Bharatiya Vidya Bhavan Library, Mumbai

Rayansehari Kaha

Gani,majjinharsh · 2012/08

PDF Proofread

Front matter

प्रस्तावना। इह हि अतिमीपणमवारण्यपरिभ्रमणानुभूतनानाविधदु खदारिद्यरोगशोकाधनारतसतप्तान्त करणा मन्दमतयो मव्यागिनस्तथाविधसत्पुरुषसं- सेवितसम्यकनादिवनियमाना फल स्वर्गापर्गप्रमुखानुत्तरसुखसपत् श्राणगोचरीकन्य यथाशक्ति स्वोचिते धर्मकर्मणि यतेरनिति हेतो. श्रोजनचेत- धमाकारकारिण्यत्यद्भुतावान्तरफयाभिरपवर्धिता सरलपातमापामयी गद्यपद्यात्मिका रतातीरतशेखरनृपयो. पतिथिषु निरतिचारमतपरिशीलनदृढता- दिविषया रत्नशेसरी-कथा परोपकारकप्रवीणचेतोमि श्रीमद्विजिनहर्षगणिभिनिनवेति-~- "सिरिचित्ताडनयरे जिनभवणसएटिं सलओ भरिए । सिरिजयचंदमुणीसरसीसेण मुअस्स भत्तीए ॥" "पागपवधेण कहा लिहिया जिणहरिससाहुणा एसा । ता नदउ जियलोए जार जयइ वीरजिणतीत्य ॥" एतस्या भवसानगाथाद्वयारलोकनेन श्रीमअपचन्द्रसूरिशिष्यत्रीजिनहर्पसाधुमिचिनकूटनगरे पिद्वितेति स्फुटमेव । एते श्रीमसिनहर्षगणय कदाभूवन् । इत्येतद्विषयस्य निर्णयस्तु-विक्रमादित्यपथदशशतान्या उत्तरार्ध: पोडशशतान्याः प्रारम्भात मुप्रसिद्ध एष, तथापि विशेषाधिना मुदितसम्यात्वकौमुदीप्रस्तावनातोऽनसेय । अस्यां कथायां सप्तमाएमनरमगायोक्तस्य पारिधिपौपधादिरूपधर्मकर्त्तव्यस्य सरंप्रपतन करणं तन्माहात्म्यवर्णन च कृतमस्ति, तेन कल्याणकन्या

रपणसेहरी
प्रस्तावना
॥१॥
।
तिरिक्तास्वन्यतिथिष्वपि पौषधादिधर्मकार्य न कर्त्तव्यमिति न वाच्यं श्रीमदुमाखातिवाचकाग्रणीविरचिततत्वार्थमहासूत्रस्य श्रीमद्धरिभद्रसूरि-
सिद्धर्पिप्रणीतवृत्योः प्रतिपदादिष्वपि पौपधकरणस्य साक्षादुक्तत्वानिकृष्टकर्मनिर्जराहेतुत्वाच सर्वासु तिधिषु तस्याराधनं गुणावहमेव ।
एभिर्वाचयमशिरोरतैनिर्मिताः सजनजनानन्ददायका अपरेऽपि वस्तुपालचरित्र-सम्यक्त्वकौमुदी-विंशतिस्थानकचरित्राया ग्रन्या
दृष्टिपथमवतरन्ति ।
एतस्याः संशोधनसमये पुस्तकत्रितयं समुपलब्धम् । तत्र प्रथमं पत्तनीयसागरगच्छसंबन्धिभाण्डागारसत्कं पञ्चदशपत्रात्मकं नातिशुद्धम् ।
द्वितीयं तु पत्तनस्थवाडीपार्श्वनाथपुस्तकागारसत्कं द्वादशपत्रात्मकमतिशुद्धं 'संवत्. १५१२ वर्षे ज्ये. शु. ५ दिने खदिरालयनगरे महोपाध्याय-
चारित्ररत्नगणिशिष्य पं. हंसदेवगणिनाऽलेखि' इत्येतत्संवत्सरे लिखितम् । एते द्वे अपि सुश्रावकवाडीलालदलालद्वारा संप्राप्तम् । तृतीयं च पत्तनी-
यतपगन्छीयपुस्तकागारसकं प्रथमपत्रोनमेकविंशतिपत्रात्मकं नातिशुद्धं श्रेष्ठिहालाभाइ-तनुज-लेहेरचन्द्र-द्वारा संप्राप्तम् । एतत्पुस्तकत्रितयाधारण
संशोधनकर्मणि साहाय्यं समुपलभमानः पुस्तकसमर्पणोदाराणां परोपकृतिपरंपरां न प्रस्मरामः ।
एतत्पुस्तकरितयाधारण सावधानतया संशोधितेऽप्यत्र निवन्धे यत्र कचनाशुद्धिष्टिदोपेणाक्षरयोजकदोषेण वा संजाता दृष्टिपथमवतरेत्तत्र
संशोधयन्तु विद्वद्वर्या इति प्रार्थयते-
संवत् १९७४ वर्षे कार्तिकशुरूपूर्णिमायां
प्रवर्तकश्रीमत्कान्तिविजयचरणचश्चरीका
ता. २९-११-१७. सिस्यन्दे मोहमय्यामलेखि।
चतुरविजयो मुनिः।
॥१॥

॥ अहम् ॥
न्यायाम्भोनिधिश्रीमद्विजयानन्दसूरिभ्यो नमः।
श्रीमद्-जयचन्द्राचार्यविनेय-श्रीजिनहर्पगणिविरचिता
रयणसेहरी कहा।
कलाणलच्छिनिलयं, नमिऊणं वद्धमाणजिणचन्दं । पञ्चतिहीण विआरं, भणामि भणियाणुसारेणं ॥ १ ॥
अह अन्नया कयाई, तियसिन्दनरिन्दनमियपयकमलो । मोहतिमिरंसुमाली, सुहहेऊ सयलजीवाणं ॥२॥
रायगिहे परनयरे, गुणसिलए चेईएँ विसालम्मि । सिरिगोअमाइगणहरपरिवरिओ वीरजिणनाहो ॥ ३ ॥
विहरन्तो संपत्तो, जाओ नयरम्मि परमआणन्दो । देवहिं निम्मविरं, ओसरणं तस्स पुण तत्थ ॥४॥
अह सेणिो नरिन्दो, इन्दो इच सयलरिद्धिसंपन्नो । जिणवरवन्दणहेडं, समागमओ परमभचीए ॥ ५॥
इत्थन्तरम्मि विहिणा, वन्दित्ता जिणवरं गहावीरं । पुच्छइ गोयमसामी, सुरनरखयरिन्दपरिवरिशं ॥ ६ ॥

रपणसेहरी
कहा.
तेलुकनाह ! साहमु, कित्ति अ पवाणि किं फलं तेसिं । तभङ्गे को दोसो, भणइ जिणो गोयमा! सुणसु ॥७॥
संवच्छरिश पचं, चउमासतिगं च होइ णायवं । चउद्दसि पुनिमासी, इक्कारसि अट्ठमी जुत्ता ॥ ८॥
बीमा मुअतिहिसहिमा, इमाणि पवाणि दुन्ति जिणसमए । कायबो एएसु य, सब्जपयत्तेण पुण धम्मो ॥९॥
उक्तं च-
"संयन्टरचाउम्मासिएम अढाहिआसु अ तिहीसु । सघायरेण लगइ जिणपरपूआतरगुणेसु ॥१॥"
पवेसु एमु विहिणा, जिर्णिददिट्टेसु जो कुणइ धम्म । सो पावइ परमपर्य, लहिऊण पहाणसुक्खाई ॥१०॥
पायं एएमु नरो, भारम्मि सुहासुहम्मि वहन्तो । परभवआउं वन्धइ, नियपरिणामेण सारिच्छं ॥११॥
जिणपूजासीलरओ, धम्मज्झाणी तिदण्डविरओ ज। तह सामाइअपोसहपञ्चक्खाणेसु उज्जुत्तो ॥ १२ ॥
एएK दिवसेसुं, जीवो उचिणइ नस्थि संदेहो । बेमाणियदेवाणं, उत्तममणुआण या रिद्धिं ॥ १३ ॥
पघाणुद्वाणफले, दिद्वन्तं रयणसेहरनिवस्स । रयणवईए अ तहा, पभणइ तित्थङ्करो तत्थ ॥ १४ ॥
तस्म पुण चरिअं आगमेसु एवं भणिजइ । जहा-
रहेन जम्बुद्दीने दीरे भारहे चासे पपरनयरगुणगणालकिन रयणपुरं नाम नयरं । जत्य सिरिजिणिन्दमन्दिराई
मगिरिसिहराणीव सबसुवन्नमयाई मया णन्दणकमलालकियाई मुमणोजणमणोनिव्वुइकराई च । जत्य पुण
॥१॥

गइंदा इव उन्नयसमणोहरा दाणदुल्ललियारा य । नायरजणा विजगण । केवलपरोक्यारकलाकुमला । बवहारिनो
पुण रायहंस घ विमलोभयपक्सकलिआ परमविवेगलच्छीसोहिआ अ । तत्थ सूर व तेअंसी सोम व सोमवयणो
कप्पतरु घ अणयरयदाणनिरगो मुणिजण घ सया समिइफसलो सायर घ गम्भीरो नयमग्गधुरंधरो अणेगरायस-
यनमियपयपकेहो रयणसेहरो णाम राया रज कुणइ ।।
निम्यमसोहग्गमयं, दणं तस्स रूपगुणरिद्धिं । इन्दो पि देवराया, झूरइ नियमेण नियस्वं ॥ १५ ॥
तस्स पुण रूबसोहम्मपन्नणे कविजणाण नियमेण । तईआ तिहुअणमझे, दरिया कावि सञ्जाया ॥ १६ ॥
तस्स पुण दुईयं हिययं तई नयणं, चउबुद्धिनिहाणं उत्तमजणगुणरायहाणी सबनयमग्गपयासदीयो सयावि
रायकज्जेगनिरो मइसायरो नाम महामन्ती ।
अयम्भुयगुणसहि, सुणिऊणं सुद्धबुद्धिमाहप्पं । तस्स पुण सीसभावं, यन्छइ मन्ती सुराणं पि ॥ १७ ॥
एगया वसन्तसमए नाणातरुपरम्पराभिरामे आरामे कीलणनिमित्तं मइसायरमन्तिणा समं समागओ रयणसे-
हरो राया। सविन्दिआणन्ददाइणि उजाणस सिरिं पलोइऊण परमसन्तोसमुक्गओ राया । जाब सरससच्छाय-
महमारतरुतले निसनो चिट्ठइ तार किन्नरमिटुणं परमसिणेहरसनिन्भरं अन्नुन्नं संलपन्तं सुणइ । जहा-
रयाणवई जा कशा, दिटा दिट्ठीण अमियबुद्धिसमा । निजिगसबसुरासुरसुन्दरिसोहग्गमाप्पा ॥ १८॥

कहा.
स्यणसेहरी
॥२॥
किं वहुणा भणिएणं, जीसे रूपम्मि गोयर पत्ते । रम्भव साररहिआ, रम्भा पडिभाइ देवाणं ॥ १९ ॥
आजम्मं पुरिसाणं, नाणागुणरयणधारयाणं पि । पिच्छन्ती दोसभरं, नियरूत्रमड़फड़ा घेसा ॥ २०॥
सा वि इमं बररयणं, रायाणं स्यणसेहरं कह वि । सबगुणरयणभरि, पिच्छद नयणुच्छवसमाणं ॥ २१ ॥
नियरूवगुणुकरिसं, झूरन्ती जुषर्ण पि अणुदिअहं । मनइ पाणिग्गहणं, ता नूणं अत्ति सयमेव ॥ २२ ॥
उक्तंच-
"भमरी भमइ वणन्तरहिं कह नवि रहण करेइ । चम्पयतरु पामइ किमइ तउ ते पग न भरेइ ॥१॥"
एवमहुन्नं भणिऊण तक्खणेणं चेव अंदसणीभूयं किन्नरमिहुणम् । सियावि रयणवईनाम मन्तमिव सुणिचा हरिस-
वसविसप्पमाणमाणसो इइ चिन्तं करेइ । का एसा रयणवई ? नाम पि ताव मह णामसरिच्छं अईचसोहणं परमा-
णन्दजणयं च । तओ इइ चिन्ताकन्तमणो राया नियरूवपराहवजायरोसेण मयणद्धयराइणा अवसरं लहिऊण
नियनिविडवाणघोरणिगोयरे को न कस्य विधिई लहइ । जोईसर ध तगयचित्तो झायन्तो न जम्पइ न ससइ न
हसइ । फि बटुणा?, तया राइणो तीए उपरि जारिसं झाणं जायं तारिसं जइ जिणिन्दधम्मे हवद ता नूर्ण सिद्धी
करयलमज्झं व बट्टाइ । यदुक्तम्-
| "जा दबे होइ मई, अहया तरुणीसु रूपयन्तीसु । ता जइ जिणवरधम्मे, करयलमाहिआ सिद्धी ॥१॥"
॥२॥

"यदाये धूतकारस्य, यत्प्रियायां वियोगिनः । यद्भाधावेधिनो लक्ष्ये, तद् ध्यान मेऽस्तु वन्मते ॥ २॥" ताव मन्तिणा मइसापरेण तत्थागएण तारिसावत्थमावन्नो नियो पुच्छिनो केण निमित्तेण सामिणो एरिसं सरूवं दीसइ त्ति । तमो राइणा निवन्धे कए कहिओ सघवुत्तन्तो। मन्तिणा वि पलोइ किनरमिहुणं परं सुद्धधम्मरयण- मिव न कत्य वि दिटुं। तओ मन्तिणा- "तापमहत्त्वं पाण्डिसं, कुलीनत्वं विवेकिता । यावज्ज्वलति नाङ्गेषु, हतः पञ्चेपुपावकः ॥ १॥" इय चिन्तापरेण आगन्तूण राया विन्नत्तो । जं सामी असके अन्नायसख्ये अवत्युम्मि न किजइ पडिबन्धो । को जाणइ तीए सरुवं । तो राया भणइ जइ तीए सख्यं चउबुद्धिकलिओ वि सयलमन्तीसरचूडामणी तुम जइन जाणासि ता इत्तिअमवि न जाणेसि जं राया तीए विणा न सकइ खणमपि जीवितं धरि । मन्तिणा चिन्तियं अहो! दुरन्तो कामगहो विसमा खलु विसयगई । यत उक्तम्- "विपस्स विषयाणां तु, दूरमसन्तमन्तरम् । उपभुक्तं विपं हन्ति, विपयाः सरणादपि ॥१॥" "नाम्ना नहि विपं हन्ति, खप्ने दृष्टमपि कचित् । खमेनापि हि नानापि, हन्ति नारीविपं क्षणात् ॥ २॥" तथा- "संसारे हयविहिणा, महिलारूपेण मण्डिए पासे । वज्झन्ति जाणमाणा, अयाणमाणा वि वज्झन्ति ॥३॥" -

रवणसेहरी
कहा.
॥३॥
"सम्मोहयन्ति मदयन्ति बिडम्बयन्ति निर्भर्सयन्ति रमयन्ति विषादयन्ति ।
एताः प्रविश्य सदयं हृदयं नराणां किं नाम वामनयना न समाचरन्ति ? ॥४॥"
तो तेण विनत्तो पुणो वि राया । 'हाहा राय ! सबमहं जाणेमि जे अहिनवदुरन्तकामजरभरे न को वि सक्का
जीवियं धरित्रं, परं सबहा अन्नायसरुवाए रयणवईए तक्खणं चेव कहं मेलावओ होई' । तओ राइणा भणि 'जइ
एवं ता मह अग्गि देहि तुम्हे सधे सुहेण रजं करेह' । अह मन्तिवयणेण कह कहमवि राया नयरमज्झे आगओ परं
न कत्थ वि रई पावइ तओ किञ्जन्ति तस्स परियण नाणाविहसीअलोययारा, परं बुडन्ति पइक्खणं कामजरवि-
आरा, सीअन्ति मुहगुरुजणविआरा! तओ मन्तिणा भणि महाराय! सा रयणवई मए सत्तमासम्भन्तरे नियमेण
आणियवा। तओ तुहो राया तस्स महप्पसायं करेइ । अह मन्ती रायजीविअरक्खणटुं सत्तमासावहिं करित्ता
एगेण निरक्खगपुरिसेण सद्धिं रयणवईपवत्तिनिमित्तं रायाणं नमिऊण चलिओ । तओ आणन्दिओ नरिन्दो
तस्सासीसं देइ । जहा-
अरिहन्ता मंगलं तुज्झ, सिद्धा मंगलमुत्तमा । मंगलं साहुणो सके, जिणिन्दधम्मो अ मंगलं ॥ २३ ॥
सीमं तह अरिहन्ता, सिद्धा वयणं हि तु आयरिआ । करजुअलमुवज्झाया, अवन्तु मुणिणो अपयकमलं ॥२४॥
एएसिं च पभावा, सिद्धी कजस्स होउ निविग्धा । खेमं वद्दउ मग्गे, सिग्धं पुण दंसणं दिजा ॥ २५ ॥

मन्ती वि तुन्भेहिं नाणाविहकीलाविणोअपरम्पराए निरन्तरं राया आणन्दिअधो इइ सयलपरियणं सिक्खिऊण निग्गओ नयराओ। तओ पहाणसुउणवलं लहिऊण दक्षिणदिसं पडिचलिओ। एगया नाणातरुगिरिनईवणख- ण्डमण्डि महिमण्डलं भमन्तो पत्तो मन्ती कम्हि चि वणे । उत्तमचरिअपवित्ता, निचं दीसन्ति पायवा जत्थ । फलभररिद्धिसमिद्धा, नमिअसहावा य सवस्य ॥ २६ ॥ उजुङ्गसिहरसन्ता, नमन्ति जे सघसंपयाइन्ना । तेसिं कुलीणभावो, तरूण किं हुजन हु सचो ॥ २७ ॥ अह मन्ती तत्थ केलासगिरिसरिसं रयणमयभूमितलं सुवन्नथम्भसयमण्डिसं विचित्तचित्तमयअणेगपुरिसुत्तमचरि- यपवित्तभित्तिजुत्तं फलिहमयं कणयकलसोवसोहि सयलभुवणलच्छीविलासमन्दिरमिय सिरिजिणिन्दमन्दिरं देवग- णनिम्मविशं नयणनिम्माणफलजणयं मणिमयजिणिन्दपडिमामण्डि अईवरमणिजपिच्छणिज पिच्छइ । तओ मन्ती परमपमोजभरसमुलसिअरोमञ्चक आभिरामो कयत्वयं अप्पाणं मन्नमाणो विहिणा पयाहिणं करित्ता सिरिमुणिसुख- यजिणनाहपडिमं परमसुइभूओ कणयकमलेहिं बहुमाणसारं पूइऊण भावपूआनिमित्तं जिणिन्द थुणइ, जहा-- जय जय जिणिन्द! जगगुरु! सुरवरनरनाहनमिअपयकमल ! सिरिमुणिसुचयसामि1,दुरिअतमोहरणदिणनाह ! ॥२८॥ अन्नेग वि धम्मेणं, लन्भइ सुरअसुरमणुअरिद्धीओ । तुह धम्मेण विणा पुण, न हु लन्मइ नाह! मुक्खसुहं ॥ २९ ॥ १"व" इत्यपि॥

कहा.
स्यणसेहरी
॥४॥
एवं थुणिचा जाव पासायसोदं पलोएद ताव आगया सबालङ्कारलङ्किजसरीरा पुत्रलायन्ननिहीं पुन्नचन्दवयणा
पुजोक्यारकलिआ जिणिन्दपूानिमित्तं सहस त्ति एगा कन्नगा।
अह दद्रुणं कन्हं, चिन्तइ मन्ती चमक्किजो हियए । किं एसा पुण अमरी, खयरी किं किन्नरी किंवा? ॥ ३० ॥
एरिसरूवैसरुवा, नयजुवणफुरिअप्पमाहप्पा । चिढ़इ घोरखणम्मी, कम्हा एगागिणी वाला ॥ ३१ ॥
सा वि संपुन्नविहिणा जिणपूर्ज सयलरुलाणपरम्परापयाणकामधेणुं करित्ता भत्तिभरनिन्भरं महुरसरेणं च जि-
णिन्दं थुणित्ता जाव चलिआ ताव मन्तिणा पुट्ठा 'भद्दे ! कस्स सुयाऽसि तुमं? केण निमित्तेण य इत्थ भीसणे वणे
एगागिणी चिट्ठसि ? केण पुण एवं रयणमयं जिणमन्दिरं कारविजम् ? ।तओ सा भणइ ‘रयणदेवजक्खरायस्स एयस्स
वणस्न सामिणो कन्नग्गाऽहम् । तेण पुण विराहिाजिणिन्दधम्मेण पुणरवि सुद्धबोहिवीअलाहत्यं रयणविम्बमणो-
हरं एवं जिणवरमन्दिरं कारविजम् , उक्तं च-
"जो कारवेइ पढिम, जिणाण जिअरागदोसमोहाणं । सो अन्नभये पावइ, भवमहणं धम्मवररयणं ॥ १॥"
"अङ्गुष्ठमात्रमपि यः प्रकरोति विम्वं वीरावसानऋपमादिजिनेश्वराणाम् ।
खर्गे प्रधानविपुलर्द्विमुखानि भुक्त्या पश्चादनुत्तरगति समुपैति धीरः ॥ २॥"
१ "ला" इसपि। २"लाह" इत्यपि। ३"मानमदि" इत्यपि ।
॥४॥

"जिनभवनं जिनविम्बं, जिनपूजां जिनमतिं च यः कुर्यात् । तस्य नरामरशिवसुखफलानि करपल्लवस्थानि ॥३॥" तस्सादेसेणाहं एयस्स जिणभवणस्स सारं करेमाणी सिरिमुणिसुचयसामिणो जिणन्दस्स पूअं करेमि । तओ मन्तिणा चिन्ति- वल्लीण कप्पवल्ली, सुरसुरही जह सयलसुरहीणं । जुवईणं तह एसा, नूणं चूडामणी वाला ॥ ३२ ॥ एरिसजुवणसमए, भरिए कोऊहलाण लक्खेण । सिरिवीयरायपूयाराओ जीए वसइ हियए ॥ ३३ ।। भणिशं च तेण 'सो जक्खराया कत्थ निवसईतीए कहिलं 'रयणमए पायालहरें'। 'तस्स को मग्ग' ति मन्तिणा भणिए तीए भणि 'भो सुप्पुरिस! जं जिणहरस्स पुरओ परमगम्भीरं धूवकुण्डं वहइ तस्स जलणभरियस्स म- ज्ञण मग्गोऽत्थि'। इइ सुणिऊणं मन्ती, चिन्तइ पुरिमुत्तमो महासत्तो । तं ठाणं गन्तचं, नियमेण मए सकज्जत्थं ॥ ३४ ॥ । सुरसाहज्जेण विणा, न होइ जं विसमकजसंसिद्धी । न य साहसरहिआणं, साहजं देवया दिन्ति ॥ ३५ ॥ यदुक्तं- "साहसीयां लच्छी हवइ न य कायरपुरिसाण । कन्नह कुण्डल रयणमय कज्जल हुइ नयणाह ॥ १॥" २ "कूदूहलाण" इत्यपि । १ 'पुण' इत्यपि पाठः।

स्यणसेहरी कहा. "तं काई आरंभीइ महिमण्डल गुरुकज । जेण जगत्तय धुणइ सिर तह नियनाम रहिज ॥ २॥" अह मन्ती निअभिचं रायसुद्धिजाणणहेउं पच्छा पेसिऊण सिणाणं काऊण संयलकलाणकप्पडुमं जिणवरं पण- मिऊण य पडिओ अग्गिकुण्डे । जक्खपभावेण पुण अखण्डिअदेहो पायालहरे रयणमयसिंहासणं अलङ्करिऊण जाव कि पि चिन्तेइ ताय रयणदेवदेवो नियदेवीजुओ पचक्खीहोऊण तमेव कन्नं पुरओ पाहुडं काऊण भणइ 'भो सुप्पु- रिस! चिरं मे मग्गं पलोयन्तस्स तुम संपत्तोऽसि, तो एयाए मह सुआए पाणिग्गहणं करिता मं चिन्तासायराओ उत्तारेहि'। तो मन्तिणा भणि 'हहो जक्खराय! तुम्हाणं देवाणं निरवचाणं को अवचसम्भवों' । जक्खो भणइ मुणु मुप्पुरिस! उत्तमजणाणुकम्पणीयं मह चरिश, जहा- 'भूभामिणीमालतिलए तिलयपुरे नाम नयरे नयरेकारि(?) जिणिन्दमन्दिरमणोहरे नयरजणमण्डणं धणहो नाम मिट्टी । मुत्ताफलहार वगुणसंगओ विहियउत्तमहिययणिवासो जोइसमण्डल घ सयाचारनिरओ सायर व परमोयगसंप- याकलिओ। तस्स पुण सिरिमई कन्ता कन्तभत्ता सीलसोहग्गसमलङ्कियदेहा । अन्नया सिरिसमयामियसूरिगुरुं वणमझे समोसदं वन्दिउं गओ सिट्ठी सपरिवारो । गुरुणा वि तस्स धम्मो कहिओ, जहा- चिन्तामणि रयणाणं, तरूण कप्पदुम्मो जहा परो । तह जिणवरस्स धम्मो, पवरो धम्मेसु सबेसु ॥ ३६ ॥ १-"हामव" इलपि । २"साया"इसपि ।

सुरसिद्धीओ मुलहा, सुलह रनं च तिठ्ठयणस्सापि । दुलहो पुण जन्तूणं, जिणिन्दवरदेसिनो धम्मो ॥ ३७॥ देवाण माणुसाण य, जं सुक्खं होइ सयलजिअलोए । तं सवं पुन्नफलं, जिणवरवसहेहिँ पन्नत्तं ॥ ३८॥ तओ भषजलहिजाणवत्तसमाणो अचिन्तचिन्तामणी हेऊ सुहकलाणपरम्पराए सम्मत्तमूलो वारसवयसाहासो- हिओ सबुजमेण धम्मो कायो । जइ वि सपदिणेमु धम्म करि न सकह तहावि पचतिहीसु बिसेसेण कायद्यो । भणि च- "जइ सघेसु दिणेसुं, पालह धम्मं तो हवइ लटुं । जइ पुण ताव न सकह, तहविह पालिज पवदिणे ॥१॥" जं पबंदिणेसु थोवमयि धम्माणुद्वाणं पहुफलं हवइ । उक्तं च धीसिद्धान्ते- "भयब ! बीयपमुहासु तिहीसु विहिज धम्माणुटाणं किं फलं हवइ ? । गोयमा! बहुफलं हवइ, जम्हा एयासु तिहीसु पाएणं परभवाउ कम्मं समजिणइ तम्हा साहुणा या साहुणीए वा सावएणं साविआए वा अन्नेण वा जीवेण तयोविहाणाइ धम्माणुढाणं सुहपरिणामेणं काय, जम्हा सुहाउभं कम्मं जिणइ" इति । निरयावलिञासुअक्वन्धे- “वीजा दुबिहे धम्मे, पञ्चमि नाणेसु अट्टमी कम्मे । एमारसि अंगाणं, चउद्दसी चउदपुवाणं ॥ १॥" तथा- । रवणसेहरी कहा. "सषेसु कालपवेसु, पसत्थो जिणमए तवो भणिओ । अट्ठमिचउद्दसीसु अ, नियमेण हविज पोसहिओ ॥१॥" लोकशास्त्रेऽपि- "चतुर्दश्यष्टमी चैव, अमावास्या च पूर्णिमा । पर्वाण्येतानि राजेन्द्र !, रविसङ्कान्तिरेव च ॥१॥" "तेलस्लीमांसभोजी च, पर्वखेतेषु वै पुमान् । विण्मूत्रभोजनं नाम, मृतोऽपि नरकं ब्रजेत् ॥२॥" अओ पचतिहीसु सबायरेण धम्मो काययो । एवं गुरूंवइड़े सुच्चा सिट्टी विन्नवेइ । भयवं! 'पवतिहीसु किं काय- छ ? किं च वजिअवं?' । गुरू भणइ 'पञ्चतिहीसु पढमं सत्तिसम्भवे पोसहोववासो कायद्यो । जइ कह वि उवासं करिउं न सकइ तओ जहासत्तीए अम्बिलाइत किचा पोसहं करेइ । तयभावे उभओ सामाईकं सबचेईअसाहुव- न्दणं चउविहसज्झायकरणं जहासत्तीए सन्भिन्तरवाहिरतवविहाणं सचित्ताहारवजणं बम्भचेरधारणं इञ्चाइ ध- म्माणुहाणं काय' । तहा- "न्हाणं चीवरधोअण मत्थयगुन्थण अवम्भचेरं च । खण्डणपीसणपीलण बजेयवाई पथदिणे ॥१॥" एवं गुरुवएस सुणिऊण पवाणुहाणं पडिवजिऊण गिहं गओ सिट्ठी । निरईआरं जहोवइष्टं धम्म कुणन्तो एग- याहमीदिणे पडिपुन्नं पोसहं करेमाणो एगम्मि देउले काउस्सगम्मि ठिओ, ताव सोहम्मसामिणा देविन्देण तद्ध- म्मपसमा कया । तं सकवयणं सुणिऊणं असदहन्तो एगो देवो तत्थागन्तूण तं विविहभीसणरूवेहि खोभेइ, मेरुगिरि व निचलो धम्मज्झाणाओ कहनवि न सुभइ ताच तुट्ठो देवो तप्पुरओ नटुं करेइ । सुरोदए जाव सिट्ठिणा काउस्सग्गो पारिओ ताव देवो भणइ धन्नोऽसि तुम, सिलाहणिजं तुह जम्मं, जं तुम देविन्दो देवपरिसामझे पसंसेइ । जं पुण देवमायाए धम्मज्झाणाओ न सुहिओ तेण सोर्सि चेव देवाणं वन्दणिजोऽसि, ता तुट्ठो वरं वरेहि। सावओ न किश्चि ईहद, तहावि गगणगामिणीविज देऊण भणइ एसा तिइअजणस्स न कहिलबा, जइ जाणिस्सइ तओ गयणाओ पंडिस्ससि, एवं कहिऊण देवो देवलोगं गयो । सिट्ठी नियघरमागओ। सिट्ठी विजावलेणाहावय- पमुहतित्थेमु देवे चन्दइ । एगया सिरिमईए पुढे तुमे पइदिणं कत्य गैच्छह । सो वि सिणेहमोहिओ विज्जादाणाइ- सरूवं कहेइ तुमए कस्सावि न कहि अघमिचाइ निवेइऊण । एगया सिट्ठी अट्ठावए जिणे नमिऊण पच्छा आग- च्छन्तो आगसाउ पडिओ सरसीजले करेइ पन्छाया । जहा मए वि मुढेण कम्हा विजासरूवं कहि इत्थीए । सरोवराओ निग्गच्छित्ता पालिसे ठिओ चिन्तेइ नूर्ण सिट्ठिणीए कस्सवि कहि भविस्सइ । जओ भन्नइ- "स्त्रीपु गुह्यं जले तैलं सुपात्रे दानमुत्तमम् । भीमं विस्तारमायान्ति प्राज्ञे शास्त्रं तथैव च ॥१॥" तथा- "दुर्जनानां नरेन्द्राणां नारीणां विलसमनाम् । विश्वासो नैव कर्तव्यः कुगुरूणां विवेकिना ॥१॥" १"तओ" इत्यपि। २ "भय" इत्यपि। ३ “परेह" इत्यपि । ४ "पडिस" इत्यपि । ५ "गमिही" इत्यपि।

रसंगसेहरी कहा. इइ चिन्तितो सणियं सणियं भमन्तो अट्टमासेहि स गिहमागओ अहमीदिणे । हरिसिओ परियणो । सिरिमई वि नियकन्तं आगयं दिPण हरिसवसपुलइअङ्गी निविडसिणेहसारं बहुयमुचयारं कुबन्ती भत्तुणो सिणाणविहिं सजी- करेइ । तया सिट्टी भणइ अज अट्ठमीपपदिणं नाई सिणाणं करेमि । सावि ईसि हसिऊण मयमन्थरङ्गी तुम्हाणं सीसं तापसजडाजूड व अईवमलिणं जायं ति भणिऊण सिटिसीसे तिलं छुभेइ । सोऽपि सिणेहपासवद्धो न्हाणं कारयेइ । तओ नाणावजणाइन्नं सबकामगुणि भोअर्ण करित्ता जाव उडिओ ताय सिरिमईए सपाणिकमलेण गो- सीसचन्दणरसेण एण्टिऊण नागरवलिपत्ताणि नाणासाइमसहिआई अपिआणि । तेणावि अज पवदिणं वद इइ जाणतेण वि सिणेहपरवसेण गिहिआणि । एयं च भणि तेण, जहा- "सीदन्ति मम पत्राणि वर्णवर्णानि सुन्दरि।। चूर्णमानीयतां तूर्ण पूर्णचन्द्रनिभानने । ॥ १॥" तयावि सरङ्गयाएं रङ्गो अप्पिओ । एवं दिणनियमभङ्ग काऊण रयणीए सीलवयं संसारसायरजाणवत्तं खण्डियं । तम्मि चेव समए तीए गभोजाओ।सिट्ठिणा भणि भहे। नहगामिणीविजासरूवं कस्सावि पुरओ कहि। सा भणइ 'एगया एगा सही निअपइदेवपूजाइधम्माणुट्ठाणदढत्तं वक्खाणयन्ती मए भणिआ। जं संपइ मह पइसरिसो सावगो वधम्मो नत्थि, जं भयवं देविन्दो देवसहाए पसंसइ । जस्स गुण सोहम्मकप्पवासिणा देवेण 'धम्माणुट्टाणथिरत्त- १"पहूपमाt" इलपि ॥ २ "रायाए" इलपि ।

तुटेण गयणगामिणीविजा दिन्न'त्ति तुम्ह गुणवन्नणं तीए पुरओ मए कयं । तेणावि नहपडणाइनिअसरूवं कहि । जाओ परछायावो। परं जं जायं तं जार्य। एवं ताणं विसयसुहमोहिआणं घरे सचिन्ताठाणं सूआ जाया। एग- या अहवरिसन्ते सिरिधम्मघोसो केवली समोसद्धो । सिट्ठी सपरिवारो तं वन्दिउँ आगजो । केलिणावि सयलक- लाणपरम्पराकुलभवणं धम्मो पयासिओ । जो- धम्मेण रूवरिद्धी धम्मेण नरामरिन्दवरकामा । धम्मेण मुक्खसुक्खं तम्हा धम्मायरं कुणह ॥ ३८ ॥ तहा धम्माणुभावो जीवाणं वेमाणियाइदेवगई भवइ । तत्य जुगलिणो परमपुत्रवन्ता ईसाणन्तदेवलोएसु जन्ति । समुच्छिमतिरिया वन्तरभवणवईसु, विसभक्खणजलणपवेसक्वपडणरजुग्गहादिमया वन्तरेसु, वालतवस्सिणो बहुरोसा भक्णयईसु, तापसा जोइसिएसु, परिवायगा चम्मलोयन्तेसु, गन्मतिरिना पश्चिन्दिा सहसारन्तेसु, स- मणोवासया अचुयदेवलोयन्तेसु, मिच्छदिट्ठी जइलिङ्गी गेविजन्तेसु, भावसाहू सवठ्ठसिद्धन्तेसु, केवली पुण सिद्धि- पाए जन्ति । एसा उकिट्ठा ठिई । जहन्नओ सापओ साहू अ सोहम्मे जन्ति । इत्थन्तरे सिटिणा पुच्छिदं 'भय 1 मह कत्थ गई । केवली भणइ 'तुम पन्तरेसु जस्खो होही । एसा सिरिमई तुई देवी जक्खिणी' । सिट्ठी भणह "भयचं! कम्हा नाणाविद्दधम्मनिरयस्स मह एरिसी गई । गुरू कइइ 'तुम्हेहि पयतिहिनियमभने परिसं आउँ १"गुणवसेणं" इत्यपि ॥

रयणसेहरी
॥८॥
बन्धि न अन्नहा होई । सिट्ठी अप्पाणं निन्दइ । केवली भणइ-
'विसयासत्ता जीवा लहन्ति नरतिरिअनरयदुक्खादं । विसयविसमोहिआणं नासइ धम्मप्फलं सर्व ॥ ३९ ॥'
एवं सुणिऊण सिद्विसुआ लच्छी दिक्खं मग्गइ । केवली भणइ 'हे वाले ! तव अजवि भोगफलं कम्मं वट्टइ तुह
पिउणो विराहिजधम्मत्तणो भूयरयणाडवीमज्छे जक्षपयं लहिस्सन्ति । तत्थ रयणसेहरनिवमन्ती मइसायरो
नाम आगमिस्सइ सो तुह पाणिग्गहणं करिस्सइ, जओ-
तिषपरिणामवसओ कम्मं जं जेण निम्मि पुर्व । सुहममुहं पा सर्व येयचं तेण तं नियमा' ॥४०॥
इइ केवलिणुत्तं सुणित्ता सिट्ठी सपरिवारो घरमागओ । कमेण आउक्खएण सो अहं इत्थ जक्खो उववन्नो । एसा
पुचभवकना । सिरिमई वि देवी जाया । एसा पुषभवधूभावि भए सिणेहेण इत्थ आणिआ । तओ एवं सिरिमुणि-
मुवयजिणिन्दमन्दिरं मणिमयपडिमासणाहं मए कारविरं । पुणरवि विसुद्धसवन्नुधम्माराहणं मह एयस्स पुणस्स
प्पसाएण भवउ' तिकट्ट । जओ भणि-
"रम्यं येन जिनालयं निजभुजोपातेन कारापितं मोक्षार्थ खधनेन शुद्धमनसा पुंसा सदाचारिणा ।
बेद्यं तेन नरामरेन्द्रमहितं तीर्थश्वराणां पदं प्राप्तं जन्मफलं कृतं जिनमतं गोत्रं समुयोतितम् ॥ १॥"
"न यान्ति दास्यं न दरिद्रभाव न प्रेष्यतां नैव च हीनयोनिम् । न चापि बैकल्पमिहेन्द्रियाणां ये कारयन्तीह जिनेन्द्रग्रहम्'
॥८॥

ता सम्पुरिस ! करेह एआए धूआए पाणिग्गहणं । होउ अणुसरिसो सजोगो बरकत्रागं, जओ- | कत्यवि वरो न कन्ना कत्थवि कन्ना न सुन्दरो भत्ता । वरकन्नासजोगो अणुसरिसो दुलहो लोए ॥४१॥ तओ मन्ती भणइ 'भो जक्खराय ! मए निअसामिकजे अपरिनिहिए अप्पकजं कह किजइ ? सामिवञ्चणा महा- पायेण अप्पा मा नरए पडउ' ति । उक्तं च- "सामिद्रोही कृतघ्नश्च मित्रविश्वस्तयश्चको । चत्वारो नरकं यान्ति यावचन्द्रदिवाकरौ ।। १॥" तओ जक्खो जम्पद 'अहं नियमा तुह सामिक करिस्सामि, जइ इमं मह धूमै जुबणभरभरिअसहदेहं परि- णीय मं चिन्तासायराओ उत्तारेसि' । जओ- चिन्तासहस्सभरिओ पुरिसो सघो वि होइ अणवरयं । जुषणभरभरिङ्गी जस्स घरे वट्टए कना ॥ ४२ ॥ "जातेति पूर्व महती हि चिन्ता करमै प्रदेयेति ततः प्रवृद्धा । दत्ता सुखं स्थास्यति वा न वेति कन्यापितृलं किल कष्टमेव ॥१॥" मन्ती भणइ 'को पचओ?" । सो भणइ 'जइ तुह सामिकीन फरेमि ता पञ्चपचीनियमभङ्गपावणं लिप्पामि । ओ- जो गिहिऊण नियमे गुरूण पासम्मि खण्डयइ मोहा। अगिहिन पुण पच्छितो दुलहवोही हवइ एसो'॥४३॥ उक्तं च-

रयणसेहरी
कहा.
॥९॥
तओ मन्तिणा लच्छीकन्ना परिणीया। जाओ जक्खस्स सपरियणस्स परमाणन्दो।
सम्मग्गम्मि पवट्टई जो पुरिसो सारसत्तसंपन्नो। संपजइ तस्स सया पए पए संपया विउला ॥१४॥
जक्खेण पुच्छि 'किं ते सामिकजं ?" । मन्तिणा भणि 'रयणवई नाम कन्नाए पाणिग्गहणं समीहइ मह सामी' ।
तओ देवेणावहिनाणेण पिलोइऊण निवेइ, जहा-
'अत्वि समुद्मज्झे सत्तसयजोअणप्पमाणे सिंहलद्दीचे नाम दीवे जयपुरं नयरं ॥
V इकु चिअ जत्थ जणे दीसइ दोसो विमुकदोसे वि । गिण्हइ य अदिन्नाई परगुणरयणाई जं निचं ॥ १५ ॥
तत्य इन्दु व रद्धिसंपन्नो रामु च एगन्तनयमग्गगामी सयलदिप्पंतसत्तुगइंदवित्तासणसिंहो सिंहो नाम राया ॥
जह जिणवरिन्दधम्मो पवरो सवेसु होइ धम्मसु । तह एसो रायगणे नएण धम्मेण य पहाणो ॥ ४६॥
तस्स सुआ भुवणजणनयणहरिणवागुरोवमाणरूवाइगुणोववेया रयणवई नाम णवजुषणभरभरिअसरीरा सबद-
रिसणिजवत्थुजिणियमाहप्पा वट्टइ ॥
किं वहुणा भणिएणं तीए जइ कहवि देवरायवहू । पुजइ समसीसीए निरुवमलावण्णरूवेण ॥४७॥
एवं देववयणं सुणिऊण मन्ती चिन्तइ । अहो! मयणम्भमगयस्स माहप्पं जं तत्थढिएणावि नियजुवाबाणेण
विद्धो अम्ह राया। तओ देवो विनतो तेण 'जइ प्पसायं करेसि ता स्वपरावत्तविजं दाऊण मं तत्थ णेसु' ति ।
॥९॥

दियेणावि अवसरे अहं पुणरपि समरियधो लन्छीकन्ना पुण आणियपत्ति भणिऊण तं विजं च दाऊण जयपुरो वत्रणप्पदेसे मुको मन्ती । सयं च अदरिसणीलुओ।ओ मन्ती वि आणन्दभरपूरियसरीरो सबओ नयरमवलो- इऊण एवं चिन्तेइ नियमणे, अहो । तिजगजणअच्छरिअभूया नयरसोहा ॥ धमोण सम लच्छी ववहारो पुण नयेण संजुत्तो । नाणेण जुयं दाणं दीसई लोयाण जस्य पुरे ॥४८॥ तओ विजाप्पभावेण जोगिणीरूवं करित्ता मन्ती हेमदण्डमण्डिअफरो नयरलोअविम्हयं जणन्तो कह कहमवि रयणमईकन्नाभवणं गयो । दद्रूण कन्नं विम्हिलहियको चिन्तेइ नियमेण तं एवं विहिनिम्माणसवस्सं । कन्नावि तं जोइणि विलोइऊण साणन्दा सागयं कुसलं च पुच्छइ । सावि भणइ, जहा- 'विसएसु चिरत्ताणं समचित्ताणं विमुत्तसगाणं । अवगयपरवम्भाणं अवविहजोगजुत्ताणं ॥ ४९ ।। ववगयमोहाणं पुण अलिप्रमाणाण पुन्नपावहिं । जोगिन्दाणं मुन्दरि! सपथवि वहए कुसलं ॥५०॥' फन्ना भणइ 'तुम्हाणं कत्व दिई सा जम्पइ- | 'कायापाटणि हंस राजा फरइ पवनतलार । तीणइ पाटणि वसइ जोगी जाणइ जोगविचार ॥१॥ एकई मढली पाञ्चजणाहो छडओ वसइ चण्डालो । नीकालता न नीफलइ रे तीण किओ विटालो ॥ २ ॥' "मय ति" इत्यपि ॥

रयणसेहरी
कहा.
'
तओ मन्तिणा लच्छीकना परिणीया। जाओ जक्खस्स सपरियणस्स परमाणन्दो।
सम्मग्गम्मि पवट्टइ जो पुरिसो सारसत्तसंपन्नो । संपजइ तस्स सया पए पए संपया बिउला ॥ १४ ॥
जक्षेण पुच्छिमें "किं ते सामिकजं ? । मन्तिणा भणि 'रयणवई नाम कन्नाए पाणिग्गहणं समीहाइ मह सामी' ।
तो देषेणावहिनाणेण विलोइकण निवेइभ, जहा-
'अस्थि समुहमज्झे सत्तसयजोजणप्पमाणे सिंहलद्दीचे नाम दीवे जयपुरं नयरं ॥
। इकु चिज जत्थ जणे दीसइ दोसो विमुकदोसे वि । गिण्हइ य अदिन्नाई परगुणरयणाई जं निथं ॥ १५ ॥
तत्य इन्दु व रद्धिसंपन्नो रामु घ एगन्तनयमग्गगामी सयलदिपंतसत्तुगइंदवित्तासणसिंहो सिंहो नाम राया ।
जह जिणवरिन्दधम्मो पवरो सबेसु होइ धम्मसु । तह एसो रायगणे नएण धम्मेण य पहाणो ॥ ४६॥
तस्स सुआ भुवणजणनयणहरिणवागुरोपमाणरूयाइगुणोववेया रयणवई नाम णवजुषणभरभरिअसरीरा सचद-
रिसणिजपत्थुजिणियमाहप्पा यहइ ।
किं बहुणा भणिएणं तीए जइ कहवि देवरायवहू । पुज्जइ समसीसीए निरुवमलावण्णरूवेण' ॥१७॥
एवं देववयणं सुणिऊण मन्ती चिन्तइ । अहो! मयणममगयस्त माहप्पं जं तस्थट्टिएणावि नियजुवाखाणेण
विद्धो अम्ह राया । तओ देवो विनतो तेण 'जइ प्पंसायं करेसि ता रूवपरावत्तविजं दाऊण मं तत्थ सुति।
॥९॥

देवेणापि अवसरे अहं पुणरवि समरियको लच्छीकन्ना पुण आणियव त्ति भणिऊण तं विजं च दाऊण जयपुरो- अयणप्पदेसे मुक्को मन्ती । सर्व च अदरिसणीलुओ । तओ मन्ती वि आणन्दभरपूरियसरीरो सपओ नयरमवलो- इऊण एवं चिन्तेइ नियमणे, अहो। तिजगजणअच्छरिजभूया नयरसोहा ॥ धम्मेण समं लच्छी ववहारो पुण नयेण संजुत्तो । नाणेण जुयं दाणं दीसइ लोयाण जत्थ पुरे ॥ ४८ ।। तओ विजाप्पभावेण जोगिणीरूपं करिता मन्ती हेमदण्डमण्डिअकरो नयरलोअविम्हयं जणन्तो कह कहमवि रयणमईकन्नाभवणं गओ । दगुण कन्नं विम्हिअहियओ चिन्तेइ नियमेण तं एयं विहिनिम्माणसवस्सं । कनावि तं जोइणि विलोइऊण साणन्दा सागयं कुसलं च पुच्छइ । सावि भणइ, जहा- 'विसएसु विरत्ताणं समचित्ताणं विमुत्तसङ्गाणं । अवगयपरवम्भाणं अट्टविहजोगजुत्ताणं ।। ४९ ॥ ववगयमोहाणं पुण अलिप्पमाणाण पुन्नपायेहिं । जोगिन्दाणं सुन्दरि। सबस्थवि बदए कुसलं ॥ ५० ॥' कन्ना भणइ 'तुम्हाणं कत्व ठिई सा जम्पइ-- 'कायापाटणि हंस राजा फुरइ पवनतलार । तीणइ पाटणि वसइ जोगी जाणइ जोगविचार ॥१॥ ऐकई मढली पाञ्चजणाहो छट्टओ वसइ चण्डालो । नीकालता न नीकलइ रे तीण किओ विटालो ॥२॥' १"णय ति" इत्यपि ॥

रयणसेहरी ॥१०॥ अहो ! एगन्तनिस्सङ्गचित्ति त्ति चिन्तिऊण कन्नाए सा तत्थेव ठाविआ। मज्झण्हे परमन्नेण पत्तपूरण कयं । जाओ सन्तोमो । अह भोभणाणन्तरं कनाए जोगविचारो पुच्छिओ । तीए कहिओ य, जहा- "नाडीशुद्धिं रेचकाद्यैश्च कृत्वा चित्तस्थैर्य पूरकाभ्यासयोगात् । मध्यां नाडी कुम्भनात् सम्प्रयाते चाते मुझे सौख्यमक्षय्यमत्र्यम् ॥ १॥" "मूलं प्रपीड्य दृढमानसबन्धसन्धिः प्राणप्रचारकृतमध्यमनाडीमार्गः । चत्राङ्गयोनिगुदमध्यपुरप्रभिन्ने प्राप्नोति मुक्तिपदवीं सुगुरोः प्रसादात् ।। २॥" तो रयणवईकन्नाए भणिों 'तुम्हाणं एवंविहजुधणे को वेरग्गं जायं' । सा भणइ, जहा- 'जन्मजरामरणाणं ठरण संसार एव सबेर्सि। वेरग्गस्स निमित्तं संजोगवियोगदुहभरिओ ॥ ५१ ॥ विसेसो पुण हत्यिणपुरे नयरे सूरनामा रायपुचो नाणागुणरयणसंजुत्तो वसइ । तस्स भारिया गंगाभिहाणा । सीलाइगुणालविआ परमसोहग्गसारा सुमइनामा तेसि धूना । सा कम्मपरिणामवसओ जणयजणणीभायामाउ- लेहिं पुढो पुदो वराणं दत्ता । चउरो वि ते वरा एगम्मि चैव दिणे परिणेउं आगया। परप्परं कलहं कुणन्ति । तओ तेमि विसमे सङ्गामे जायमाणे बहुजणस्वयं दिण अग्गिम्मि पविहा सुमइकन्ना । तीए समं निविडमोहेण एगो वरो वि पविठ्ठो । एगो अस्थीणि गङ्गप्पाहे खिविउं गओ। एगो चिआरक्षं तत्थेव जलपूरे खिविऊण तहुक्खेणं मोहमहाग्गहग्गहिओ महीयले हिण्डइ । चउत्थो तत्थेव ढिओ तं ठाणं रक्खन्तो पइदिणं एगमन्नपिण्डं मुअन्तो कालं गमइ । अह तईओ वरो महीअलं भमन्तो कत्थघि गामे रन्धणघरम्मि भोअणं काराविऊण जिमिउं उवविट्ठो तस्स घरसामिणी परिवेसइ । तया तीए लहुयुत्तो अईव रोइइ । तओ तीए रोसपसरवसंगयाए सो वालो जलणम्मि खिविओ। सो वरो भोअणं कुगन्तो उहिउं लग्गो सा भणइ अवचरुवाणि कस्सवि अप्पिआणि हुन्ति, जेसिं कए पिउणो अणेगदेवयापूआदाणमन्तजावाइ किं किं न कुणन्ति । तुमं सुहेण भोअर्ण करेहि पच्छावि एवं पुत्तं जीवि- इस्सामि । तओ सो वि भोअणं विहिऊण सिग्य उढिओ जाव ताच तीए नियघरमज्झाओ अमयरसकुम्पयं आणि- ऊण जलणम्मि छडुक्खेवो कओ। वालो हसन्तो निग्गओ । जणणीए उच्छङ्गे नीओ । तओ सो वरो झायइ अहो! अच्छरिअं अच्छरिज एवंविहजलणजलिओ वि जीवयइ । जइ एसो अमयरसो मह हवइ ता अहह्मवि तं कन्न जीवामि ति चिन्तिऊण धुत्तत्तणेण कूडवेसं काऊण रयणीए तत्थेव ठिओ । अवसरं लहिऊण तं अमयकवयं गिहि- ऊण हथिणपुरे आगओ । तेण पुण तीए जणयाइसमक्खं चिआमज्झे अमयरसो मुक्को । सा सुमइकन्ना सालङ्कारा जीवन्ती उढिा तया तीए समं एगो परो पि जीविभो । कम्मवसओ पुणो चउरो वि वरा एगओ मिलिना। कन्नापाणिग्गहणत्थं अन्नुन्नं विवाय कुणन्ता वालचन्दरायमन्दिरे गया। चउहि वि कहिलं राइणो नियनियसरुवं । राइणा मन्तिणो भणिआ, जहा-'एयाणं पिवायं भजिऊण एगो बरो पमाणीकायद्यो'।मन्तिणो वि सवे परप्परं विआरं रपणसेहरी कहा. ॥११॥ करन्ति न पुण केणावि विवाओ भजइ । यतः- "आसन्ने रणरङ्गे मूढे मन्ते तहेव दुभिक्खे । जस्स मुई जोइज्जइ सो पुरसो महियले विरलो ॥१॥" तया एगेण मन्तिणा भणि 'जइ मन्नह ता विवायं भजेमि' । तेहि जम्पियं 'जो राजहंस व गुणदोसपरिक्वं काऊण पक्वथायरहिओ विवायं भाइ तस्स वयणं को न मन्नइ ?'। तो तेण भणि 'जेण जीविआ सो जम्महउत्त- णेण पिआ जाओ। जो सहजीविओ सो एगजम्मठाणेण भाया। जो अत्थीणि गङ्गामझमि खिविउं गओ सो पच्छा पुण्णकरणेण पुत्तो जाओ।जेण पुण तं ठाणं रक्खिसो भत्ता' । एवं मन्तिणाविवाए भग्गे चउत्थेण वरेण रुवचन्दा- मिहाणेणं सा परिणीया, कमेण सनयरमागओ। सो पच्छा तीए प्पभावेणं राया जाओ तम्मि चेव नयरे । जओ- ३ कत्यवि वरमुन्नेणं कत्थवि महिलासुपुन्नजोएण । दुण्ह वि पुन्नेण पुणो कत्थवि सम्पजए रिद्धी ॥ ५२ ॥ तेणे सा पट्टदेवीपए ठाविआ। एगया वचन्दराया सुमइपट्टदेवीजुत्तो निअधवलहरगवक्खत्थो पुरओ रेणं गीयं गायन्तीए मायङ्गीए नवजुषणभरदिप्पमाणं रूवं पासिता मोहमूढमाणसो चिन्तं करेइ । यथा- "जन्मस्थानं न खलु विमलं वर्णनीयो न वर्णो दूरे शोभा वपुपि निहिता पकशङ्कां तनोति विश्वलाप्यो निखिलसुरभिद्रव्यदोपहारी नो जानीमः परिमलगुणः कोऽपि कस्तूरिकायाः॥१॥" 1 "एनन्दा."। २ "रुपन्दराया" इसपि । ३ "ययप्येवम्" इत्लपि ।

इति चिन्तिऊण राइणा तीए नियहारो समप्पिओ । मायनो अ भणिओ जहा एसा अज मह आवासोव- वणमज्झे रयणीए पेसियवा । तमो तारिसं राइणो सरूवं उत्तमजणनिन्दणिजं दुग्गइगमणसचंकारं सुमहदेवी नाऊण चिन्तेइ धिरत्थु विगविगलाणं महामोहतिमिरपसरपूरिअनयणाणं, जं एवंविहे रायभोए वि नीअजाइरमणीसु विर- | जइ, अहो। दुजयतं कामभोगाणं । यतः- भिक्षाशनं तदपि नीरसमेकवारं शय्या च भूः परिजनो निजदेहमात्रम् । वस्त्रं विशीर्णपटखण्डमयी च कन्या हाहा तथापि विपया न परित्यजन्ति ॥१॥" तथा- "दुपरिचइया इमे कामा नो सुजहा अधीरपुरिसेहिं । अह सन्ति सद्यया साहू जे तरन्ति अतरं वणिआ वा ॥१॥" एवं झाइऊण रायाणं रजसिरिं च तिणमिव चइत्ता सा वेरग्गवसेण जोइणी जाया। सा अहं भूमण्डले नाणा- विहतित्थजत्तं कुणन्ति इत्यागया' । कन्नावि एवं सुमङ्गकप्पियं कहाणयं सुणिऊण भणइ । जहा- 'एसा सिलाइणिजा सुमई नामेण जोइणी नूर्ण । यरिसकामगुणेसुं जुषणसमम्मि जा विरया ।। ५३ ॥ १ "धेरगरसेण" इत्यपि । -

स्पणसेहरी
कहा.
॥१२॥
पुगो नि जोइणीए भणि 'भद्दे ! कीस तुम एरिसरूवसोहग्गकलिआवि पुरिसचेसिणी' । कन्नगाइ इसि हसिकण
भणि 'अत्ति अत्य महंती वत्ता परं कस्सावि कहिउं न सकेमि । जओ-
जो जाणइ परदुस्मं जो पा दुस्खस्स फेडणममत्थो । तस्स कहिज्जइ दुक्सं किमन्नरूहिएण दुक्खस्स ॥ ५४ ॥
परदुम्मं मुणिऊणं जो पुरिमो होइ तेण समभावो । अवहरइ अहव दुक्सं सो दिट्ठो णो मए नूर्ण ॥ ५५ ॥
नहानि तुम्हाणं मज्झाणतेयमा करकमलनिहित्तमुत्ताफल व सयललोअसरूवं अवलोअन्ताणं सबलोअमणोकि-
म्मामठाणाणं मावारणममत्थाणं च भणेमि' । जहा 'नाहं भययइ । पुरिसवेसिणी किन्तु पुरिसाभिलासिणी, परं
नारिमपुष्णप्पभागामारेण तारिमं वरं न लहेमि ।।
वरसुन्नेण पवित्तं पत्तं मोहग्गपूरि रुवं । समभावेण वरेणं सहलं किल होइ महिलाणं ।। ५६ ॥
गुणाहिकलत्तणं पुरिमो नियमेण दुरिसओ हिअए । तारिसवरेण रहिआ नारी विहव व पुण दुहिआ ॥ ५७ ॥'
तो जोगिणी भणा 'नियनिरुवमानिनिसान्दप्परूपमाइप्पहिं नाणारायकुमरविज्जाहरवरेईि भरिए महिम-
पडले तुह र यरोन पट्टई । तीए जम्पिनं किं फिजद न तारिमं वररयणं जत्य मह मणोऽणुरायं कुणई' । सा भणइ
'जद परिमारेगु तुद नाणुरागो ता कत्व अणुरागोऽत्वि' । तो तीप. भणि 'पुवमवरम्स पाणिग्गवणं अहं करेमि
न अनम्म कम्मनि । जोदणी जम्प 'को तुह पुषभवरो' । कन्नगा भणइ-
-
॥१२॥

'जहा इहेब भरहे खित्ते उज्झानयरीसमासन्ने वणखण्डे एग मिगमिहुणं अनुन्ननिविडसिणेहरसपूरियं सच्छ- न्दसंचरणलीलाए एगंतसुहि परिवसइ । एगया तत्य वणे सिरिदसरहमहारायपुत्तो सिरिरामनामा महामुणी पयलग्गरेणु च तिखण्डरजलञ्छि चइऊण पडिवन्नसजमरजो सयलसुरासुरनरवरनमियपयकमलो भविअकमलपडि- वोहसूरो महिमण्डले बिहरन्तो संपत्तो। तं तत्य पडिमापडियन्नं दह्ण सीहसप्पवग्पाइणोऽवि दुटुजीवा उवसन्ता जाया, जो- उपसमइ तत्थ दुरिअं वयरविरोहा न हुन्ति केसि पि । पुन्नं पसरइ विउलं विहरन्ति मुणीसरा जत्थ ॥५८ ।। अह एगया एगो कठ्ठमारवाही नियकम्मलहुवया तं राममहारिसिं पणमिऊण जहोचि मज्झवि प्पसायं करित्ता धम्म भणहि ति भणइ । महरिसी वि अणुकम्पयाए तस्य धम्म कहेइ । जहा- 'सधेसि जीवाणं जम्मजरामरणनासणसमत्यो कायको जिणधम्मो नाणाविहसुक्खभण्डारो ॥ ५९ ॥ हणिऊण दुक्खजालं जीया पावन्ति सयलसुक्खाई । जस्स पभावेण जए तं धम्म कुणह उजुत्ता ॥ ६ ॥ उक्तं च- "धणओ धणविआणं कामथीणं च सबकामयरो । सग्गापवग्गसङ्गमहेज जिणदेसिओ धम्मो ॥१॥" न सकसि करिऊणं जइ धम्म पइदिणं महाभाग ! 1 तहवि अ पचदिणेसुं करिज धम्म सुहावासं ॥६१॥'

रपणसेहरी
--
तो तेण जायजिणधम्माणुराएण पवसरूवं पुच्छि, कहिलं च भगवया मुणिवरेणं । जहा-
'बीअट्टमिइक्कारसिचउद्दसीपुनिमाइसुतिहीओ । पवाइँ पुन्नकजे भणिआई जिणवरिन्देहिं ॥१२॥
तवनियमसीलपूआपमुहे पुन्नं करइ जो भयो । एएसुं पवेसुं सो सुहकम्मं निबन्धेइ ।। ६३ ॥
तो तेण कट्ठभारवाहगेण पवसरूवं सम्मं जाणिऊण पचतिहीसु धम्मो पडिवन्नो । तया तेण मियजुलेणावि
मुणिवयणसवणसंजायधम्माणुराएण लहुकम्मत्तणओ पधदिणेसु चउधिहो उववासो पडिवन्नो। तहा आसनसिद्धि-
मुहयया सधकलाणपरम्पराहे पञ्चपरमिट्ठिझाणमवि मणे आगयं । कमेण तत्थ तारिसं जिणधम्ममाराहिता मरिऊण
मिगीजीवो अहयं रायकन्नगा जाया रयणवई नामेण, जइ समाणपुन्नफलमिगजीवं वरं लहेमि ता पाणिग्गहणं करेमि
नानहा, जओ-
अत्यो कामो धम्मो सीलं रूवं वओ अ समभावो । जाणिजइ जत्थ परे सो सुहओ होइ जुवईणं ॥ ६४ ॥
अह जोइणी भणइ 'कहं पुवभवसरूवं जाणेसि' सा भणइ अवधारेउ भगवई । जहा अहयं उवज्झायप्पसाएण
गिहीअसपकलाकलावा एगया आसोअपुनिमारयणीए नियभवणोवरिट्ठिया नाणासहिवग्गेण कवकलं कुणमाणी
चन्दमण्डले हरिणाकारं पासिऊण एमो मए कत्यवि दिठ्ठो त्थि त्ति ईहापोहं करेमाणी मुच्छं गया । सहीजणेण
१"अवधारहि" इलरि पाठ ।
॥१३॥

सरसचन्दणरसेण सिचिआ ववगयमुच्छा जाया । पुवभवं समरेमि । परिवारेण पुट्टा अलिअमुत्तरं करित्ता माणेण ठिा, जओ- जो अनायसरूवं कर्ज निययं असज्झमाणं च । साहइ परस्स एसो केवलमुवेयगो होइ ।। ६५ ॥ तेण तामओ वरंगवेसन्तो मए निसिद्धो । मायाचि में जुषणभरमन्धरं विलोइऊण अणुसरिसवरकर अधिई करेद अणवरयं । अहमवि पुषवरत्थं कामदेवं नयरवणमज्झपसायट्ठियं पूरमि, परं तं वरं न लहेमि, जओ- मणपन्छिअसुहलाहो सधेन्दियसुहगया सरूवत्वं । नीरोगया य देहे पुन्नेण विणा ण जायन्ति ॥ ६६ ।। तस्स विओगदुक्खं मे हिअयमेव जाणइ । यत:- "दिण जायइ जणवत्तडी पुण रत्तडी न जाइ । अणुरागी अणुरागी सहज सरिपउंमाइ ॥१॥" -- न हुन्ति सुक्खहेज रासिचन्दणकमलकयलिपत्ताई । तबिरहानलजालाविपघमाणस्स मह नियं ।। ६७ ।। तो तुम भगवई पसायं करित्ता नियनिरुवमजोगमाइप्पनलेणं मह बरसख्यं पासेउ । जओ- जो जोगकप्पपायवसेवासनो हविज थिरचित्तो। तिहुअणजणवत्तन्तं सो जाणइ नत्यि संदेहो ॥ ६८ ॥' १ "पासेहि" इत्यपि पाठः।

रयणसेहरी ॥१४॥ जोडणी वि खणमेगं सयलपवणपयारं निरुम्भित्ता थिरसंठाणसंठिआ झाणं धरिऊण भणइ, जहा 'भद्दे ! मा करेहि निवे जाया तुह मणोरहसम्पत्ती । धोबदिणमज्झे मिलिस्सइ तुह पुत्वभवभत्ता' । कन्नावि तवयण- सवणउलसिअसवहा निहसिअवयणकमला य भणद्द 'भगवइ ! कहं मे वरसम्पत्ती भविस्सई' । तीए पुणो वि मायाझाणं धरिऊण भणि 'भद्दे ! कामदेवभवणे जूअफेलिं करन्तो जो तुह तत्थ पवेसं निवारिस्सइ सो नूणं पुवभववरो तुह पा- जिग्गहणं करिस्सई'। एवं सुणिऊण रयणवई हरिसवसविसप्पमाणमाणसा नियमणोगयभावमिव विमलमुक्ताहलहारं तीए समप्पेइ । जओ- सधिन्दियमुहजणयं सुच्चा पियनाम अमयविन्दुसमं । हरिसरसाउलहियया नारी किं किं न अप्पेइ ।। ६९ ॥ एवमन्नुन्नं ददं पेमो जाओ । जओ- नारीजणस्स लोए कुडिलसहावस्स अविरहिययस्स । बलहनामग्गहणं होइ अमन्तं वसीकरणं ॥ ७० ॥ एगया जोइणी भणइ 'अयं तित्थनमणत्यं अन्नत्य गमिउं इच्छामि । जम्हा अम्हाणं उल्झियसयलसयणाणं न जुजा एगत्य अवट्ठाणं, जो- मुत्तण सयणदग्गं इकं वीर्य करेइ जो पच्छा । सो पासंडी मूढो परमप्पाणं च पाडेइ ॥ ७१ ॥' फनानि सूणि मुयन्ती भणइ, जहा- ।।१४ 'पदमे वयम्मि विरहे एगा इं चेव धवगयाधारा । दिवसाणि कहं गमिही वाससहस्सेण तुलाणि ॥ ७२' जोइणी जपइ, जहा- 'सुन्दरि! समागमिस्सइ तुज्झ यरो गणियदिवसमज्झम्मि ।परमप्पणो हि झाणं करेइ भावेण अणवरयं ॥७३॥' रयणबई वि तुह चेव ययणं मे पमाणं होउ त्ति भणिचा तं विसजेइ । तओ मन्ती तेणेव केसेण जक्खं समरिऊण खणेण रयणपुरं गो जाय ताप धूमधूसरं गयणं तरुगिरिसिहराईसु आरूढं नयरजणसमुहं रायाणं च हुअवहस्स पदिक्खणं दिन्तं पासइ । अहो ! किं असमअसं वइ ति चिन्तिऊणं तत्थ तुरिअं जाव आगच्छइ ताव मन्तिपमुहा रायाणं भणन्ति 'सामी एगा जोइणी एइ ताव तुर्म धीरो हो । रायावि जाव विलोएइ ताव जोइणी तत्वेवागया आसीसं कुणन्ती । परिवारेण नमिऊण भणिआ 'हंहो जोगेसरि! जइ एगं निमित्तं सम्मं कहेसि ता तुह राया महा- पूओपयारं करिस्सई' । सा भणइ 'किं निमित्त । तेहि विनत्तं, जहा 'अम्हसामिणो महामन्ती सत्चमासावहि करित्ता रयणवईकन्नागवेपणत्थं गओ । संपुन्नो सत्तमासावही मन्ती पुण अजवि नागओ। ता कहेहि सो मन्ती कत्व वहइ ? कइआ य आगमिस्सइ ? । तयाणि राइणा भणिअं, जहा- 'सो पपिहकुण्डमज्झे पडिगो नाऊण कज्जविसमत्तं । अच्छररसेण रसिओ कहमायस्सइ महामागो ॥ ७४ ॥' १ "कमिही" इत्यपि पाठः । २ "संपन्नो" इत्यपि पाठः।

पणतेहरी
कहा.
॥१५॥
पुण एवं पुच्छह 'तुमए रयणवईकन्ना कत्थवि दिवा सुणिआ वा' ।तओ सावि झाणमापूरित्ता भणइ, जहा 'सिंह-
लदीवे जयपुरे नयरे जयसिंहरायस्स रयणवई नामेण कन्न त्थि । तीए पुण चन्दमण्डणहरिणं विलोइऊण जाइसरणं
समुप्पन्नं । जहा सा पुवभवे वणमझे हरिणी हुत्था । पञ्चपयोषवासतवेण रायकना जाया। पुवमवहरिणजीववरं
मुत्तूणं न अन्नं वरं वरेइराइणो तदुत्तं सुणिऊण जायं जाइसरणं । पासइ सर्व पि निययं परभवसरूवं । तओ मणिउ-
माढत्तो 'हा पुवभववलहे ! तुम हयविहिणा दूरे कया । अयं इत्थ टिओ किं कुणेमि । एवमुलसिओ राहणो परभवसि-
हो । न कहमवि रहे लहेइ, जजो-
रोगाणं पडिआरो दिवो सवत्थ विविहजोगेहिं । नेहरोगस्स होई सोगेणेव पडिकारो ॥ ७५ ॥
पिला करेइ, जहा-
हा पावदेव ! निघण! मह मन्ती सच्चबुद्धिगुणनिलओ। कम्हा तुमय हरिओ मह रज्जसिरीऍ आहारो ॥७६॥
[जम्हा असज्जकजं सिज्झइ णो मन्तिणं विणा रजे । रविविबस्नेण विणा को हरि सकेइ तिमिरमर ।। ७७ ।।
उक्त च-
"यथा सूर्य विना ध्यान्तैर्दुर्भिक्षेण घनं विनां । लोकोऽभिभूयते दुक्खैस्तथामात्रं विना नृपः ॥ १॥"
एवं नाणाविहं पिलावं कुणमाणे नरिन्दे जोहणीरूत्र भुत्तूर्ण खोण पपडो जाओ मन्ती नियरूपधरो। तो
॥१५॥

मन्तिणं दट्टण परमाणन्दपूरिओ राया तं ददं आलिङ्गेइ । तया- अनुन्नदढालिङ्गणपीलणसआयतासमिय सवं । सुचिरं विओगजणि दुक्खं हिययाओ पभट्ट ॥ ७८॥ तको मन्तिणा पणामं करित्ता तं रयणबईदिन्नं हारं च समप्पिऊण य कहिओ नियबुत्तन्तो निवस्स । रायावि तं मुणिऊण विम्हियमाणसो सआयसबगतोसो मन्तिरायं पसंसइ, जहा- 'कस्स न ते णमणिजा केलीयम्भोवमा महापुरिसा। जे अप्पणो विणासं फलाह दिन्ता न चिन्तन्ति ॥७९॥ सबो परोक्यारं करेइ नियफजसिज्शणाभिरको । निरवक्खो नियकज्जे परोपयारी हवइ धन्नो ॥ ८० ।' तो राया परियणं सर्व सठाणे ठाविऊण रजभारं च मन्तिवग्गम्मि अप्पिऊण मइसायरमन्तिणा समं जक्स- प्पभावेण थोयसारपरिवारेण परिवरिजो गओ जयपुरोववणसंठिअकामदेवभवणे, जओ- जं वयणेण निवाणं मणसा देवाण सिज्झए कजं । तं जाणिज पभावं परभवविहिअस्स पुनस्स ।। ८१॥ अह तत्थ तं महारायं दद्दूण नयरलोओ भणइ 'नूणं एस रयणवईए अणुसरिसो को वि वरोराया वा विजा- हरो वा पुन्नपगरिसेण इहाणीओ, जओ- तारिसगुणरूवधरो समवयसमसीलरिद्धिसम्पन्नो । नारीणं होई घरो सुचरिअतवनियमफलवसओ ।। ८२॥ ता नियनयरसामिणो कनापाणिग्गणचिन्ताभरभरिअमाणसस्स कहिजइ एस वुत्वन्तो' । रायापि तत्व देउले रयणसेहरी पुण एवं पुच्छह 'तुमए रयणयईकन्ना करथवि दिवा सुणिआ वा' । तओ साविक्षाणमापूरित्ता भणइ, जहा 'सिंह- लदीवे जयपुरे नयरे जयसिंहरायस्स रयणवई नामेण कन्न थि । तीए पुण चन्दमण्डणहरिणं विलोइऊण जाइसरणं समुप्पानं । जहा सा पुष्षभवे वणमझे हरिणी हुत्या । पञ्चपछोषवासतवेण रायकत्रा जाया । पुषभवहरिणजीवपरं मुत्तूणं न अन्नं बरं वरेद' ।राइणो तदुत्तं सुणिऊण जायं जाइसरणं । पासह सर्व पि निययं परभवसरूवं । तो मणिउ- माढत्तो 'हा पुवभववलहे! तुमं हयविहिणा दूरे कया। अहयं इत्थ टिओ किं कुणेमि । एवमुलसिओ राइणो परभवसि- हो । न कहमवि रई लहेइ, जओ- रोगाणं पडिआरो दिटो सपत्थ विविहजोगेहिं । नेहरोगस्स होई सोगेणेव पडिकारो ।। ७५॥ विलायं करेइ, जहा- हा पावदेव ! निग्षण ! मह भन्ती सधबुद्धिगुणनिलओ। कम्हा तुमए हरिओ मह रज्जसिरी' आहारो ॥७६॥ जम्हा असजकजं सिज्झइ णो मन्तिणं विणा रजे । रविविम्बेण विणा को हरिउ सकेइ तिमिरभरं ।। ७७ ॥ उक्त च- "यथा सूर्य विना ध्यान्तैदुर्भिक्षेण घनं विना । लोकोऽभिभूयते दुःखैस्तथामा विना नृपः ॥ १॥" एवं नाणाविहं विलायं कुणमाणे नरिन्दे जोइणीरूवं मुत्तणं खणेण पयहो जाओ मन्ती नियरूपधरो। तो - मन्तिणं दद्रूण गरगाणन्दपूरिजो राया तं दहं आलिने । तया-- अबुन्नेदढालिङ्गणपीलणसआयतासमिय सघं । मुचिरं विजोगजणि दुक्खं दिययाओ पम्भद्रं ॥ ७८ ॥ तो मन्तिणा पणाम करिता तं स्यणबईदिन्नं हारं च समप्पिऊण य कहिजो नियबुत्तन्तो निवस्त । रायावि तं गुणिऊण विम्हियमाणसो सजायसपगतोसो मन्तिरायं पसंसइ, जहा- ' 'कस्स न ते णमणिजा केलीयम्भोवमा महापुरिसा । जे अप्पणो विणासं फलाई दिन्ता न चिन्तन्ति ॥७९॥ सषो परोययारं करेइ नियकजसिज्झणाभिरमो । निरवक्खो नियकजे परोक्यारी हवइ धन्नो ॥ ८०॥" तओ राया परियणं सघं सठाणे ठाविऊण रजभारं च मन्तिवम्गम्मि अप्पिऊण मइसायरमन्तिणा समं जक्ख- प्पभावेण पोयसारपरिवारेण परिवरिशो गो जयपुरोययणसंठिसकामदेवभवणे, जो- जं ययणेण निवाणं मणसा देवाण सिज्झए कजं । तं जाणिज पभावं परभवविहिमस्स पुनस्स ॥ ८१॥ अह तत्थ तं महाराय दट्टण नयरलोजो भणइ 'नूर्ण एस रयणवईए अणुसरिसो को वि वरोराया वा विजा- हरो या पुनपगरिसेण इहाणीओ, जमओ- तारिसगुणरूपधरो समययसमसीलरिद्धिसम्पनो । नारीणं होइ परो सुचरिजतवनियमफलबसओ ॥ ८२॥ ता नियनयरसामिणो फन्नापाणिग्गहणचिन्ताभरभरिजमाणससस कहिजइ एस बुचन्तो' । रायावि तत्य देउले

कहा.
रयणसेहरी
॥१६॥
मन्तिणा समं जूयकेलि कुणइ । अह रयणवईकन्नावि सुहासणपरिंगया नानासहिपरिवारसहिआ- आगया तत्य
कामदेवपूनानिमित्तं । तया एगा कणगकात्रमण्डिअकरा दासी भणइ 'भो! मज्झटिअपुरिसा इत्थ अम्ह सामिणी
रयणवईकन्ना पुरिसवयणाई अपिच्छन्ती कामदेवपूअं करिस्सइ ता तुमे देवकुलाओ वाहिरुहेसे हवन्तु' । ताव मन्तिणा
भणि तीए ‘भद्दे ! दूरदेसागओ सिरिरयणसेहरो महाराया देवकुलमज्झे निअपरिवारेण सक्षुत्तो जूअकेलिं करेइ । सो
पुण नारिमुहाई सचत्य सिक्खिअमोडणाई न विलोएइ, तेण संपयं कन्नगाए इत्थ न आगन्तवमिइ कहेउ तुर्म निभ-
सामिणीए' । सावि भणइ 'इंहो महापुरिस! को पसो रयणसेहरो राया ? केरिसं च तस्स रूवमत्थि विलोयएमि'।
मन्तिणावि भणिसं 'भद्दे ! पुरावि कहिअं, जहा अम्हाणं राया मायाकुटिलिकसरूवाणं नारीणं वयणं न विलोएई' । एवं
मन्तिणा वारिजन्ती बि एसा राइणो रूवं विलोइऊण विम्हिजमाणसा आगन्तूण निअसामिणीए कहेइ 'सामिणि ।
अच्छरिअं अन्यरिजं जंतुह पुन्नप्पभावेण पञ्चक्षकामदेवु व अणुवमरूवरिद्धिसमिद्धो को वि महाराया मज्झठिओ
जूअकेलिं करेई' । कन्नावि तीए कहि सुखा जोइणीवयणं समरेइ । तकालं च वामनयणफुरणेण आणन्दिआ भवण-
मज्झे रायसि छ लीलाए सञ्चरमाणी-पविट्ठा । ताव मन्ती नारीमो नारीउत्ति भणन्तो राइणो वयणपुलचन्द निअप-
रघेण ढकेह । रयणवई वि चकोरिय तक्षयणचन्दकन्तिमुहारसपाणिकलालसा भणइ 'कीस नियसामिणो वयणकमलं
बदेसि' सो भणइ 'अम्ह सामी नारीणं वयणकमलाई न विलोएई' । कनाइ भणि 'नारिहिं कि पावं कयं पुच्छेह तुमं
॥१६॥

- नियसामी' । तओ मन्ती रायाभिमुहं पलोइऊण भणइ, जहा- 'केता कहुउं नारितणा विचार कुडां करई कोडिगमे अपार । पोलई सविहुनुं विरूउं तिनीटु जाणई नही वोरतण जे वीट ॥१॥' कन्नाए मणि- 'लक्ष्मीप्रभुत्वमदयौवनरगिलीणा महोद्धता पाप करई कुलीणा । माता पिता खजनवर्ग न वन्धु मानइ घणूं कियूं देवगुरू पमानई ॥ १॥ मन्तिणा भणिज- 'कथा न पोथे न पुराणि कीधी जे वात देवातनि न प्रसिद्धी। किम न मुझइं किहि रहिं जि वोल नारी पिसाची ति भणइ निटोल ॥१॥ कनाए वि भणि- 'गणई नही पाप न पुण्य शील लोपई परस्त्रीजितणां सुशील । दयामयाधर्मि किसिई न लीजई धर्मीतपाइ नामि लियन्ति खीजई ॥१॥" मन्ती भणइ-

कहा.
स्यणसेहरी
॥१७॥
'कुडातणी कोडि करई करायई नारी सदा साचपणुं जणावई ।
रूडातणी रहाडि सदैव मांडई नीचातणि सङ्गि स्वधर्म छांडई ॥१॥
कन्ना भणइ-
'कुवोल बोलई परमर्म सूझई जिनधर्मनउं सार न बूझई।
दूपई कुलस्त्री असती वखाणइं ते वापडा माणसजन्म हारई ॥१॥
एवं विवाए जायमाणे राइणा भणिसं 'भो मन्तीसर! अबलाए समं को विवाओ किज्जइ? कजं भणेई'। तो तेण
मणिभं 'अम्ह सामी परभवपणयणि समीहई । सा भणइ 'को पुषभवो महारायस्स? । तयाणि राइणा भणि 'बहु
भणिएण सरिज एग सङ्केयवयणं सुणेहि, जहा-
हरिणी अनइ हरिणलओ हुन्ता वणहम झारि । कुण पुन्नहिं हुं अवतरओ राजा इणि संसारि ॥१॥'
रयणबई एवं-निसम्म उल्लसिअपुषभवसिणेइसञ्जायसवङ्गरोमञ्चकन्चुआभिरामा भणइ, जहा-
'हरिणी अनइ हरिणलओ इंता वणहम झारि । पुषपुन्नेहिं राजा हुओ हउं ते हरिणी नारि ॥१॥'
तओ एवं वपन्ती चेव रायमुहकमलाओ पडमवणेऊण तम्मुद्दससङ्ककन्तिपीयूसपूरं पीयमाणी णियअङ्क चि ण माइ।
तयं कन्न लायनपुखरसरासि । उल्लसिरपुत्रमियभवनिन्भरपिम्माउलो जाओ ॥ ८३॥

अच्छरि नरनाहो अतुलवलाडोरमण्डिओ वि तया । अवलाए पुण विद्धो कडक्सवाणेहिं तिक्खेहि ॥ ८४ ॥ कन्नावि नरनाहं विलोइऊण भणइ- 'हे नाह! दूरदेसे ठिो कि हिअयम्मि धारिओ सिमपासूरं विणा समीहइ अवाकिं पउमिणी अन्नं ॥८५॥' ताव एमाए दासीए गन्तूण जयसिंहो राया विन्नत्तो 'जं सामि ! कन्नाए पुषभवरो इत्यागो कामदेवभषणे चिटई' । तओ जयसिंहो राया तत्थागन्तूण रयणसेहररायस्स परमवहुमाणाइ दाऊण भणइ, जहा- 'सवपयारा रिद्धी लन्भइ पुत्रेण जेण केणायि । उत्तमनरसम्पत्ती सम्मं धम्मेण जं होइ ॥ ८६ ॥ पुवभवविहिअमुचरिअपरिपागो एस उदयसम्पत्तो । तम्हारिससप्पुरिसा समागया जं महावासे ।। ८७ ॥' ता पसायं करित्ता सपरिवारा तुमे नियधवलमलंकुणन्तु'। एवं भणिता जयसिंहराएण रयणसेहरो राया निया- यासे आणिकण महाविभूईए रयणपईकन्नाए पाणिग्गहणं कारपिओ । दिनाणि करमोअणे हस्थिसयं हयपश्सयाणि समुद्दसंभूजनाणावत्थूणि च । रयणसेहरो वि पाणिग्गहणं करिता रयणवईए समं निअभवणे आगओ सयलनयरजणो वि अणुरूववरवहसओगं दट्टण आणन्दिअमणो भणइ, यथा- "द्वीपादन्यस्मादपि मध्याजलधेतथा दिशोऽप्यन्तात् । आनीय झटिति घटयति योग्यं विधिरभिमुखीभूतः॥१॥" उत्तमजणो पुण धम्ममाहप्पमेव वनवइ, यथा- - रपणसेहरी कहा. ॥१८॥ "धर्मतः सकलमङ्गलावली धर्मतः परमार्मसम्पदः धर्मतः स्फुरति निर्मलं यशी धर्म एवं तदहो। विघीयताम् ॥१॥" तो रयणसेहरराया कयवयदिणाणि नाणाविहगोरवधुवं सुसुरभवणे ठिऊण रयणवईदेवीए सहिओ सपरिवारो नियनयरधरि चलिओ। कन्नावि रण्णा सह वयन्ती जणणीए सिक्खिा, यथा- 'गता पतिगृहं भद्रे । गुरूणां विनता भवेः । कुर्यास्त्वं भोजनं भुक्त निद्रां सुसे च भर्तरि ॥१॥ नीरङ्गी छन्नवदना नित्यं नीचैर्विलोकना । पिकीव मधुरालापा भूयास्त्वं वसुरालये ॥२॥ ननन्द्रप्रणता कुर्या देवरेषु च गौरवम् । औचित्यकारिणी सर्वपरिवारेषु सर्वदा ॥३॥' जणओ वि सिक्सेइ, जहा- 'निर्व्याजा दयिते ननंदपु नता थशूपु भक्का भवेः लिग्धावन्धुषु वत्सला परिजने मेरा खपत्रिप्वपि । पत्युमित्रजने सनर्मवचना सिन्ना च तद्वेषिषु स्त्रीणां संवननं नत ! तदिदं वीजीपधं भर्तृषु ॥ १॥' तओ राया सपरियणो नियनयरं वजन्तो जक्वेण निमअडवीए आणिओ। कया च मन्तिदइजाए लच्छीनामाए रायणो पडिवती । सन्तुट्ठो राया सिरिमुणिमुवयजिणिन्दमन्दिरं सम्पत्तो । दिट्ठो तेलुफनाहो सयलकलाणकप्पहुमो सिरिमुणिमुपयसामी राहणा । तओ नीसेसरियदलणसमत्वं जिणपूअं काऊण तत्थेगदिवसं च ठिऊण राया जक्सप्पभावेण सणेण नियनयरपरिसरे समागओ । लच्छी कनावि मन्तिणा समाणीया । सम्मुहं समासगओ + - नयरलोभो रयणवईरूवं दटूण भणइ, जहा- 'जह रयणेण सुवन्नं सोहइ तेणविरयणमवि सोहइ । तह कनाइ वरो वि अ वरेण कन्नावि खलु सोहइ ।।८८॥ कस्स हिययम्मि न वसइ मइसायरमन्तिबुद्धिमाहप्पं । जेण अनुन्नसरिसो विहिओ रयणिकसोगो ॥ ८९॥' तओ राइणा महया रिद्धीए नयरप्पयेसो कओ। अह रयणवई पट्टदेवीपए ठायित्ता रयगसेहरराया इन्दु ध नयधम्म- फलं रज कुणन्तो पयदिणेसु पोसहोवयासदाणजिणपूनाइपुन्नं जहजोगं कुणइ । मइसायरमन्ती वि लच्छीदइआए समं तिवग्गसंसग्गनिरओ रायरजगारं वहइ । सबो वि नयरलोगो वि रायादेसेण पथदिणेसु धम्ममि उज्झमं करेइ । यतः- "राज्ञि धर्मिणि धर्मिष्ठाः पापे पापाः समे समाः । राजानमनुवर्तन्ते यथा राजा तथा प्रजाः ॥१॥" अह अन्नया कयाइ पोसहोवयासपारणयं करिता जाव राया पलके पञ्चविहपुप्फोवयारकलिए वीसमइ ताव रय- गवईदेवी रायहंसी व सलील चकम्ममाणी येणुवीणासरमण्डलतालविंटयकप्पूरमयमदगोसीसचन्दणरसकधोलग- नागरनागयलीदलपूगीफलफालिपमुहनाणाविह दिघवत्युहत्याहिं परिवारसहीहिं सजुत्ता समागया। रायादेसेण महासणे निसीयइ । तओ जाव ते दुन्द वि ताम्बूलदाणचन्दणरसालिम्पणगीयकवकहाइविणो कुणन्ति । यतः- "गीतकाव्यविनोदेन कालो गच्छति धीमताम् । व्यसनेन हि मूर्खाणां निद्रया कलहेन च ॥ १॥"

रसगसेहरी कहा. ॥१९॥ तात्र एगो कीरो रायकरकमले एमा कीरी च रयणवईकरकिसलये कमओ वि आगन्तूण निविद्वा । तओ कीरेण भणिनं, जहा- 'अक्षणपनो वि सयं फरेइ सरेण जो जणं विमलं । खणमेमं वीसमओ वीसमओ सो मणे देवो ।। ९० ॥ रायाविकीरपथणं मुणिऊण चिन्तेइ अहो ! को पि एसोपरमसम्मदिट्टी कीरो जंसिरिमुणिसुधयजिणिन्दमेव शुणे।। ता पुज्जागि कमोजागमणं पयर्ड च भणि रावणा 'भो कीर | तुह को इह समागमो'। कीरेणावि भणिसं, यथा- "यप्र रामचिरं तस्थौ यत्र पत्रापि पाण्डयाः। क्रीडन्ति यत्र राजानस्ततोऽस्माकमिहागमः ॥१॥" तमो राया वणाउ ति जाणित्ता एस अईवकुसलो वट्टइ ता किमपि पुच्छामि त्ति चिन्तित्ता पुणो भणइ- 'नो रयणी नो दिवसो कीरण भणि- नपजुषणमयपसरे वसन्तसमयम्मि भत्तुणो विरहे । नो रयणी णो दिवसो मुहहेऊ होइ नारीणं ॥ ९१॥' रपणवईए विकीरी पुच्छिमा, जहा- 'सा रयणी सो दिवसो' कीरीए भणिसं, जहा- 'मा रयणी मो दियसो सहलो जीवस्म होइ नहि अन्नो । दीसन्ति जत्थ मुणिणो मूलुत्तरगुणगणाइन्ना ॥१२॥' पाद कहाविणो कुणमाण बिय कीरो कीरीए समं मुच्छं पत्तो धरणियले पडिओ । तया नरवाणा कीरस्स रयणवईदेवीए कीरीए पञ्चनमुकारअमयरसेण सीयलीकयं अझं । पच्छा सुहझाणेण मया ते दुन्द वि राणा चन्दणेण अग्गिसकारो कारापिओ, ताप रयणी जाया। राइणो वितेसिं सम्मं सरूवं अजाणमाणस्स तहदेण दुहिअस्स रयणीए तारिसी निदा नागया । तो दुदिणकमलमिय किश्चिअविहसिअवयणो जाव राया पभायसमये उडिओ ताय पुष्फफलभरभरिमइत्येण पणपालेण पिण्णत्तो, जहा- 'सामी उजाणवणे यहुमुणिपरिवारमण्डिउद्देसा । सिरिधम्मप्पहगुरुणो सम्पत्ता नाणदंसणसभिद्धा' ॥१३॥ तपयणं मुणिऊणं राया आणन्दिो सपरिवारो। पन्दणहेउं गच्छइ गुरूण बहुमाणसम्पन्नो ॥ ९ ॥ तओ राया पञ्चविहाभिगमेणं गुरुण पन्दित्ता सवपरिसुवरि निविट्ठो धम्म सुणेद, जहा- पूजा जिणाणं गुरुभत्तिसारा सवेसु जीयेसु दयापयाणं । सत्तीइ दाणं गिहमागयाणं एसो हु धम्मो सुइसिद्धिहेऊ ॥ ९५ ॥ तो राया जाप धम्म सुणित्ता कीरवत्तन्तं पुच्छेइ, ताव तत्य निवासी धणनामा सिट्टी नाणातूरनिनाएणं नहगण्डलं मेहु घ गजयन्तो पन्दिउँ समागओ । परएणं भत्तिराएणं गुरुपयकमलं वन्दइ नमसइ । तो तस्स धूमा सिरी णामेणं सुहासणपरिगया सहिजण सक्षुभा गुरूण पन्दित्ता पुरगो निविट्ठा। तो सिद्विणा गुरुणो विरत्ता, जहा-'भप पसा मह धूमा अईवरमणिजरूयसोइगलिमा जप्पमिई मज्झ घरे उपपन्ना तप्पमिदं च पं

रयणसेहरी
-
॥१९॥
ताव एगो कीरो रायकरकमले एगा कीरी च रयणवईकरकिसलये कओ वि आगन्तूण निविद्वा । तओ कीरण
भणिों, जहा-
'अक्षणपन्नो वि सयं करेइ सरुण जो जणं विमलं । खणमेमं वीसमओ वीसमओ सो मणे देवो ॥९॥'
रायाविकीरवयणं सुणिऊण चिन्तेइ अहो ! को वि एसोपरमसम्महिठ्ठी कीरो जंसिरिमुणिसुषयजिणिन्दमेव थुणेइ।
ता पुच्छामि को आगमणं पयर्ड च भणि राइणा 'भो कीर! तुह को इह समागमो'। कीरेणावि भणिअं, यथा-
"यत्र रामश्चिरं तस्थौ यत्र पश्चापि पाण्डवाः । क्रीडन्ति यत्र राजानस्ततोऽस्माकमिहागमः ॥ १॥"
तओ राया वणाउ त्ति जाणित्ता एस अईवकुसलो वट्टइ ता किमपि पुच्छामि त्ति चिन्तित्ता पुणो भणइ-
'नो रयणी नो दिवसो' कीरेण भणि-
'नवजुषणमयपसरे वसन्तसमयम्मि भत्तुणो विरहे । नो रयणी णो दिवसो सुहहेऊ होइ नारीणं ॥ ९१॥"
रयणवईए विकीरी पुच्छिआ, जहा-
'सा रयणी सो दिवसो' कीरीए भणिसं, जहा-
'सा रयणी सो दियसो सहलो जीवस्स होइ नहि अन्नो । दीसन्ति जत्य मुणिणो मूलुत्तरगुणगणाइन्ना ॥९२॥'
माइ कहाविणो कुणमाण थिय कीरो कीरीए समं मुठं पत्तो धरणियले पडिओ । तया नरवडणा कीरस्स
॥१९॥

"आहारनिमित्चेणं गच्छा गच्छन्ति सत्तमि पुढर्षि । सचित्तो आहारो ण खमो मणसावि पत्थेउ' ॥१॥" तओ तीए वणचरीए साटुसमी घउद्दसीउपवासतको पडियज्ञो। साहहि पसंसिआ, जहा- धन्नासि तुम भहे! तुम कयत्थं च जीवि जायं । जेण जिणणाहधम्मे तुह भावो एरिसो जाओ ।। ९९ ॥ तओ पच्छा सावि उपवासं कुणइ, परं कइमा फासुअजलं कइया सचित्तं वा पीयइ । एवं बहूणि वासाणि साइचारं तवं करित्ता मरिऊण तुह सुआ जाया परमसोहग्गवन्ती, परं तरविराहणकम्मोदएण दाहजरो जाओ। जई पुण फा- सुमजलं आयरइ तओ दाहजरो उयसमेई' । सावि गुरुतयणं सुणित्ता संजायसंगा पुतभवधम्मविराहणं खामिचा फासुअजलपापवयं आजम्मं पडिजिऊण नियजणएण समं घरमागया निरइयारं वयं पालेमाणी ववगयरोगा जाया ) एअं चरिशं सुणित्ता नहये समद्दहिजीवा फामुअजलपाणसायरा जाया। पुणो वि राया जाव कीरसरूवं गुरुपासे पुच्छेइ ताब एगो पुरिसो खग्गफलहमण्डिअकरजुयलो सकलत्तो सकलत्तं रयणसेहरमहाराय में सरणागयं रक्स रक्ख त्ति भणन्तो रायपायपउमेसु पडिओ। रायावि भणइ-'भो पुरिसुत्तम! मा भयं करेहि' । सो वि भणइ- 'महाराय ! एस गयणमण्डले मह दुइन्तसत्तू समागच्छइ, ता- "पिता रक्षति कौमार्ये यौवने दयितः पुनः । पुत्रा रक्षन्ति पार्द्धक्ये न स्त्री खातञ्यमहति ॥ १॥" इइ चिन्तित्ता, एवं भारि रक्खणडं तुह पासे मुत्तूण सतुं हणिउं गन्तुमिच्छामि, परम्-

रयणसेहरी
कहा.
॥२०॥
मह आवासे सपप्पयाररिद्विविधारो जाओ रायसम्माणं च मए लद्ध, परमिमीए जुबजारम्भसमए दाहज्जरो केण
कम्मेण जाओं' । तमो गुरू भणइ, जहा-'इमीए तुह धूआए परजम्मे सम्म तयो न पालिओ, यतः-
"भोज्यं भोजनशक्तिश्च रतशक्तिवरस्त्रियः । विभवो दानशक्तिश्च नाल्पस्य तपसः फलम् ॥ १॥"
जहा-
एगम्मि वणे एगा यणेचरी नारी अईवदुहिआ कटुवहणाइकम्म कुणमाणी अणाहा हुत्था । एगया तीए साहुणो
दए॒ण
भणि 'कहमहं एगन्तदुक्खभायणं जाया' । साइहिं भणिअं, जहा-
'तवनियमसीलरहिआ जिणधम्मपरंमुहा महारम्भा । जीवा हवन्ति ठाणं लोए नाणाविद्हाणं ॥ ९६ ॥
जे युग करन्ति धम्मं दुक्ससहस्साण मोअणसमत्थं मणवम्ब्यिसुक्खाई पावन्ति सयावि ते नूणं ॥ ९७ ॥'
सा भणइ 'भयवं! किं तवं करेमि' । तेहिं भणिों-जइ सयावि तवं करिउं न सकेसि तहावि अहमिचउहसीसु
उपनासाइ तवं फामुअजलपाणं च करिजा, जओ-
धोपो नि तयो पिहिणा जिणवरभणिएमु पथदिवसेसु । जो कुणइ तस्स होही सुहसम्पत्ती परभवम्मि ॥९८॥
फामुजजलजुत्ती य कहिआ, यतः-सायगेण चाउलोदगं तुसोदगं उसिणोदगं वा पेयचं, तयभावे अन्नमवि
फासुयं जलं पेयचं न उण सचित्तं, उक्तं च-
॥२०॥

खात्मीकृताऽपि युवतिः परिरक्षणीया शास्त्रे नृपे च युवतौ च कुतः स्थिरत्वम् ।। १॥" तहावि निजधरलहरे एवं मुशामिति चिन्तिऊण जाव गुरूणं पन्दित्ता उढिओ राया ताप सहस त्ति नहयला. ओ च्छिन्नो एगो हत्थो पडिओ।सा भणइ-'एसो मह नाहहत्थो । राया भणइ-'भो भहे ! कहं जाणेसि । सा भणा, जहा- 'एसा कजलरेहा मिगमयरेह घ सोहए जत्थ । मह नयणझणजाया तं हत्थं किं न जाणामि ॥ १.०॥' तओ खग्गजुरं उत्तमङ्गं कवन्धेण सहि पुहविमण्डले पडिभं दद्वण सा नाणाविहे विष्पलावे करेइ, जहा- हा नाह ! पाणवलह ! हा भुवणन्भुअचरित्तसक्षुत्त! । हा वीरपुरिससेहर ! कह जायं एरिसं तुज्झ ॥ १०१॥ एयारिसं अवत्थं तुमम्मि पतमि पाणपिअअतमे । अजवि जीवामि अहं अइनिहरभावभरिअङ्गी ॥ १०२।। तो एवं विलविऊण राइणा निवारिजमाणावि निजपाणपिजतमदेहेण समं अग्गिम्मि पविट्ठा । तओ राया जाव सणमेगं चिन्ताउरो चिट्ठइ ताव आगो सो पुरिसो सत्तुं जिणिऊण जयसिरिसञ्जत्तो । रायाणं पणमिऊण नियकन्तं मग्गइ । नरिन्देण तीए सरूवे कहिए । सो भणइ, यथा--- "त्वत्तुल्या अपि भूपाला यद्येवं कुर्वते तदा । रसा रसातलं यातु रविः पततु भूतले ॥१॥" तओ जाव राया पडिययणं न देइ ताव सो वि अग्गिप्पसं मग्गइ । राया भणइ-'महाभाग ! मह रज कना-

रपणसेहरी
कहा.
॥२१॥
"खटिका पुस्तिका नारी श्रीखण्डी च चतुर्थिका । परहस्तगता प्रायो घृष्टा स्पृष्टैव लभ्यते ॥१॥"
इइ नाएण मह ण वीसासो जइ पचयं जणेसि ता मुञ्चामि तुह पासे' । राइणा भणिों, यथा-
"विश्वस्तं ये विनिम्नन्ति खामिनं वा नराधमाः। तेपां पापेन लिप्येऽहं यदि गृहामि ते प्रियाम् ॥ १॥"
"दुर्लभ संयमं प्राप्य ये सजन्ति नराऽधमाः। तेपां पापेन लिप्येऽहं यदि गृह्णामि ते प्रियाम् ॥ २॥"
"धर्माक्षरप्रदातारं खं मन्यन्ते न ये गुरुम् । तेपां पापेन लिप्येऽहं यदि गृहामि ते प्रियाम् ॥ ३॥"
"वियोजयन्ति ये वालान् गया स्त्रीणां ग्रहेण वा । तेषां पापेन लिप्येऽहं यदि गृहामि ते प्रियाम् ॥ ४॥"
सो भणइ-'एयाणि पावाणि पाई सुणेमि जइ एयं पायं पडिवजसि ता मुञ्चामि नियदइयं' । रायणा भणि-
'किं तं पावं? । सो भणइ-
'ये कुर्यन्ति महारम्भं पुण्यपर्वदिनेष्वपि । तेषां पापेन लिप्येऽहं यदि गृह्णामि ते प्रियाम् ॥ १॥'
राया भणा-'किमत्य कारणं जं एयाणि महापावाणि अवगणिऊण एवं पावं मम अङ्गीकारेसि' । पुरिसेण भणि
'पच्छा कहिस्सं, परं जब तुम पडिवजेसि ता दइयं मुश्वामि' । राइणावि पडियन्नं। तओ सो कन्तं मुत्तूण सत्तुं हणिउं
गो । तओ राया जाव एवं चिन्तेइ, जहा-कह भए एसा नवजुवणमयपसरपूरिअङ्गी रक्खणीया, यतः-
"शास्त्रं सुनिश्चितधिया परिचिन्तनीयमाराधितोऽपि नृपतिः परिशयनीयः।
॥२१॥

सात्मीकृताऽपि युवतिः परिरक्षणीयर शान्ने नृपे च युक्तौ च कुतः स्थिरत्वम् ॥ १॥" तहावि निजधवलहरे एवं मुञ्चामि त्ति चिन्तिऊण जाव गुरूणं पन्दित्ता उढिओ राया ताव सहस त्ति नहयला- ओ छिन्नो एगो इत्यो पडिओ। सा भणइ-'एसो मह नाहहत्यो' । राया भणइ-'भो भहे ! कई जाणेसि' । सा भणइ, जहा- 'एसा कजलरेहा मिगमयरेह घ सोहए जत्थ । मह नयणजणजाया तं हत्यं किं न जाणामि ॥१०० ॥' तभो खग्गजुजं उत्तमहं कयन्धेण सहि पुहषिमण्डले पडि दटूण सा नाणाविहे विष्पलावे करेइ, जहा- हा नाह ! पाणवलह ! हा भुवणन्मुअचरित्तसक्षुत्त! । हा वीरपुरिससेहर ! कह जायं एरिसं तुज्झ ॥ १०१॥ एयारिसं अयत्वं तुमम्मि पत्तमि पाणपिअअतमे । अजवि जीवामि अहं अइनिहरभावभरिअङ्गी ॥ १०२॥ तमओ एवं विलविऊण राइणा निवारिजमाणावि निजपाणपिअतमदेहेण समं अग्गिम्मि पविट्ठा । तओ राया जाव खणमेगं चिन्ताउरो चिट्ठइ ताप आगओ सो पुरिसो सत्तुं जिणिऊण जयसिरिसक्षुत्तो । रायाणं पणमिऊण नियफन्तं मग्गइ । नरिन्देण तीए सरूवे कहिए । सो भणइ, यथा- "त्वतुल्या अपि भूपाला यद्येवं कुर्वते तदा । रसा रसातलं यातु रविः पततु भूतले ॥१॥" तओ जाय राया पडिवयणं न देइ ताव सो वि अग्गिप्पवेसं मग्गइ । राया भणइ-'महाभाग ! मह रजं कना-

यणसेहरी
॥२२॥
सयं च गिहिऊण मह रिणमुक्खं करेहि' । तेणापि मणि-नियकन्तं विणा किं करोमि रज्जेण' । एवं मणित्ता सो वि
अग्गिमि पविष्ट। राया पि तदुक्षेण दुक्खिओ तेसिं सरूवजाणणत्वं जाय गुरुपासे समागच्छद ताव धरणिन्दो
नागराया पउमावईदेवीसजुत्तो गुरुपायमूले निविट्ठो भगइ-हहो पुत्ता ! चिरंजीव पचवयं च ददं पालेह' । रायावि
गुरुणं वन्दित्ता विनवेइ, जहा-'भगवं! को एस देवो दित्तदेहा का एसा देवी' । गुरुणा भणिअं-'एसो नागराया एसा
पउमाईदेवी तुह पिउणो वि मायापिउणो' । राया भणइ-भयवं! कहं मे जणयस्स एस जणओ' । गुरू भणइ,
जहा-'एयंमि चेव नयरे पुरन्दरो राया तस्स सुन्दरी दहा । ते दुन्द वि गुरुवएसेण पददिणेसु उपवासाइतवोनि-
रवा बम्भषयपालणपरा जिणधम्म कुणन्ति, परं ताणं रजमुहमणुहवन्ताणं रजभारधुरन्धरो इको वि पुत्तो न, तचि-
न्ताए राइणो मणसि दुहं दखूण पुरोहिजो भणइ, यथा-
"विना स्तम्भं यथा गेहं यथा देहं विनात्मना । तरुयथा विना मूलं तथा पुत्रं विना कुलम् ॥ १॥"
राया भणइ 'पुवभवकम्मजणिजमे । सो भणइ-तहावि उवाया सन्ति, एगमुवायं अहं भणामि' । देवी आण-
न्दिआ भणइ-जद उवायं जाणेसि ता कम्हा न कहेसि । तओ तेण भणि 'किसिणअट्ठमीदिणे तहा अमावस्साए
छम्मासं जाव जो नियकलतेण समं एगत्थमायणे किसिणतिलकुहि चन्दोदयवेलाए जेमइ एगसिजाए चेव
निदं च करेइ तस्त पुत्तो हवई' । एवं सुणिचा ते दुन्द वि तहा कुणन्ति, जो---
॥२२॥

पाएण एस जीवो मिच्छाणुढाणसायरो होइ । न हु सचधम्ममग्गे परभवअभासजोएण ॥१३॥ यदुक्तम्- "सनाऽसाररुचि यो बलात्कारे प्रवर्त्यते । तृणमत्ति खयं वाजी घृतमन्येन पाय्यते ॥ १॥" तो तेहिं पचनियमभङ्गो फओ न पुण पुत्तो पत्तो। एगया तारिसपुन्नोदएण एगो साहू महातबस्सी चउन्नाणी रायभवणे विहरिउं समागओ । देवीए पुट्ठो 'भयवं ! मह पुचो होही ण वा' । मुणिणा भणिसं-'जइ दुन्ह वि तुम्हे तिकालं जिणपूअणं कुणह तजो तप्पुन्नोदएण मणोरहसम्पत्ती हपई' । तेहिं तहा कयं । कमेण जाओ पुत्तो धम्म- सेहरो णाम राया । जस्स पुत्तो तुम, यतः- "पुत्रं प्रसूते कमलां करोति राज्यं विधत्ते तनुते च रूपम् । प्रमार्टि दुक्खं दुरितं च हन्ति जिनेन्द्रपूजा कुलकामधेनुः ॥ १॥" अहं कमेण रज पालित्ता अगहीअपायच्छित्तो पुरन्दरो राया रजमझे च मरिऊण मेसो जाओ। सुन्दरी वि मेसी जाया। तओ दुन्ह यि सुणहमिहुर्ण । तओ सूयरमिहुणयं । तो इंसयसहहरिणजोणीसु भमिऊण णन्दणवर्ण राया कीरो सुन्दरी कीरीच जाया। पच्छा ते दुन्द वि सुलोयणविजाहरेण गिहिऊण कणयपअरे ठावित्ता नाणासत्थाइंभाणिआ। अह एगया तत्थ मुणिणो समागया, तेहिं कीरमिहुणयं कणयपारत्थं दद्वण मणि विजाहररायस्स, जहा-

रयणसेहरी
कहा.
॥२३॥
'सच्छन्दचारि एयं केण निमित्तेण मिहुणयं ठवियं । सङ्कडपञ्जरवासे निरन्तरं दुक्खजणयम्मि ॥ १०४ ॥
जो वइ अन्नजीवे धरिऊणं विबिहदुक्खजालम्मि । सो अन्नभवे होही नाणादुक्खेण सञ्जत्तो ॥ १०५ ॥'
तओ तबयणेण विजाहरराइणा मुकं कीरजुयलं । भमन्तं एयम्मि नयरे समागयं । रायभवणं दद्दूण जाई समरेइ ।
पच्छा तुम्हाणं करजुयले निविटं । तो भवियचयाए तयाणिमेव तेसिमाउअं संपुन्नं । तुम्हेहिं पंचपरमिहिनमुकार-
पयाणं कयं । तप्पभावओ कीरो धरणिंदो एस जाओ। कीरी वि एस पउमावई देवी जाया । तुम्हाणं पवाणुट्ठाण-
थिरिकरणत्यं एवंविहमच्छरिअं दरिसिऊण इत्थ निविट्ठा इमे दुन्न वि' । एयम्मि समए तेहिं भणि 'भो पुत्तय!
महाराय ! जं गुरुणो भणन्ति तं अपितहं । जो एवं सघं अम्हेहिं विराहिअपवएहि अणुहूयं । तओ तुम्हेहिं सपा-
यरेण पञ्चवयं पालियचं, न प्पमाओ कायद्यो' । तओ एवं रयणसेहररायं रयणवईदेविं च पववए थिरीकाऊण रयण-
युटिं च रायभवणे करिचा नागराओ पउमावईसहिओ नियठाणं गओ। इत्थन्तरे सिरिगोयमसामी भणइ 'भयवं!
सम्पयं सो चेव नागराया ?' । गोयमा ? 'नो इणढे समढे सो अ जहन्नुकोसेणं आउक्खएणं चुओ । सम्पयं भयवया
पासेणं बोहिओ नागराया' । अह रयणसेहरो राया सावरोहो गुरूण पासे दुवालसवयसंजुत्तं सावगधम्म पडिवजि-
ऊण गुरूणं चिन्नवेइ ‘भवयं! मए अजप्पमिदं दुन्निय पवेसु पोसहोववासो कायद्यो । पइदिणं सचित्तदुगमेव गिहीवर्ष।
फासुअजलं च पेजचं । दीणदुत्याण जा अन्नदाणं च दायचं, यतः-
॥२३॥

"भातपुदीनेषु दयान्विते यत् प्रद्धया सलामपि प्रदत्तम् । तत्मरकामान् विदयाति राजन् ! न लम्यते पद्धनिनां प्रदत्तम् ॥१॥" गुरुणायि मणि- 'गिविहारको नियमो गुरुपयमूलम्मि मागीए । पालिनद मो नियमा जइ ता सर्व मुदं शेर ॥१०६॥' तनो मपरिवागे गुरुण पणमिचा नियनगर समागमो । सम्मं धर्म जाणाए माराहन्तो रपणए ममं पश्च- पिहरूाममुहं गणुहयन्तो मानायरमन्तिणा गशुतो रवं पालेइ । मह मासायरमन्ती निरइसारं सारगपम्ममाराहि- ऊण गप्पयारं मिरिजिणिन्दमामणं पमापिता जाउारापणं मपणापहागाई योसिरिऊण बम्भलोए महीनो देवो जागो । राणा यदिणाणि मन्तिमोगो कयो । पन्छा मइनायरमन्तिानं महगनुद्धिनामाणं रजमारे पित्ता मुई गुहेणं र जिमिन्दधम्म च करे, जो- निन्तामरेण गरिए मणम्मि गणुभाण गयाबाई । गीअन्ति गप्पणो पुग दूरे पम्मस्म कजाई । १०७ ॥ पगया राया रहमीदिणे चउचिहं पटिपुर पोमदं करेमाणो पडिसनपोसहरयाणं ममेगागं सामान्तार्ण पुरको पोराहमालाए ठिगो धम्गदेमणं कुणइ, जहा- भा जिणिन्दाण मुसहमेगा भसामाइयपोसहेमुमुपत्तदा गुगुणापुरानो कमायाजो सिपमुस्तमागी १०८।।

रयणसेहरी कहा. ॥२४॥ दिणे दिणे कञ्चणलक्सदाणं जं होइ पुन्नं तु करितयस्स । तत्तो य सामाइयकारयस्स भवेइ अहिलं मुणिणो वयन्ति ॥ १०९॥ जो मेरुगिरिसमाणं रासिं कणयस्स देइ अणवरयं । जे होइ तस्स पुन्नं तत्तो पोसहवए अहि ॥ ११०॥ उक्तं च- "सामाइअं कुणन्तो समभायो सावो घडिअदुगं। आउं सुरेसु बन्धइ इत्तिअमित्ताई पलिआई ॥१॥" "माणुंनइ कोडीओ लाया इगुणसहि सहस पणनीसा । नवसय पणवीसा सतिहा अडभाग पलियस्स ॥२॥" "सत्तात्तरिसतसया सत्तहुरारिलक्ख सत्तकोडीओ । सगवीस कोडीसया नवभागा सत्त पलियस्स ॥३॥" अह एवं धम्म कहन्तस्स राइणो एगो चरो आगन्तूण विन्नवेइ, जहा-'कलिङ्गदेसाहिबई चउरङ्गसेणासहिओ अप्पणो जणवयं विवयन्तो देव ! आसन्ने आगओ' । एवं मुणिऊण तया सामन्ता खुहिया। रायणा पुण भणि 'अज्झ मह पोसहो तेण एसावि कहा पावाणुगन्धिणी न केणावि कायवा, जओ- सामाइअम्मि उ कए अहवा पोसहययम्मि जिणभरणे।जोपावकहं पकरइ सो धम्मविराहगो जीवो ॥१११॥ ताव णयरपरिसरे एवं चुम्बारयो जाओ। धापह धावह भो उत्तमसत्तिययुरिसा! रायप्पसायदुललिया । जं । कलिङ्गाहिवइवलेण अप्पणोरायस्स तुरगारजसिरीमण्डणसमाणा नीरपाणनिमित्तं बाहिरतडागे पत्ता अवहीरिअन्ति।

तो एवं कोलाहलं सुणिऊण उच्छलिअवीररसावेगपूरिआ सवे वि सामन्ता । के वि पोसहमपडिपुन्नं पारिता के वि अपारित्ता धम्मोपगरणाई मुहप्पत्तीपमुहाई एवमेव चइत्ता वेगेण पोसहसालाओ निग्गया । एग बिय सिरिर- यणसेहेरो राया मेरु व निप्पकम्पो ठिो एवं चिन्तेइ, जहा- धन्नाण वि ते धन्ना पुरिसा निस्सीमसत्तसंजुत्ता । जे विसमसंकडेसु वि पडिआवि चयन्ति णो धम्म ॥११२॥ सो धन्नो महुराया सत्तुग्धनरेसरेण कवडेणं । मारिजन्तो वि तया मणसावि न चेव परिकुविओ ।। ११३ ॥ अस्सा हत्थी रिद्धी नारीओ चा असासयं सच । इकु चिन जिणधम्मो भवम्मि सारो अनिचो अ॥ ११४ ॥ तया एगेण माणणीयपुरिसेणं भणि 'भो महाराय ! संपयं तुज्झ सबखत्तियकुलालङ्करणस्स कायरजणनिसेविसं एवंविहं वयं धरिउ न जुत्तं । तुह अज रजसिरीअलङ्कारभूजं हयसमुहं हरिऊण सत्तुणो सिन्नं गच्छइ । हयहरणं पुण सत्तियपवराणं आजम्मकलङ्कनिमित्तं, जो- नियजणवयस्स भङ्गं हयहरणं वा कलत्तहरणं वा । ते धन्ना निववसहा जीवन्ता जे न पिञ्छन्ति ॥ ११५॥' तो राइणा भणि, जहा- 'कस्स हया फस्स गया देसो कस्सत्थि फस्स भत्थि पुरं । अप्पणो धम्मु एवधि वज्झरूपमिणं पुणो ॥११६॥' एवं भणित्ता जाव राया मूणेण ठिओ ताप न सत्तुवलं न कोलाहलो किन्तु सर्व पमुइअपकीलि लोकं -

रपणसेहरी
कहा.
पिच्छइ, जओ-
अवहरइ दुरिअरासि देइ तहा जयसिरिं च रायाणं । सम्मं जिणिन्दधम्मोतिविहं तिविहेण अणुचिन्नो॥११७॥
तओ सवे वि सामन्तादओ लजाए नमियमुहा पोसहसालाए आगन्तूण पुणरवि धम्मोवगरणाई गिणिहजण राय-
समीचे ठिआ। एवं सबप्पयारपोसह पालित्ता पभाए पोसह पारित्ता सयलमङ्गलनिलयं जिणिन्दपूअं करित्ता सब-
सामन्तेहि समं पारणयं निम्मिय सिंहासणे समागओ राया। सेवानिमित्तं आगया अमञ्चपमुहा रायपुरिसा । को
तेहि समं राइणा नियरजकजविजारो। एगया रावा चउरहिणीए सेणाए संपरिचुडो कलिङ्गदेसाहियोवरि चलिओ।
रयणवईदेवी पुण जिणवयणमाविअमई सभवणे तिकालं जिणरायपूक्षणं उभो कालं छविहमावस्सयं च करेमाणी दीण-
दुत्थिअजणार्ण मणोरहे पूरेमाणी सबन्नुसासनं रविप्पम छ सबप्पयारेण पभासयन्ती एगया अट्ठमीदिणे पडिबन्नपो-
सहबया सयलदिवसं धम्मज्झाणेण गमिऊण संझाए कयावस्सया सज्झायपोरिसिंकरिता जाव संधारयं पडिलेहेइ ताव
सिरियणसेहरं रायं नियपाणवलहं तत्थागयं पासेइ । तं तत्थागयं पासित्ता किमेअं एवं जाय झाएइ ताव राया
भणिउमाढत्तो, जहा-'हे पाणप्पिए । किं झापसि ? अयं रयणसेहरो राया तुह विरहग्गिताविअसरीरो तुह सरी-
रसंजोगचन्दणरसेण अप्पाणं सीअलीकाउं इत्यागओ म्हि, ता पसायं करिऊण पोसह पारिता सहमोगसामग्गिं
सजीकरेहि, जम्हा मयणमहाजरेण सबङ्गपीडिओ न सकेमि तुह संजोगं विणा खणमवि ठिउं, जो-
॥२५॥

ससि रोगाणं पडिआरो अस्थि सत्यनिहिहो । न पुणो मुणीहि कहिओ मयणमहादाहउवयारो ॥ ११८॥
तमो रयणवई भणइ-'हा नाइ! दुग्गइगमणसवकारं एरिसं पाचं कई नायजिणवयणाणं करि जुबा, जओ-
एवं लोअविरुद्धं जिणवयणठिओ करेइ जो पावं । अमुणियजिणवयणेणं को णु विसेसो हवइ तस्स ॥११९॥'
तो राया जंपइ 'नियपाणवलहस्स कए किं किं न किजइ कुलवहूर्हि ?, यत उक्तम्-
"कुलस्रीणां पतिः पूज्यः पतिर्देवः पतिर्गुरुः । तसादेशेन नो कार्या पुण्यपापविचारणा' ॥ १॥"".
सा भण-
"पुत्त न मित्त कलत्त पहु न वलह भत्तार । निरयपडता जीवडा रक्खइ धम्म विचार ॥१॥"
रण्णा भणिों 'हे पाणवलहे ! तुह सबमणोरहपूरगं मं रायाणं निविडसिणेहेण पायकमले पडन्तं कहमवगणे-
सि।' एवं नाणाविहदीणवयणाई भणन्तस्स वि रायणो तीए सम्मुहमवि न जया पलोइ तया राइणा कोवकडार-
नयण भणिसं 'अरे कवडधम्मपरायणे ! जइ मह वयणं न मन्नेसि ता अन्नं इत्थिरयणं परिणिऊण तुह सबस्सं
अवहरिऊण तुमं दासीपए ठावइस्सामि । कइयावि वयणसंविभागमविन करिस्सामि ।' एवं रायमणि सुणित्ता
संवेगभाविअमणा भणइ, जहा.
'लभन्ति विउलभोगा लन्भन्ति सुरिन्दसंपया परमा । लन्भन्ति पुत्तमित्ताणि एगो धम्मो न लगभई॥१२०॥

रपणसेहरी
॥२६॥
तमो जाब न मगसावि नियधम्माओ चलइ ताच रायायि खणेण अदिस्सो जाओ! सावि किम इन्दजालं!
किं वा सई ? एवं झायन्ती खणमेग निहासुहमणुभविवा क्वगयनिहा धम्मजागरि करेइ, जहा-
सा रिसइनाधूआ नमणिज्जा सुन्दरी महाभागा । सठिसहस्सा परिसा विहिओ जीए तवो परमो ॥ १२१॥
सा जयउ जणयपुत्ती दसमुइवयणेहिं सीलसन्नाहो । जीए गओ न भेयं संकडपडिए चि थोवं पि ॥ १२२ ।।
एवं विसुद्धं पोसहवयमाराहित्ता पभायावस्सयं करित्ता सासयजिणविम्वाणि वन्दित्ता पोसई पारिता जिणघूयण-
साहम्मियवच्छलदीणदाणाई धम्ममग्गं पयासिऊण सुपत्तदाणं च दाऊण सा पारणं करेइ । पुणरवि एगया तीए
चउद्दसीपोसहोववासे कए तत्थेव निवासिणा मयरदाढसामन्तेण परिणीया कणयवईधूआ भणइ-'हे माय ! मह
देवरो पभाए परिणयणणिमित्तं चलिस्सइ ताओ घरे न बद्दद ता तुम महसुसुरगिहगमणसामरिंग कारवेहि' । सा
भणा-'नाहं अज सारजं करेमि कारयामि वा, जओ-
गिहिऊण पोसहवयं सावजं जो करेइ मूढप्पा । सो देवमणुस्साणं कुच्छिमजोणि लहइ नूणं' ॥ १२३ ॥
तओ सा दुम्मणायमाणा रोयन्ती गया । न पुण रयणवईए सावजपत्तावि कया । जओ जुईओ पुत्तेहितो वि
वछहतमाए धूआए कज्जत्यं सघं पायं करन्ति कारवन्ति । भणि च-
"नारीणं पुण धूआ पुत्तेहिन्तो वि वलहा अहिले । जामाया पूइज्जह न वह पूइजए जम्मा ॥ १॥"
॥२६॥

- पुणरवि पुन्निमाए पोसहे पारिए पारणए कए जामाया आगन्तूण भणइ-'हं हो सासुए! अवधारेहि मह भाया अज परिणेउं गच्छन्तो वट्टइ, तेण मह सवपरिअणो पाणिग्गहणुच्छवग्गो वट्टइ, जेण अज नियपरिवारेण म. जणं दावेहि । सा भणइ-'अज पवदिणं मजणारंभ न करेमि न कारवेमि' । सो भणइ- "थीमह तिन्नि पियारडा कलि कजल सिन्दूर । अनइ विसेपि पियारडां ध जमाई तूर ॥१॥" सा भणइ-मोहमूहाणं एयाई बडहाई हपन्ति, उत्तमजणाणं पुण देवगुरुधम्मरूवं रयणत्तयं नाणदसणचरिच- रूवं वा पाणप्पियं होइ, जओ- देवो जिणिन्दो जिणसयधम्मो जिणिन्दधम्मम्मि ठिा मुणिन्दा । पाणप्पिए तिन्नि वि इंति एए तिलोअसारे सलु पण्डिआणं ॥ १२४ ॥ जिणिन्दविम्विं च जिणिन्दवाणी जिणागमज्झयणपरायणा य । सन्नाणसमत्तचरित्तरूवं रयणत्तयं वा पुण पलहाई ॥ १२५ ॥ तो सो रुटो भणइ-'अहो! मायाधम्मनिरए ! जइ मह वयणं न मन्नेसि ता अपररायकन्नापाणिग्गहणं करित्ता तुह धूयं चइऊण आजन्महिअयसलं दाइस्सामि' । तहावि सा जाव न जपद ताव सो वि गओ । अह सिरिरयण- सेहरो राया कलिरायं निजिणिऊण सरायहार्णि आगओ जाओ अ सपत्य नयरे महूसरी । एगया राणा रज- रपगसेहरी कहा. ॥ २७॥ कजचिन्तापरवसेण दिवसे पोसहो न कओ। "पोसहं दुहओ पक्खं एगराई पि न हावए"त्ति आगमवयणेण रयणी- पोसहो गिहिओ । तओ विआले आवस्सयं करिता सज्झायपोरसि विहिऊण जाव पञ्चपरमिट्टिणो समरेड ताव रयण- वईदेवी देवीव सबालंकारजुईए सघओ पोसहसालं उजोयन्ती बहुविसयभावभरिअङ्गी समागया भणइ, जहा- 'हे अजउत्त! पाणपिज ! अज अहं कयरिउसिणाणा संभाविअपुत्तागमणसमया वहामि । ता पोसह पारिता मह मणोरदं रेहि। राया भगाइ-'अज अङ्गीकयपधपोसहवओ नाई इत्थीदंसणमपि करेमि । तुज्झवि अवगयजिणवय- पाए इयाणिं इत्यागमणं ण जुज्जइ, यतः- "अन्यमुद्राकृतं पापं छुट्यते जिनमुद्रया। जिनमुद्राकृतं पापं वज्रलेपो भवेद् ध्रुवम् ॥१॥" "अन्याहनि कृतं पापं मुच्यते पर्ववासरे । पर्वाहनि कृतं पापं वज्रलेपो भवेद् ध्रुवम् ॥ २॥" सा मणइ-हे नाह ! सचं जाणेमि परं मयणमहाजरविवससरीरा न अप्पाणं संधारेउं सकेमि, यतः- "तपस्तावजपम्तावत्तावद्धर्मविचारणा । यावजवलति नाङ्गेषु हतः पञ्चेषुपावकः॥१ तमो राया- ॥२७॥ धन्नो दसरहपुत्तो भरहो नामेण मण्डलादिवई । जो जुबहसहस्सेहि विन खोहिओ विभुममि तया ।। १२६ ॥ एवं प्रायित्ता काउस्सग्गंमि ठिओ, तो- - सा कामपिसयगिद्धा सोमेद नियं विरूवरूवेहिं । मुरसेलु व परं नो निमेसमि पि सो सुहिजो ॥१२७ ।। तमो प्पभाग जं करिस्सामि तं जाणेसि त्ति मणित्ता गया सठाणं रोसेण धगधगन्ती रयणबई । रापावि निरह- आरं पोमई पालित्ता पमाए कपजहोचिअफजो तेयसा सहस्सरसि व दिप्पन्तो सहामण्डसि सिंहासणे उपविट्ठो अणेगरायगएहि सेविजमाणो जाप किं पिरजानं चिन्तेइ तान उप्पन्नो जन्तेउरभरणे फोलाइलो, जहा- रयणपई पुण देवी गिहिऊणं माररपणभण्डारं । वण्ठनरेणं सद्धिं गइ कामाउरा कुविना ॥ १२८ ।। ता राईमरमुरिमा! धायह धारह नरिन्दसंजुत्ता। पडिऊण पायफमले मनानद सपमत्तीए ॥ १२९ ।। एवं फोलाहलं मुणित्ता गुहिमा रायममा । रायाधि जाब कि पि चिन्तेइ तार कस्मावि तरुणतरगरिमयामह- सण्ठिमा दिवकरणिमारूढा रपणीए मह भगिमं न कयं ता मह फयं विलोएमु एवं ययन्ती राइणो पुरजो ने नि- ग्गया। नरपणावि चिन्तिमं जहा- तासिं पापमईणं घिरत्यु नारीण कामतमिजाणं । जासिं न को विवश पिभो निणा विसयामहिं॥१३०॥ उत्तं च- "धिग नारी कृत्रिमस्नेहा यासां फोऽपि न यलमः । किन्तु फामनिमूहानां विपया एष यतमाः ॥ १॥" तो मह न एमाए फज, परमनहा लोगप्पयानो मसिहति शायन्तो सेणाए सहिलो निगो अपउव- रपणसेहरी ॥२८॥ वासपारणो तीए माणपत्थं । परं अग्गओ वचन्तो न पासइ अप्पणो सिन्नं किन्तु केवलमरणं घोरं नाणातरु- मयं पासइ । हरिथणिमारूढा रयणवई वि कत्थ वि दूरे कत्थ वि आसन्ने गच्छद । रायावि बेगेण तुरगारूढो वच्चा पुट्ठीइ । ता तुरङ्गमो अईवपिवासाकुलो मारिजन्तो वि पयमवि न चङ्कमा । तो रण्णा तुरङ्गमो जाय पाणी- अंपाइओ ताव विगयजीवो जाओ। रायावि अहो ! कम्मणो विसमगइ ति चिन्तन्तो पायचारेण निग्गओ, परं अईवशुहिओ पिवासाकुलो अन सक्का पयमवि गन्तुं । ताव सरसपकसहयारफलभरिअकरण्डो एगो बंभणो सम्मुहं समागओ भणइ 'भो महाराय ! तुमं छुहा पीडिओऽसि ता गिण्हाहि एआई अम्बफलाणि करेहि पारंणयं'। राइणा जंपिअं-'भो भह ! कयपचक्खाणोऽहं फलाणि आसाइऊण कहमुवरि मुहमुद्धिं करेमि? । ताव अन्नो जलभरि- यभायणहत्थो को वि भणो तत्थ समागओ भणइ-करेहि फलेहिं पारणयं। उवरि एएणजलेण मुहसुद्धिं तुह कारयि- स्सामि' । राइणा भणि-'एवं सचित्तजलं पाणविगमे वि ण पित्रामि कश्यावि विसेसओ अज्ज पचविणे। तेहिं कहि-'हं हो अजाणसेहर ! छुहाए तिहाए य तुह पाणे निगच्छिस्सन्ति' । राजा भणइ- 'पाणेहि समं रजं वचउ लच्छीऍ संजुआ दइआ। मा गच्छउ पचवयं कयावि सिवसुक्खफलबी ॥ १३१ ।। -- ॥२८॥ अवि य- "गहिऊण पपनियमे जो भाइ निअपमायदोसेणं । सो दुक्खसहस्सभरि पामद तिरिवत्तणं पहुआ ॥१॥"

तेणाहं पघवयं पाणयाए वि व भजेमि । तुम्हे वि धरह एवं जइ इच्छह अप्पणो सुक्खं ॥ १३२ ॥ तो तेहि भणिअं-'एगागी तुमं कत्थ पयासि । तेण भणि-'कावि एगा जुरई एगेण पुरिसेण सह गच्छन्ती तुम्हेहिं दिहा' । तेहि वि मणि-'अग्गो सहयारतले केणावि तरुणपुरिसेण रममाणी वट्टई। रायावि एवं वयणं सुणिउण लजाभरण नमियवयणकमलो चिन्तेइ, अहो ! अईवगहणं इत्थीणं चरितं, जओ- "जे निम्मलवुद्धिधरा जाणन्ति सणेण सघसस्थाई। ते वि महिलाण चरिअंनाउं तीरन्ति नो कहा ॥१॥" जा जाणइ जिणवयणं कुणइ तहा विविहधम्मकिचाई। सावि हु विसयपसत्ता मुञ्चइ लज्ज पि धम्मपि ॥१३॥ तहावि मा दुग्गइ गमणं भवउ त्ति गन्तूण एवं पडिवोहेमि, जओ- जो अन्नं पावरयं पडिवोहाइ सुद्धधम्मबुद्धीए । तस्स पुण वोहिलामो सुलहो हुजा परभवम्मि ॥ १३४ ॥ जाय एवं चिन्तिऊण कइपयपयाई गन्याप ताय न अरणं न तं वंभणजुअलं पिच्छइ राया । किन्तु निजआवासे रयणमयसिंहासण सयलराईसरअमचाइपरिवारपरिवरिश रयणवईपट्टदेवीसंजु अप्पाणं पासइ । तओ किमे इन्दजालं जायं किं वा सघमियाइझायमाणस्स रयणवईसहियस्स रयणसेहररायस्स उपरि पञ्चवन्नसुरहिसरसकुसुम- पुहि करिता चलचपल कुण्डलधरो मउडदित्तसिरो हारद्धदारविरायन्ताच्छत्यलो पलंववणमालधरो को वि देवो पुरओ होऊण भणइ--'भो महाराय ! ममं अभिजाणेसि' । राया भणइ-'तुमं को वि देवोऽसि नाई सम्म अभिजा.

रसणसेहरी
कहा.
॥२९॥
पामि' । तओ मन्तिरूवं करिता पुरओ ठिओ भणइ-इयाणि जाणेसि' । राइणा भणि-'तुमं मइसारो नाम
मन्ती मह रजधुरंधरो परलोग गओ कहमागओ? । सो भणइ-'अहयमाराहियपवधम्मो वंभलोए महिडिओ देवो
जाओ । अन्तोमुहुत्पजत्तदेहो देवदेवीगणेण अभियुवमाणो कयअभिसेजआइसबकिचो बिमाणचे असासयजिण-
पडिमाणं अट्टप्पारेदि पूर्ण विहिऊण जाप सहामण्डवे सिंहासणे निविट्ठो ताय देविन्दो देवगणसंपरिखुडो महा-
विदेहे पुक्खलावई विजए पुण्डरिकिणीए नयरीए विहरमाणं वरकेवलनाणदसणधरं सिरिसीमन्धरं तित्थकरं
पणमिङ पइटिओ। अहमपि तयादेसेण सहगओ । चन्दिो भयवं तिलुकनाहो । निरूविजेच भगवया धम्मदेस-
णाए पवसरूवं, जहा-
धम्मो जिणिन्दमणिो कायवो उत्तमेण पइदिवसं । जम्हा जीवाण पुणो सुदुलहा धम्मसामग्गी ॥१३५॥
जह सबया न पारह धम्म काऊण सयलसुहमूलं । ता पवेसु करिजा जिणिन्दमणिएसु ससु ॥ १३६ ॥
धम्मस्स अणुहाणं नियमा पसु जो कुणइ निचं । अणवरयं पुण झाणं जायइ धम्मस्स तस्स मणे ॥१३७॥
पधेसु कीरमाणो धम्मो भावेण होइ अणन्तगुणो । अन्नदिणविहिजधम्माणुहाणफलाउं पारणं ॥ १३८ ॥
एवं परमाहप्पं मुणिऊण देविन्दो विनयेइ-भयवं! को वि इयाणि पवाणुहाणे सुदढचित्तो बट्टई' । सामिणा
भाइटुं-'महवे जीवा । विसेसओ गुण भरहखित्ते रयणपुरे नयरे रयणसहेरो णाम राया सपलदेवासुरगणेणायि अखु
॥२९॥

मियचित्तो महासत्तो तस्म पट्टदेवी रयणपई । तओ एवं तित्थयरभणि निअसामिणो गुणुकित्तणं सुणित्ता हरिसवसविसप्पमाणहिअओ इत्थागन्तूण परचकागमणाइइंदजालं देवसत्तीए दरिसिजग तुम्हाणं सत्तपरीक्खणं काई, परं तुम्हहिं जिणिन्दमणिअस्स संवाओ कओ। तो धन्ना तुम्हे जेर्सि जिणिन्दो सुरासुरपरिसाए पसं- सेइ, जओ- सो चेव होइ धम्मो परमत्येण वि मुतिसुक्खकरो। वीयरायपमुहा अगुमन्नइ उत्तमा पुरिसर ॥ १३९ ॥ सघोपि होइ धम्मे निरओपाएण सुक्पसमयम्मि । आवयपडिओ को पिटु विरल चिमहोइ धम्मपरों' ॥१४॥ एवं मन्तिदेयो तेसिं पसंसिऊण पणामं च काऊण सघसोहग्गकरं रोगसोगहरं च दिवालङ्कारं राइणो रयणवई- देवीए समप्पिऊण देवलोग गो । रायावि संघप्पयारसंजायदढधम्माणुरागो सदेवमणुासुरस्स वि तिलोअस्स निग्गन्याओ पापयणाओ अणइफमणिजो । अयमेव निग्गन्थे पारयणे अहे सेसे अणटे त्ति भाविअमइओ सवत्य निअजणवए लोए धम्म कारावेइ अमारिपडहं च घोसायेइ । पोसहपारणएमु सापयाणं वच्छलं च करेइ, जओ- जिणसासणस्स सारं जीवदयानिग्गहो कसायाणं । तह साहम्मिअवच्छल भणन्ति मुणिणो मुणितत्ता॥१४॥ रयणवई वि मजिद्वरागसरिसजिणधम्मरगा तित्वजत्तारहजत्ताकरणसपंगपवित्ता चेइयसाहुपूयारया दीणाइलोभ- जहोचिअदाणपरायणा अणवरयं जिणवयणभाविअमई अईवसुद्धं सम्मइंसणं विनिम्मिय आसन्नसिद्धिपत्तमुवचिणेह,

रसमसेहरी
॥२९॥
णामि' । तओ मन्तिरूवं करिचा पुरओ ठिओ भणइ-'इयाणि जाणेसि' । राणा भणि-'तुम मइसारो नाम
मन्ती मह रजधुरंधरो परलोग गओ कहमागओ ?' । सो भणइ-'अयमाराहियपधधम्मो बंभलोए महिहिजो देखो
जाओ । अन्तोमुत्तपजत्तदेहो देवदेवीगणेण अभित्थुवमाणो कयअभिसेआइसबकिचो विमाणचेई असासयजिण-
परिमाणं अट्ठप्पआरेहि पूर्वा विहिऊण जाव सहामण्डवे सिंहासणे निविद्रो ताय देविन्दो देवगणसंपरिखुडो महा-
विदेहे पुक्सलावई विजए पुण्डरिकिणीए नयरीए विहरमाणं वरकेवलनाणदंसणधरं सिरिसीमन्धरं तित्थकरं
पणमिउं पाहिओ । अहमपि तयादेसेण सदगओ। बन्दिओ भयवं तिलुफनाहो । निरूविरं च भगवया धम्मदेस-
णाए पपसरूवं, जहा-
धम्मो जिणिन्दमणिो फायद्यो उत्तमेण परदिवसं । जम्हा जीवाण पुणो सुदुलहा धम्मसामग्गी ॥१३५॥
जर सपया न पारह धम्मं काऊण सयलसुहमूलं । ता पवेसु करिजा जिणिन्दणिएसु सधेसु ।। १३६ ॥
धम्मस्म अणुहाणं नियमा पोमु जो कुणइ निचं । अणवरयं पुण झाणं जायइ धम्मस्स तस्स मणे ॥१३७॥
परेमु कीरमाणो धम्मो भावेण होइ अणन्तगुणो । अन्नदिविहिअधम्माणुहाणफलाउं पारणं ।। १३८ ॥
एवं परमादपं मुणिऊण देविन्दो विजयेह-भयवं! को पि इयाणि पवाणुहाणे मुदढचित्तो वट्टा' । सामिणा
भाई-बरसे जीना । विसेसो पुण मरहखिते रयणपुरे नयरे रयणसहेरो णाम राया सयलदेवासुरगणेणावि अख
॥२९॥

मियचित्तो महासत्तो तस्स पट्टदेवी रयणपई । तओ एवं तित्थयरमणि निअसामिणो गुणुकित्तणं सुणित्ता हरिसबसविसप्पमाणहिओ इत्थागन्तूण परचकागमणाइइंदजालं देवसत्तीए दरिसिऊण तुम्हाणं सत्तपरीक्षणं काई, परं तुम्हहिं जिणिन्दमणिअस्स संवाओ को । तओ धन्ना तुम्हे जेर्सि जिणिन्दो सुरासुरपरिसाए पसं- सेइ, जओ- सो चेव होइ धम्मो परमत्येण वि मुत्तिसुक्खकरो । जं चीयरायपमुहा अणुमन्नइ उत्तमा पुरिसर ॥ १३९ ॥ सबो विहोइ धम्मे निरओपाएण सुक्खसमयम्मि । आवयपडिओ को बिहु विरल चिज होइ धम्मपरो' ॥१४०॥ एवं मन्तिदेवो तेसिं पसंसिऊण पणामं च काऊण सबसोहग्गकरं रोगसोगहरं च दिवालङ्कारं राइणो रयणवई- देवीए समप्पिऊण देवलोगं गओ । रायावि सधप्पयारसंजायदढधम्माणुरागो सदेवमणुआसुरस्स वि तिलोअस्स निग्गन्थाओ पावयणाओ अणइफमणिजो । अयमेव निग्गन्थे पाययणे अटे सेसे अण? ति भाविअमइओ सवत्थ निअजणवए लोए धम्म कारावेइ अमारिपडहं च घोसायेइ । पोसहपारणएसु सावयाणं वच्छलं च करेइ, जओ- जिणसासणस्स सारं जीवदयानिग्गहो कसायाणं । तह साहम्मिअवच्छल्लं भणन्ति मुणिणो मुणितत्ता॥१४॥ रयणवई वि मलिट्ठरागसरिसजिणधम्मरङ्गा तित्थजत्तारहजत्ताकरणसवंगपवित्ता चेइयसाहुपूयारया दीणाइलोअ- जहोचिअदाणपरायणा अणवरयं जिणवयणभाविअमई अईवसुद्धं सम्मइंसणं विनिम्मिय आसन्नसिद्धिपत्तमुवचिणेइ, रयणसेहरी ॥३०॥ जओ- जो सोहइ सम्मत्तं गुणाणुरागाइपमुहहेजहि । सो लक्खिजइ जीवो विउसेहिं परित्तसंसारी ॥ १४२ ॥ एवं ते दुण्ड वि पइदिणपवद्यमाणजिणिन्दधम्माराहणाणुरागा सम्म सावगधम्मं आराहन्ता सयलमहिमण्डलं जिणिन्दमन्दिरमण्डिज कारवन्ति । जिणाणाए सत्तसु धम्मखित्तेसु निधण बीअंक्यन्ति । संपूरिअजहिच्छियमणोरहे सच्चे जणवयजणे करिति । एवमणेगवरिससहस्साई जम्मन्तरोवजिनसुकयतरुफलं पञ्चविहसुहसंजुत्तं रज्जं पालित्ता तिविहं तिविदेण पञ्चपदनियमे आराहिताऽवसाणे कयसमयउचिअसचधम्मकजो सुहझाणे मलमयमसुई च मणुअसरीरं चइत्ता अचुअदेवलोगम्मि इन्दसामाणियदेवो महिडिओ महाणुभावो महासुक्खो संपन्नो । रयणवई वि तहेव कयसवधम्मकजा ईसाणे देवलोए उकिट्ठठिईए देवी परमदिवाणुभावा दिवसोहग्गसारा जाया रयणसे- हररायस्स उपभोगजुग्गा। इत्यन्तरे सिरिगोयमसामी भणइ-भयवं| सो राया कइया परमपयं लहिस्सई'। जिणिन्दो भणह-इहेच भरह- खित्ते तम्मि चेव नयरे महारायकुले जम्मं पाविऊण जिणपासे दिक्खं पडिवजिऊण तिनि वि जीवा केवलनाणिणो सिद्धि गमिस्सन्ति । अभो तारिसं पयदिणं पालिअचं जारिस एएहि पालि । जे जीवा एवं कई सोऊणं सिरि- पवदिणं पडिवजन्ति ते आसन्नभवा नायबा । एवं सिरिवद्धमाणजिणिन्ददेसियं सिरिरयणसहेरमहारायचरियं सोझणं वहये जणा पदिणेमु विगइसचिचाइवजणाइनियमे पडिवजिऊण परमाणन्दणन्दिया जिणरायं पणमिऊण नियनियठाणं संपत्ता । सिरिवीरजिणेसरो पि नवहेमकमलेसु पायकमलं ठवन्तो सुरासुरकोडिसंसेविअपयपीदो भुक- णत्तयपडिवोहणसमत्यो सयलजीयलोयसुहहेऊ अन्नत्य समोसरिओ। एवं जो आणाए धम्मं पञ्चेसु जिणवरुदिह । तिगरणसुद्धं पालइ सुरासुरेहिं पि अक्खुहिओ ॥ १४३ ॥ सो लहिऊण समिद्धिं मणइई रयणसेहरनिय च । पावइ कमेया सिद्धिं केवललछि परेऊणं ।। १४४ ॥ जइ पसुभपम्मि एवं पयदिणं पालिसं कुणइ सुक्खं । ता जइ मणुअभवम्मि पालिज्जह जेहिं भावेणं ॥१४५॥ इन्दपयं चकिपयं अहमिन्दपयं तहेव परमपयं । ते पावन्ति कमेणं तिलोअलोआण णमणिजा ।। १४६ ।। सुणिऊणमेवमेयं चरियं सिरिरयणसेहरनिवस्स । पञ्चसु पसु सया कायबो उजमो धम्मे ॥ १४७ ॥ एवं रयणपईए चरिअं तह रयणसेहरनिवस्स । निसुणिजन्तं जायइ भविशाणं बोहिलाभत्थं ॥ १४८ ।। सिरिचित्तकूडनयरे जिणभवणसएहिं सघओ भरिए । सिरिजयचन्दमुणीसरसीसेण सुअस्स भत्तीए ॥ १४९ ॥ पागयवन्धेण कहा लिहिआ जिणहरिससाहुणा एसा । ता णन्दउ जियलोए जाव जयइ वीरजिणतित्यं ॥१५०॥ ॥ इइ रयणसेहरनरवइकहा सम्मत्ता ।

रयण हरी अद्यावधि मुद्रयित्वा प्रकाशं प्रापितानां प्राकृत-संस्कृत-ग्रन्थरतानां सूचीपत्रम् । सूचीपत्रम् समवसरणतयः २ क्षुधकमवप्रकरणम् १ लोकनालिका ४ योनिखवा ५ कालसप्ततिका ६ देवस्थितिस्तवो लध्वल्पबहुस्त्रं ष ७ सिद्धदण्डिका ८ कायस्थितिलका ९ भावप्रकरणम् 1. नवसावप्रकरण (भाप्यवित्तिसमलंकृतम्) " विचारपत्राशिका १२ पग्धपदनिशिका १३ परमाणु-मुन्द्रल-निगोदनिशिका १४ श्रावकतमङ्गप्रकरणम् १५ देववन्दनादिभाष्यन्त्रपम् सटीक सटीकम् सटीका सटीका सटीका सटीका सटीका सटीक: सटीकम् सढीका सटीकम् सटीका सटीकम् सरीकम् १६ सिद्धपश्चाशिका १५ अमायउम्छकुलकम् १८विचारसप्ततिका १९ अरुपबहुरवगर्भितवीरवनादि २० पञ्बसून २१ जम्बूस्वामिचरित्रम् २२ रखपालनृपकथानकम् २३ सूक्तस्त्रावली २५ मेघदूतसमस्यालेख: २५ चेतोदूतम् २६ भष्टाहिकाव्याख्यानम् २७ चम्पकमालाकथानकम् २८ सम्यक्रवकौमुदी २९ श्रावगुणविवरणम् ३. धर्मरनप्रकरणं (स्त्रोपरीकया समलंकृतम्) सटीका सटीका सटीका सटीकम् सटीकम् ॥१॥ १ - सीका सुरयमाणः सटीका सटीका ३३ करससून (मुपोधिकानाध्या टीकथा भूषितम् ) ३२ उपराप्ययनं (भावविजयाणिविरचितटीकयोपेतम् ) ३३ उपदेशसातिका १५ कुमारपालमयन्ध: ३५ भाचारोपदेशः ३६ रोहिण्यशोकचन्द्रकथा ३७ ज्ञानसाराष्टकं (मानमरीनाच्या टीकया समलंकृतम्) २८ गुरगुणपनिशरपदनिशिकालकं (दीपिकया भूपितम्) ३९ समयसारप्रकरण (स्वोपशव्यापयोपेतम्) ५० मुतसागरम् ॥ धम्मिरकथा ४२ धन्यकथानकम् ४३ प्रतिमाशतकम् सटीकम् ५४ वितिस्तुतिसंग्रहः ५५ रोहिणेयकथा ५५ क्षेत्रसमासप्रकरणं (स्वोपइटीकया भूषितम्।) ५७ भारविधिः (विधिकौमुदीनाच्या पायोपेतः) ५८ हरसंग्रहणी १९ पदर्शनसमुचपः सटीक: ५० पञ्चसंग्रहा सटीकः ५१ सुकृतसंकीवेनमहाकाव्यम् ५२ धावारः प्राचीनकर्मग्रन्याः ५३ सम्योघससतिः ५४ संस्कृतकुवलयमारा ५५ सामाचारीप्रकरणं (स्वोपाटीकया भूषितम्) ५६ करणापज्रायुधनाटकम् । ५७ कुमारपालपरित्रमहाकाव्यम् । ५८ महावीरचरियं ५९ कौमुदीमित्राणन्दनाटकम् । २० प्रबुदरोहिणेयम् ५. धर्माभ्युदयम् १२ पगनिमंन्योनशापनातृतीयपदसंग्रहणीप्रकरणे २५ रयणसेहरीकहा प्राकृता ६५ मेघदूतमहाकाव्यं सदीकम् मुमयमाणम्। सावर्णिके मुनयमाणम्

PARATIVE
॥सम्मत्तेमा रयणसेहरी-कहा।
RARHIEFRAMER

Rayansehari Kaha

Author
Gani,majjinharsh
Title
Rayansehari Kaha
File name
Rayansehari Kaha
Text
OCR done
Citation
1917
Published
2012/08
Publisher
Bhavnagar.,shri Jain Atmanand Sabha
Language
Sanskrit
Pages
74
Library
Bharatiya Vidya Bhavan Library, Mumbai
DLI number
313298
Barcode
99999990321999.00
Scanning centre
Banasthali University
Digital publisher
Digital Library Of India
VMLT id
UFpAdslPky2
Download PDF

Rayansehari Kaha