·२१ (रात्रिकदैवसिकपाक्षिकप्रतिक्रमणगर्भित) साधुदिनचर्याविधिः २२ (योगोत्पनिक्षेपपूर्वको) योगनन्दिविधिः २३ योगानुष्ठानविधि: २४ योगतपोविधिः २५ (योग) कालक्षमाश्रमणविधिः २६ (योग) सर्वयोगिनां कम्प्याकम्प्यविधिः २७ (गणियोगिनामुपहननविधिः) अथैपामुप- हननमुच्यते २८ अनध्यायविधि: २९ कालग्रहणविधिः २६-२ ३० वसतिकालयोः प्रवेदनविधिः ३२-१ ३१ स्वाध्यायप्रस्थापनविधिः ३३-२ ३२ कालमंडलप्रतिलेखनविधिः ३४-२ ३३ वाचनाचार्यपदस्थापनाविधिः ३९-२ ३४ वाचनाचार्य विद्यायन्त्रलेखनविधि: ४०-२ ३५ श्राचार्यपदप्रतिष्ठाविधि: ३६ उपाध्यायपदप्रतिष्ठाविधिः ४१-१ ३७ महत्तरापदस्थापनाविधि: ४२-१ ४४-२ ४१-२ ४५-१ ४६-१ ५०-१ ५०-१

·सामाचारी
प्रस्तावना.
.
ॐ अहम् । अस्मिन् चतुर्गतिके संसारे सर्वे जीवा जीवितुमिच्छन्ति न तु मर्तुम् , एवं सर्वे जीवाः सुखमिच्छन्ति न तु दुःखम्,
तथापि बहवो जीवा नियन्ते दुःखीयन्ति च चतुरशीतियोनिलचभ्रमणतः, स्वल्पा एव च जीवन्ति सुखीयन्ति च मुकिपदप्राप्ता. । सा
च मुक्तिः सर्वैरिष्यते न तु लभ्यते कष्टसाध्यत्वात् । तदुपायोऽपि ऋते सर्वज्ञान केनापि ज्ञायतेऽतिसूक्ष्मत्वात् । सर्वस्तु सष्टं प्ररूप्यत
एच-"ज्ञानफियाभ्या मोक्षः," "सम्यग्दर्शनज्ञानचारित्राणि मोक्षमार्ग" इत्यादिवचोभिः। तत्र जीवाजीवादिपदार्था शायन्ते येन तज्ज्ञानं
सामायिकादिशाम्मबोध , सद्देवसद्गुरुसद्धर्भपु भद्धानं दर्शनम्, कर्ममलापनयनपूर्वकमोक्षनगरप्रापकं घ चारित्रमिति । तत्रापि प्रथम
दर्शनं, ततो ज्ञानं, ततश्च चारित्र, तदनन्तरमेव मोक्ष इत्येवं पूर्व पूर्व कारणम् , उत्तरोत्तरं च कार्यम् , एवं च मोक्षस्यानन्तरं कारणं
चारित्रमेव तत्कारणाभ्यां ज्ञानदर्शनाभ्यां सहितमिति वखतः त्रयाणामेवैपा विधीन दिदिक्षवः श्रीदिलकाचार्यपादा इमां सामाचारी
रचितयन्तो विधिपूर्वकगृहीतस्यैव सफलत्वात् ।
अस्या च देशविरतिसहितसम्यक्त्वग्रहणविधिमारभ्य महत्तरास्थापनविधि यावत् सप्तत्रिंशत्मकारा विधयः प्रदर्शिताः, ते ५
क्रमेणानुक्रमणिकाया विलोकनीयाः । तत्र सम्यक्त्वग्रहणावसरे मिथ्यात्वत्यागस्यावश्यकत्वान्मिथ्यात्वहेतव. विविधत्रिविधेन
तद्वर्जनं च शास्त्रगाथाभिर्दर्शितम् । तथा च शङ्कादिदोषरहिततत्पालनेन देवमानुपमोक्षसुखावाप्ति. प्रतिपादिता । देशविरतिव्रत-
॥२॥

·प्रहणे तद्भगा ययाशक्तिवताहणं च प्रदर्शिवम् । उपासकप्रतिमाधिकारे एकादशप्रतिमास्वरूपं सविस्तरं गदितम् । उपधानविष्यधि- फारे महानिशीथसूत्रसाक्षिपूर्वकं तपोमहिमा वर्णितः । पालारोपणाधिकारे मालावर्णनं तदुपवृंदणं तदनुशास्तिश्च कथिता । तपाकुलके तपसा प्रकारा: तीर्थकृता कल्याणकतमांसि च दर्शितानि । प्रव्राजनविधी प्रप्रजितस्य गुरुशिशाकथनपूर्व महामारतवचनेनापि प्रश्न. ज्याप्रभावो वर्णित. । उपस्थापनाकथायां शालिकणपश्चकवर्धकरोहिणीदृष्टान्तं सविस्तृतं दगम् । साधुदिनचर्याविषो साधोरुत्था- नकालः, तदा चिन्तनीयं, ईर्यापथिकीप्रतिक्रमण, चैत्यवन्दना, कुस्वप्नदुःस्वप्नकायोत्सर्गः, गुर्वादिवन्दनं, स्वाध्यायध्यानं, प्रतिक्रमणप, पौरुपीप्रमाणज्ञानम्, पात्रोपकरणादिप्रतिलेखनं, चैत्यगृहगमनम्, चैत्यवन्दना, आहारविधिः, तदनन्तरकार्यम् , सायं प्रतिक्रमणं, शयन- विधिः, इत्यादि सविस्तरं गदितम् । वाचनाचार्यस्थापनाविधौ वर्धमानविद्या, वद्यंत्रम् , तल्लिखनप्रकारः, भष्टारमष्टवलयम्, तद्वहिरका- राणां स्थापनविधिः, इत्यादि सर्व सविस्तरं कथितं, तन्नपः तन्माहात्म्यं च गदितम् । एतेष्वन्यपु चाधिकारेषु तत्तद्विपयकविधिः सविस्तरः कथितः ! अस्य सामापारीकर्तुः श्रीतिलकाचार्यस्य जन्मभूमिः, जन्मसमयः, पितरौ, कुलम्, दीक्षासमया, अवसानसमयः, इत्यादि सम्यग् न ज्ञायते परतु (पूर्णिमागच्छीय पाठांतरे आगमिकगच्छीय ) श्रीचन्द्रप्रभसूरिशिष्यधर्मघोपशिष्यचकेश्वरसूरिशिष्यशिवप्रभमूरेः शिष्योऽयं श्रीतिलकाचार्यः । अनेन च सम्यक्त्वशास्त्रस्य पृत्तिः, प्रत्येकबुद्धचरित, चैत्यवन्दना, प्रतिक्रमणसूत्रं, आवश्यकनियुक्तियत्तिः, पशवकालिकवृत्ति , जितकल्पविकृतिः, इत्यादय कृतयः कृता इत्येतत्प्रान्तलिखितप्रशस्तो स्फुटं दृश्यते । जीतकल्पविवृतिश्च सं. १२७४ वर्षे कृतेत्यन्यत्र दृश्यतेऽतस्तत्सत्ताकालोऽपि ज्ञायत इति ।

·सामाचारी एतद्रन्थप्रेसकापीकरणसमये एकैव प्रतिरशुद्धप्राया विजयकमलसूरीश्वरप्रशिष्यपण्डितप्रवरश्रीमजैनाचार्यविजयमोहनसूरीश्वरान्ते- पासिविद्वद्वर्यप्रवर्तकमुनिवरश्रीप्रीतिविजयसत्काऽऽसीत् । ततो मुद्रिते अन्धाधप्राये द्वितीया प्रतिः तपगच्छाधिपति-शासनसनाट्- त्रिचक्रचक्रवर्ति-जगद्गुरु-श्रीविजयनेमिसूरीश्वरशिष्यश्रीविजयोदयसूरिसत्का मिलिना, साऽप्यशुद्धपायेति क्वचिदेवोपयोगिनी जाता । अस्या प्रेसकापी मया यथाक्षयोपशमं लिखिताऽपि प्रवर्तकश्रीप्रीतिविजयेन यथाशक्ति शोधिताऽस्ति । मन्थेऽस्मिन् दृष्टिदोषादिना या काऽप्यशुद्धिर्जाता भवेत्सा विद्वर्यैः शोधयित्वाऽनुप्राह्योऽहमिति सविनयं प्रार्थयते- शास्त्री जेठालाल हरिभाई भावनगर.

·| ॐ नमः पश्चपरमेष्ठिभ्यः । । श्रीतिलकाचार्याविरचिता । सामाचारी. प्रणिधाय श्रीवीरं, वक्ष्ये सौख्येन गणभृतां ज्ञातुम् । सामाचारी सम्यग्-दर्शननन्यादिविधिरूपाम् ॥१॥ मौते कथनीयविधया-सदेशविरतिसम्यक्त्वारोपनन्दिविधिः १। केवलदेश विरतिनन्दिविधिः २। " तेरहकोडिसपाई" इत्यादिभङ्गकैः श्रावकाताभिमहाणा प्रत्यारुपानविधिः ३ । उपासकमतिमानन्दिविधिः ४। उपासम्मतिमाऽनुष्ठानविधिः ५। उपधाननन्दिविधिः ६ । उपधानविधिः ७. मालारोपणनन्दिविधिः ८ । सामायिकग्रहणविधिः ९ । पौपधग्रहणविधिः १० । सामायिरूपौपघयोः पारणविधिः ११ । पौपधिकदिनकत्सविधिः १२ । द्वानिशद्विधतपाकुलकम् १३ । तपोयन्त्राणि १४ । कल्याणकानि १५ । श्रावकमायश्चित्तयन्त्रकम् १६ । प्रशाजनविधिः १७ । लोचमवेदनविधिः १८ । उपस्थापनाविधिः १९ । उपस्थापनाफया २० । रात्रिकदैवसिकपाचिकमतिक्रमणगर्भितसाधुदिनचर्याविधिः २१ । योगोत्क्षेपनिक्षेपपूर्वको योगनन्दि- विधिः २२ । योगानुष्ठानविधिः २३ । योगतपोविधि: २४ । योगक्षमाश्रमणविधिः २५ । योगकल्प्याकल्प्यविधिः २६ ।

·सामाचारी गणियोगिनामुपाननविधिः २७ । अनन्यायविधिः २८। कालग्रहणविधिः २९ । वसतिकालयोः प्रवेदनविधिः ३० ।
२ स्वाध्यायमस्थापन विधिः ३१ । कारमण्डलमतिलेखनविधिः ३२ । वाचनाचार्यस्थापनविधिः ३३। वाचनाचार्यविद्या-
पन्त्रलेखनविधिः ३४ । प्राचार्यमतिष्ठाविधिः ३५ । उपाध्यायमतिष्ठाविधिः ३६ । महत्तास्थापनविधि ३७ ।
(१) तवायरतावत्-इह शुभे दिवसेऽनुकूलचन्द्रवले स्वगृहे स्वविभवोचितकृतचतुर्विधश्रीश्रमणसवपूजाविधिः कृताङ्गमक्षा-
लनः परिहितापरपरिभुक्तनपीनाव्यगनिवसनोत्तरीयः ससङ्घः श्रावकः स्वगुरुभिः श्रावकैः सार्ध महाप्रभावनया जिनगृहे समाग-
च्छति । ततो गुमः संक्षिप्तचैत्यवन्दनया देवं वन्दिता समुपविश्य " क्षिप ॐ स्वाहे "ति पञ्चाक्षरीमन्त्रेण कृतात्मरक्षः
संवीतधौतपोतिका तोत्तरासगसगतायेतनाञ्चलविहितमुखकोशश्रद्धालुश्राद्धकरकमलकलितविशालस्थालनिवेशिवान् वासान्-
"ॐ नमो अरिहंताणं, ॐ नमो सिद्धाणं, ॐ नमो पायरियाणं, ॐ नमो उवज्झायाणं, ॐ नमो लोए सव्यसाहूण, ॐ नमो
भोहिजिणाणं, ॐ नमो परमोहिजिणाणं, ॐ नमो सयोहिजिणाणं, ॐ नमो अणतोहिजिणाणं, ॐ नमो अरिहो भगवनो
महावीरस्स सिझमो मे भगवई महई महाविजा वीरे धीरे जयवीरे सेणवीरे बद्धमाणवीरे जयंतिए अपराजिए ॐ ही अणिहए
साहा । पपा वर्धमानचिया, (सायनविधिः)-उवयारो चउत्थेण तस्सि चिय दिणे सहस्समावेण य साहिज्जइ । एयाए विजाए
सन्नत्य नित्यारगपारगो भवइ । उट्ठावणाए गणिभोगाणुनाए वा सत्तवारा जवेयव्वा नित्यारगपारगो भवइ, उत्तमपडिवन्नो
अभिमंतियइ । तमो निन्निग्घेण नित्यरइ सूरो संगामे पविसंतो अपराजिमो भवइ, जिणकप्पसंमचीए खेमवहणी, जिनकल्या-
रमेऽनया विद्यया वासनिक्षेपे कृते जिनक्त्यसमाप्तिनिमित्त क्षेमंकरी भवति । इत्यनया वर्धमान विद्यया सप्त वारानभिमन्त्र्यैतन्मध्ये
॥१॥

·हीकार ईकारान्तनिर्गतरेखावलयनयान्तकृतौंकारयुक्तं विन्यस्य---" दहण १ पलावण २ पडिजीवणं ३ च भूसुद्धि ४ संख ५ कलसे ६ य । जोगिणि ७ चकं ८ वज्ज ९ परमिट्ठी १० गरुड ११ घरणे १२ य ॥१॥ जिणमुद्द १ फलस २ परमेट्ठि ३ अंग ४ अंजलि ५ तहासणा ६ चका ७ । सुरही ८ पवयण ९ गरुड १० सोहगग ११ कयंजली १२ चेव ॥२॥" एता मुद्रा निर्विनसाध्यसाधनाय प्रदर्य पटमान्तस्थगितकरः सौभाग्यमुद्रया हीकारं एकविंशतिवारान् ध्यात्वा तान् पिण्डीकृत्य मुञ्चति । सम्यस्त्वग्राही भगवतस्तीर्थकृतः समवसरणस्य च यथाशुक्ति पूजां विधाय तत्पुरः स्थापितसफलाक्षतस्थालः पूर्वाभिमुखः सुधारकैण सयट्ठांशुकसधवागनया वा निर्मलाखण्डतण्डुलै ताञ्जलिः उपरि न्यस्तनालिकेरीफलः पञ्चपरमेष्ठिनमस्कारपदद्वयं एकैनिनप्रतिमाये समुच्चरन् प्रणमंश्च श्राविकाजनैर्धवलमगलेषु गीयमानेषु वाद्यमानेषु च विचित्रवादिपु समवसरणं त्रिः प्रदक्षिणीकृत्य पुरःस्थजिनपतिमाग्रमुक्ताञ्जलिसत्कालतनालिकेरीफलो भणितसनमस्कारशक्रस्तवः क्षमाश्रमणत्रयमणताचार्योपा- ध्यायसर्वसाधुः समुच्चरिताड्डाइज्जेसुदण्डको गुरोः पुरो भूत्वा क्षमाश्रमणदानपूर्व भति-इच्छाकारेण तुम्भे अम्द श्रुतसामायिक १ सम्यक्त्वसामायिक २ देशविरतिसामायिके ३ आरोवेइ । अथ गुरुर्वदति-मारोवेमो खमासमणाणं गोयमाईणं महामुणीणं इत्थेणं । गृही (पदति)-इच्छं, क्षमा० इच्छाकारेण तुन्भे अम्ह सम्यक्त्वसामायिकश्रुतसामायिकदेशविरतिसामायिकमारोवणत्यं नंदि करउ । गुरुा-करेमो । गृही-इच्छं क्षमा० इच्छाकारेण तुम्भे अम्ह सम्यक्त्वसामायिकश्रुतसामायिकदेशविरतिसामायिकआरो- पणत्यं नंदिरणत्यं वासे निक्खियेह । ततो गुरु:--निक्खिवामो खमासमणाणं गोयमाईणं महामुणीणं हत्थेणं इत्युक्त्वा तस्य भून्यस्तजानोः स्वमुखाग्रन्पस्तान्योन्यान्तरिताङ्गुलिकोशाकारकराञ्जलिपुटस्य हृदयमध्ये नमस्कारांस्त्वं चिन्तयेरित्युक्त्वा "*

·सामाचारी
॥२॥
नमो अरिहंताणं हृदये, ॐ नमो सिद्धाणं मुखे, ॐ नमो पायरियाणं शिरसि, ॐ नमो उवज्झायाणं कवचं, ॐ नमो लोए
सन्नसाहणं असं " इति मन्त्रेण यथोक्तस्थाने कुरन्यासेन आत्मरक्षां कृत्वा पूर्वोक्तवर्धमानविद्या त्रिवारमुच्चरन् शिरसि पूर्वाभि-
मन्त्रितवासानिक्षिपति । ततः स तत् शिरसि होकार त्रिपलयितं क्रौकारान्तं विन्यस्य तदुपरि गुरुः स्वहस्तं कृत्वा होकारमेकवि-
शतिवारान् ध्यायति । ततो गुरुस्तत्र वासानिक्षिपन् नित्थारगपारगो हुना नित्यारगो नियपइन्नाए पारगो संसारसमुदस्स
नाणदंसणचरित्तलक्खणेहि गुरुगुणेहि बुड्विजा इति निवारं भणति । गृही इच्छामो अणुसद्धि इति वक्ति । पुनः गृही क्षमा०
इच्छाकारेण तुम्भे अम्ह सम्यस्त्वसामायिकश्रुतसामायिकदेशविरतिप्तामायिकं आरोवउ । गुरु-आरोवामो । गृही-इच्छं क्षमा०
इच्छाकारेण तुम्भे अम्ह सम्यः श्रुत० देशविरतिसामायिफारोपणत्थं नंदि करउ । गुरु:-करेमो । गृही-इच्छं क्षमा० इच्छाकारेण
तुम्मे अम्ह सम्यः श्रुत० देशविरतिसामायिफारोपणत्यं नंदिकरणथं चेईयाई वंदावेद । ततः समुत्याय गुरुः समवसरणाग्रे स्थित्वा
गृहिणं वामपायें निवेश्य ईपिथिकी प्रतिक्रमय्य प्रार्थितं चैत्यवन्दनादेशं दत्त्वा ससंघस्तेन सह चैत्यवन्दनां करोति, तद्यथा-
समवसरणमध्ये रत्नसिंहासनस्थान् , जगति विजयमानान् चामरैर्वीज्यमानान् ।
मनुजदनुजदेवैः संततं सेव्यमानान्, शिवपथकथकांस्तानर्हतः संस्तुवेऽहम् ॥ १ ॥
शिवयुवतिकिरीटान् शुष्कदुःकर्मकन्दान् , विमलतमसमुद्यत्केवलज्ञानदीपान् ।
भनणुमनुजदेहाकारतेजःस्वरूपान्, अधिगतपरमार्थान्नोमि सिद्धान् कृतार्थान् ॥२॥
॥२॥

·अतुलतुलितसत्वान् ज्ञातसिद्धान्ततत्त्वान् , चतुरतरगिरस्तान् पञ्चधाचारशस्तान् । प्रथितगुणसमाजान्नित्यमाचार्यराजान्, प्रणमत युगमुख्यान् सन्क्रियावद्धसख्यान् ॥३॥ प्रणयिपु पठनायाभ्युद्यतेपु प्रकामं, वितरत इह सौत्री वाचनामागमस्य । अगणितनिजकष्टान् कामिताभीष्टसिद्धीन्, सरससुगमवाचो वाचकान् संस्तवीमि ॥४॥ दशविधयतिधर्माधारभूतानभूतान् , श्रमणशतसहस्रानश्रमान् स्वक्रियायाम् । सविनयमतिभक्त्याऽभ्युल्लसच्चित्तरङ्गः, सततमपि नमामि क्षामदेहांस्तपोभिः ॥५॥ चतुर्गात्रं चतुर्वक्त्रं चतुर्धा धर्मदेशकम् । चतुर्गतिविनिर्मुक्तं नमामि जिनपुङ्गवम् ॥६॥ इत्यादिनमस्कारान् शक्रस्तवं च भणिवा अरिहंतचेइयाणं० लोगस्स उज्जोयगरे० पुक्खरवरदीवड्डे० सिद्धाणं युद्धाणं० कायोत्सर्गान् कृत्वा । ततः शान्तिनाथबाराहणत्यं करेमि काउस्सगं वंदणवत्तियाए अथ सुयदेवयाए, सासणदेवयाए, सव्वेसि येयावचगराणं अणुजाणावणत्यं करेमिकाउस्सगं अन्नत्य अससीएणं० कायोत्सर्गाश्च दत्त्वा तत्र शान्तिनाथाराधनार्थ कायोत्सर्गे सागरवरगंमीरान्तं चतुर्विंशतिस्तवं शेपकायोत्सर्गसप्तके चाप्टोच्छ्वासं पञ्चपरमेष्ठिनमस्कारं विचिन्त्य नमोऽर्हसिद्धाचार्योपाध्याय- सर्वसाधुभ्यः इति भणनरहितं चतुर्विंशतिस्तवश्रुतस्तवकायोत्सर्गान्ते स्तुतिद्वयं तद्भणनपूर्वकं चापरकायोत्सर्गान्वे स्तुतिपटकं

·सामाचारी
॥३॥
गुरुः स्वयमेव भणति, ताश्वेमाः स्तुतयः-
सत्केवलदंष्ट्र, धर्मक्षितिधारम् । श्रीवीरवराह, प्रातर्नुत वन्यम् ॥ १॥
भवकान्तारनिस्तार-सार्थवाहास्तु देहिनाम् । जिनादित्या जयन्त्युच्चैः, प्रभातीकृतदिग्मुखाः ॥२॥
तोयायते मौर्यमलापनीती, पद्मायते श्रीगणभृत्सरस्सु ।
राहूयते यत्कुमतेन्दुबिम्वे, तज्जैनवाक्यं जयति प्रभाते ॥ ३ ॥
किमियममलप- प्रोद्वहन्ती करण, प्रकटविकचपने संश्रिता श्रीः सिताङ्गी ।
न हि न हि जिनवीरक्षीरनीरेश्वरस्य, श्रुतसितमणिमाला भाति भाते श्रुताङ्गी ॥ ४ ॥
यदि वाऽपराहणे नन्दिः क्रियते तदा एतासां स्तुतीनां स्थाने इमाः स्तुतयो भणनीयाः, तद्यथा-
नमोऽस्तु वर्धमानाय, स्पर्धमानाय कर्मणा । तज्जयावाप्तमोक्षाय, परोक्षाय कुतीथिनाम् ॥१॥
येषां विकचारविन्दराज्या, ज्यायःक्रमकमलावलि दधत्या ।
सदृशेरिति संगतं प्रशस्य, कथितं सन्तु शिवाय ते जिनेन्द्राः ॥२॥

·ywww कपायतापार्दितजन्तुनिर्ति, करोति यो जैनमुखाम्बुदोद्गतः । स शुक्रमासोद्भववृष्टिसन्निभो, दधातु तुष्टिं मयि विस्तरो गिराम् ॥३॥ श्वसितसुरभिगन्धालग्नभुंगीकुरंग, मुखशशिनमजस्रं विभ्रती या विभति । विकवकमलमुच्चैः सत्स्वचिन्त्यप्रभावा, सकलसुखविधात्री प्राणिभाजां श्रुताङ्गी ॥ ४ ॥ शान्तिनायादिस्तुतिचतुष्टयं च पूर्णगापराह्गयोरप्येकमेव- शान्तिनाथःसवः पातु, यस्य सम्यक् सभाजनम्। कृतं करोति निःशेष, त्रैलोक्यं शान्तिभाजनम् ॥१॥ यत्प्रभावादवाप्यन्ते, पदार्थाः कल्पनां विना । सा देवी संविदे नस्ता-दस्तकल्पलतोपमा ॥२॥ या पाति शासनं जैन, सद्यः प्रत्यूहनाशिनी। साभिप्रेतसमृद्ध्यर्थं, भूयाच्छासनदेवता ॥३॥ येते जिनवचनरता, वैयावृत्त्योयताश्च ये नित्यम् । ते सर्वे शान्तिकरा, भवन्तु सर्वानुयक्षायाः ॥ ४॥ तत ऊर्ध्वस्य एव पञ्चमङ्गलनमस्कारं भणित्वा भून्यस्तजानुः शक्रस्तवं भणति । ततो जावंति चेइयाई० । ततः क्षमा० जावंति के वि साहू । ततः स्तोत्रं भणति । ततः कश्चिद्भणति-नमोऽहंसिद्धाचार्योपाध्यायसर्वसाधुभ्यः । -

·सामाचारी
॥४॥
अरिहाण नामापुव्वं, अरहंताणं रहस्सरहियाणं । पयो परमेट्ठीणं, अरिहंताणं धुयरयाणं ॥ १ ॥
निड्डअट्ठकम्र्मि-धणाण वरनाणदसणधराणं । मुत्ताण नमो सिद्धाण, परमपरमिट्ठिभूयाणं ॥२॥
मायारधराण नमो, पंचविहायारसुट्टियाणं च । नाणाणायरियाणं, आयारुवएसयाण सया ॥३॥
वारसविहं सपुव्वं, दिताण सुयं नमो सुअहराणं । सययमुवज्झायाणं, सज्झायझाणजुत्ताणं ॥४॥
सव्वेसिं साहूणं, नमो तिगुत्ताण सव्वलोए वि। तवनियमनाणदसण-जुत्ताणं बंभयारणिं ॥५॥
एसो परमेट्ठीणं, पंचण्ह वि भावो नमोकारो। सव्वस्स कीरमाणो, पावस्त पणासणो होइ ॥६॥
भुवणे वि मंगलाणं, मणुयासुरविवुहखयरमहियाणं। सव्वेसिमिमो पढमो, होइ महामंगलं पढमं ॥७॥
चत्तारि मंगलं मे, हुंति अरिहंता तहेव सिद्धा य । साहू य सव्वकालं, धम्मो यतिलोयमंगल्लो ॥८॥
चत्तारि चेव ससुरा-सुरस्स लोयस्य उत्तमा हुंति। अरिहंतसिद्धसाहू, धम्मो जिणदेसिओ सारो ॥९॥
चत्तारि उ अरिहंते, सिद्धे साहू तहेव धम्मो य। संसारघोररक्खस-भएण सरणं पवजामि ॥१०॥
ॐ अरिहयो नमो भगवमओ महावद्धमाणसामिस्स । पणयसुरासुरसेहर-वियलियकुसमव्वियकमस्स
॥४॥

·जस्स वरधम्मचकं, दिणयरविवं व भासुरच्छायं । तेएण पजलंनं, वच्चइ पुरओ जिणंदस्स ॥१२॥
आगासं पायालं, सयलं महिमंडलं पयासंतं । मिच्छत्तमोहतिमिरं, हरेइ तिण्हं पि लोयाणं ॥ १३ ॥
सयलंमिवि जियलोए, चिंतियमित्तो वि करेइ सत्ताणं । रक्खं रक्खसडायिणि-पितायगहजक्खभूयाणं
लहइ विवाए वाए, ववहारे भावो सरंतो य । जूए रणे य रायं-गणे वि जयं विसुद्धप्पा ॥१५॥
पच्चूसपनोसेसुं, सययं भवो जणो सिवं जाणे । एवं झाएमाणो, मुक्खं पइ वाहणो होइ ॥१६॥
वेयालरुद्ददाणव-नरिंदकोहिंडिरेवईणं च । सव्वेसि सत्ताणं, पुरिसो अवराजिनो होइ ॥ १७ ॥
विज्जुब पजलंती, सव्वेसु वि अक्खरेसु मत्ताओ । पंचनमुक्कारपए, इकिके उवरिमा जाव ॥१८॥
ससिसयलविमलनिम्मल-आयारसहियं च विन्नियं बिंदु । जोयणसयप्पमाणं, जालासयसहस्सदिप्पंतं
सोलससुयक्खरसुं, इकेकं अक्खरं जगुज्जोयं। भवसयसहस्तमहणा, जं मिच्छिउ पंचनवकारो ॥२०॥
जो गुणई इक्कमणो, भविओ भावेण पंचनवकारं । सो वच्चइ सिवलोए, उज्जोयंतो दस दिसाए ॥२१॥
तवनियमसंजमरहो, पंचनमुक्कारसारहिनियत्तो । नाणतुरंगमजुत्तो, नेइ पुरं परमनिव्वाणं ॥ २२॥

·. सामाचारी सुद्धप्पा सुद्धमणा, पंचनमोकारसारहिनियुत्ता । ते तम्मि राहलग्गा, सिग्धं वच्चंति सुरलोए ॥२३॥ थंभेइ जलं जलणं, चिंतियमित्तोय पंचनमोकारो । अरिमारिचोरराउल-घोरुवसग्गं विणासेइ ॥२४॥ अट्ठेव य अट्ठसय, अट्ठसहस्सं च अट्ठकोडीओ । रक्खंतु मे सरीरं, देवासुरपणमिया सिद्धा ॥२५॥ नम अरिहंताणं ति ति लोयपुजो य संथुप्रो भयवं। अमरनररायमहिओ,अणाइनिहणोसिवं दिसउ।२६। सम्वे पोसमच्छर-आहियहियया पणासमुवयंति। पगुणीकयधणुसद,सोउंपि महाधणउ सहसा ॥२७॥ एय तिहुयणपणयाण, सोलसपत्तं जलंतदित्तसरं । अट्ठारमट्ठवलयं, पंचनमोकारचकमिणं ॥ २८ ॥ सयलुज्जोइयभुवणं, विद्दवियासेससत्तुसंघायं । नासियमिच्छत्ततमं, वियलियमोहं हयतमोहं ॥२९॥ एयरस य मज्झत्थो, सम्मट्ठिी वि सुद्धचारित्तो। नाणी पवयणभत्तो, गुरुजणसुस्सूसणपरमो ॥३०॥ जो पंचनमोकार, परमं पुरिसो पराए भत्तीए । परियट्टेई अणुदिण, पयओ सुद्धप्पलो अप्पा ॥३१॥ अद्वैव य अट्ठसयं, अट्ठसहस्सं च अट्ठलक्खाओ। अटेव य कोडीओ, सो तइयभवे लहइ सिद्धिं ॥३२॥ एसो परमो मंतो, परमरहस्सं परंपरायत्तं । नाणं परमं नेयं, सुद्धं झाणं परं झेयं ॥ ३३ ॥ ।

·हिययंकरयमभेयं, पाइसमत्यं पराभवणरक्खा । जोइयसुन्नं विंदु, ताओ तारालवो मत्ता ॥ ३४॥ सोलस परमरकरवीय-विदुगन्भो जगुत्तमोजोयं । सो वारसंगवायर-महत्थपुव्वत्थपरमत्थो ॥३५॥ नासेइ चोरसावय-विसहरजलणवंधणकयाई। चिंतितो रक्खस-रणरायभयाणि भावेण ॥३६॥ अयवा- अन्तिः प्रथयन्तु मङ्गलमंमी शृङ्गारयन्तः सदा, पादाम्भोजरजःकणैः क्षितिवर्धू काश्मीरलेौरिव । तत्त्वार्यकविदांसुवर्णरचनामाकर्ण्य येषां मुखात्, तत्तद्भावनया रसेन लभते कल्याणकोटि जनः॥१॥ सिद्धाः सिद्धमनोरथाय ददतां मे मगलं तेऽधुना, शुद्धध्यानविधासुधारसभरैनिध/तसाहसः । ज्योतिःश्रीपरिरंभकेलिरसिका ये सिद्धिसौधान्तरं, प्राप्ताः स्वैरविलासमांसलमुदं खेलन्ति लीलालसान। आचार्याश्चिरमत्र मगलशतं विस्तारयन्तु क्षणे, विस्फूर्जत्कलिकालकल्मषमपीकालुष्यसर्वकषाः। यद्व्याख्यानसुधारसं सरभसं भव्यैः पिवद्भिर्भृशं, मानुष्येऽप्यनुभूयते म्म विबुधीभावःस कोऽप्यद्भुतः तेऽमी मङ्गलमालिकामिह महे माहात्म्यलीलागृहाः,सद्यःसंगमयन्तु सांप्रतमुपाध्याया दिशन्तो दिशम्।

·सामाचारी
उद्गच्छच्छूतवाचनालहरयो येषां मुखाम्भःपते-रक्लेशं परिपूयन्ति सहसा शिष्यौघपाथोधरान् ॥४॥
भूयासुर्भुवि भावमङ्गलभृतः सर्वेऽपि ते साधवः, श्रद्धावन्धुरबुद्धयः शिववधूसंवन्धवद्धस्पृहाः ।
यैः पाथोधिरिवातिदुस्तरतरं(र.) सज्ज्ञाननिर्यामकै-धीरेनिणसंयमप्रवहणारूढैर्भवस्तीर्यते ॥५॥
इत्यादि । अन्यद्वा यद्यस्य परमेष्ठिना स्तोत्रमायाति स तत्परमेष्ठिस्तोत्रं भणति । तत आचार्योपाध्यायसर्वसाधुक्षमाश्रमणानि
दापयित्वा अड्डाइजेसुदंडकं भाणयित्वा च गुरुभिरासने उपविश्य मुखवस्त्रिकाप्रतिलेखनापूर्व द्वादशावर्तवन्दनं दाप्यते । दत्तव-
न्दनथासौ इच्छाकारेण तुम्मे अम्ह सम्यक्त्व.श्रुत देशवि०सामायिक प्रारोवउ । गुरु:-आरोवामो । गृही-इच्छं, क्षमा०
इच्छाकारेण तुन्मे अम्इ सम्यक्ल० श्रुतल्देश सामायिफआरोपणत्यं नंदि करउ। गुरु:-करेमो । गृही-इच्छं, क्षमा० सम्य०
श्रुत देश०सामायिकमारोपणत्यं नंदिकरणत्यं काउस्सगं करावउ ! गुरु:-कुरुतेत्युक्त्वा तं धमाश्रमणं दापयित्वा सम्प०श्रुत.
देश भारोपणत्यं नंदिकरावणत्यं करेमि काउस्सगं, अन्नत्य ऊससीएणं० इत्यादि कायोत्सर्ग कारयति । स्वयं च गुरुा नंदि-
करणथं करेमि काउस्सम्ग इत्युक्त्वा कायोत्सर्ग करोति । तत्र चतुर्विंशतिस्तवं सागरवरगंभीरान्तं चिन्तपति, पारयित्वा च तं
पूर्ण भणति । ततो गृही क्षमा० दत्त्वा भणति-इच्छाकारेण भगवन् सम्यक्त्वदण्डक उच्चरावउ । ततः बिर्नमस्कारोच्चारणपूर्व
सम्परत्वदण्डकं भण्यते । स चायम्-अहन मंते तुम्हाणं समीवे मिच्छत्ताओ पडिकमामि सम्मत्तं उवसंपज्जामि, तं जहा-दव्यो,
खितो काळभो भावभो । दन्नमो णं मिच्छत्तकारणाई पञ्चरकामि, सम्मत्तकारणाई उपसंपन्जामि, नो से कप्पइ अज्जप्पभिई
॥६॥

·अषउत्यिए पा अन्नउत्थियदेवयाणि वा अमउत्थियपरिग्गहियाणि भरिहंत चेहयाणि वा वंदित्तए वा नमंसित्तए वा पुस्विं
श्रणालिचएणं भालवित्तए वा संलविचए वा, तेसिं असणं वा पाणं वा खाइमं वा साइमं वा दाउ वा अणुप्पयाउं वा।
खित्तमो णं सबलोए । कालो णं जावजीवाए । मावो णं जाव गहेणं न गहिजामि, छलेणं न छलिजामि, संनिवाएणं
नामि आमि, जाव अमेण वा केणइ परिणामवसेण एस परिणामो मे न परिवडइ, ताव मम एवं सम्मईसणं. मिच्छत्तं
दयमावभेयामिनं पचक्खायं विविहं तिविहेणं मणेणं वायाए कारणं न करेमि न कारवेमि करतं पि भन्नं न समणु.
जाणामि, भईयं निंदामि पड्डुप्पन्नं संपरेमि भयागयं पचक्खामि, तं जहा-अरिहंतसक्खियं सिद्धसक्खियं साहुसक्खियं देव-
सक्खियं अप्पसक्सियं मन्नत्य रायाभियोगेणं गणामिभोगेणं पलाभियोगेणं देवयामिओगेणं गुरुनिग्गहेणं वित्तिकतारेणं
वोसिरामि । मिथ्यात्वहेतवश्वामी-
चित्तट्ठमि महनवमी, कित्तियसंकतिसूरसासिंगहणं । पेञ्चभरणपिंडपाडण-गवाइदाणं च सद्धाइं ॥१॥
सत्तमिपंचमिगुणिया-तइया दो अट्ठमी तिहिविसेला। सिवरत्तिउत्तराण-एगारसिगउरिभचाइ ॥२॥
तरुरोवणकत्ताहल-अक्खयतईया य संडवीवाहो । रविवारसोमवारे, जलंजली बारसिपयाणं ॥३॥
गिन्भुत्तारणपरतित्थ-गमणखणकरणहोमकरणाई। तह खित्तगुत्तयाई-देवयापूयणं चेव ॥४॥

·सामाचारी
॥७॥
छम्मासियमासियवरि-सियाइ नवमियंतिजियं चेव । मिच्छत्तजत्तभोयण-लोइयगुरुपायपडणं च॥५॥
महलवखीममाइभरणं, कजलियामाहमालनवसत्ती । तरुनमणभोजदाणं, परवित्ताई बलेविया ॥६॥
दिसिवालवली उंबर-अंविलि सत्थेरिचुल्लिपूयणया। दीवालियाइ दीवइ-दाणं मयगाण भागउरं ॥७॥
सम्मदिट्ठिजक्खाई, पूइणं जिणमए असद्दहणं । इच्चाइ मिच्छहेऊ, तिविहं तिविहेण वज्जिज्जा ॥८॥
इति व्याख्याय संघस्य वासाः समय॑न्ते । अथ प्रदक्षिणाहेतोः धमा० दत्त्वा गृही भणति-इच्छाकारेण तुम्हे अम्ह
सम्यश्रुत देशसामायिक भारोपउ । गुरुः-मारोपामो । गृही-इच्छं, चमा० संदिसह किं भणामो ?। गुरु-वंदिता
पवेयह । गृही-इच्छ, घमा० इच्छाकारेण तुम्मे भम्ह सम्य श्रुत०देश सामायिक आरोपिउ । गुरु-मारोपिउं २
खमासमणाणं गोयमाईणं महामणीणं हत्येणं नित्थारगपारगो हुआ, नित्थारगो नियपयत्ताए पारगो संसारसमुदस्स नाण.
दसणचरिचलक्खणेहि गुरुगुणेहिं बुडिजा, इति वारत्रयं भणन् तच्छिरसि वासानिधिपति । गृही-इच्छं, चमा० तुम्हाणं
पवेइयं संदिसह साहणं पवेइयं उ । गुरु-पवेयह । पुनर्ग्रही-इच्छ, धमाश्रमां दवा पञ्चपरमेष्ठिनमस्कारप-
दश्यमबरन् प्रतिप्रतिमं प्रथमंश्च स निषद्य गुरोः समवसरणस्य (च) प्रदक्षिणामेकां ददाति । अनया रीत्या
धमाश्रमणालापकोचारगरीत्या दितीयां तृतीयां च प्रदचिणां ददतः सर्वोऽपि संघस्तस्य शिरसि वासाभिधिपति । सतो
॥७॥

·गुरुरुपविशति । ततो गृही पमा० दत्वा भणति-तुम्हारा पवेइयं साहूणं पवेइयं सदिसह काउस्सग्ग करूं ? । गुरु-कुरुति
वक्ति । ततो गृही क्षमा० दवा मशवि-सम्यभूत०देश०सामायिकारोपणत्यं करेमि काउस्सग्गं मन्नत्य ऊससिएणं.
इति कायोत्सर्ग करोति । तत्र च सागरवरगंभीरान्तं चतुर्विशतिस्तवं चिन्तयति । पारिते च तं संपूर्ण भणति । ततः धमा-
अमणं दवा पसाउ करी अनुशास्ति दियउ, सा चेयम्-
मिच्छत्तमहामोहं-धयारमूढाण इत्य जीवाणं । पुत्तेहिं कह वि जायइ, दुलहो सम्मत्तपरिणामो॥१॥
जिणगुरुसुयभत्तेरओ, हियमियपियणपिरो धारो। संकाइदोसरहिओ, अरिहो सम्मत्तरयणस्स ॥२॥
सम्मत्तम्मि य लद्धे, ठड्याइ निरयतिरियदाराइ । दिव्वाइ माणुसाणि य, मुक्खसुहाई साहीणाई॥३॥
अत एव-सम्मत्तदायगाणं, दुप्पडियारं भवेसु बहुएसु। सव्वगुणमेलियाहि वि, उक्यारसहस्सकोडीहि॥४॥
एवं गुरुमिराख्याते गृही चमाश्रमणं दचा ब्रूते-भगवन् । एवमेतत् , मशक्य एव तत्रभवतां सम्यक्त्वप्रदाना प्रत्युप-
कारः । पर ममैते दशविधाः प्राणा इदं (म) गृहसारं इयं च पुत्रपौत्रादिका संततिः प्रवाजयितुं युष्माकमामाव्यं युष्माक-
मायतं, मतो निशिः स्वार्थे नियोज्यमिति । अथ गुरु इच्छ ति मखित्वाऽऽह-
तदिदं दत्तमस्माभि-स्तव सम्यक्त्वमुज्ज्वलम् । पाल्यं प्रयत्नतो नित्य-मत्यन्ताभीष्टपुत्रवत् ॥१॥

·सामाचारी छम्मासियमासियवरि-सियाइ नवमियंतिजियं चेव । मिच्छत्तजत्तभोयण-लोइयगुरुपायपडणं च॥५॥ महलखीममाइभरणं, कजलियामाहमालनवसत्ती । तरुनमणभोजदाणं, परवित्ताई बलेविया ॥६॥ दिसिवालबली उंबर-अंबिलिसत्थेरिचुल्लिपूयणया।दीवालियाइ दीवइ-दाणं मयगाण भागउरं ॥७॥ सम्मदिट्ठिजक्खाई, पूइणं जिणमए असद्दहणं । इच्चाइ मिच्छहेऊ, तिविहं तिविहेण वजिज्जा ॥८॥ इति व्याख्याय संघस्य वासाः समर्प्यन्ते । अथ प्रदक्षिणाहेतोः चमा० दत्त्वा गृही भणति-इच्छाकारेण तुम्हे अम्ह सम्पन्धुत देशसामायिक भारोपउ । गुरु:-भारोपामो । गृही-इच्छ, चमा० संदिसह किं भणामो । गुरु:-वंदित्ता पवेयर । गृही-इच्छं, मा० इच्छाकारेण तुम्मे भम्ह सम्य श्रुत देश सामायिक आरोपिउ । गुरु:-भारोपिङ २. खमासमणाणं गोयमाईणं महामणीणं हत्थेणं नित्थारगपारगो हुजा, नित्थारगो नियपयत्ताए पारगो संसारसमहस्स नाण- दंसबचरिचलक्खयहि गुरुगुणेहिं बुडिजा, इति वारत्रयं भणन् तच्छिरसि वासानिचिपति । गृही-इच्छं, मातुम्हाणं पवेइयं संदिसह साहणं पवेझ्यं उ । गुरु-पवेयह । पुनही-इच्छ, धमाश्रमयं दवा पञ्चपरमेष्ठिनमस्कारप-: दायावरन् प्रतिप्रतिमं .प्रथमंश्च स निषध गुरोः समवसरणस्य (च) प्रदक्षिणामेकां ददाति । अनया रीस्या धमाश्रममालापकोबारबरीत्या दिवीयां तृतीयां च प्रदचियां ददवः सर्वोऽपि संघस्तस्य शिरसि वासाभिक्षिपति । ततो ·कारः । परं ममैते दशविधा : प्राणा इदं ( म ) गृहसारं इयं च पुत्रपौत्रादिका संततिः प्रवाजयितुं युष्माकमामाध्यं युष्माक- मायत , मोनिश स्वार्थे नियोज्यमिति । अथ गुरुग्छ ति मणित्वाऽऽह-- तदिदं दत्तमस्माभि - स्तव सम्यक्त्वमुज्ज्वलम् । पाल्यं प्रयलतो नित्य - मत्यन्ताभीष्टपुत्रवत् ॥१ ॥ गुरुरूपविशति । ततो गृही समा० ला भवति-तमा पवेइयं सारं पश्यं संदिसह काउस्सग करुं ?। गुरु-कुरुतेति पक्तिो वो ही समा० रखा भवि-सम्पभुत देश०सामायिकारोपपत्थं करेमि काउस्सगं ममत्य ऊससिएणं. विकायोत्सर्ग करोति । स प सागरवरगंभीरान्त चतुर्विशतिस्तवं.चिन्तयति । पारिते च तं संपूर्ण भणति । ततः धमा- ममयं दया पसाउ करी अनुशास्ति दियउ, सा चेयम्- मिच्छत्तमहामोह-धयारमूढाण इत्य जीवाणं । पुत्तेहिं कह वि जायइ, दुलहो सम्मत्तपरिणामो॥१॥ जिणगुरुसुयभत्तेरभो, हियमियपियणपिरो धारो। संकाइदोसरहिनो, अरिहो सम्मन्तरयणस्स ॥२॥ सम्मत्तम्मि य मद्धे, ठड्याइ निरयतिरियदाराइ। दिव्वाइ माणुसाणि य, मुक्खसुहाई साहीणाई॥३॥ अत एव-सम्मत्तदायगाणं, दुप्पडियारं भवेसु बहुपसु । सव्वगुणमेलियाहि वि, उवयारसहस्सकोडीहि॥४ एवं गुरुमिराख्याते गृही धमाश्रमणं दवा ते भगवन । एवमेव, अशक्य एव तत्रभवतां सम्यक्षपदानां प्रत्युप- TAI

·॥८॥
यथा श्रीश्रेणिकेनेवा-वधार्य सुलसयेव वा । रोहिण्या शालिवद्वृद्धिं, नेयं संप्रतिनेव वा ॥२॥
। इति सदेशविरतिसम्यत्तवारोपविधिनन्दिः प्रथमोऽधिकारः समाप्तः।
(२) मधुना केवलदेशविरतिनन्दिविधिः प्रारम्यते-यस्तु विरतिं सर्वथाऽपि न प्रतिपद्यते, केवलं सम्यक्वमेवाङ्गी-
करोति, सम्पयसामायिकश्रुतसामायिक भारोपउ इत्यालापकेपूचरति, यः पुनः सम्यत्वं प्रतिपद्यान्ताकोटाकोटीकतकर्म-
सप्तकस्थितीनो पश्योपमपृथक्वं पति सति संजातदेशविरतिपरिणामस्ता प्रतिपद्यते, तस्य देशविरतिनन्दि: क्रियते । सा
च सर्वाऽपि प्राग्वत् । नवरं भालापकेषु देशविरति भारोपउ इत्यायेवोधार्यते, सम्यक्त्वदण्डकस्थाने चायं देशविरतिदण्ड-
को भण्पते-सहमं मंते ! तुम्हाणं समीवे अविरईयो पडिकमामि देसविरई उवसंपजामि, तं जहा-दव्यमो खेसो कालमो
भावभो । दवभो णं थूलगपाणाइवायविरमणाइदुवालसवयाई जहागहियमंगेणं । खित्तमो णं सवलोए । कालमो पं
जावजीवाए । मावभो णं जाव गहेणं न गहिन्जामि, छलेणं न छलिजामि, सनिवारणं नामिभुञ्जामि, ताव मम एसा
धूलगपाण्याइवायाइविरमणरूवा देसविरई, भविरई दबभावमेयभिमा पचक्खाया। मईयं निंदामि इत्यादि वोसिरामीति
यावत् । प्रदक्षिणाव परिग्रहप्रमाण टिप्पन हस्ते समये दाप्यन्ते ।
। इति केवलदेशविरतिनन्दिविधिः द्वितीयोऽधिकारः समाप्तः ।
(३) मधुना तेरहकोडिसयाई इत्यादिमनकः श्रावकवतामिग्रहाया प्रत्याख्यानविधिः तृतीयोऽधिकारः प्रारभ्यते-
॥८॥

·दुविहं तिविहेणेगो, दुविहं दुविहेण बीयओ होइ । दुविहं एगविहेणं, एगविहं चेव तिविहेणं ॥१॥ एगविहं दुविहेणं, एगविहं इगविहेण पुण छट्ठो । नासेसभंगभंते, उत्तरगुणअविरया दोनि ॥२॥ उत्तरगुणो रात्रिभोजनविरामरूपस्तद्वान् केवलरात्रिभोजननियमवानित्यर्थः । भविरतसम्पदृष्टिः केवलं सम्यक्त्ववान् इत्यधिको द्वौ मनौ- पडमवएछ भंगा, ते छग्गुणिया हवंति दुइयवए । ते वि छगुणा तइयवए, इय जा वारसवए भंगा॥३॥ भंगा दुवालसाणं, विवयाण जहसंखमेगमाईहिं । संजोगीहिं गुणिओ, ते मेलविओभणियसंखा।।। तेरह कोडिसयाई, चउरासी कोडि बारस य लक्खा। सत्तासीइ सहस्सा, दुन्नि सया दोहि अब्भहिया।। मङ्गकोच्चारणाय चैवं योजना- भङ्गाः प्रामावतस्यात्र, ते षट् षट्त्रिंशदादयः। षड्भिः प्रत्येकमायोज्या, भय्याय्ये व्रतभङ्गकैः ।। न्यस्ते मुखे राशियुगे-ऽधोऽडाय्यः हतेष्वधस्तनोर्वेषु । लब्धैर्हरोलगाङ्केषु, हतेष्वङ्कादिसंयोगाः १७१ अथवा-

·सामाचारी
ऊर्ध्वायहाप्रिमान्यस्त-राशेर्भक्ता अधोऽकैकल्पितैकायहेत्वायैः, संयोगा एककादयः ॥८॥
इह यः सस्मिना द्वादश व्रतानि प्रहीतुं न समर्थः तस्यैकादिवतविषये एतेषां कथितमनानां मध्यादेकादिमङ्गस्य
प्राये नन्दिर्न क्रियते, प्रत्याख्यानमात्रं स कार्यते । यथा-महलं भंते ! तुम्हाणं समीवे दवमो णं थूलगं पाणाइवायं
संकप्पभो निरवराहं दुविहं विविहेणं पचक्खामि । महमं मंते ! तुम्हाणं समीवे दन्वनो णं थूलगं मुसावायं जीहाछीपाइ-
हेउ कमालीयाई पंचविहं दक्सिमाइभविसए दुविहं विविहेणं पञ्चक्खामि । एवं भादिबादाणं खत्खणणाइयं चोरंकारकारयं
रापनिग्गाकरं सचित्ताचित्तदम्मविसर्य दुविहं तिविहेणं पञ्चस्खामि । एवं मेहुणं दुविहं तिविहेयं देवि एगविहं तिविहेणं
तेरिच्छं एगविहं एगविहेणं परकलत्तं पदस्खामि । एवं अपरिमियं परिग्गहं पञ्चक्खामि एगविहं एगविहेणं घणधनाइनव-
बिहवत्युविसयं इच्छापरिमाणं उपसंपजामि । अहं मंते ! तुम्हाणं समीवे दवभो णं पढमगुणवयं दिसिपरिमाणं पडिवा-
मि । एवं दवभो गं मोगुवमोग मोमणमो भणंतकायवजबहुवीजराइमोयणाई, कम्मभो पनरस कम्मादाणाई इंगाल-
कम्माइयाई बहुसावजखरकम्माई रायामिभोगं च परिहरामि । एवं दवभो यं भवज्माणाइचउम्विहं प्रणत्थदंडं परिहरामि ।
तथा मह मंते ! तुम्हाणं समीवे दवभो मं सामाइयदेसावगासियं पोसहोववासं भतिहिसंविभागं च जहासचीए पडिव.
आमि, खितमो यं सम्बलोए, कालमो मं जावजीवाए, भावभो णं जाव गहेणं न गहिजामि, छलेणं
न बतिजामि, सभिवाएपं नामि समामि, वाव महमेयं भमिग्गहं गिहामि, भईयं निंदामि० पूर्ववत् यावत् चोसिरामि
। तृतीयोऽधिकारा समाप्तः।
॥ ९॥

·(४) उपासकप्रतिमानन्दयोऽपि सम्यक्त्वनन्दिवत् । केवलं दर्शनप्रतिमा आरोपह इत्याधालापकोधारणकवभेदः । दण्डकाश पृथक् पृथक्, ते चामी-अह मंते ! तुम्हाणं समीवे पढम देसणपडिमं उवसंपजामि। तं जहा-दवो खित्तमो कालभो मावो । दश्वो णं संकाइयाइपारविरहियाई रायाइबार्षिडियो विवजियाई मिच्छत्तमोहणीयकम्मक्खोवसमस- मुत्थाई सम्मईसणदलियाई । खित्तभो णं इत्य अनत्य वा । कालो णं मासमेगं । मावभो णं जाव गहेणं० ताव मम एसा सणपरिमा समारोविया अरिहंतसक्खियं० अमत्थणामोगेणं सहसागारेणं महत्तरागारेणं सव्वसमाहिवत्तियागारेणं कोसिरामि११ मई मते वीयं वयपडिमं उपसंपजामि । जहा-दन्वभो खेत्तओ कालभो भावभो । दव्यश्रो णं पंचाइयार- विसुद्धं धूलं पाणाइवार्य थूलं मुसावाय धूलमदिनादाणं धूलं मेहुणं धूलं परिग्गई ज(ह)गहियमंगेहि य परिहरामि । सित्तभो णं इत्थ अन्नत्य वा । कालो णं दुमि मासा | भावमओ णं जाव गहेणं न० ताव मम एसा वयपडिमा समारोविया परिह- वसक्खियं० अमत्थणाभोगेणं० २। मई मंते! तुम्हाणं समीपे तइयं सामाइयपडिमं उपसंपआमि, तं जहा-दन्वो खित्तमो कालभो भाषयो। दव्वश्रो णं सामाइयदन्वाई । खेत्तो णं इत्थ अन्नत्य वा । कालोणं तिनि मासा । भावनो णं जाव गहेणं० ताव मम एसा सामाइयपडिमा समारोविया अरिहंतसक्खियं० अन्नथणाभोगेणं० वोसिरामि भई मंते० चउत्थि पोसहपाडम उवसंपजामि, तं जहा-दध्वो वित्तमो कालो भावभो । दवभो णं पोसहदव्वाई । खितमओ णं इत्य अभय वा । कालोणं चत्तारि मासा । भावो पंजाव गहेणं० वाव मम एसा पोसहपडिमा समारोविया परिहंत- चतुर्थोऽधिकारः समाप्तः॥ सक्खियं० भनथणामोगेणं० वोसिरामि । ॥

·सामाचारी
.
॥१०॥
(५) पंजमोऽधिकार प्रारम्यते-भनुशास्तयश्च तत्करणविधिकथनं । तच्चेदम्-उपासकानां प्रतिमा:-प्रतिज्ञा
বাধায়।
दसणवयसामाइय-पोसहपडिमा अबंभसञ्चित्ते । आरंभपेसउद्दिट्ठ-वजए समणभूए य ॥१॥
तत्र प्रथमप्रतिमायां मासमेकं राजाभियोगादिपछिंडिकारहितं पश्चाविचारवर्जनविशुद्धं सम्यक्त्वमनुपान्यं पार्श्व-
स्थादयो न वन्दनीयाः । तथा प्रातः सायं चाविने विकाले च किश्चिने प्रहरद्वये त्रिवेलमप्यङ्गप्रदालनपूर्व मष्टप्रकारं
जिनार्चनं पार्श्वस्थापितस्थापनाचार्याने ऐर्यापथिकी प्रतिक्रम्य देवाने चैत्यवन्दनादित्रिकालमपि संपूर्ण कार्यम् १ ।
हिनीयायां व्रतप्रतिमायाँ पञ्चातिचारविमुक्तानि स्थूलप्राणातिपातविरमणादीनि पश्चाणुव्रतानि यथागृहीतमझेन मासयं
पाल्पानि २ । तृतीयायां सामायिकप्रतिमायां त्रीन्मासान् उभयमन्ध्यं सामायिकमवश्यं ग्राह्यं ३। चतुथ्यों पौषधप्रतिमायां
चतुरो मासान् भष्टमीचतुर्दशीपूर्णिमाऽमावास्यासु नियमेन सर्वतोऽपि चतुर्विधः पौषधः कार्यः ४ । पञ्चम्यां प्रतिमायाँ
पत्र मासान् रात्रिभोजनत्यागः । भाद्यप्रतिमाचतुष्के कदाचिज्ज्वरेण कपलायनमान्द्यादौ कारणे रात्रिभोजनं स्यात् , भस्या
तु महत्पपि कारणे रात्रिभोजनं न कर्तव्यमित्यर्थः, अस्नायिता, दिवा ब्रह्मचर्य, रात्रौ कृतपरिमाणता, पौषधदिनेषु च सक-
लामपि रात्रि कायोत्सर्गः ५। षष्ठ्यां षण्मासानपि अहोरात्रजमचारी ६ । सप्तम्यां सप्त मासान् सचित्ताहारवर्जका ७ । भष्ट-
म्मामष्टौ मासान् स्वयमारंमत्यागी ८ नवम्यां नव मासान् मन्येनाप्यारंभकारापणवर्जी ९ । दशम्पा दश मासान् मा.
.
॥१०॥

·धाकर्मवर्जका चुरमुण्डः शिखाधारी वा सर्वः पूर्वप्रतिमोक्तविधिश्च सर्वास्वपि प्रतिमासु विज्ञेयः प्रथमामेकादशी च विना । स च दशमप्रतिमास्था- जं निहियमत्थजायं, पुच्छताणं सपुत्तमाईणं । जइजाणइ तो साहइ, अह न वि तो वेइ नो जाणे ॥१०॥ खुरमुडोलो एणव, रयहरणपडिग्गही समणभूए। विहरइइगारस मासे, इगारपाडिमाइ सयणघरे ॥११॥ भिवागतवैवं मणति-पडिमापडिवनस्स सावयस्स साविए । भिक्खं देहि । चतस्त्र एव च संप्रति प्रतिमाः श्रावकैरु- एन्ते । शेपास्त्वष्टम्यादिषु सकलरात्रिकायोत्सर्गकरणाशक्त चरिताः। इति पंचमोऽधिकारः समाप्तः । (६) नन्दीवर्णनं चेदम्- सदारम्भोल्लासं सुरसदनवर्ण्यवत्प्रौढरङ्गं, परार्थप्राधान्यं मतमिव सतां विश्ववभूरिभावम् । स्फुरत्कल्याणाढ्यं सुरशिखरिवत् पद्मवत् श्रीनिवासं, तदीदृग्यौष्माकंजयति नितरामय नन्दीविधानम् उपधाननन्दिरपि सम्यक्त्वनन्दिवत् । नवरं प्रथमोपधाननन्या-इच्छाकारेण तुम्मे भम्ह पंचमंगलमहासुयक्संघ उद्देसउ इत्याधालापकैपञ्चार्यम् । प्रदक्षिणात्रयेऽपि च इच्छाकारेण तुम्भे अम्ह पंचमंगलमहासुयखंघ उद्दिड इत्युक्ते उद्दिड्डु २ खमा-

·सामाचारी
(५) पंजमोऽधिकार प्रारम्यते--अनुशास्तयश्च तत्करणविधिकथनं । तच्चेदम्-उपासकानां प्रतिमा:-प्रतिज्ञा,
ताकादश।
दसणवयसामाइय-पोसहपडिमा अबंभसञ्चित्ते । आरंभपेसउद्दिट्ठ-वजए समणभूए य ॥१॥
तत्र प्रथमप्रतिमायां मासमेक राजाभियोगादिपचिंडिकारहितं पश्चातिचारवर्जनविशुद्धं सम्यक्त्वमनुपान्यं पार्श्व-
स्थादयो न वन्दनीयाः । तथा प्रातः सायं चाविने विकाले च किञ्चिदने प्रहरद्वये त्रिवेलमप्यङ्गप्रक्षालनपूर्व भष्टप्रकार
जिनार्चनं पार्थस्थापितस्थापनाचार्याने ऐर्यापथिकी प्रतिक्रम्य देवाग्रे चैत्यवन्दनादित्रिकालमपि संपूर्ण कार्यम् १।
द्वितीयायां व्रतप्रतिमायाँ पश्चाविचारविमुक्तानि स्थूलप्राणातिपातविरमणादीनि पश्चाणुव्रतानि यथागृहीतभङ्गेन मासद्वयं
पान्यानि २ । तृतीयायां सामायिकप्रतिमायां त्रीन्मासान उभयमन्ध्यं सामायिकमवश्यं ग्राह्यं ३। चतुर्थी पौषधप्रतिमायां
चतुरो मासान् भष्टमीचतुर्दशीपूर्णिमाऽमावास्यासु नियमेन सर्वतोऽपि चतुर्विधः पौषधः कार्यः ४ । पञ्चम्या प्रतिमायां
पश्च मामान् रात्रिभोजनत्यागः । भाद्यप्रतिमाचतुष्के कदाचिज्ज्वरेण कपलायनमान्द्यादौ कारणे रात्रिभोजनं स्यात् , भस्यां ।
तु महत्पपि कारणे रात्रिभोजनं न कर्तव्पमित्यर्थः, अस्नायिता, दिवा ब्रह्मचर्य, रात्री कृतपरिमाणता, पौषधदिनेषु च सक-
लामपि रात्रि कायोत्सर्गः ५। षठ्या षण्मासानपि अहोरात्रब्रह्मचारी ६ । सप्तम्यां सप्त मासान् सचित्ताहारवर्जका ७ । प्रष्ट-
म्यामष्टौ मासान् स्वयमारमत्यागी ८ नवम्पा नव मासान् मन्येनाप्यारंभकारापयवर्जी ९ । दशम्पा दश मासान् मा-
---
॥१०॥

·घाफर्मका जुरमुण्डः शिखाधारी वा सर्वा पूर्वप्रतिमोक्तविधिध सर्वास्वपि प्रतिमासु विज्ञेयः प्रथमामेकादशी च विना । स च दशमप्रतिमास्था- जं निहियमत्थजायं, पुच्छताणं सपुत्तमाईणं जइ जाणइ तोसाहइ, अह न वि तो बेइनो जाणे ॥१०॥ खुरमुंडोलो एणव, रयहरणपडिग्गही समणभूए। विहरइ इगारस मासे, इगारपडिमाइ सयणघरे ॥११॥ भिवागवयं मणति-पडिमापडिवमस्स सावयस्स साधिए ! भिक्खं देहि । चतस्र एव च संप्रति प्रतिमाः श्रावकैरु- पन्ते । शेपास्त्वष्टम्यादिषु सकलरात्रिकायोत्सर्गकरणाशक्त चरिताः। इति पंचमोऽधिकारः समाप्तः। (६) नन्दीवर्णनं चेदम्- सदारम्भोल्लासं सुरसदनवर्ण्यवत्प्रौढरहं, परार्थप्राधान्यं मतमिव सतां विश्ववद्भरिभावम् । स्फुरत्कल्याणाढ्यं सुरशिखरिवत् पद्मवत् श्रीनिवासं, तदीदृग्योष्माकं जयति नितरामद्य नन्दीविधानम्। उपधाननन्दिरपि सम्यक्त्वनन्दिवत् । नवरं प्रथमोपधाननन्या-इच्छाकारेण तुम्मे अम्ह पंचमंगलमहासुयक्खंघ उद्देसउ श्त्यापालापपचार्यम् । प्रदक्षिणात्रयेऽपि च इच्छाकारेण तुम्भे अम्ह पंचमंगलमहासुयक्खंघ उदिडु इत्युक्ते उद्दिड्डु २ खमा- ·सामाचारी समचाचं गोयमाईयं महामुखींणं हत्येशं जोगो कायब्बो इति गुरुणा वाच्यं । ततो गृहिणा इच्छामो अणुसद्धिं इत्यभिधेयम् इत्येष विशेषः । द्वितीयोपधाननन्यां च पडिकमणसुयक्खंघ डदेसउ इत्यादि भण्यते । इति षष्ठोऽधिकारः समाप्तः । (७) मनुशास्तिोपधानविधिकथनम् । अथवा- चक्रेऽध्वा स्ववशस्त्वया शुभगतेदूंरकृितं दुष्कृतं, संसारःप्रतनुः कृतः सुकृतिनां पर्पत्सु रेखा कृता । सत्यंकार इवेह शाश्वतसुखस्वीकारसंस्थापने, दत्तस्तत्त्वधिया विधिसितमहो यत्तीवमेतत्तपः ॥१॥ इत्यादि । स चोपधानविधिः- पढम दुइ उवहाणे, दुवालसं अविलट्ठ अट्ठमगं । उववासतिगं अंबिल-बत्तीसा तइयउवहाणे ॥१॥ तुरिए चउत्थमंबिल-तिगं तहा पंचमे चउत्थतिगं। पणवीसंअंबिलाणि य, चउत्थ पंचंबिला छठे।२। वजंतो वावारं, विगहामो भट्टरुद्दज्झाणे य । उवहाणमवीसामं, कुणइ अहोरत्त पोसहिमओ ॥३॥ भह सो हविज वालो,बुहोवा तरुणमो विहुमसत्तो। तो उवहाणपमाणं, पूरिजा आयसत्तीए ॥४॥ नवकारसहियपहि, पणयालीसाई होइ उववासो। पोरसि चउवीसाए, वीसाए सहपहरेहिं ।।५॥

·बोर्हि
सोलस वारस अट्ठहि, दुतिचउआहारपूरउ हिं। दसहि तिहारावड्डहिं, बियासणएहि अट्ठहिं उ॥६॥
एगासणेहिं चउर्हि, निविगइयतिगेण अंबिलदुगेणं । तकबिलेण एगेणा-यरणाउ इमं नेयं ॥७॥
भयवइयउवहाणं तवंतस्स लगइ बहुकालो। तोसविणा नवकारं, जइ मरइ कहं लहइ सुगइं?॥८॥
गोयम उवहाणमिणं, जइ य चिय जेण काउमाढत्तं । तेण तयञ्चिय पत्तं, नवकारं मुणसुइय आणा ॥९॥
कन्नाहेडयपढिओ वि, सव्वकज्जाणि कुणइ पायमिमो। उवहाणविहीइ पुणो, पढिउ सुलहं कुणइ
जो अकयविहीउ इम, गोयम गिहिज दिज वा कोइ । अरिहंतसिद्धसाहू, सो आसाइज तह य सुयं
इय कयउवहाणतवो, नवकारं इरियचियवंदणयं। समवसरणचवंदण-वायणपुव्वंगहेसु सुत्तत्थं ॥१२॥
तं सरवंजणमचाहिं, गारवीसामठाणपरिसुद्धं । संदेहे वीमंसिय, पुच्छिय निस्संकियं कुज्जा ॥ १३ ॥
तयणु तिहिकरणहोरा-मुहुत्तनक्खत्वजोगलग्गम्मि । तह चंदवले तारा-बलेइ भइसोहणे संते॥१४॥
भत्तिभरनिन्भरेणं, हरिसवसुल्लसियवहुलपुलएणं । सद्धासंवेगपरेण, परमवेरग्गजुत्तेणं
विगलियघणरागदोस-मोहमिच्छत्तमलकलंकेणं । उल्लसिरविउलनिम्मल-अज्झवसाएण सड्डेणं ॥१६॥

·सामाचारी ॥ १२॥ माणेऊणं गुरुणो, संघ च चउन्विहं च नियगेहे । देवालयपडिमाए, कयपूयाए पुरो ठाउं॥१७॥ जिणनाहकहियगंभीर-समयकुसलेण सुद्धचित्तेणं । सह बहुगणेण गुरुणा, सघेणं तह सवंधूहि ॥१८॥ निअसिरिरइयकरकमल-मउलिणा जंतुरहियोगासे । निस्संकं सुत्तत्थं, पए पए भावयंतेणं ॥१९॥ तिहुयणगुरुजिणपडिमा-विणिवेसियनयणमाणसेहि तहा। वंदियजिणविवेणं, धन्नो हं मन्नमाणेणं २० तो उववेसियस गुरू,साहू संघ च नमवि भत्तीए । तदुचियसिचयाईहिं, पूए वि गुरुं सपरिवार ।२१। अह कच्चूरियचंदण-कुंकुमतंबोलतोडराईहिं । धोयत्तिकंचुयाईहि य माहिए सव्वसंघम्मि ॥ २२ ॥ तो गरुयपबंधेणं, कायव्वा देसणा गुरूहि तया। अक्खेवणि विक्खेवणि, संवेय निव्वेयणी चउहा। तत्तो संगीएणं, मंगलधवलेहि दिजमाणेहि । भनगारियमग्गण-जणाण दाणं पयच्छंतो ॥२४॥ चउविहसंघसमन्निय-गुरूहि सहिओ जिणालए गंतुं। करिविजिणप्यमहिम, कारेई सावगो नंदि२५ सद्धासंवेगपरं, सूरी नाऊण तं तओभव्व। चियवंदणाइकरणे, इय वयणं भणइ विउलमई ॥२६॥ भो भो देवाणुप्पिय, संपाविय निययजम्मसाफल्लं। तुमए मज्जप्पभिई, तिकालं जावजीवाए ॥२७॥ ॥१२ ·वंदेयन्वाई चेई-याई एगग्गमुइयचित्तेणं । खणभंगुरम्मि माय-तणम्मि इणमेव जं सारं ॥२८॥ तत्य तुमे पुवन्हे, पाणं पिन ताव होइ पेयव्वं । नोजाव चेइयाई, साहू वि यवंदिया विहिया ॥२९॥ मज्झने पुणरविव-दिऊण नियमेण कप्पए भुत्तुं। अवरन्हे वि तह च्चिय, सयणं पिन जुज्जए काउं॥३०॥ एवमभिग्गहबंध, काउं तो वडमाणविजाए । अभिमंतिऊण गिन्हइ, सत्त गुरू गंधमुट्ठीमो ॥३१॥ तस्सुत्तमंगदेसे, नित्थारगपारगो हविनंति । उच्चारेमाणु चिय, निक्खिाइ गुरू सुपणिहाणो ॥३२॥ एयाए विजाए, पभावजोएण एस किर भव्यो । अहिगयकजाण लहू, नित्थारगपारगो होउ ॥३३॥ तत्तो जिणपडिमाए, पूजादेसाउसुरभिगंधहूं। अमिलाणं सियदामं, गिणिहय गुरुणा सहत्थेणं ॥३॥ तस्सोभयखंधेर्मु, आरोवंतेण सुद्धचित्तेणं । निस्संदेहं गुरुणा, वत्तव्वं परिसं वयणं ॥ ३५॥ भो भो सुलद्धनियजम्म-निचियअइगुरुयपुन्नपन्भारो। नारयतिरियगईओ, तुज्झअवस्सं निरुद्धामो। नो बंधगो सि सुंदर, तुममित्तो भयसनीयगोयाणं । नो दुलहो तुह जम्म-तरे वि एसो नमुक्कारो।३७। पंचनमुक्कारपभा-वओ य जम्मंतरे विहोहिति । जाईकुलरूवारु-ग्गसंपया तुह पहाणामो ॥३८॥ -- If .

·॥१३॥ अन्नंच इमामो च्चिय,न हुंति मणुया क्या वि जियलोए।दासापेसा दुब्भगा,नीयाविगलिंदियाचेव ३९ किं बहुणा जे गोयम, विहिणा एयं सुयं अहिजित्ता। सुयभणियविहाणेणं, सुद्धे सीले अभिरमंति ।४०) ते नोजइ तेणं चिय, भवेण निव्वाणमुत्तमं पत्ता। तोऽणुत्तरगेविजा-इएसुसुइरं अभिरमेडं॥४१॥ उत्तमकुलम्मि उत्तम-सव्वंगोवंगसालिणो जीवा। सयलकलापत्तट्ठा, जणमणाणंदणा होउ ॥१२॥ देविंदोवमरिद्धी, दयावरा दाणविणयसंपन्ना । निविण्णकामभोगा, चरित्तधम्म अणुढेउं ॥४३॥ सुहझाणानलनिद्दड-घाइकम्भिधणा महासत्ता। उप्पन्नविमलनाणा, विगयमला झात्ति सिझंति ॥४॥ एसो उपहाणविही, महानिसीहम्मि अस्थि वित्थरओ।भणिओ समासओ पुण, समवायंगे वि एस तवो सप्तमोऽधिकारः समाप्तः (८) मालारोपणनन्दिरपि प्रथमप्रदक्षिणात्रयादारम्य द्वितीयप्रदक्षिणात्रयपर्यन्ता सम्यक्त्वनन्दिवत् । केवल इच्छाकारेण तुम्हे मम पंचमंगलमहासयक्खंघपडिकमणसुरक्खंघसकत्यमो अरिहंतचेइयत्थमो चउचीसत्थओ सुयत्थमो सिद्धत्यमो अणुजा- गाउ इत्येवमालापकेपूचार्य । द्वितीयप्रदचिणात्रयमध्ये च अणुमामो २ खमासमणाणं गोयमाईणं महामुणीणं हत्थेणं सम्म पारिजा इति गुरूक्ते इच्छामोऽणुसहि इति श्रादोक्तिः। प्रदक्षिणानन्तरं च पञ्चमङ्गलापनुशाकायोत्सर्ग कारयित्वा नियम- ·विशेषप्रदानं तदनन्तरं पुनरपि चन्दनकं प्रदाप्य प्रत्याख्यानकारापणं । तत उपधानविधिनिस्थारगपारगोहोइपर्यन्तो पाया। ततः पुनरपि वासार्पणं । ततः परमेश्वरचरणाप्रमुक्ताया मालाया अभ्यागमः । वता तत्तो जिणपरिमाए इत्यादि गाथाः सिन्मन्तीतिपर्यन्ता वाच्याः । ततो वर्धमानविषया वारप्रयं: मालामिमंत्रणं, मालाया उपरि होकार विन्यस्य मद्रादर्शनं । वत: " महन्तः प्रथयन्त्विति" परमेष्ठिस्तवमणनं । निव्वुइपहसासणय, जयउसया सव्वभावदेसणयं। कुसमयमयनासणयं, जिर्णिदवरवीरसासणयं ।। इति महिला- जह लद्धजयस्सरणे, कुणंति पुजा वि मंगलं लोए । तह उवहाणतवं ते, करंति तह मंगलं गुरुणो ॥१॥ इत्युक्त्वा मम्पस्य कण्ठे माला रोपयन्ति । ततो गुरवः संनिपद्यात्मसहितस्य समवसरणस्य त्रिः प्रदक्षिणा दापयन्ति । गुरषा संघश्य चिरसि वासामितिपन्ति । ततोऽनुशास्ति (ददति )- छंद स्रग्धरा- भक्तिः श्रीवीतरागे भगवति करुणा प्राणिवर्गे समग्रे, दीनादिभ्यः प्रदानं श्रवणमनुदिनं श्रद्धया चागमस्य ।

·समापारी ॥१०॥ भातकः पातकेभ्यो गुरुषु च विनयो मुक्तिमार्गानुरागः, सङ्गो निःसङ्गचित्तैः सुयतिभिरभितः श्रेयसे कृत्यमेतत् ॥ १ ॥ मालापर्यनम्- स्फूर्जदंगवती सुसूत्ररचना प्रोदामकाष्ठोद्भवा, अत्यंतंस (सु)दलातुलैःशतदनस्तोमैः सदा मोदकृत् । भारोढं गगनामगं शिवपदप्रासादमुच्चैस्तरं, मालाऽसौ तव राजते गुरुतरा निःश्रेणिवन्मण्डिता ॥१॥ भूयः कालभवे मनोरयतरा बुद्धया न हृद्यैर्हदि, प्रोत्सर्पत्सुमनोविलासवसतिर्वद्धः सुसूत्रैर्गुणैः । भत्यन्तोमतपःप्रसूतसुकृतश्रीखेलनान्दोलकः, पुष्णातु प्रमदं से एष भवतामुद्दाममालामिषात् ॥२॥ इत्यादि । तदुपहणं च- विन्यस्तः कलशः कुलेऽय विमले वंशे पताका पुन-लाभोऽग्राहि तनोमनोरथतरुर्नीतो विकाशं परम् । भयात्मा गमितस्त्वयाऽनघधियाश्रेयःश्रियः पात्रता, किंचायस्वमनुष्यजन्मसफलीचक्रे महेनामुना १ ॥ इति मालारोपणविधिः अष्टमोऽधिकारः समाप्तः ॥ पशि एमपियामुरा० इति पालन्तरम् ।

·(१) भय मामापिकग्रायविधिस-पमा० इन्छाकारेण मगवन् ! संदिसह सामायिकमुहपची पडिलेहउं, इच्छं मणिवा मुखव- मिक प्रतिसँगपति । नवा पमा इन्छा मामायिक संदिसावठं । इच्छं धमा०च्छा० मामायिक ठाउं, इच्छ, नमस्कार- पूर्व करेमि म मामाइ माग्ने जोगं पपयामि जारनियमं पज्जुवासामि १ दुविहं तिविहेणं मयेणं पायाए कारणं न करेमि न कारयेमि तस्म मने परिकमामि निदामि गरिहामि अप्पाणं वोसिरामि, इत्युक्त्वा चमा० इच्छा० वर्षासु कटास- पर पाले पुगाउं संदिमावउं इच्छ० धमा० इच्छा० कटासणइ पुंचणइ वा ठायहं० इन्छ । ततः धमाश्रमणेनादेशं माप पिपिकी प्रतिक्रम्य धमा० इन्डा० सम्झाउ संदिसावर्ड, इन्छ, धमाश्रमणं दवा, इन्छा० सम्झाउ करउं, इच्छं, शिनमस्कारांधारप इति। ॥ नवमोऽधिकारः समाप्तः ॥ (१०) भय पौपभग्रहणविधिः-प्रथममीर्यापथिकी प्रतिक्रम्य धमा० इच्छा० पोसहमुहपत्ती पडिलेहुं, इच्छ, इत्युक्त्वा at प्रविलेरायति । तवः धमा० इच्छा० पोसह संदिसावळ, इच्छं, घमा० इच्छा० पोसह ठाउँ, ठाएह, इच्छ, नमस्कारोचा- रणर्व करेमि मते पोसई, माहारपोसहं देसमो, दिवसपोपधे रात्रिपौषधे वा, जइ अहोरचं पाला तो सम्बो, सरीरसकार- पोसई समभो, मोरपोसई माहारपौषधवन, अम्वावारपोसहं सबमो, चउविहि वि पोसहे ठामि सावज जोगं पक्षक्खामि बार दिवसं दिवससेसं प राई वा महोर वा पज्जुवासामि दुविहं विविहेणं इत्यादि प्राग्वत् । एष स्थापनाचार्याने ग्रहण- १ पापंधण प्रत्यंवरम् । २ पासंधणं या प्रत्यंतरं ।

·विधिः । गुर्वप्रे तु गुर्वादेशादनन्तरं इच्छमिति भणनं । पौषधे गृहीते सामायिकमप्युक्तविधिनावश्यं प्रासं, पारिते च तत्र तदपि पारयितव्यम् । ॥ दशमोऽधिकार समाप्तः ॥ (११) प्रथोमयोः पारणविधिः-धमा० इच्छा० मुहपची पडिलेहुं । इच्छं, इत्युक्त्वा तो प्रतिलिख्य इमा०, इच्छा० सामायिक पारउं । गुरुर्वक्ति-पुणो वि कायच्वं । गृही-इच्छं, चमा०,इच्छा० सामायिक पारि। गुरुः-उजमो न मुत्तव्यो। एवं पौषधपारणमपि, केवलं पौषधालापः कार्यः । ततो गृही इच्छं भणित्वा नमस्कारपूर्व- वउमत्यो मूढमणो, कित्तियमित्तं पि संभरइ जीवो । जंच न सुमरामि अहं, मिच्छामि दुक्कडं तस्स ।। जंजं मणेण बद्धं, जंजं वारण भासिभं पावं। जं जं कारण क, मिच्छामि दुक्कडं तस्स ॥ २ ॥ सामाइयवयजुत्तो, जाव मणे होइ नियमसंजुत्तो, छिंदइ असुहं कम्म, सामाइय जत्तिया वारा ॥३॥ पौषधपारये त्वियं गाथाऽधिका- सागरचंदो कामो, चंदवडिसो सुदसणो धन्नो। जेसिं पोसहपडिमा, न खंडियाजीवियतेवि ॥ १ ॥ सामायिक अथवा पोसह विधि लिमो, विधि पारिउ, बे काइ भविधि कीधी ते सविहि मिच्छामि दुक्कडं. । एकाक्शाधिकारः समाप्तः।

·(१२) घमा० इच्छा० चैत्यवंदना करूं? इच्छ, इत्युक्त्वा चैत्यवन्दना करोति । चमा० इच्छा० आचार्योपाध्यायसर्वसाधून चन्दते । मलाइजेसु० दण्डकं मणति । अथ पौषधिककृत्यविधिः-प्रातः पौषधे गृहीते घमा० इच्छा० पुहपची पडिलेहुँ । इच्छं मणित्वा तां प्रतिलिख्य चमा० इच्छा• उपघि संदिसावलं, इच्छं, चमा० इच्छा० उपधि पडिलेहूं, इच्छं मणित्वा पी प्रतिलिख्य परिधाननिवसनं प्रविलेखयति, ततः शेषवस्तूनि । अत्र चौपवासिका प्रथममेव प्रोंछनकं निवसनं च प्रति- लिख्य पश्चादुपधिप्रतिलेखनादेशं गृहाति। उपधिप्रतिलेखनानन्तरं च स्वाध्यायादेशं गृहीत्वा स्वाध्यायं कुर्वास्ते, गुरोा- ख्यानं वा शृणोति । पादोनप्रहरे च प्रतिलेखनां मणित्वा खवत्रिका प्रतिलिख्य यदि भुक्त ततो वर्तुलकं प्रविलेखयति । ववो गुरु वन्दित्वा प्रावश्यिक्या पौषधशालाया निर्गत्य जिनगृहे नैपेधिक्या प्रविश्य देवं वन्दित्वा ततो यदि तत्र गुरुः स्याचदा तदने धमाश्रमणेनावश्यिकी कृत्वा नो चेदन्यथापि निर्गत्य नैपेधिक्या उपाश्रये प्रविशति । यदि च हस्तशवाद- विकमन्तर स्याचदा ईयाँ प्रतिक्रम्य गमनागमे आलोचयति । पौषधशाला इंता आपसी करी नीसिरिया देवगृहि देव चांद्या निसिही करीउ उपाश्रय पाव्या, पावते जाते जं खंडियं जं विराहियं तस्स मिच्छामि दुफडं। भोजनकाले च धमा० इच्छा० सहपत्ती पडिलेह, इच्छं, इत्युक्त्वा तो प्रतिलिख्य क्षमा० इच्छा० पारावउं नवकारसहियं पोरसि साढपोरसि पुरिमड्ड गठि- सदिय वा किउं बिहार चउहार माविलं निवि एकासणिई वियासणई भात पाणी विगई पारावउं । इच्छ, इत्युक्त्वा नम- का मथित्वाऽवश्यिकी कृत्वा गृहे यातित्रापि स्थापनाचार्य संस्थाप्य या प्रतिक्रम्य गमनागमनमालोच्य देवं वन्दि- मा पभाममयः भाचार्योपाध्यायसर्वसाधूश्च ।

·काऊण संविभाग, सरणं च जईण करि वि समायं । मुह कर भाणे पेहिय, नवकारं भणिय जेमेई ॥१॥ मोजनमाजनं च प्रधाग्य पयः पिबति । ततः पौषधशालायां नैषेधिक्या भागत्य देवान् भाचार्योपाध्यायसर्वसाधूंश्च पन्दिता वन्दनकं दचा प्रत्याख्याति । भयावश्यिक्या बहिरुचारभूमि गत्वा उच्चारप्रस्रवणे कृत्वा भाचम्य नैषेधिक्या वस- तावागत्य यो प्रतिक्रम्य गमनागमने भालोचयति, उपाभय हता भावसिउ करिउ बहिमि नैर्ऋत्याघमिमुख गिया दिसा- लोउ कियउ डिला पडिलेहिया उच्चारप्रस्रवण किया। अथ शौच किउं निसीही करिउ वसति पाव्या भावते । पाचात्यप्रहरे स्थापनाचार्या धमा० इच्छा० पडिलेहण करडं, इच्छं, चमा० इच्छा० पोसहसाल दंडासणउं देसउं, इच्छं, इत्युक्त्वा मुखव. मिका पोहनकं मनिपर्य स्थापनागुरुं निवसनं च पूर्ववत् प्रतिलिस्य उपाश्रयं प्रमृज्य पुंजकमुध्धृत्य जीवान् विशोध्य पुंजकं स्यक्ताईयों प्रतिक्रम्य गुरोरने मुखवत्रिका प्रतिलिख्य धमा० इच्छा० सज्झाउ करउ इत्युक्त्वा स्वाध्यायं कृत्वा धमा पछा० उपहि थडिल संदिमावर्ड, छ, धमा० इच्छा० उवहि मंडिल पडिनेहिसउं, इच्छं इत्युक्त्वा सर्वमुपछि प्रतिलिख्य उपविश्य साम्पायं करोति पठति वा । ततः संध्यायां । संधारते दुहनो, थंडिल हत्यप्पमाण पडिलेहे। छ छ मुत्तुञ्चारकए, ण हियासि हियासि छञ्च बर्हि ॥१॥ पथास्पतिक्रम्य साम्मा उत्वा रात्रिप्रहरे गते उक्तविपिना मुखवानको प्रतिलिपपमा इच्छा राईसंभारमो संदि- ·- इच्छ महित्वा मुखवात्रिको पुनः प्रविलेखयतीति । उपधानानुष्ठाने उक्ताविधिना मुखबस्त्रिका प्रतिलिख्य वन्दनकं दवा धमा० इच्छा• कटासपउं संदिसावउं, इच्छ, घमा० इच्छा० कटासणइ ठाउं, इच्छ, धमा० इच्छा० पवयणउं पवेयह, इच्छ, पमा० इच्छा० पचमगलमहासुयसंधपूर्वदुवालसुपइसारिसिउं, इच्छ, पुनर्वन्दनक दवा प्रत्याख्यानं गृह्णाति । मध्यावा- नुष्ठाने च उक्तविधिना मुखवत्रिका प्रतिलिख्य क्षमा० इच्छा• सम्झाउ करउं, इच्छं इत्युक्त्वा स्वाध्यायं कृत्वा उपवासी धमाममणाम्या उवहि पंडिल संदिसावउं उवहि० परिलेहुं इत्युक्त्वा वन्दनकं दवा घमा० इच्छा कठासणउं संदिसावउं, इच्छ धमा० इच्छा० कहासणइ ठायह इच्छं इत्युक्त्वा काष्ठासनं प्रतिलेखयति । पारणककारी च स्वाध्यायानन्तरं प्रथमं वन्दनकेन प्रत्याख्याय उपधिस्थडिलसंदेशनप्रतिलेखनादेशं गृहीत्वा द्वितीयवन्दनकेन काठासनसंदेशनप्रविलेखनादेशं गृह्णाति ।। । द्वादशाधिकार समाप्तः। (१३) नमिऊण वद्धमाणं, तवस्सरूवं कहेमि भवियाणं । जेण इमे जाणेउं, तवे तवंतीह सिवहेउं ॥१॥ चउवीसजिणाणं पणकल्लाण दिणेसु होइ तवियत्वं । सत्तीइ नाणपंचमी-तवं पि सययं पिकायव्वं ।। पंचातापुरिमेगा-सण निविगइ अंबिलोववासमया। इंदियजयम्मिचउ पुण,कसायविजए पुरिमवज ३ पुरिमेगासणरहिया, तिन्निजया इंति जोगसुद्धीए । नाणे दसणचरणे, उववासतिगं तिगं होई ॥१॥ - ·सावउं, इच्छ, समा० इच्छा० राईसंथारइ ठाइस, इच्छ, धमा० इच्छा० चैत्यवन्दना करूं, इच्छं इत्युक्त्वा तां कृत्वा धमा० ३ भाषादिष वन्दित्वा संस्तारकभूमि प्रमृज्य संस्तारकं प्रतिलिख्य निधिप्य निसीही नमो खमासमणार्ण गोयमाईणं महामुणीयं इति भणित्वा वोपविश्य मुखवत्रिकया कायं प्रतिलिख्य- जइ मे हुज्ज पमाओ, इमस्स देहस्सिमाइ रयणीए । आहारमुवहि देह, सव्वं तिविहेण वोसिरियं ।। अणुजाणह संथारं, बाहुवहाणेण वामपासेण । कुक्कुडपायपसारण, अतरंत पमजए भूमि ॥२॥ भणुजाणह परमगुरू, गुणगणरयणेहि मंडियसरीरा । वहुपडिपुन्ना पोरिसी, राईसंथारए ठामि ॥३॥ नमस्कार मणित्या म्वपिति । पश्चिमपामाचे च नमस्कार भणन्नुस्थिता ईर्या प्रतिक्रम्य कुस्वप्नदुःस्वप्नकायोत्सर्ग कै. त्यवन्दना प्रतिक्रमणं च छत्त्वा प्रतिलेखनाकाले च चमा० इच्छा० पडिलेहण करउं, इच्छं इत्युक्त्वा मुखवस्त्रिको प्रतिलेख्य प्राग्वदुपधिप्रतिलेखनादेशं भादाय उपघि प्रतिलिख्य वसति प्रमृज्य पुंजकमुद्धृत्य विशोध्य त्यक्त्वा ईयाँ प्रतिक्रम्य स्वा- ध्यायं कृत्वा सूर्योद्मानन्तरं स्वच्छपा पोप, पारयति । उपधानपोपधे चायं विशेषविधिः-प्रातः प्रतिलेखनायां त्रिप्रहरि- काप्रतिलेखनायां च प्रतिलेखनाभणनानन्तरं मुखवत्रिका प्रतिलेख्य क्षमा० इच्छा० अंगपडिलेहण संदिसावउं, इच्छं, आमा० इच्छा० अंगपडिलेहण करसिङ, इन्छ, क्षमा० इच्छा० पोसहसाला संदिसावउं, इच्छं,धमा० इच्छा० पोसहसाल पडिलेहसिउं, १ भूसियसरीरो, प्रत्यन्तरम् ।

·with
इच्छ मखित्वा मुखवत्रिका पुनः प्रतिलेखयतीति । उपधानानुष्ठाने उक्तविधिना मुखवत्रिका प्रतिलिख्य वन्दनकं दवा चमा०
इच्छा• कटासणउं संदिसावउं, इच्छं, चमा० इच्छा० कटासणइ ठाउं, इच्छं, चमा० इच्छा० पवयणउं पवेयहं, इच्छं,
पमा० इच्छा० पंचमंगलमहासुयसंधपूर्वदुवालसुपइसारिसिउं, इच्छ, पुनर्वन्दनकं दत्वा प्रत्याख्यानं गृह्णाति । मध्याह्वा-
नुष्ठाने प उकविधिना मुसवत्रिका प्रतिलिख्य क्षमा० इच्छा. सज्झाउ करउं, इच्छं इत्युक्त्वा स्वाध्यायं कृत्वा उपवासी
पमाममणाम्पा उवहि पंडिल संदिसावउं उवहि० पडिले हुं इत्युक्त्वा वन्दनकं दवा चमा० इच्छा कहासणउं संदिसावउं, इच्छं
धमा० इन्छा० कहासण ठायह इच्छं इत्युक्त्वा काष्ठासनं प्रतिलेखयति । पारणककारी च स्वाध्यायानन्तरं प्रथमं वन्दनकेन
प्रत्याख्याय उपविस्पंडिलसंदेशनप्रतिलेखनादेशं गृहीत्वा द्वितीयवन्दनकेन काष्ठासनसंदेशनप्रतिलेखनादेशं गृह्णाति ।।
। द्वादशाधिकारः समाप्तः ।
(१३) नमिऊण वद्धमाणं, तवस्सरूवं कहेमि भवियाणं । जेण इमे जाणेउं, तवे तवंतीह सिवहेउं ॥१॥
चउवीसजियाणं पणकल्लाण दिणेसु होइ तवियव्वं । सत्तीइ नाणपंचमी-तवं पि सययं पिकायव्वं ।।
पंचमतापुरिमेगा-सण निविगइ अंबिलोववासमया। इंदियजयम्मिचउ पुण,कसायविजए पुरिमवज्ज
सारहिया, तिनिलया टुंति जोगसुद्धीए । नाणे दंसमचरणे, उववासतिगं तिग होइ ॥३॥

·सुयभणियाइ इमाई, जा तव चरणाइ कुणइ भावेणं । खविऊण कम्मरासिं, सिवसिरितिलओ स होइ गुरू ॥ २५ ॥ तपाकुलकं समाप्तम् । त्रयोदशाधिकारः समाप्तः। (१४) एपा सर्वेषां च तपसामारमे गुरुपा क्षमा० इच्छाकारेण तुम्मे अम्ह अमुक तप अणुजाणउ । गुरु:- अणुजाणामो । गृही-इच्छ, भाक तप अणुजाणावणत्थं वासे निक्खेवेह । गुरु-निक्खेवेमो, इत्युक्त्वा उक्तविधिना वासामिधिपति । वासनिक्षेपविधिः । वीसस्थानकदंडक । अहं भते ! तुम्हाणं समीवे वीसस्थानकतव उवसंपन्जामि, तं जहा-दध्वो ॥ ४ ॥ दवभो णं वीसस्थानकतवं, खित्तमो णं इत्थ अमत्थ वा, कालो णं जाव छम्मासं, भावभो णं जाव गहेणं न गिजामि, छलेणं न छलिजामि, सनिवाएणं नाभिमुज्जामि, जाच अनेण वा केण य परिणामवसेण परिणा- मो मे न परिवडइ, ताव मम एवं वीसस्थानकतव तिविहं तिविहेणं वोसिरामि ॥१॥ सिंहनिष्क्रीडितद्वयं २ कनका. वली रत्नावली मुक्तावली ३ एतानि पंच तपांसि परिपाटीचतुष्कण कार्याणि । प्रथमायां परिपाट्यां सर्वरसैः पारणकं, द्वि- वीयस्यां निर्विकृत्या, तृतीयस्यामलेपकता, चतुर्थी तु भाचाम्लः पारणकविधिः। अथ भद्रे तपसि दिन ७५ पारणक- , ४

·सामापात
॥१८॥
निव्वाणपयं पहुणो, छहिं उववासेहिं रिसहनाहस्स। मासेण उ सेसाणं, वीरजिणिंदस्स छटेणं ।१५।
अंबिल वीसा वीसा, चउवीस वि जिणाण दवदंती। एगुत्तरवुड्डिक्का-सणेहि पुण वइमाणे य ॥१६॥
भदिएगाइपणंता, महभद्दिसगंतिगाई भद्दुत्तरे। पंचाइनवंता मह-मदुत्तरि पणाइगारत्ता ॥ १७ ॥
भणुपंति मज्झंक, आई काउं कमेण सेसियरे। पण सत्त पंच सत्त य, लयाउ ठाविज तवचउगे॥१८॥
हवइगुणरयण संव-च्छरम्मि एगेग दिवसओ पढमे। जो सोलदिणेहितो, पारणयं सोलसममासे।१९।
भंविजदुगेवि इग दुति, अट्ठ तिगा य गठियजुगे वि।एगाइ सोलसंता,उभो चउवीसतिगपयगे ॥
कणगावलि तह रयणा-बली विकिंतु दुग गंठिपयगेसु। मुत्तावली इगंतर, इगाइ सोलंत उभमो वि।२१॥
पतिजुयले वि पढम, इकेको तो दुगाइ सोलंता । तं मज्झे एगतर, एगाई चउदसंतओ वि ॥ २२ ॥
पनरस दुन्ह वि मझ-मिसीहनिक्कीलिए तवे गरुए। लायम्मि पुण तवंता, पंतीभो अट्ट गोमज्झे ।२३॥
पगाई एगोचर-वुडीए जाव अंबिलाण सयं । बुद्धितरे चउत्थं, आयंबिलवद्धमाणम्मि
दसणवयसामाइय-पोसहपडिमाशवंभसच्चिचे । भारंभपेसउद्दिट्ट-वज्जए समणभूए य॥ २५ ॥
॥२४॥
॥१८॥

·सुपभणियाइ इमाई, जा तव चरणाइ कुणइ भावेणं । खविऊण कम्मरासिं, सिवसिरितिलओ स होइ गुरू ॥ २५ ॥ सपाकुलकं समाप्तम् ।घ्रयोदशाधिकारः समाप्तः । (१४) एपी सर्वेषां च तपसामारंभ गुरुपार्थे मा० इच्छाकारण तुम्मे अम्ह अमुक तप अणुजाणउ । गुरु:- भएबापामो । गृही-इच्छं, भमुफ सप अणुजाणावणत्यं वासे निक्खेवेह । गुरु:-निक्सेवेमो, इत्युक्त्वा उक्तविधिना पासामिक्षिपति । वासनिघेपपिषिः । वीसस्थानकदंडक । अहं भंते ! तुम्हाणं समीवे वीसस्थानकतवं उपसंपजामि, बहा-दष्पभो ॥ ४ ॥ दवभो णं वीसस्थानकतवं, सितमो णं इत्थ भन्मत्थ वा, कालभो णं जाव छम्मासं, भावनो णं बाय गहणं न गियामि, छलेणं न बलिलामि, सनिवाएणं नाभिमुज्जामि, जाव भन्नेण वा केण य परिणामवसेण परिणा- मो में न परिवडर, ताव मम एवं पीसस्थानकतवं विविहं तिविदेणं वोसिरामि ॥१॥ सिंहनिष्क्रीडितद्वयं २ कनका- पली रत्नापली एकापली ३ एतानि पंच तपांसि परिपाटीचतुष्केण कार्याणि । प्रथमायां परिपाट्यां सर्वरसैः पारणकं, द्वि- सीपस्या निर्षिकत्या, तृतीयस्यामलेपका, चतुथ्यो तु भाचाम्ले पारण कविधिः। अथ भद्रे तपसि दिन ७५ पारणक- ·1 १९॥ दिन २५ सर्वान मास ३ दिन १० । महाभद्रे तपसि दिन १९६ पारणकदिन ४९ सर्वाग्रंमास ८दिन ५। भद्रोत्तरे तपसि दिन १७५ पारणकदिन २५ सर्वाय मास ६ दिन २० । सर्वतोभद्रे तपोदिन ३९२ पारणकदिन ४९ सर्वाग्रं मास १४ दिन २१॥ ॥ चतुर्दशाधिकारः समाप्तः ॥ '(१६) प्रायश्चित्तानि-ज्ञानाचारे वासकुंपी आफली अघोति देवपूजा प्रमादि प्रतिमा पाडी, पाटी पोथी टीपणइ धुक लागई, पग लागु, शुक्इ भवर माजिउ, पोथी भूमि पाडी, ठवणारिउ चालिउ पाडिउ, भूमि हारविउ, अकाल पाठादिक, अष्ट- विषधानातिचार, गुरु आशावना कीधी, मिथ्यात्वं सर्वेष्वेतेषु जघन्य मध्यम उत्कृष्ट ४ नमस्कारावली नाशते स्थापनाचा- योप्रविलेसने सूत्राशातनाया ४ भर्याशातनायां प्रतिमापुस्तिकापट्टिकादीनां प्रमादेन मंगे प्रदीपनादौ वा दाहे नवकारापणे शुदिः। दर्शनाचारे शंकादौ प्रतिचारे ५ दर्शनातिचाराष्टके. द्वादशववातिचारेषु देशतः ४ सर्वतः ४ गुरुद्रव्यभोगे २५ देवगुर्ववन्दने पार्थस्थादौ मत्वे वात्सन्ये च० । देवज्ञानद्रव्यमोगे ज०म० उ० ६ तावच तत्रान्यत्र वा देयं । चारित्रा पारेपु० अमे० वायुप्रत्येकवनस्पतिनिष्कारण संघट्टे २५ । प्रगाढपरितापे० गाढपरितापे० उपद्रवे ४ । निष्कारणानन्तकाय- सपढे २५ । भगाढपरितापे० गाढपरितापे०४ उपद्रवे ४ । चन्दनिकाकीटिकानगरपिरभूमिवृत्यादिषु स्तानजलोषावे श्रा- क्यादिप्रयोः ए संसारादिछर्दने शेषे भगलिताम्बुव्यापारणे गन्यमानस्य वा छर्दने भशोधितेन्धनस्याग्नौ पे शिरकण्डू- पने केशविरलीकरणे शरलेनादेः क्रीडार्थमन्यतः क्षेपेऽपि सहसानामोगाद्वा द्वित्रिचतुरिन्द्रियाणा स० अगाढपरि० ४ १ पत्रदाधिकारोऽत्र नास्ति। १९ ·उप०४ सालाना विचित पोन्द्रियाणां वा मृषाऽदचमैथुनपरिप्रदेषु विराधितेषु क० ५। एकस्य द्वीन्द्रियादिवधो दो पायदशाना, ततः परमसंख्यातानामपि १० श्वप्रायश्विचानि जलौकसां मोचने ४ मृपावादे परिग्रहे जघन्य मध्यम ४ उत्कृष्ट ४ सर्मपरिग्रहमंगै स्वाध्यायक्षघ १०००००। स्वगृहेऽदचादानलक्षसहस्रादिकं ज० मध्यमेऽपि ज्ञावे ४ अज्ञावे तूत्कटे १०५ सासे तून्कटे जातफमई कल्याण स्वाध्याय १०००००। मैथुने स्वदारे इत्वरे वेश्यादौ अनाभोगामियमभंगे यथासंव्यं ४२६६० बानतस्त तिसम्वपि पञ्चकन्याणं । फुलवध्वा सह मेधुने स्थूलतयाऽपि विधवाया वृहत्कुमारिकाया का कन्याण ५। भावहीनजातिपरदारमोगे स्वाध्यायलप १०००००। प्रज्ञानतद्भोगे पश्चाज्ञाते कल्याण ५ । उनमे राजामात्यदारादौ भमाया सेपिठे १८००००, सात्वा सेवने मूलं । स्त्रियाः शीलस्य बलाझंगे कल्याण ५ स्वाध्याय १००००० । अज्ञात्वा मधुपपरिमोगे ४, सात्वा तु मोगेहीरि परिवाद असतरोटिभम्याख्यानदानपैशून्यपंढविवाहकन्याफलग्रहणेपु ४ | टिउन्न- कानां कीटार्थ करणे० दिग्ववानर्थदंडयोमगे सामायिकातिथिसंविमागयोरकरणे निकारणं निशाशने निषिद्धानन्तकाया- शने निपिद्धप्रत्येकपुष्पफलादिमोगे ४ । देशावकाशिकस्य यथाप्रतिज्ञातपौपघस्य चाकरणे ४ । कर्मादाने निषिद्धासेवनेपु६। मधर्मासयोरनामोगादोगे ४ । भानद्या भोगे कन्या० ५। कपायेपूत्कटेषु ज्ञातपस्य यावद्भ्य आलोचना गृहावि तावन्ति पंचकल्याणानि । वीर्याचारविधीयते प्रमादाचत्प्रतिक्रामति। एवमासीनो वन्दनकं दचे न दत्ते (वा) शक्तोऽप्यालस्यादासीन: प्रविक्रामति । तपाचारे पर्वविधिपु अतिथिषु वा यथागृहीतं तपो ग्लानत्वाभावेऽपि न करोति ४ । चरमप्रत्याख्यानाकरणे. Murti ·सामाचारी ॥ १०॥ ट्रम्प सचिचामिप्रहमंगे विकृत्पमिग्रहभंगे पंचकं । विस्मृत्याशेषाभिग्रहमंगे २५। अंथिसहितादिभंगे नमस्कारसहितमंगे प पानाहारेण नमस्कारः १०८, स्वाद्याहारेण २०८, खाद्याशनाभ्यां तु मंगे० पुरिमादिभंगे च पुरिमायेव । वालालोचनादौ पटुतमे वा पापे पाप्मासिकमेव । शक्तस्य यथाप्राप्त, भन्यस्य तो (तु) पौपधिकप्रायश्चित्तानि, भावश्यिकीपेधिक्यौ न करोति । मप्रतिलेखितस्थंडिलेऽप्युत्सृजति, भप्रमार्जितकुट्यादौ उठिंगइ, अप्रमाद्यं आसनादि गृह्णाति मुञ्चति वा, अप्रमाप द्वारमुद्घाटपति पिघचे वा, अप्रमार्य कायं कंड्यते, उपधि न प्रतिलेखयति, वसतिं न प्रमार्जयति, पयस्त्याचा नेम् प्रतिकामति, पातपित्वा मुसवलिको लमते, सर्वेष्वेतपु पंचकं प्रायश्चित्रं । पातितमुखवत्रिकाया अलामे नमस्कारावलि भनेधी, प्रातः स्वाध्यायाकरणे अपीरिते अंजीत पयः पिवेद्वा २५ । पुंजकान्ताद्वरति रात्रावासज्जेति भणन् प्रमार्जयश्च न हिस्ते चांति करोति रात्रौ संचामृत्यजति भुवास्थितो बंदकेन न प्रत्याख्याति निःकारणं दिवा स्वपिति विकथां करोति ४ । सावयं मापते संस्तारकमसंदेश्य ४, साकारमप्रत्याख्याय ४, संस्तारकगाथामनुच्चार्य शेते असत्यं वक्ति ४ । ज० म ४ उ ४, प्रशल्या उपविष्टः प्रतिकामति० यथोक्ता चैत्यवन्दनां न करोति० पुसः स्त्रीसंघढे ४ स्त्रियाः पुरुषसंघट्वे सान्तरसंघहे. मंचलसंप? ।२५। जलाग्निविद्युत्स्पर्शतेजःस्पर्शने ज० २५ मध्यमे ४ उत्कृष्ट० विघोरे ४ । दकमृत्तिकागमनागमने पृथि- प्पप्लेजोवनस्सविसंघट्टादिषु चतुर्पु भिममासादीनि । भनन्तकायसंघडादौ लघुकादीनि । पंचेन्द्रियसंघट्टादौ गुरुकादीनि । समस्वभावक भाविकायां प्रायधिचदानविधेः सामाचारी यंत्रकाथि पंचकादीनि पंचविंशत्यधिकानि भिन्नमासमत्कलानि ॥२ ·नघुमा परि० गुरुमास भाबिल गुरुचतुर्मास प्रा० गुरुचतुर्मासं उ० लघुषण्मासं पष्ठं गुरुपण्मासमष्टमं एकद्वित्रिचतुः- पंचरन्पायेषु सर्वाप्यपि नि० पु० ए० मा० उप० तपांसि यथासंख्यं एकैकादिसंख्यानि भवन्ति । ॥ पोडशाधिकार! समाप्तः ।। (१७) मय प्रयाजन विधिा-प्रथमं मातापित्रादिमिः प्रधाज्यस्य कतिपयदिनप्रदचफुल्लोत्ककस्य स्वविमोचितयति- प्रायोग्यवदर्थचिसापितानेकयसपाप्रकंपलस्य प्रमज्यादिने ससंघस्य गुरोराहूय स्ववेश्मन्युपवेशितस्य पुरोभूय क्षमाश्रमणं ६चा सविचभिधा गृणीत इत्युच्या प्रयाऽयहस्तेन स्वगुरोः साधूनां साध्वीनां च कंबलवनपात्रायैः प्रतिलाभनां विधाय भाषकचाविकायां च पुप्पायूलधौतपोनिकायैः पूजां कृत्वा पुनः प्रवज्यादिनादाग्दिने संध्यायामभिनवक्षुल्लक- योग्यचौलपकार्टदारिकापटीकंचलिकामोञ्छनकरजोहरणमुखवत्रिकापत्रकदोरकाकोरवस्त्रखंडबद्धरबापट्टलिकानिक्षिपकोरपड्वेन पेटयित्वा अपलपिन्या बद्धा साधुभिः प्रगुणीकृतपटलकस्य ग्रहणाय धवलमङ्गलमुखरा विचित्रवादियध्वनिप्रोत्सायमानाः थापिका भपि सगृहाव गुरुवसतावागत्यामिमंत्र्य गुरुमिरर्पित पटलकमादाय तथैव गायन्त्यः स्वगृहे गच्छन्ति । प्रव्रज्या- दिनादाम् प्रमज्यादिने च पारकेण इतनरासंस्कारस्य शिखामात्ररहितविहितभद्राकरणस्य अष्टोत्तरशतसंख्यैर्नवीनैर्वा रागटुका स्नपितस्य चन्दनरसविलितस्य कस्तूरिकापत्रचन्लरीमुखमंडितमुखस्य प्रामुक्तमुक्ताकनककुसुमाद्यलंकारस्य परि- हिनदिम्पदुकूलस्य मावपितृष्वसृस्वस्रादिभिः प्रोक्षणं कारयित्वा पुनः प्रवाज्यस्य स्वगृहाभिमुखोपवेशिवस्य तिलकादिमंगलं छत्वा उत्करेण स्वगृहाभिमुखानवतान्मंगलार्थ पयित्वा युष्माकं गृहे ऋद्धिद्धिर्मवतु इत्याशिष दापयित्वा वाजिनि वारणे ·शिविकायां वाऽधिरोप्य चणकफुल्लिकाखारिकखर्जुखसोलकनालिकेरनारंगदाडिमादिखादिका दापयित्वा लोहटिकरूपकद्र- म्मवाइलि कादिदानं च कारयनिर्धवलमंगलसगीतकर्महाप्रभावनया सघवाशिरःस्थं पटलकं सहादाय ससंघेन गुरुणा सह धत्यद्वारमागम्य प्रोधयं कार्यते, ततो मध्ये गत्वा गुरुः संक्षिप्तचैत्यवन्दनां कृत्वा उपविश्य वासानमिमंत्रयति, प्रवज्यश्व सम्परत्वनयुक्तविधिना जिनषिसमवसरणार्चनप्रथमप्रदक्षिणादिकं कृत्वा गुर्वग्रे क्षमाश्रमणं दचा मणति-इच्छाकारण तुम्मे भम्ह सर्वविरतिसामायिक भारोपड़, इच्छ, क्षमा० इच्छा सर्वविरतिसामायिकमारोपणत्थं नंदि करउ, इच्छ, क्षमा० इच्छा. सर्वविरतिसामायिक भारोपपत्थं नंदिकरणथं वासे निविखवेह, इच्छं। ततस्तस्य सम्यस्वगृहीतुरिव गुरुवास- निक्षेप करोति । ततः घमा० इच्छाकारेण तुम्मे अम्ह साहुपाउग्गं वेसं समप्पेह । गुरुः-समप्पामो इत्याद्युक्त्वाऽमिमंत्रित- यासपम मिमंत्र्य घोलपट्टकवटीदवरिफापटीरूपं समर्पयति । स तं वासनिक्षेपममिमंत्रितं कराञ्जलिनाऽऽदाय शिरस्यारो- पयति । ततो गीतार्थसाधुस्तमीशान्या नीत्वा चेषं परिधापयति, गृहिवेपालंकारादिकं मात्रादिर्घट्टांचलेन गृणाति । ततो पतिवपणागत्याञ्चल धृत्वा क्षमा० इच्छा० स० सा० आरोपह, इच्छं, हमा० इच्छा० स० सामायिकमारोपणत्थं नंदि करठ, इच्छ, धमा० इच्छाकारेण तुम्मे अम्ह सम्य० सामारोपणत्थं नंदिकरणस्थ अम्हे चेइयाइ वंदाचेह, इच्छं । तता प्राग्नदिवघेत्यवंदनायो महादसेस दरकमणनपर्यन्तायां कृतायां भासीनस्य गुरोः शिष्यः क्षमाश्रमणं दवाऽऽह इच्छाकारेण तन्मे भम्हे पवावेह, इच्छ, धमा० इच्छाकारेण तुम्मे भम्ह पचावयणत्यं गोषमाइमहामणिनिसेवियधम्मज्झयं समप्पेह, मं, तो वासरभिमत्र्य सप्रॉछनक समवत्रिकं धर्मध्वजं गुरुः समर्पयति । ततः प्राग्नंपामिव गुरुः शिष्यं वंदनक दाप- ·पति सर्पपिरतिसामायिकारोपणा कायोत्सर्ग कारयति । अथ संघस्य वासानर्पयति । भासने लग्ने शिष्यः क्षमा० इच्छा- सारेग तुम्मे मम्द लोयं फरह, इच्छ, ततो रखामभिमंत्र्य नमस्कार मणित्वा निः केशोत्पाटनं करोति । नमस्कारत्रयं मणि- वापासामिमत्रिवदक्षिणपणे लगित्वा लग्नवेलायां करेमि भंवे इत्यादि दंडकं त्रीन् वारान् शिष्यं भाणयति । ततः सम्य- उपनं पामिव सर्वपिरतिसामायिका मिलापेन प्रदषियात्रय दापयित्वा सर्वविरत्यारोपणकायोत्सर्ग च कारयित्वा उपविश्य गुरो शिपः घमा० इच्छाफारेण तुम्मे भम्ह नामस्थापना फुरु । ततो गुरुः वाच्छरसि वासान् निक्षिपन् नाम ददाति । सवा शिष्या मा० साउ परी भनुशास्ति दिउ । अथ गुरुरनुशास्ति ददाति- धन्यस्वं कृतकृत्य,एव स भवान् शोर्यंतवाद्योस्थितं,श्लाघ्यं चाद्य मनुष्यजन्म भवतस्त्वज्जीवितं जीवितम् पेनासो भववार्धिलंघन विधौ निश्छिद्रपोतोपमा, प्रवज्या समवापि दुर्लभतमा स्वाचार्यनिर्यामका ॥१॥ कोपः कंपमवाप मानमतुलं मानः पुनर्मुकवान्, संरंभं त्यजति स्म दंभहतकः क्षोभं च लोभोऽभजत्। व्यामोहं च जगाममोहनृपतिर्लेभे भवस्तानवं,प्राप्ते संयमराज्यमद्य भवति तुब्धास्तवान्तषिः ॥२॥ संतोषस्तोपपोपं समभजदसमं घोधमाधात्प्रवोधः,प्रापोत्सेकं विवेकःप्रशमनृपतिनोत्तंभिता वैजयन्त्यः वैराग्य रंगमागादिनयनवनटेर्नाटितं नाट्यमुच्चे-र्जाते ते संयमश्रीपरिणयनविधौ कस्य नैवोत्सवोऽभूत् ३ ·सामाचारी ॥२२॥ अहो पवित्रीकृतमद्य गोत्रं, कुलं च चके सकलं समुज्ज्वलम् । नाम स्वकीयं लिखितं च चन्द्रे, प्रव्रज्यया स्वीकृतया त्वयाद्य ॥ ४॥ अप्पडिबंधो सयय, कायव्यो गामनगरबंधूसु । नियदेहे विय सुंदर, ममत्तबुद्धी न कायव्वा ॥ ५॥ धन्नाण निवेसियइ, धन्ना गच्छंति पारमेईए । पारं इमाइ गंतुं, पारं दुक्खाण वज्जति धन्ना जणणी जण मोवि गुणनिही बंधवा य सुकयत्था। पव्वज्जाए जोग्गं, पुत्तं परिवालियं जेहिं ।। ७॥ महामारतेऽप्युक्तमस्ति- तावद्धमन्ति संसारे, पितरः पिंडकांक्षिणः । यावत् कुले विशुद्धात्मा, यतिः पुत्रो न जायते ॥ १॥ मथ यः ससम्यवः सर्वविरति प्रतिपद्यते स सर्वविरतिसामायिक प्रारोपउ इत्यालापकानुच्चार्यते, यस्त्वगृहीतसम्यन्व- स्तत्स्वीकरोति स सम्यक्त्वसामायिकश्रुतसामायिकसर्व विरतिसामायिक आरोपउ इत्यालापकानुच्चार्यते । इति । ॥ प्रव्राजनविधिः सप्तदशाधिकार समाप्तः ।। (१८) वासक्खेवो वेसो, वीबं रयहरणं वंदणुस्सग्गो। वासप्पणमट्ठाउ, सामाइयपयाहिनाममणुसट्ठी ? गुरोः पुरतो मुखवत्रिका प्रतिलिख्य चमा० । मथ लोचकरापणप्रवेदनविधिः-इच्छा० लोचं संदिसावउं, इच्छ, ॥ २८ ·पमा मा० सोप कराउं, छ, धमा० इच्छा० उपासपर संदिसाउं, इन्छ, धमा०, उच्चासणा ठासिउं, इच्छं ततो भोपहार पुरवो धमा० पमाउ करी सोच परउ, सघोष इच्छकार लोच फरउं इत्युच्या विपिना लोचं कारयित्वा सोपहारस्य बारिमामय छत्वा हरिपं पटियमिय पदयाई बंदिचा भडाइजेसु महित्वा महर्षि पहिलेहिचा बंदणयं दाउरा मना-दाकारेण मगवन् ! संदिसह लोचपर्वयं । गुरु मया-पवेयह । सा० इच्छ, धमा० संदिसह किं भणामो। गुरुमा-विधा पपेपर। सीसो मजा-रन्थं, घमा० फेसा मे पासीया। गुरु मण-दुफरं कयं इंगिणी साहिया । सीखोपमा सम्मा पापं संदिसह । साहूणं परेपहा । गुरु० पयह । सी० इच्छं, मा० पंचपरमेष्ठिमणनं घमा० मापसापइयं दिसह फाउस्सग कर। गुरु० करेह । सीसो इच्छ, घमा० केसेसु पआसिलमाणेसु सम्म न दियासि पपराइयं तस्म उहापणीयं करेमि फाउस्सगं इचाइ गणइ, उज्जोयं चिंतेह पारिचा उलोयं भणइ । तमो सम्पसार पंदा सप्प सदसोय पुन्छति । ॥ अष्टादशाधिकार: समाप्तः ॥ (१९) पोपस्थापना विधि:--प्रथमदीपितशिप्यो नंदिद्वयेन यतिप्रतिक्रमणसूत्रं तथा नंदिद्वयेन दशकालिक मयमगर्व भाषाम्लादियोगपाहे वेन पाठपते परजीवनिकायास्तद्यतनां च ज्ञाप्यते । ततो यवनाऽस्य परिणता इति मानाय गोवान साधुना परीक्षा कार्यवे, सा पेयं-गीतार्थसाधुर्नवशिष्येण सह पहिर्गच्छन् हरितकायस्पोपरि व्रजति, सोऽपि पदि पृष्ठलग्नस्तर गम्मति सतो नावाप्यस्थापनायोग्यः । अथ नायाति स्थित्वा भणति-पंडितमिश्राः पूर्वरि- म ·सामाचारी ॥२३॥ तकायसंघट्टोऽपि निवारितः तत्कथं भवद्भिः तदुपरि गम्यते ? ततो गीतार्थसाधुर्वक्ति-चन्लक ! विस्मृता वयं, मिच्छामि दुक्कडे ति माणत्वा निवर्तते, इत्यनयां परीचया उत्थापनायोग्यं ज्ञात्वा गुरवां प्रशस्ते मुहूर्ते समवसरणं"मंडयित्वा उत्था- पनार्थं तं नवशिप्यमाह्वयन्ति । शिष्योऽथागत्य गुरूणामने चमाश्रमणपूर्वक भणति-इच्छाकारेण तुन्में भम्ह पंच महाव्व- याई राइमोयणवेरमयाछट्टाई पारोबहु । गुरु भारो शि० इच्छं, क्षमा० पंच महन्वयाणं राइमोयणवरमणछट्ठाई आरो- वणत्यं नंदि करह । गु० करेमो । शिष्य इच्छं, क्षमा० इच्छा पंच राइ० आरोवणत्यं नंदिकरह । गु० करेमो । शिष्य इच्छ, चमा० इच्छा० पंच० राइ० भारोवणत्थं नंदिकरणात्य वासे निक्खिवह । गु० निक्खिवेमो । शिष्य इच्छं । गुरुवा- सानिधिपति नित्थारग० । शि० इच्छामो अणुसढि मणित्वा क्षमा इच्छा० पंच० राइ० भारोह । गु० भारो० । शि० इच्छं, धमा० इच्छा० पंच० राइ० आरोवणत्यं नंदिकरहु । गु० करमो। शि० इच्छ, धमा० इच्छा पंच० राई आरोपणंत्थं नंदिकरणत्यं चेहयाई बंदावह इत्यादि चैत्यवन्दनकदापन पंचमहब्बयाई राइमायणवेरमण्यछट्ठाई भारोपउ इति भाणयित्वा गुरुः आरोपेमो । शिष्य चमा० आरोवणत्थं कांउस्सग्गु करावउ । करावेमो धमा० पंच० आरोवणत्यं करेमि० 'लोगस्स उच्छ्वास २५ प्रमाणं गुरुशिष्यो कुरुतः शिष्या क्षमा० पसाउ करी पंचमहाव्रतरात्रिभोजनāरमणषष्ठ उच्चरांवउ । ततो गुरुखिनमस्कारमुच्चार्य एकक महावत त्रीन् त्रीन् वारान् माययित्वा लग्नवेलायो इथेइयाई पंचमहब्बयाई इत्यादि विभाग- यति । यावन्लग्नवेला नायाति तावन्महाव्रतानि व्याख्यानयति, सर्वव्याख्यासमाप्तौ च संघवासार्पणप्रदक्षिणाकायोत्सर्ग- चतुर्विशतिस्तवमवनं यावत् प्राग्वत् केवलं प्रदक्षिणायां पंचमहब्बयाई राहमोयश्वरमयंकटाई भारोवह इति शिष्योक्त " ॥२३

·गुरुति-भारोपेमो रामासमणाणं गोपमाईणं महामुणीयं हत्येणं सुचेणं मत्येणं तदुमएणं । तथा इच्छा० पच भारोवियाई
धामो भगुसहि इति विम्याक्के गुरुर्वक्ति-गुरुगुणेहि'घु 'आरोपामो खमासमणाणं 'गोभमाईणं ' महामणीणं
उत्पण । पुनः शिष्यः पमा० पसाउ करी दिग्गंध करउ । गुरुर्वक्ति-गुरुगुणेहि बुडिला इति विशेषः, कायोत्स-
गानन्तरं समपत्रिका प्रतिलिख्य वन्दनकं दमा इच्छाकारण० पवेयये पवेउं । गुरु भणइ-पवेयह । शिम्य इच्छं, क्षमा०
ग्या०पंचमहायवरात्रिभोजनवेरमणमुटु भारोवणत्यं निरुहु फरेसिङ । गुरु करिज्यों । शिष्यो वन्दनकं दत्त्वा प्राचामाम्ल-
भरपाख्यान करोति । पुनः शिप्प घमा० पसाउ करीउ दिग्यध फरउ | गुरुः करेमो इत्युक्त्वा तच्छिरसि वासानिक्षिपन्
दिसंघमय करोति-हे तपोधन ! तुझ पेरशाखा शाखा कोटिगण गणे चंद्रकुल कुल गुरु भैमुक उपाध्याया इमे 'इत्युक्त्वा
चिरसि पासानिक्षिपन् दिग्गंधमेवं करोति-भहो ! महत्चरा महाचरेत्यधिकं । शिष्य इच्छ, क्षमा० पसाउ करीउ अनुशास्ति
दिपउ । सा चेय.
॥ एकोनविंशाधिकारः समाप्तः॥
(२०) दध्याः शुद्धमहावतानि सततं कुर्याः सदैव क्षमा, ज्ञानाभ्याससरिजलैरविरतं चित्तार्णवं पूरयेः॥
यावज्जीवमतीवतीप्रविनयैराराधयेः स्वान् गुरुन्, साधो किंबहुना प्रमादरहितः शश्वत् क्रियायां भवेः ।।
यथा-पंचमहव्वयाई, पच सालिकणय व्व । रोहिणिवहुनापणं, बड्डेयंव्वाई रोवेडं ॥ २ ॥

·चामाचार ॥२४॥ । तस्याश्यं कथा- पुरे राजगृहे श्रेष्ठी, निपुणो धनवान् धनः । भार्या भद्रेति तस्याभू-दद्रिका शीलशालिनी ॥१॥ धनपालो धनदेवो, धनदो धनरचितः । चत्वारस्तनयास्तस्य, पुरुषार्था इवांगिनः ॥२॥ धनश्रीर्धनदेवी च, धन्या च धनवत्यभूत् । सहचर्यश्चतस्रोऽमू-स्तेषां छाया इवाद्भुताः ॥३॥ दध्यिवान् वार्धके श्रेष्ठी, धर्मः कार्योऽधुनाऽऽवयोः । ततो वधूपरीक्षाऽन्त-विधेया मे यथोचितम् ।। ततो निमंत्रयामास, दिने श्रेष्ठी द्वितीयके । सर्वान् वैवाहिकान् बन्धून् , नानाभोज्यान्यकारयत्।। भोजनानन्तरं श्रेष्ठी, सर्वेषां पश्यतां सताम् । माहूयाहूय सर्वासां, वधूनामार्पयत् करे ॥६॥ पञ्च पञ्च कणान् शाले, रत्नानीव प्रयत्नतः। ऊचे च प्रार्थिता मेऽमी, पुनरस्तिथाविधाः ॥७॥ माया दध्यौ वधूः श्रेष्ठी, निश्चितं विकलोऽभवत्। नो चेत् कृत्वेदृशं मेला-पकं दद्यात् किमीदशम् ११८ योग्योऽभूदातुमद्यैवं-विधे स्वजनसंगमे। हारो वा मुकुटो वाऽपि, विस्फुरन्मणिमौक्तिकैः ॥ ६ ॥ वृद्धीभवतः पंची-निष्टी मनुजस्य वर्धते यस्मात् । दुर्भापिता रुषणता, निखपता कृपणता भीतिः।१०। ॥२४

·उज्झांचकार साऽतस्तान्, रहावकरवद्वहिः । भर्पयिष्येऽर्थितानन्यान्, शालीनाकृष्य कोष्ठकात्॥११॥
द्वितीया भुक्तिशीलत्वा-निस्तुप्याभुक तान् पुनः। शुभ्रादेव वचो नति, पुनरा इमेऽर्थिताः॥१२॥
तृतीयातु करंडान्त-मन्यौवध्वाऽक्षिपत्प्रधीमतान् कियद्भ्यः कियद्भ्योऽय, दिनेभ्यः समभालयता१३॥
चतुर्थी तु समाहूय, समीपग्रामतोऽग्रजम् । अर्पयामास तान् शालीन् , वभाषे चेति तं प्रति ॥१४॥
पान्धवामी प्रवन्धेन, यहचाः श्रेष्टिना ततः। उप्त्वोप्त्वा वृद्धिमानेयाः सर्वेऽपि प्रतिवत्सरम् ॥१५॥
माननीया न च स्वेषां, न परेषां तु जातुचित् । मूढकेयु पृथग्बध्वा, धारणीयाः प्रयत्नतः ॥ १६ ॥
विधायोत्सवं तादृषं, वधूभ्योऽदायदीदृशम्। ज्ञायते कारणं नात्र, स्वजनाश्चेति दध्यिरे ॥ १७ ॥
न च निःकारणं श्रेष्ठी, चेष्टते धीमनोधनः । पुनस्तदर्थनायां च, व्यक्तमेतद्भविष्यति ॥१८॥
पठे वर्षे पुनः श्रेष्ठी, कृत्वा तादृशमुत्सवम् । तथैव प्रार्थयामास, वधूभ्यस्तान् कणान् सुधीः ॥१९॥
भायाऽऽर्पयत्कणान् पञ्च, श्रेष्ठिनः सोऽथ पृष्टवान्। त एवैतेऽथ सोचे ते, उज्झिताः कोष्ठमास्त्विमे ॥२०॥
द्वितीया त्ववदत्तात, स्थित्वा रहसि तत्क्षणात्। अपनीय त्वचं त्वेषां, भक्षयामि स्म तानहम् ॥२१॥

·॥ २५॥
॥२७॥
पुनस्तृतीययाऽऽनीय, स्वालंकारकरण्डिकाम् । ग्रन्थिमाछोव्य तातस्य, त एवार्यन्त शालयः॥२२॥
चतुर्थी' पुनराचस्यो, तानानेतुमितः पितः । मध्वंधुसन्निधो ग्रामे, प्रेष्यतां शकटवजः ॥ २३ ।।
तदाकर्ण्य जनाः श्रेष्ठी, दध्युः सर्वेऽपि विस्मिताः । किमेतदेतया प्रोक्त-मवाग्मनसगोचरम् ॥२४॥
ततः पप्रच्छ तां श्रेष्ठी, सुते ! किमिदमुच्यते । तत्कणपंचकहेतोः, किं शकटौघैः करिष्यसि ? ॥२५॥
भयोचे।सा मया भ्रातुः,
पाते भुवि रोहिताः। मायेऽब्दे पंच पल्ल्यस्तै-जातास्ताभिश्च मूढकः॥२६॥
तेन मूढशतं तस्मात्, पंच मूढसहस्रकाः। तैः पंच मूढलक्षाणि, व्ययशुद्धानि जज्ञिरे
श्रेष्ठी तत्क्रिययाऽरज्यत्, सर्वोऽपि स्वजनस्तथा। शशंसे साऽथ तैः सर्व-स्तदानीं विस्मिताननैः ॥२८॥
महोमस्याः कला काऽसौ, विचारः कीदृशो हृदि ? मतिःसंभाव्यते नेयं, सरस्वत्या अपिध्रुवम् ॥ २६ ॥
अयापृच्छजनान् श्रेष्ठी, संप्रत्यावामुभावपि । करिष्यावो जिनेन्द्रस्य, धर्म निर्मलमानसौ ॥३०॥
कुटुंबभारमारोप्य, तनयेषु स्नुषासु च। गृहकृत्यं ततः किं किं, क्व क्व ब्रूत नियोज्यताम् ॥३१॥
ज्ञातोऽस्याधुना भावः, परीधेयं कृतामुना। ऊचुस्तेऽथ त्वदन्योन, ज्ञाता तत्स्वयमादिश ॥३२॥

·उज्झनं सर्वमप्याया, भुक्तिकृत्यं द्वितीयका । कोशेश्वर्यं करोत्वम्या, सर्वेश्वर्य चतुर्थिका ॥३३॥ इत्युक्तं श्रेष्ठिना सर्वे-बहु मेने विकल्मषम्। श्रेष्ठ्यथानाययदामात्, तस्याःशालीननःशतैः ॥ ३४ ॥ अथोज्झिता भोगवती, रक्षिता,रोहिणी, तथा। यथार्थानीति नामानि, तासां, दत्चानि तैर्जनैः ॥३५॥ ततस्त्वमपि भोः साधो !, मा स्म भूस्तिसृणां सदृक् ।रोहिणीसदृशो भूया, व्रतान्यारोपयन् जने ॥३६॥ भवताऽपि च चतुर्यवधूवव शालिसमानपंचमहाव्रतानि प्रतिपालनीयानीति वदन् गुरु शिरसि वासानिविपति । ततः सर्वेऽपि साधवः साध्या श्रावका श्राविकाश्च तच्छिरसि पासानिक्षिपन्ति । वासेषु निविष्यमाणेषु शिष्य इति वदति-पत् मम्हाणं तुम्हेहिं गुरूहि पंच महन्वयाई भारोवियाई वासतिचेपकांच तम्हा तुम्हेहिं पंच महव्वयाई भारोवियाई वि जम्पति । इत्युपस्थापनाविधिकथा समासा । इच्छामि स० इच्छाका. तुम्भे अम्ह अमुक मंडली भणुजाणह । गुरु भाइ-इच्छं, अणुजाणामि खमा० संदिसह कि मणामि । गुरु वंदित्वा पवेहं । शिप्य-इच्छ, धमा० इच्छाका भमक मंडली अणुमाया इच्छामो अणुसहि । गुरु भणा-मणुमाया र खमासमणाणं गोयमाईणं महा० अनुगमंडली अणुमाया । शिष्यः-इच्छं, समा• तुम्हाणं पवेइया संदिसह साहूर्ण पवैएमि । गुरु-पवेह । शिष्य-इच्छं, खमा० नउकार खमा० तुम्हाणं पवेइमा साहूणं पवेदमा संदिसह काउस्सग्ग गु० करउं । गुरु करउं खमा० भागमंडली अणुझावशी करेमे का० लोग० उन्छ्वास २७ पारी० लोम० १ ·सुचे अत्ये भोयण-काले भावस्सए य सज्झाए । संधारए य मंडलि, भविलए सत्ततो कुणइ ॥१॥ भोपधानतपसी चानुष्ठानं केवलं भामुकमंडलि अणुजाणावणत्थं निरुद्दु करिसउं । इति भेदाः॥ ॥विंशाधिकारः समाप्तः ॥ (२१) मथ साधुदिनचर्याविधिः-इह साधवः पाश्रात्यरात्रिघटिकाचतुष्टयसमये पंचपरमेष्ठिनमस्कारं पठन्ता समुत्थाय- किं मे कडं किं च मे किच्चमेस, किं सक्कणिज्जं न समायरामि । किं मे परो पासइ किं च भया(प्पा), किं वा खलियं न विवज्जयामि ॥ १ ॥ इत्यादि विचिन्त्य ईर्यापधिकी प्रतिक्रम्य चैत्यवन्दनां कृत्वा समुदायेन कुस्वप्नदुःस्वप्नकायोत्सर्ग गुरून् वन्दित्वा यथाज्येष्ठं साधुवन्दनं, श्रावकाणां तु मिथो वन्दनं ममितं । ततः षणं भादेशादानेन स्वाध्यायं विधाय ततः घमा० इच्छा० परिकमणइ ठाउं, इच्छ, क्षमा० सव्वस्स वि रायश्चितियदुम्मासियचिट्ठियहमणिववणिकाई मिच्छामि दुक्कडं । शकस्तवमणनं । ततधारित्रशुख्यर्थ करेमि भंते काउस्सग्गं उमओयचिंतणं । न पुनरादावेव भतिचारचिन्तनं, निद्राप्रमादेन स्मृतिवैकल्पसंभवात् । ततो दर्शनशुद्धयर्थ लोगस्स उलोअगर उओयचिंतयं । ज्ञानशुश्यर्थ पुक्सरवर उस्सग्गो, अचक्ख: विसइ जोगु वोसिरियउ इत्याचतिचारचिन्तनं । श्रावकायां तु नागम्मि दंसमि त्ति गाथाष्टकचिन्तनं । तंतो मंगलार्थ सिदा दायमिति स्तुतीनां भणनं, महपत्ति पेहणं, बंदर्य, उपविश्य प्रतिक्रमणरत्रमथनं भाष्टिमोमि भाराहवाए ·मनिषादप शामयय, पदि पवाघा सापवो भवन्ति तदा प्रयाथ तरिक्रयानां वत्र राधिके देवसिके पाधिकादिसत्क- मुमक्षिधामयेषु पमयिवार सकल पामणकरत्रं मपन्ति घमणीयास्त परपचियं पदात् मविहिणा सारिया पारिया घोरपा परिपाया मरोष पापाए कारण पा मिच्छामि दुकडं इति मयंति । भय वंदणयपुष्य छम्मासियचिंतणत्यं पाय- रिपउन्माए उस्सग्गा सम्मासिपपिसणं करिस पचरखाणं जाव उओयं मणिचा मुहपचिपडिलेहणं बंदणयं पचक्खाणं इमामो भएमति, पिशातलोचनदलं० इति स्तुविषयमणनं शक्रस्तवः पूर्णा पैत्यवन्दना मस्तोत्रा भावकाणां तु सस्तो. था, पपाद साधु पमा० इन्चा० पहुवेल संदिसापट, इच्छ, धमा० पहुवेल करिसर्ड, इच्छं, प्राचार्योपाध्यायसर्वसाधुचमा- भमपानि एपची स्पहरणं निसिम दुगचोलपट्टसंधारोउचरपट्ट कप्पविय दस पेहा उग्गए मरे इयत्या वेलाया प्रविलेखना- मापन माहो पाहुपती वि स त्यादि मावना गायामणनं इति प्रामाविकप्रतिक्रमणविधिः । संग्रहगाथा- सामाइरिउस्सग्गो, देवगुरुवंदणं च सज्झामो। उस्सग्गतियं पुत्ती, वंदणमालोयणं मुत् वदणयं खामणं वं-दणं च छम्मासियं च मुहपत्ती । वंदणपञ्चक्खाणं, तिचिमुई देववंदणया ॥२॥ यो सपत्रिका बाहरण पादपोधनकं घोलपट्टकं च प्रतिलिख्य धमा० इच्छा० पडिलेहउ, इच्छं इत्युक्त्वा गुरोः संस्तारकासुपषि प्रतिलिस्य धमा० इन्छा. सहपची पहिलेहउं इत्युक्त्वा मुखवत्रिका प्रतिलेखयति । ततः क्षमा० इच्छा० उहि सदिसावन, इन्छ, धमा० उबहि पहिलेहउ, इच्छं, संस्तारकोघरपट्टपट्टीकंचलिकादिकं प्रतिलिख्य वसती प्रमार्जि- ·तायां कार्यके उद्धृते सर्वेऽपि गुरोरने स्वाध्यायमंडन्यामागत्य स्वाध्याय कुस्ता पमाभमबदयेन उपयोगकायोत्सर्ग चित्ताः कुर्वन्ति, ततो यथाज्येष्ठं चंदित्वा-साधवा पठन्तः सन्ति । शीतकाले तु. मुखबलिको प्रतिलिस्मः स्वाध्यायोपयोगी कृत्वा चमाश्रमग्राम्या कप्पं संदिसावउं कप्पं पडिगाहिसउं इत्युक्त्वा कन्यं गृहति । प्रहरानन्तरं चासदेशिवोऽपि कम्पते गृहीतुं कम्पः । ततः पादोनपौरुषीसमयं ज्ञात्वा प्रतिलेखनां भवति । तजमानोपायवायं-. आसाढे मासे दुपया, पोसे मासे चउप्पया। चित्तासुपसु मासेसु, तिपया हवइ पोरसी ॥१॥ अंगुलं सत्तरत्तेण, पक्खिणं तु दुरंगुलं । वडएं हायए वावि, मासेण चउरंगुलं जिट्ठामूले साढसावणे हि भंगुलेहि पडिलेहा। भट्टर्हि बीयतियमि, तइए दस भट्ठहिं चउत्ये ॥३॥ इत्युद्देशतः पौरुषीज्ञानं । निश्चयतश्चैतत्- अयणाईण दिणगणे-गट्ठिभाईए लद्धे । उत्तरदाहिणमाई, पोरिसिपयसुद्धपक्खेवो ॥१॥ भयनं उत्तरायणं दक्षिणायनं ध व्यशीत्यधिकशतदिनप्रमाणं । तत्र सूर्योचरायणप्रथमदिने मकरसंक्रान्तौ चतुर्मिी पाद प्रतिलेखनां भवति, सर्यदक्षिणायनप्रथमदिने कर्कसंक्रान्ती पदद्वयेन । तरोत्तरायणदिनगणे १८३ भष्टगुणे एकषष्टि- मक्के लब्धं चतुर्विशस्पंगुलरूप पदद्वयं, तदुचरायचान्स्यदिने पदचतुष्टयासात्यते। दक्षिणायनदिनयतु बाकते सधं ·पदार्य, उदनयादिने पदइयोपरि मधिप्यते । एवं कमेच वर्षपचाः पंचप्रहराधिकदिनसप्तकरूपेगुलं, पूर्यपक्षे प्रहरद्वया- पिपंचदशदिनरूपेगुलदयं, मूर्यमासे चतु प्रहराभिकत्रिंशदिनरूपेऽगुप्तचतुर्फ दक्षिणायनानन्तर वर्धते उत्तरायण्णानन्तरं च हीयते, इति नैपपिकं पौरुपीहानं । भय पात्रोपरणं प्रतिलिरूप भावश्यिक्या चैत्यगृहे गत्वा चैत्यवन्दना विधाय निसीही, नमो खमासमयाणं गोय- माई माया ति भयंता प्रविश्य प्रतिकान्तेः पठंतः सन्ति, मिधाचर्याकाले च मुखवत्रिका प्रविलिरुप मा० डा. ठास कर इच्छं इत्युम्वा पात्राषि प्रतिलिरूप पात्रान्धे निधिप्य गृहीत्वा तुंबकं चादाय प्रावृत्य भापश्पिकी हत्या. भक्खीणमहाणसिमद्धि-संजुभो जयइ गोयमोभयवं । जस्स पसाएणज्ज वि, साहुणो सुत्थिया भरहे।१। इति मथित्वा सुगुप्सिताग्रीविकस्थापनाकुलवजे शेषेवटित्वा द्विचत्वारिंशदोपविशुद्धं मक्तपानकमादाय वसतिद्वारमा- गत्य मुखवत्रिकया शिरपुरोमागं प्रमा रजोहत्या पादौ प्रमृज्य निसीही नमो इत्यादि भणन्तोन्तः प्रविश्य कंबली पटी पाविलपिन्यां विलग्य कर्वस्था एव नत्वा ऐर्यापथिकी प्रतिकामन्ति, कायोत्सर्गे च किं कस्य गृहेऽटित को वा इरि- कामादिसंघटादिकोऽविचार: संजात इति विचिन्त्य चतुर्विशतिसूत्रं भणित्वा धमा० इच्छा० गमणागमण भलोयह, इत्थं उपाभये ईता भावसी करीउ बहुठायो नदिगिया पाडुड उद्दवउं पडिग्गहिमउं निसीही नमो इत्यादि भणित्वा वसति पइट्ठा, ·॥१८॥ मावते बाते जसंडियं जं विराहियं तस्स मिच्छामि दुकर, चमा० इन्छा० पाहुडीदवउं पालोयह, इच्छ, सोढी व्यापारती एगदा तिपोगनिया मडाविया इत्यादिक्रमेण सर्वमालोच्य भागिलिया पाछिलिया पाहुलिया सम्बा सेसा साहुपाउग्गा दुरालाइप दुप्परिकंतमत्तपाणगोभरचरी पडिक्कमउं, इच्छं, पतिकमामि गोयरचरियाए इत्यादि तस्स मिच्छामि दुकडं ति पर्यत उम्वा तस्स उत्तरीकरणं ति भयित्वा कायोत्सर्ग कुर्वन्ति, तत्र - महो जिणेहिं असावज्जा, वित्ती साहूण देसिया । मुक्खसाहणहेउस्सा, साहूदेहस्स धारणा ॥१॥ इति गायां विचिन्त्य चतुर्विशतिसूत्रं भयंति । ततः चमा० इच्छा० पारावउं नवकारसहिउ कियउं चउहार विगई विकासबा रियासमाई भातपाणी पारावउं. इच्छं, नमस्कार मणित्वा धमा० इच्छा० चैत्यवंदना करिसउ मत्थेण वंदउ पसामो करित अनुग्राउ इति भवन्तः गुरोः पात्रावि दर्शयित्वा भूमौ पिधाय मुञ्चति, ततश्चैत्यवन्दना विधाय सामायं कुर्वति- वेयणवेयावञ्चे, इरियट्ठाप य संजमठाए । तह पाणवत्तियाए, छटुं पुण धम्मचिंताए जा सगडक्खावंगो, कीरइ भरवहणकारणा नवरातह संजमभरवहण-ट्टयाए साढूण माहारो॥२॥ भरसं विरसं वावि, सूइयं च भसूइयं । भलं राज इवामुकं, मंथुकुम्मासमायणं PAN ·॥८॥ दायातीसेसणसं-कदम्मिगहणम्मि जीव न हु छलियो। इन्हिं जह न छबिजसि, मुंजतो रागदोसेहि। पचीसं किर कवला, माहारो कुच्छिपूरओ भणियो।पुरिसस्स महिलियाए, अट्ठावीसंभवेकवला ॥५॥ भरमसणस्स सव्व-जणस्सकुन्जा दवस्स दोभागे। वाउयवियारणट्ठा, छब्भागं ऊणयं कुना ॥६॥ हियाहारा मियाहारा, अप्पाहारा य जे नरा।न ते विजा चिकिस्संति, अप्पाणं तेचिकिस्संति ॥७॥ रागेण सइंगालं, दोसेण सधूमगं वियाणाहि । रागद्दोसविमुक्को, भुजिज्जा सुद्धचित्तो य मसुरसुरंभचवचवं, अदुयमविलंवियं अपरिसाडि।मणवयणकायगुत्तो, भुंजइ इह पक्खिवणसोही ॥९॥ अणवजाहाराणं, साहूणं निच्चमेव उववासो । उत्तरगुणवुद्धिकए, तह वि हु उववासमिच्छंति॥१०॥ पिंडं अमोहयंतो, श्ववरिचीइच्छं। वारित्तम्मि असंते, सव्वा दिक्खा निरत्थया ॥११॥ जीवा सुहेसियो तं, सिवम्मि सो संजमेण सो देहे। सो पिंडेसण सदोसो, पडिकुज्जे इमो नेया॥१२॥ दुल्लहा य मुहादाई, मुहाजीवी वि दुल्लहा । मुहादाई मुहाजीवी, दो वि गच्छति सोग्गई ॥ १३॥ इत्यादि । ततः साधुषु सर्वेष्वागतेषु भोजनमण्डन्मामुपविष्टेषु अनुग्रहं कुरुतेति ममन्तः साधून यथादृष्टं निमंत्रयंति } - ·MAN तब पदि कोऽपि किचिदिच्छेचदा तत्तस्य दुयुः, न वा कोभीवेचत उपविष्टा एव मुखपत्रिका प्रतिलिस्य उमा० इच्छा० अभिनवागता मति-भोपवमंडलि ठायह, अन्ये तु नैतर्षति, किंतु बावरउं पडिगाहर्ड, इच्छ, चमा० इच्छा० सा- इस काउं, इच्छं, ततो मुख प्रतिलिख्य प्रोतविपिना अंजते, भुकांते च धमा० इच्छा० का० पात्रप० कर, इच्छ- मित्युक्त्वा पात्राणि प्रशान्य जल पीत्वा तर्पयित्वा तानि रुषयित्वा एकान्ते विमुच्य, ऐपिथिकी प्रतिक्रम्ब देवान वंदित्वा उचारभूमि व्रजन्ति, तत्र चमा० छा० का० ईसान वोसिरिउं इत्युक्त्वा शुद्धस्थंडिले नैपकोणे उच्चारप्रस्रवणे कृत्वा उत्थाय धमा० इच्छा निर्वउँ ३ पडेउ इच्छं इत्युक्त्वा शौचं विधाय का इसान वोसिरी निर्वा ३ था वोसिरे २ इत्यभि- भामागत्य निमोही नमो इत्यादि भणतो वसती प्रविश्य ऐपिथिकी प्रतिक्रम्य धमा० इच्छा० ग़मणागमण मालोयह उपाय ९ता पावसी करिडं महिमि गिया दिसालोउ कियउ यडिलं पहिलेहियं का ईसान वोसिरि नियात्रेथा निसीही करीउ वसति भाग्या भावते । अध पठति त्रिप्रहारकायां च चमा० इच्छा पडिल्लेहणा करवं इस्छ, चमा० इच्छा वसति- रहासबउ, बेतिसउं, इच्छ, इत्युक्त्वा मुखवत्रिका पादोजनक चोलपट्टकं च प्रतिलिरूप धमाममयेन गुर्वासनादीनि प्रतिलिस्म बसतो प्रमाणितामा कार्य के उधृते समुदायेन गुरोरने मुखवत्रिका प्रतितिख्य स्वाध्यायं कृत्वा वन्दनं दवा भवास्याप चमा० इच्छा० उन्नाविधादिल संदिमावउ, छ, चमा० इच्छाए उवहिपंडिल परिले सिउ, इच्छ, ततो गुरुन् मेदिता सान् परस्परं यथाक्रमं प्रणम्य पात्रादि प्रतिनिरूप सिक्षिकं कृत्वा रजोहत्यादि संस्तारकान्तमपषि प्रविलिरुप पठन्ता सन्ति, सम्मापा बादश २ का-के-रस्पंदितानि कासमीच विमा प्रतिवन्ति । तो.गोचरपर्वाणविक्रमब-

·दिवसपरिमप्रायविकारोत्सर्गाः । ततो नवागवानां घमा० इच्छा० पडिकमयमंडलिसमायमंडलिसथारामंडलि ठायई
इति मनाविकान्ये लैपा एव संपूर्या चैत्यान्दनाऽस्तोत्रा । सवो गुरुन् वंदित्वा यथाज्येष्ठं साधुवन्दन चमा० इच्छा
परिकमा राया, इन्छ, धमा० सम्बस्स वि देवसियं० करेमि मंते काउस्सग्गो समय दिनाविचारचिन्तार्थ, श्रावकाणां
मामि सबम्मि इति गाथाष्टकचिन्तार्थ । अब उनोयं मणिचा मुहपचीपेहरणं बंदण्यं मालोयणं उपविश्य पडिक-
मशास्त्र मपन्ति मनाहिमोमि भाराहणाए भविचादण्यं खामणयं पंदणयपुष्वं चरित्रमुद्धिनिमिचं भायरियउवज्ज्ञाए.
काउत्सग्गो उओयद्गतियं । तो दंसणसद्धिोठं उमोयं मणिचा उस्सग्गो उझोयचिंतणं तओ नाणमुद्धिकए पुनखरवर
काउसम्मो उमओपपिवणं । भय एद्धचारित्रदर्शनश्रुवाविचारामंगलार्थ सिद्धार्थ बुद्धाणं पंच गाथाःभयित्वा सुपदेवयाए
उसगानीए पुनसकारं मणिचा महपोचीपेरणं । ततो पपा राज्ञा कार्यायादिष्टा पुरुषाः प्रणम्य गच्छन्ति कृतकार्या:
प्रम्य नियन्ति, एवं साधनोऽपि गुदिया वंदनकपूर्व पारित्रादिशुद्धिं कृत्वा पुनर्निवेदनाय वन्दनं दमा मणन्ति-
घामो भएमटि नमोऽस्तु वर्षमानायेति स्तुतित्रयमयनं शक्रस्तवस्तोत्रमणनं दुक्खक्खनो कम्मक्समो० भाचार्योपाध्याय-
सर्वसाधुपमाषमणानि, पमा० इच्छा सज्झाठ संदिसावळ, एमा० इच्छा० सज्झाउ करउं । ततः स्वाध्यायं कृत्वा गुरून
पदित्वा यथाप्येष्ठ साधुवन्दनं, इति देवसिकप्रतिक्रमणविधिः। संग्रहगाथा:-
'जिगमुणिवंदणभइमा-रुस्सागोपातिवंदणालोए । सुत्तं वंदणखामण-वंदण तिन्नेव उस्सग्गा ॥१॥

·॥३०॥ चरणदसणनाणे, 'उज्जोम दुन्नि एकदकया । सुयदेवया दुस्सग्गा, पोत्ती वंदणं तिसुईत्तं ॥२॥ ' पाविकदिने तु देवासिकप्रतिक्रमणमध्ये अमुट्ठिभोमि भाराहगाए बंदामि जिदा चउवीस इत्यनन्तरं पक्खियाह- पीपहरू बंदण्यं सहदा खामगं पाक्षिके प्रयाणां चतुर्मासके पंचानां सांवत्सरिके समानां साधूनां । अथ पक्खियालोयणं पाधिकचातुर्मासिकसांवत्सरिकालोचनेषु पडिकमहं चउत्थेय बढेश भट्टमेण इत्यादेशेन चामणं गुरुर्ददाति । ततो गुरु- न्दनकं दत्त्वा इममालापकं भवति, गुर्वमावे सर्वे साधवः भावका वा समं चंदनकं दवा इममालापर्क भणंति । ततो गुरु- सवाय बच्चि-च्छाकारेण भाकतपोधन !| ततः स गुरुन् वदित्वा मगति-इच्छामो अणुमडिं। अथ गुरुभयति-मना- हिमोर पसेपखामयेयं गम्मितपक्खिउ खामेउं । शिष्या-भहमवि खामेमि तन्मे इत्युक्त्वा गुरुचरणलग्ना गुरुथ किचि- पतवपुर खामेमि पक्सिय पनरसन्हं दिवसायं पमरसन्नं राईयंज किचि भपभियं परपचियं इत्यादि सकलमपि धामणकं मरति भो तपोपन ! अर्थघिउभसमाधातुभसंतोषस्थातुकाईउ जं तुम किं उतं सर्व चमे.मिच्छामि दुकडउ । शिप्पस्तु मबति-प्रमो। बंकाई मइ ममति अविनय अवज्ञा माशातना ननुमृकी नहिं सर्वहिं पसाउ करीउ खमेड मिच्छामि बरं । एवं सर्वेऽपि सापको यथाज्येष्ठं धामणकं कुर्वन्ति । श्रावकस्त्वेवं भणति-प्रमो! जं कांह मइ प्रमत्ति अविनमो भाषा तवन तुम की तहिं सम्बहिं पसाउ करी खमेउ मिच्छामि दुबई । एवं सर्वेऽपि साघवो यथान्येष्ठंबामणकं कुर्वन्ति । मापस भवति-पमा समाहित पचेरखामवे अम्भितरपक्खि सामेउं । साधु-महमवि खामेमि तुम्मे इति ।

·da: पाद: साधुपादलग्नः सामेमि परिसय इत्यादि सकलमपि धामणकं मणति । साधुस्तु परपत्तियं ति पदात् अविहिणा सारिपा पारिया पारिया चोइया पडिचोइया मणेष वा वायाए वा कारण वा मिच्छामि दुकडं ति भणति । श्रावकाणां तु मियः पामणा एवं ज्येप्टो मणति इच्याकारभिमुकसरोव वादउँ। कनिष्ठोऽप्याह-वांद खामउ |वतो द्वावपि भणतः खामि पस्सिप पमरसन्हं दिवसाणं पनरसन्हं राईज किंचि अपचियं परपचियं अविहि मारिया वारिया भणिया सिया मिच्छामि दुफट । लघुस्त्विति मगन् ज्येष्ठस्य जानुनोखगति। पुनदिउ सामउं द्वावपि भणतः । एवं सर्वेषु चमितेषु उत्संघटितां मुखय- शिप्रतितिर य देवपदनकं दचा देवसियं पालोइयं पडिफंता इच्छाकारण भगवन् पक्खिय पडिकमावेह इति गुरुक्तेऽन्येप्येत- मपति । ततो गुरुर्मणति-सम्म पडिफमह । ततः सर्वेऽपि धमाश्रमण दचा करेमि भंते सामाइयं० इच्छामि पडिक्कमिङ जो में पपिरामो मायारो कमो इति भयित्वा गुरुराह-इच्छाकारेण भामुकतपोधन ! स मत्थेण वंदिचा भणति-इच्छामो भगुसहि । गुर्यक्ति-पापियसुतु काढिउ सकिसि । स चंदित्याऽऽह-तुम्हारई पसाई । पुनर्गुरुराह-इच्छाकारि पाखिय- एपउ कादउ । सोऽध बंदित्याऽऽह-इच्छा० पासियसुतु काढउं, इच्छ, बिर्नमस्कारानुचार्य पाक्षिकसत्रमूर्खस्यो भणति, शेपसाधवस्तु पर्यकरजगोदोहिकादिवरसीत्यासनस्थाः कायोत्सर्गस्था वा यथाशक्ति शृपति, श्रावकास्तु क्षमा० इच्चा० पाधिकसून सांगल, इच्छ, इत्युक्त्वा शृण्वंति, केवलानां च श्रावकाणां प्रतिक्रामवां एकः स्थापनाचार्याने क्षमा० रघा० परिसपसुत्तु भणउ, इच्छ, ऊर्भस्थः प्रतिक्रमणसूत्रमेव पालिकालापेन भणति, शेपाः भृण्वंति । तदनु सर्वेऽप्यु- पविश्य प्रतिक्रमणयमं मति अन्सुहिमोमि पाराहणाए. वंदामि जिणे चउवीस, करोमि भंते सामाइयं इच्चामि ठाउं ·सामाचारी ॥३१॥ काउस्सग्ग० चतुर्विंशतिसूत्रान् चंदेसु निम्मलयरेत्यंतान् १२ चिंतयंति । अथ तं सकलं मणिवा मुइपती पदणं चंद- अयं समाप्तिखामणा पक्सियखामणाणि चचारि सावयाओ चत्तारि खमासमणाणि दिति, नत्राये पाक्षिकक्षामये तुन्मेदि समं द्वितीयो अहमवि वदामि चेइयाई, तइए सव्वं पायरियस्स संतियं चउत्थे नित्थारगपारगा होहि चि गुरुके शि- प्याः इच्छामो मणुसदि इत्याहुः । गुरुराह-देवसिणिजिउ, एवं चातुर्मासके पविखयशब्दस्थाने चातुर्मासकालापः सांब- सरिकालापः मूलगुणोत्तरगुणकायोत्सर्गी चातुर्मासके विंशतिः सांवत्सरिके चत्वारिंशं चतुर्विंशतिस्त्राः सनमस्काराश्चिन्त्यन्ते। तथा धुतदेवताकायोत्सर्गस्थाने भवनदेवताकायोत्सर्गः तदीयस्तुतिमणनं च । इति पाक्षिकप्रतिक्रमणविधिः । संग्रहगाथे- मुहपत्ती वंदणयं, संयुद्धा खामणं तहालोए । वंदण पत्तेयखामणाणि वंदणं सुत्तं ॥१॥ सुत्तं भव्भुट्ठाणं, उस्सग्गो पुति वंदणं देव । सम्मत्तखामणाणि य, चउरो तह थोभवंदणया ॥२॥ भय प्रतिक्रमणसमाप्त्यनन्तरं स्वाध्यायमधीत्य प्रथमे रात्रियामै व्यतिक्रान्ते साधवः समुदायेन मुखवत्रिका प्रतिलि- रूप धमा० इच्छा० राईसंथारइवाइसउ, इच्छ, क्षमा० इच्छा० चैत्यवंदना करउ, चैत्यवंदना कला आचार्योपाध्याय- सर्वसाधून त्रिभिः धमाश्रमणैर्वदित्वा भडाइजेसु दंडकमुच्चार्य संस्तारकमंडन्यां गत्वा, सुचं प्रमाय॑ संस्तारकं उत्तरपट्ट प्रतिलिख्य मेलयित्वा, अपि प्रस्वार्य निसीही नमो इत्यादि भणन्तः संस्तारके उपविश्य नमस्कार सामायिक पंच महाप्रतानि रात्रिभोजनविरमणषष्ठानि साममि सधजीवे० चतु० शरणातुरप्रत्याख्याने- ·जइ मे हज पमाओ, इमस्स देहस्स इमाए रयणीय।आहारमुबहि देहं, सव्वं तिविहेण वोसिरियं ॥४॥ अणुजाण संस्थारं, बाहुवहाणेण वामपासेण। कुक्कुडपायपसारण, अतरंत पमनए भूमि ॥२॥ अणुजाणह परमगुरू, जो गुणगणरयणमंडियसरीरो। वहुपडिपुन्ना पोरिसि, राईसंथारए ठामि ॥३॥ । एकविंशोऽधिकार समाप्त: इत्युचार्य स्वपिति । ( २२) अथ योगनंदिविधिः-तर शिष्य क्षमा० इच्छाकारेण तुम्मे अम्ह जोग खियह । गुरु उक्सिवामो | शिष्य इच्छ, क्षमा० इच्छा० जोगउक्खिवणत्थं घेइयाई वंदावेह । गुरुः वंदावेमो। शिष्य इन्छ घमा० इच्छाकारेण भगवन् संदिसह चैत्यवंदना कर। गुरु-करेह । शिष्य इच्छं मणित्वा नमस्कारशक्रस्तवचैत्यवंदना साचार्योपाध्यायसर्वसाधुचमायमणां अड्डाइजेस दंडकान्ता करोति । अथ मुखवत्रिका प्रतिलिख्य चंदनकं दवाऽऽह-- इच्छा० बोगु उक्सियह गु० उक्खि० । शिष्य इच्छं, क्षमा० इच्छा० जोगउक्खिवणत्थं काउस्सग्ग करावउं । गु० करावेमो । शि० इच्छ, जोगउक्सिवणत्थं करेमि काउस्सग्ग इत्यादि सत्तावीसुस्सासं उज्जोयं चिंतइ पारिता तं सकलं भणः । एवं योगोत्तीर्णस्य निक्षेपविधिरपि, केवलमनुष्ठाने पचयणं पयह इच्छं इत्यनन्तरं क्षमा० इच्छाकारेण भगवन् सदिसह पडप्पन विगई पारणउं करिसउं, इन्छ, चमा० इच्छा० विगइ लेसिउँ, इच्छं, क्षमा० इच्छा० विगइ लिया. वणी काउ० सु । गु० करउं । इच्छं विगह लियावणी करेमि काउस्सग्गमित्यादि । कायोत्सर्गे नमस्कारं चिंतयति। N

·मापारी
पाटो पोत्पनिक्षेपौ कालिकानामेव योगानामारंभे तदुत्तरणे च, तथा पुनरुचीर्यापि तत्संघट्टकरणारंमे तानि कृत्वोत्त-
सो च क्रियते, न पुनरुत्कालिकानामावश्यकादीनां । शि० घमा० इच्छा० श्रावश्यकक्षुतस्कंधु उद्दिसहु । गुरु उद्दि० ।
शिष्य इच्छं, क्षमा० इच्छा० प्रा० उदिसणत्थं नंदि करउं । गु० करेमो । शि० इच्छं, क्षमा० इच्छा० आव० उदिसणत्थं
नंदिकरणत्यं वाले निक्खेवेह । गुरु निक्खेवमो इत्युक्त्वा प्राग्वत् वासनिक्षेपं करोति, तदंते नित्थारग० इति भणति ।
शिष्य इच्छं, घमा० इच्छा० आवश्यकु उद्दिसहु । गुरु उद्दि० । शिष्य इच्छं, क्षमा० इच्छा० भाव. उदिसणत्थं नंदि
करु । गुरु कोमो । शिष्य इच्छ, आमा० इच्छा० आव० उदिसणत्थं नंदिकरणथं चेहयाई वंदावह । गुरु वंदावेमो
इत्युक्त्वा सीसे वामपास ठविचा तेसिं समं चेहयाइ बंदइ । तो सीसे चंदणगं दाविऊण आवश्यक उदिसणत्थं नंदि-
करणथं काउस्सगं भप्पणा समं कारवेइ प्रागुक्तनंदिवत् । ततः शिष्य तमा० पसाउ करीउ नंदिसून संमलावउ । ततो
गुरुनमस्कारवयं मणित्वा नंदिस्त्रं श्रावयति, तच्चेई-नाणं पचविहं पण्णत्तं, तं जहा-आमिणिपोहियनाणं
मुयनाणं मोहिनाग्यं मणपजवनाणं केवलनाणं । तस्य चत्तारि नाणाई ठप्पाई ठवणिजाई नो उद्दिसिजति
नौ सादिसिअंति नो भणुनपिज्जति सुयनाणस्स उद्देसो समुद्देसो अणुना अणुभोगो पवत्तइ । जइ सुयनाणस्स उद्देसो
सामसो अशुना भणुमोगो पवचइ किं अंगपचिट्ठस्स उद्देसो समुद्देसो अणुभा
अणुप्रोगो
पवत्तह
अंगाहिरस्स उद्देसो समुदेसो प्रणुमा अणुओगो
अंगवाहिरस्स उद्देसो समुदेसो
मराभोगी पपत्र ?। भंगपविट्टरस वि उद्देसो समुद्देसो अणुना अणुभोगो पचह अंगवाहिरस्स घि उद्देसो ४
पवत्ह ?
मन्ना
॥३२॥

·पषधर । जर भंगपाहिरस्स वि उसो ४ पवच किं श्रावस्सगस्स उईसो समुहेसो भणुना अणुभोगो परचाई श्रावस्सगव- इरिचरस उसो सरदेसो भाभा अणुशोगो पवचह ? भावस्सग्गस्स वि उद्देसो समुद्देसो अणुना अणुभोगो पववाह भाव- स्सगवारिचस्स वि उद्देसो समुद्देसो माना अणुभोगो पश्चइ । जइ श्रावस्सगस्स उद्देसो समुद्देसो भणुमा अणुशोगो पच्चर कि सामाइयस्स घउवीसस्थयस्स बंदणयस्स पडिकमणस्स काउस्सग्गस्स पञ्चक्खास्स उद्देसो ४ पचत्तइ १ सच्चोसि वि एएसिं उदेसो समदेसो अणुना अणुप्रोगो पवत्तह । जइ आवस्सगवइरित्तस्स उद्देसो समुद्देसो अणुभा अणुओगो पवनइ कि कालियस्स उद्देसो सहसो भणुभा अणुशोगो पवत्वह उफालियस्स उद्देसो समुद्देसो अणुना अणुओगो पवत्तइ । फालियस्स वि उद्देसो समुहेसो अणुमा अणुभोगो पवत्तइ उकालियस्स वि उद्देसो समुद्देसो अणुमा अणुयोगो पवत्तह। जा उफालियस्स उद्देसो समुद्देसो भणुमा अणुओगो पवत्ता किं दसवेयालियस्स १ कप्पियाकप्पियस्स २ चुलकप्पसुयस्स३ महाकप्पमयस्स ४ उपचाइयस्स ५ रायपसेणियस्स ६ जीवाभिगमस्स ७ पनवणाए ८ महापचवणाए ९ नंदीए १० अणु- भोगदाराणं ११ देविंदत्थयस्स १२ तंदुलवेयालियस्स १३ चंदाविज्झयस्स १४ पमायप्पमायस्स १५ पोरिसिमंडलस्स १६ भंडलप्पसस्स १७ गणिविजाए १८ विज्ञाचरणविणिच्छयस्स १६ झाणविमचीए २० मरणविभत्तीए २१ आयचिसोहीए २२ संलेहणासुयस्स २३ चीयरागसुयस्स २४ विहारकप्पस्स २५ चरणविहीए २६ श्राउरपचक्खाणस्स २७ महापञ्चक्खा- मस्स २८ । । सव्वेसि पि एएसि उद्देसो समदेसो अणुना अणुमोगो पवत्तह । जह कालियस्य उद्देसो समुद्देसो अशुभा अनुोगो पचचह किं उत्तरज्झयणाणं १ दसाणं २ कप्पस ३ ववहारस्स ४ इसिमासियाणं ५ निसीहस्स ६ ·पारी मानिसीस्म ७ बंधुद्दीचपनचीए ८ सूरपमचीए ९ चंदपनत्तीए १० दीवसागरपनत्तीए ११ खुड्डियाविमाणपविभत्तीए १२ माष्ट्रियापिमाणपधिमचीए १३ अंगचूलियाए १४ वग्गचूलियाए १५ विवाहचूलियाए १६ अरुणोचवायस्स १७ वरूपोचायस्म १८ गरलोक्वायरस १६ घरपोववायरस २० वेलंघरोववायस्स २१ वेसमणोववायरस २२ रविदोरापस्स २३ उद्यापासुपरस २४ समुट्टाणसुयस्स २५ नागपारियावलियाणं २६ निरियावलियाणं २७ पनिषदसायं २८ पासीविसमावणाणं २९ दिट्टीनिसमावणाणं ३० धारणसमणमावणाणं ३१ महासमिणमावणाणं ३२ पग्गिनिसगाणं ३३ ? । सबैसि पि एएम उद्देसो समुद्देसो अणुना अणुयोगो पवत्तइ । जइ अंगपविट्ठस्स उसो सहसो भएमा भाभोगो पवचइ किं भायारस्स १ सुयगडस्स २ ठाणस्स ३ समवायस्स ४ विवाहपन्नत्तीए ५ नावाचम्मकहाणं ६ उपामगदसायं ७ अंतगडदसाण ८ भणुचरोवयाइयदसाणं ९ पन्हावागरणाणं १० विवागसुयस्स ११ विहिवायरस १२ । सबैसि पि एएसि उद्देसो समईसो भणुन्ना अणुभोगो पचचइ । इमं पुण पट्ठवणं पडुच्च इमस्स सा- उस्म इमाए साहसीए या भागस्म सुयपरांधस्स भगस्स अंगरस या उद्देसनंदी भणुनानंदी वा पयट्टए। नंदी सम्म । संपरा बह इचि वारयां शिप्पशिरसि वासानिधिपन निर्मणति । ततः संघवासार्पणं प्रदक्षिणायदानं उद्देशनका- पोरसर्ग पार प्राग्नदिवत् । केवलं प्रदक्षिणायमध्येऽन्यत्रापि च शूतस्कन्धायुद्देशसमुद्देशानुज्ञासु उद्दिदु २ इति शिष्योक्ते गुरु सहि समासमपा० सम्म बोगी काययो, समुदिहु इत्युक्त घिरपरिघियं करिजा, अणुमायो ३ समासमणाणं. गुपए बमएवं सम्म धरिला भन्नेसि पि पयेइमा इति वासानिचिपन् त्रिर्वति। तदनु नित्यारग । शिष्य विविशेषःएसमन्या भपि योगनंदयोऽनयत रीत्याऽनयतस्कन्धापालापेन कार्याः । अथ योगानुष्ठानविधि:-इह ·HOMEH.. पोर्ग पनि प्राकिमयानन्तरं नमस्कारसहितपस्याख्यानं प्रामाविश्या विमाहरिक्याच प्रविलेखनाया मयनानन्तरं यनित प्रवितिस्प मा० मा० अंगपहिलेहरा संदिसाव, इच्छं धमा० भंगपहिलेहण करिसऊ, इच्छ, धमा० इच्छा० पमा सदिसाप, धमाच्या वसति पटिलेहिसउंचावट्ट इति सर्वदा कार्य अनुष्ठाने घ वंदनकं दवाइच्छा० पाउंसणउं संदिसाय, मा० इच्छा० पाउणइ टाइस, इच्छं, मा० इच्छा० पदयणंउ पवेयउं, इच्छ, उमा० इच्छा० अमुकचव- संपाभंग उदिमत्य गदिमण भणु जापावणत्यं का निरुहु करिसउं,इच्छ,भन्यच भाचामाम्लदिने पाडीवारण करि- स, निकितिकदिने पाटीपारपउ फरिस इत्युक्त्वा द्वितीयपंदना दवा प्रत्याख्यानं करोति । तत: कालिकानागाढयोगेपु पमा या संपाउंसदिसावळ, धमा० संपदउं लेसिउं. इच्छ, संघट्टालियामणी फरेमि काउस्सग्गं नमस्कारचिंतनं पारिपिस्या समारानं । भय संघटुं २ इति मणवा दक्षिणहस्तेन रजोहरणदशिकानां च त्रिः स्पर्शनम्, भक्तपानग्रहणकाले पएममेप संपमापकायोत्सर्गः कार्य: संध्यायां च संघट्टमोक्षणकायोत्सर्गश्च । आगाढयोगे तु संदिसावणाणंतरं मापुतभूमौ स्थित्वा मा च्या भाउतवाणउ संदिसावउं, इच्छं, घमा० इच्छा भाउववाणउं लेसिङ, इच्छ, थाउतवा- पाशिपावली करेमि पाउस्सग्गं प्रऊयायात्रांपाकासासीसालोहहहुचामनरवदंतवालरुधिरसुकीसानसुकीछोहीसुकीलादीथिर- पपारायणी फरेमि काउस्सगं भन्नत्य ऊससिएणं० नमस्कारचिंतनं पारयित्वा तद्भणन । श्रथ भाउतवाणउ २ इति मयमा दपिणफरेण रजोहरयदशिकानां त्रि: स्पर्शनं भक्तपानग्रहणकाले च संघदृग्रहणकायोत्सर्गः पाउववाणाग्रहणकायो- स्सर्गपति प्रयं कार्य, विकालानुष्ठाने व प्रथमवंदनके प्रत्याख्यानं द्वितीयवंदनके इच्छा० पाउंछण संदिसावउं, इच्छं, क्षमा० ·{च्या० क० पाउंछणउंद ठाइसउं । कालिके तु इतोऽनन्तरं चमा० इच्छा० संघट्टउं मेन्हिसउं, इच्छ, क्षमा० इच्छा० संघट्टा- मेन्हावी काउस्सग्गु करिसउं । भागाढयोगे तु संघटय खमासमणाणन्ताम् घमा०इच्छा०ाउतवाणउं मेलिहसउं इच्छं,क्षमा० भाउतवाणा मेन्हावणी कासु, गुरु करिसुउं, इच्छं । ततः संध्यायां द्वयोरपि मोक्षण कायोत्सर्गः कार्यः। भगवत्पंगानुज्ञानन्तरं सोरप्पनुष्ठानयोन संघट्टया पाउचचाण य खमासमणाणि, संध्यायां च मोक्षणकायोत्सर्गश्च न कार्याणि, केबलं मागाढ- योगात यावत् मक्तपानादानकाले भाउत्तवाण य ग्रहणकायोत्सर्गः कर्तव्यः । अथ योगतपोविधिः-यत्र ग्रंथे एकः श्रुतस्क- न्यस्तप्रकस्मिन् दिने भूतस्कंधस्प समुदेशो द्वितीयस्मिन्ननुज्ञा। यत्र तु द्वौ तकस्मिन्नेव दिने श्रुतस्कंधस्य समुद्देशोऽनुज्ञा छ । भंगानां च सर्वेपामप्येकस्मिन् दिने समुदेशो द्वितीयदिनेऽनुज्ञा। तथा श्रुतस्कन्धानामंगानां च उद्देशसमुद्देशानुज्ञा- स्वाचामान्लमेव, शेपदिनेषु पैकान्तरितमाचाम्लं निर्विकृतिकं च । कदाचित् स्वशिष्यादेः तपाशक्ति दुर्चला ज्ञात्वा गुरुर- नयई सत्ता हतीये पंचमे सप्तमे वा दिने भाचामाम्लदिने निर्विकृतिकं ददाति । तथा श्रुतस्कंधानामंगानां च उद्देशेऽनुज्ञायां घ नैदिभवति । ये चांगेप्वस्वेनंतरभुतस्कन्धाः नेपामगोद्देशनंधनंतर सकीयोदेशनंदिविनाऽपि उद्देशः क्रियते, मनुज्ञायां तु वस्थापि नंदिः । इहावश्यके एकः श्रुतस्कंधा पडध्ययनानि तस्याद्यदिने उद्देशनंदिः । तथा आद्याध्ययनस्य उद्देशसमुदेशा- नुशा विविधतापंचपष्टेषु दिनेषु सत्संरूपस्याध्ययनस्य सप्तमेहि सुतस्कंघसमुद्देशोऽष्टमे तदनुज्ञा । दशकालिकेऽप्येका सूतरकन्यो दशाभ्ययनानि दे चूलिके च, श्रापदिने श्रुवस्कंधोद्देशनंदिः, तयाघाध्ययनस्योद्देशसमुदेशानुज्ञा, पंचमाध्ययने दायरेशको, नवमे पत्वारः, ततो नयमवर्जशपाध्ययनानां चूलिकयोथ एकैकस्मिन् दिने उद्देशादया, ननमस्य त दिनयेन.

·एर दिनाप्रयोदय, पतर्द भतकंपसमरेशा, पंचदशेऽनुशा । अथवा भावश्यकदशकालिकोराचाम्लेनोद्देशनंदि विधाय
सिपापपासना हि पायाम पाणां तु द्वितीये उदशादिधमाश्रमणानि दापयित्वा भाचामाम्लेन श्रुत-
संप सारिप हतीय िन िकयाऽऽचामाम्लेन भुवस्संधमनुशाप्य चतुर्थेऽति उचारयितुं कल्पवे । वथा कालिकेवपि
कासानि प्रिकानि या यथाशुदि गृपतिः स्तोफेरपि दिना समर्थितेषु वचऱ्यापकालेपु उचरीतुं फन्पते । पवादाप
भारंमदिनात्मविपन्मास्या अरु नैकं न दे किंतु श्यादीनि संपट्टकानि कत्या वपः पूर्यते, न दोपः। उचराध्ययनाचागंग-
Uसमराम्ययनमगवत्संगमनष्याकरणांगमहानिशीथानां तु सपदि समर्थितेष्वपि कालेषु तपसि संपूर्णे कने एवोचरीतुं
सम्प, नान्यथा, उपराम्पयनग्रंथे एका शुवस्कंधा पत्रिंशदम्पयनानि तस्याप्याचदिने बायकालेन श्रुतस्कंधस्योद्देशनंदिः,
उपायापपनस्परिचानुया, शंषाणां तु चतुर्दशाभ्ययनं यावत् एकैकेन कालेन च, नवरं चतुर्थमध्ययनमसंखयं तदेकेनाहा-
पामाम्लेनोरिय सारिप पस्मिभेव दिने द्वितीयेन कालेनानुशाप्यते । यदि कश्चित्प्रथमप्रहरमध्ये तदध्यति द्वितीयदिने
पदितीपमालसत्यनिर्पिकविकसंपट्टकं सर्वेषां योगिनां दीयते, नो पेत् द्वितीयदिने द्वितीयकालेन द्वितीयाचामाम्लेन तदनु-
पाप्यते, एवं दिनाः पंपदण, शेषायास्तु अध्ययनद्वाविंशतरेकदिने योयोरित्येकादश द्वाभ्यां श्रुतस्कंधसमुद्देशानुने,
स मीलिया भष्टाविंशतिदिना। कालाप। प्रसंस्कृताध्ययनं चैतन-
असंखयं जीविय मा पमायए, जरोवणीयस्स हु नत्थि ताणं ।
एवं वियाणाहि जणे पमत्ते, किं तुं विहिंसा अजया गिहिति ॥१॥

·मापारी म.rekha जे पावकम्मेहि धनं मणूसा, समाययेंती अमई गहाय । पहाय ते पासपयट्ठियं नरो, वेरा[बद्धा नरयं उविति ॥२॥ तेणे जहा संधिमुहे गहीए, सकम्मुणा कव्वइ पावकारी । एवं पया पिञ्चं इहं च लोए, कडाण कम्माण न मोक्खु अस्थि ॥३॥ संसारमावन्न परस्स अट्टा, साधारणं जं च करेइ कम्म। कम्मस्स ते तस्स उ वेयकाले, न बंधवा बंधवयं उर्विति ॥४॥ वित्तेण ताणं न लभते पमचे, इमम्मि लोए अदुवा परस्थ । दीवे पणट्टे व भणंतमोहं, नेयाउयं दुदुमदडुमेव ॥५॥ सुत्तेसु भावी पडिबुद्धजीवी, न वीससे पंडिए आसुपन्ने । घोरा मुहुत्ता अवलं सरीरं, भारंडपक्खीव चरप्पमचो ॥६॥ चरे पयाई परिसंकमाणो, जं किंचि पासं इह मन्नमाणो । साभंतरे जीविय वृहइत्ता, पच्या परिनाय मलावधंसी ॥ ७ ॥ ॥३५ ·एदं निरोण उयेइ मोक्खं, मासे जहा सिखिय वम्मधारी । पुयाइ यासाइ चर प्पमचो, तम्हा मुणी खिप्पमुवेइ मुक्खं ॥ ८॥ सपुवमेवं न लभिज्ज पच्छा, एसोवमा सासयवाइयाणं । विसीयई सिदिले आउयमि, कालोवणीए सरीरस्स भेए ॥६॥ सिप्पं न सफेइ विवेगमेउं, तम्हा समुट्ठाय पहाय कामे । समिच लोयं समया महेसी, अप्पाण रक्खी चरै अप्पमत्तो ॥ १०॥ मुहूं मुहूं मोहगुणे जयंतं, अणेगरूवा समणं चरतं । फुसा फुसंती असमंजसं च, न तेसु भिक्खू मणसा पउस्से ॥ ११ ॥ मंदा य फासा घहु लोभणिज्जा, तहप्पगारेसु मणं न कुज्जा । रक्खिज्ज कोहं विणइज्ज माणं, मायं न सेवे पयहिज्ज लोहं ॥ १२ ॥ SOKARIX

·डामाचारी
जे संखया तुच्छ परप्पवाई, ते पेमदोसाणुगया परजा ।
एए अहम्मत्ति दुगंछमाणो, कंखे गुणे जाव सरीरभो॥ १३ ॥ त्ति बेमि
॥ असंखयं सम्मत्तं ॥
माचारः प्रथममंग, तत्र द्वौ श्रुतस्कंघी, प्रथमेश्ष्टाध्ययनानि, तेषु च-
सच य छञ्चउरोछ पंच अड चउ कमेण उद्देसा।
चउ तिन्नि य दु दुतिन्निय तिन्नि य चउ दुन्नि कालो य॥१॥
सत्रायदिने भाषेनैव कालेन माचारांगोद्देशनंदिः भाद्यश्रुतस्कंधोदेशः तदायाध्ययनोदेशः तदाद्यादेशकद्वयस्योद्देश-
सहरेशानुप्रा । शेपोद्देशनके योयोरेकैकेन फालेनोद्देशादयः, अंत्योदेशकस्स समुदेशानंतरं चाध्ययनसमुद्देशः तदनुज्ञा-
नंतर प नदीयकालेनैप च तस्यानुशापयक्रमः सर्वत्र शेयः । अनेनैव क्रमेण सर्वाध्ययनानुज्ञानंतरं चतुर्विशे दिने एकेनैव
कालेन प्रथमभुतस्कघ सादिश्य नंदिनाऽनुज्ञाप्यते, एवं दिनाः कालाथ चतुर्विंशतिः । द्वितीयथुतस्कंधे पोटशाध्ययनानि,
उपायनसके--
कमसो पगारसति ति दुदु दु दु उद्देसग तिसु य काला । उद्दोदो अह तेरस अज्झयणेसुं च इक्किको ॥१॥

·dar सप्तिकाप्ययनानि निरुदेशकानि मायुक्तपानफेन घोढव्यानि, अग्रेतने अपि वै अध्यपने निरुद्देशके, द्विती-
मतान्योऽपि एकस्मिमेर दिने सहदिरयानुशाप्पने, भंग कस्मिन् दिने समुदिश्य द्वितीयेऽनुज्ञाप्पते, एवं दिनाः
कानाय पचितिः, मिशिवाः पंचाशत् । भाचारांग समाप्तं ॥ उचराध्ययनस्याटाविंशतिः काला, पाचारांगस्य पंचाशद
काला निधीपस्य दश काला एवं मटाशीवो कालेषु म्यूढेषु पाचारकल्पिक साधुणियोगवहनयोग्यो भवति, द्विती.
घमंग यमक, सापि दी अवस्कंधौ, प्रथमे ध्रुतस्कंधे पोडशाध्ययनानि, वाद्याध्ययनपंचके-
स्युश्चतुनिचतुर्दिदि-मिता उद्देशकाः क्रमात् । दो द्वावाद्यत्रिके काला-बेकैकोऽन्योऽखिलेष्वपि ॥१॥
प्रथमभुवस्कंपथैकस्मिमेव दिने समुद्दिश्यानुसाप्यते । अंग पैकत्र दिने समुद्दिश्य द्वितीयदिनेऽनुज्ञाप्यते, एवं दिना:
फालाय दश, मालिछात्रिंशत् । यसका समाप्तम् ॥ स्थानांग तृतीय, सत्रैकः श्रुतस्कंधः दश स्थानानि, प्रथमं निरुद्देशक,
पतवादिपूशायतनपा कालद्वयं, तेम्पनुदेशं स्थानपंच दिनद्वयेन श्रुतस्कंधस्य समुद्देशानुझे, अंगस्पापि च दिनद्वयेन,
एसं दिना: कालाबाटादश । स्थानांगं समाप्तं । समवायांग चतुर्थ, तत्र न भ्रवस्कंधो नाप्यध्ययनानि, तत एकस्मिन्
दिन भगोदेशः, द्वितीये समुदेशा, तृतीयेऽनुज्ञा, एवं दिनाः कालाय त्रयः । समवायांग समासं ॥ व्याख्याप्रज्ञप्तिः पंचममंगं,
समापि न अवस्कंधो नाप्यध्ययनानि, फित्वेकचत्वारिंशच्छतानि, तन कालसंख्या-
पण सग सग दो पण पण, पण पण भट्ठसुदुपभनर से काला । सेसेसुं एक्केको, तहंगसमुद्देसणुनाए ॥१॥

·मापारी
२०॥
सर्वाग्र सप्ततिः कालाः। तत्र शुमे दिने नक्षत्रे आये काले भगवत्यंगोद्देशनंदि दशोद्देशकयतः प्रथमशतस्योदेशः।
या उदीयाचोदशकद्वयसोदेशसमुद्देशानुता, तदपरोद्देशकानां च प्रतिकालं द्वयोरुद्देशादया, प्रथमशतमेकान्तराचाम्लाति,
द्वितीयावेऽपि दशोदेशकाः । नयर वर प्रथमोद्देशक' स्कदकः स एकेन कालेन एकेन चाचामाम्लेनोद्दिश्यते समुद्दिश्यते
च। स च पवेकेनापि योगिना प्रहरेकमध्येऽधीतस्तदा तस्मिन्नेव दिने द्वितीयेन कालेनानुज्ञाप्यते, द्विदीयदिने च सर्वेषां
योगिनो निकितिक दीयते । नो चेत् द्वितीयदिने द्वितीयेनाचामाम्लेनानुज्ञाप्यते । तत्र च दिनद्वयेऽपि दत्तयः सपान-
मोजनाः पध, शेपोदेशकानां च योयोः प्रतिकालसहदेशादयः । एवं तृतीयशवमपि, तस्यायकालेनाद्योद्देशको याति ।
दिनीयोरेशपथ घमरः, स च स्वदकोदशकवत् चतुर्थशते दशोदशकाः कालद्वयेन यांति, मायकाले प्रथम
मादिमायत्वार , पश्चादतिमाश्यत्वारः उद्दि० समु० अनु० । द्वितीये काले पूर्व नवमः पश्चाद्दशमा, पंचमपठसप्तमाष्टमशतेषु
६७ दशोरा, काले काले दुयोर्दयोरुदशादयः, विंशत्या कालेश्वत्वार्यपि शतानि याति । नवमशते चतुस्त्रिंशदुद्देशाः
से दिपा ताः १७ एकैनैव फालनोद्दिश्यते ३ । एवं दशमशतेऽपि । एकादशशते द्वादशोदेशकाः । द्वादशत्रयोदशचतु-
ईशापु दश दशोदेशका चतुर्पपि भादिमा अंतिमाः कृत्वा एकरेन कालेनोद्दिश्यते । पंचदशं शतं निरुदेशक गोशा-
साप, तदपि संदकोशकवत् कालदयेन याति, परमन सपानमोजनास्तिस्रो दचयः । यदि वात्र योगवाही गृहीतद-
विपापचे तदोपहत एव, तस्योपासो भवति । प्रधान्ययोगिनां दत्तय उद्धता भवति, तदा स तदीया दत्तीणाति ।
सच योगारमदिनमादी कृत्या पचदाम दिनेषु गतेपु पष्ठपोगो लगति पयः पम्पो निर्विधिक भाचामाम्ल क्रियते
॥ ३७॥

·इत्पी। परिमय बग्ने पतविंशदिनानि यावत् पद् पट् दिनान्यनुष्ठानकाले पवयणउं पवेयउं इति वचनानन्तरं छट्ठ- जोगिन पारगडं फरिस इति वाच्यं । सप्तमे तु दिवसे छट्ठजोगपारणउं करिसउं इति । तत्र च पोडशदिनानुष्ठानवन्दनके एष, महजोगी व पोटशदिनानुष्ठाननंदनके एव घटुं जोगि पारणउं करिसउं इति पचनानन्तर क्षमाश्रमणपूर्वकं विकृति- वर्जना: पापोत्सर्गः कार्य:, नमस्कारस्तम चित्या, पारिते च भणनीयः । अथारंभदिनादेकोनपंचाशदिनानन्तरं श्रष्ट- मयांगो लगति, तत्र च लग्ने गणियोगसमाप्तिं यावत् अष्टाप्ट दिनानि अनुष्ठाने अष्टमयोगि पारणउं करिस्युं । नवमदिने तु मष्टमयोग पारपाउं करिसउं इति । केचित् संघटकेवपूरितेष्वपि कालेपु गृहीतेपु चमरेऽनुज्ञाते पष्ठयोगं गोशालेऽनु- मातऽष्टमयोगमनुजानन्ति, एवं तदपि बहुभिः सांप्रत समाचर्यमाणत्वात्प्रमायमेव । अथ पोडशशते चतुर्दशोदेशकाः । सप्तरयशसे सनदश । भष्टादशशते दश । एकोनविंशे विशे च दश दश । एकविंशेऽशीतिः । द्वाविंशे पष्टिः । त्रयोविंशे पंपायव । चतुर्विशे चतुर्विशतिः । पंचविंशे द्वादश । पड्विंशसप्तविंशाष्टाविशैकोनविंशत्रिंशेपु एकादशैकादश । एकत्रिशे द्वारिंशे घाटाविंशतिः। प्रयस्त्रिंशे चतुर्विशे च चतुर्षिशत्युत्तरं शतं । पंचशिप्रिंशसप्तत्रिंशाष्टात्रिशैकोनचत्वारिंशेपु शोपु दारिंशदुत्तरमद्देशकशतं । चत्वारिंशे शते एकत्रिंशदुत्तरमुद्देशकशतद्वयं । एकचत्वारिंशे शते पण्णवत्यधिकमुद्देशक- शतं । सर्वेऽपि भादिमाः कृत्वा एकैककालेनोद्दिश्यन्ते समुद्दिश्यतेऽनुज्ञाप्यते च । एकेन कालेनांग समुद्दिश्यते एकेन पानुशाप्यते । सप्तसप्ततितमे दिवसेऽथया चतुर्थे पंचमे वा मासे लग्ने सत्यनुज्ञानंदिपूर्वकं तत्र गणीतिनामस्थापनं च क्रियते । भत एच भगवत्पंगयोगस्य गणियोग इत्यभिधानं तथा भगवत्यंगानुज्ञानंदिदिनेऽनुष्ठानांत नंधनुयोगद्वारादिप्रकी- ·नामापारी ॥२८॥ र्यकानां सर्वेषामेकवारमेवोदेशादयः क्रियते, यदि चानूढमणियोगाच्यते । तत्र त्रीणि निर्विकृतिकानि उत्संघट्टानि प्रविप्रकीर्णक विधीयते । भगवत्यंगस्य प्रायेण यत्रैव चे उत्पस्तत्रैव निघेपोऽपि । इदं पद्भिर्मासैः पभिर्दिनैश्व मायुक्तपानकैाति । भगवत्पंग समाप्तम् ॥ गणियोगेपूनमानेपु पाण्मासिककन्ये समायाते पूर्व गच्छरीत्या कन्पोचार: पवादायुक्तपानकेन पानीयमानीय कम्पः कार्यः । ज्ञाताधर्मकथांग पष्ठं । तत्र द्वौ श्रुतस्कंधौ । प्रथमे एकोनविंशतिर्शातानि निदेशकानि एकैकेन कालेन यांति, विंशतितमे काले प्रथमश्रुतस्कंधस्य समुद्देशानुना । द्वितीयश्रुतस्कंधे दश वर्गाः । तेसु कमेणुद्देसा, दस दस चउप्पन्न तह य चउप्पन्ना । बत्तीसा बत्तीसा, चउरो य अट्ठ ॥ १ ॥ द्वितीयधुतस्कंधोदेशनंदिदिने एवाद्यवर्गस्य सादिमातिमोदेशकस्यायकालेनैवोदेशादयः ३ । तद्वनवानां वर्गाणां नरमिः काला द्वितीयश्रुतस्कंघस्याप्येकेन कालेन समुद्देशानुने । अंगस्य च द्वयहेन द्वाभ्यां कालाभ्यां, एवं दिनाः कालाप प्रयस्त्रिंशत् । उपासकदशांग सप्तमं । तत्रैका श्रुतस्कंधः दशाध्ययनानि निरुद्देशकानि एकैनैव कालेनांगस्यो- देखनंदिः सुतस्कंधस्योदेशः पायाध्ययनोदेशादयश्च नवमिनवानामध्ययनानां श्रुतस्कंधस्यांगस्य ब्यहेन २ साद्देशानुझे। एवं दिनाः कालाय चतुर्दश । अंतरदशांगमष्टम, तत्रैका भूतस्कंधा, भष्टौ वर्गी। दस भड तेरिकारस दस सोलस दसेसु उद्देसा । मप्राप्येनैव कालेनांगोदेशनंदिः श्रुतस्कंधोदेशः प्रायवर्गस्य सादिमातिमोद्देशकस्योदेशादयः श्रायवर्गवत् सप्तभिः ॥३८

·कामताना वर्गाषा अवस्कंपांगपोष व्यहेन समुदेशानुझे, सर्वाग्रं द्वादश दिनाः कालाथ ।। पनुचरोपपातिकदशांगं
नगम, प्रेकः भुतकंपा यो वर्गा:, प्रथमे दश द्वितीये प्रयोदश हवीये दशोदेशकाः प्राग्वत् त्रिमिः कालोति ।
पतुर्मिः का भुतस्कंधांगसमदेशानुज्ञा, एवं सप्त दिनाः कालाय ॥ प्रश्नव्याकरणं दशममंग, तत्रैकः श्रुतस्कंधा, दशा-
भयनानि निदेशकानि दशामिः कालः भुवस्कंधांगसमदेशानुझे, एवं दिनाः कालाथ चतुर्दश भगवत्यंगवदायुक्तपानके
नेतबोटम्यं । पादायुक्तपानकानि वृहत्सप्तिका इति नामचि तदीयानि चतुर्दशापि संघट्टकान्युच्यते । गणियोगिभिः स्वार्थ-
मानीवं मकपानादि एतद्वाद्यानां न कम्पते, एतदानीतं तु गणियोगिनां कन्पते । विपाकश्रुतमेकादशमंगं, तत्र द्वौ
भुतस्कंधो, पोर्दश दशाध्ययनानि निरुदेशकानि विंशत्या कार्याति । भुतस्कंधयोयोरेकैकेन कालेन समद्देशानुन्छ ।
मंगस्य तु दाम्पा । एवं चतुर्विशतिदिनाः कालाश्च । निरयावलिकाश्रुतस्कंधे पंच वर्गाः, सर्वेष्वपि दश दशोदेशकाः
माग्नद पंचामा फालयोति । दाम्या कालाभ्यां भूतस्कंधस्योद्देशानुज्ञे, एवं दिनाः कालाश्च सप्त । अथोत्सारकग्रंथयोगो
निशीयाध्ययन विंशविरुदेशकाः काले काले भूयोर्द्वयोरुद्देशादयः । दशभिः कालैरिदं याति । कन्पाध्ययने पहुद्देशका-
खिभिः कालोति । म्यवहाराध्ययने दशोदेशका: पंचमिः कालैयोति । दशाश्रुतस्कंधे दशोद्देशका दशभिः कालैयोति ।
भुवसंघस्य दाम्पा कालाम्या व्यहेन सप्रदेशानुज्ञे । एवं द्वादश काला दिनाश्च । निशीथकल्पव्यवहारेषु नंदिन भवति
मध्ययनरूपत्वात् भंगभुतस्कंघपोरेव नंदिविधानात् ।
एगो य सुयक्खंधो, पणयालीसं हवंति कालाभो । अट्ठउ अज्झयणाइ, उद्देसा हुंति तेसीय ॥१॥

·सामारी ॥३९॥ पढम एगसरं चिय नवं ६ सोलस सोलसेव १६ बारसय १२ । चत्तारि ४ छच्च ६ वीसा २०, अझयणुद्देसगा कमसो ॥२॥ पणयालीसं दिवसा, पणयालीसं निरंतरायामा । आउत्तवाणएणं, महानिसीहस्स जोगविही ॥३॥ उपपातिक राजप्रश्नीयजीवामिगमप्रज्ञापनानां चतूर्णानुपांगानां त्रीणि त्रीण्याचामाम्लान्युत्संघट्टानियोगः । जंबूद्वीप- मचामिनिभिराचाम्लरायुक्तपानकेनोद्यते । पंचाप्येतानि भाचारांगादीनां पंचानामुपांगानि । ज्ञाताधर्मकांगगम्यचद्रसूर्य- प्रवासी उपांगे । उपासक्दशादीनां पंचाना निरयावलिकाश्रुतस्कंघपंचवर्गा:-निरयावलिका १ कप्पडिसिया २ पुफिया ३ पुष्फपलिया ४ पन्हिदशाख्या ५ उपांगानि । ॥ समाप्त: सर्वोऽपि योगतपोविधिः ॥ यदि उत्संघमपहतं वा भकं भवति तदा तदन्यसाधुभ्यो दत्त्वाऽन्यदानीय योगवाहिनो मुंजते । प्रथा- न्यं न सन्ति न गृहंति वा ततः स्वयमुत्संघट्टमुपहवं वा यावंति दिनान्यनंति तावंति दिनानि तत्तपोवृद्धिः प्रापयिचं । कालचमाधमणविधि:-वाचनाचार्यसमीप शिष्यः क्षमाश्रमणपूर्वकं मुखवत्रिका प्रतिलिख्य चमा० इच्छाका- रेण तुम्मे भम्ह ममुगु अझयणाइ उद्दिसह । वा० उद्दि० । शिष्य इच्छं, क्षमा० संदिसह किं भणामो वाचः वंदित्वा पवेयहा शिप्प इच्छ धमा० इच्छा० भागुभज्झयणाइ उद्दिढ । वा उद्दिदु खमासमयाणं गोयमाईणं महामणीणं हत्थेणं सम्म जोगो पायथ्यो । शिष्य इच्छ, धमा० तुम्हाणं पवेइयं संदिसह साहूणं पवेयहं । वा. पवेयह । शिष्य इच्छ, क्षमा० ॥३० ·कपाभूप पंपनमस्कार मणनि, घमा० तुम्हायं पश्यं साहूर्ण पवेइयं संदिसह कासु गु० करहं वारह। शिष्य धमा० भमुग भन्सपलाइ उदिसणत्यं करेमि फाउस्सग्गं अन्नस्थ ऊससिएणं कायोत्सर्ग करोति, तत्र सागरवरगंमारांत चतुर्विंशतिस्तवं पित्रपति ! पारयित्वा सकलं तं मणति । एव समुदेशकक्षमाश्रमणानि । ततो वंदनकं दत्त्वा वायणा संदिसावउं वायणा संसउं याउंछपउं संदिसावउं पाउंछणई ठाइसउँ फालमंडल पडिलेहिसउं सज्झाउ संदिसावउं सम्झाउ पाठविसउं जाव सुटु प्राग्नदनुमाघामणानि वंदनकं च दवा ततो वाचनासंदेशनादीनि अष्टौ क्षमाश्रमणानि दवा कालु पडिकमिसउँ काल- परिकमगत्यं कामु गु० फरिसउं इति धमाश्रमणदयं देयमिति । तथा एकैकस्य कालस्य द्वे २ कालमंडले द्वौ द्वौ च स्था- यायो भपता, वय यावन्तः फाला एकस्मिन् दिवसे गृहन्ते तावतां कालानां द्विगुणानि कालमंडलानि कालक्षमाधमणा- नुमानानंतर प्रथमप्रहरमध्ये एव कर्तव्यानि, द्वयाईयोः कालमडलयोरनंतरं प्रादोपिकार्धरात्रिकवरात्रिका काला प्रतिक्रम्यते । कायोत्सर्गे घनमस्काचितनं । पारयित्वा च तनणनं । यदि च तदा सर्वाणि कर्तुं न पार्यते ततः पाश्चात्ये प्रहरे प्रतिलेखना- सुहानानंतर पालिक स्थापनाचार्य प्रतिलिख्य स्थापयित्वा वसविं प्रवेद्य स्वाध्यायमेकं प्रस्थाप्य शेषाणि कालमंडलानि अस्मिभेर दिने कृत्वा प्रामातिकः कालः प्रतिफम्यते, स्वाध्यायाश्वावशिष्टा द्वितीयस्मिन्नपि दिने क्रियते, न दोषः। तत- स्वप दिखीयदिनगृहीतकालसत्ककालमडलस्वाध्यायेपु कृतेषु प्रामातिककालप्रतिक्रमणमिति । तथा श्रुतस्कंध समुद्देशेऽनुज्ञायां प मर्धकाल एव उपकुरुते अकं कालमंडलं एकश्च स्वाध्यायः क्रियते, परं तदर्थमपि प्रादोपिकप्रामातिको द्वौ द्वौ कालौ गृयेते, मागातिककालशुद्धौ हि सत्यां कालमंडलस्वाध्यायौ कथमपि प्राप्तावपि पुनः क्रियते । प्रामातिककालाशुद्धौ तु ·सामाचारी ॥११॥ शेऽपि नौपइतिः । निश्चलायां च उनिपुटिकायां भवास्थितघृतदुग्धदधिभाजनोपरिस्थं माजनद्वयं विमुच्य चतुर्थ माजनमनु- पहतं । उपहतया दाव्या द्वितीयः स्पृष्टः तेनान्यः तेनाप्यपरः स च नोपहन्यते । द्विपदादेः पंचेंद्रियस्य तद्वस्त्रांचलादेः वहापितरेयोः उत्प्रेरितस्यले दकपंकच्छटादेः स्नाननीराभुवश्च स्पर्श योगी उपहन्यते । पार्दैक्षुत्वकचर्मास्थिरुधिराणि मदूरमार्जार कारखरतुरगभृगालामिपमक्षिपचिसंज्ञाश्वस्पृष्टा उपमंति । भागाढयोगेषु च मृतकभक्तं न कल्पते । तथा कृतसंघट्ट सर्वमपि वस्तु सर्वयोगेषु प्रत्येकं धमाश्रमणेन मुष्यते । अन्यच्च हस्तपादवनप्रक्षालनं सीवनं तूणनं अनविलेखित- यसकवज्ञासनपट्टकादेः परिमोगध सर्वयोगिनां न कल्पते । नवमध्येतव्यं पूर्वाधीनं गुणनीयं कर्कशं न भापणीयं प्रमादो न कार्यः सर्वस्यां साघुसामाचारिकायां विशेपेणोद्यमः कार्यः । मनपाय काला न गृह्यतेऽतोऽनध्यायविधिरुच्यते-घूमर्या उत्पातरजोवृष्टयां च पतंत्यां शीतोष्णकालयोर्यावद्विशुल- पति गर्जितं च यावत् वर्षाशीतोष्णेषु कणकैः सप्पचत्रिमिः प्रहरं यावत् चैत्रत्रयोदशीचतुर्दशीपूर्णिमासु च संध्यायां अपिघरजउडायणी करेमि काउसमिति कायोत्सर्गः कार्य:, तत्रोद्योतचतुष्कं चिंत्यं, पारयित्वा उद्योतमणनं । यदि वा स्मृत्या न कायोत्सर्गः कतस्ततो वर्ष यावत् अचिचरजसि पतति भापाढीकार्तिक्योः चतुर्दशीप्रहरद्वयादारभ्य प्रतिपदं मुकत्ता पार , माचिनत्रयोः शुक्लपचमीप्रहरद्वयादारम्य प्रतिपदं संपूर्णा यावत् , द्वयोर्नुपयोः कलहे प्रदीपनके पर्तमाने उपाध्यासमे नीपुरुपयोः फलहे लिखेलिकाया यावधूलिरुहीयते दंडिके मृते यावदन्यो न भवति, जातेऽप्यन्य- स्मिन् असमंजसं यावत् नगरप्रधाने मृतेऽहोरात्र उपाश्रयासनसप्तगृहमध्ये प्रसिद्धमानुपे चतुष्पदे वा हस्तशांतर्मते निर्गते ॥ ४१ ·पष्टिहस्तान्तस्तिर्यग्ररुधिरे पतिते अंडके स्फुटिते गवि च प्रसतायां प्रहरत्रयं यावत् , हस्तशतोवर्मनुष्यरुधिरे पतितेऽहोरात्रं सुते प्रमते सप्त दिनानि सुतायां त्वष्टौ यदि नान्तः शकटमार्गः। महावृष्टिधौते रुधिरादौ तत्कालमेव शुद्धिः पिटि- काशेषायामपि रात्रौ रुधिरे पतिते उत्सारिते सूर्योद्गमे शुद्धिः। मनुष्यास्थीनि द्वादशादानि दंतो दाढा वा पतिता यदि न लब्धा ततस्तस्य उडावणि कायोत्सर्गः क्रियते, नमस्कारश्चित्यते, पार येत्वा मण्यते च, ततः शुध्यति । सशन्दे घडहडे अशन्दे न भूकंपे जाते प्रहराष्टकं । रात्रौ गृहीते रात्रावेव मुक्ते चंद्रे रात्रिशेपं, संग्रहे त्वस्तमिवेऽहोरात्रं संग्रहे वस्तमिते सा रात्रिरन्यदहोरात्रं च । वर्षास्सपि यत्र धृष्टौ बुद्बुदा भवंति तत्र संततायां धृष्टौ सत्यां अहोरात्रद्वयादनंतरं सूक्ष्मायां तुपारपृष्टौ संतवायां सप्तराबादनंतरं अनध्यायः । पाक्षिकचातुर्मासकपर्युपणासु च प्रादोपिकः कालो न गृह्यते । इत्यनध्यायविधिः। तथा योगवहनार्थ कालग्रहणदिने प्रथमं गोमयोपलपनेन पोतकदानेन वा वसति कालभूमीश्च पवित्रीकृत्य पात्रचंघान् तुंचकानि तद्दवरकान् पात्रकरूक्षणकानि गलादनानि दंडकान् प्रचान्य कापत्रेपविधिना सर्वेऽपि कन्पमुवारयति, न पुनरागमसूत्राध्ययनपरावर्तनाद्यर्थकालग्रहणे एवं कुर्वति । अथ योगवाहिनो गुरूणां धमाश्रमणं दच्या मणति-प्रसाद कृत्वाऽस्मान् योगान् वाइयतेति । अथ गुर्वनुज्ञाता युद्धसाधूनां क्षमाश्रमणेन लघुसाधूनामिच्छाकारेण योगान् वाहयतेति भणति । ततस्त्रिप्रहरिकायां प्रतिलेखनायां कालग्राही कालिकं स्थापनाचार्य तदाधारभूतं त्रिपादक कालदंडिका च प्रतिलिख्य कालभूमि प्रमाद्य कार्यकस्यौद्धरणं विशोधनं परित्यजनं च कारयित्वा तदनु दंडिकाधरः स्वयं च सर्वाग्यप्या-

·नापारी
शेऽपि नोपहतिः । निचलायां च उप्रिपुटिकायां प्रधास्थितघृतदुग्धदधिभाजनोपरिस्थं भाजनद्वयं विमुच्य चतुर्थ माजनमनु-
पहतं । उपहतया दाच्या द्वितीयः स्पृष्टः तेनान्यः तेनाप्यपरः स च नोपहन्यते । द्विपदादेः पंचेंद्रियस्य तद्वस्त्रांचलादेः
तापितरेयोः उत्प्रेरितव्यले दकपंकच्छटादेः स्नाननीरार्द्रभुवश्च स्पर्श योगी उपहन्यते । भाट्टैक्षुत्वश्चर्मास्थिघिराणि
मपूरमारिकारसरतुरगमगालामिपमतिपक्षिसंज्ञाश्वस्पृष्टा उपनंति । भागाढयोगेषु च मृतकमकं न कल्पते। तथा कवसंघट्ट
समपि वस्तु सर्वयोगेषु प्रत्येकं धमाश्रमणेन मुच्यते । अन्यच्च हस्तपादवनप्रक्षालनं सीवनं तूणन अप्रतिलेखित-
यकरासनपरादेः परिमोगय सर्वयोगिनां न कल्पते । नवमध्येतव्यं पूर्वाधीनं गुणनीयं कर्कशं न भापणीयं प्रमादो न
कार्यः सर्वस्पा साघुसामाचारिकायां विशेपेणोद्यमः कायः ।
मनप्यापै पाला न गृह्यतेऽवोऽनध्यायविधिरुच्यते-धूमयों उत्पातरजोवृष्ट्यां च पतंत्यां शीतोष्णकालयोर्यावद्विद्युल्ल-
पति गर्षित घ यावत् वर्षाशीतोष्णेपु कणकैः सप्तपंचत्रिमिः प्रदरं यावत् चैत्रत्रयोदशीचतुर्दशीपूर्णिमासु च संध्यायां
अपिघरबउहायणी फरेमि काउसम्ममिति कायोत्सर्गः काय, तत्रोद्योतचतुष्कं चिंत्यं, पारयित्या उद्योतमणनं । यदि वा
स्मृस्या न कायोत्सर्गः कृतस्ततो वर्ष यावत् अचिचरजसि पतति पापाढीकार्तिक्योः चतुर्दशीप्रहरद्वयादारभ्य प्रतिपदं
सस्ता यावत् । प्राधिनत्रयोः शुक्लपचमीप्रहरद्वयादारम्य प्रतिपदं संपूर्णा यावत् , द्वयोन्पयोः कलहे प्रदीपनके
वर्तमान उपाश्रयासमे नौपुरुपयोः कलहे धूलिखेलिकाया यावधूलिरुहीयते दंडिके मृते यावदन्यो न भवति, जातेऽप्यन्य
स्मिन् पसमज पारत् नगरप्रधाने मृतेऽहोरात्रं उपाध्यासनसप्तगृहमध्ये प्रसिद्धमानुपे चतुष्पदे वा हस्तशांतर्मुवे निर्गते
॥४१॥

·पष्टिहस्तान्तस्तिर्यगघिरे पतिते अंडके स्फुटिते गवि च प्रसतायां प्रहरप्रयं यावत् , हस्तशतावर्मनुष्यरुधिरे पतितेऽहोरात्रं सुते प्रश्ते सप्त दिनानि सुतायो त्वष्टौ यदि नान्तः शकटमार्गः। महावृष्टिधौते तु रुधिरादौ तत्कालमेव शुद्धिः पिटि- काशेपायामपि रात्रौ रुधिरे पतिते उत्सारिते सूर्योद्मे शुद्धिः। मनुष्यास्थीनि द्वादशादानि दंतो दाढा वा पतिता यदि न लब्धा ततस्तस्य उडायणिकायोत्सर्गः क्रियते, नमस्कारश्चित्यते, पार येत्वा मण्यते च, ततः शुध्यति । सशन्दे धडहडे प्रशन्दे न भूकंपे जाते प्रहराष्टकं । रात्रौ गृहीते राबावेव मुक्त चंद्रे रात्रिशेपं, संग्रहे त्वस्वमितेऽहोरात्रं संग्रहे स्वस्तमिते सा रामिरन्यदहोरानं च । वर्षास्सपि यत्र पृष्टौ बुख़ुदा भवंति तन संततायां धृष्टौ सत्यां अहोरात्रद्वयादनंतरं सूक्ष्मायां तपारष्टौ संतवायां सप्तराबादनंतरं अनध्यायः । पाक्षिकचातुर्मासकपर्युपणासु च प्रादोपिकः कालो न गृह्यते । इत्पनध्यायविधिः। तथा योगवहनार्थ कालग्रहणदिने प्रथम गोमयोपलपनेन पोतकदानेन वा वसति कालभूमीश्च पवित्रीकृत्य पात्रबंधान तुंचकानि तवरकान् पात्रकरूपणकानि गलांदनानि दंडकान् प्रचान्य कापत्रेपविधिना सर्वेऽपि कन्पमुतारयंति, न पुनरागमसूत्राध्ययनपरावर्तनापर्थकालग्रहणे एवं कुर्वति । अथ योगवाहिनो गुरूणां धमाधमणं दया भणति-प्रसाद कृत्वाऽस्मान् योगान् वाइयतेति । अथ गुर्वनुज्ञाता युद्धसाधूनां क्षमाश्रमणेन लघुमाधूनामिच्छाकारेण योगान् वाहयतेति मगति । ततत्रिप्रहरिकायां प्रतिलेखनायां कालग्राही कालिकं स्थापनाचार्य तदाधारभूतं त्रिपादक कालदंडिका च प्रतिलिख्य कालभूमि प्रमाज्य कार्यकस्योद्धरणं विशोधनं परित्यजनं च कारयित्वा तदनु दंडिकाधरः स्वयं च सीण्यप्या. **+ ·सामाचारी ॥ १२॥ त्मीयात्मीयप्रतिलेखनानि प्रतिशिख्य कालग्रहणाय प्रगुणीभ्य द्वावपि तिष्ठतः । तदनन्तरं च समारभ्यते मालपाणविधिः। पियधम्मो ढधम्मो, संविग्गो तह अवज्जभीरू य । खयसहो निब्भीओ, कालं परिगिण्हए साहू ॥१॥ उउपद्धे पढमा तिम्नि काला मेहच्छन्ने वि गयणे बह तिनि तारया दीसंति तो न घिपति पामाइनो य कालो एगम्मि विनारए मेहेहि भदीसते पिप्पद, तथा चउरो वि काला चउसु वि दिसासु आलोए सते घेप्पंति, वासासु पुण एकम्मि वि तारए भसंदीसते घतारि वि काला पिप्पंति, तहा पामाइय कालो तिण्ह पि दिसाणं मालोए विप्पड़, ससा उ तिनि वि काला चउण्ई पि दिसाणं भालोए घेप्पंति, कालो अघिप्पंतो विद्धिविन्जुमग्गिफुसणकविहसियउकवाय- सुपदिसामोहसूल मुहपचियारयहरणपडणमालोक्यविम्हरण भत्तहाभणणसोयरुन्नमज्जारियाझुज्झरउद्दरइयस्सरमसज्झाइयम्- सगाइ दिदयाईहि उवहम्मद । तथा भमकु कालु पडियरउं संदिसावउं लिउ इति भणता अमुककाल लियावणी करेमि काउस्मग्गं इत्यारभ्य भमुकु कालु सूजसइ, भन्ने भयंति सूज्झइ इति यावत् । तथा कालप्रवेदनद्वितीयवदन के अम्ह अमुक कालु मुटु इति यावत् । नंदिहें न मम इति च चदता क्षुतेन कालो हन्यते, नान्यत्र । तहा- कणगाहणंति कालं, ति पंच सग गिम्हसिसिरवासासु। उक्का उ सरे गाहा, रेहरेहिं उभवे कणगो॥१॥ वापाइय कालग्गहणवेलाए कालग्गाही कालमडलं पमझद, दरियाघरो कजयं उद्धरेइ, तमो तिमि साहुणो वायणाय- - ·रियामीने मागम्म भाउपभूमीए ठिपा एमासमणं दाऊण इच्छाकारेण संदिसह वाघाउ कालु लिय, इच्छ, खमा० भारमीठ इति मपिघा गंतूण एगो कालमंडलीए पाहिं दिसालोयं करितो चिट्ठा दुन्नि मज्झे गच्छति, कालग्राही काल. मार रपारमेय संपहिचा उवणायरियं पडिलहिय दाहिणदिसाए उत्तराभिमुपारेण ठविचा दंडियं चउरदिसाए भूमि परितरिऊप मंडिया दोषि साहुणा परेवियं भासम ३ निसीही नमो खमासमणाणं वि भणिचा ठवणायरियस्स खमासमणं दाय मयंति-म्याकारण संदिसह पापाइड कालु पडियरउं । गुरुते-पडिपरउं, इच्छ, खमासमणं दाऊण श्रावसीउ छ भासा ३ मणिधा कालग्राही उदहिमो दंडियासमीवे चिट्ठइ । दंडधारी कालमंडलीए अंते भा ठाऊण दिसालोय- गसाई पुन्या-रच्छकारई वपसिह पापाइम काल पार स जूते-चार । तमो दंडधारी प्रासज निसीही नमो खमासमणाणं ति मचिचा ठरपायरियामिमहं गंतूण सगासमणं दाउं भणइ-इच्छकारइ तपसिहं वाघाइय काल वार तो समासमणं दाउ भावसिमो इच्छ मास ३ भयंतो दंडियापरमागे गंतूण चिट्ठह तो कालग्राही आसज ३निसीही नमो खमासमणाणं वि मएंटो ठवणापरियामिमहं गच्छइ । तो खमासमणं दाउं इच्छाकारेण संदिसह वाघाइउ काल लियह, इच्छं, तो समासमयं दाउं हरियारहियं पडिफमइ, नमोकारं चिंतेइ, पारिचा नमोकार मणइ । तो खमासमणेण मुहपत्तियं पडिलेहिय -पंदण दाउं इच्छाकारेण संदिसह वाघाइउ काल संदिसावउं, इच्छं, खमासमणं दाउं इच्छाकारेण संदिसह वाघाइउ काल लिया, रामासमणं दाउं भावसिउँ, इच्छ, दंडियाभिमुहं गच्छतो भासज ३ निसीही भयंतो उत्तरामिमहो होऊपं उन्मोवि समासमण विणा वि इरियारहियं पडिक्कमद, नमोकारं चिंतेइ, पारिचा नमोकार भणह, तो संदसए

·मापारी
॥४३॥॥
पहिलेहिता उपसिऊण कालमंडलं पडिलेहेह, दंडियाघरो कालगाडिसमहमुवविसिऊण हत्था संघट्टित्ता चिट्ठइ, कालमंड-
रुपजते य दंडियाधरस्स दो वि हत्थे त्यहरणेण पडिलेहिताऊण दाहिणखंधगयमुहपत्तियापजंतं दाहिणहत्येण गहाय
मुहं पिहिचा नमुकार मणित्ता दंडियं समप्पेइ । तो दक्खिणहत्यं संघट्टिऊण रयहरणं गिन्हइ । तो चामं हत्थं भूमि वाम
वाणुं पारवियं स्यहरणेण पहिलेहिचा तं चिय संफुसतं वामकरं भूमीप निसेइ । तमो भूमितलामो वामं जाणुं उप्पाडेइ ।
ता अहोपुहे वामहत्थे कृतांगुष्ठबंधदाहिणहत्थं अहोमुहं ठविऊण निसीही नमो खमासमणाणं भंते दर्दुरडंपया उच्चलिऊण
हत्थाय सुपरि पाए ठावे । तो दो वि ह भ उग्घाडिऊण रयहरणे संघटेइ । चोलपट्टयं पडिलेहिय संघट्टित्ता उन्भो
होऊण वामहत्थगएण चोलपट्टेण दाहिणकडियलं दाहिणहत्थगएण स्यहरणेण वामकडियलं संघट्टित्ता रयहरणं वामक-
पखाए खिविता चौलपट्टयं परिहेइ । तो उद्धटिभो चैव गहियरयहरणमुहतियं जोडिय करजुयं मुहग्गे काऊण भणइ-
इच्छकारई तपसिद्ध उपउच होइजउ । तो दंडियाधरो इच्छं ति मणिचा उन्मो वि खमासमणं दाउं भणइ-इच्छकारई
तपसि हु उवउत्तो होइजउ । तो उत्तराभिमूहो कालग्गाही वाघाय काललियावणी करेमि काउस्सगं इठाइ भणिचा नमो.
कार पितेह । तो मूहगे करे जोडेऊण मूणेणं लोगरस उजायगरं धम्मो मंगलं कहं कजं चेति प्रज्झयणदुर्ग चिंतेइ । तो
एव चेव मणुष्पाडियपाएहि भूमि फुसंतो एव पुवाए दक्खिणाए पच्छिमाए य दंडियाधरो वि पुरो ठिमो वामकर-
धरियडियो दाहिणकरहियरयहरणेण कालग्गाहियस्स पाए पायकमणिजभूमि च पमजतो भमह । तो पुणो वि काल-
गाही उत्तराए गंतु अहोकरो नमुक्कारं चिंतइ, तो पारित्ता नमुक्कारं भसित्ता भणइ । वो पुणो वि कालग्गाही उत्तराए
॥४३॥

·पंतु महोकरो नाकारं चिं, तो पारिवा नाकारं मणित्ता भणइ-इच्छकारई तपसिह वाघाइउ कालु सज्झाइ । तो इंडियाघरो भमे वि य भणंति-सुज्झइ । वो दंडियाघरो नमुक्कारं भणित्ता इंडियं तत्थेव मुंचइ । तो कालग्गाही असज ३ निसीही नमो समासमणाणं भयंते उवणारियसमीवे गच्छइ । तो खमासमणेण इरियावहियं पूर्ववत् पडिकमित्ता खमा- समरोण मुहपुचियं पहिलेहिय बंदण्यं दाउं भणइ-इच्छाकारेण संदिसह वाघाइय कालु पवेयह, इच्छं, खमा० इच्छा- कारई सपसिहु वाघाइउ कालु सुज्झइ । तो दंडियाधरो भन्ने वि य भणति-सुज्झइ । तो कालग्गाही भणइ-इच्छकारई मरडा भाह वाघाइउ काल मुटु । वो विनि वि मुणी खमासमणपुव्वं इच्छाकारेण भगवन् ! सज्झाउं करउं, इच्छं इति भणिता नमोकारं धम्मो मंगल कहं न कुन्जा संजमे सुट्टियप्पाणं ति गाहापजंत सज्झायं करोति । तो कालग्गाही खमास- मयं दाउं मणा इच्छकारई तपसिङ दिढे सुयं व किंचि । भन्ने भणंति-न दिदं न सुयं । ततो गुरूणं समीचे श्रागत्य समासमणं दाउं वाघाइउ कालु लियउं इति निवेदयति । अर्धरात्रिकवैरात्रिकप्रामातिककालानामप्येष एव ग्रहणविधिः, केवलं प्रथममेषां कालानां गुरुपार्श्वे ग्रहणादेशो गृहीता च निवेदनं न भवति, किं तु द्वाव दंडिकाघरकालग्राहिणौ ईयों प्रतिक्रम्प प्राहरिकमेव दिगवलोककं कृत्वा कालभूमौ गत्वा यथोक्तकालविधिनाऽर्धरात्रिकादीन् कालान् गृहीतः। तथा- ऽर्धरात्रिको द्रियामांते तदनंतरमेव पैरात्रिका, प्राभातिकस्तु पश्चिमे यामे, नवरमेषु वंदनके राई वहकंता इति वाच्यं । तथा प्रादीपिकार्धरात्रिकयोदैषिणस्या स्थापनाचार्यः स्थाप्यते, वैरात्रिकेषु दचिणस्यां पश्चिमायां पा, प्राभातिके पुनः पश्चिमा-

·मानापारी
पामेर संदिसावणवेलाए य पामाइउ कालु लियउ जाव सुट्ठ इति मण्यते । तथा प्रामाविककालग्रहणकायोत्सर्गे यदि
फस्पानिरिशि व्यापावो भवति तदा रेव पालित्वा पूर्वाभिमुखो भूत्वा ऊर्ध एव इच्छकारि तपसिहु उवउच होइजउ
इति मयित्वा यथोक्तविधिना कालग्राही कालं गृणाति, अन्यत्र व्याधाते जावे मूलाद प्रामातिककालं गृह्णाति प्रथम-
पानभूमी श्रीन पारान् , एवं द्वितीयस्यां तृतीयस्यां च सर्वा नव वारान् । प्रामातिकः कालो व्याघाते गृह्यते, शेषास्तु
काता पाहवाम्पाहता एव प्रामाविककालाशुद्धौ फालत्रयं शुद्धमेव ।
पगस्स दुन्द वा सं-कियाम्म कीरई तिन्हं ।
सगणम्मि सकिए पर-गणम्मि गंतुं न पुच्छति ॥ १ ॥
इति शालग्रहणविधिः ॥ अथ वसतिकालयोः प्रवेदन विधिा-प्रभाते समस्ता वसति प्रमृज्य भासनादिकं प्रतिलिख्य
पमतो पढने फालभूमावुपविष्टस्य गुरोरणे योगवाहिए यामिकेषु च समीपस्थेषु दंडिकाधरकालग्राहिणौ चंदित्वा
सरलिका प्रतिलिरूप वंदनकं दया दडकारो भणति-इच्छाकारेण सदिसह वसति पयहुं, इच्छ क्षमा० इच्छकारई
तपसिद्ध पसति यसरएसह इति यामिकायुक्तं श्रुत्वा इच्छकारई भरडा भम्ह वसति शुद्ध इति भणति । गुरुक्ति-सुध्धु ।
मथ कालपासी कालप्रवेदना पति-बयाकारेण संदिसह पामाइठ कालु सुध्धु इति मणति । भत्रापि मुन्धु इति गुरूक्तिः।
एर सोऽपि पाला प्रवेपते ॥ भय स्वाध्यापप्रस्थापनविधिः-वायणापरिमो जोगवाहियो य उवणायरिय दविधा समास.
॥४४॥

·S मणे महपपिपं परिलेहिचा पदणयं काऊण मणंवि-इन्छाफारेण भगवन् । सदिसह सज्झाभो संदिसावर्ड, इच्छ, क्षमा० इन्या. सन्मामो पाठवाउ जाव सुध्धु, इच्छ, सज्झायस्स पवावणी फरेमि काउस्सग्गमित्यादि नमुकार चिंतित्ता तो फरे बोरिऊण मोयेणं चउवीसत्वयं धम्मो मंगलं कहनु कां संजमे सुट्टिय घाणंति गार्थातं चिंतिय पुणो वि पलंपियपाणी नकार वितिचा पारिऊण नाफार भणइ । तओ इच्छकारई उपसिउ सज्झामो सज्झइ, सञ्झइ इति साधूक्तं श्रुत्वा वंदणं दाऊण यसहिपवेषणविहीए सन्झायं पवेयइ । तमो सज्झायं करेइ संजमे सुट्ठियप्पाणं जाव तमो पुणो वि वंदणं देह । इति स्वाध्यायविधिः ॥ अथ कालमंडलप्रतिलेखनविधि:-योगवाही उद्गुदः पुरो भूमि दंडिका च रजोहरणेन प्रतिलिख्य पुरो नियना देटिका मुक्त्वा रजोहरणं च पादांगुष्ठयोरुपरि मुखवत्रिका प्रतिलिख्य दक्षिणस्कंघे न्यस्यति । ततः पादौ रजोदरणेन प्रमृज्य प्रसत्याकार पामकरं करमेण सकनिष्ठिकेन पुरो सुवि विन्यस्य पौरस्त्यभूतभूमागसहितं तदवस्थमेव तं हस्तं पिणकरगृहीतरजोहरणाग्रेण चारप्रय प्रमार्जयति । ततो दक्षिणकरधो दणिोरुमूले चोलपट्टस्योपरिमागं त्रिः प्रतिलिख्य रजौहरयं चति, दक्षिणहस्तं च रजोहरणोपरि वि संघट्टयति । ततो वामहस्ते दक्षिणहस्तं संमीन्य वामदक्षिणांगुष्ठपोर्मि- लिवयोलीकतयोपरि नासिका, ततो दक्षिणकर्ण, ततो वामकर्ण किंचिन्गेलयति । ततोऽधोमुखाम्यां हस्ताभ्यां वारत्रयं कदाकारेण भूकर्षणं करोति, सतस्तथैव विपरीताम्यां ततः पुनरधोमुखाम्पा एवंभूतः पुनरधोमुखाभ्यां एवं, ततो वामहस्ता- गुन्यप्राणि भूमौ निवेश्य वामांगुष्ठाघो रजोहरणदंडिका प्रषिप्य अंगुष्ठं भूमौ न्यस्यति । ततोगुली मेरुत्सार्य वामहस्तस्यै- वोपरि पक्षान्मसं रजोदरणमानीय भंगुष्ठाघो रजोहरणदंडिका करोति । ततोगुष्ठं भूमौ न्यस्यति । ततोऽङ्गुली मेरुत्सार्य

·सारामारी
॥५४॥
पामेर संदिसाश्णवेलाए य पामाइउ कालु लियउ जाव सुट्ठ इति भण्यते । तथा प्राभाविककालग्रहणकायोत्सर्गे याद
कास्यांचिदिति व्यापातो भवति तदा वैरेव पालित्वा पूर्वाभिमुखो भूत्वा ऊर्ध एव इच्छकारि तपसिहु उवउत्त होइजउ
इति भणित्वा यथोक्तविधिना कालग्राही कालं गृह्णाति, अन्यत्र व्याधाते जाते मूलात् प्रामाविककालं गृह्णाति प्रथम-
कानभूमौ श्रीन वारान् , एवं द्वितीयस्यां तृतीयस्यां च सर्वा नव वारान् । प्राभातिका कालो व्याघाते गृह्यते, शेषास्तु
पाला पाहताम्पाहता एव प्रामातिककालाशुद्धौ कालत्रयं शुद्धमेव ।
एगस्स दुन्ह वा सं-कियम्मि कीरई तिन्हं ।
सगणम्मि सकिए पर-गणम्मि गंतुं न पुच्छति ॥ १ ॥
इति कालग्रहणविधिः।मथ वसतिकालयोः प्रवेदनविधि:-प्रमाते समस्ता वसति प्रमृज्य भासनादिकं प्रतिलिख्य
पाती चतुदने कृते कालभूमायुपविष्टस्य गुरोरने योगवाहिपु यामिकेषु च समीपस्थेषु दंडिकाधरकालग्राहिणौ वंदित्वा
मुसास्त्रिका प्रतिनिरूप पंदन दया दंडकारो भणति-इच्छाकारेण संदिसह वसति पवेय९, इच्छं क्षमा इच्छकारई
उपसिह पसति एमर, सूज्झइ इति यामिकायुक्तं श्रुत्वा इच्छकारई भरडा अम्ह वसति शुद्ध इति भणति । गुरुर्वक्ति-सुन्धु ।
भय कारणाही कालप्रवेदनार्य पक्ति-इच्छाकारेण संदिसह पामाइट कालु सुध्धु इति मणति । भत्रापि सुध्धु इति गुरूक्तिः।
एवं सऽपि काला प्रपंटे।प्रय स्वाध्यापप्रस्थापनविधि:-वायणापरिमो जोगवाहियो य उवणायरिय ठविचा समास-
॥१४॥

·पैव करोति, प्राग्वामहस्तस्थाने कामजानुमोचनं कृत्वा तथैव ऊमलाइडिकां प्रगृह्य रजौहरणेन नि प्रत्युपेक्ष्य दंडिका- मोचनस्थान च त्रि प्रमार्य दक्षिणोरुमूलं च त्रिः प्रतिलेख्य रजोहरणं तत्रैव मुक्त्वा रजोहवी दक्षिणहस्तं त्रि. संघटनेन दपिणासतः मुखपत्रिकांवं गृहीत्वा मुखं पिधाय नमस्कार मणित्वा दंडिकामुमाभ्यां कराम्यां मोचस्थाने निश्चला मुंचति । इति कालमडलपविलेहनविधिः। भय वाचनाचार्यस्थापनाविधि:-शुमतिथिवारनक्षत्रमुहर्तेषु गुरुशिष्ययोश्चंद्रवले निर्मले शिष्यो वंदित्वा भणति-इच्छा. कारेण तुम्भे अम्ह वाचनाचार्यपदु अणुजाणहु, इच्छ, क्षमा० इच्छा० वाचनाचार्यपद अणुजाणावणथं नंदि करूं, इच्छ, घमा इच्छा० यासं निक्खिवह । ततोऽभिमंत्रितवासांस्तच्छिरसि निक्षिपति । ततः प्राग्नंदिवत् क्षमा० ३ चैत्यवंदनकवा- धनाचार्यपदानुज्ञाकायोत्सर्गाणि कृत्वा शिष्यो वंदित्वा वक्ति-इच्छाकारेण तुम्मे अम्ह कंबलक अणुजाणउ, इच्छं, धमा० इच्छा० कंपलक समर्थउं । ततो गुरु: सांतरपटं कंवलमभिमंत्र्य शिष्यकरावसमर्पयति संति शिरस्यारोप्य गृह- गाति । तता कंवलासीनस्य दक्षिणकणे वासायधिवासिते गुरुर्वर्धमानविद्या निवेशयति, सा चेयं-ॐ नमो भगवमो बद्धमाणसामिस्स जस्सेयं चक्क जलंतं गच्छद भायासं पायालं लोयाणं भूयाणं जूए वा रणे वा रायंगणे वा जाणे वा पाहणे वा पंधणे मोहणे धमणेउँ सब्यजीवसत्ताणं अपराजिमो भवामि स्वाहा । एतद्यत्रं चार्पयति, तचैवं लिख्यते-चतुर- सवाहिकापट्टस्य विघाले पूर्णचंद्राकार स्थानकं विमुच्य अष्टारमष्टवलयं वर्तुलं यंत्रं स्थाप्यते, अष्टमवलयकाबाहिरकारागाम- ·सापातरी यामहस्तोपरि पयान्मुखं रजोहरणमानीय अंगुष्ठाधो रजोहरणदंडिका करोति ३। ततो घामहस्तस्थाने इस्तसंघट्ट कुर्वाणं रजो- परपन प्रत्युपेचितं धाम जानुं संचति । ततोऽग्रेस्थितां कालदंडिकां मध्यभागे रजोहरणेन प्रमृज्य वामहस्तं च, ततस्तेन दंडिका गृहीत्वा उभ्या कृत्य पारप्रयं दंडिका प्रतिलेखपति, तां दक्षिणकृक्षरधो दक्षिणोरुमले चोलपट्टस्योपरिमागं त्रिः प्रतिलिख्य संघति, सा प त्या घरणीया यया भूमौ न लगति नापि पतति, तत्रस्था दंडिका त्रीन् वारान् उपरि संघव्य रजोहरणं न्यस्पति । ततो द्वावपि करौ रजोहरणोपरि त्रिः संघट्टयति । ततो मुखचास्त्रिका दक्षिणस्कंधात् गृहीत्वा भूमिस्थितवाम- बानुरेर दितीयवेला प्रत्युपेषयति । ततो मुखवस्त्रिको दक्षिणस्कंघे न्यस्यति । ततः संघटितवामोरुकरो वामजानुस्थाने संपद्वितान् बामहस्तांगुन्यमान् भूमौ संचति, वाम बानुं चोत्पाटयति । ततो दक्षिणहस्तेन पादौ प्रमृज्य दंडिकोपरिमार्ग वि संपन्य सय रजोति संचति । तत्रैव दचिणइस्तं त्रिः संघट्टयति । ततो भून्यस्तहस्तांगुष्ठयोरुपरि पूर्ववद्वारत्रयं नासि- कादपिपळवामकर्णाना मीलनं पूर्ववद्वारप्रयं भूपर्पणं पूर्ववद्वाचा हस्तोपरि रजोहरणम्रमणं संघय्य वामहस्तस्थाने तथैव बामवानुमोचनं । सत ऊरुमलोपरिमागाईडिको निः प्रमृज्य गृहीत्या पूर्ववत्मतिलिख्य च अरोरुपरि दंडिका पोषकं च उपन्यस्पति । ततो दायपि करी रजोहरयोपरि त्रि। संघहयति । ततः पुनरपि दक्षियस्कंधात् मुखपत्रिकामादाय भूमि- स्थितनामजानुरेष तृतीयवार प्रत्युपेक्ष्य संपतिवामोरुकरो वामजानुस्थाने जानुं स्पृशतं वामहस्तं मुंचति, वामं जानें धोत्पाटपति, दपिणहस्तेन पादौ प्रमार्जयति, दंडिकोपरिमागं प्रि संघव्य तत्र रजोहरणं मुंचति, तत्र दक्षिणहस्तं त्रिः संपहति । सो भून्यस्तहस्तांगुष्टयोपरि पूर्वपद्वारप्रयं नासिकादविणकर्णवामकर्यानां मेलनं भूपर्पणं थोपटभ्रमणं च ॥

·पैन करोति, प्राग्वामहस्तस्पाने पामजानुमोचनं करना तथैव ऊरुमलाइडिको प्रगृह्य रजोहरणेन पिा प्रत्युपेक्ष्य दंडिका- मोपनस्यान पनि प्रमार्य दक्षिणोरुमूलं च निः प्रतिलेख्य रजोहरणं तत्रैव मुक्त्वा रजोहतौ दक्षिणहस्त लिन संघटनेन दपिचासतः मुरापत्रिकांत गृहीत्वा मुखं पिधाय नमस्कारं मणित्वा दंडिकाममाभ्यां कराभ्यां मोचस्थाने निश्चला संचति । इति कालमडलपसिलेहनविधिः। भय वाचनाचार्यस्थापनाविधिः-शुभविधिवारनचनमुहर्चेपु गुरुशिष्ययोश्चंद्रबले निर्मले शिष्यो वंदित्वा भणति-इच्छा- कारेप तम्मे अम्ह वाचनाचार्यपद भणुजाण हु, इच्छ, समा० इच्छा० वाचनाचार्यपद अणुजाणावणत्थं नंदि करूं, इच्छ, पमा०या० पास निक्खिवह । ततोऽभिमंत्रितवासास्वच्छिरसि निक्षिपति । ततः प्राग्नंदिवत् क्षमा० ३ चैत्यवंदनकवा- पनाचार्यपदानुशकायोत्सर्गाणि कृत्वा शिष्यो वंदित्वा बक्ति-इच्छाकारेण तुम्मे अम्ह कंबलक अणुजाणउ, इच्छ, धमा० इच्छा० कंपलक समर्थउ । ततो गुरु सांतरपटं कंवलमभिमंत्र्य शिष्यकरावतंसमर्पयति संति शिरस्यारोप्य गृह- गाति । BAN कंपलासीनस्य दक्षिणकणे वासायधिवासिते गुरुर्वर्धमानविद्यां निवेशयति, सा चेयं-ॐ नमो भगवमो पद्यमायसामिस्स जस्सेयं चकं जलंतं गच्छद भायासं पायालं लोयाणं भूयाणं जूए वा रणे वा रायंगणे वा जाणे वा पाहणे या यंधणे मोहणे धमणेढ सयजीवसत्ताणं अपराजिनो भवामि स्वाहा । एतयंत्रं चापयति, वच्चैवं लिख्यते-चतुर- सवादकापट्टस्य विधाले पूर्णचंद्राकार स्थानकं विमुच्य भष्टारमष्टवलयं वर्तुलं यंत्रं स्थाप्यते, भष्टमवलयफारहिरकाराणाम-

·मातारी
स्वपि विचालेपु वे दे पपपत्रिके स्थाप्ये ! समुराश्च प्रथमारकोपरि होकारः, तदधोमुखकुंडलिकातनिर्गतगोमूत्रिकाकार-
रेखाप्रपेण सकलपत्रं परिवेष्य तदंते कॉकारो न्यस्या, उपयुर्घमुखाधःपताहिककलशाकतिरेखया वेष्टनं मुखे पतद्वाहकायां च
पकारचतुष्कं पार्थयोश्च चकारचतुष्कं अमिता कंठस्य चक्षुर्द्वयं पहिश्च बहिर्मुखांतर्मुखवज्रयांकितकोणरेखाचतुष्टयं बहि-
स्वादुपयेषः पार्थयोः सविसका चिकारः, अंतश्चत' कोणेपु सानुनासिकानुस्वारो लॅकार: स्थाप्या, विचालवृत्चे भईहका-
रमध्ये ज्यातुनामि तत्र च स्वसंमुख पूचे उपरितनवामदक्षिणाधस्तनदक्षिणाधस्तनदापिणवामकोणेषु ओं का ही श्री
इत्पाणि खसखे प्रधमारके ॐ नमो अरिहंताणं द्वितीये ॐ नमो सिद्धाणं तृतीये ॐ नमो पायरियाणं चतुर्थे ॐ नमो
उपसापाएं एवमेव पंचमपटसप्तमाघमारकेप्यप्येतान्येव चत्वारि पदानि, प्रथमवलके ॐ नमो लोए सम्बसाहूणं द्वितीयवलके
नमो बचारि मगलं स्वाहात तृतीयवलके ॐ नमो भगवमो इत्यादि सर्वकामिको मंत्रस्तंभनमोहनशांतिकपौष्टिकवशी-
करणेपु भन्पेप्पप्पुत्सर्गेपु भयं निस्तारकः भयं मंत्रोष्टोत्तरं शतं जपितः सर्वकर्माणि करोति, चतुर्थवलके नमो-
थंभेइ जलं जलणं, चिंतियमित्तो वि पंचनमुक्कारो।
भरिमारिघोरराउल-घोरुवसग्गं पणासेइ ॥ १॥ स्वाहा ।"
पंचमवलये-ॐ नमो
भट्टेव य अट्ठसय, अट्ठसहस्सं च भट्टकोडीओ।
॥४६॥

·रक्खंतु मे सरीरं, देवासुरपणमिया सिद्धा ॥२॥ स्वाहा ॥" एषा सर्वरता । पठे वलके-ॐ नमो । अष्टविहकम्ममुक्को, तिलोयपुज्जो य संथुओ भयवं । अमरनररायगहियो, अण्णाइनिहणो सिवं दिसउ ॥१॥ स्वाहा ॥" एपा सिद्धविद्या । सप्तमवलके-ॐ नमो। " तवनियमसंजमरहो, पंचनमोक्कारसारहिनिउत्तो। नाणतुरंगमजुत्तो, नेइ परं परमनिव्वाणं ॥१॥ स्वाहा ।। मएमवलक- नमो धनु धनु महाधनु २ स्वाहा ।। एपा धनुर्विद्या पवि धनुरालिख्य वामदेनावष्टभ्य गच्छतः चौरायायुधं स्वभपति । इयं चतुरो वारान बलकवहिः पद्मपत्रिकाणां च मध्ये अकारान् पोडश स्वरान् स्वरोपरि च पपपत्रिकाया व मध्ये रोहिणी १ प्राप्ती २ वजशृंखला ३ वोकुलशी ४ भाविचका ५ पुरुषदचा ६ काली ७ महा- काली ८ गौरी ९ गांधारी १० सर्वायुधा ११ ज्वालामालिनी १२ वैरोख्या १३ अच्छुप्ता १४ मानसी १५ महामानसी १६ विद्यादेववानामानि पोडशानामपि पद्मपत्रिकाणां शिखासु थाँ को ही श्री चतस्रो वाराः वत्पार्थयोश्च कादयः सांता " ·सामाचारी ॥४७॥ द्वात्रिंशद्वर्याः, ओं को प्रमुखाणां चोपरि इति षोडशाक्षराणि प्रथमपोडशदलयोरुपरि विचाले ॐ नमो सिद्धाणं, चतुर्थ- पंचमयोः ॐ नमो भायरियाणं, अष्टमनवमयोः ॐ नमो उपज्झायाणं, द्वादशत्रयोदशयोः ॐ नमो सवसाहूणं लिसेत् । इति यंलिखनविधिः ॥ ततो वासार्पणप्रदक्षिणात्रयदानकायोत्सर्गकरणानुशास्तिदानरूपो विधिविशेषः प्राग्वत् कार्यः । अथवा- वाणायरियपयाणु-नवणखमासमणवासनिक्खेवो। नंदि विणा वि दिजइ, कंवलउ वद्धमाणविज्जा य ॥ १ ॥ अह दिति वंदणं से, परियायलहू मुणी य सदाया। वाणायरियस्स विही, वाणायरिणीइ वि तहेसो ॥२॥ फेवलं साच्या सर्वालापेषु स्त्रीलिंगेन निर्देशः कार्यः । तथा- भासादयति निषा, समवस्मृति वा न वाचनाचार्यः । मालारोपं न करोति, नैव वालोचना दत्ते ॥१॥ निक्षिपन् विद्यांते वाचनाचार्यों अपराजिमो भवाहि स्वाहेति पक्ति । तथा वाचनाचार्योपाध्यायो + ॥ ४७

·सामाचारी
॥४७॥
द्वात्रिंशद्वर्णा, मां को प्रमुखाणां चोपरि इति षोडशाक्षराणि प्रथमपोडशदलयोरुपरि विचाले ॐ नमो सिद्धाणं, चतुर्थ-
पंचमयोः ॐ नमो मायरियाणं, अष्टमनवमयोः ॐ नमो उवज्झायाणं, द्वादशत्रयोदशयोः ॐ नमो सव्वसाहूणं लिसेत् । इति
यंत्रलिखनविधिः ॥ ततो वासार्पणप्रदक्षिणायदानकायोत्सर्गकरणानुशास्तिदानरूपो विधिविशेषः प्राग्वत् कार्यः । अथवा-
वाणायरियपयाणु-नवणखमासमणवासनिक्खेवो ।
नंदि विणा वि दिज्जइ, कंवलउ वद्धमाणविज्जा य ॥१॥
अह दिति वंदणं से, परियायलहु मुणी य सहाया ।
वाणायरियस्स विही, वाणायरिणीइ वि तहेसो ॥ २॥
केवल साध्व्याः सर्वालापेपु स्त्रीलिंगेन निर्देशः कार्यः । तथा-
प्रासादयति निषद्यां, समवसृर्ति वा न वाचनाचार्यः ।
मालारोपं न करोति, नैव वालोचना दत्ते ॥१॥
वासांच शिष्यादेनिक्षिपन् विद्यांते वाचनाचार्यों अपराजिओ भवाहि स्वाहेति पक्ति । तथा वाचनाचार्योपाध्यायो
॥४७॥

·प्रतिमामपममवसरणामावे सिद्धांतपुस्तकसमन्विता कपरिका मंडयित्वा योगनंदि कुरुतः । शेषास्तु नंदी: प्रतिमामयसमव. सरणे एप मंठित विधत्तः । आचार्यः पुनरक्षसमवसरणमपि स्थापयित्वा सर्वा नंदी: करोति ॥ अथाचार्यप्रतिष्ठाविधि:- शुमतिथिवारकरणनक्षप्रयोगातलग्नवति सुनिश्चिते प्राचार्यपदस्थापनदिने संप्राप्ते रात्रिपाश्चात्यप्रहरे प्राभातिककालो मायते । ततः प्रमाते जाते प्रतिलेखनीयेषु प्रतिलेखितेषु वसती प्रमार्जितायो कार्यके उधृते दंडिकाधरी वसति कालग्राही प फालं प्रवेदयति, ततो वाचनाचार्येण सह जिनगृहे गत्वा तत्प्रवेदयति । ततो गुरुः तथाप्रत्यासन्नदिने विहितलोचः सरिपदस्थापनयोग्य शिष्यो द्वावपि यथोक्तविधिना स्वाध्यायं प्रस्थापयतः । ततो भक्तिभरनिर्भरापूर्यमाणहृदयसहृदयम- विकजनजनिताबुतसमयसरणविरचने श्रीजिनमवने अभिनवाचार्याणां अक्षाणां च योग्ये द्वे निपधे सह ग्राहयित्वा सकल- गणगच्छसंगतः समस्तसंघान्वितो निजासनादिसामय्या गुरुर्गच्छति, संक्षेपचैत्यवंदनां च कृत्वा समवसरणसमीपे सुखा- सनासीनो वर्धमानविधया वासानभिमंत्रयति, ततः सरिपदयोग्यं शिष्यं क्षमाश्रमणं दापयित्वा भाणयति-इच्छाकारेण तुम्गे अम्ह दव्यगुणपअवेहि अणुप्रोगु अणुजाणह, इच्छ, पुनः धमा० इच्छा० दव्वगुणपञ्जवेहिं अणुप्रोगप्रणुजाणावण. स्थं नंदि करह, इच्छं, धमा० इच्छाका० अणुशोगु अणुजाणावणत्यं वासे निक्खिवह त्ति भाणयित्वा तच्चिरसि वासा- विक्षिपति । ततः अणुभोगप्रणुजाणावणत्यं नंदि करह, नंदिकरणत्थं चेहयाई वंदावह, इति क्षमाश्रमणानि दापयित्वा नदिविधिना चैत्यवंदनां कृत्वा वंदनके दापयित्वा प्राग्वत् चमाश्रमणत्रयेणानुयोगानुज्ञापननिमित्तं सप्तविंशत्युच्छ्वासं कायो- सर्ग कारयित्वा पारयित्वा चतुर्विशतिस्तवं भणित्वा ऊधेस्थित एव गुरुरन्यो वा शीघ्रशुद्धपाठकः साधुनमस्कारत्रयो-

·લામાં વા
॥४८॥
धारणपूर्वकं सप्तविंशतिका नंदि वाचयति । शिष्योऽप्यूर्ध्वस्थितस्तदर्थपरिमावनपरो मुखवत्रिकालंकृतमुखकमलस्तदेकमना।
भृणोति, नंदिसमाप्तौ च इमं पुण पट्ठवणं पडुच इमस्स साहुस्स सव्वगुणपजवेहिं अणुओगमणुना नंदी पयट्टइ इति
निर्भयन् शिष्यशिरसि वासाभिक्षिपति । ततो गुरुः संघस्य वासानर्पयति प्रदक्षिणात्रयं श्रुतानुन्नानंदिविधिना अनुयोगा-
नुबालापैपियति । ततो गुरुरुपविश्य अनुज्ञाकायोत्सगै कारयति । ततः शिष्यः चमाश्रमणं दत्वा भणति-इच्छाकारण
तुम्मे अम्ह गोयमाइगणहरसमज्झासियं निसिजं समप्पेह । ततो गुरुर्निपद्यां तत्करामिमंत्रितां समर्पयति । शिष्यस्ता
शिरस्यारोप्य गृह्णाति । ततः संघस्य गुरुः पुनर्वासानर्पयति । ततः शिष्यो निपद्याहस्ता समवसरणं गुरुं चत्रिः प्रदक्षिण-
यति । सर्वेऽपि तच्छिरसि वासानिधिपति ततः शिष्यो गुरुं वंदित्वा गुरोर्दक्षिणभुजासन्ने स्वनिपद्यायां निपीदति । ततः
प्राप्तायां लग्नवेलायां सुरभिचंदनघनसारादिचर्चिते शिष्यस्य दचिणकर्णे गुरुपरंपरागतानि मंत्रपदानि गुरुनीन् वारान्
परिकथयति । ततो गुरुः परिमंत्रेण सप्तकत्वोऽमिमंत्र्य सुरमिचन्दनघनसारसंबंधसंबद्धगंधमाधुर्याणामक्षाणां वर्धमानास्तिस्रो
मष्ठीदेदाति, शिप्पोऽपि विनयावनतः स्वकीयकरकमलोपरि कृतचतुरस्रविमज्ञवस्त्रशकलेन गृहाति । ततो गुरुरभिनवाचार्यस्य
नामस्थापनं करोति । ततो गुरुरुत्थाय स्वनिषद्यायामभिनवाचार्यमुपवेश्य संनिहितसाधुसाव्यादिसहितो द्वादशाववंदनं
ददाति । इदं च तुन्यगुणताख्यापनाय क्रियमाणमुमयोरपि न दोषाय ! यदुक्तम्-
मायरियनिसिज्जाए, उवविसणं वंदणं च तह गुरुणो। तुल्लगुणखावणट्ठा, न तया दुटुं दुवेन्हं पि॥१॥
॥४८॥

·ततोऽनुयोग प्रवर्तयेति गुरुणोक्तस्तत्रस्थ एवं यथाशक्त्या नंद्यनुयोगमन्यं वा समानुरूपं करोति, वत्समाप्तौ ।
साधवो बंदते । ततो गुरुनिषद्याया अभिनवाचार्य उत्तिष्ठति, गुरवस्तत्र निषीदति । ततो गुरवस्तस्याचार्यस्योपबृंहां
कुर्वति, तद्यथा--
धन्यस्त्वं येन विज्ञातः, संसारगिरिदारकः । वज्रवद्दर्भिदश्चायं, महाभाग जिनागमः ॥१॥
इदं चारोपितं यत्ते, पदं तत्संपदां पदम् । श्रीगौतमसुधर्मादि-मुनिसिंहनिषेवितम् ॥२॥
धन्येभ्यो दीयते भद्र, धन्या एवास्य पारगाः । धन्या गत्वाऽस्य पारं च, पारं गच्छन्ति संस्मृतेः॥३॥
वामाश्रितं सदा भद्र, सुसार्थाधिपतिभ्रमात् । भीतं संसारकांतारात् , साधुवृन्दमिदं मुदा ॥ ४ ॥
भतो विधेयं यत्लेन, सारणावारणादिना । अपायपरिहारेण, संसारारण्यपारगं ॥५॥
संप्राप्य गुणसंदोहं, निर्मलं पारमेश्वरम् । त्राणं संसारभीतानां, धन्याः कुर्वन्ति देहिनाम् ॥ ६ ॥
एते हि भारोगार्ता-स्त्वं च भावभिषग्वरः । अतस्त्वयाऽमी यल्लेन, मोचनीयास्ततोऽनिशम् ॥७॥
कल्पोऽधमिति इलेई, मया तब निवेदितम् । ईदृशस्य तु ते वत्स, कथनीयं न विद्यते ॥८॥

·मामापारी एवं समुपपृय विनयजनोपदेशो दावश्य:- युप्माभिरपि नैवैप, सुस्थवोधिस्थसंनिभः । संसारसागरोत्तारी, विमोक्तव्यः कदाचन ॥ ६ ॥ प्रतिकूलं न कर्तव्य-मनुकूलरतैः सदा । भाव्यमस्य गृहत्यागो, येन वः सफलो भवेत् ॥ १० ॥ अन्यथा जंतुबंधूना-माज्ञालोपः कृतो भवेत् । ततो विडंवना घोरा, जायंतां न परत्र च ॥ ११॥ ततः कुलवधून्यायात् , कार्यनिर्भसितैरपि । यावज्जीवं न मोक्तव्यं, पादमूलममुष्य भोः ॥ १२ ।। ते ज्ञानभाजनं धन्या-स्ते हि निर्मलदर्शनाः । ते निःप्रकंपचारित्रा, ये सदा गुरुसेविनः॥ १३ ॥ तघा-प्रोत्सर्पन्मदवारणं शुभसमाचारप्रवाहाद्भुतं, ज्ञानानन्तशतांगदर्शनजयं सुज्ञानसंपत्तिकं । भव्यार्थोपचयं सुशुद्धिसचिवंस्यायन्महानन्दकृत् , राज्यं सूरिपदं च तत्त्वयि मया न्यस्तं सुपाल्यं त्वया तपा-मूले यथाऽल्पा अपि मुख्यनयो, विशंति वार्डो बहुवर्षमानाः । सज्ज्ञानचारित्रगुणैस्तथा वं, गणेन गच्छेन च वर्धिपीष्ठाः॥ १५ ॥ ततो मुरापनिको प्रतिलिख्यानुयोगविसर्जनार्थकायोत्सर्गो नमस्कारचिंतनं मणनं च। ततोऽनुज्ञातानुयोगः रिर्वदनक ॥४९।

·दपाश्चामाम्लं करोति । पश्चिममहरप्रविलेखनानंतरं च कृतानुष्ठेयानुष्ठानः स्वाध्यायं प्रस्थाप्य कालमंडलमेकं प्रतिलिख्य प्रामातिककालप्रतिक्रमणकापोत्सर्ग करोति । इत्याचार्यप्रतिष्ठाविधिः ॥ अत्रार्थे संग्रहगाथा(थे)- जिणगिहपवेसवासा-भिमंतनिक्खेवचीइवंदणयं । वंदणउस्सग्गनंदी-सुत्तं वासप्पणं पयाहिणया ॥१॥ निसिजावासपयाहिण-तिगमंतक्खरनामदाणाई। गुरुणो ससीसवंदण-वक्खाणस्सवणमणुसिट्ठी॥२॥ ३६ प्रयोपाध्यायपदस्थापनाविधिः-तथा कस्यापि शिष्यस्यासन्नप्रतिमत्वादिगुणसहितस्य समग्रवत्रार्थतदुभ्यग्रहण- धारणाप्रतिपादनगुणपत एवोपाध्यायपदस्थापना विधीयते । सा चैवमेव, केवलं उपाध्यायपदु अणुजाणह इत्येवालाप: कार्य। किंच अवमुष्ठी स्वयं च गुरुवंदनकं तस्य न दचे । द्रव्यगुणपर्यवैरनुयोगं च नानुजानाति । लग्नवेलायां तु ॐ नमो मरिहतायामित्यादिवर्धमानविद्या चंदनादिचचिंते तस्य दक्षिणकणे निवेशयति । सवास्याश्चतुर्थेन सहस्रजापं कृत्वा- रापिवविधोऽनपा विधया यासाममिमंत्रयति, वासनिक्षेपं च शिष्यादीनां करोति, मालारोपणं च न करोति, इत्यपाध्यायविधिः ॥ ३७ अथ महचरास्थापनाविधिः-प्रशस्त दिवसेऽधीतश्रुता शिष्या जिनभवने गत्वा समवसरणसमीपे गुरुं वंदित्वा पति-पच्छाकारेण यूपमस्माकमायाचंदनवालादिनिषेवितं महत्चरापदमनुजानीत । तदनुज्ञार्थ वासानिविपत । ततो गुरुर्यासनिपं करोति । धमाश्रमणत्रयेण नंदिविधिना चैत्यवंदनं । ततो-वंदनकदापनं । ततः धमाश्रमणत्रयेण महत्वरापदा-

·सामाचारी
नुमा कायोत्सर्गः । ततो लघुनंदिसूत्राकर्षणं । वदंते इमं पुण पट्ठवणं पढच्च इमाए साहुणीए महत्तरापद अन्नानंदीपयट्टप
इति तच्छिरसि वासानिषिपंत्रिभणति प्राग्वत् प्रदक्षिणात्रयदापनं । अथ क्षमाश्रमणं दत्वाऽनुज्ञातमहत्तरापदसम्यग्धरणार्थ
कायोत्सर्गः उद्योतस्प चिंतनं सदनं च ततो गुरुं वंदित्वा उपविशति । प्राप्तायां च लग्नवेलायां स्कंधकरणीयपदं स्कंधे
निषिया हस्ते वर्धमानविद्या च चंदनादिचर्चिते कर्णे गुरुस्त्रीन् वारान् ददाति, नामस्थापनं करोति, अनुशास्ति च ददाति-
धन्नाण निवेसिजइ, धन्ना गच्छंति पोरमयस्स । गंतुं इमस्स पारं, पारं दुक्खाण गच्छंति॥१॥
इत्यादि.
उत्तममिमं पयं ते, सुमडुरवयणेहि साहुणीओ इमा । श्रावधेयवाओ, सूईभारोवमाउ सया ॥२॥
कुलवहुय ब्व तुमेहि, कजे निभत्थियाहि वि कहिं पि । एईए पायमूलं, आमरणंतं न मुक्तव्व ॥३॥
गुरुणीए चोइयाए, मन्नावंतीए पायपडियाए । पत्तं मिगावईए, केवलनाणं च किं भणिमो॥४॥
ततोऽमिनवमहचरा वंदनकं दत्त्वाऽऽचामाम्लं प्रत्याख्याति । ततः साध्व्यः श्राविकाच सर्वास्तस्या वंदनकं ददति ।
पति महत्तरापदस्थापनविधिः॥
साप्च्या महचराया अपि पनुनालापे सम्मं धरिजा इत्येव वाच्यं, न पुनरनेसि पि पवेइजा इति, तासां नंदिकरणान-
धिकरणात् । पदुक्तम्-
॥५०॥

·पव्वाविउं सुहत्थी, भजाए जक्खादिन्ननामाए । पव्वावणा निसिद्धा, अजसपक्खे वि अजाणं ॥१॥
भारेणरज्जरक्खिय, कालाणुन्नाउ नच्छि अजाणं । पव्वावण वयमारो-वणं च पच्छित्तदाणाई ॥२॥
तथा साध्या सिद्धातव्याख्यारंभे गुरूणामपि पार्थे वंदनकं दत्त्वा अणुप्रोगसदिसावउं इच्छ, क्षमा० इच्छा० अणुयोग
माढवलं, गुरु पाढवलं, इच्छ, अणुभोग भाढवावणी करेमि काउस्सग्ग इत्यादि न वाच्यं, किंतु चायणा संदिसावलं
पायणा लेसउं पाउंछणुं संदिसावर्ड पाउंछणउ वासिउं इत्येवं वाच्यं । तथा साधुमिराचारपि प्राचार्यान्मुक्त्वा उपाध्या-
यवाचनाचार्यसामान्यसाधूनामने सिद्धांतव्याख्यापनाय वंदनं दचा अनुयोगसंदेशनादिकं न कार्य, वाचनासंदेशना-
दिकमेव कार्य।
॥ इति श्रीतिलकाचार्यविचिता सामाचारी समाप्ता ।।
श्रीचंद्रप्रभसूरिवंशविलसन्मुक्ताफलश्रीभृतः, सिद्धेशार्चितधर्मघोषगणभृद्गच्छाश्वि(भ्र)पूर्णेन्दवः।
श्रीचकेश्वरसूरिपट्टकमलालंकारहारश्रियः, श्रीमत्पूज्यशिवप्रभाख्यगुरवः ख्याता बभूवुर्भुवि ॥ १ ॥
वृत्तिः सम्यक्त्वशास्त्रस्य, येनेह विहिता हिता । प्रत्येकबुद्धचरितं, निर्ममे निर्ममेन च ॥२॥
यश्चैत्यवंदना(म)थ वंदनकंच प्रतिक्रमणसूत्रे। प्रत्याख्यानानि तथा, विवृणोति स्माल्पबुद्धिविदे ॥३॥

·मामाचारी येनावश्यकनियुक्त-दशवकालिकस्य च । स्फुटार्था वृत्तिरत्यल्प-मतीनां(कृते) विहिता ॥४॥ यः शुद्धागमशैलमूलविवरे जंघाललीलायितं, कर्तुं वधियां प्रदीपकलिकाषायां महायोगिनाम् । अंहःस्वल्पकजीतकल्पविकृति सर्वेष्टसिद्धौ व्यधात् , सश्रीश्रीतिलकाख्यया विजयते शिष्यस्तदीयोऽधुना स्मारं स्मारमियं तेन, सामाचारी विवेचिता । आनन्दयति सूरीणां, चित्तमाचन्द्रभास्करम् ॥६॥ ग्रंथप्रमाण-प्रत्यक्षरेण संख्यातं, ग्रंथमानमनुष्टुभाम्। एकविंशतियुक्तानि,शतान्यत्र चतुर्दशा॥इति॥ समाप्त.