद्या परगण नारी, पानि ये व्यक्तमपण्डितास्ते ॥७॥ जयो हि सप्ते परम विभूषण, पारनाया कृयता तपस्विनः । द्विजम्य विश्व मुनेरपि क्षमा, पराक्रया सरलीपजीविनः । ८ ॥ वैद्य पानरत नट पुपठित, मूर्ख परिवाना, योध कापुररुप विट पिवयस, स्वाध्यायहीन विनम् । राज्य पालनरन्द्रमनिरहितम, मिन छलान्वेपिन, भायौ योवनर्षिता पररताम्, मुश्चति ते पण्डिना ॥ इति वानरवल्लभाष्टकम् ॥
॥ सत्पुम्पाष्टकम् ॥ शीतांशुम्ते फेचित् , ननरये ये प्राप्ते फरे विपदि। घाछा सननगर्व , मत्पुरुषाष्टक गदितम् शीवाय किं मुघायामभवदुत मुर्धे वाभवच्छीतरमा- पाहोशिद दावपीमो मृगशिघटिता येतयोर्वा मृगाक्षी। एकै सजनाया समननि जनिता, सज्जनो वा किमेभिा, संदेस्यायमित्थं पथमपि मनसो, जीवता न मयात. ॥२॥ ते रचिनिजफान्ति सुन्दरतया, चेतश्चमत्कारिणो, रहस्यन्ते परमोत्सव नयनयो , सपादयन्तो जनाः। अन्तर्य मनसा प्रविश्य सहसा, तरतः सकीयगुण । रानन्मायघि नोचरन्ति हदया-दुत्कीण विम्बा इव नम्रत्येनोन्नमतः परगुणनुतिभि., स्वान् गुणान् रयापयन्त।। पुणनि स्वीयम) सततवृतमहा-रम्भयत्नाः परायें। शान्त्याचाक्षेपक्षान खरमुखरमुसान् , दुर्मुखान् दूपयन्ता, सन्नः सायंचयः सयमिव मुनयो, बदनीया भवन्ति ॥४॥ में प्राप्त व्यसनेऽप्यनालधिय , मपत्सु नेयोग्नता, माले नैव पराङ्मुखाः प्रणयिनि, माणोपयोगैरपि । हीमन्ता स्वाणमपश्चनविधा-चन्यस्तता मुका घिग्धाता निपुणेन तेऽपि न कृना, फल्पान्तदीर्घायुषा ॥५॥ पर लाध्यस्त्यागः, शिरसि गुरुपादमणमनम, सुखे सत्या पाणा, मम्मलयोस्तीयगमनम् ।
हदि स्वच्छात्तिः श्रुतमधिगतं च श्रवणयो', विनाऽप्यैश्वर्येण, स्फुरति महता मण्डनमिदम् ।। मिया नाय्यानिमलिनममुभनेप्यमुकर। मसन्तो नाभ्याः, मुहदपि न याच्यस्तनुधना, विपधुच्चै स्थेय पदमनुविधेय च महताम, सता केनोद्दिष्ट विपममसिधाराव्रतमिदम् ॥ बाच्छा सज्जनसङ्गमे परगुणे, मोतिर्मुरौ नम्रता, विद्याया व्यसन स्वयोपिति रति-नोकापवादाद्भयम् । भक्तिचाईति शक्तिरात्मदभने, संसर्गमुक्तिः खले, गते निवसन्ति निर्मलगुणाः श्लाध्यास्त एवं क्षिती ।। गर्व नोयहते न निन्दति पर, नो भापत निष्ठुरम, उक्त केनचिदमियेण सहवे, क्रोध न चालयते । श्रुत्वा काव्यमलक्षण परकत, सतिष्ठते मूकवत् , दोष छादयते स्वय न कुरुते, एतत्सता वेधितम् ॥ ॥८ -- - . ग्र.॥२०॥ ॥इति सत्पुरुषाष्टकम् ॥ है
पड्यावश्यफसस्क्रियामु निरतो धर्मादिराग वहन् ,
साई योगिभिरात्मपावनपर रत्नत्रयाकृतः ॥ ५॥
शब्दार्थ-हे साधो ! स्त्री, जीव तथा पशु पिनाना स्थानाने विषे
निरतर रहे अने पारक घर नहि फरापला तेमज अवसर प्रमाणे
मलेला आहारने भोजन कर. चली आत्माथी पविन तेमन ज्ञान,
दर्शन अने चारिनरूप रण रत्नोथी मुशोभित एवा योगी पुरु
पोनी साथे धर्यादि राग फरतो छतो छ प्रकारनी आरश्यक कि-
याने विषे तत्पर था.॥५॥
दुर्ग बदन वर्मलई भिक्षाटनागोननम्,
शग्यास्थडिलभूमिपु प्रतिदिन फठ्या न ते कर्परम् ॥
मुड मुडितमर्द्धदग्धववत्वं दृश्यसे भी जना,
साधोऽयाप्यवलाजनस्य भवतो गोष्टी क्थ रोचते ॥ ६ ॥
शब्दार्थ.-मुख दुर्गंधयालु, शरीर मरनु घर, भिक्षा मागवाधी
भोजन, प्रति दिवस पृथ्वीने विपे शयन, केड उपर वस्त्र पण नहि
ए, अर्दा शबनी पेठे माधु मुडे. आ प्रमाणे आकृतिवाला तने
हमेशां माणसो नूरे छे छतां हे मायो ! तने आन सुपी स्त्रीयोनी
साये वातो परवी केम रचे छ ? ॥६॥
अंग शोणिनशुनसभवमिद मेदोस्थिमज्जालं,
बाये माक्षिकपत्रसन्निभमहो चौत सवत ॥
नो चेत्काफटकाटिभिवंपुरहो जायेत भक्ष्यं ध्रुवम् ।।
दृष्ट्वाचापि शरीरपनि कथ निर्वेदना नास्ति ते ॥७॥
०० - किं वखत्यजनेन भो मुनिरसापेतावता नायते, क्ष्वेडेन च्युतपन्नगो गतविप. किं जातवान भूतले ॥ मूलं किं तपसः अमेद्रियजय. सत्य सदाचारता- रागादीय विमति चेन स यतिलिंगो भवेत्केवलम् ॥३॥ शब्दार्थ- अरे ! पखने त्यजवापी सु? आ पुरुप ए वखने त्यजी देवायो नि धाय ? अर्यात् न याय. विप ग्वरी पडेलो अर्थात् विष रहित एवो सर्प शु पृथ्वोने विष थाय खरो १ अर्यात न याय, तपनु मूळ क्षमा, इंद्रियजय, सत्य अने सदाचारपणु छताजो यति रागादिकने धारण करछे तो ते यति नहि, परतु मात्र लिंगधारी कहेवाय ॥ ३ ॥ फि दीक्षाग्रहणेन भो यदि धनाकाक्षा भवच्चेतसि, किं गार्हस्थ्यमनेन पधरणेनामुटर मन्यसे ।। द्रजोपार्जन चित्तमेन कथयत्पभ्यतरस्थागज, नो चेदर्थपरिग्रहग्रहमतिमिक्षोर्न सपद्यते ॥ ४॥ शदार्थ-हे यति ? जो धननी इन्छा भाय तो दीक्षा लेवायी शु? कारणके, ए यतिषपने धारण करवायी ग्रहस्थपणाने तु भु खोटो माने छ । द्रव्य मेलमगानु चित्तन अंतरना कामने देखाडी आपे छे अने जो अतस्नो कामविकार न होय तो साधुने पनने अने स्त्रीने ग्रहण करवानी इन्छा थवीज नथी.॥४॥ योपापडकगोविनर्जितपदे सतिष्ठ भिक्षो सटा, भुक्ताहारमकारित परगृहे लब्ध ययासभवम् ।।
पड्यावश्यकसस्क्रियासु निरतो धर्मादिरागं वहन् ,
साद योगिभिरात्मपावनपरै रत्नत्रयारकृतैः ॥५॥
शब्दार्थ-हे सायो ! स्त्री, जीव तया पशु विनाना स्थानरुने विपे
निरतर रहे अने पारके घर नहि फरावे ला तेमन अवसर प्रमाणे
मलेला आहारने भोजन कर. वली आत्माथी पविन तेमन शान,
दर्शन अने चारित्ररूप त्रण रत्नोधी मुशोभित एवा योगी पुरु-
पोनी साथे धर्मादि राग फरतो छतो छ प्रकारनी आवश्यक नि.
याने रिपे तत्पर था.॥५॥
दुर्ग वदनं वपुर्मलगृहं भिक्षाटनाद्भोजनम्,
शग्यास्थडिलभूमिषु प्रतिदिन कय्या न ते कर्पटम् ।।
मुड मुडितम दग्धश्चयच दृश्यसे भो जना,
साधोऽयाप्ययलाजनस्य भरतो गोष्टी क्थ रोचते ॥ ६ ॥
शब्दार्थ-मुख दुर्गंधालु, शरीर मलनु घर, भिक्षा मागवायी
भोजन, प्रति दिवस पृथ्वीने विपे शयन, केड उपर वस्र पण नहि
एयु, अर्द्धा शवनी पठे माथु मुडेल. आ प्रमाणे जाकृतिवाला तने
हमेशा माणसो जूवे 3 छता हे मागे। तने आम मुधी स्त्रीयोनी
साये वातो करवी कम रुचे छ । ॥६॥
अंग शोणितशुक्रसभवमिद मेदोस्थिमज्जापुर,
वाद्ये माक्षिकपनसनिभमहो चरित सवतः ॥
नो चेत्काकटकादिभिर्मपुरहो जायेत भक्ष्यं ध्रुवम् ॥
दृष्ट्वाचापि शरीरपनि कथं निवेदना नास्ति ते ॥७॥
शब्दार्य-आ शरीर रधिर अने घोर्ययी उत्पन्न ययु छ. ते- मज ते चरवी, हाडका अने स्नायुथी भरपुर छ. बली यहारना भागमा माखीओनी पाखोना सरवी चामडीपी चार तरफ ढका- पल 2. जो आ वर्णन करवा प्रमाणे शरीर न होय तो ते शरीर कागडा अने नार विगेरे जीवोयी आवर्यकारी रीते भक्षण कराय है, तेरा शरीरने नोइने पण वने ते शरीर उपर बैगग्य केम नयी थतो. स्त्रीणां भावविलासचिभ्रमगतिं दृष्ट्वानुराग मनार, मागास्त्व विपक्षपकफलवल्मस्थादवत्यम्बदा ।। ईपत्सेवनमानतोऽपि मरण पुसा प्रयच्छति भो, तस्मात् दृष्टिविपाहिवत्परिहर त दतोऽमृत्यये ॥ ८॥ शब्दार्थ-स्त्रीयोना शृगारादि पिलासनी विभ्रमवाली गवि- ने जोइ तु जरा पण राग न कर. कारणके, ते फक्त जोवाने अव- सरे विपक्षना पारला फलनी पठे उत्तम स्वादवाली देखाय छे. परतु हे मुनि ! ते स्त्री जरापण सेवन फरवायी माणसोने मृत्यु मापे छ, माटे ते स्त्रीयोने तु त्हारा पोताना जीवितने माटे दृष्टि- विपसनी पेठे दूरयी त्यजी दै. ॥ ८ ॥ यद्यांच्छसि तत्तदेव वपु दत्त सुपुष्ट त्वया, साद नैत्ति तथापि ते जहमते मिनादयो याति किम् ॥ पुण्य पापमिति दूपं च भवतः पृटेऽनुयायिष्यते, तस्माच न कृया मनागपि महामोह शरीरादिपु ॥९॥ 1 ।
शब्दार्थ-तु जे जे वस्तुनी इच्छा करे छे ते ते वस्तु ते शरीरने
आपीने तेने पुष्ट धनाची दी), तोपण हे जद्धि ! ते शरीर
हारी साथै आववानु नथी. वली शु मित्रादि आववाना छे ? -
र्थात् तेओ पण आवघाना नथी. परतु पुष्य अने पाप ए बने हारी
पाछल आवधाना छे, माटे तु शरीरादिकने रिपे जरा पण महा
मोहन फर ॥९॥
अष्टाविंशतिभेदमात्मनि पुरा संरोप्य साधौ यत्त,
साक्षीकृत्य जिनान गुरूनपि कियत्कार त्वया पालितम् ॥
भकु वाञ्च्छसि शीतयातविहतो भूत्याधुना तट्टत,
दारिद्योपहा स्ववातमशन भुक्ते सुधार्तोऽपि पिम् ॥१०॥
शब्दार्य-हे साधु! ते श्री जिनेश्वरने तथा गुरने साक्षी करी
अहाविश भेदवाला साधु बतने अंगीकार फरीने केटलोक काल
पोल्यु छ वली हमणा ते तु विपयरुप वायुथी हणायो छतो यइने
तेने भांगवानी इछा फरे छे परंतु दारिद्यथी हणायेलो एवो पण
मुख्यो माणस शुं पोताना वमन परला पदार्यने खाय खरो।
भयत्न खाय. ॥१०॥
सौख्य वाच्छसि किं त्वया गतभरे दान तपो वा कृत,
नो चेच किमिहेवमेव लभसे लब्ध तदनागतम् ॥
धान्य किं लभते विनापि वपन लोके कुटुयोजनो-
देहे कीटकभक्षतेचसशे मोह घ्या मा कृथाः ॥ ११ ॥
शब्दार्थ-हे साधु । तु देह सुखनी इच्छा करे है ? तो से पूर्वभवे दान अथवा तप कयु छ जो ते दान अपना तप नयी फर्य तो तु आ मामा | पामशानो छे ९ अने सुख प्राप्त करवानी इच्छायी जे शुभाशुभ कर्म फयु उ ते आ भवमा तेनो मेलेन प्राप्त धयेलं छे. दृष्टात कहे छ के, लोकमा कणको लोक वाव्या पिना क्यारे पण पान्य पामे खरा ? माटे कोडायो भक्षण फरायेली मोर- दीना सरखा देहने विषे वृथा मोह न कर ॥ ११॥ यत्काले लघुभाडयडितकरो भूत्वा परेपां गृहे, मिक्षार्थ नमसे तदापि भवतो मानापमानों नहि ।। मिक्षो तापसउत्तितः फदशनाल्कि तस्पसेऽहर्निश, श्रेयोथै फिल सने मुनिवर्वाधा क्षुधाशुद्भवा ॥ १२॥ शब्दार्थ-जे भासरे न्हाना पात्रोधी सुशोमिन हायवालो यह कोकोना घरने विषे भिक्षाने माटे भमे छे त्यारे पण तने मान अप- मान गर्नु नयी, ह साधु ! तो पछी तापसत्तिने लीधे कुत्सित थाहारयो रातदिवस शामाटे से करे ? कारण उत्तम मुनिमो कल्याणने भाटे सुख आतियी उत्पन्न थपेली पहु पीडाओने निशे सहम फरे है. एकाफी विहरत्यनारियतयलिवों यथा सच्छया, योपामध्परतस्त्वमेवमपि भो त्यत्तवात्मयूश यते ॥ दस्मिवेदमिलापता न भवता किं भ्राम्यसि प्रत्याप, मध्ये साधुजनस्य तिष्ठसि न किंवा सदाचारताम् ।।१३।।
शब्दार्थ-हे मुनि ! जेम गाडीमा जोढायेलो एक बलद पोतानी
मरनी मुजय क्रीडा करे छे तेम तु पण पोताना समूहने ( मुनि-
समूहने) त्यजी दइ स्त्रीयोना मध्यमा आसक्त ययो छनो क्रीडा
करे . जो कदापि त्हारे ते स्त्रीयोनी इन्डा न होय तो तं तेभोना
मध्ये निरंतर शा माटे फरे छे अने सदाचार पालीने साधुओना
समूहने विपे कम नयी रहेतो ? ॥ १३ ॥
फ्रीतान्नं भवतो भाकदशने रोपस्तदा लाप्यते,
मिक्षायां यदवाप्यते यतिजनस्तभूज्यते सादरात् ॥
भिक्षो भाटकसमसनिमतनो पुष्टि गया मा घ्या,
पूर्ण कि दिवसावयौ क्षणमपि स्थातु यमो दास्यति ॥१४॥
शब्दार्य-जो त्हारे सरार भोजनमा पण येचायी अन्न लाव
परतुं होय तो रोप फरवो योग्य है, परतु मुनिजनोए भिक्षामा ने
अन्न मेलवाय तेन आदरयी भोजन कराय छे, माटे हे भिक्षु ।
भादाना घर सरखा आ शरीरने तु च्या पोपण न कर. कारणके,
शरीरनी अपधि पूर्ण पइ रहेशे त्यारे तेने यम क्षणमात्र पण
वेमा रहेवा देशे नहि. ॥ १४ ॥
सम्पान यदि धर्मदान विषपे दातु न पैः शपत्ते,
दारिदोपहतास्तथापि पिपयाशक्ति न मुचति ये ।।
धृत्वा ये घरण जिनेंद्रगदित तस्मिन् सदा नादरा-
स्तेपा जन्म निरपक गतमनाकठे स्तनाफारसद ॥१५॥
- २६ शब्दार्थ-जो के जे गृहस्थो पोताने मलेलु अन्न धर्मदान कर- पामा आपी शस्ता नथी, जेओ दरिद्रयी हणाया छता पण विष- याशक्तिने मूरुता नयी अने जेओ जिनराजे फहला चारित्रने धारण फरी तेने रिपे आदर करता नयी. ते सनो जन्म घफरीना कंठे रहेला स्तननी पेठे निष्फल गयो छ.।। १५ ।। दुर्गध नवनिर्मापु. भवति द्वारैरिमै सतत, संदृष्ट्वापि हि यस्य चेतसि पुननिवेदना नास्ति चेत् ॥ तस्मायनुचि वस्तु किशमहो तत्कारण कथ्यते, श्रीवंडादिमिरगसरकविरिय व्याख्याति दुर्गधता ॥१६॥ पदार्थ-आ शरीर नवदारोयी हमेशा दुर्गधनेन वहन करे है। ते शरीरने जोइने जे पुरुपना चित्तमा जो वैराग्य नथी यतो वो पछी आधर्य के के, तेने पृथ्वी उपर पोजी कइ वस्तु पर्नु फा- रण पहेबाय ? भा प्रत्यक्ष श्रीखह-चदन विगेरयो करली अंगनी संस्कृति पण दुर्गधनेज प्रगट करे छे. ॥१६॥ शोचंति न मृत कदापि पनिता यद्यस्ति गेदे धन, तधेनास्ति दति जीवनधिया स्मृत्वा पुनः मत्यहम् ।। फरवा तहानक्रिया निमनिमव्यापारचिंवाला- स्तन्नामापि च रिसरति कतिभिः सवत्सरैयापिता ॥१७॥ घन्टार्य-ची नो घरने शिष धन होप तो मृत्यु पामेला पति- नो शोफ परती नथी भने जो धन नयी हो तो आजीविकानी ह २७ पुद्धियी तेने दररोज वारंवार ममारीने ख्दन करे छ. यली ते खोयो पतिनी जयदेहिफ रिया परीने पछी पोतपोवाना फाममा याकुलव्याकुल थइ छद्रो केटलाफ वर्षे तेनु नाम पण विसरो जाय .॥१७॥ अन्येपा मरणं भवानगणयन् स्वस्पामरत्व सदा, देहिथितयसींद्रियविपरयो भूत्वा परिभाम्यसि ।। अद्य व पुनरागमिप्यति यों न शायते नाचत., वस्मादामहित कुरुन्यमचिराम जिनंद्रोदितम् ॥२८॥ शब्दार्थ-६ दहयारों ' तु वीजाओना परणने नहि गणफारतो छनी हमेशा पोताना अमरपणानो विचार कर रे अने तेथीन तु इंद्रियरूप हाथोओने वश थइ भटके थे, परतु मृत्यु आजे आपले अयमा काले आरशे ते तस्वयी जाणी शयात नथी, माटे तु तरत पोताना हिनफारक एरा जिने पर यहेरा धर्मने आचरण कर ॥१८॥ देह निर्ममता गुरी पिनयता नि य श्रुताभ्यासता, चारितोयलना महोपशमता ससारनिर्वदता॥ अंतर्यायपरिग्रहत्यजनता धर्मजना माधुना, साधो साधुननस्य रक्षणमिद मसारपिच्छेन्नम् ॥ १९ ॥ शब्दार्थ-दे साधु ! शरीरने विपे निर्ममपणु, गुग्ने विष विन- पपशु, निरनर शासने पिप अभ्यासपणु, चारिननु उज्य ठपणु, मोटु उपशमपशु, संसारमा वैराग्यप , अंतरना अने याद्यना परि-- EMA
२८
प्रहने त्यजकापर्ण, धर्मपशु अने माधुपगुं, मा उपर कडेलु साधु-
जननु लक्षण ससारनो नाश करनारु ॥१९॥
लगवा मानुपजातिमुत्तमकुल रूप च नीरोगतां,
बुद्धिं धीधनसेवन सुचरण श्रीमजिनेंद्रोदितम् ।।
लोभा वसपूर्णहेतुभिरल स्तोकाय सौरपाय भो,
देहिन् देवसपोतक गुणभृत भक्तु किमिन्छास्ति है ॥२०॥
शब्दार्थ-दे देहधारी । मनुष्यजातिने, उचमकूलने, रूपने, नी-
रोगीपणाने, बुद्धिने, बुद्धिवतनी सेवाने अने श्री जिनराजे कहेला
चारितने पामीने लोभने अर्थ धनने एकठा करवाना कारणयी
हार सयु, थोडा मुखने पाटे गुणधी पूर्ण एवा आ देहरूप
उत्तम नावने भागी नासानी हारी इच्छा छ॥२०॥
वैतालाकृतिम दरमृतक दृष्ट्वा भवत यते,
यासा नास्ति भय त्वया सममद्दो जल्पति मत्युत्तरम् ॥
रासस्यो भुवि नो भाति वनिता मामागता भक्षित,
मत्वैरं पपलायता मृतिभयादव तर मा स्था' क्षणम् ॥२१॥
शब्दार्थ-ह यति । तालमा सरखी आकृतिवाला अने अर्द-
दग्ध ययेला अन सरखा तने जोइ जे खोयोने भय धवो नपी,
तेज स्त्रीओ तमने उत्तर मापे छे. ते स्त्रीयो पृथ्वीने विणे राक्ष-
सीयो न पहेवाय ! अर्थात् पहेवाय 'ते स्त्रीओ मने भक्षण करवा
आधी छ' एम मानी तु मृत्युना मययी नासी जा, त्या क्षणमात्र
पण रहि नहि. ॥२१॥
- मागास्त्व युक्तीगृहेषु सतत विश्वासवा सयो- विधासे जनवाच्यता भवति ते न स्यात्पुमध ततः ॥ स्वाध्यायानुरतो गुरूक्तवचन चित्ते समारोपयन् , तिष्ठ त्वं विकृति पुनर्नजसि चेधासि त्वमेव क्षयम् ॥२२॥ शन्दार्थ- स्त्रीयोना घरने विपे निरंतर विश्वासपणुं न कर. कारणके, विश्वास करवायी सशय अने लोफमा निंदा याय छे भने तेयो त्हारो फाइ पुरुषार्थ यवानो नयी. माटे तु गुरुना पहेला पचनने चित्तमा धारण करी मणवा भणारवामा आसक्त थयो छतो रहे. वली जो तुं विकार पाम्यो तो निचे नाश पामोश ॥२२॥ कि सरफारशतेन विट् जगति भो फास्मीरज जायते, किं देह शुचिता प्रजेदनुदिन प्रक्षालनादनसा ।। सस्कारो नखदतवऋयपुपा साधो त्वया युज्यते, नाफामी फिल महनप्रिय इति ल सार्थक मा कृथाः ॥२३॥ शन्दार्थ-दे मुनि जगत्मा मेंकडों उपायोधी पण | विष्टा होय ते कंकु थाय खर ? अथवा हमेशा सेंकडोवार मयन्नवडे घो- चायी शरीर / पवित्रपणाने पामे ? माटे हार नख उतारवा, दात साफ करवा, मुख साफ राखनु अयया शरीर धो विगेरे सरकार फरवा योग्य नथी ? तो 'तु शु असामी नयी ? अथवा महनप्रिय छे?'ए वचनने तु सार्थक न कर. ॥ २३ ॥ आयुष्य वव निद्रयार्द्धमपर चायुस्त्रिभेदादही, घालत्ये जरया फिययसनतो यातीनि देहिन घ्या ॥ १ निश्चित्यात्मनि मोहपाशमधुना सांख्य घोषासिना, मुक्तिश्रीवनिताशोकरणसचारित्रमाराधय ॥ २४॥ शब्दार्थ-हे देहिन ! हार अर्धं आयुष्य निद्रामा चाल्यु जाय छ भने माफीनु अघु प्रण मेदयी चाल्यु नाय छे, ते प्रण भेदमा पेटलंक पाल्यावस्थामां, केटटक वृद्धावस्थामा थने बैटलक विप यादिन्यसनमा फोगट नाय छ, आ ममाणे तुं आत्माने विष निश्य करी हमणा बोधरूप साथी मोहपाशने कापी नाली मुक्ति थी मणीने वशीकरण एवा उत्तम चारिनने आराध. वृत्तविंशतिभियनुभिरधिकै सल्लक्षणेनान्वितं., ग्रंथ सजनचित्तवल्लभमिम श्रीमल्लिपेणोदितम् ॥ श्रुत्याल्मेंद्रिययुजरान्समटतो रदंतु वे दुर्लयान , विद्वासो विषयाटगीषु सतत मसारपिन्छित्तये ॥ २५ ॥ शब्दार्थ-श्री मल्लिपेण गुरए उत्तम लक्षणवाला चोवीश का- ज्योपडे पहेला आ सज्जनचित्तवल्लभ नामना अयने साभलीने पूर्व कहेला सत पुरपो ससारनी छेद करया माटे तिपयरुप अर• ज्यमां भटकता एवा दुर्जय इद्रियरूप गजोने वश करो ॥२५॥ ॥ इति सज्जनचित्तवल्लभ सपूर्णम् ।।
श्रीअतरिक्षपार्श्वनाथमाहात्म्यम् ( संग्राहक अने संशोधक मुनि भीक्षान्तिषिजयजी) मणम्यपरमानन्दम, शान्तिरस निमजनम् । 'स्वानुभूतश्चमत्कारी, पीते सदुपकते जम्बूद्वीपभरतस्य, मध्यभूभाग महनम् । पुर सत्यपुरं नानाऽभूद्वनखंदमदितम् वोप(ब)पालवशेऽभू-द्राममालोऽस्य तु प्रिया । मूली नान्ना भानिराम, पुत्रं सौम्यमनीजनत् ॥३॥ अन्यदा तन नगरे, शमादिगुणसागर । विजयदेव आचार्यो, ययौ साधुसमन्वित' ॥४॥ घनागम मयूरीव, तनरि समागमम् । श्रुत्वा भुटो(त) ययु सर्वे, वदितु श्राद्धश्राविका ॥५॥ पद्य (1) मूरि पदाम्भोज, चातफेणिव पक्षिषु । आगमामृतपिपापुष्पविष्टेषु तेषु च सप्तनयाश्चतुर्भनाम दरितद्रिकारणाम् । मुघा मुघाकरी मूरिविदधे धर्मदेशनाम् तद्विरा मतियुद्धोऽई, दीक्षा जग्राह सोत्सुका। भावविनय इति मे, दीक्षा नाम ध्यपाद्का १ स्थानुभष चमत्कारम् म ॥७॥ युमपू. २सौम्य क्षमादि- --- 4 , ततश्च पुरुभिः साम, विहरनमरुमडले। अभ्यासयामाप्ताभ्यास, मुनादीना यपारुचि ॥९॥ वत, सतएगुरुमि, जोधपुराख्यपचने । श्रीमंघसमक्षं मयि, गणिपद समर्पितम् वतश्च श्रीपदाचार्य, पाटणसयपरितः। अदाद्रिमभिध, सशिष्यो गुर्जर ययौ गच्छन्मार्गमूतौ ग्रीष्मे, नेत्रयामै रुनाऽभवत् । यथा तया गुरुभिथ, साई पू पाटण ययौ श्रीमन्तः श्रारकास्तर, सौपधैरगदहा। विविधोपायनं चक्रुस्तथाऽप्यगाना मे दशौ दीपदोनयमित, नेत्रहीनोऽहमन्यदा। विजयदेश्माचार्य, पृष्ट वॉस्तुदुपायनम् ॥१४॥ ततो मयि कृपा कृत्वा, ददो सूरीश्वरस्तदा । पद्यावत्या महामन, पूर्णविधिविधानत' ततश्च श्रीमदाचार्यश्चातुर्मासी समाप्य च । मुनिना सह मा तन, मुत्त्वाऽन्यत्र विनिर्ययौ ॥१६॥ ततो गुरूक्तविपिना, तन्मन्त्राराधिते मुरी। एत्य स्वमे सविस्तार, ममाचख्यौ च तद्यथा कुहिरिवशस्य, श्रीममतस्य शासने । पभूव रावणो नाम, प्रतिविष्णुर्महाबली ॥१८॥ प्रत्यक्ष म- २ मा प्र- एफदा स्वस्वसनाथ, खरदूपणभूपतिम् । प्रेषयामास फस्मैचित् काय सोऽतिसपर सोऽपि पावाललकेशी, विमानमपिरुय च । खगः सग इव व्योममार्गेण प्रचचाल च ॥२०॥ अनेकानगरान् देशान्, वनखा डाँश्व भूधरान् ! समुल्लम्याथ विंगोलिं, देशमापाऽशनसणे ॥ २१॥ सदा चोत्तीर्य सो भूमौ, स्नात्वा पूजनपारभृत् । समानय जिनचैत्य, सूपकारमदोऽवदव ॥ २२॥ प्रणम्य सभा माह, सूपकारः कृतालिः। स्वामिन्पाताललकायां, गृहचैत्य तु विस्मृतम् ॥२३॥ इति श्रुत्वा महिनायस्तरस्थ पालुगोमयम् । समादाय विनिर्माय, पार्श्वनाथस्य मतिमाम् ॥२४॥ नमस्कारैर्महामन्तै, प्रतिष्ठाप्य समय॑ च । विससन जलप, विम्बमाशातनाभयात् ॥२५॥ पतन्मानप्रतिमा ता, तर कृपस्थदेवता । गृहय(पृत्वा)पुण्यपूअमिव, चकार वजसन्निभाम् ॥ २६ ॥ खरदूपणभूपोऽपि भोज्य भोज्य ततोऽगमत् । स्वामिलाप विधायाश, पुनर्लङ्कापुरी ययौ ॥ २७॥ तत्मभूनि पहुकाल, तर प स निर्नरः। पूनयामास तढिव, भत्या भाविनिनोचम ॥२८॥ २(विम्यकम् ) ३ (मुक्त्या.) १ ममानयम 4- (३४) शास्त्रोक्ताऽऽर्य साईपचे विशदेशान्नतिका । वैराटनगरणासौ, मत्स्यदेशोरक्ष्यते स देशी विंगोलिनाम्ना, बदा ख्यात स्ततम सः । वैराटच ततोप्यभूव , बराडेवि तु सामत तत्राभूचन्द्राशीरा, डेयपुरपत्तने । श्रीपाल सब मनाना, नेरपचन्द्रमा पितृभ्या कल्पितो नाम, श्रीपाल स्तस्य तारएये । इलचेति कृव लोके , सम्यगिला प्रशासनात् ॥३२॥ एक्दा मानने पापै , कुष्टरोग भयकर । मादुरभूत्तनी राम-सोनागू; मोऽभीक्षणं विविधौषधविधा, कृतोपायोऽपि भूपति । नालेमे जातुचिच्छान्ति, नियाटिजलाशये अन्येपुरेलचो भूप-स्तया वेदनयाऽऽकुल.। निरगात्स्वपुरावाह, रजा निविहतये इतस्ततो भ्रमनराजा, तोयतपासमाकुल । यर पार्श्वगर्भकूप, ययौ विश्चातरोस्तले तन कूपे करांध्यास्य, प्रक्षाल्येलापतिस्तदा । स्वच्छस्वादूपयः पीत्या, पुन सशिविरं ययौ ॥३७ ।। धर्ममार्गमतिकान्ते, श्रातचित्त स भूपति । सायफालेऽपि सुश्वा (प्पा)प, मराशिस्त नमश्चके ॥३८॥ (१तारणे) २ इतस्ततोऽभमद्राजा प्र (३५) या मदा समग्ररात्र, मीनेव फर्फरायकः। स सम्यांनिति निधिन्तो, लेभे निद्रां यपारुचि, ॥ ३९ ॥ प्रातः समुत्थिते राशि, निस्पाणिपदाननम् । राज्ञो पिगेश्य सा राशी, पमन्छ माणवल्लभ ॥४०॥ सामिन् ? योऽदि कराध्यात्यं, भवद्भि. कुरक्षालित। येनैतदिनष्टयम, प्रदृश्यते ममापुना ॥१॥ चरते।! पुन!य, साङ्गम् तत्र क्षाल्पना । गमिप्यति भरता है, तेन तोयेन कुष्टरूक इति रान्या वचो बुद्धो, गत्वा तत्र नृपलचः। सहि स्नपयामास, पार्थपूतेन पायसा ॥ ४३ ॥ अनलेन यया पण तत्तोयेन तथा वपुः। घभूवतत्क्षण तस्य हीचस्य निरामय ॥४४॥ ततः स समाप्तार्य-सराझीलचभूपतिः । अनपान परित्यज्या-रापयामास नमुर भो मातर पिष्टात- मोऽत्रसेनदाने । य कोऽपि विष्टनि मो मे, देहि दर्श मापया ॥४६॥ इत्युदोर्य स्थित राशि, निर्जगाम दिनाय । दृट्वा दृढमणयन, तदा सत्रम्यदेवता स्वमान्नर समागत्य, प्रमाणे त्येचापिर। राजन् । पार्थपभो रिंक, पियोऽत्र खराऽपित ॥४८॥ प्रत्यरच-म- तन्मृतिस्पर्शतः एन--महापून पयोऽभवत् । सद्वारिभिः स्नपनेन, स्वच्छरीर निरामय द्विम्पपीतोपेना-साध्यान्यपि लयति हि । श्वासखासञ्चरशूल-उष्टादोनि न शसय. ॥५०॥ नेत्रहीनो लमे घेत्र, यधिर कर्णगोचर । मृको वाचा पदी पल-रपस्मारी पुनर्चपु वीर्यहीनी महावीय, धनार्थी द्रविण तया । कान्वार्थी फान्नका ता च, पुत्रार्थी पुत्रपौत्रकान् ॥५०॥ गतराज्यो महाराष्ट्र, पदहीनो पदोत्तम. (म)। नयकाक्षी लभेजीत, विद्याहीन. सरस्वतीम् ॥५३॥ सायन्ते भूतयेताला डोयिनी शायिनी मुखाः । शाम्यन्ति कुग्रहाः सर्व मूर्तिस्पर्शन (स्पृष्टेन) वारिणा ॥ कुलकम् वर्ण किंबहुभिरस्या , स्टकार्य प्रदायिनी । चिन्तामणि स्विसाक्षा-दिय मूर्तिः कली नृप ! ॥ ५५ ॥ नागराजधरणस्य, सेवकोऽह स्वयं मभोः । तदा दिष्ट इह स्थित्या, भत्या मूर्ति मुपास्महे (१)॥५६ ॥ आकये वि विभोर्वण, भन्योल्लसिनमानसः । तत्सत्यक्षचमत्कारी, मूर्ति स मार्यित (पाधितवान् ) मुरात् ५७ देवः माह श्रुणु राजन् ! मार्गिते धनधान्यके । दास्पेऽहं त्वा ययेष्ठ च, पर मूर्ति कदापि न {१ डाकिनी शाकिनी मुखा) २ स्यय प्र (३७) एवं नानाविध दियः, मुरे सपोधिोऽपि सः। न व्यापारण राजा, मूर्तिनिघृचमानस: गते माणेऽपि पास्यामि, नामिति दृहाशयः। भक्तपानं पिना तर, व्यतियौ सप्तवासर ॥६०॥ ततस्तपोषलादेत्य, रानी धरणराट् स्वय । अयोध्य तमित्युवाच, राजन् ! किं व इठायसे ॥६१ ॥ महाचमत्कारिण्यास्या-मूल् पूजा न सेन्स्यति । युप्मनिश्च ततो रामन् ! सिद्धकार्यों यह ग्रन ॥१२॥ राजोपाच फणिराज ! स्वकुक्षिभरणेन किं । ततो जगदुपाने, देहि मूर्ति मम ममो. विनाऽऽकृति न यास्यामि, गते प्राणेऽपि नागराट् ! | ददातु न ददातु या मम माणस्तु तत्मभोः (१) ॥६॥ इत्याफर्ण्य नागराज सापमिटभीतिना। 'माह तमेलचाधीश धरणेन्द्रो धरणीधर ॥६५॥ राजन् । त्वद्भक्तिसंतुष्टो दास्येऽह माणतः प्रिया। जगदुपकृते नून, मूर्तिमिमां चमत्कृत(ता)म ॥६६॥ परमस्य मभोः रामन् , मा कास्त्विमाशातनाः। । अन्यथा चेन्महाकष्ट, मचेतसि भविष्यति ।। ६७॥ ओमिति स्वीसने राशि, माइ नागो नृप ! श्रुणु । मगे स्नात्वा स्वच्छ भूप, त्वमेहि कूपनकटम् ॥६८॥ १ स्वमे प्र ३ मम्मनसिम - २प्रभो प्र 7 (३८) विधाय नालशिविका, बध्या ता जततुभिः । । तस्मिन् कृपे घट मियो-तार्य करावल्पनात् ॥ ६९ ॥ स्थापयिष्यामि तन्मूर्ति यानपाने ततो नृप !! पहिनिफाप्प वर्षाप्य नाडिरये निवेश्यता ॥ युग्मम् ॥ ७० सप्ताहो (हौ) गोजनुवत्मी, रथे नि योज्य तदग्रतः । लिया गम्य च त्वत्पृष्टे मो रथः स्वयमेप्यति नीयता ते यत्र यांच्छा विच पार्थपभो रिद । {{Eन्य न त्वया पृष्ठे, दृष्टे पृष्ठे न चैप्यति ॥७२॥ एतत्पचमकालवा, ददृष्टो मूर्पधिष्ठितः। ॥तस्याह पूरयिप्पाम्यु-पासकस्य मनोरथ इत्युक्त्वा तन्नियाशेपे, नागराजे गते सति । । संप्रबुद्ध मगे राजा, तथाचक्रे स तत्क्षणात् ॥ ७४ ।। घाह्यागना प्रविमाम ताम, स्थाप्य नालरथे नृपः । तणेकौ द्वौ च सयोज्य, तदनिमश्चचाल स: ॥७॥ मागै गच्छफियद् दूरं, राजा दध्यो स्ववेन सि । | नोकर्ण्यते रयनाद, तकि नायो नागन्छति ? ॥ ७६ ॥ इतिचिन्त्य (1) वादृष्ट्या, सेक्षाश्चरे नृप. प्रभुम् ।। तदृष्टिपातमात्रेण, निरगादधस्ताद्रथः ॥ ७७॥ तत्र न्यग्रोपटक्षापोऽ-आरिसे व स्थित वि_ ।। 1 वीक्ष्य सप्तकरोदय-मतरिक्षस्ततो जणु ॥ ७८॥ परिक्षण प्र -- वर्तम्नि सस्यिते नाये, सविपादै नृपन्तदा। 1 पुनरारापिनी नागा, मादाय स्थास्यत्यसो ॥७९॥ इत्याकाय महीनाय-तत्र चैत्यमकारयन् । विशाल लामुद्राङ्कम्, रगमंडपडित ॥८॥ परिसमाप्त तचैत्य, दृष्ट्वा द"यौ नृपो हनि। अहो होशच येन, ग्यास्यत्यति ममाभिधा ॥८॥ नत्ये स्थानुमन्तम, प्रार्थयामास पार्थिव । परं नागछति तत्र, पऽभिमानकारणात ॥ ८२ ॥ तव खिन्नोऽवनीनाया, पुन सस्मार भोगिनम् । पर नायाति भोगी सो, नृपऽभिमानकारणात् ।। ८३ ॥ अतिखिन्नस्तदा दीनो, राजा पप्रच्छ मत्रिणं । प्रभु गच्छति चैत्ये, कि काय तदुपायनम् ॥८४॥ इतिश्रुत्वा हृदि चित्य (१) जजल्प सचिवस्तदा । उपायमेवमस्त्यत्र, घृणुत मद्वचा प्रभो । ॥८५ श्रुपतेऽभयदेवाग्या सर्वशास्त्रविशारतः । मान्यो पहुए भूपपु, मूरि पुरीबलावित। ॥ ८६ ।। गुर्जरदेशि(शी)यो राना, फर्ण फर्णयविनमः । स ददौ श्रीमति सूरी, मालगारिमहापद 11८७॥ सचाचार्यों गतवर्ष, स्तम्भनमधसत्तौ । समं माणिस्यदेयश, न तुमितः समागतः ॥८८|| स.त्वय विद्यते देव ? देवगिर्यभिषेपुर । येन नाप्युपायेन, चेदायातीह साधुभृत् ॥९॥ m ॥ .
(४०) तेदा तत्सूरिभि नून, युप्मकायै च सेत्स्यति (त)। इति श्रुत्वा नृप स्तन, सचिवेनाऽऽनितो गुरारम्॥९॥ अन्तरिक्ष स्थित विम्ब, हवा मूरिः सविस्मयः । श्रुत्वा नृपवचो नाग, सस्मार ज्युपवासके ॥११॥ आगत्य धरणस्तरो-याच सूरीश्वरमिति । एतचैत्य विनिर्माय, राझो हृदि मदोद्भुतम् ॥९२॥ ततोऽत्र नृपत्ये न, स्थास्यति संघमडिते । इति नागरचः श्रुत्ला, श्राद्धसमाकारयत् भो सर्वथावका ! यूय, भृणुतानाशुलाधव । कुरुध्वम् नूतनं चैत्य, तत्र स्थास्यत्यसौ प्रभुः ॥९४ ॥ इति सूरिवचः श्रुत्वा, श्रद्धाभक्तिसमन्वित । सूरि संगा गते. श्राद्ध, मिलित्वा चैत्यमकारयत् ॥१५॥ ततः मूरिस्तुन. स्वामी, सुरममितः स्वयः । खाद्नोर्य च तचैत्ये, विवेश सर्वननेक्षित' तत्रापि भूमित सप्ता-गुलोचं संस्थित प्रभुम् । प्रतिष्ठाविधिना सूरिक, प्रतिष्ठापितवास्तदा ॥ ९७ ॥ द्विचत्वारिंशदुत्तरै-कादश शन ११४२ विक्रमे । माषसितपचम्पर्क, मूहर्ते विनयागते ॥ ९८॥ १ तदा तपेप्सित सूरि-रेतत्कार्य विधास्यति । इति अत्या नृपसत्रा-नीनय सचिवेन तम् ॥ म ॥ १०॥ '२ आकाशात् तत्र प्रभोरप्रवामे, भागे नदधिष्ठायक(फा)म् । स्थापित तीर्थरक्षाथ, मूरिःशासनदेवत (ता)म् ॥ ९९ ॥ तदा च तत्मभो भूपो, नानारत्नै मुमंडितम् । न्यस्य मौलौ किरीट च, कुण्डले फर्णयो योः ॥१०॥ हीरविशेषकं भाले, दृटिममृतवपिणीम् । कण्ठे मुक्ताफलहार-महे स्वर्णागरक्षिकाम् ॥१०१॥ भामण्डलं शिरःपृष्ठे, सूर्यविम्बविडम्बकम् । शीर्पोपरि सितच्छर, मेघाडम्बरडम्बरम् ॥ १०२॥ सपविस्रग्धरस्तत्र, गुरचूर्णशिरोमणिः । अज्ञानतिमिर इत, सोत्ततार निराननीम् ॥१०३ ॥ चतुर्मि कुलकम् । पापकम) ददौ च जिनपूजाप, वासयित्त्वा पुरंतदा । श्रीमद्वासात् श्रीपुराग्यम, श्रीपुरमेकमेलच ॥ १०४॥ यन विनिर्गतो नाय-स्तो उचभूपतिः । कुण्ड यवन्ध कूपस्य, तत्तोयसर्वोपकने ।। ॥ १०५॥ तदा तत्र चतुर्माम, कन्वा सूरि नृपरितः । ततः प्रबोधयन् भव्यान, विजदार महीतले ॥१०६॥ ततो भो भारविजय, स्वमपि तत्मभु श्रय । आगमिष्यवि के नून, नयनयुगल पुनः ॥ १०७॥ (१ स्थापितवान्) (४२) इति रात्रौ सरीराचा, श्रुत्वाह गुरुवान्धवं । । श्राद्धॉथ माह से साई-मन्तरिक्ष ययौ तदा ॥ १०८॥ तर सो समस्तानां, यानिणा प्रमुदर्शन । अभूत्पर च मे नैर, म दभाग्यशिरोमणे. ॥१०९ ।। तदा खिन्नोऽन्नपानीय, त्यक्त्याऽह दर्शनोत्सुफ । नानास्तुत्याऽन्तरिक्ष त, स्तोतु तन प्रचक्रमे ॥११०॥ नमस्तुभ्य जिनेन्द्राय, प्राहिणेऽपकृतामपि । फली जाग्रतदेवाय, यथेष्टफलदायिने ।। ११२॥ विना स्वार्थमहिं नाथ', कृतो नागेश्वरस्त्वया । फमठे वैरिणि दत्त, सम्यक्त्वमतिनिष्टुरे आपादभूमिक श्राद्ध, त्वा चिरकालोविन दत्ता स्वामिन् ! त्वया मोक्ष. कारण्यरससागर ! ॥ ११३ ॥ भरत्याऽऽलिगनकुर्वन्तम्, गज वगै ददे त्वया । ततः कलिकुण्डनाम्ना, स प्रधितोऽभयो अयि ॥ १४ ॥ नवाझत्तिा था-भयदेवगणेशितुः । शुष्ट हत्वा त्सया नाघ, कृष हेमयुनियपु' पालनपुरनराधोशः, पालणः परमारक । भ्रष्टराज्य पुनमे, त्वत्पदाम्भुजसेवनात् ॥११६ ।। उद्देशिश्रेटिनो गेहे, घृतद्धिस्वया कुता। तितोवृतफलोलारयो, नाथ ! भुपि विश्रुत, ॥११॥ १ स्यने म , ।
(४३) पुनाथय फलवस्य (१), वृद्धिस्तर त्वया कृता । ततः फलद्धिा नाम्ना, रयातः क्षोणीतलेऽभव, ॥२८॥ एलचपुनरेन्द्रस्य, सदाहकीटकुष्टिनः । कुट'हत्य स्वया नाय , कद्दे (1) स्वर्णसन्निभं ॥ ११९ ॥ अवाप्य न्तरिक्ष स्थातु-मिच्छाऽभूत्ते कलौ पर । । मल्लपारिस्तवतुष्ट, एन्य चैन्ये स्थितोऽसि भोः ॥ १०॥ एर कियवर्णयामि, भोऽनन्तवर्णगर्भिन ।। यदि सहस्रनीतोऽपि, पार न तह क्थं ॥ १२॥ ईगीर चमत्कार, दर्शितो भुवि नाथ । मे। " सहि किं ? नेत्रयुग्म ते, कठिनमम्त्युद्घाटित ॥१२२ ॥ हा नाय ! तात ! हा स्वामिन् ।, हा चामावुलनन्दन ।। " हाऽश्वसेनवशदीप ।, देहि मत्यक्षदर्शन ॥ १२३ ॥ न ददत स्तदा। { फोऽन्यो दास्यति इतात , हा! हा!! नेत्र देहि माम ॥१२४॥ इत्युद्गार कुर्वनो मे, नोटयामास हरपट । }} जनजयार साई-मद्राक्षं विजगत्पतिम् ॥ १२५॥ यया पनेऽपगतेऽक, पश्यन्ति माणिनोऽखिला । ' तथाऽह चक्षुःविषया-नद्राक्ष पदार्थान पुन (पुर) ॥१६॥ हा नाथ ! सत्योऽसि पार्यो, लोह मिकरोभुवि । पार्श्वनायम्तत. सत्य, तात ते तात (तात ताता) कृतोऽभिरम१२७ (१दृस्या) (२ पितरौ) इष्टवस्तु यदि पुन, पिन 1 सत्तश्च पारण कृया, ऽह होरपुललोचनः । धुन पुनरन्तरित, ददर्श इष्टिदायक ॥१२८॥ ततो रात्री मुमते मा, एस्पाचल्यो च देवता। वत्स ! त्वयान कार्य च, सधुवाद् दीर्घपदिर ॥ १२९ ।। भनियुद्ध'प्रभातेऽद, भादान तत्रोपदिश्य च । एफप्रार्थ कारयित्वा-ऽऽरम्भयामास मदिर अन्यसहम् विसाह, तन म्पित्वाऽपधारक। यान् यत्मरकालेन, सम्माप नवमदिर खत श्रीमदिनमान्दै १७१५, चैत्रमिनपष्टया सौ। मनवमदिरे नाथ, स्थापयामास सोत्सर्व ॥२३२॥ समापि सोऽन्तरितोऽदनमा भुव सदा। स्हरपैरासमु प, निपेनिस फयरन सप नाथ मनिष्ठाप्य, पूर्वाभिमुखपासने । योनि मम पाप, हतपतदाऽभवम् ॥ १३ ॥ तर मनुरोः पादान, भत्त्या पादै निपश्य । गर पिजयदेवस्य, गुरुभक्तिपरायणे. शवोऽपि पतिरपानि, म्यिवासन दिनानि च । भाप माना परिमाग्य, दरदर फणिवर्ग पुनरागमनोरमौरप-जनो निगन्येवस्तता। सविसु (म्) पयामायाs-नतिमनोपही ॥१७॥ ter १ मारहपो देखता . २ सय r एव मन्योऽपि यो मर्त्य-धान्तरित श्रयिष्यति । पु (पू) रयिष्यति स तस्य, प्रभु पुर्णमनोरथ ॥ १३८ । ॥ ग्रंयकर्तुः प्रशस्तिः ॥ सप्ततीर्थताम्रपत्र, हौरसूरिरकबरात् । रेखपित्ला जयं चक्रे, यावचन्द्रदिवाकर ॥ १३९।। वच्छिप्योविजयसेनो, जागिर प्रवियो य च । प्रतिपदि रवी जोये, जीपदयामपालयत् ॥ १४० ॥ तच्छिप्यो विजयदेवो, भव्याम्भोजदिवाकरः । यवनादी यहुशाती, दयाधर्म प्रवर्तित ॥११॥ तस्याभूद्धशिप्य, आचार्यों विनयमभः । सूरिगैरलञ्चने, पादपीठ तदीयफम् ॥१४२॥ लघुस्तु भावविजयो, गणिपदसमन्वितः । सोऽहमेवनयकर्वा राज्ये श्रीविजयममे ॥ १४३॥ विक्रमाब्दे १७१५ रचितवान् , भव्योपकारकाम्यया । चरित्र स्वकीयमेत-दन्तरिक्षकपात्मकम् ॥१४४ ॥ इति जगद्गुरोविजयहीरसूरीश्वरपटघरश्रीविजयमेनसूरिपट- घरधीविजयदेवसूरिशिष्य प. भापविजयगणिविरचितं स्वचरित्र संपूर्ण, लिखित पन्यास श्री उमेदविजयगणी पशिष्येण क्षान्तिपि- जयमुनिना वराडदेशस्यश्रीभतरिक्षपार्थपरीवितश्रीपुरनगरे प्रयम- यानावसरे संवत् १९७८ फालगुन कृष्णाटभ्या।। (१ प्रतितधान्) ने नमः सिंघम् । - अथ श्री अन्तरिक्ष पार्श्वनाथ स्तुतिगर्जित श्री मजाव विजयगणि विरचित स्वचरित्रका, हिंदि जापान्तर 1 लेखका-पन्यासपद विभूषित श्रीमान् उमेदविजयजी गणि शिष्य मुनि श्रीक्षान्तिविजयजो. प्रणम्य श्री महावीर, केवलज्ञान भास्करम् । रोगपविजेतार, ज्ञातार विश्ववस्तुनः॥१॥ स्तुत्वा श्रीसद्गुर भत्त्या, उमेदविजयं गणिम् । यस्याऽभुव प्रसादेन, बालोऽपि मुग्वरीतरः ॥२॥ स्मृत्वा सरस्वती देवी, जगजाडयधिनाशिनीम्। यस्या प्रसादयोगेन, समयजानवानहम् ॥ ३॥ नत्वाऽनुयोगदेभ्यो, लिसामि देशभापया। श्री अन्तरिक्षपाचस्प, स्तुतिविवरण मुदा ॥४॥ अर्थ- येवलमानयुक्त, रागद्वेष जिननेवाला, सर्व पदाया जा ननेवाला, महावीरमभु नमस्कार करके, निस्का प्रसादसे बालपणेमें भी शाखसम्मनभाषा पोरनेको छुटयाला हुवा एसा श्रीमान् निजगुरु श्री उमेदविजयगणिश्यकी भक्ति से स्तुति करके, और निस्के प्र. सादसे में पात्रो (आगमो ) का ज्ञानवाला हुवा एसी जगतका अज्ञानकु नारा परनेवाली, सरस्वती देवीका रमरण करके और अनुयोग वृद्धोकभी नमस्कार करके देशमापाप्त (हिंदीमापासे) श्री अन्तरिक्ष पार्थनायकी स्तुनि (महात्म्य) का विवरण आन- न्दसे । में (शान्तिविजय ) रिखता. १-४ श्री पार्श्वनाथायनम मान्तिरसमय और श्री परमानन्द स्वरूप (परमात्मा) को नमस्कार फरक अन्य प्राणीभोफा उपकारके लीये प्रत्यक्ष अनुभव कीया हुया चमत्कारको वर्णन करता हु. १ यह जम्बूद्वीपका भरतक्षेत्र मध्य सह ग्रोभानेवाला और अनेक बगीचाओसें मनोहर सत्यपुर नामका (साचोर) नगर या.२ उस नगरमे ओशवालाश उत्पन्न हुवा राजमह नामका बारक रहना था. उस्सी मुली नामकी पोरतने भानिराम ना- मका सौम्य पुनका , लहकको ) जाम दीया. ३ अयटा उस नगरम शमादि (राग्यादि , गुणके समुद्र (महार) बहोत मुनियरो करके युक्तआर्यपदको धारण करनेवाले विजयदेवमूरिजी पगार. रसादक आनेस मयूरोकी माफीय मूरीजीका आगमनको सुनसर सभी श्रावक श्राविकाओ आनन्दसें वन्दन करने गये.. चातकपनीकी माफोक आगम (सिद्धाव) रूप अमृत ४८ (मेषजल) का पान फरनेकी इन्छासे वह लोक भाचार्य महाराज का चरनकमलको वंदन फरक पैठे. ६ उम वग्न आचार्य महाराजभी सातनय चतुर्भगीयुक्त पाप- हगदेनेवाली और अमृतसे भी मधुर धदेवना देने लगे.७ यह सूरिजी महाराजकी मधुर देशना सुनकर में प्रतिबोध पाया और पटा आनन्दमें मैंने उसी गुरुजी के पास टोक्षा (साधुपणा लीनी. उस दीका वक्त गुरजीने मेरा नाम भावविजय एस रक्खा.८ वत्पश्चाद गुरुके संग मरुस्पल्में (मारवाड देशमे) रिहा परते सूत्र, प्रफरण, व्याकरण, माहित्य, ग्रंथचरियादीका पपाशति मैने अभ्यास पीया. ९ विधाभ्यासादि गुणोसे सदृष्ट होकर गुग्नीने जोधपुर नगर श्रीचर्षिय गंधक सपा मेरेको गणिपद दीया. १० उम्मेबाद आगर्यमहाराज पाटणका श्रीमको विनतीसें आ पूरानको यात्रा करने शिष्योंक साथ गुजरात में गये ११ राना पर गरमीकी फनु भागेमे मेरे दोनु नेमोमें रोर (मिमारी) होगया गपभी ज्यु न्यु पर अपने गुरते साय पाटण परा. पारण पनारप पारकोप पहन घोर्स भोक औपपीया मारा (श्यानु) मा मान योया मगर सब भी मेरी दोगु भार (नेत्र) प हो गइ." दीपदीन परको सरर नेमहोन (सारख्यात) मने पिन- - यदेवमूरिजीसें उस्का (नेर अच्छा होनेका) इलाम (उपाय) पुच्छा. २४ मेरे पुच्छनेसं आचार्यमहारामने मेरेपर कृपा करके सपूर्ण विधिविधानयुक्त पद्मावतीका महामन मेरकों दीया. १५ पीछे वहां चातुर्मास पूर्ण करके एक मुनिकी साय मेरेको पा- टणमें रखकर आचार्य महाराजनीए अन्यर विहार कीया. १६ उस्के पोछे गुरुमहाराजने दिखलाया हुवा यह मंत्रका विधि अनुसार आराधन करनेसे देवी पद्मावतीजी प्रत्यक्ष (स्चममें ) आके मेरेको विस्तारसे इस तरह कीया. १७ काचवाका (फच्छपका) लच्छनवाला और हरिपथमें उत्पन्न हुयें ऐसें (वीसमाताधिकर) मुनिमुनतस्वापी शासनमें महाबलशाली रावणनामका मतियासुदेव हुनाथा २८ यह रावण कोइएक दिन अपना स्वस्पति (घनोइ) खरदूपण राजाकों कोइ कार्यके लीयें यहोत जल्दीसें मेजा. १९ पाताललंफाका मालिक वह खरदूपण नाममा विद्याधर रा- जाभी विमानमें बेठके पक्षीकीतरह आकाशमार्गसे चल्या २० (वहांसे) बहुत नगरो, देशो, वनखडो और पर्वतोको उलपन फरके भोजनसमये विगोलिदेशमें पहुंचा. २२ उसीसमय पहरामा भुमिपर उतर स्नान करके पूजाके उप- फरणो लेकर जिनचैत्य (मूर्ति को मेरी पास ले आव इसतरह रसोइ बनानेवारें फदा २२ उस वखत भयभ्रांत हुवा वह रसोइया हाथको मस्तकके उपर
हनाप ! मार फिरभी यहा पलों और को उस्ले
सासन फगे, पर पानोरी हिमापा पोटगंग माया. ४२
इस माहरा रानीपानम मतिमीमा होसरगनाने पा
नारर भी पायरो पनीर पानी गागा नसावन फिपा. १३
जैसे अमिमें पसरा वर्ग गुर (निस) रोचा है ऐरों पर
नीस उप गनाफा गरीर वकाल निरोगी रा. ४०
ধশ আখ বা শীশমি শালা অন ধান
(सानापीना)ोटकर यह दासी पागपना फग्ने एगा ४५
हेयर (वारी) के भीतरमा भपिठावा। सेवदेवा!
घर जो कोइ हो रह गापामुने दर्शन दे, ४६
पमा यो पर राजा येठ गया भीर तिनदिन नाप उसी
निश्ययाला देसर यदा गया हुया देव,-४७
मस्या (म्बनमा) आपर एमागमा योमा हरागत!
इधर ( यह पमें ) सरपणरामाफा रयाणा रा पारसका पित्र
(मूर्ति) पिपमान है. ८
यह मूर्तिमा सांस या पानी यहा पवीत्र हुवा है उस पानीरों
स्लान फरोसे तेरा शरीर निरोगी राहै ४९
यह प्रनिमाका सागमा पानी में सारा, सासी, (खोकरा)
ज्वर (पुपार ) शूल और हर वगैरह असाध्य रोगोभी निरे
पिनास होता है उसमें सदेह नही ६.००
औरभी यह मूर्तिसे स्पा हुआ पानी अंधा पुरुप नेत्रोकों
पाता) पधिर कर्णरिपयो, मूक मनुष्य, गगीको, पगु आदी
।
पेगोको, अपस्मार व्याधिसें पीडित उस-रोगरहित शरीरको पराममहीन महापराक्रमको और धनका अर्थी धनको सुदर स्त्रीका अर्थी सुन्दर स्त्रीको, पुनका अर्थी पुन और पौत्रको, राज्यसें भ्रष्ट हुवा महाराज्यको, पदस भ्रष्ट हुवा उत्तम पदको, जयकी इन्छावाला जयौं, विद्याहीन, सरस्वतीको, पाता है तथा भूत्र- चैताल-हाकिनी शाकिनी ममुग्व भाग जाते है और सब कुग्रहो भी शान्त होते है. ५१ से ५० हे राजन् ! यह मूर्तिका ज्यादा वर्णन करनेसे क्या। इस कलि- युगमें यह पूर्ति चिंतामगिरत्नक माफिक मत्यक्ष अपना इष्टकार्यको सिद्ध करने वाली है. ५५ नागरान धरणेद्रका में सेरक (देव) हु और उसका हुकमतें इहा रहकर भक्तिरों में आप भगवानकी मूर्ति पूजता हु. ५६ इसतरह प्रभुका महात्म्यक मुनकर भक्तिसें उसिन मनवाला रामानें वह देवके पास, प्रत्यक्ष चमत्कारिणी मूर्तिकी याचना तर देव योल्पा, ह राजन् ! सुण धन्यवान्यादि जो कुछ तु मागेगा यह तेरी इन्छानुसार देरेको में देडगा. रेफिन भूर्वि कभीभी नहीं देऊ, ५८ पसे अनेक प्रकारके वचनोसें देग्नें बहुत समनाया, लेकिन मूर्तियो ग्रहण करनेफी इछावाला यह रागाए पारणा नहीं कीया.५९ पाहे माण जाय तरभी (मृतिविना) नदिजाना एसा दृढ नि. श्रयाला राजाने यहा अन्नपाणी याग्निा सातदिन निकाठा.६० कीया. ५७ - ५४ । उस तपका पलसे सुद परणेंद्र रानीमें (स्वप्नमें) आकर उस- कु जाग्रत करके इस तरह कहा. हे राजन् ! तुं कायके वास्ते हट करता है. ६१ महा चमत्कारिणी इस मूर्तिकी सेवा मेरेसे नहि हो सकेगी और रातो कार्य सिद्ध हुवाहै इसलीये हे राजन् तु अपने घरकुं चलाजा.६२ तब राजा बोला. हे फणिराज! अपना पेट भरनेसे क्या! अवएव जगतका उपकारके लीये प्रभुकी मूनि मेरेउ देनी चाहीए. ६२ हे नागराज ! मेरा प्राण जाये तवभो मूर्ति लीयेरिना में नहि जाउगा, चाहे दो अथवा मतदों मेरा माण यह प्रशुमेही है. ६४ एसा सुनकर सापर्मिको दुख होवेगा एसा भयसे यह एलच पुरका मालिक राजा नागगज धरणेंद्र इस तरह कहा. ६५ हे राजन! तेरो भक्तिरों सतुष्ट हुवा में माणसेभी वल्लभ और महा चमत्कारिणी यह भूनि दुनीयामा उपकारके लीये नेकुर देउगा. ६६ लेकिन ह राजन् । तेरेकुं यह प्रकी आशातना फरना नहि, यदि आशातना करेगा तो मेरा मनमें वहा भारी दुःख होवेगा ६५ में आशातना नहि फरंगा एसा राजाने कबुल करने में नाग- राज बोरया हे राजन् ! सुन, प्रात:कालमें स्नान करके सच्छ होकर तेरे कूपके नजीक आना. ६८ और माल (जवारीक डाटा)की पालखी बनाकर उस्कुं सूतका 3
M
न
115
ततुसें पापकर मृतकुा हायमें पकडके घटकी तरह उस कूवमें
उतारना.६९
+ + उस पालखीमें मूर्ति में स्थापन करुगा, पीछे व्हार निकालके
- वघाफर नाडि (डांठा)का रयमें स्थापन करना. ७०
पीछे सातदिनके गले दो बाच्छडे रयमें जोडक वह रयफी
आगे आगे चलना, और तेरी पीछे पीछे यह रथ आपसे आप चला
आयगा. ७१ 711,
इस तरह जहां तेरी इच्छा हो तहातक पार्थ प्रभुकी मूर्विक
लेजाना, लेकिन रस्ते में पीछा देखना नही. यदि पीछे देखेगा तो,
प्रभु नही आरेगा. ७२
यई पर्चमकाल होनेसे में मूर्ति अधिष्ठित होकर अदृष्टनया
(पणे) मूर्तिको उपासना करनेवालाका मनोरथ पूर्ण करुंगा. ७३
इस तरह वोलके पीछली रानी नागराज चला गया, पीछे
भाव कालमें जाग्रत होके राजाने उसी घखत नागरानका कयनके
अनुसार सर कीया, ७६
पीछे वाहिर आइ हुइ मूर्तिकुं नाल (जवारीका डॉठे का,
रयमें स्थापन करके और सातदिनके दो बच्छडेकु रयमें जोड
रथ आगे राजा चल्या. ७५
'कितनेक'दूर मार्गम जाते राजा मनमें विचारनेलगा किरयका
अवाज सुनने में नहीं आताहै सब क्या ! प्रभु नही आताहै ? ७६
एसा विचारके राजाने प्रभुके सन्मुस वक्र दृष्टिसें देखा, जय
T
2
स
मके उपर उस्का दृष्टिपाव हुगा उसो वखत प्रभुको नीचेसे रथ निकल गया. ७७ वहा बक्षकी नीचे जमीनसें साव हाय उचा अन्तरिक्ष (आ- फाश) में रहे हवे अमुक देखके उसबखनसे (लोको) अनरिक्ष (पार्श्वनाथ इस तरह) फहने लों.७८ भगवान् मार्गज रहनेसे सेदित हुये, राजा राणी मनि प्रमुखसे आराधित धरणेन्दने कहा कि भगवान् इधरज रहेगा. ७२ ए चातकु सुनकर राजाने पहा विशाल रगमपसे सोभित लक्षमुद्रा नामक मदिर यहाही तैयार कराया. ८० वह मदिर सपूर्ण हुवा देखकर (राजाको अभिमान आने में- विचारने लगा कि अहो एसा मदिरस मेरा नाम बहोत कालतक रहेगा. ८१ यह मदिरमें बैठने के लीयें भगवानको रानाने प्रार्थना किया, लेकिन राजाको अभिमान हानेसें भगवा दिन आते है. ८२ उससे सेदित होकर राजाने फिर धरणद्रको पोलाया परतु वह धरणेंद्रभी राजाका अभिमानका कारनसेंदि आया नहि. ८३ वव अतिसेदित और यहुत दुःखी होकर राजाने मत्रिसे पुच्छा कि प्रभु मदिरमें आते नहीं है क्या उपाय किया जाय? ८४ ए वचन सुनकर हदयमें सोचकर मत्री वोला है स्वामिन् ! इसका एक उपाय है सो मेरा वचन आप मुनें. ८५ सर्व शास्त्रोमें विशारद (विद्वान् ), और बहुत राजाभोमें ननिक, एसा अभयदेव नामका आचार्य १
और गुर्जर देशश मालिक, कर्णफ समान पराक्रमी कर्णराजा
ने वहयाचार्य को 'पल्लपारि' एसा महान् पद दीया है. ८७
वह आचार्य गतवर्ष में स्तभनपुर (संभात)का उत्तम संरके
साथ माणिक्यदेव (शुपानी)की पाना करने उपरथायें है.८८
यह आचार्य अभी देवगिरिनाममा नगरमें पिराजते है. हे सामिन!
यति कोइभी उपायम माधुक सहिन यह आचार्य इहा आ. ८९
तर वह आचार्य आपका यह इष्ट कार्य जरुर करेगा एसा सु-
नकै रामार्ने मत्रिो भेजकर वह आचार्यको वहा पोलगया ९०
आकाश रद हमें प्रभु देव पहा आवय पाया हुया. आचा-
यनं राजामें सब पूकी हकीत सुनकर तैला (तीन उपवाम)
परके धरणेंद्रको याद कीया. ९१
उस वसन धरणेद्र रहा जाकर आवाय महाराजमें कहा कि
यह मदिर पवार राजाने अपने मनमें वहा मद (अभिमान
फीया है ९०
उमक लीये यह रानाका मदिरम (यगवान) नहि विराजेंगे
लेकिन, मयका चाया दुपा मदिरमें (भगवान् ) ठेगा, इस प्रका-
रका धरणद्रमा वचा सुनार सुरिजोने श्रापक सय पस्त्र करके
भो. सरावको! सु
तुम लोक तैयार करायो, उसमें भगवान घेठेगा. ९४
एसा मुरिनीका वचन सुनकर, सुरिजीक सग जाये हुवे श्रद्धा
'क्तियुक्त भावकोन मिलकर नवीन मदिर तयार कराया. ९५
N " . A - ६२ के दिन वह नया मदिरमें उत्सबके साथ भगरानको स्थापन कीया. १३२ वहापरभी वह अन्तरिक्ष अरिहंतने जमीनको स्पर्श नहीं फीया, लेकिन बडी मुशकेलीसें, स्तुति-आर्यना फरकें जमीनसें एक अंगुल उचें स्थापन कीया. १३३ . उस वख्त वह मदिरमें पूर्व सन्मुख आसनपर प्रभुकु स्थापन करके और (निर्मल ) सम्परत्रकु उपार्जन करके और वहीज मदिरमें मेरा गुरु श्री विजयदेवमूरि जाऊँ चरण पादुका को गुरु सेवा परायण श्रावकोद्वारा भक्तिसे स्थापन करा क में कृत कृत्य हुवा. १३४-१३५ उस्के पीछेभी कितनेक दिन वहा रहकर, देवाधिदेव पाच- नाथको श्रेष्टभारसे वारवार, भेटके, १३६ इधर पीछे पीछा आनेमें उत्सुक घनकर, म वहास निकलकरके रास्ता में इधर उधर सब जगे लोकोका उपकारके लीये अन्तरिक्ष पार्श्वनाथ (का महात्म्य) की मुचना किनी. १३७ इस प्रकार दुसरा कोइभी आदमी अन्तरिक्ष पार्श्वनाथजीफा आश्रय करेगा उसकाभी मनोरथ यह प्रभु पूर्ण करेगा. १३८ अथकारकी प्रशस्ति जगद्गुर श्री विनयहीरमूरीश्वरजीनें अपरबादसाहसे सात तीर्थके ताम्रपत्र लिसार यावत्चंद्रदिवाकर जय कीया. १३९ उनके शिष्य श्री विजयसेनमूरिजीनें जहागीर बादशाहकों प्रतियोध देकर प्रतिपदा रविवार और गुरुवारक जीवदया पलाइ १४० + ६३ उन सिष्य भव्यमाणीयोरुप कमलोको विकस्वर करनेमें । सूर्यके समान श्री विजयदोन्द्र रिजोनें यवनादि बहुत ज्ञातियोमें दयार्म फेलाया. १४१ उनका बहा शिष्य विजयमममूरिनी हुवा. यह मुरिगुणोसें विभुषित उनका (गुरुका) पाद पोटका शोभाता था. १४२ और उनकाहि छोटाशिप्य गणिपदस अरत भारविजय, नाममा विनयंप्रभमूरिजीक राज्यमें हुवा सो में यह प्रथका कर्ता विक्रम मचन् १७१५ की सालमें भव्य जीवोका उपकारकी इच्छा अन्तरिसपार्श्वनाथकी पा स्वस्प मेरा चरित मैंने रच्या. १४४ रवि जगद्गुरु श्री विजयदीरसूरिश्वर पटधर श्रीविजयमेनमूरि पटधर भो विजयदेवमूरि शिष्य प. भारविजयगणि पिरचित श्री अन्तरिस पावनाय पात्मक सचरित्र सपूर्ण लिखित पन्यास श्री उमविजय गणीवर शिष्येण शान्तिपिजय मुनिना घराद देश- स्य श्री अन्तरिसपाधनाय पविनीत श्रीपुरनगरें। मयम याताया सरत् १९७८ फाल्गुन पणाप्टम्या मू लिखित द्वितीय धातायां मवन १९७८ उपेट कणदाम्पा देशभाषपा लिखित. मंगल भगवान् वीरो-मगर गीतम प्रमुः। मंगले स्थूरामद्राया, जैनधास्तु मंगल ॥३॥ , 4 ६४ धी श्रीपरमगुरुभ्योनम श्री वकचूलियासूत्र-सारांश. लेखक-मुनि खान्तिविजयभी , भत्तिभर नमिय मुरवर सिरि, सेहर फिरण रइय सस्सिरिय। नमिउ सिरिवीरपयं, घुच्छ सुपहीलणुप्पतिं ॥१॥ भक्तिना समुहे करी नमेला देवेंद्रोना श्रेष्ट मुगटनी कान्तिनी रचनायी शोभायमान श्रीवीर प्रभुना चरणने नमिने श्रुतहेलनानी उत्पत्ति कहीश. श्रीगीर प्रमुना निर्वाणधी वीस (२०) परसें श्री मुधर्मस्वामि निर्माण थयु स्यारवाद चुमालिस (४४) परसें चरम (केला) केवली (केवलज्ञानी) श्री जस्लामी सिद्धि पाम्या । त्यार पाद इग्यार (१२) पर श्री प्रभवमूरि स्वर्गे गया, त्यार पाद वीस (२३) वरसे स्वयंभवसूरि स्वर्गे गया । त्यारपछी श्री स्वयं- भवसूरिना शिष्य अने आगमना घेत्ता श्री यशोभद्ररिजी पृथीमां विहार करता सारथी नगरीना कोटक नामा उद्यानमा समोसर्या। ते वखते द्वादशांगीना धरणहार श्री भद्रवाहुस्सामी अने सभूतिवि- जयजी ए ये शिष्पो सदा तेमनी पासे रहता नित्य गुरु शुश्रुपा-सेवा करे छ । आ अवसरे अमिदचनामा श्री भद्रवाहमामीना शिष्य मिथिला नगरीए लक्ष्मीक नामनाध्यानने रिपे प्रतिमाए (फाउस- गध्याने) रगाछता तप आचरे के-करे छे । ते समये मद्य (दाहma मदिरा) अने मांसना आहारयी परवश थयेला तथा कामलना नामे गणिकाने विपे आसक्त थपेला पावोस (२२) गोठील पुरुषो (मित्रो) भेगा पहने ते उद्यानमां सदाकाल विचरे छ-फरे के (भव )। त्या प्रतिमाए रहेल अमिदद मुनिने देखीने, मदांध दयारहित महापापी ते वावीस पुरपो अति तीक्ष्ण शस्रो हायमा सेइ समकाले साधुने इणना दोडया । दोडता वचमा रहेल अध. कूपमा समझाने सर्वे पुरुषो पडया, अने माहोमाहे शस्त्रे हणाया छता मरणने शरण यया. ते देखी कृपालु मुनि विचार फरवा लाग्या। हा हा रोदनी वात छे के ए पिचारा संरुदा मनुप्यपणु पाम्याछता निनधर्मयो वचित रही अफाले जीवितव्यथी रहित थइ क्या उप- ज्या शे ते ज्ञानी जाणे । इम चितवी काउसग पारीने अमिदत्त मुनि त्यांची चाल्या, अने ज्या गुस्ना गुरु (यशोभद्रसूरि) छे, स्यां आवी इर्यावही पडिकमिने-गमणागमणे आलोइने । गुरुमहा- राज प्रत्ये बदन करे-याने मयम थी यशोभद्रमूरिजीने चांदी पछी श्री भद्रबाहुस्वामी तथा श्री सभूतिविजयसूरिने नमस्कार करीने पछी गुरुमहाराज श्री यशोभद्रसरिजीनी आगल हाथ जोडीने प्रश्न करे-पुच्छे । अथ प्रश्न- भगवन् । ते महा अधर्मि यावीस गोठिल पुरुषो अकाले मरण पामी क्या उत्पन्न यया. अथा फर्मरसें कर योनिमडलमा परिभ्रमण करस्ये सथा ते यावीस पुरुषो मुं! मुलभ मोधि छ अथवा दुर्लभरोधि धास्पे ए प्रश्नो मारो शंसय कृपा करी निसरो. त्यारे तुगियायण गोप्रवाला प्रणज्ञानयुक्त तथा दृष्टि- वादे भावित अन्वाकरणवाला ते यशोभद्गुरु श्रुतमाननो उपयोग । ६६ दइने ते पावोस गोटिल पुरुषो कर्मयोगे क्यां उपन्या तथा कई योनिमंडलने विषे परिभ्रमण करस्य तथा दुलभगोघि यस्ये एनु मोइने-निश्चय करीने अग्निदत्तनामा शिप्यने-मा प्रमाणे कहे-हे भमिदत्त । ते गोठिल पुरुषो तमने मारवा आवता हता ते पोते पो जानी मेलेज मध मांसने परवशपणे अधकृपमा पहया भने माहोमाहे वीक्षण शस्त्रोथी अगोपांग छेदामाथी आर्त तथा रौद्रध्यान व्याप्त तथा धारवार कामलता गणिकाने इच्छता मुकतनो क्षय थवाथी अन्तर्मुहुर्तमानमा तेवा अध्यवसाये करीने ते कामलता गणिकाना दक्षिण (जमणा) स्तननी पीटडोमा क्रमिनीयोनिमा (क्रमिपणे) उत्पन्न यया. (भव-२) त्यारवाद हे अमिदत्त ! कामलता गणिका- नी नानी थेटडीएते गोठिल पुरुषो क्रमिपणे सकम्याथी अतुल-असह्य स्तननी घेदना उत्पन्न यइ ते वेदनाथी पीडा पामती कामलता ग- णिका अनेक विद्वान वैधोने स्तन देखाहती घणा मन तन औषध भैपज्ये उपचार करावती-औषध फरती पिचरे त्यारे है अग्निदत्त मुने ! एफ विद्वान् वैये तेनो उपाय जाणी शस्त्रक्रियागे फरी स्तनने निदा- रीने-चिरीने तेमा पात्रीस कमि-कीडा-इद्रिय जीर हाड-मास रुधिरवद हवा तेमने काही छुटा पाठी पाणी भरेला भाजनमा मुकिने कामलताने देग्वाडे नथा स्तनना मास चर्मने सुनथी (दोरा) सांधे अने संरोहिणी औषधिये समाधि पमाडे. त्यारे हे अग्निदत्त ! ते बावीस फिहास्तनमाथी काढये छते, फामलता गणिका समाधि पामी थी ते वैद्यने पणा असन-पान-खादिम-स्वादिम-बस-मात्य-अलंकार विगैर जीये त्या सुधी पहोचे तेटलुं भीतिदान देइने सुशी करीने are विसर्जन करे-जवानी रजा आपे. त्यारवाद ते झमि-कीडाभोमा पूर्वना बघायल रागी ते फामलता फरुणाये चिंतरे ए जीवोर्नु मरण पारा हाययी मा थामी एम रिचारीने ते कीडाओने राइने मिथिला नगरीनी खाइमा पडेल शुक शोणितवाली जमीनमा मुके रया ते पावीश कीडा ताप-भूस-तृपायी पराभव पामता अन्तर्मुहूर्त पृयस्त्वे (यीनव ) काठ करीने त्यांयो हे अमिदत्त ? ते वावीस जीवो साधारण पनपतिमा कदमूलनी जातिमा एकेंद्रियपणे उ- सन्न यस्ये (भव ३) ते काले पृथ्वीवणतांदुरस पामना ते वापीस ऋमि जीनो पृयवी १ पाणी २ अग्नि ३ वायु ४ वनस्पनि ५ ए पाच स्थावरने पिप जन्य मध्यम आउखे उपजन्य [भव १३ ] स्यार पछी हे अमित्त ! ते पावीस क्रमिनीवनो तेनफामता गणि साना उदरमा गहोलापणे उ पति यस्ये [भव १४] त्या चिकि- सो-को रेच आपी गुगद्वारा विष्टायी सयडायेला जगपाला ते बागीसे काढया पछी अतहतमा मरीने ते विष्टामाज बेठियपणे उत्पन्न थस्ये [ भव १५] त्यांयी वली अन्तर्मुहुर्नमा मरीने ते वा- वीसे तेइद्रियपणे उत्पन्न घर [भर १६] मरण पामी तेहन विष्टामा चउरिद्रियपणे उपनशे [भ. शेम (भ. २) शरीरनो मेल (भ. २)नासिकानो मेल (0) मन (भ.२) अने पीतमा (भा. २) सातबार (ए सात ठेकाणे) पाप कर्मना योगयो वि. गरेंद्रियपणे (जपन्य-पन्यप आउखे) अनुक्रमे उपजस्ये एम योगणतीस (२९) भवनी वक्त यता यह त्यारपछी है ते पावीस गोठीलपुरपना जीवो विसमा (१०) भवमा ते ६८ सावकरवाना स्थानक (खाल-मोरी) नी अशुचीमां समुच्छिम देडकापणे उपजस्थे त्या दिनपृथक्ल (२ थी ९ दिवस) नु आ. युष्य पुरु करीने एकतीसभेभये (३१) फामलनाना घरमां गर्भ ज उदरपणे उपजस्ये त्या मास पृयक्त्वनु आयुप्य भोगवीने वनीसमे भवे (३२) ते कामलता णिमाना घरे दरवाजा पासे मुकर (इ. कर-भुड ) पणे उपनस्ये त्या अज्ञानना अनुभवरूप फलने घेदस्ये त्या क्रूर रुद्रपरिणामी पुष्ट स्कंगाला कामाघ ते बावीस मुकर दाढायलयो विवार करता काम तथा विष्टाधो शरीरने लिपना तथा तेनाथीन (कादव-निष्टायोन) आहारनो वृत्ति करता परस्पर भयकर स्वरथी गर्जना करना पगा माण भूत-जोव सत्वने मर्दा ( उपद्रव ) करता पोताना आत्माने आनन्द माता 4 पृयक वनु आयुष्प भोगविगे त्यायो काल झरीने ते वापीस जीरो वेत्रीसमे (२३) भरे अवतो देशने विपे चडालना फुलमा उपजस्ये ( अनुक्रमे ) वृद्धि पामता ते यावोस चडालो हुडक सस्थानमाला लागा दानवाला मोटा पेटवाला गलीना रग सद्दश ( काला) नहि देखा लायक लोकोने घगी दुगन्छा उपनायता पापकार्यमा डाह्या (हशोयार- निपुण) यशे ते पारीसे चडालकर्ममा कुशल अने विज्ञानगुणयुक्त होवायी पापकर्मरडे घणो द्रव्य समूह एकठो करस्ये तथा ते द्रव्यथी आजीविका करता-ने द्रव्यने भोगवना विचरस्ये ते अवसरे हे अ. मिदत्त ते कामला गणिका रद्ध यवाथो घणु द्रव्य याचकोने भिक्षाचरोने आपीने पोताना स्वजन लोकने पुछिने परिवाजक धर्ममा आदरवाली-मिथिला नगरीथी निकले निकलीने काशीदेश - माये गगा नदीने कोनारे रहेलो परिव्राजिकाओनी पासे आवीने शौच मूल परिवाजकनो धर्म पामोने-ग्रहण करीने, पालती पिच. रस्ये त्यारे ने कामना गणिका शुद्ध परितालिका यस्ये । अन्यदा प्रस्ताने ते कामलता परित्राजिका सर्व गोधने नमस्कार करवाने माटे पोनानी गुरुगीने पुछीने काशी देशथी निकलोने पाहारना देशोमा विहार करणी तीोंने नमस्कार करती उनी अपनी देशमा सीमा नदीना तटने विपे अनेक परिमानिकामोथी परिवरी गेस्थी 'रंगला प्रधान घस्रोथीअल कृत तथा निदड कुडि (कमडल)ग्वपर अकुम अक्षमालाथी पवीन हायवाली थइने विचरस्ये त्यारे ते फापलता प. रित्रानिकाने सीमा नीने किनार आगी जाणीने अवती देशवासी 'अनेक श्रेष्टि सेनासिति प्रगान विगरे पणा उत्तम मध्यम पुरुपो तथा स्त्रीयो शीघ्र दर्शनार्य आवस्ये त्या ते गावोस चढाउ पुरुपो पण ते परिमानिकाना दर्शन माटे आवम्ये त्यारे कोमलता परिवानिका ते 'श्रेष्टि पिगैरेनी आगल सौच मूल परिवनाकनो धर्म कहेस्पे, हे लोको अम्ह सौच मूल धर्म परुपीये छोये. ते सौच ये मकारनो छे ते आ ममागे द्रव्य सौच । अने भार सौच - द्रव्यथी पाणी अने माटोये करीने भावथी दाभादि अने मने करीने, जो अपने काइपण अशुचि थाय तो अम्हे सर्व मारीनो लेप करी शुद्ध पाणीयी प्रक्षालन रोये एटले पवीन यहये एप निये जे माणीभी जगभिपेक परे ते मा- भीमो परमपद पामे, स्यारे ते यावीम चडार पुरुषो, कामरता परिमाजी काये पहेल, सौच मूर धर्मने सांभलीने हर्ष संतोष पा- ७० मीने ते धर्मने सद्दना ते धर्म उपर रूचि करता. कामलता परित्रा- जिकाने नण मदक्षिणा देडने तेनी पासे सौच धर्म सीकारस्ये. पछी फरीथी पण मणाम करीने पोताने घरे जस्ये. अने ते पावोसें चडा लो परित्राजक धर्मना परमभक्त यस्ये त्यार वाद मिध्यादर्शन धारण करनारा अन्यधर्मना प्रत्यनीक-निंदक ते यावीसे बहाल पुरपो शेप पाच दर्शन तथा विशेषे करी जैन दर्शनना पालक साधु श्रावक नया गिनेश्वरना चैत्यना अवर्णवाद बोलनारा अने निंदा करनारा थस्ये. त्यारवाद परिनानक धर्मना रागी ते पागोस चडालों जिन धर्मनो अपर्णपाद उचारता-बोलता छता लोकोना निमत्र- णथी भातपाणीने ग्रहण करो इच्छा प्रमाणे आहार करता मरणने अणवांच्छता पाच वर्ष सुधी पग्निाजफना धर्मने परम भक्तिथी आराधना अन्यदा आयुष्य क्षय करीने चोनीशमे भये त्या अपती देशमाज भाडना कुलने विणे उत्पन्न यस्ये [३४] स्यार वाद अनु- क्रमे ते वावीस भाडो द्धि पामस्ये त्यारे भयकर दुष्ट रौद्र साहसीक अने विकरचारी यस्ये अने अनेक प्रेष्टि सेनाधिपति अमात्य नरपतिओनी आगल भाड चेष्टाने विस्तारता करता पिचरस्ये, अ- न्यदा कुशस्यल नगरमा ब्रह्मद्वीप राजानी आगल माहोमाहे विड- वना करता माहोमाहे दासपणानी-हलकी-निहा करता दुष्ट चेष्टा देखाडता यावीस माहो, अंठम (तेला)ने पारणे गोचरीने अव- सरे गोचरीये विचरता एफ साधुना गुगल (जोडलाने ये साधुने) ने देखस्ये, ते समये त्या पेठेल एफ दुष्ट पुरोहिते मेयर्या ते बावीस भार पुरुपी परफल शब्द फरता ते साधुना तरफ दोहस्ये, ते साधु ७१ युगलने संघट करस्ये, परिताप पमाढस्ये, किलामणा पमाहस्ये, उप- द्रव उपनावस्ये, हिलना करस्ये, खिसणा करस्ये, निंदा करस्ये, गरहणा करस्ये, अने ते पुरोहित प्रमुखने घणी हासी उत्पन्न करस्ये, वोपण ते साधु युगल्ने मौनपणे रहेल देखीने ते (पावीस भाडो) पोतानी मेले शान्त यइ, खेद पामी दुष्ट चेष्टा वध करी माईव गुणने स्वीकारता अहो आ मुनिमोने क्षुधा लागी हस्ये. एम विचारिने मुनिभोने विसर्जन करस्ये. (जमा देस्थे) त्यार बाद ह अग्निदत्त ! ते बावीस भाड पुस्पो अफाले विजली पडवाथी अकस्मात् बली- भम्म यइ, योडापण माईवगुणे वर्तता होवाथी पानीसमे (३५) भये माय देशमा जुदा जुदा कुलने विषे चउद विद्याना पारगामी द्विज (ब्राह्मण) यस्ये, ते बावीस विप्रो घारापुर नगरमा यज्ञदत्त ब्राह्मणना निमनणथी तेने घरे यज्ञमडपमा रही, दार वध करीने अनेक द्रव्यो साथे घीनो होम करता उता, तीव्र अग्निधी दाज्या उता पाथी पीढाता कठसोप पामता आर्त पाने मरी सीमा नदीना धरामा मत्स्यो यस्ये, एम जलचर माहे सात भव करम्ये (४२) त्यार पछी नव भव खेचरनी योनिमा करस्यै (५१) त्यार पछी इम्पार भा स्पलचरमा करस्यें, एम निचे हे अग्निदत्त ! चा- सठ (६२) भव भमस्ये ते बासठमा भमां वे गोठोल पुरुषोना जीवो मृगपणे उपजस्ये त्या ते याचीस मृगों द्धि पाया तो कठीन फर्मना उदययी बनना अग्निमा घली समकाले मरीने वेसठ (६३) में भी मध्य देशमा श्रावकना कुरामा उपस्से त्या पाल्या.
1 ७२ वस्था मुक्यापाद विज्ञान गुणयुक्त थया छता ते बावीसे जणा दष्ट धीग कुशील परवचक खल अने पूर्व भावना मिथ्यात्वभावधी जिनमार्गना प्रत्यनीफ देवगुरुनी निंदा करनारा थास्ये, तथा श्रमण माहणने प्रतिकुलता करता जिनेश्वरना तत्वने अन्यथा स्वरूपे परूपशे तथा सेंकडो-हजारो नरनारीनो आगल सकपोल कल्पित कुमार्गनो मरूपणा करशे. विशेष प्ररूपणा फरशे, सविशेष प्ररूपणा फरशे, तथा जिनप्रतिमाने भागता, जिनमतिमाने नही मानता जिनप्रतिमानी हीलना करता, मतिमाने उत्थापता, प्रतिमानी निंदा परवा, अवज्ञा करता, चैन्योने तीर्थोने तथा साधुसा वीने उत्या- पशे ते अवसर हे अग्निदत्त । ते फामलना पग्निानिका अठोनर (७८) वर्प गृहस्थावास पालीने, छपीस (२६) धर्प परिवाजक धर्म पालीने एफसो चार (१०४) वपनु सर्व आयुष्य पालीने सात अहोरानिनु अनशन फरीने त्याथी काल करो दक्षिण दिशाना वाणयंतरनिकायना सुपच्छ नामना इद्रनी-देशोनअर्ध पल्योप- मना आयुष्यालो साच्चा नामनी देवी (इंद्राणी) पणे प्रथमधीज उत्पन्न ययेली हो ते मुबन्छा वाणपतरो अवधि (विभंग)शाने पूर्वभगो समय जाणीने ते बागीस वाणीयाभोने देखी हर्ष सतोष पामीनें, ते पापीस वाणीयाने पूर्वभवना संरचनो, परममोतियी साहाय्प (मदद) फरनारी पस् त्यारे, हे अग्निदत्त दुष्ट परिणामी त बागीस वाणीया मुवच्छा वाणमंतरोनी मददयो धनधान्य पुत्र पालथी तथा प्रीति सत्कारना समुदायथी वृद्धि पामशे, त्यारवाद -- (वर्ष पालीने सोल महारोगनी पीटाची पराभव रनी योनिमा उपन, अने पणो सम्रार परिभ्रमण ७३ ते वावीस वाणीया धनधान्यारिके वृद्धि पामवायो पोतानी मुना- ओ सच्चालशे महा अभिमानी यशे, पुदस्य, गुजारव करो, अने दनारो पुरुष स्त्रीओनी आगळ आ प्रमाणे प्रपणा करो. ए अमारो ना धर्म साचो , अर्थ अने परमार्थ अमारो धर्मन के. 'याको सई अनर्थ उ. ह मनुष्यो जुयो अमने दहलोरमान प्रत्यक्ष धर्मनु फल मले छे तो आगरनु तो कहयुज ते माटे तमे पण अमारा धर्मनु अनुष्ठान अगीकार करो, एम कही निजमति फलित नवीन मार्गने स्वच्छपणे प्ररूपशे, एम निथे दे अग्निदत्त! ते वारीस 'पाणीया, श्रावक धर्मयी भ्रष्ट थइने पदर्शन मांहेयी एके दर्शनने नही मानना अने स्वकल्पित मार्गनी प्रभारना करता अगरयात काल सुधीनु दुभ योधिपणु उपार्जन करणे, ते अवसरे ह अग्नि- दत्त ! भगवनना प्ररूपेग श्रुननी हीरना यशे, ते वखते श्रुनहीग्ना यये छने श्रमण-निर्ग्रयो पूना मत्कार आदर मन्मान नही पामे, तया धर्मनु पारयु अवि दुष्कर थशे, वो इ अग्निदच ! वे दुष्ट पापीस वाणीया पनर वर्ष तक गृह कृन्य परी-चार गतिमा भ्रमण परापनार x x x x x ४ ए येना नामयी मसिद्ध योग साधु पामता आध्यानने यश ययेला पारावसरे काल करीने घमा नामनी मयम नरक पृथपीने पहले पायडे दश नार वर्षने आपले 'नारकीपणे उपजशे (भव ६४) त्यार पछी कर्मन बसे तेहा मि- यावभावने पडिपजना धका (अंगीकार रसा) नाना प्रकार माटे हे अग्निदत्त ! ते वारीस जीरों भाररुपणु पामीने पण श्रुत- नी दीलना करीने दुर्लभ घोषिपणुं पामशे, हये अग्निदत्त मुनि गुरु महाराजने प्रणाम करी फरी पुछे, हे आर्य ! कहो ते श्रुतहेलना क्यारे थशे ! भरे थुवनो उदय क्यारे यशे । तेना उत्तरमा श्री यशोभद्रगुरिनी श्रुतनो उपयोग आपी कह छे, हे अग्निदत्त हे महाभाग्य शालिन् ! श्रुतनी हेलना तया उदयनो समय सांभ- लो.-श्रीवीरमभुना निर्वाणथी बसेने एकाणु (२९१) वर्षे संमति नामे गजा सवाझोड जिनमतिमा भरावशे तथा सवा लाख जिन मंदिर करावशे त्यार पछी सोलमें नवाणु बरसे ते दुष्ट वाणीया श्रुतनु अपमान करशे ते समये हे अग्निदत्त ? १६९९ संघ सघ अने श्रुत राशिना नक्षत्र उपर आडनी १९९०) थु-हो, ४७० विमासा समो धूमकेतु नामनो दुष्ट ग्रह लागशे, तेहनी स्थिति एक राशि उपर प्रणसे तेत्रीस (३३३) वर्षनी छे त्यार पछी सपनो अने श्रुतनो उदय यशे. 'एम यशोभद्र गुरुना पचनो साभलीने वैराग्य पामी प्रदक्षिणा वंदन करीने २९१वीर U -- अने घर म म
।
इस सुपहीलपुष्पाय-फार फग जाणिरुण अग्नेपि ।
नमयदे जिणवणे, ददचिना होइ पइ दियह ।।
ए थुत हीलनाना उत्पाउनु फलाफलने जाणीने यश अने
स्थागने आपनार नितेश्वरना वचनमा वीजाओ पण हमेशा र
दिवाला याभा-या छली गाथामा आ सूचना प्रतिपादक श्री
शामसूरिजीनु नाम पण जणावी दी),
इति चकच्लिया सूत्र सारांमपूर्ण
७४ माटे हे अग्निदत्त ! ते यावीस जीयर्यो श्रावकपणु पामोने पण श्रुत- नी हीलना फरीने दुर्लभ पोधिपणु पामशे, हये अग्निदत्त मुनि गुरु महाराजने प्रणाम करी फरी पुछे, हे आर्य ! कहो ते श्रुतहेलना क्यारे पशे । भने युतनो उदय क्यारे यशे। तेना उत्तरमा श्री यशोभद्रगरिजी श्रुतनो उपयोग आपी कह छे, हे अग्निदत्त ! हे महाभाग्य शालिन् ! श्रुतनी हेलना तथा उदयनो समय साम- लो -श्रीवीरप्रभुना निर्वाणयी बसेने एकाणु (२९१) वर्षे संपति नामे राजा सवाकोट जिनमतिमा भरारशे तथा सवा लाख जिन मंदिर फरावशे त्यार पछी सोलसें नवाणु परसें ते दुष्ट वाणीया अतनु अपमान करशे ते समये है अग्निदत्त ? १६९९ सय २९१ धीर सघ अने श्रुत राशिना नक्षत्र उपर आडनी समो धूमोतु नामनो दुष्ट ग्रह लागशे, तेहनी स्थिति एक राशि उपर रणसे तेनीस (३३३) वर्षनी छे त्यार पछी सपनो अने श्रुतनो उदय थशे. २९१ एम यशोभद्र गुरुना वचनो सामलीने १६९९ अग्निदत्त मुनिये, वैराग्य पामी प्रदक्षिणा देइ वारवार गुरुमहारामने चदन करीने २३२३ वी० स श्रु.उ, आचार्य महाराजने पुछिने अने मुगुरु श्रीभद्रवादस्वामि तथा सभूतिविजयने १८५३ विक० सं.श्रु उ पुन्छीने सलेखना फरी अने ते मुनिवर प्रथम देवलोके गया॥ ,१९९०) धु-दो, ४७० विकास १५२० थु-दी ४७० -
उपदोन्नुमाय-फर फला आणिडण बन्नेचि ।
अमर निगरपणे, ददचिचा होई पद रियई ॥
पशुपालनाना उत्पावनु फलाफल्ने जाणीने यन मने
लि मापार निधाना बचनमा वीजाभी पण भारत
राग यामा-मा केली गायापा आ मुना प्रतिपाय श्री
भद्ररिगनु नाम पण जणादी दी.
इति वरूलिया स्त्र सारांशमपूर्ण
नोट-पिस्तारची मपूर्ण हकीकत जापानी पापाद्वार पर
पूलिया सूत्र देश या सामाई,
एकादश संघानादि स्तुति विगेरेनु शुद्धिपत्रक पृष्ट १ ૨ २ ७ ३ ३ ५ ९ ४ पक्ति अगुद कुरुप्व फुरुप्चे यस्य स्तैर्वर्द्धमानः य चयो बंधो रूपादीना रूप्यादीनां यद्वा यद्वा गृणान्ति गृणाति ८ श्रीनाभिनन्नाथ श्रीनाभिनन्दनाथ तेजना पृथक पृथर अभिनन्दयतात्य अभिनन्दयतीत्य युगादि (अभिनन्दन) २८ कृय कृत्य पाव पार्थ अभदा अभयदा द्वितीयवार नीयवार सशा सशो शमु शत्रू स्तुतस्य स्तुतस्वस्य चापाप्तिः चाप्याप्तिः सजाघटीतीवि सजायटीतीति ५ ८ ७ ८ N ९ ७७ पराया सूया है बर्द्धमान? मर्य फयितव्या पुनीधिक लकि पशिष्टा श्रीविर घरायां वृष. हे श्रीवर्द्धमान ? मर्थः कययितच्या कुतीयिक त्व किं विशिष्टा श्रीवीर मृग. इतिया माज्य निगुणः गुना रदि वैद्य धर्मिता सर्व इति श्रुत्वा प्रोज्ज्व निर्गुण रोगी यूना दि वैद्य. (4) धर्मिष्ठता सर्व मुसेन पं तान्त्याचा मुखान् मुरोन सान्त्याचा दीवान् ? १ ३ १६ हणायो छतो यइने इणायेल थइने पदार्यने पदार्थने अयत् अर्थात् आ भवमां | आभवमाशुं एमने एमज तेने तने तेमा रहेवा देशे शुतेमा रहेवा देशे ? नहि अर्थात् नदि रहेवा दे, चरण चरण २६ ६ निवेदना निर्वेदता रगसस्कृति रग सस्कृति स्त्री स्त्रीयो शोक कदिपणशोक देह सुपोतक देह पोतक केशर निश्वे नितुज नयी ? तो तु शुं छे १ अर्थात् योग्य न अफामीनधी अ. वो 'मंडनप्रिय होय थवा मडनमिय? निश्वे अकामी न होय स । छ। मुक्तिश्री मुक्तिरूप श्रेष्ठ नान्वितम स छिय ७ नान्वित , ३ ४ ८ १२ ८१.५ पूर्वेकडेला सत पुरुपो हे विद्वानो ?. अरण्यमां भटकता अरण्यमा निरंवर भट- एचा कता एका पोताना श्रीअत श्रीअन्त नन्दम् वण्यते चण्ये सदुपकते ऽन्येपा मुपकते, सौम्य साम(२) (त) (दा) वय (1) वध (नत्वा) “साईम साद श्रीमन्तः श्रीमन्त: कार स्तृदु "सप्ने स्वप्ने ममा ममा समानय समानय “मिसन विससर्ज भोल्य भोज्य इतस्ततो इतस्ततो पुन!प पुनर्य - " ९ ૨૨ से १८ 12 ८ . ७ 1 ८२ १८ रानो मञ्चेनसि २० ३ सचेतसि । म्बच्छी (सस्याप्य) सो सघो स्वयम् खातीर्य भूपतिः १४ १४ दर्शनम् १ स्याप्प सा स्वद्य सया खातोर्य धृपतिः दर्शन पालन पुत्रायर पितो पनिबुद्धः + पटयां पूर्ण गुरुश्री फालगुन । कृष्णाष्टभ्यां डय बोलनेकी रमरण ५ २ पालण पुनाय पिनी प्रतियुद्धा १ मष्ठयां पूर्ण 'गुरुश्री फाल्गुन कृष्णाष्टम्या इच घोलनेकी स्मरण २० ३ ५ माफोक में (मानिराम) नगरमें धारकोन २० * * * * * * * * * * * ८३ माफोक में नगरम प्रारकोए (द्रव्यानुमें) मैने जीर कीया सार्थपर रिगोलि ६ ९ मर्ने जीने कहा तीधर हिंगोलि ११ मायंकालमें गुचा मेने मस सायकालमी सोगपा मरे ४ रोगोभी यहां शेगोकपी पदसे . F37363 मना महात्म्य मा रानाने १२ परदे ४ पर गंडा- (डाठा) धाडा तटेला- ४ (जवारीक धांदा दोका) . 7 है ७४ 3 ५६ ३ . . ७ । जोडक जोडकर आगे चलना ,आगेतेरे चलना. तहातक वहांतक ७६ धाडा डोका यदा यहा मनिममुग्यमें मनिप्रमुससे उस वखत फिर इयरन इधरज मदिरसे भगवा भगवान् मंदिर नहि आते है इयर इसदेश यह उपायससाधुफ उपापः साधुफरफें यात्रय आश्चर्य परणेद्रे घरगेंदने অন্য मुरिमीक सग रिजेक सग " 1 " " " - " . ८. . ५ जाये हुये । आये हुव.. पार्थना पार्धनायजीने २. भाचार्य आचार्यने सूरीभीए - - रिजीने २१... एल राजान । एलच राजाने मावो * . 1 जीबोक फरगये फीया देवीन देवीने सुंभी में-भाव विजय तुपभी ~ में मकारक मारे परमारें EEEEEEEEEEE मकारके आपन परपारने नाम नयापि १८ ६ अनुपम , 2 सदन
६२
८
पराक
कराकर
पर पी
पौर (गुमराम
२३
पहास,
पोटका
पदस
नोफ
संपूर्ण
"
पीठों
पदसे
म
सपूर्ण
१८
थापापांगत यामायां संवत्
12the सही
८
rur
"
इपर पीई
"
जाः
नोवे
फराक फरा
पीछे,
यहास,
यहां
पोटफो
पीठ
पदस पदसे
जोक
ज के
संपूर्ण
सपूर्ण
थानायां संवत - यात्राया
"
Gm
+
No text on this page.