·No text on this page.

·MAHISA SATAKAM, PADARA VINDA SATAKAM,
STUTI SATAKAM, MANDASMITA
SATAKAM, KATAKSMI
SATAKAM.
EDITED
DY
PANDIT JIBANANDA VIDYASAGARA B.A.
CALCUTTA:
PRINTED AT
SATYA PRESS
To be hud from Pandit Juananda Vidyasagara B. A.
uperintendent, t'ree Sanskrit College of Calcutta.

·AW २ ... १० १ । ४ १ - १ १॥ .. पिण्डतकुलतिलक-पूज्यपाद श्रीमत् तर्कवाचरति पाद-प्रणीत-प्रकाशित-पुस्तकान्येतानि १ आशुबोध व्याकरणम् २ धातुरूपादर्शः ३ शब्दस्तोम-महानिधि [सस्कृत अभिधान ] ४ सिद्धान्तकौमुदौ-सरलाटोकासहिता ५ सिद्धान्तविन्दुसार [ वेदान्त] में तुलादानादिपद्धति [ वङ्गाक्षरः] ७ गयाश्राद्धादिपद्धति शब्दार्थ रत्न वाक्यमञ्जरी [ वङ्गाक्षरैः] १० छन्दोमञ्जरी तथा वृत्तरत्नाकर-सटौक ११ वेणीसंहार नाटक-सटीक १२ मुद्राराक्षस नाटक-सटीक १३ रत्नावली १४ मालविकाग्निमित्र-सटीक १५ धनञ्जय विजय-सटीक १६ महावीरचरित १७ सालयतत्त्वकौमुदी-सटीक १८ व याकरणभूषणसार १८ लीलावती २० वीजगणित २१ शिशुपालवध- सटीक २२ किरातार्जुनीय-सटीक २३ कुमारसम्भव-पूर्वखण्ड स्मोक कुमारसम्भव-उत्तरखण्ड २५ अष्टकम् पाणिनीयम् २६ वाचस्पत्यम् [संस्कृत वृहभिधान २७ कादम्बरी-सटीक २८ राजप्रशस्ति २८ अनुमानचिन्तामणि त्या अनुमानहीधिति १॥ १॥ २ १ ... ६. ... १ - - ·शतकावलिः। ॥ हरिः ओं ॥ स्ततिशतकं ॥ ओं। ॥१॥ पाण्डित्यं परमे खरि स्तुतिविधौ नैवाश्रयन्ते गिरां वेरिञ्चयान्यपि गुभनानि विगलत् गर्वाणि शर्वाणि ते । म्तोतु त्वां परिफुल्लनीलनलिनश्यामाक्षि काभाक्षि मां वाचालोकुरुते तथापि नितरां त्वत्यादमेवादरः ॥ १ ॥ तापिञ्छत व कहिषे तनुभृतां दारिट्रमुद्राहिये संसारख्यतमोमुषे पुररिपोर्वामाइसौमाजषे। कम्पातौर मुपे शुषे कश्यतां जिह्राकुटों जम्मषे विश्व नाणपुषे नमोस्तु सततं तस्मै पर ज्योतिषे ॥ २ ॥ ये सन्धधारुणयन्ति शङ्कर जटाकान्तारचन्द्रामक सिन्दूरन्ति च ये पुरन्दरवधू सौमन्तसीमान्तरे। पुण्य ये परिपक्कयन्ति वसतां काञ्चौपुरे माममौ पायासुः परमे खरप्रणयिनीपादोद्भवाः पांसवः ॥ ३ ॥ कामाडम्बरपूर्ण या शशिरुचा कम स्मितानां विषा कामारेरनुरागसिन्ध मधिक कल्लोलित कुर्वतौ । १

·शतकावलिः।
कामाक्षीति समस्तसज्जननुता कल्याणदात्रो नृ मां
कारुण्याकुलमानसा भगवती कम्पातटे जृम्भत ॥ ४ ॥
श्यामा का चन चन्द्रिका विभुवमे पुण्यात्मनामानने
मौमाशून्यकवित्ववर्षजननी या कापि कादम्बिनौ ।
म्यारातिमनोविमोहनविधी काचित्तमाकन्दली
कामाच्या करुणाकटाक्षलहरौ कामाय मे कल्पताम् ॥ ५ ॥
कामाक्षोणपराक्रमप्रकटन सम्भावयन्तो दृशा
श्यामा क्षीरसहोदरस्मितरुचिप्रक्षालिताशान्तरा ।
बामाक्षौजनमौलिभूषण मणिर्वाचां परा देवता
कामाक्षीति विभाति कापि करुणा कम्पातटिन्यास्तटे H६ ॥
एक्य येन विस्थते हरतनो दम्भावपुम्भावुक
रेखा यत्कचसोम्निये खरदयां नै शाकरोगाहते ।
प्रोन्नत्यं मुहरेति येन स महान भेनासखस्मानुमान
कम्पातौरविहारिणा सुकतिनस्तेनैव धाम्ना वयम् ॥ ७ ॥
प्रौढ़वान्तकदम्बके कुमुदिनी पुण्याङ्गुरन्दर्शयन्
ज्योत्स्नासकमनपि कोपि मिथुनम्मित्र ससुद्धावयन ।
कालिन्दीलहरोदशां प्रकटयन् कमानभस्यता
कश्चिन्नेत्र महोसवोविजयते काञ्चोपुरे शूलिनः ॥ ८ ॥
तन्द्राहीनतमाल नौलसुषमातारुण्खलौलाग्यहै.
तारानाथकिशोरलाञ्चितकचैः ताम्रारविन्द क्षणैः ।
मत्कं संस्क्रियतां मनोमनसिजप्रागल्भ्यनाडौन्धमैः
कम्पातीरनरैनस्तनभरैः पुण्याकुरैश्शाङ्करैः ॥ ८ ॥

·स्त तिशतकम् । नित्य निश्चलतामुपेत्य मरुतां रक्षाविधि पुष्णती तेजसाञ्जयपाटवेन किरणानुष्णा तेर्मुष्ण तौ । काञ्चीमध्यगतापि दौप्तिजननी विश्वान्तरे जम्भते काचिच्चित्रमहो स्मृतापि तमसां निर्वापिका दीपिका ॥१०॥ कान्तः के गरुचां च यः भ्रमरित मन्दस्मितः पुष्पित कान्तया पल्लवित पदाम्बरहयाने त्रत्विषा पत्रितम् । कम्पातीरवनान्तर विदधती कल्याणजन्मस्थली काञ्चीम मध्यमहामणिविजयते काचित् रुपाकन्दली ॥ ११ ॥ राकाचन्द्रसमानकान्तिवदना नाकाधिराजस्ता मूकानामपि कुर्वती सुरधुनी नौकाशवाग्वैभवम् । काञ्चौनगरौ विहाररसिकाशोकापहन्त्रो सता मेका पुण्य परम्परा पशुपतेराकारिणी गजते ॥ १२ ॥ जाता शीतलशैललस्मुक्ततिनां दृश्या परा देहिनां लोकानां क्षणमात्रसंस्मरणतस्मुन्तापविच्छेदिनी । आश्चर्य वत खेलन वितनुते नैश्वल्यमाबिभ्रती कम्मायास्तटसोम्नि कापि तटिनी कारुण्य पायोमयौ ॥१३॥ अक्षणोश्च स्तनयोः श्रिया श्रवणयोः बारोश्च मूलस्य शो- रुत्तंसेन मुखेन च प्रतिदिन हन् पयोजन्मने । माधुर्येण गिरां गतेन मृदुना हंसाङ्गना हौपयन् काञ्चीसौनि चकास्ति कोपि कविता सन्तानवीजाङ्गरः ॥१४॥ खण्डं चान्द्रमसं वतंसमणिश काञ्चीपुरे खेलन कालेयच्छवितस्करीन्तनुरुचिं कर्ण जवे लोचने ।

·oc शतकावलिः । तारुण्योपण नखम्पचस्तनभरी जवास्फ नत कुन्तलं भाग्य देशिकसञ्चिततव कदा सम्पादोदम्बिके ॥ १५ ॥ तन्वानन्निज लिमोधमरणिं नै मगिकाणां गिरा केदारं कविमल्लसक्तिलहरी सस्ययियं शाश्वतम् । अंहोवञ्चनचकिञ्चन भजे काञ्चीपुरीमण्डन पर्यायच्छविपाकशासनमणे: पोष्यैषवं पौरुषम ॥ १६ ॥ आलोके मुख पङ्गले च दधतौ सौधाकरौं चातुरौं चूड़ालयमाणपङ्कजवनीवैराकरप्रक्रिया । मुग्धम्मरमुखी घनम्तनतटी मूोलमध्याञ्चिता कात्रीसीमनिकामिनो विजयते काचिज्जगमोहिनी ॥ १७॥ यस्मिन्नम्भभवत्तटाक्षरजनी मन्देपि मन्दस्मित- ज्योत्स्ना संस्लपिता भव चभिमुखौ तं प्रत्यहो देहिनम् । द्राक्षामाक्षिकमाधुरी मदभरबोड़ाकरी वैखरो कामानि खयमातनोत्यभिमृति वामेक्षणे तक्षणात् ॥१८॥ कालिन्दोजलकान्तयस्मितरुचिम्वर्वाहिनी पाथसि प्रौढ़ध्वान्तरुच: स्फटाधरमहालोहित्य सन्धयोदये । माणिक्योपल कुण्डलांशुशिखिनिव्यामि वधूमश्रियः कल्याण कभवः कटाक्षसुषमाः कामाक्षि रामन्ति ते ॥ १८॥ कलकलरणत्काञ्चौ काञ्चीविभूषणमालिका कचभरलसचन्द्रा चन्द्रावतंससर्मिणी। कविकुलगिरः आवश्राव मिलत्य लकार विरचित शिर'कम्मा कम्पातटे परिशोभते ॥ २० ॥ राजुर ·स्तुतिशतकम्। ५ ॥ मरस वचसा वीची नौचौभवन्मधुमाधुरी भरितभुवना कीर्तिमति मनोभवजित्वरौ । जननि मनसो योग्य भोग्य तृणां तव जायते कथमिव विना काञ्चीभूषे कटाक्षतरङ्गितम् ॥ २१ ॥ भ्रमरितसरितकूलोनीलोत्पलप्रभया भयानतजनतमः खण्डीतुण्डौरसौनि विजम्भते । अचलतपमामेकः पाक: प्रमूनशरासन- प्रतिभटमनोहारौ नारीकुलेकशिखामणिः ॥ २२ ॥ मधुरवचसोमन्दस्मेरामतङ्गजगामिनस्तरुणि मजवस्तापिच्छाभा: तमापरिपन्थिनः । कुच भरनता: कुर्युभद्रगुरङ्गाविलोचनाः । कलितकरुणाः काञ्चौभाजः कपालि महोत्सवाः ॥ २३ ॥ कमल सुषमाकल्यारोहे विचक्षणवौक्षणा: कुमुदसुक्कतक्रीड़ाचूड़ाल कुन्तलबन्धुराः । रुचिररुचिभिस्तापिञ्छश्रोप्रपञ्चनचचवः पुरविजयिनः कम्पातौरे स्फुरन्ति मनोरथाः ॥ २४ ॥ कलितरतयः काञ्ची लोलाविधी कविमण्डली वचनलहरी वासन्तीनां वसन्तविभुतयः । कुशल विधथै भूयासुम कुरङ्गविलोचनाः कुसुमविशिखारातरक्षणां कुतूहलविनमाः ॥ २५ ॥ कबलिततमः काण्डास्तुण्डौरमण्ड लिमण्डना स्मरसिजननौसन्तानानामरन्तुदशेएगः।

·AD शतकावलिः। नयनसरणेनेंदीयांस: कदानुभवन्ति मे तरुण जलदश्यामाशशम्भोस्तपःफल विचमाः ॥ २६ ॥ अचरममिन्दीन मीनध्वजस्य मुखश्रिया सरसिजभुवोयान म्लान गर्तनच मञ्ज ना। त्रिदश सदसामन खिन्न गिरा च वितन्वती तिलकयति सा कम्पातौर त्रिलोचनसुन्दरी ।। २७ ।। जननि भुवने चकम्ये ऽहं कियन्तमनेहसङ्क, पुरुषकरचष्टे दुधनैरुदरम्भरिः । तरुणकिरणे तन्द्राशन्ये तरङ्गथलोचने नमति मयि ते किञ्चित् काचौपुरी मणि दीपिके ।। २८ ॥ मुनिजनमनापेोरलं स्फ रत्करुणानदी विहरणकलागैह काञ्चौपुरी मणिभूषणम् । जगति महतो मोहव्याधेर्नृणां परमौषधं पुरहरदृशां साफल्य मे पुरः प्रतिजम्भताम् ।। २८ ।। मुनिजनमनोधानेधाने वचोमयजाह्नवी हिमगिरितटमारभाराय स्थिराय परात्मने । विहरणजुषे काञ्चौदेश महेश्वरलोचन- हतयसरसक्रीड़ासौधाणाय नमोनमः ॥ ३० ॥ मरकतरुचां प्रत्यादेश महेखरचक्षुषा ममृतलहरीपूरम्यारम्भवाख्यपयोनिधेः । सुचरितफलं काञ्चीभाजो जनस्य पचेलिम हिमशिखरिणो वंशस्यैक वतं समुपास्महे ।। ३१ ।।

·स्तुतिशतकम्। प्रगमनदिनारम्भ कम्मानदी सखितावके मरसकवितोन्मेषः पूषास्तां समुदञ्चति । प्रतिभटमहाप्रौढप्रोटात् कबोगकुमुहती नयति तरसा निद्रामुद्रां नगखरकन्यके ।। ३२ } शमितडिमारम्भा कम्पातटी निकटे चरीनिहतदुरितस्तोमासोमाछ मुद्रितकुन्तला। फलितसुमनीवाञ्छा पाञ्चायुधी परदेवता सफलयतु मे नेत्रे गोत्रेश्वरप्रियनन्दिनी ॥ ३३ ॥ मम तु धिषणा पौड़या जाडयातिरेक कथं त्वया कुमुदसुषमामंत्री पानीपतसितकुन्तला । जगति शमितोत्कम्मा कम्पा नदौनिलयाम्मी श्रयति हि गलत्त्वन्द्रा चन्द्रावतंससधर्मिणी ।। ३४ ॥ परिमल परीपाकोट्रेक पयोमुचि काञ्चने शिखरिणि पुनधीभावं शशिन्यरुगातपम् । अपिच जनयन् कम्बोर्लक्ष्मीमनम्बुनि कोप्यसो कुसुमधनुषः काञ्चोदेशे चक्कास्ति पराक्रमः ।। ३५ ॥ पुरदमयितुर्वामोत्सङ्गस्थलेन रसन्जया सरस कविताभाजां काञ्चोपुरोदर सोमवा । तटपरिसरैनिहारा वचोभिरततिमैः किमिव न तुलामस्मञ्चतो महेश्वरि गाहत ।। ३६ ।। नयनयुगलौमस्माकीनादानुफलेग्रहि विदधति गतौ व्याकुर्वाणा गजेन्द्रचमकियां ।

·८
शतकावलिः।
मरकतरचोमाहेशाधनस्त ननखिताः
सुक्कतविभवाः प्राज्ञः काञ्चीवर्तमधुरन्धराः ॥ ३६ ।।
मनसिजयशःपारम्पयं मरन्दयरो सवाक
कविकुलगिरी कन्दं कम्यानदीतटमण्डनम् ।
मधुरललित मत्कञ्चक्षुर्मनीषिमनोहर
पुरविजयिनस्र्वखं तत्परस्करुले सदा ॥ ३ ॥
शिथिलततमोलीला नौलारविन्द विलोचनां
दहनविलसत्फालां श्रीकामकोटिमुपास्महे ।
करतलस च्छ लाकालारिचित्तमनोहरां
मनसिकतसन्नीला लोलालकालिकेक्षणाम् ॥ ३८ ॥
कलालीलाशालामविकुलवच: करववरी
शरजयोत्साधारा शशधरशिशुलाध्यम कुटी।
पुनीते न? कम्पापुलिनतटसौहार्दतरला
कदा चक्षुम्मार्ग कनकगिरिधानुष्कमहिषौ ॥ ४० ॥
नमोस्ताननेभ्यम्तनगरिमगर्वेण गुरुणा
दधानेभ्यश्रूडाभरणममृतस्यन्दिशिशिरम् ।
सदाबाम्तव्येभ्यस्यविधभुवि कम्माख्यसरितः
यशोव्यापारेभ्यस्म कतविभवेभ्योरतिपतेः ॥ ४१ ॥
असूयन्ती काचिन्मरकतरुचे किम कुटौ
कदम्ब चुम्बन्ती नखकिरणचन्द्रांशुपटलैः ।
तमोमुद्राद्रिावयतु मम काञ्चौ निलयना
हरोसङ्गश्रीमन्मणिग्रहमहादीपकलिका ॥ 8२ ॥

·स्तुतिशतकम् । है अनाद्यन्ता काचित् सुजन नयनानन्दजननी निरुन्धाना कान्तों निजरूचिविलासेजलरुचाम् | म्मरारम्तारल्य मनसि जन यन्ती स्वयमहो गलत्कम्पाशम्पापरिल सति कम्पापरिसरे । ४३॥ सुधाडिण्डोरीस्मितरुचिषु तुण्डीरविषय परिष्क र्वाणामों परिहसितनौलोत्पलरुचिः । म्वनाभ्यामानमा स्तवक यतु मे कान्तितरु हशामशानीनां सुकतफलपाण्डित्यगरिमा ॥ ४४ ॥ कपाद्रोणी धारा कपणधिषणानां प्रणमतां निहन्त्री मन्तापं निगममकुटोत्तंसकलिका । परा काञ्चौलोलापरिचयवती पर्वतसुता गिरानीवोदेवी गिरिशपरतन्त्रा विजयते ॥ ४५ ॥ कवित्व श्रीकन्दासुकतपरिपाटी हिमगिरे विधात्री विश्वषां विषमशरवीरध्वजपटो सखी कम्पानद्याः पदहसितपायोजयुगलो पुराणी पायान पुरमथनसाम्राजापदवी ॥ ४६ ॥ दरिद्राणा मध्ये दर दलिततापिञ्छ सुषमा स्तनाभोगल्लान्ताम्तरणहरिणाङ्काशितकचाः। हराधीना नाना विबुधमकुटोचुम्बितपदा कदा कम्पातोरे कथय विहरामोगिरिमुते ॥ 8 ॥ वरीवर्त स्थेमा त्वयि मम गिरा देवि मनसो नरौनत्त प्रौढ़ा वदनकमले वाक्यलहरी ।

·१०
शतकाबलिः।
चरी चत्त प्रज्ञा जननि जडिमान परिजन
सरीसत्त खैरं जननि मयि कामाक्षि करुणा
क्षणाने कामाक्षि भ्रमरसुषमाशिक्षणगुरुः
कटाक्षव्याक्षेपी मम भवतु मोक्षाय विपदाम् !
नरौनत्तुं स्वरं वचनलहरी निर्जरपुरी
सरिबीचोनीची करण पटुरास्ये मम सदा ॥ १८ ॥
पुरस्तान्मे भूयात्प्रशए परस्तान्सम रुजां
प्रचारस्त कम्मातटविहृतिसम्पादिनि दृयो ।
इमां याज्ञामुरौकुरु सपदि दूरीकुरु तमः
परोपाकं मक झटिति बुधलोकञ्च न य माम् ॥ ५० ॥
उदञ्चन्तौ काञ्चोनमनिलये त्वत्करुणया
समृड्डा गक धाटीपरिहसि तमाचौकवयताम् ।
उपादत्ते मारप्रतिभटजटाजूट मकुटी
कुटोरोलासिन्या शतमख तटिन्या जयपटौं ॥ ५१ ॥
थियं विद्यां दद्याज ननि नमतां कौर्तिममितां
सुपुत्रान् प्रादत्ते तव झटिति कामाक्षिकरुणा ।
त्रिलोक्यामाधिक्य त्रिपुरपरिपन्थिप्रणयिनि
प्रणामम्त त् पादे शमितदुरिते किन्न कुरुते । ५२ ।।
मनस्तम्भ स्तम्भङ्गमयदुपकम्प प्रणमतां
सदालोलं नीलं चिकुरजितलोलम्ब निकुरम् ।
गिरां दरं स्मरं भृतयशिकिशोर पशुपते-
दंशां भोग्य योग्य तुहिनगिरिभाग्य विजयते ॥ ५३ ॥

·स्तुतिशतकम्। घनश्यामान् कामान्तकमहिषि कामाथि मधुगन् दृयां पाशानेतानमृत जलशोताननुपमान् । भवोत्पाते भोते मयि वितर पाते हदभव- न्मन गोके म के हिमगिरिपताके करुणया ।। ५.४ ।। नताना मन्दानां भवनिगलबन्धाकुलधियां महान्ध कन्धानामभिलषितसन्धानतिलकाम् । चरन्तौ कम्पायास्त टभुवि सवित्री विजगतां मरामस्तां नित्यं स्मरमथ नजौवातुकलिकाम् ॥ ५५ ॥ परा विद्या हृद्याहतमदनविद्यामरकत. प्रमानौला लोलाचरवशितशुलायुधमनाः । तम.पूर दरं चरणनतपोरन्दरपुरी मृगाची कामाक्षी कमलतरलाचौ नयतु मे ॥ ५६ ॥ अहन्ताख्यातबकवलयति हा हन्त हरिणी हठात्सम्बिद्रूपं हरमहिषि सस्याङ्करमसौ कटाक्षय क्षेपप्रकटहरिपाषाण पटले रिमामुरुच्चाटय झटिति कामाक्षि कृपया ॥ ५७ ॥ बुधे वाममूके वा परिपतति यन्मिन् क्षणमसो कटाक्षः कामानि प्रकटजडिमक्षाभपटिमा ! कथङ्कारं नासमै कर मुकुलच ड़ाल मुकुटा नमोबाक ब्र यर्न मुचिपरिपन्थि प्रभृतयः ॥ ५८ ॥ प्रतीचौं पश्यामः प्रकटरुचिनौवारकषिश- प्रभासनीचीनां प्रदलितषड़ाधारकमलाम् ।

·१२ शतकात्तिः। चरत्ती सौषुम्ने पथि परपदेन्द प्रविगलन सुधाद्राङ्कामाक्षी परिणतपरजोतिरुदयाम ॥ ५८ ॥ जभारातिप्रभृतिमकुटान् पादयोः पौड़यन्ती गुम्भान्वाचां कविजनकतान् स्वैरमारामयन्तो । शम्पालक्ष्मी मणिगणरुचां पाटलैः प्रापयन्ती कम्पातीरे कविपरिषदां जम्भने भाग्य सौमा ॥ ६ ॥ चन्द्रापोड़ांश्चतुरवदनां चञ्चलापाङ्गलौला कुन्दस्मेराङ्गचभरणतां कुन्तलोड़तभृङ्गाम् । मारारातेमंदनशिखिन मांसलन्दीपय ती कामाक्षौ तां कविकुलगिगं कल्पवनौमुपासे ।। ६१ ।। कालाभोदप्रकरतुषमा कान्तिभिस्तजयन्ती कल्याणानाम दयमरणि: कल्यवलोकवीनाम | कन्दारः प्रियमहचरी कलभषाणां निहन्त्री काञ्चौदेश तिलकयति सा कापि कारुण्य सीमा ।। ६२ ।। जरौकुर्वन्त्र रसिजतटे चातुरो भूधराणां पाथोजानां नयनयुगले पारिपान्त्य वितन्वन् । कम्पातौर विहरति रुचा मोघयन्मे वशैली कोकद्देषं शिरसि कलयन् कोपि विद्याविशेषः ।। ६३ ।। काञ्चौलौला परिचयवती कापि तापिञ्छ लक्ष्मीः जाडयारखे हुतवहशिखा जन्मभूमिः कपाया | माकन्दोर्मधुरकविताचातुरौ कोकिलानां मार्गेभयान्ममनयनयोन्मियो कापिविद्या ।। ६४ ।।

·स्तुतिशतकम् । सेतुर्मातर्मरकतमयोभक्तिभाजां भवाब्धौ लौलालोलाकुवलयमयी मान्मथो वैजयन्ती । काञ्चीभूषा पशुपतिहगां कापि कालाञ्चनालो- मुक्त दुःख गिविलयतु ते मञ्जलापाङ्गमाला ।। ६५ ।। व्याखाना कुवलयदलप्रक्रियावरमुद्रां व्याकुर्वाणा मनसिजमहाराजसामाजालमीम । काञ्चीलोलाविहृतिरसिके काइितावः क्रियासु- बन्धच्छेद तव नियमिना बददीक्षाः कटाक्षाः ॥ ६६ ।। कालाम्भोद शशिरुचि दलं कैतकन्दर्शयन्ती मध्ये सौदामिनि मधलिहां मालिकां राजयन्ती। हंसारावं विकचकमले कम्पातौर विलसति न वा कापि कारुण्यलक्ष्मीः ।। ६७ || चित्रचित्र निजमुटुतथा तर्जयन् पन्नवालिं पुंसा कामान् भुवि च नियत पूरयन् पुण्यभाजा । जातपशैलान्न तु जलनिधेः खैरसञ्चारशीलः काञ्चीभषा कलयतु शिवं कोपि चिन्तामणिम ॥ ६८ ॥ ताम्राम्भोजं जलदनिकटे तत्र बन्धूकपुष्य तस्मिन्म नौकुसुमसुषमान्तत्र वीणाविनादम् । व्यावखाना सुकतलहरी कापि काञ्ची नगया- मैशानी सा कल वतितरामन्द्रजाल विलासम ।। ८ ।। आहारांशं त्रिदशस दसामाश्रयं चानकाना शकायोपर्यपि च कलयन अालयन्तुङ्गमेषः । मञ्जमुन्नास यती ·१४ शतकाबन्तिः। तरल नयनर कम्पातौर विहरतितरा कामधेनकबीना मञ्ज स्मे रामदननिगमप्रक्रियामप्रदायः ॥ ७० ॥ पाही भूतैरविरलकपैरात्तलीलाविलासैः आस्थापूर्णैरधिकचपलैरञ्चिताभीजयिन्य: । कान्तलमौललितभवनैः कान्तिसौरभ्यसारैः काश्मल्य नः कवल यतु सा कामकोटौ कटाने || ११|| आधन्विन्च रागजो वैजयन्तो- मानन्दिन्यै निजपदजुषामात्नुकाञ्चोपुरायै । স্বাক্সালীন ছুয়ালি নানা সমস্ব: आराध्यायै स्पृहयतितगमादिमायै जनन्यै ॥ 7 ! दूरं वाचा त्रिर्दश सदमा दुःखसिन्धोतरिल मोहच लक्षितिरुहकने का रधान झुठारम् । काम्यातौरप्रायविभिः वर्णिताक्षरित्र शान्त्य सेवे सकल विपदा गागर में काम ।। १३ ।। खण्डौकत्य प्रति कुटिल कला प्रातिभत्री शुण्डौरत्वं निजमदजुषा शून्यतन्द्र दिसतो। 'तुण्डीराख्ये महति विषये स्वर्ण दृष्टिप्रदात्री चण्डो देवी कलयति रतिं चन्द्रपौड़ालचूड़े ॥ १४ ॥ येन ख्यातो भनि स रही पूरुषोमेरुधन्वा यदृक्कोण मदननिगममाभवम्बोभवाति । यत्प्रीत्यवं त्रिजगदधिपो जन्भते किग्यचानः कम्पातौरे स जयति महान् कश्चिदोजो विशेषः ॥ ७५ ॥ ।

·स्तुतिशतकम् । १५ . अन्या धन्या गतिरिह गिरा देवि कामाचि कामे निन्दाभिद्यात्सपदि जड़ता कल्मषायोन्मिपन्ती । माध्वो माध्वीरममधुरताभञ्जिनी मञ्ज नौति- र्वाणो थे गौ झटिति हग्यात् स्पर्धनो स्वर्धनों माम् ॥ ६॥ यस्या वाटो हृदयकमल कौसुमो योगभाजां यस्याः पौठो सततशिशिराशोकराकरन्दैः । यन्या: पेटी अतिपथहगां मौलिरत्नम्य काची मा मे मोमाभरणमहियो माधयेत् कान्तिानि ॥ ७ ॥ एका माता सकल जगता मेयुषो ध्यान मुद्रा- मेकाम्बाधोखरचरण वोरकतानाममिन्धे । ताटोद्यन्मणिगणरुपा तानकर्णप्रदेशा तारुखयोस्त बकित कचा तापसी कापि बाला ॥ ७८ दन्तादन्ति प्रकटनकरी दन्तिभिर्मन्दयान- मन्दाराणां मदपरिमति मश्रुतौ मन्दहामः । अङ्कराभ्यां मनसिजरिगोरधि तोराःकुचाभ्या मन्तः काञ्चि परनि जगतामादिमा कापि माता Se | त्रियम्बकजुटम्बिनी विपुरसुन्दरी मन्दिर पुलिन्दपतिसुन्दरों विपुरभैरखौं भारतौं । मतङ्गकुलनायिका महिषमहिनी मालकां भणन्ति विबुधोत्तमाः विहृतिमेव कामाक्षि ते ॥ ८० ॥ महामुनि मनोनटी महति रम्यकम्यातटी कुटौरकविहारिणी कुटिलबोधसंहारिणी।

·शतकावलिः।
सदा भवतु कामिनी सकलदेहिनां स्वामिनी
कपातिशयकिङ्करी मम विभूतये शायरी ॥ ८१ ॥
जड़ाः प्रक्क तिनिईना जन विलोचनारुन्तुदा
नरानन निवौक्षणं क्षणमवाप्य कामाचि ते ।
वचस्स मधुमाधुरौं प्रकटयन्ति पौरन्दरौं
विभतिषु विडम्बनां वपुषि मान्मयों प्रक्रियाम् ॥ ८२ ॥
घनस्तनतट स्फटत् स्फुरितकञ्चलो चञ्चलो
कत त्रिपुरशासनासुजनशौलितोपासना।
दृशोस्मरणिमनुते मम कदा नु काञ्चीपुरे
परापरमयोगिनां मनसि चित्कला पुष्कला ॥ ८३ ॥
कवीन्द्रहृदयेचरी परिरहौतकाञ्चीपुरी
निरूढ़करुणाझरी निखिललोकरक्षाकरी।
मनःपथदवीयसी मदनगासनप्रेयसी
महाँगुणगरीयसी मम दृशोस्तु नेदौयसो ॥ ८४ ॥
धनेन नरमामहेखिलजनन्न सेवामहे
न चापलमयामहे भवभयान्न दूयामहे ।
स्थिरान्तनुमहेतरां मनसि किञ्च काञ्चीपुरे
स्मरान्तककुटुम्खिनौचरण पल्लवोपासनाम् ॥ ८५ ।।
सुराः परिजनावपुर्मनसिजाय वैरायते
त्रिविष्टपनितम्बिनी कुचतटी च के लौगिरिः ।
गिरिस्म रभयो वयम्तरुणिमा दरीदृश्यते
कटाक्षसरणौ क्षणं निपतितस्य कामाचि ते ॥ ६ ॥

·स्तुतिशतकम्। पवित्रय जगत्रयो विबुधबोधजौकतुभिः पुरत्रयविमर्दिनः पुलककञ्चलौदायिभिः । भवक्षयविचक्षणैव्यं सनमीक्षणेर्वीक्षणे- निरीक्षणशिरोमणि करुणयैव कामाक्षि मां ॥ ८७ ॥ कदा कलितखेलनाः करुणयैव काञ्चीपुर कलाय मुकुल त्विषः शुभकदम्बपुण्याजुराः । पयोधरभरालसाः कविजनेषु त बन्धुराः पचेलिम कपारसाः परिपतन्ति मार्ग दृशोः ॥ ८८ ॥ अशोध्यमचलोद्भवं हृदयनन्दनौं देहिनां अनर्घधिकाञ्चित् लिमरि रत्नभुद्योतते । अनेन समलता नयति शङ्कराकस्थलो कदास्य मम मानसं ब्रजति पेटिकाविभ्रमम् ॥ ८८ ॥ परामृतझरी लता जगति नित्यमन्तश्चरी वृणामपि वहियरी परमसंविटेकात्मिका ! महभिरपरोक्षिता सततमेव काञ्चीपुरे ममान्वहनहकारी मनसि भातु कामेश्वरी ॥ २० ॥ तमोविपिनधाविन सतत काञ्ची पुरी विहाररसिका परापरमसम्बिदुऊरहे । कटाक्षनिगल हृदयदुष्टदन्तावल- ञ्चिरं नयतु मामकं त्रिपुररोमन्तिनी ॥ ८-१ ॥ त्वमेव सति चण्डिका त्वमति याण्डिका त्वमेव परमालका त्वमसिजी रूपिणी।

·१८
নালি:
त्वमेव किल शाम्भवी त्वमसि कामकोटी जया
त्वमेव पिजया त्वयि त्रिजगदम्ब कि ब्रूमहे । ८२ ॥
এ জললি আন নলিনি সাবিলা-
प्रदात्रि परमेश्वरि विजयायिते सामने ।
वीय जकादम्पिनि भिषसनि नोक्षणे
त्रिशक्तिमाथि वोबर मथि चिडि जामाक्षिते ।। ८३ ।।
मगोन मारोह विमलो मनोरा जुधां
स्वयं जानीखरी मिविन-विज्ञानमिनी ।
अहो शिशिरसा पानी का भातटे
चराचर विधारिको परति मिनिम्ताजरी || ४ ||
कलावति कालो हालतमा नोनापति
स्वहा पनि बहेगरे सब पहने भारत
प्रभापति रम समागावति
त्वरिति सारो का काम जमाव बारावति ॥ ८५ ।।
त्ववेद जगदबता भुवनमनीयते
त्वयैव करु शाका साहसार कोषले ।
त्वव परकोपयः नयनपावले यते
त्वयैव विल किया जा सकन खोयते ।। ६६ ।
चराचर जगन्मयों का पानी चिन्मयौं
गुणत्रयमची जमलगा विधामामयीं।
परापरगर्यो समायादेशानिशाहमयौं
परां सततसन्नी मनसि चिन्मयों शौलये ।। 2७!!

·ग्दतिशतकम्। जय जगदम्बिो हरकटविनि नेत्ररुचा- जितगर दस्बजे धनविड़म्बिनि के गरुचा। परमवल स्वन कुरु मन्दा सुरम्परूप- ममगतमखिदीडिमटनरलायन्नः ८८ । भुवनजननि भपा मालचन्द्रज जन्ती कलयगम निकममातोरीहे नमस्ते निखिलनिगमलेन्दोनियरूपे जमग्न परशिवमपि वाय दडम्त ननाये। ममरविजयकोट: माधवानन्दघाटो मृदुगुणपरिपेटी मुख्य कादबाटी। मुनिनुलपरियारोमोटिताजावटी परमशिवमधूटी पातु मा कानकोटी ॥१०० ॥ करणका चोजावोपुनम गिनियन्वीन उकरी शिरःकमा कम्मा मलिरनुभया जलनिधिः । घनश्यामा श्यामा कठिनचलौजा मनधि ने मृगाची कामाक्षी हरनटनमा.दो विहाना ॥१॥ इदम्प रपटप्रदं प्रशतिपयलं पावनं परापरचिदा कतिप्रकटनप्रदोयामि। म्तवं पठत नित्यदा मनसि भावयन्तोऽखिका जपैरलमलमखैरधिकदेहसंशोषणैः ॥ २ ॥ ॥ इतिस्तुतिशतकं प्रथम समातम् । Raom attamarpan

·महिषशतकम् ॥
खत्यस्त प्रथम समस्तजगते त्रस्तामनस्तापत-
तस्मन्तो ये निवसन्ति सन्तु सुखिनस्ते मा शिवानुग्रहात् ।
धर्मिष्ठ पथि सञ्चरत्ववनिपा धर्मापदेशाता-
स्तेषां ये भुबि मन्त्रिणस्नुभनमस्ते सन्तु दीर्घायुषः ॥ १॥
ये जाता विमलेन भोसलकुले सूर्येन्दुवंशोप मेराजान-
चिरजीविनश्च सुखिनस्तसन्तु सन्तानिनः ।
एतइंशपरम्पराक्रमवशात्सभ्यासमभ्यागता
स्ते सन्तुप्रथमानमानदिभवाराज्ञां कटाक्षोर्मिभिः ॥ २ ॥
धान्य वाय धनानि वा समधिको हत्वा मिथः स्पर्धया
मिथ्यासाहसिनोऽ स्युपेत्यषला देशाविकाराशया ।
लुण्ठित्वा बहुधोपधा वितरणां तत्पूर्तये ये प्रजा
सर्वस्वंप्रसभं हरन्ति च शठास्त यान्तु कालान्तिक ॥ ३ ॥
कृष्ध नाम काषीवलस्थ सहजो धर्मावहत्यन्तरै
शोलेषु हिजसत्तमैरनुचिताप्य गौ कृता सा कृषिः ।
तानैतान्व षलाशपन्यकरुणा ये दुश्ववैर्भाषिते-
व वातान प्रहरन्ति तत्य तिकरं भूयात् कमोण्यांपदं ॥ ४ ॥

·महिषशतकम्। २१ राजा र ग्धतिं गतोपि सचिवास्तवञ्चयन्तः खला- देशट्रोहपराम्मदैव वृषलास्म पहारोद्यताः । आशा मा कुरु चोलदेशकृपये व सैरभातः पर शिष्ट मेखलमलक तदपि च भातस्तवाप्यन्ततः ॥ ३॥ नानाजिप्रभुचन्द्रभानुहजौन्द्रानन्दरायादयी विद्वांसः प्रभवोगलातसुधोसन्दोहजीवातयः । विद्यायां विघबुद्धबोहि पत्तास्मभ्यास्ति दानीन्तना किं कुर्वेऽम्ब करे व्रजामि शरणत्वामेव विखावनीं ॥ ६ ॥ विद्याजीवनकुण्ठनेन च कषावालम्बितायां चिरा- दापक कणिशे कुतोपि पिशुनाः केदारमाखने । हा किं तत्कथयेह वालमणिय में पुनिहस्तानर हर्कारस्थलसम्प्रतीमुजुमुदारित्यादयो निर्दयाः ॥ ७ ॥ दुर्भिक्ष कृषतोनहीति जगति ख्यातं किल ब्रह्मणा- मापदमतया मनौ च कृषिगोरक्षादिकं सम्मत। भूपेष्वर्थपरेषु हल समये सोच दुर्भिक्षती वृत्वर्थ कृषिमाश्रयेम भुवि नः किम्बाततोहीयते ॥ ८ ॥ अक्षर्मेति ननु अतिथ तिपथ प्रायः प्रविष्टा न कि सौख्य वा हलजीविनामनुपम मातनं किं पश्यसि । किं वक्षे तदपि क्षितीश्वरवहारप्रकोष्ठस्थलो दीर्घावस्थितिरौरवाय कुरुषे हा हन्त हन्तस्पहां ॥ ८ ॥ तानात्यचिर खलान्मधुमुचावाचा च नुवा बहु शान्तोहं विफलश्रमस्तदुपरि द्राग्वैश्यकौशृतः !

·२२ शतकावलिः। निष्कायद्यशर्ता बतौर्यमहिषाभिख्यानुपेत्य प्रभून् सम्यक नै: परिरक्षितश्च कृतवित् स्तोम्यद्यहर्षेण तान् ॥१०॥ यं योरक्षति तस्य सः प्रभुरिति स्पष्ट हिमक्षिणो राज श्रीमहिषान्विनुत्य सफल कुर्वेद्य वाग्वैभवम् मत्यौडानिरतान्मदोयहिपाभिज्ञानशून्यान प्रभून् यन्निन्दामि निगम्य तहु एबिदस्तुप्यन्तु सन्तोनृपाः ॥ ११ ।। कच्चित्यखधर्म ललाय विगुणं कतु प्रबधं शृत त्वामालम्बा समुत्सहे न खलु तहण्यस्य माहात्मयतः । मद्रोहप्रवणाधिकारि हतक क्रोधेन तन्निन्दन- व्याजात्तत्यभतत्यभष्वपि च चाक दण्डोम या पायते ।। १२ ।। हारे भाग्यवतामहादरतया लब्धावमानं महत् मत्कृष्चार्जितसर्वनुचित सुभेदारेषु चामर्षतः । व्याजौहत्य हयहिष परिह डायमी मया निन्दिता- स्तेक्षाभ्यन्तु पर निरङ्क शतया सम्मानयन्त: कवीन् ॥ १३ ॥ वैत अहिषप्रबन्धमिह ये भूपा गुणग्राहिण स्त बुद्धा निज टुर्गुणान् कविमुखात्तग्यमर्यादया । अद्रोहण निजाः प्रजाइन यथाधर्म प्रजा रक्षित कुर्वन्तु खालक्रमागतनरान्देशाधिकारोचितान् ॥ १४ !! मुग्धान्दिग्धनिकानमामदमषौदिग्धान्विदग्धानहो जग्धो यग्धिषुदग्धबुद्धिविभवान् खिग्धैः खल रन्वहम् । धन्यसैरिभमेकमेवभुवने मन्ये किमन्य पर्योधान्य च धनैश्च रक्षति जनान् सापकारक्षमः ।। १५ ।।

·महिषशतकम्। २३ स्तोतुत्वा महिपाधिराजसुगुणं मौमसते धीर्मम लञ्च स्तुत्यतया प्रबन्ध वचसा योग्यास किंत्वन्वहम् । वित्तोन्मत्त नरेन्द्रदुर्गणघटामियान्तबोपक्रमै र्वाग्भिः पर्याषिताभिरद्य भवतः कुर्वे नुति क्षम्यतां १२६ शम्बाकाय गानभितरियवान बलगम्बालिका मचोयम्बविशेषको वशिन्त श्यामाकधमकान् । त्वं सिद्धार्थ कुलिय गइनुवरीनि प्रभावमाषादिका तन्त कालमुपेत्य सैरिनपर्न निम्या संरक्षण: ॥ १७ ॥ आर्य थोवर स्वदौनिमिमा दृष्ट्वा महापण्डि नो विद्यायैकस्म हो यद्यपि पर क्षात्रं विभस्याहवात् । वानिज्यं धनमूलक न इखितन्त्वतावितस्त्वत्मान त्वं विटा च धनं वत्र सकल त्व में ललाय प्रतो । १८ ॥ बिइनमा रु साहसा वचोवक्षामि यत्त हित त्यताकामदनन्तरिमति नि जब गणाम् । योझाभित्रपट्टणं प्रति सखे मागावयालय दो श्रीनिकटे कृता-तमहिषनैवेयघण्टारवः ॥ १८ ॥ प्रजापण्य विशेष वक्रय वणिक जात अधोवोधरः छातन्वर्ण मभूइताम्बम लिनोधिक तस्य षट दर्शिनीम् । ख्यान: कुट्टिकविनुदुर्धनिष्टहहारेषु निद्रावते तत्सब मडिवेजराननुसते दौर्भाग्यधानः फल ॥ २० ॥ न ब्रूषे परुष न जल्पसि मुषावादन गर्वोन्नति असे प्रत्युत लाइन्ले नियमित खं के प्रयित्वा वपुः । 14 ·२४ शतकावलिः 1 । मोनामनुपाधिजीवन कृते व कल्पसे काय्येसर त्वव सतिदु पाननुसरन्हन्तास्माई वञ्चितः ॥ २१ ॥ त्वं क्रौतोसि मया पणैः कतिपयैर्भतु कुटुम्ब निज त्वन्तु प्रागधमण तामिव भजन् खा ले शयित्वा तनूम् । नानाधान्यस मुद्भवयंदकरोस्त्वमा तथा नित तत्तेश्रीमहिवाशतैरुपक्वतेः क्रौतोस्मि मूल्य विना ॥ २२ ॥ पैशून्यं न हि कर्णगामि भवतोनाञ्च स्ययेवञ्चनां एकाकारतएवतिष्टसि सखे सर्वास्ववस्थासु च । भूपालैरलमव्यवस्थहृदयर्दिष्टयाद्य लब्धोसि न- श्रीमन् कासरसार्वभौमभवता नाथेन मोदामहे ॥ २३ ॥ त्वं अद्दोसि मङ्गशैढमहोबड्डोस्मि च त्वहरणे- स्त्वं मांरक्षसि सैरिभोत्तम सखेरक्षामि च त्वामहम् । इत्यन्योन्यक्कतोपकारमुदितावावामिहदावपि स्थास्यामशशरदांगत तममौ नश्यन्तु नश्शत्रवः ॥ २५ ॥ मत्तावित्त मदैर्दुराग्रहभृताश्चण्डाल रण्डासुता येमौर्धनिकानि कामपरुषव्याहारकोलेयकाः । तेषां वनाविलोकनात्तव वर स्थलाण्डकोश क्षण येन धीमहिषेन्द्रलभ्यतइह प्रायेण मिष्टायन । २५ ॥ देह खं परिदण्डा यहि भवता धान्ध धन वार्जित तत्स प्रसभं हरन्ति हि शुभे दाराःस्वकीय यथा । हेतुस्तन किलायमेव महिषज्ञातो मया व शुत्राएवपितुहरन्ति हि धन प्रेम्णा बलाहाखिलम् ॥ २६ ॥ शू यतां ·महिनशतकम्। २५ जहावा यदि यामि माजरपले तोंदमा क शर्यता अन्माभिहि दृणीकृतान् भवि सुभेदारान् सुखं भक्षय । निम्मारान परावले शरहितानेतान् पलालोत्करा- नित्यं भक्षयता त्वया क इव हा लोकोपकारो भवेत् ॥२७॥ ढण्यादानजलावगाहनतनू मंघर्षणादिक्रमः कामं मैरिभरा जराजभवतः सेवामका चिरम् । एतावच हमर्थ वे पित पतिं देवं त्वदारोहित क्षिप्रं प्रापय मविधि ननु मुनेदारघ महोहिगः ॥२८॥ জায় মনঃনিম নিধন বর্ষীয়ান। केदारे भवतान्तराय बहले निष्पादितं यत् फलम् । त्वद्भागन ममें समस्तमपि तो नै व नौतं बलात तंक्षि यमसन्निधिं नय तुलायाधीश तुभ्यं नमः ॥२८॥ लिष्ठन्तु चितिमा विस्मरभरागभावदूरीभवत् कन्या कन्यविवेकमढ़ मनसो नैवात्रये तानहाय ! एहि त्व मरसोतटं तब पुनर्माभिधेकं जले- ৰমৰুৱালাৰূৰ কৰঘ : ৫ = ৩ भूपी भून इतौव किं न्वनुगता जातिटचास्वित् भमावस्ति च एव रक्षति जनानाजा म एक स्वयम् । किं भूमोपतयः शगरज इमे भराः किशता इद प्रायसार्वजनीन कासरपत राजा त्वमेवासिनः ॥३१॥ ३

·शतकाबलिः।
अथ श्लेषः।
सानन्दं महिषौशतं रमयसे मर्धाभिषिक्तोन्वहं
खबाल व्यजनाबधूतिमसत्प्राप्नोषिशृङ्गान्वितः ।
किञ्च खां प्रति न मुञ्चसि रणप्रायं जगतपश्यसि
स्वस्ति श्रीमहिषेन्द्र तेऽस्त नियतं राजा त्वमेवासिनः ॥३२॥
धानुनमतले विमुञ्चसि मुहुविणसूत्रमस्तत्व
धसे नाग्यपलालमास्थमनिशं स्नेहन सम्बय॑से ।
शङ्खव्यापि पयः पिवस्यनुदिनं तस्माददन्तं मुखे
वत्स श्रीमहिषेन्द्र बालकवि त्वां बौक्ष्य नन्दाम्यहम् ॥३३॥
क्षान्त क्षान्तमथापि निर्दयसमौकाष्ठ: करीबैरपि
नन्यङ्गेषु जनास्तदेतदखिलं दुःख क्षमामूलकाम् ।
इत्यालोच्च रचेव सैरिभपते सौराञ्चले न क्षमा-
मुन्मूल्य
प्रसभं करोषि कण शस्तां नौरस योचिताम् ॥३४ ॥
ब्रूषे त्वं विविधान् खरान बहुविधान काण्डांश्च धसे मुखे
प्रातश्चाध्ययनं पदक्रमविधि किजीच्चरन् गच्छसि !
अङ्गेषु श्रममादधासि बहुधा बहुधा वृत्तिं करोष्यन्वहं
भामि त्वं महिषाधिराज निवतं वेदावधानीव नः ॥३५॥
मुद्राधारणदग्धचर्मकतया दृश्यैः किणै रङ्गितो
मध्याह्वात्परमेन मज्जसि जले सानन्दनौर्धादरः ।
शान्ताङ्गाररुचिं बिभर्षि च तनौ तिष्ठन्मते दण्डिनी
गुण्डाचार्यमिवाधुनानु कुरुषे श्रीमन्महासरिभ ॥२६॥

·महिषशतकम्। ২৩ घस शृङ्गयुगं प्रततमभितो गात्रे प्रतप्ताङ्कन योरामानुजमण्डलस्य सह चिहं च वसे मुखे । गोष्ठीभूध निजप्रबचममये फ्रन्टस्य मन्दारव तन्त्र नं महियाधिगज भवमि वै एम् जाग्रे सरः ॥३७॥ त्वां वाचंयमतां दधासि महसे तातपो निश्चल किञ्चिन्ने बच याचसे मुवि यथा जातामना तिमि । দাজান ন ন লিন লাঃ হানি ত্ব प्राय: कासर है मदाशिव महायोगी। मदृश्य से ॥३८॥ शृङ्गाग्रेण मुह, हुर्निजतनु कण्डूय से मौनवान् प्राग्वयोपहितां प्रविश्य बिशुन्ना भालां महिष्था ममम् । अन्तस्तिष्ठसि धूलिधुसरतनुः कृष्णाजिनाच्छादितः तन्मे भासि लुलाय दीक्षित इव त्वं वाजिमेधकतौ ॥३८ । ग्राछोमि अवमादिभिः परिचयान्त वाममर्गे कर्त म.यज्ञानमयोसि किञ्च वृहदारणान्तरे दृश्य से ! प्रत्यतीक्रियते च योगिभिरखण्डाकारजया स्वयं तन्मात पुच्छ मयं लुलाय परमं ब्रह्मत्वमिवासिनः }४०॥ गोत्रोद्भ दनकौशलं पृथयो हल्लागलालिङ्गन प्रत्यूषे कुरुषे मकुक्कुटरवे बद्धमरखाहतः । खश्याने मुदितखरूपगतया युक्तश्चिया मह है गोष्टे तिष्ठ लुलायराजमहतौं देवेन्द्रलक्ष्मीं वहन् ।४१ ॥ नित्यं धौरमनांसि कर्षसि सदा रत्या समुत्साहवान मुग्धानामुपमामि मासि तपसि ज्याकर्षणे नोस्मितः ।

·२८
शतकावलिः ।
सामय विवमेषु कर्मसु भजन्नग वसन्तं स्मृशन
सत्यं श्रीमहिषन्द्र मन्मथ इव प्रयक्षमालक्ष्यसे ।।४२।।
मूर्ति हन्त विर्षि नौलममृणां नित्याभिषिक्तां नरे-
ह्यः पञ्चषचक्रतः कलयसि व बन्धमोक्षानपि ।
सुक्षेत्र श्रियमादधासि महता ज्ञानेन पूज्योऽसि तत्
सालगाम इवावमासि नियतं पोकासराधीखर ।।४३ ।।
गम्भीरस्तिमितो न कस्यमयसे गहास्य पानेन च
प्रायः किञ्च सदाशनक्रमकरो नित्व न दोनोमि च ।
संपूर्णः पृथुरोमभिश्च भजले वृद्धि क्षयं चाषे
तत्व कासरमण्डले पर जलप्रायस्थ मुद्रोसिनः ।।४४ ।।
अकं भक्षयित् प्रधावसि नवं हत्यौं जनानन्दनो
निःवं कुरुषे समुद्तरणं प्रत्यक्षमाधावसि ।
वीर्याधिक्यवसादुपर्य परि चोत्साहं च कामं भजन
मन्ये श्रीमहिषाधिराज भुवनेश्वन्योहनूमान् भवान् ।।४५।।
लोके ख्यातसहस्त्रदोषमखिलहौपेषु सञ्चारिण
क्रौड़त किल नर्मदाम्बीन मुदा कोर्खा समालिङ्गितम् ।
सम्यग्भषितमाद रात्स दसि सम्म देवपास्त त्रस
प्रायस्मै रिभमन्वतं भुविजनास्त्वां कात वोर्यार्जुनम् ॥ ४६ ॥
उल्लेखान्विविधान् करोषि च पदन्यासस्तवान्याहश:
पद्यालोकनदत्तदृष्टिरसि च प्रायः प्रवन्ध स्थितः ।
कोशाधारतया स्थितच रसिकप्राये स्थले सादरः
तेन श्रीमहिषाधिराज सुकवि त्वामेव मन्यामहे ॥ ४ ॥

·महिषशतकम् । २६ कागणेकविधैर्युतीसि चरसाधारोसि वन्धोज्वलो वृत्तात्मा ध्वनिगर्भितश्च बहुभिः पादैरुपेतोसि च । तत्सत्यं महिषेन्द्रसत्कविकतनाध्यप्रबन्धायसे त्वामालोक्य पुनः पुनर्नवरसालारमौहामहे ॥ ८ ॥ त्वं मद्य स्तनपीडनेन रचयन् शृङ्गारलीलाक्षता- न्यापीरधरामृतेश्च सरस सम्मीलिताक्षस खैः । आलष्टः प्रसभ सरोमलतया तापाचिरेगातनो: पद्मिन्या रसिकाग्रणीरिव ललायाशसंक्रौडसे ॥ ८ ॥ आशां पुसि यो निपानसलिले येनाभिमलान्वितः प्रोत्या नित्यमपारलौकिकविधावगीततः केरपि । स्वच्छन्दं चरतीह यः किल परक्षेत्र खलासरः तत्त्वां हन्त विटाग्रगण्यमघुना मन्ये महासरिभ ॥ ५० ॥ प्रीतिमंदङ्गतः कलयसे तालप्रमाणन्तनो चातुर्य बहुलास्य कर्मसु तृणां सन्दर्शयन्न्यञ्जक कुर्वन् स्वीयपरिश्रमाइहुविधादर्थासभारञ्जन सत्यं सैरिभमण्ड लेन्द्र भरताचार्यलमाल म्बसे ॥ ५१ ॥ त्वं श्रुत्य हरणं करोधि भृशमुन्मन्न निमज्ज ज्जन्म पारावारपयोन्तरालविहृतिप्राप्तप्रमोदोत्सवः । संप्राप्नोषि ततो विधि बहुमुखं प्रोत्यागमेष्वादरा- तदनं महिष क्षितीवर भवान्मत्सगाववारो हरिः ॥ ५२ ॥ वजादप्यतिनिष्टुरं तव पुनः पृष्ठं धराधिष्ठित निसास्तु पयोनिधेरपि पयःप्रक्षोभक्षाइने !

·३०
शतकावलि
खीयत्व न च कच्छ पालिघु सदा श्रीतिन्दधाम्यायवे
ततस्त्वमहिषेन्द्र सत्यमधुना कूर्मावतारीहरिः
उत्साहन पुरा वराहवपुषा शृङ्गण गामुद्दर-
खुहानाम गुणस्थि तख वदन यावत्य चालोकसे ।
सोक भुवनानि पातु मयसे वक्र महाविस्तते
तत्त्वां वेतबराह मूर्ति मधुना जान महासरिभ || ५४ ॥
क्षेत्रज्ञस्य हिरण्यवर्धन कतः प्रहादमामुष्णतः
प्रातस्योपनिषदर पृथ तरक्साहनिर्वतः ।
लोकानां स्थित मृतस्य च निजाकेदारलक्ष्मों पर
कोभेदस्तवकास र विभी श्रीमसिंहस्य च ॥ ५५ ।
कोपोनाङ्गतया बितामि चयसि त्वदगड हस्तावितः
सोलाह बलिजा समाजास समिति सर्धिना।
यादबास्य रसातले स्खवपुषा व गुम्कारं गाहरे
तेन लां महिषधिनियामाहान नारायण माहे ॥ ५ ॥
निधूंनोषि तरूशनु शुनदे जोया महारेणुका
गूढ गूढमशेषमई मत चामूलदा जयन् ।
कौलालभरितपु विस्तारवामञ्य स तुष्टधो-
वत्स भार्गवरामसायमायुना जान महासरिभ ॥ ५७ ॥
मच षाञ्चितरौद्रदय सुदृढ़याकप ख्यातिमा
सीतायां प्रणमकरोषि न जनमाने व बसे भयम् ।
वाहिन्यां कुरुषे तथा शरशिरच्छदं रथेष्ट चरन्
रामस्व निजल दमण विततया शोमन् ललामभो ॥५८॥

·सन्डिपातकम्। ३१ नेशानी कपास्त महत्रा हन्न बानि च स्कन्ध प्रत स्वाति त्वं धूनीधि इलाज न धरणीमुम्म लयम्याग्रहात् । श्रीमन यासरकादाम मदिनां पातुन मर्ष गा; साक्षात्व बन्न बाम एव हि बहन नोलांशकसं वपुः ॥५८ ॥ मप्राप्तसहज बन्न भुवि महान् जातोमि सापात्मना कमानन्दमही मन दलरमा हासि गीयान्वितः । भिमन्यमपि नोड़ा विधस महा तत्मात्राद्यदनाय एव महिपाधोसाय मंजयसे ॥६॥ नि ब तिमत्ामामिदमित्यन्त जडानां भव- निट का विनिन्दित मिरचयत् बाहामकरन् । महानिदो नदि बचा जातामना वर्त से रन त्वां या याचिन कालमपति बोजावतारं हरिम् ॥ ६१ . मुक्षेसं करनाह बन जातम्ताखामानोरजी भूमा इत्र युगान्त एन हि लोग किलोच्य खयम् । आधातु मकाका सहीं कुल गारो सितम्भृतले मन्ये व मनिषाधिराज मियत मारकरावतारं हरि ॥६॥ कन्दपं न भनसनोन्टिव तनुः विचारि पज्ञाननो- न्याकञ्च वि गिव नतितरावो सदामङ्गलम् । ग्रौला सार चरोचल्लो पविक विस्य टोपि च प्रायदिन भण्डले विरूपाक्षवनिवासिनः ।। ६३ ।। प्रस्थप्रस्रवणा नीति विपुले: पाद: कपितोसिच 'अत्तुङ्गञ्च विभाष शुद्धमक्षिक गाडायलेनान्वितम् ।

·३२ शतकावलिः। दुष्पापो बहुधा वनैरमि महासत्व प्रकर्षांत नून कश्चन कासरेन्द्र चरसि त्व सर्वतः पर्वतः ।। ६४॥ भौमस्त हि दृशा नलीसि च नृगस्त्व स्वरोमाप्य मि भातस्त्व भरतः पृथुश्च तरसा नून मरुत्तो धकः । इत्थं पुण्यपुराणभपतिमपेत्वय्यद् तेजाग्रति श्रीमन्मैरिभराजराजहतकान्नालोकयामः खलान् ॥६५ ।। कर्ण निर्गुदसि त्रिगर्तपतितोधनोषि तज्जोवनं द्रोणंसन्ततसुञ्चरस्यपि रहे नित्य सुभद्रान्वितः । हन्तु सैन्धवमीश्वरेण विहित सामर्थ्य मासेदिवान् धौरीमहिषाधिराज भवने मन्य त्वमेवार्जुन: ।। ६६ ।। वेगादर्जुनमेव धावति दृढ़ त्व कालन्धरन् भोम मुञ्चसि किञ्च भूरि निनदन्धस ऽइलक्ष्मी स्थिराम् । वाहिन्यां प्रसभ प्रविश्य कुरषे क्षोभ प्रतापान्वित- स्त स्मारक पडू वाङ्गसैरिभपते किं कामानवस्यर्थिनाम् ॥६॥ लोके त्यहि स धर्मराड़सि महान् भीमोस्य पाथापि न ट्रोणीभूतमुखोसि कासरपते किं चासिना सत्यभूः । उद्घोषेण च कर्ण शल्यमयसे भरिएको भीष तां त्वत्सन्दर्शनतोद्य भारतकथा प्रत्यक्षमालच्यते ।। ६८ ।। ज्यामाकर्षसि सङ्गतालिमहती मध्ये शराणां चरन धन्वाकर्षणविश्रुतः प्रकटयन दोषं खकैः कर्मभिः । आलोक्यापि न भीतिमञ्चसि परान प्राप्तोञ्छ यो विगहे वीराग्रेसर कासरे खर ननु द्रोणस्त्वमेवासिनः ॥६६॥ -- ·महिषशतकम्। सुगीबोसि महाग सि वपुषा नौलः प्रमायो तया धूम्रवासि महानुभाव महिष त्व टुर्मुखः के सगे। इत्यं ते सततं महाकपिशताकारस्य साहाय्यत: सौ तां प्राप्य विलचा दुःख जलधिं नन्दामि रामः स्वयम् ॥ ७० ॥ त्व वाली रमसे रुमामुपगतः प्रौढ़ाङ्गदेहान्वित- स्तारामैत्रमिह छुट बितनुषे नादेर्जयन टुन्दुभिम् । इत्थं सत्य प कासरेश्वरजनन्याश्चर्यदाश्चर्य या मातङ्गान्तिक एव निर्भयमही सञ्चारशीलोसि किं ॥२॥ उचैरावा सादरोसि च महापाातिकायोसि चा- क्षय्याकारमहोदरीसि नितरां त्वं मेघनादोप्यसि । धूमाक्षीसि च दूषणोसि चरिते स्त्वं कुम्भकर्ण ग्यतः सङ्गामस्त्वदुपात्रयेण भजनेलसारमाधारतां ।।२।। सीतायां प्रसितो दृढं कृतयुगव्यापारघोरक्रमो- दोज भितहेहयाधिपहतिथान्तो लुलाब प्रभो। प्रख्यातोप्यनरणा एव विषये प्य त्कृष्टधन्वा जवान् मायावी सहि रावणः पुनरिह प्राप्तोसि किं मह है ।।०३।। ताम्रश्म थुमुखोसि नैव सहसे क्रीड़ाहति मानवैः काम बाड़बवैरमाकलयसे रोपेण नैसर्गिकम् । सम्प्रीति तरसादने वितनुषे त्वामा पानोत्स कं चन्दाखानममि यत्तव खुरानाश्चर्यमालोकये ॥७४॥ द्वन्दै प्रीतियुतः क्वचित् बहुव्रोहिपकर्षः क्वचित् पश्चात्तत्पुरुषान्वितः कृतसमाहारः कचिच्च क्वचित् ।

·গুনাৱাৰি: ।
शब्देषु विगुणादरं कलयसि श्रीकामराधोखर
प्रायश गाब्दिक चक्रवर्तिजमिह खामेव मन्यामहे ।।७।।
व शक्ति दधासि च पदेवता जहन्नक्षगा
स्वातन्त्र पृथयश्च शब्दविधयेयासक्त मुब्बा भजन ।
भूयोदर्शन मेषि लिङ्गकर शप्रामाणसम्भावितः ।
कक्ष्यायां प्रसित ततोदा माहव त्वां लये तार्किकम ।। ७६ ॥
सूत्राणि प्रसभं महाप्रतिमयोमाहेन यः खण्डयन्
धाव्यावामुख एव चाधिकरण प्रौटि परा दर्शयन !
सङ्घर्षे सति बाइबिजविता सिद्धान्ततोगाहसे
ते न व महिषावतंस न कयं मोमोस कागेसरः ।।७।।
मालिन्यास्पद मुप्ता व गोवामुनसन्धरा
नित्यं जालभूमिषु वसयमे शार्दूलविक्रीड़ितम् ।
काठिन्यं वपुषा विभर्षि नितरां किञ्जेन्द्रवजाधिक
वृत्तामा मसि प्रवन्ध पदवों वाहहियक्ष्मापते ॥ ७८||
शृङ्गार रुचिरन्दधास्यनुपद वीरे यह सजा से
कथा भरि दयान्वितः प्रतिभय हास्यं वहस्यङ्गतम् |
उद्घोष विक्कत करोषि बहुधा रोट्रं मुहुरूक्षसे
सायन्दामनिशान्तभाक् नवरसस्तत्व ललाय प्रभो ।।७८ ॥
जिशुस्त्व हि कशानुभावमयसे शोकासरमापते
नित्यं किञ्च स दत्तकोसि वपुषि गाम्येम्ति ते निऋतः ।
पाशी चासि सदाशुगलमयसे सर्वत्र कष्यादिषु
प्रायोवे श्रवणोच्छ्य प्रकटयन् किञ्च त्वमुग्राकृतिः ॥ ८०. !

·महिषातकम्।
३५
क्षेत्राण्यञ्चसि पञ्च लाल विधी लब्धा कहाजिनो
गोदानेषु सहस्रशः प्रतिदिन पानीभवस्यात्मना ।
त्वं ब्रह्माण्ड कटाहमञ्चमि स मुद्दोषेण लञ्चा बया
कापि स्वर्ण तुलापि कासर ततोदीर्घायुरिच्छामि ते ॥ ८६ ।
पर्णानां पयसाच नित्यमशनैः काल क्षिपन्वर्तसे
निष्कम्मतपसि स्थितोसि निभृत त्वं पण शालान्तरे।
शेधे स्थण्डिल एव चानु दिवसन्दुि विनिमज्जस्यपि
प्रार्थ तन्तवकासरे यदृषेश्वर्या समालम्ब से ॥ ८२ ।।
शौत वारि वियोग एव हि पिवस्याकण्ठ मल्यादगत्
सन्तापप्यतनु प्रमोदभरितोन ग्राम्यधर्मान्वित ।
यचिव सुखसन्निपातरहितः पुष्णानि पुष्टिन्तनो
तन्मे ब्रूहि किमौष महिष रे लाय त्वया भक्षितम् ।।८३॥
स्वोयोत्सङ्गतलाधिरूढ मधिकास वह बात्मज
वालञ्च प्रमदान्वितस्मुखमहो निद्रासि निधिन्तधीः ।
दुर्भूपाखमषास्य नै कविकृतिप्रारब्धलब्धेन च
प्रोतस्तिष्टसि कासरोत्तरभवहाई स्थामेदामृतम् ।। ८8 ।।
नित्य दुर्धरदुर्मुखादिसहितश्शृङ्गाग्रष्टाचल:
प्रायस्व महिषा एव धर गौं हन्ताक्तीर्णः पुनः ।
विन्तु प्राप्तगानुभूपचरितार्वोपकारी भवान्
प्रातः कासरवयंनिरगणाः कुर्वन्तु ते मङ्गलम् ।। ८५ ।।
पोत्वा वारिसरोवरेषु विपिने खैरञ्चरित्वा तणान्
ग्राकात्यादपि वा पराङ्गविगमात्कृष्टता महौं सर्वतः
।

·३६
शतकावलिः 1
ने रक्षन्त्यनुपायमेव भवन सन्त्य न्य तान् सैरिभान्
धिकधिह, धनिगर्दभाअ गयत सेवार्थमज्ञोजनः ।। ८६ ॥
त्वामादौ गणयन्ति मूढ़गणन प्रस्तावनायाञ्जनाः
ते मूढ़ा महिमाविदन्तवनतां दृश्यामि ते वाच्यताम् ।
सस्योत्पत्तिनिदानम स्यथ हविर्मूल सुराणामसि
ब्रमः कि बहु कासरेन्द्र जगतामाधारताङ्गाहमे ।। ८७
अष्टाखवमुवल्लभवादिषु भवानेकस्त्वमवागत:
कि वा जङ्गमताङ्गतः कुलगिरिव कस्त्वम न्युनतः ।
आहोखिमहिवासुरस्त्वमधुना हन्तायतीर्णः पुनः
बहि श्रीमहिषन्द्र विस्मयभरस्मेवं महीय मनः ॥ ८८ ।।
उहामहिरदह यहयसता मुवल निस्तुल
दुर्भेदाङ्गतमालभूमिदलजेवने सरस्व सदा ।
तत्सर्व महिषावतंस कृषिभिसंसारपोषार्थिनी
मन्ये हन्त पचेलिमामिह पुनर्मद्भागधेयोन्नतिम् ।। ८८ ।।
मूर्ता किं तमसावटा किलथवा नीलाचलो जङ्गमो
जौमूतः किमु सञ्चरि पारवनी पद्भिश्चतुर्भिर्युतः ।
इत्येवं किल तकयन्ति मणत्वङ मांसलश्यामल
येषां सरिभमण्डलेश्वर हशोः पन्थानमारोहसि ।। ६० ॥
भ्रातसञ्चर मा कदाचन बहिर्वाहारिचड़ामणे
त्वामालोक्य समुन्नता कतिधर सञ्चारिणं शृजियम् ।
कोप्येष चितिभृङ्गितौ पुनरसावित्याग्रहो प्रधी
जम्भारिस्तवडानाशन कडे दम्भोलिमुत्तम्भवेत् ॥ २१ ॥

·महिषगतकम् । सम्म यमाय ने तिमहते कन्याणमाशाम्म हे श्रीनन् मैरिभ मूमहेन्द्रशिखरोलोढाचलाय क्षणात् । तत्ताहक शतकाटि कोटिषु परित्य कादरी भूयसा यस्मै सन्तत मुच्चकैः स्टहयते देवापि संक्रन्दनः ॥ ८२ ॥ न खपि दरिद्रता प्रतजति त्वामाश्रितानां नृणां कोशा धान्यचयः पतन्ति बहवः कोशेषु च ब्रोहयः । इत्य सर्व जनावन प्रतिभुवे दोनावलौबन्धवे भृवस्थो महिषाधिराज भवते भुवासुरद्याशिषः ॥ ८३ १ कर्षकर्षमहर्निश वसुमती क्लिनामि किं कासर त्य सभ्य रधुनातनै → पमभ साक सुखे नावस्म । न ज्ञान न च मैम्ति कोशल मिति व्यथी मति माथा स्त्वतोमुठनमा इम भास हि त्वं तेषु वाचस्पतिः ॥ ४॥ निष्य यू विवर्धमान सुमहादुस्माभवोत्माहब दृभूपाल कृपालवच्युतरुशत्याकर्णनादोर्णयोः । निर्व्याज ममकर्णयोस्त्वमस्त हुङ्कारवच्छभना दिष्णाष्टमम्मत सिञ्चसोव महिष क्षेत्रे षुक्रष्य न्म,खः १८.५॥ दुर्वाणोकस मुद्यदुद्भटभट भटणीकरव्याप्त द्राधीय स्फुटधूमपर्तिगिल इधूमान्ध काराहते। तनिष्टोवन पूतिगन्धभरिते भूपालबाह्याङ्क बासले शहरायका सरपत मन्त्राव तुभ्यं नमः ॥ ६ ॥ मूढा गाढधनोम भीभवदना झापालपाशाख- वायापाशविष्यमापदया व्यर्या स्थितिन्त-वते । ४ ·३८ शतकावलिः । अस्मद्भ पतिमाश्रयन्तु विबुधाः कामप्रद सैरिभंयो स्मानक्षति रक्षति क्षितिफले स्मान्यस्ममग्ररपि ॥ ८ ॥ उन्मत्ताद्रविणाधिकत्व वयतम्त भङ्गता दुर्गुणे स्मञ्जात्ताह षलेशतो विरचितान्यायाविभूत्याहताः । केचिस्कृय भृतश्च सम्पति सुभेदारादयः कासर न्य ष्ठाः किं भवती वदत्वमथवा सत्य कनिष्टाइमे || ८८ ॥ केदारे महिषीमनोज रहमाब्रायोन्नमय्यानन दन्तान् किञ्चिदभिप्रदश्य विकृत कूजन् खुरैः मां खनन् । प्रत्यगायत सूरणाङ्करनिभन्तत्किञ्चिदुर्लभयन् महिषेन्द्र निविद्यसि दुःक्ष्मापालवत् स्वश्रिया ॥६॥ राजा धर्म परः परस्सरतस्नेहाश्वतन्मन्त्रि गो राजन्वत्यवनीवतीपक जनास्त्वाढया भवन्तु कतौ । पुष्टाङ्गाः पशवश्चरन्तु भजतां टुर्भिक्षवार्तालय वाञ्छानाथकवेः कृतिश्च कुरुतां निमसराणां मुदम् ॥१०॥ इति वाच्छानाथकवीश्वर कृतं महिषातक सम्पूर्णम् । राज्ञा तप्तोटक पक्कधान्यं दृष्ट्वा किं हृदयम्फोट- गताबोहयः-इति पृष्ट अनेनैनैव कविना पद्यमिदं भणित मियाहुः । यवा- उत्यत्तिः कमलये निवसतिः केदारभूमौ चिरं किंचापापतया विशुष्थ यपसि मुष्टं करैर्भास्वतः ।

·महिषशतकम्। ३६ कुम्भीपाककृते दशापरिणतो तत्सर्वमासौदति ल शनैव महत्तरेण हृदयम्फोटकताबोहयः । अननैव कविना स्वविरचित पद्यस्तु वता केनचित् रसिकेन दुर्भाषापूर्वक वाघिते तदा पद्यमिदं भणित- मित्याहुः । यथा- अन्धोभूय गुणागुणेषु तरवीवातावधूताइव ! श्लाघन्ते यदि साहिती रमवतीमज्ञास्ततः किं फलं । जानन्वाङ्गयचमत्कृती: पदगतीरोचितीस्माहितीः । रन्तश्शमं यदश्ते कविवरस्या जीवनाडो कवेः ॥ इति । ॥ समाप्तो पहिषप्रबन्धः ।

·४०
शतकावलिः।
श्रीपादारविन्द शतकम् ॥
महिम्नः पन्थानं मदनपरिपन्थिप्रणयिनि
प्रभनिर्णतु ते भवति यतमानोपि कतमः ।
तथापि श्रीकाञ्ची विकृति रसिकोपि मनसो
विपाकस्त्वत्पादन्त तिविधिषु जल्पाकयति । ११!
गलग्राही पोन्दरपुरवनौपल्लवरुचां
वृतप्राथम्यानामरूण महसामादिमगुरुः ।
समिन्धे बन्धकम्तवकमहयोड्डा दिवि दिशि
प्रसर्पन कामा न्यावर पकिरणानामरुणिमा ॥ २ ॥
मरालौनां यानाभ्यसनकलना मूल गुरवे
दरिद्राणां वाण व्यतिकरसरोद्यानतरवे।
तमस्काण्ड प्रौढ़िप्रकटनतिरस्कारजनयं
कामाक्ष्याश्चरण नलि नाय स्पहयते ॥३॥
वहली सैन्दरीसरगिमवनमामरपुरी
पुरन्धोसीमन्ते कविकमलबालार्क सुषमा ।
त्रयो सीमन्तिन्यास्तनतटनिचीलारुणापटी
विभान्ती कामाच्याः पदनलिनकान्तिविजयते ॥४॥
प्रणम्रीमूतस्य प्रणयकलहनस्तमनस-
स्मरारातेथूड़ाव्रतिग्रहमेधो हिमकरः !
ययोमान्धयां कान्ति वहति सुषमाभिश्चरणयो
म्तयोम कामाक्ष्याहृदयमपतन्द्र विहरताम् ॥५॥

·पादारविन्दशतकम्। ४१ ययोः पौठायन्ते विबुधमकुटौनां पटलिका बयोस्पौधायन्त स्वयमुदयभाजः फणितयः । ययोर्दासायन्ते सरसिजभवाद्याचरणयो: तयोर्मे कामाच्या दिनमनु वरीवतु हृदयम् ५६ ! नयन्तौ सङ्कोचं सरसिजरुचां दिक्करिसरे सृजन्ती लौहित्य नकिरणचन्द्रार्धखचिता । कवीन्द्राणां हृत्करवविकसनोद्योगजननी स्फुरन्तो कामाक्षावरणरुचिसन्धमा विजयते ॥ ७॥ विरावैर्माचौरः किमपि कथयन्तीव मधुरं पुरस्तादानमे पुरविजयिनि मोरवदने । वयस्य व प्रौढ़ा शिथिलयति या प्रेमकलह- प्ररोहं कामाक्षयावरणयुगली सा विजयते ॥८॥ सुपर्वस्त्रीलोलालकपरिचितं षट्पदचितैः स्फुर लाक्षारागं तरुणतरणिज्योतिररुणैः । भृत कात्यम्भोभिर्विसमरमरन्दस्सरसिजैः विधत्ते कामाच्यावरणयुगलं बन्धुपदवीम् Itek रजस्मं सर्गेपि स्थितमरजसामेव हृदये परं रक्त त्वेन स्थितमपि विरक्त कशरणाम् । अलक्ष्यं मन्दानां वहदपि सदा मन्दगतितां विधत्ते कामाच्यावरणयुगमाश्चर्यलहरोम् ॥१०॥ जटाला मजौरस्फुरदकणरतांशुनिकरैः निषीदन्ती मध्येनखरुचिकरी गाङ्गपयसाम् ।

·४२
शतकान्तिः ।
परित्राणं कर्तु मम जननि कामाक्षि नियतां
तपश्चयों धत्ते तव चरण पाथीजयगलौ ॥११।।
तुलाकोटिहन्द कणितफणिता भीतिवचसोः
विननं काक्षो विस्मरमहः पाटलितयोः ।
क्षण विन्यासेन क्षविततमसोम ललितयोः
पुनौयान्मर्धान पुरहरपुरन्धीचरणयोः ॥१२॥
भवानि द्रुह्येतां भवनिविड़ तेभ्यो मम मुहुः
तमोव्यामोहेभ्यस्तव जननि काक्षि चरणी।
वयोर्लाक्षाविन्द स्फुरणधरणाङ्कोटजटा
कुटौरे शोणाङ्क वहति वपुरेणाङ्ककलिका ॥२३॥
पवित्रीकुर्यु नः पदतलभुवः पाटलरुचः
परागास्ते पापप्रशमनधुरीणास्तव शिव ।
कणां लधु येषां निजशिरसि कामाक्षिविवशा
वलन्तोव्यातन्वन्त्यहमहमिकां वासवमुखाः ॥१४॥
बलाकामालाभिनखरुचिमयोभिः परिहते
विनम्रस्वारी विकचकचकालाम्बुदकुले ।
स्फुरन्तःकामाक्षिस्फुटदलितबन्धूक सुहद
स्तटिल्लेखायन्त तव चरणपाथोकिरणाः ॥१५॥
सरागमहेषः प्रस्मरसरोज प्रतिदिनां
निसर्गादाक्रामविबुधजनमूर्धानमधिकम् ।
कथङ्कारं मातः कथय पादपद्मस्तव सुताम्
नतानां कामाथि प्रकटयति कैवल्यसरणिम् ॥१६॥

·पादारविन्दयतकम् । ४३ जपालक्ष्मीशीणोजनितपरमजाननलिनी विकासव्यासङ्गोविफलितजगज्जाडागरिमा । मनः पूर्वाट्रि मे तिल कयतु कामाक्षि तरसा तमस्काण्डद्रोही बव चरण पायोजरमण : ॥१७॥ नमस्कुर्मः प्रेजन्मणि कटकनीलोपलमहः पयोधो रिद्भिनखकिरण फेनैवलिन । स्फुटं कुर्वाणाय प्रबलचलदोनिलशिखा वितक कामाच्यास्मततमणिम चरणयोः ॥ १८|| शिवे पाशाये तामलघुनि तमःकूपकुहरे दिनाधीशोयेतां मम हृदयोपाथोजविपिने । नमोमासायेतां सरसकवितारिति सरित् त्वदीयो कामाक्षि प्रस्तकिरणी देवि चरणौ ॥ १८ ॥ निषक्त श्रुत्य ते नयनमिव सदृत्तचिरै स्ममर्जुष्ट शुद्धरधरमिव रम्यैहि जगणैः । शिव वक्षोजन्महितयमिव मुक्तावितमिम त्वदीयं कामाक्षि प्रणतशरणं नोमि चरणम् ॥२०॥ रमस्यासं सञ्जनमुचि परिपन्धिप्रण यिनि निसर्गप्रेढोलत्कुरलकुलकालाहिशबले । नखच्छायादुग्धोदधिपयसि तं विद्रमरुवा प्रचार कामाचि प्रचुरयति पादानसुषमा ॥ २१ ।। कदा दूरीकर्तु अटुटुरितकाकोलजनित महान्तं सन्तापं मदनपरिपन्यि प्रियतमे ।

·शतकावलिः
क्षणन्ते कामाक्षि त्रिभुवनपरीतापहरण
पटौयांसं लस पदकमलसेवामृतरसम ॥ २२ ॥
ययोसांध्य रोचिस्म ततमरुणिन्ने स्पहते
ययोश्चान्द्रो कान्तिः परितपति दृष्ट्वा नखरुचिम् ।
ययोः पाकोट्रेक पिपठिषति भतया किसलय
मृदिन्नः कामाच्या मनसि चरणौ तौ तनुमहे ॥ २३॥
जगन्ने दन्नदं परमिति परित्यज्य यतिभिः
कुशाग्रोयवान्तः कुशल धिषणेशशास्त्रसरणौ ।
गवेष्य कामाक्षि ध्रुवमक्तकानां गिरिसुते
गिरामैट् पर्यन्तव चरणमाहात्मागरिमम ।। २४ ।।
कतनान शास्त्रामृतसरसि कामाक्षि नितरा।
न्दधान वैशाङ्कलितरसमानन्द मुधया ।
अलङ्कारभूमेर्मुनिजनमनश्चिन्मयमहा
पयोधरन्तस्थ न्तवचरणरत्न विजयते ॥ २५ ॥
मनोगेहे मोहोगवतिमिरपूर्ण मम मुहु-
दरिद्राणीकुर्वन् दिनकर सहस्राणि किरण: ।
विधत्ता कामाक्षिप्रमृमरतमोवञ्च रणक्षणार्ध
सान्निध्यञ्चरणमणिदीपो जननि ते ॥ २६ ॥
बुधानाञ्चतोवद्रखररुचि सम्पर्कि विबुध
स्त्रवन्तौ स्रोतोवत्पटु मुखरित हंसकरवैः ।
दिनारम्भश्रीववियतमरुणच्छायसुभग
मदन्तः कामाच्या स्फुरतु पदपङ्क रहयुगम् ॥ २७ ॥

·पादारविन्द शतकम्। ४५ सदा कि सम्पर्कात्य कतिकठिन वा किमकुटे- स्तटै!हाराट्रेरधिकमधुना योगिमनसाम् । विभिन्दे मम्मोह शिशिरयति भक्तानपिदृशा- महश्य कामाक्षि प्रकटयति ते पादयुगली ॥ २८ ॥ पवित्राभ्यामम्ब प्रकृतिमृदुलाभ्यान्तव शिवे पदाभ्यां कामाक्षि प्रसभमभिभूतैमचकितैः । प्रवालरम्भीजैरपि च वनवासवतदशा- स्मदारभ्यन्ते परिचरितनानाहिजगणैः ॥ २८ ॥ चिरादृश्याहं सैः कथमपि सदाहस सुलभा निरस्यन्ती जाय नियतजडमध्ये कगरणम् । अदोषव्यासङ्गा सततमपि दोषाप्तिमलिन पयोज कामाक्ष्याः परिह सति पादानयुगलौ ॥ ३० ॥ सुराणामानन्दप्रबलन तया मण्डनतया नखेन्दुज्योत्स्नाभिर्विसमरतमः खण्डनतया । पयोजौह षबततरया वत्व चरण यो विलासःकामाक्षि प्रकटयति नशाकरदगाम् ॥ ३१ ॥ सितिम्ना कान्तीनां नखरजनुषां पादनलिन- च्छ वीनां शोणिम्रा तव जननि कामाक्षि नमने। लभन्त मन्दारग्रथित नव बन्ध ककुसुम सजा मामीचीन्य सुरपुरन्धीकचभराः ॥ ३२ ॥ स्फुरन्मध्ये शुद्धे नखकिरणदुग्धाब्धिपयसां वहननचक्र दरमपि च देखात्मकतया।

·शतकावलिः । धितोमात्मा रूपं श्रियमपि दद्यानोनिरूपमा विधामा कामाक्ष्या: पट्नलिननामा विजयते ॥ ३३ ॥ नख श्रीनं फलस्तबकनिचितवैश्च किरणैः पिशः कामाथि प्रकटितलमत्य नवरुचिः । सताङ्गम्यश्शरे सकलफलदातासुरतरु स्तुदीयः पादोय तुहिनगिरिराजन्यतनये ॥ ३४ ॥ वघटकर्वमाजौरकलकतैः कर्मलहरी हवींषि प्रोह राड ज्वलति परमज्ञानदहने । महीयान् कामाक्षि स्फटमहसि जोहाति सुधियां मनोद्यो मातम्तव चरणयज्वागिरिसुते ॥३५॥ महामन्त्र किञ्चिन्मणिकटकनादैरिव जपन् क्षिपन दिन स्वच्छ नखचिमयं भास्मनरजः । नतानां कामाक्षि प्रतिपटुरुच्चाटय ममता पिशाचौम्पादोयं प्रकटयति ते मान्त्रिकद गाम् ॥ ३६ ॥ उदोते बोधेन्दौ तमसि नितरां जग्मुषिदशा- न्दरिट्रां कामाक्षि प्रकटमनुरागञ्च दधती। सितनाच्छाद्याननखरुचिमयेनांघ्रियुगली पुरन्धी ते मात्खयमभिसर त्ये व हृदयम् ॥३७ ॥ दिनारम्भ माङ नलिनविपिनानामभिनवी विकासो वा सन्तस्स विपिकलोकस्य नियतम् । प्रदोष: कामाक्षि प्रकटपरमज्ञानशशिनः चकास्ति त्वत्पादम्मरणमहिमा शैलतनये :१३८ ॥

·पादारविन्दशतकम् । धृतच्छायासक्त सरसिरहमैत्रीपरिचित विधान दोप्तोनां निखिल जगताम्बोधजननम् । ममुक्षु णां मार्गप्रथनपटकामाक्षि पदवीं पदन्ते पातली परिकल यते पर्वतसुने । ३८ ॥ शनम्तोर्खा मोहाम्बुधिमथसमारोटुमनस: क्रमाक वल्याख्यां सु कतिसुलभा साधवलभिम् । लभन्ते नि गोमिव झटिति कामाक्षि चरण पुरश्चर्याभिस्ते पुरमथनसोमन्तिान जनाः ॥ ४० ॥ प्रचण्डार्तिचोभप्रथमसुहदे प्रातिभसार- त्य वाह प्रोहण्डीकरण जलदाय प्रणमताम् । प्रदोपाय प्रोटे भवतास कामाक्षि चरण प्रगादौन्म ख्याय स्पहबति जनायौं जननि ते ॥ ४१ ।। मानिस सेव्या सततमपि चाञ्चल्यरहिता सदारुण्य यान्तो परिणतिदरिद्राण सुषमा । गुणोत्कर्षान्माचौरककलकले स्तर्जनपरा प्रवालं कामाच्याः परिहसति पादान युगली ।। ४२ ।। जगद्रक्षादक्षानलिनरुचिशिक्षा पटुतरा सुरेनम्या रम्या मततमपि गम्या बुधजनः । हयो लीला लोना अतिपु सुरपालादि मकुटो तटो सोमा दामा जयति तव कामाक्षि पदवी: :! ४३ ।। गिरान्दूरो चोरो जडिमतिमिराणाङ्क तजग- त्परित्राणौ शौणी मुनिहृदयलोलेक निपुणौ ।

·शतकावलिः। नखमेरो सारो निममवचसा खण्डितनव- ग्रहोन्मादी पादी तब मनसि कामाक्षि कलये { ४४ ।। अविधान्त पन यदपि कलयन् यावकमयं निरस्यन् कामाक्षि प्रणमनजुषां पलमखिलम । तुलाकोटिहन्दू दधदपिच गच्छन्न तुलता गिरा मार्ग पादोगिरिवर सु ते ल इत्यति ते ॥५५|| प्रवाल सब्रीलं विपिनविवरे वेपयतिया स्म रल्लौलम्बालातपमधिकवातलं वया। रुचि सान्दयाम्बन्धमा विरचयति या वर्धयतु सा शिवं मे कामाच्या: पदनलिनपाटस्य लहरी ।। ४६ ।। किरन् ज्योत्सारीति नख मुखरुचाहसमनसो वितन्वानः प्रोति विकचदरुणाम्भोरुहरुचिः । प्रकाशौ: पादस्त व जननि कामाक्षि तनुते शरत्काल पोटौंशशिशकलचुड़ प्रियतमे ।। ४ ।। नखाङ्क रस्मे रद्य तिविनतिगङ्गा भम्रिसुख हतमान शास्त्रामृतममलमाखाद्य नियतम् । उदञ्चन्मजोरस्फरणमणिदीपैर्मम मनो मनाने कामाक्ष्याश्चरणमाएहर्म्य विहरताम् ॥ ४८ ।। भवाम्भोधी नौका जडिमविपिन पावकशिखा ममत्यान्द्रादीनामधिमकुट मुत्तसकालकाम !

·पादारविन्दशतकम् । 88 जगत्ताप ज्योत्स्नामतकवचः पञ्चरपुटे शकस्त्रों कामाच्या मनसि कलये पादयुगलों ॥ ४८ ॥ परात्मप्राकाश्यप्रतिफलनचञ्चः प्रणमतां मनोज्ञस्त्वत्पादोमणिमुकुरमुद्राकलयते । यदीयां कामाक्षि प्रकृतिमसृणाश्शोधनदां विधातुञ्चेष्टन्ते बलरिपुवधूटोकचभराः ॥ ५० ॥ अविधान्तं तिष्ठन्नकतकवचः कन्दरपुटी कुटौरान्तः प्रौढां नखरुचिसटालिं प्रकटयन् । प्रचण्डं खण्डत्वं नयतु मम कामाक्षि तरसा तमोवेतण्डेन्द्र तव चरणकण्डीरवपतिः ।। ५१ ॥ पुरस्तात् कामाति प्रचुररसमाखण्डलपुरी पुरन्धीणां लास्वन्तव ललितमालोक्य शनकैः । नखश्रीभिस्मेराइव वितनुते नूपुररवैः चमत्कत्याशङ्क चरणयुमलोसाररचनाम् ।। ५२ ॥ सरोज निन्दन्ती नखकिरणकपूरशिशिरा निशितामारारेर्मुकुटशशिरेखा हिमजलैः । स्फुरन्ती कामाक्षि स्फुटरुचिमये पल्लवचये न वा दत्ते मैत्रं पथिकसुदृशा पादयुगली । ५३ ॥ नताना सम्पत्तेरनवरतमाकर्षणजपः प्ररोहत्संसारप्रसरगरिमस्तम्भ नजपः । त्वदीयः कामाक्षि स्परहरमनोमोहनजपः पटीयानः पायात्पदनलिनमञ्चौरनिनदः ॥५४ ॥ ५ ·પૂ. शतकावलिः । वितन्वीयानाथ मम गिरसि कामाक्षि रुपया पदाम्भोजन्यासम्पशुपरिबढ़प्राणदयिते । पिबन्तोयन् मुद्राप्रकरअपकम्मापरिसरे दृशा नानय्यन्त नलिनभवनारायण मुखाः ॥ १५ ॥ प्रणामोद्यविन्दारक मुकुटमन्दारकलिका विलोललोलम्बप्रकरमयधूमप्रचुरिमा । प्रदीप्तः पादाजातिविततिपाटल्यलहरी कथानुः कामाच्या मम दहतु संसारविपिनम् ॥ ५६ ।। वलक्षीऋक्षाधिपरुचिसहक्षा तव नखै- जिंक्षुर्दक्षत्व सरसिरुहभिक्षुत्वकरणे । क्षणान्नः कामाक्षि क्षुभितभवसंक्षोभगरिमा- वचोवैचक्षण्य चरणयुगलौपक्ष्मालयताम् ॥ ५७ ॥ समन्तात्कामाथि क्षततिमिरसन्तानसुभगा- ननन्ताभि भिदिनमनुदिगन्तान्विरचयन् । अहन्ताया हन्ता मम जडिमदन्तावलहरि- विभिन्तां सन्ताप तव चरणचिन्तामणिरसौ ॥ ५८ ॥ धानो भाखत्ताममनिलयोलोहितवयु- विनम्राणां सौम्योगुरुरपि कवित्वच कलयन् । गतौ मन्दोगङ्गाधरमहिषि कामाथि भजतां तमाकेतुर्मातस्तव चरण पद्मोविजयते ॥ ५८ ॥ नयन्ती दासत्वं नलिनभवमुख्यानसुलभ प्रदाहीनानाममरतरुदौर्भाग्यजननों।

·पादारविन्दशतकम् । ५१ जगज्जन्मक्षेमक्षयविधिषु कामाक्षि पदयो- धू रोणाष्टेि कम्तव भणितुमाहोपुरुपिकाम् ॥ ६० ॥ जनोयं सत्तप्ता जननि भवचण्डांशुनिकरैः अलमाकिं त्वेकं कणमपि परज्ञानपयसः । तमोमार्ग पान्य स्तव झटिति कामाक्षि शिशिर पदाम्भोजच्छायां परमशिवजाये मृगयते ।। ६१।। जयत्य स्व श्रीमन्नखकिरणचौनांशु कमयं वितानम्बिभ्राणे सुरमुकुटसङ्घमसृणे । निजारुण्यक्षौमास्तरणवति कासाक्षि सुलभा बुधैस्मम्विन्नारी तब चरणमाणिक्यभवने ।। ६२ ।। प्रतीमः कामाक्षि स्कुरित तरुणादित्यकिरणां वियोमूलद्रव्यन्तव चरणमट्रौद्रतनये । सुरेन्द्राशामापूरयति यदसौ ध्वान्तमखिलं धुनौते दिग्भागानपि च महसा पाटलयते ॥ ६३ । महाभाष्यव्याख्यापटशयनमारोपयति वा हिरेफाणामध्यासयति सततं वा निवसति । स्मरव्यापारापिशुननिटिलङ्कारयति वा प्रणम्नं कामाच्याः पदनलिनमाहात्मागरिमा ॥ ६४ ॥ विवेकाम्भस्रोतस्त्रपनपरिपाटी शिशिरिते समीभूते शास्त्रस्मरणहलसङ्कर्षणवशात् । सतां चेतःक्षेत्रे वपति तव कामाक्षि चरणो महासम्बित्सस्यप्रकरनवबीजङ्गिरिसुते ।। ६५ ।।

·५२ शतकावलिः। - दधानो मन्दारस्तवकपरिपाटौं नखरुचा वहन् दीप्ताशशोण!ङ्गुलिपटलचाम्पेयकलिकाः। अशोकोलासं नः प्रचुरयतु कामाक्षि चरणो विकासी वासन्तस्यमयइव ते शर्वदयिते ॥ ६६ ॥ नखांशु प्राचुर्यप्रसमरमरालालिधवल- स्फुरन्मञ्जीरोद्यभरकतमहश्शवलयुतः। भवत्याः कामाक्षि स्फ टचरणपाटल्यकपटो नदः शोणाभिख्यो नगपतितनूजे विजयते ।। ६७ ॥ धुनानं पौघ परमसुलभ कण्टककुलैः विकासव्यासविदधदपराधीनमनिश । नखेन्दुज्योत्स्नाभिविशदरुचि कामाक्षि नितरां असामान्य मन्ये सरसिज मिदन्ते पदयगम् ॥ ६८ ॥ करोन्द्राणां द्रुह्यत्यलसगतिलौलासुविमलैः पयोजैर्मात्सर्य प्रकटयति काम कलयते । पदाम्भोजहन्द न्तव तदपि कामाक्षि हृदय मुनीनां शान्तानां कथमनिशमन स्प हयते ॥ ३८ ॥ निरस्ता शोणिना चरणकिरणानां तव शिवे समिन्धाना सन्धमारुचिरचलराजन्यतनये । असामर्यादेन परिभवितुमेतत्समरुचां सरोजाना जाने मुकुलयति शोभा प्रतिदिनम् ।। ७० ।। उपादिचद्दाक्ष्यं तव चरणनामागुरुरसौ मराला शझे महणमतिलालित्यसरणौ।

·पादारविन्दशतकम् । ५३ अतस्ते निस्तन्द्र नियतममुना सख्यपदवी प्रपन्न पाथोज प्रतिद्धति कामाक्षि कुतुकम् ॥ ७१ ॥ दधानन्यन्यक प्रकृतिमलिनैः षटपदकुलैः हिजाधोपवाघा विधिषु विदधद्भिर्मुकुलतां रजौमिशः पौनियतमपि कामाक्षि पदयो: विरोधस्ते युक्तीविषमशरजैरिप्रियतमे ॥ ७२ ॥ कवित्वौमित्रीकरणनिपुणौरक्षणचणी विपन्नानां श्रीमन्नलिनममृणी शोगकिरणौ। मुनीन्द्राणामन्तःकरणसरणो नर्तनचणी मनोज्ञौ कामाच्या दुरितहरणी नौमि चरणी ।। ७३ ॥ परस्मात्मवम्मादपि च परयोर्मुक्तिकरयो नखौभिजोत्साकलिततुलथोस्ताखतलयोः । विलौये कामाक्ष्या निगमनुतयो किनतयो निरस्तप्रोन्मीलबलिनमदयोरेव पदयोः ॥ ७४ ॥ खं भावादन्योन्यकिसलयमपौदन्तब पदं मृदिना शोणिना भगवति दधाने नह शताम् बने पूर्व स्वेच्छा सततमवने किन्तु जगतां परस्येत्थ भेदम्फुरति दृदि कामाक्षि सुधियाम् ॥ ७५ ॥ कथं वाचालोपि प्रकटमणिमञ्जीरनिनदैः सदैवानन्दा न् विरचयति वाचंयमजनान् । प्रत्याशोणालच्छविरपि च कामाक्षि चरणों मनीषाने मल्य कथमिव नृणां मांसलयते ॥ १६ ॥ ।

·५४ शतकाबन्निः। चलत्तृष्णा वौची परिचलन पर्याकुलतया मुहुर्धान्त्यातान्तः परमशिव वामाक्षि परवान् । तितीर्घ : कामाक्षि प्रचरतरकमाम्बुधि नम् कदाहं लप्स्यते चरणमणिसेतु गिरिसुते ॥ १७ ॥ विशुष्यन्त्वाम्प्रज्ञासरिति दुरितग्रीष्मसमय- प्रभावे न क्षीण सति मम मनः केकिनि शुचा। त्वदीयः कामाक्षि स्फुरितचरणाम्भोजमहिमा नभोमासाटो पबगपति सुते किन कुरुते ॥ ७८ ॥ विनम्राणाञ्चेतीभवनवलभीसोनिचरण- प्रदीप प्राकाश्यं दधति तव निर्धूततमसि । असीमा कामाक्षि खयमल घुटुष्कर्मलहरी विध र्णन्ती शान्तिशलभपरिपाटीव भजते ॥ ७ ॥ विराजन्ती शुलिनखकिरणमुक्तामणितते- विपत्याथोराशी तरणिरमराणां प्रणमताम् । त्वदीयः कामाक्षि ध्रुवमलघुदावोभववने मुनीनां ज्ञानाग्नेररणिरयमधिविजयते ॥ ८० ॥ समस्तैस्मसेव्यस्मततमपि कामाक्षि विबुधै- स्तुतोगन्धर्वग्रीसुललितविपञ्चौकातरवैः । भवत्या भिन्दानो भवगिरिकुलं जृम्भिततमो बल'द्रोही मातश्चरणपुरुइतोविजयते ॥ ८१ ॥ वसन्त भक्तानामपि मनसि नित्य परिल सत् घनच्छायापूर्ण शुचिमपि नृणां तापशमनम् !

·पादारविन्दातकम्।
५५
।
नखेन्ट ज्योत्स्नाभिः शिशिरमपि पद्मोदयकरं
नमामः कामाच्याश्चरणमधिकार्यकरणम् ॥ ८२ ॥
कान्द्राणां नानाफणितिगुण चित्रीकतवचः
प्रपञ्चव्यापारप्रकटकलाकौशलनिधिः ।
अधः कुर्वनन मजकभृगुमुख्य सुनिजनै-
नसस्यः कामाच्याश्चरण परमेष्ठी विजयते ॥ ८३
भवत्याः कामाक्षि स्फुरितपदपङ्घरुहभुवां
परागाणां परैः परिहतकन्न व्यतिकरैः ।
न तामाटे हृदयमुकरे निर्मलरुचि
प्रमने निश्योपं प्रतिफलति विश्वं गिरिसुते ॥ ८४ ॥
तब वस्तं पादाकिमल यमरण्यान्तरमगात्
पर रेवारूपं कमलमलममुमेवाचितमभूत् ।
जितानां कामाक्षि दितयमपि युक्त परिमाचे
विदेश वासोवा चरणगमनं वा निजरिपोः ॥ ८५ ॥
यहोवा याथार्यनिगमवचसान्देशिककपा
कटाक्षाकव्योतिः शमितममतावन्धतमसः ।
यन्ते कामाथि प्रति दिवस मन्तई ढयितु
त्वदीयं पादान सुकृत परिपाकेन सुजनाः ॥ ८६ .
जडानामप्यम्ब स्मरणसमये त्वच्चरणयोः
धमन्मन्यक्ष्माभृत् घुमिधुमितसिन्धुप्रतिभटाः ।
प्रसन्नाः कामाक्षि प्रसभमपरस्पंदन करा
भवन्ति स्वच्छन्द प्रतिपरिपका भणितयः ॥८॥

·५६ शतकावलिः । वहनम्य श्रोन्त मधुरनिनद हंस कम सौ तमेवाधाकर्तु किमिव यतते केलिगमने । भवस्यैवानन्द विदधदपि कामाक्षि चरणो भवत्यास्तद्रोहं भगवति किमेवं वितनुते ॥ ८८॥ यदत्यन्त तास्यत्या लसगतिलोलास्वपि शिवे तदेतत्कामाक्षि प्रतिमुटुलं ते पदयुगम् । किरीट सङ्घ कथमिव सगेवस्य सहते मुनीन्द्राणाम्म त मनसि च कथं सूचिनिशिते ॥ ८८ ॥ मनोरङ्के मत्के विबुधजसन्मोदजननी सरागव्यासजा सरस मुटुसञ्चारसुभगा। मनोज्ञा कामाक्षि प्रकटयतु लास्यप्रकरणां रणन्मजोराते चरण युगली नर्तकमधः ॥ ८० ॥ परिष्क मातः पशुपतिकपर्दच विषये पराचां हृत्पद्म परम फणि तोनाज मकुटौम् । परस्त पादोयं परिहरतु कामाक्षि ममता पराधीनत्व में परिमुषितपाथोजमहिमा ॥ १ ॥ प्रसनैस्सम्पर्कादमरतरुणीकुन्तलभवैः अभौष्टानां दानाभिगमपि कामादि नमताम् । खसङ्गात् त्व केलिप्रसवजनकत्वेन च तव विधा धत्ते वाती सुरभिरिति पादो गिरिसुते ॥ ८२ ॥ महामोहस्तेन व्यतिकरभयात्यालयति यो विनिक्षिप्त सस्मिन् मुनिजनमनोरनमनिश।

·पादारविन्दशतकम् ॥
सरागस्यो कात्मततमपि कामाचि तरमा
किमेवं पादोसौ किमलयरुचि चोरयति ते ॥ ८३ ॥
सदा स्वादुङ्गार विषयलहरी शालिकणिकां
समाम्वाद्या थान्त हृदयशुकपोत जननि मे ।
कपाजान्ले फालेक्षणरमगि कामाक्षि रभसात्
गृहीत्वा वध्नीयाश्चरणयुगली पञ्जरपुटे ॥ ४ ॥
धुनान कामाक्षि स्मरण लबमात्रेण जडिम
ज्वरप्रोटि गूढ निगमशिखरे कुञ्जकुहरे ।
अलभ्य मन्दानां कति च न लभन्ते सुकृतिनः
चिरान्विथन्तम्तव चरण सिद्धौषधमिदम् ॥ ५ ॥
रणन्मजीराभ्यां ललितगमनाभ्यां सुकृतिनां
मनोवास्तव्याभ्यां मथिततिमिराभ्यां नखरुचा।
निधयाभ्यां पत्या निजशिरसि कामाक्षि सततं
नमस्ते पादाभ्यां नलिनमृदुलाभ्यां नगसुते ॥ ८६ ॥
सुरागे राकेन्दुप्रतिनिधिमुखे पर्वत सुते
चिरानभ्ये शमधनजनानां परिषदा ।
मनोभृङ्गोमत्कः पदकमलयुग्मे जननि ते
प्रकामं कामाक्षि त्रिपुरहर वामाक्षि रमतां ॥29॥
यशस्मते मातर्मधुरकवितां पक्ष्मलयते
श्रियं दत्ते चित्ते किमपि परिपाकं पृथयते ।
सतां पाशग्रन्यि शिथिलयति किं किन्न कुरुते
प्रसन्ना कामाक्षि प्रतिपरिपाटी चरणयोः ॥१८॥

·शतकावलिः। पदबह मन्दं गतिषु निवसन्त हृदि सतां गिरामन्ते चान्त कतकरहितानां परिवृडे । जनानामानन्द जननि जनयन्त प्रणमतां त्वदीयं कामाक्षि प्रतिदिनमहं नौमि विमलं ॥२८॥ पुरामाराराति: पुरमजयदम्ब स्तवगत : प्रसन्नायां सत्यां त्वयि तुहिनशैलेन्द्रतनये । अतस्ते कामाक्षि स्फुरतु तरसा कालसमये समाया मातमम मन सि पदानयुगलो ।। १०० ।। अलङ्काले काले विपदि तव कामाथि चरणं दिनारम्भोदञ्चत्तपन जल जन्म द्य तिभर। सकत्स्मृत्वालोकास्मरवरघटाभिर्मुहुरिम निषेव्यन्त वन्दे जननरहितायं तममलम् ॥ १००१ ॥ १ इति श्रीकामाक्षिपादारविन्द शतकम् ।। || समाप्तम् ।। papotamney AmARIHAR

·॥ कटाक्षशतकम्॥
मोहान्धकारनिवहं विनिहन्तुमौहे
सकात्मनामपि महाकवितावदान्यान् ॥
योकाञ्चिदेशशिशिरीकृति जागरूका
नकामनाथतरुणी करुणाविलोकान् ॥ १ ॥
मातजयन्ति ममता गृहमोक्षणानि
माहेन्द्रनीलरुचिशिक्षणदक्षिणानि ।
कामाक्षि कल्पितजगत्रयरक्षणानि
त्वबीक्षणानि वरदान विचक्षणानि ॥ २ ॥
आनणतन्त्रविधिदर्शितकौशलाना-
मानन्दमन्दपरिधूर्णि तमन्धराणा ।
तारुण्यमम्ब तव ताडित कण सीनां
कामाक्षि खेलति कटाक्षनिरीक्षणानां ॥३॥
कल्लोलितेन करुणारसवेल्लितेन
कल्माषिर्तन कमनीय्य मृदुस्मितेन ॥
मामञ्चितेन तव किञ्चन 'कुञ्चितेन
कामाक्षि तेन शिशिरीकुरु वीक्ष्यितेन ॥ ४ ॥

·&o शतकावलिः। साहाय्यकं गतवती मुहुरर्जुनस्य मन्दस्मितेन परितोषितभौमचेताः ॥ कामाक्षि पाण्डवचमूरिव तावकोना ।। कर्णान्तिकञ्चलति हन्तु कटाक्षलक्ष्मीः ।। ५ ।। अस्तं क्षणवियतु मे परितापसूर्य- मानन्दचन्द्रमसमानयतां प्रकाशं ।। कालान्धकारसुषमाङ्गलत न्दिगन्त कामाक्षि कोमलकठाक्षनिशागमस्त्रे ॥ ६ ॥ ताटङ्गमौकिकरुगङ्गरदन्तकान्ति: कारुण्यहस्तिपशिखामणिनाधिरूढ़ः ॥ उन्म लयत्त्वशुभपाद पमस्मदीयं कामाथि तावककटाचमतङ्गजेन्द्रः ॥ ७ ॥ छायाभरण जगतां परितापहारी ताटङ्गरत्नमणितल्ल जपल्लवीः । कारण्यनामविकिरन्मकरन्दजाल कामाक्षि राजति कटाक्षसुरद्रुमस्ते ॥ ८ ॥ सूर्याश्रय प्रण यिनी मणि कुण्डलांशु- लौहित्यकोकनदकाननमानिनाय । यान्तौ तब स्मरहराननकान्ति सिन्धु कामाथि राजति कटाचकलिन्दकन्या ॥ ६॥ प्राप्नोति यं सुकतिन तव पक्षपातात् कामाक्षि वीक्षणविलासकला पुरन्धी।

·कटाहशतकम्। ६१ सद्यस्त मेव किल मुक्तिबध वृणोते सम्मानितान्तमनयोरिदमैक क त्यम् ॥ १० ॥ यान्ती सदैव मरुतामनुकूलभावं भूवलियत् धनुरुन्नसिता रसार्दा । कामाक्षि कौतुकतरङ्गितनीलकण्ठा कादम्बिनीव तव भाति कटाक्षमाला ।। ११ ।। गाम्भसि स्मितमये तपनात्मजेव गङ्गाधरोरसि नवोत्पलमालिकेव। वक्त प्रभा सरसि शैवनमण्डलीव कामाक्षि राजति कटाक्षरुचिच्छटा ते ।। १२ ।। संस्कारतः किमपि कन्द लितान्त्रसंज्ञान केदारसोनि सुधियामुपभोगयोग्यान् । कल्याणसूक्ति लहरौ कलमा रान्त्रः कामाक्षि पक्ष्मल यतु त्वदपाङ्गपातः ॥ १३ ॥ चाञ्चल्य मेव कलयन्नियत प्रत्या मालिन्यभूचतिपथाकमजागरूकः । कैवल्यमेव किमु कल्पयते नतानां कामाचि चित्रमयत करुणाकटाक्षः ॥ १४ ॥ सञ्जीवने जननि चूतशिलीमुखस्य सम्मोहने शशिकिगीरकशेखरस्य । संस्तम्भने च ममताग्रहचेष्टितस्य सामाचि वीक्षणकला परमौषधन्ते ।। १५ ।।

·शतकावलिः। । काम हो रहययन्त्र गजारूकाः कामाक्षि चञ्चलहगञ्चल मेखला ते । अाश्चर्यमम्ब भजतां झटिति स्वकीय- सम्पर्क एव विधुनोति समस्तबन्धान ॥ १६ ॥ नौलोपि रागधिकञ्जनयन् पुरारे लौलोपितिमधिकां दृढ़यनराणाम् । वक्रोपि देवि नमतां समतां वितन्वन् कामाथि नृत्यतु मयि त्वदयापातः ॥ १० ॥ कुण्ठोकरोतु विपद मम कुञ्चितन चापाञ्चितचितविदेहभवानुरागः । रक्षापकारमनिराजन यन् जगत्यां सामादि राम ते करु गाकटाक्षः ॥ १८ ॥ नोकामकोटिमित्रलोचन योषितस्य शृङ्गारबीजविभवस्य पुनः प्ररोहे । मान्भसामचिरात् प्रचुरेण शक केदारमम्ब तब केवल दृष्टिपातः ॥ १८ ॥ माहामाशेवधिरसो तव दुविलवा संसारबिन्धागिरि खण्ड न केलिचञ्चः । धैर्वा यघिन्य परेचल कोकरीति कामाचि वीक्षणविज भगाकुम्भ जन्मा ॥ २० ॥ पौयषवर्ष यघिरा फरदुल मच्छी मैचौविसर्गमधुरामततारकासिः।

·कटानशतकम्।
कामाचि संयितवतो व पुरष्टमूल
र्योनायते भगवति त्वदपाङ्गमाला ॥ २१ ॥
अख म्मर प्रतिभट स्य वपुर्मनोज
मभोजकाननमिवाञ्चितकण्टकामं ।
मृङ्गोव चुवति सदैव सपक्षपाता
कामाक्षि कोमलरुचिस्त्वदपाङ्गमाला ॥ २२ ॥
केयप्रभापटल नौलवितानजाले
कामाक्षि कुण्डलमणिच्छविदीपभोगे।
कम्मे कटाक्षरुचिरगतले कपाख्या
शौल षिका नटति शङ्करवल्लभे ते !! २३ ॥
अत्यन्त शीतलमतन्यतु क्षणार्ध-
मस्तीकविश्रममनक्लिाम कन्दम् ।
अल्पस्मितामृतमपारकपाप्रवाह-
मचिप्ररोहमचिगन्मयि कामकोटी ॥ २४ ॥
मन्दाक्षरागतरलीकृति पारतन्त्रयां
कामाक्षि मन्धरतरां त्वदपाइडोला।
आरूह्य मन्दगतिकोतुकशालिचक्षु.
रानन्द मेति मुहुरर्थशवादमौले ॥ २५ ॥
ब यम्बकत्रिपुरसुन्दरितम्य भूमि-
र विहारसरसोकरूणाप्रवाहः ।
दासाश्च वासव मुखाः परिपालनौयाः
कामाक्षि विश्वमपि वोक्षणभूभृतस्ते ॥ २६ ॥

·शतकावलिः वागोखरी सहचरी नियनेन लक्ष्मी भ्रूवल्लरी वशकरी भुवनानि गेहं । रूपविलोकनयनामृतमम्ब तेषां कामाक्षि येषु तव वोक्ष ए पारतन्त्रों ।। २७ ।। माहेश्वरं झटिति मानसमीनमम्ब- कामाक्षि धैर्य जलधौ नितरानिमग्न । जालेन शृङलयति त्वदपाङ्गनाम्ना विस्तारितेन कुसुमायुवदासकोसौ ।। २८ । उन्मूल्य बोधकमलाकरम ब जाड्य स्तम्बरमं मम मनो विपिने भ्रमन्तम् । कुण्ठोकुरुष्व तरसा कुटिलाग्रसोना कामाक्षि तावक कटाक्षमहाकशेन || २८ ।। उहल्लितम्तवकितैलीलतैर्विलासै- रुत्थाय देवि तव गाढ़कटाक्ष कुञ्जात् । दूरस्पलाययतु मोहमृगीकुलं में कामाक्षि सत्वरमनुग्रहकेसरीन्द्रः ॥ ३० ॥ स्नेहार्दितां विकसितोयल कान्तिचोरा- खेतारमेव जगदीश्वरि जेतुकामः । मानोडतोमकरके तुरसौ धनीते कामाक्षि तावककटाक्ष कपाणवली ॥ ३१ ।। श्रौतों व्रजन्तपि सदा रणिं मुनीनां कामाक्षि सन्ततमपि स्मृतिमार्मगामी ।

·कटाक्षशतकम्।
कौटिज्यमम्ब कथमस्थिरताञ्च धत्ते
चौर्यञ्च पङ्कजरुचान्त्वदपाङ्गलेशः ॥ ३२ ॥
नित्यायिनै परिचितौ यतमानमेव
नोलोत्पन्न निजसमीपनिवासलोलं ।
प्रीत्वैव पाठयति वीक्षणदेशिकेन्द्रः
कामाक्षि किन्तु तव कान्तिममम्पदायं ।। ३३ ।।
धान्त्या मुहुस्त बकितस्मितफेनरायो
कामाछि वक्त रुचिमञ्यवारिरायौ।
भानन्दनि विपुरमर्दननेत्र लक्ष्मी-
रालम्बा देवि तव मन्दमपाङ्गसेत् ॥ ३४ ।।
श्यामा तव त्रिपुरसुन्दरि लोचनथी:
कामाक्षि कन्दलितमेदुरतारकान्तिः ।
ज्योत्खाबतौ स्मितरुचापि कथन्तनीति
स्पर्धा महो कुवलयैश्च तथा चकोरैः ॥ ३५ ॥
कालाञ्जनञ्च तव देवि निरीक्षपञ्च
कामाच्य साम्य सरणि समुपैति कन्या ।
निःशेषनेत्रसुलभं जगतोषु पूर्व
मन्यविने वसुलभन्तुहिनाट्रिकन्ये ।। ३६ ।।
घूमारोमदनकेतनपावकस्य
कामाज्ञि ने वरुचिनीलिमचातुरी ते ।
पचन्तमग तमिदब्रयन वयस्य
हर्षोदयं जनयते हरिणामौलेः ॥ ३७ ॥

·शतकावलिः। भारम्भलेशसमये तव वीक्षणस्य कामाचि मूकमपि वा क्षणमात्रनम्र। सर्वज्ञतासकललोकसमक्ष मेव कीर्तिवयम्बरण माल्यवती वृणीते ।। ३८|| कालाम्खुवाहइव ते परितापहारी कामाक्षि पुश्करमधः कुरुते कटाक्षः । पूर्वः परं क्ष परुचा समुपैति मैत्री अन्यस्त सत्ततरुचिप्रकटीकरोति ।। ३८ । सूक्ष्म पि टुर्गमतरेपि गुरुप्रसाद- साहाध्यकेन विचरन्नपवर्गमागें । संसारपङ्कनिचयेन पतत्य मन्त वाामाक्षि गाढ़मवलम्बा कटाक्षयष्टि ।। ४० ॥ कामाक्षि सन्वतमसो हरिनीलरत्न- स्तम्भे कटाक्षचिपुञ्जमये भवत्याः । बघोपि भक्ति निगल मम चित्तहस्ती स्तम्भञ्च बदमपि मुञ्चति हन्त चित्रं ।। ४१ ।। कामानि हाणामपि सन्ततमञ्जनञ्च विश्वनिसर्गतरलोपि भवत्कटाक्षः । नेमल्यमवहमनञ्जनताञ्चभूय स्थ यंञ्च भक्त हृदयाय कधन्ददाति ।। 8२ ।। मन्दस्मितस्तवकितम्मणिकुण्डलांशु स्तोमप्रवालरुचिरं शिशिरोकता।

·कटानशतकम्।
कामाक्षि राजति कटाक्षरुचीकदम्ब-
मुद्यानमम्ब करुगा हरिणक्षणायाः ।। ४३ ॥
कामाक्षि तावककटाक्षमहेन्द्रनौल
सिंहासनं मृतवतोमकरध्वजस्य ।
साम्राज्यमङ्गल विधी मणि कुण्डली
नीराजनीसवतरङ्गितदोपमाला || ४४ !!
मातः क्ष सपब मान्तब वीक्षितन
मन्दाक्षि तेन सुननैरपरीक्षितेन ।
জালালি নামিৰদৰাৰ
श्रेयस्करेण मधुपातितकरेग ।। ४५
प्रेनापगापयसि मज्जनमारचर्य
युक्तस्मितांशुक सम्म विलेपनयोः ।
कामाक्षि कुण्डलमग्गिा तिभिर्जटाल-
श्रीकण्ठ मेव भजते तव दृष्टिपातः ।। ४६ ।।
कैवल्यदाय करुणारसकिङ्गराय
कामानि कन्दलितविश्वमशङ्कराय ।
पालोकनाय तव भक्त शिवराय
मातनं मोस्तु परतन्वितशराय ।। ४७ ॥
साम्राज्यमङ्गलविधी मकरध्वजस्य
लोलालकालिशततोरणमाल्यो।
कामेश्वरि प्रचुरमुत्पल वेजयन्ती
चातुर्य मेति तव चञ्चल दृष्टिपातः ॥ १८ ॥

·८ शतकाबन्तिः। मार्गेण मञ्जकचकान्तितमोदितेन मन्दायमानगमना मदनातुरासौ। कामाक्षि दृष्टिरयते तव शङ्कराय सङ्केतभूमिरुचिरादभिसारिकेव ।। ४८ ॥ बौड़ाप्रवृत्तिरमणी तसाहचर्या वालि ताङ्गलरचा शशिशेखरस्य । कामाक्षि कान्तिसरसिन्त्वदपाङ्गलक्ष्मी मन्द समाश्रयति मज्जनखेलनाय ॥ ५० ॥ काषायमंशुकमिव प्रकटं दधानो- माणिक्य कुण्डलरूचिर्ममताविरोधी। मनिरतस्म तराञ्चकास्ति कामाक्षि तावककटाक्षयतीश्वरोसौ ॥ ५१ ।। पाषाण एव हरिनौलमणिदिनेषु प्रलानता वलयम्प्रकटीकरोति । नैमित्तिकाजलदमेचकताततस्ते कामाक्षि शून्यमवमानमपाङ्गलक्ष्ममाः ॥ ५२ । शङ्कारविभ्रमवती सुतरां सुलज्जा नासाग्रमौक्तिकरचा कृतमन्दहासा । श्यामा कटाक्षसुषमा तव युक्तमतत् कामाक्षि चम्बति दिगम्बरवक्तविम्बं ।। ५३ ॥ नौलोत्पलेन मधुपेन च दृष्टिपातः कामाच्यतुल्यमिति ते कथमामनन्ति । शुल्यन्तसौमा ·कटानशतकम्। ६८ शत्येन निन्दति यदन्वहमिन्दपादान् पाथोरहेण यदमो कलहायते च ।।५४ ।। पोष्टप्रभापटल वचममुद्रितन भ्र वलिवोचि सुभगे मुखकात्तिमिन्धौ । कामाक्षिवारिभरपरगलम्बमान कालाम्बवाहमणि लभते कटाक्ष: ।। ५५ ।। मन्दम्मितर्धवलिनामा कुण्डलांशु सम्पर्कलो हतचिस्वदपागधारा । कामाक्षिमल्लिकसमैनवपल्लवैश्च । नौलोत्पलेच रचितेव विभाति माला ।। ५६ ।। कामाक्षि शीतल कपारसनिर्भराभिः सम्पर्क पक्ष्मलमचिः त्वदपाङ्गमाला ! गोभिः सदा पुररिपोरभिलक्ष्यमाणा दूर्वा कदम्बकविडम्बनमातनोति ।। ५७ । हृत्पङ्कजं मम विकायता प्रनष्ण- न्द्र लास मुत्पलक चम्तमसा निरोडा। दोषानुषङ्गजड़ताञ्जगतान्धनानः कामाक्षिवीक्ष पवि लामइवोदय स्ते ।। ५८ ॥ चक्षुर्विमोहयति चन्द्रविभूषणस्य कामाक्षि तावककटाक्ष तमःप्ररोहः । नयनं स्तिमितम्मनीनां प्राकार.मेव नयतीति पर विचित्र ! ५८ ॥ प्रत्यन्मखन्त ·शतकावलिः । कामाक्षि वौक्षण रुचा युधि निर्जितं ते नौलोत्पलनिरवशेषगताभिमानं । मागत्य तत्परिसरं श्रवणावतंश व्याजेन नूनमभयान मातनोति ॥ ६ ॥ आश्चर्य मम्ब वदनाम्य दयावलम्ब कामाक्षि चञ्चल निरीक्षण विभ्वमस्त । धैर्य विधूय तनुते हृदि रागबन्ध शम्भोस्तदेव विपर ततया मुनीनाम् ॥ ६१ ॥ जन्तोरस कत्प णमतो जगदीशता तेजस्विताञ्च निमिताञ्च मति सभायाम् । कामाचि माक्षिकझरीमिव वैखरीञ्चः लक्ष्मीञ्च पक्ष्मल यति क्षण वीक्षणन्ते ॥ ६२ ॥ कादम्बिनौ किमयतेन जलानुषङ्गं भृगावलिः किमुरगीकुरुते न पत्रम् । किं वा कलिन्द तनवा सह तेन भङ्ग कामाक्षि निश्चयपद न तवाक्षिलक्ष्मीः ।। ६३ ।। काकोलपावकटणीकरण पि दक्ष कामाक्षि बालकसुधाकरशेखरस्य। अत्यन्तशीतलतमीप्यनिवारित ते चित्र विमोहयति वित्तमय कटाक्षः ॥ ६४ ॥ कार्पण्यपूररस सर्धितमम्ब मोह कन्दोहत भवमयं विषपादपं मे ।

·कटाक्षशतकम्। ७१ तुङ्ग छिनतु तुहिनाद्रिसुते भवत्याः काञ्चीपुरोखरि कटाक्ष कुठारधारा ॥ ६ ॥ कामाक्षि घोरभवरोगचिकित्सनार्थ मभ्यर्थ देशिक कटाक्षभिषकासादात् । तवापि देवि लभते सुकृतौ कदाचि- दत्यन्त दुर्लभमपाङ्गमहोष ते ॥ ६ ॥ कामाक्षि देशिककृपाश्रमाश्रयन्ती वानातपोनियमनाशितपाशवन्धाः । पासालय तव कटाक्ष ममुं महान्त लक्षा सुख समधियोविचरन्ति लोके ॥ ६७ ॥ साकूतसंलपितगर्भिता ग्ध हास बीड़ानुरागसहचारि विलोचनन्त । कामाक्षि कामपरिपयिनि मारवौर- सांबाजाविधमदयां प्रकटीकरोति ॥ ६८ || জানালি নিৰসৰ লিঘিঘিায় वल्लिचापकुटिलीकृतिमेव चित्रम् । स्वाधीनतां तव निनाय शशाङ्कमौले- रडार्धराजासुखलाभमपाङ्गबीरः ।। ६८ ॥ कामामुरैकनिलयस्तव दृष्टिपातः कामाक्षि भक्तमनमा प्रददातु कामान् । रागान्वितः स्मृयमपि प्रकटीकरोति वैराग्यमेव कप मेष महासुनौनाम् ।। ७०।

·७२ शतकावलिः। कालाम्ब वाहनिवहे. कलहावते ते कामाक्षि कालिममदेन सदा कटाक्षः। चित्र तथापि नितराममुमेव दृष्टा सोत्कण्ठ एव रमने किल नौलकण्ठः । ७१ ॥ कामाथि मन्मथरिपोरवलोकनेषु कान्तं पयोजमिव तावकमक्षिपातम् । प्रेमागमो दिवस किवीकरोति लज्जाभरो रजनिवन्मुतवीकरोति ।। ७२ ।। मूकोविरञ्चति पर पुरुषः कुरूपः कन्दर्पति विदशराजति किम्यचानः । कामाक्षि केवलमुपक्रमकाल एव लीलातरङ्गितकटाक्षरचि क्षणन्ते ।। ७३ ।। मौलालका मधुकरन्ति मनोन नासा सुतारुचः प्रकट कन्द बिसारन्ति । कारुण्यमब मकरन्दति कामकोटि मन्य ततः कमलमेव विलोचनन्त ।। ७8 ।। प्राकाऽमाण फलदानविचक्षणायाः कामाक्षि तावककटाक्षककामधेनोः । सम्पर्कएव कथयमम्ब विमुक्त पाश- बन्धाः स्फुटन्तनुभृतः पशुतात्यन्ति ।। ७५ ॥ संसारधर्मपरिपाकजुषां नराणां कामादि मौतलतराणि तवेक्षणानि ।

·कटाहशतकम्।
मन्ध क्षयन्ति मुरिधनगगिरीत्या
कामद्रहो मनसि ममयचत्रभानुम् ।। ७६ ।।
चन्द्रातपन्ति घनचदनकर्दमन्ति
मुक्तागुणान्ति हिमवारि निषेचनन्ति ।
সলামি অননবিনালি বির
জালালি না জানিনালি ৩৩ টি
कानाजन प्रतिभटड्डमनीयकान्या
कन्दनन्नकल या कनितानुभावम् ।
काचौबिहारर मिके कन्नु मार्तिचोर
काजोल यवयि ते करुगाकटानम् ॥ १८ ॥
कान्तेन मन्मथादेन विमोद्यमान
स्वान्त न चततामूदगतस्य पुमः ।
कान्तेन किदिवलोकय लोचन स्य
प्रान्त नमाजननि काञ्चिपुरी विभूषे ॥ ८ ॥
कामाक्षि कपि सुजनास्वदपाङ्गसने
कण्ठ न कन्दलितनीलिमसम्प्रदायाः ।
उत्तंसकल्पित कुटुम्ब चकारपोषा
नन्दिन प्रसवभून यना भवन्ति ॥ ८० ॥
नौलोत्पलम सबकान्तिनिदर्शनेन
कारुण्यविनमजुषा तव वोक्षणेन ।
कामाक्षि कर्मजलधेः कलशोसुतेन
पाशत्रवाइयममी परिमाचनीयाः ॥ ८१ ॥

·शतकावलिः। अत्यन्तचञ्चलमलौकिक मञ्जन कि ज्ञङ्कारभङ्गिरहिता किमु भृङ्गमाला। धूमाझुरः किम हुताशनसङ्ग होनः कामाक्षि नेत्ररुचिनौलिमकन्दली ते ॥ ८२ ॥ कामाक्षि नित्यमय मञ्जलिरम्तमुक्ति- बीजाय विभ्रममदोदय धूर्णिताय । कन्दर्पदर्प पुनरुद्भवसिद्धिदाय कल्याणदाय तव टेवि दृगञ्चलाय ॥ ८३ ॥ दर्पः-रो मदनके नन विश्वमाणां निन्दाकुरोपि दलितोसल चातुरीणाम् । दीपाझरो भवतमिस्र कदम्बकानां कामान्त्रि पालयतु मां तदपाङ्गपातः ॥ ८४ ॥ कैवल्यदीपमणिरोहण पर्वतेभ्यः कारुण्यनिर्भरपयःकतमन्थनेभ्यः । कामाक्षि किरितशङ्करमान सेभ्य- स्तेभ्योनमोस्तु तव वोक्षणविनमेभ्यः ॥ ८५ ॥ अल्पीय एव नवमुत्यलमम्बु होना मौनस्य मासरणिर बरु हञ्च कि वा। दूरी मृगी तदसमञ्जरामञ्जनच्च कामाक्षि वनीक्षणरुचौ तव कामयामः ॥ ८६ ॥ मिश्रोभवहरलपश्लिशङ्करोर: सौमाइ किमपि रिहणमादधानः ।

·कटाक्षशतकम्।
ত
हेलावधूतललितवणोत्पलोसो
कामाक्षि वालइव राजति ते कटाक्षः ॥ ८ ॥
प्रोढौकरीति विदुषां नवम तधाटी
चताटबौविबुधको किललाल्य मानम् ।
माधोरस परिमलञ्च निरगलन्त
कामाक्षि वीक्षणविलासवसन्त लक्ष्मी: ॥ ८८ ॥
कूलङ्कषं वितनुते करु शाम्ब वर्ष-
सारखत सुक्कतिनः सुलभप्ररोहम् ।
तुच्छोकरोति यमुनारूतरङ्गभङ्गों
कामाक्षि किं तव कटाक्षमहाम्बुवाहः ॥ ८८ ॥
जागति देव करुणांशुक सुन्दरी ते
ताटङ्गरत्नरुचिदाडिमखण्ड शोणे ।
कामाक्षि निर्भरकटाक्षम चिपुञ्ज
माहेन्द्रनीलमणि पञ्जरमध्यभागे ॥ ८० ॥
कामाक्षि सत्कुवलयस्य सगोत्रभावा-
दाक्रामति शुनिमसौ तव दृष्टिपातः ।
किञ्च स्फुट कुटिलतां प्रकटीकरोति
व वल्लरीपरिचितस्य फल किमेतत् ॥ २१॥
एषा तवाक्षिसुषमा विषमायुधस्य
नाराचवर्षल हरौ नगराजकन्ये ।
शङ्ख करोति शतधाहृदिधैर्य मुद्रां
शौकामकोटि यदसौ शिशिरांशमोलेः ॥ ८२ ॥

·०६ মুনালি: बाणेन पुष्यधनुषः परिकल्पमान- चाणेन भतमनसां करुणाकरेगा । कोणन कोमलदृशः तव कामकोटि- शाणेन शोषर गिवे मन शोकसिन्धुत् ॥ ८३ ॥ भारदहोमकुटसोमनि सत्यमाने मन्दाकिनी पयसि त कुटिलञ्चरिषा: । कामाक्षि कोपरभसाचलमान मीन- सन्दोहमङ्क रयति क्षणमक्षिपात: ॥८४ ॥ कामाथि सबलितकुण्डलमोक्ति कांश चञ्चत्सितयवाचामरचातुरौकः । म्तम्भ निरन्तरमपाङ्गमये भवत्याः बहश्चकास्ति मकरध्वजमत्तहस्ती । ८५ ॥ यावत् कटाक्षरजनी समयागमस्ते कामादि तावदचिरानमनां जगराम आविर्भवत्य मृतदोधितिविम्व माव- मविप्रयं हृदय पूर्वगिरीन्द्रष्टङ्गे ॥ ॥ कामाक्षि कल्प विटपौव भवत्बाटानो दिक्षुमस्त विभवनमतां नराम | भृङ्गस्य नौलननिनस्य चबास्ति सम्पन सर्वस्वमेव हरतोति पर विचित्रम् ॥ ८ ॥ अज्ञातभक्तिरसमप्रसरहिवक- मत्यन्त गर्वमनधोतसमस्त शास्त्र म ।

·कटाक्षशतकम्। अप्राप्तसत्यमसमीपगतञ्च मुक्त: कामाक्षि नैव तव कांक्षति दृष्टिपातः ॥ ८ ॥ अन्यन्तशीतलमनिर्गलकर्मपाक- काकोलहारि सुलभं सुमनोभिरेतत् । पौयू शमेव तव वौक्षणमम्ब किंतु कामाक्षि नोलमिदमित्ययमेव भेदः ॥ ८८ ॥ यातेन लोचनरुचिस्तव कामकोटि- पातेन पातकपयोधिभयातुराणाम् । पतेन तेन नवकाञ्चन कुण्डलांशु- पोतेन शीतलयभूधरकन्य के माम् ॥ १०० ॥ ।। मूकपञ्चश के कटाक्षतकं समाप्तम ·मन्दस्मितशतकम् ॥ ॥ ५॥ बध्नो मोव यमञ्जलि प्रतिदिन बन्धच्छिदे देहिनां कन्दप गमतन्त्रमल गुरवे कल्याण केलीभुवे । कामाक्ष्याधनसारपुञ्जरजसे कामहश्चक्षुपां मन्दारस्तवकपभाम दजषे मन्दस्मितज्योतिष सधीचे नवमालिकासमन सां नासाग्र मुक्तामण- राचार्याय मृणाल काण्ड महतान्न सनिकाय विधे। वधुन्या सह युध्वने हिमरुचेरर्वासनाध्यासिन कामाच्या स्मितमञ्जरोधवलिमाहताय तो नमः ॥२॥ कपूरा तिचातुरीमतितरामल्पीयसौं कुर्वती दौर्भाग्योदयमेव संविदधतो दोषाकरोणां विषां । चल्लानेव मनोक्ष मल्लिविक न् फुलान भिव्यञ्जती कामाक्ष्यामृदुलसितांगलहरी कामप्रसूरस्तु मे ॥ ३ ॥ या पोनस्तनमण्डलो पग्लिसत्कपरले पायते या नोलेक्षणकान्तिरात्रिततिषु ज्योत्स्ना प्ररोहायते । या सौन्दर्यधुनी तरङ्गततिषु व्यालोलहंसायते कामाच्या शिशिरीकरोतु हृदयं सा मे मितप्राचुरी ॥४॥ येषाङ्गच्छति पूर्वपक्षसरणिं कौ युइतिखेतिमा येषां सन्ततमारुरुक्षति तुलाकक्षांशरच्चन्द्रमाः । ।

·मन्द वितशतकम्। वेषामिच्छति करज्य सभामन्ते वसत् प्रक्रियां कामाच्या मम तां परन्तु मम ते हामविषामराः ॥ ५ ॥ आशासीमसु मन्तत विश्वतो नै गाकरी प्रक्रियां काशानामभिमानभङ्गकान्द नाकौशयमाविनती। ईशानेन विलोकिता मकुतकं कामाक्षि ते कल्मष के शापायकरो च काम्ति लहरी मन्दम्मित ज्योतिषां ॥६॥ आरूढस्य स पन्नत तनतटो साम्राज्यसिंहासनं कन्दर्पस्य विभोर्जगत्र यजय प्राकय्य मुद्रानिधेः । यम्याचामरचातुरौं कल यतेरमिछटा चञ्चला मा मन्दस्मितमञ्चनी भवतु नः कामाय कामाक्षि ते ॥ ७ ॥ श भी या परिरम्भमभम विधी मल्य सौमानिधे- गर्वाणीव तरंगिणी कतमृदुभ्य न्दाकलिंदा मजा । कल्माषीकुरुते कलङ्कमुषमां कण्ठ स्थलीचुम्बिनी कामाक्ष्यास्मि तकन्दली भवतु मा कन्याण सन्दोहिनौ ८॥ जतु हारलतामिव स्तन तटौं सञ्जमुषी सन्तत- इन्तु निर्मलतामिव दिगुणितां माना णा स्तोतसि । वक्त विस्मयनीयतामिव हरं रागारलं कुर्वती मञ्जस्ते स्मितमंजरी भवभयं मयातु कामाक्षि मे ॥ ८ ॥ तापि प्रकटं निशाकररुचां मालिन्यमातन्वती शौतापि स्मर पावकं पण तेस्मक्षयन्ती सदा । स्वाभाव्यादधराश्रितापि लताब दिइत्ती गति कामाक्षि राटमन्तरा स्फरतु नस्त्व अन्दतास प्रभा {१०|| ·शतकावलिः । वक्त श्रीसरसौजले तरलितन्त्र वल्लिकल्लोलित कालिम्नादधती कटाक्षजन्षा माधुब्रतौं व्याप्ती । निनि मलपुण्डरीककहनापाण्डित्यमाबिनतो कामाच्या स्मितचातुरी मम मनः कातर्य मुन्मल येत् ॥ ११ ॥ नित्यम्बाधितबन्ध जीवमधर मैत्रीजुषं वल्ल वैः शुद्धस्य दिजमण्डलस्य च तिरस्कारमप्याथिता । या वैमल्यवती सदैव नमताञ्चतः पुनीतेतरां कामाक्ष्या हृदय प्रसादयतु मे सा मन्द हासप्रभा ॥ १२ ॥ द्रुह्यन्तौ तमसे मुहुः कुमुदिनौसाहाय्यमाविधती यान्तौ चन्द्रकिशोरशेखरवपुलौधारण प्रेशणम् । ज्ञानाम्भोनिधिबीचिका सुमनसाङ्कलशपाङ्ग वती कामाच्याम्मितकौमुदो हरतु मे संसारतापोदयम् ॥ १३ ॥ काश्मौरट्रवधातुकर्दमरुचा कल्माषतां बिभ्रती हंसोधैरिव कुर्वती परिचित हारीकतेमौक्ति कैः वक्षोजन्मतुबार शैलकटके सञ्चारमातन्वतो कामाच्या मृदुलस्मि तद्यु तिमयी भागीरथी भाषते ॥ ११ ॥ कंबोवंशपरम्परा इव कपासन्तानवलीभुवः पम्फुल्लस्तबका इव प्रसमरामूर्ताः प्रसादा इव । वाक्पीयूषकणाइव त्रिपथगा पर्यायभेदा इव भ्राजन्ते तव मन्दहासकिरणाः काञ्चोपुरोनायिके ॥१५॥ वक्षोजे घनसारपत्ररचनामकी सपत्नायिता कण्ठ बन्धुरदन्त पत्र कुहना व्यापारमुद्रायिता । ।

·मन्दनिशातगतकम् । ८१ अोष्ठ योनि कुरवपन्न वाटे प्रकाप्रम् नायिता कामानि मरतां मौयहृदये त्वन्मन्दहासप्रभा ॥ १६ ॥ येषां विन निधीपरि प्रचलितो नामाग्रमुतागि: वान्द नवाधिक ठमयने हारः कपाल बनम् । वेषां विन्द रिवोठया रकमा धत्ते व ब रञ्जनां कामाक्ष्याः प्रनवन्तु ते मम शिवोत्रालाय हासाङ्गराः ॥१७॥ या जाडायानिधि निगोति भजतां वैरायते कर: नित्य या नियनेन वावति ते कर्तुं त्रिणेत्रोत्सवम् । विम्बञ्चान्द्रमसञ्च वञ्चति या गर्दैग सा तादृशी कामाक्षि स्मितमञ्जरी तव कचं कोल्नेयमो कोयते ॥१८॥ आरूढ़ा रभसासरापुररिपोरान पणोपक्रने या ते मातरुपैति दिव्य तटिनो शङ्गाकरो तत्क्षणम् । प्रोष्ठों वेपयर्यात स्त्री कुटिलय थानत्र यत्याननं तो बन्द मृदुहास पर सुषमामेकाननाप्रिये ।। १८ । वक्त, न्दोस्त व चन्द्रिका स्मितरुचि या नमुरन्तौ सतां व्याचे द्यु तमिदञ्चकोरमन साङ्कामानि कोतहलम् | एतच्चित्रमर्निश यदधिक मेक सदा गाहते विम्बोउय मणिप्रभावपि च यहि बोकमाबिनते ॥ २० ॥ माहाय्य कलशावधेर्वहति ते कामाक्षि मन्दस्मित शोभामोष्टरुचाच विट्र मनिभाननिदां ब्रमडे । पतम्मादितपुरा किल पपी कर्मः पुगणः पुमान् पतन्मध्यस मुद्भवां रसवत माधुर्यरूपां सुधां ।। २१ ।।

·शतकालिः। उत्तुङस्तनकुम्भमेलकट के विस्तारिकस्त रिका पत्रोषि चञ्चलास्मितरुचः कासाक्षि ते कामला: । सन्धमादीधिति रजिताइव मुहुमान्द्रावर ज्योतिषा व्यालोलामलशारदानशकलव्यापारमातन्वते ।। २२ ।। क्षौरं दूरत एत्र तिष्ठतु कथं वैमल्य मात्रादिदं मातस्ते सह पाठबौथिमयतां मन्दस्मितैमञ्जुलैः । किञ्चे यन्तु भिदास्ति दोहनवगादेतत्त सांञ्जयते कामाक्षि स्वयमर्थिव प्रणमतामन्यत्तु दोदुह्यते ॥ २३ ।। कर्परैरमृतांशुभिज ननि नै कान्त च चन्द्रातपै मुक्ताहारगुणे Hणालवलय मुग्धस्मि तथोरियम् । श्रीकाञ्चोपुरनायिके समतथा संस्तूयते सज्जन- स्तत्ताडक मम ताप शान्तिविधये किं देवि मन्दायते॥२४॥ मध्येगर्भितमञ्च वाक्यलहरी माध्वीडयरी शीतला मन्दारस्त बकायत जमनि त मन्दस्मितांशुच्छटा। यस्याबई यितु मुहुविकसित कामाक्षि कामद्रुहो वला वर्वोक्ष विच मव्यतिकरोवासन्तमासाय ते ॥२५॥ विम्बोष्ठ दाति पुञ्जरञ्जितरुचिस्त्वन्मन्दहासप्रभा कल्याणं गिरिसार्वभौमतनये कल्लोलयत्वाशु मे । फुलन्मल्लिपिनइहल्लकम यो मालेव या पे गला श्रीकाञ्चीवरि मारमर्दितुरुरोमध्ये मुहुर्लम्बते ॥ २६ । बित्राणां शरदनविश्रमदशां खद्योतमानाप्यसौ कामाक्षि मितमञ्जरौ किरवि ते कारुण्यधारारसम् ।

·मन्दस्मितगतकम् ॥
आश्चर्य शिशिरीकरोति नितरां व्यालोक्य चैनामहो
कामोलति नीलकण्ठ हृदय कोतहलान्दोलितम् ॥ २७ ॥
प्रनत्योढ़ कटाक्ष कुञ्जकुहरेवत्यच्छगुच्छावित
वक्त दुछ विसिन्धुवोचिनिच ये फेनप्रतानाधितम् ।
नैरन्तर्य विनम्भितस्तनतटी नैचोलपट्टायितं
कल्माष कबलोकरोतु मम ते कामाक्षि मन्दस्मितम् ॥ २८ ॥
पौषं तव मन्थ रस्मितमिति व्ययैव सा च प्रथा
कामाक्षि ध्र वमोहन यदि भवेदेतत्काथवा शिवे।
मन्दारस्य कथालवन सहते मथाति मन्दाकिनी
इंदु निन्दति कोर्तिते च क नसोपाथोनिधेरोद्यते ॥ २८ ॥
विषां नयनोस वितनुतां विद्योतताञ्चन्द्रमाः
विख्यातो मदनान्त केन मुकुटोमध्ये च संमान्यताम् ।
माः किंजातमनेन हाससुषमामालोक्य कामाक्षि ते
कालोमबलम्बते खलु दशाङ्कल्माषहीनोप्यसो ॥३०॥
चेतः शीतलयन्तु न: पशुपतेरानन्दजीवातवो
नम्राणां नयनाध्वसीमसु शरच्चन्द्रातपोपक्रमाः ।
संसाराख्य सरोरुहाकर खिलौकारे तुषारोत्कराः
कामाक्षि स्मरकीतिवीजनिकरास्वन्मन्द हासाङ्क राः ॥ ३६५
कर्मो धाख्यतमः कचाकचिकरान् कामाक्षि सञ्चिन्तये
वन्मन्दस्मितरोचिषान्त्रिभुवनक्षेम करानरान् ।
ये वक्त शिशिरश्रियो विकसितां चन्द्रातपाम्भोरुह-
इषोर्षणचातुरो मिव तिरस्कर्तुं परिष्क र्वते ॥ ३२ ॥

·शतकाबन्तिः। . कुर्यनः कुलशैलराजतनये कूल पम्मङ्गलं कुन्दस्यधनचञ्चव स्तवशिव मन्दस्मितप्रक्रमाः । हे कामाचि समस्तसाक्षिनयन सन्तोषयन्त्यान्तर कर्परप्रकराव प्रसमाः पुसामसाधारणा: ॥ ३३ ॥ कमेय स्त्र पयस्व कर्मकुहना चोरेण मारागम- व्याख्याशिक्षणदीक्षितेन विदुषा मक्षीणलक्ष्मीजुषा । कामाक्षि स्मितकन्दलेन कलषा स्फोटक्रियाचञ्चु ना कारुण्यामृतयोचिकाविहरणाप्राचुर्यधुर्येश माम् ॥ ३४ ॥ वमन्दस्मितकन्दलस्य नियत कामाक्षि शङ्कामहे विम्बोकशन नूतनः प्रचलितो नैगाकरथोकरः । किञ्चित् क्षीरपानिधिः प्रतिनिधिखर्वाहिनीवौचिका बिम्बो कोपि विडम्बएव कुहनामलोमालीरुचिः ॥३५॥ टुकर्मार्कनिसर्गकर्कश महासम्पर्कतप्त मिल- त्यशङ्करवलभे भम मन, काचोपुरालंक्रियें । अव त्वन्मदुलस्मितामृतरसैः सात्वा विधूय व्यथा आनन्दोदयसोधशृङ्गपदवौमारोढमाकाइति ॥ ३६ ॥ ন্যা সৰাজমননাজালালা ঃ कामाथि त्वरया विपत्य शमने कारुण्यधाराः किरन् । आगच्छन्तमनुग्रह प्रकटथन् पानन्दवीजानि ते नासौरे मृटु हासएव तक्ते नाथे सुधाशीतलः ॥ ३७॥ कामाक्षि प्रथमान विधमनिधिः कन्दर्पदप प्रस मुग्धस्ते मृदुहास एव गिरिजेमुष्णातुमेकिल्वषम् ।

·मन्दस्मितशतकम्। ८५ य द्रष्टविहिते करग्रह उमे शम्भ स्त्रपामौलितं मेरं कारयति स्म ताण्ड विनोदाहिण्डिना तण्डु ना ॥ ३८ ॥ तुम केनचिदेव धीरमनसा कुत्रापि नानाजनैः कर्मग्रन्थिनियंत्रितेरसुगम कामाचि सामान्यतः । मुग्ध ट्रैष्टमय क्य मेव तमसोमूढस्य मे चक्षुषा मार्ग दर्शवतु प्रदीपइव ते मन्दस्मितथोरियम् ॥ ३८ ॥ ज्योत्स्नाकान्तिभिरेब निर्मलतरं नैशाकर मण्डल हंसैरेव सरोविलक्षसलिलेाकोचमम्मोह। खच्छ रेव विकम्खरैकड़गणैः कामाक्षि बिम्बन्दिवः पुण्यैरेव मृदुस्मितेस्तव मुखं पुष्णाति शोभान्तरम् ॥ ४० ॥ मानग्रन्थिविधुन्तु देन रभसादावाद्यमानोनव- प्रेमाडम्बरपूर्णिमा हिमकरे कामाक्षि ते तत्क्षणं । आलोक्य स्मितचन्द्रिकां मुहुरिमामुन्मीलनंजग्मुषी ज्वेतश्यालयते चकोरचरित चन्द्रार्धचूडामणः ।। 8१ ।। कामाक्षि स्मितमञ्जरौं तव भजे यस्यास्त्विषामरा नाधीनस्तनपानलालसतया निःयङ्गमङ्गशयः । अई वीक्ष्य विकर्षति असमरानुद्दामया शुण्डया सूनुस्ते बिसघश्याशुकुहना दन्तावलग्रामणोः ।। 8२ ।। गाढाओषविमर्दसम्भ मवशादुद्दाममुतागुण- प्रालम्बे कुचकुम्भयोविलिते दक्षहिषोवक्षसि । या सख्य न पिनयति प्रचुरया भासा तदीयां दशां सा मे खेलति कामकोटिहृदये सांद्रस्मि तांशुच्छटा ।। ४३ ।।

·८६ शतकावलिः मन्दारे तव मन्दरमितरुचोमात्सर्यमालोक्य ते कामाचि स्मरशासने च निबत रागोदयोलक्ष्मते । चान्द्रीषु तिमञ्जरीषु च महादोषाङ्क रोदृश्यते शुद्धानां कयमोहनौ गिरि सुते शुद्दा दशा कयताम् ।। ४४ ।। पौयूषं खलु पीयते सुरजनैर्दुग्धांवधिर्मप्यते माहेशैश्च जटाकलापनिगलमन्दाकिनी नद्यते। पोतांशुः परिभूयते च तमसा तस्मादनेतादृशी कामाक्षि स्मितमञ्जरी तक वचोवैदग्ध्य मुल्लङ्घते ॥ १५ ॥ आशङ्ख तव मन्दहासलहरी मन्याहौं चन्द्रिका- मेकामेशकुटुम्बिनि प्रतिपदं यस्याः प्रभासङ्गमे । वक्षोजांबुरुही नते रभयदं काञ्चोदशाकाख लो- मस्यांभोरुहमम्ब किञ्च शन राखम्बते फुल्लतां ॥४६॥ आस्तीणीधर कान्तिपल्लवचये वासं मुहुजग्मुषो कामद्रोहिशि मांसलस्मरशरज्वालावलौं व्यसती । निन्दन्तौ घनसारहारवलयज्योत्सामृणालानि ते कामादि स्मितचातुरी विरहिणोरोति जगाहेतरां ॥४७॥ सूर्यालोकविधौ विकासमधिकं यान्तौ हरन्ती तमः संदोहं नयनानिजस्मरणतोदोषाकरद्देषिणी । निर्यान्ती वदनारविन्द कुहरानिधं तजाड्यानृणां श्रीकामाक्षि शिवे तब स्मितमयी चित्रीयते चन्द्रिका । ८|| कुण्ठोकुर्युरमो कुबोधघटना मस्म मनोमन्थिनी श्रीकामाधि शिवंकरास्तव शिवे श्रीमन्दहासांकुराः ।

·मन्दस्मितशतकम् । ये तन्वन्ति निरन्तरं तरुणिमस्तंवरमग्रामणी कुम्भहन्दविड़म्बिनि स्तनतटे मुक्ताकुथाडम्बरम् ।। ४८ । प्रेसन्तः शरदम्बदा इव घन. प्रेमानिलैः प्रेरिता मज्जन्तोमदनारिकण्ठ सुषमासिन्धी मुहुर्मन्थरं । श्रीकामाक्षि तव स्मितांशुनिकराश्यामायमान श्रियो- नौलांभोधरनैपुणी ततइतीनिनिंद्रयं न्यासा ||५|| यापारं चतुराननैकविहृती व्याकुर्वती कुर्वतौ रुद्राक्षग्रहणं करेण सतत वागूमिकलोलिता। उत्फुल्लहवलारविन्दमधरीकच स्फरन्ती सदा औकामाक्षि सरस्वतोव जयति त्वन्मन्दहासप्रभा । ५१ ।। कर्पूरद्युतितस्करेण महसा कल्मावयन्तो मुखं श्रीकाञ्चौपुरनायिके पतिरिव श्रीमन्दहासोपि ते । आलिङ्गत्यतिपौवरां स्तनतटौं बिम्बाधरं चुम्बति प्रोटं गाढभर व्यनक्ति मनसोधैर्य धुनौतेतरी ।। ५२ ।। वेशयेन च विश्खतापहरणक्रीडापटीयस्तया पाण्डित्य न पचेलिमेन जगता नेत्रोत्सवोत्पादने । कामाक्षि स्मितकन्दले स्तव तुलामारोढमुद्योगिनी ज्योत्स्नासो जलराशिपोषणतया दूथा प्रपन्ना दशाम् ।५३ लावण्याम्बुजिनी मृणालवलयैः शृङ्गारगर्जहिप- ग्रामण्यश्रुतिचामरेस्तरुणिमस्वाराज्यवीजा कुरैः । आनन्दामृतसिन्धुवौचिपृषतैरास्यानहंसै स्तव श्रीकामाक्षि मथानमन्द हसितं ते मनःकल पम् || ५४||

·অনালি:
उत्तुङ्गस्तनमण्डलीपरिचलन्माणिक्यहारच्छटा-
चञ्चच्छोणिमपुञ्जमध्यसरणिं मातः परिष्कुर्वतौ ।
या वैदग्ध्यमुपैतिशाङ्करजटाकान्तारवाटोपात्रत्
खवापीपयसा म्मितद्युतिरसो कामाक्षि ते मञ्जुला ।। ५५॥
सन्नामैकजुषा जनेन सुलभं समूच यन्ती शनै-
रुत्तुङ्गस्य चिरादनुग्रहतरोरुत्य सामानं फलम् ।
प्राथम्य सविक स्वरामल सुमप्रागलभ्यमन्वेयुषो
कामाक्षि स्मितचातुरौ तव मम क्षेमं करो कल्पाताम्।। १.६ ॥
धानुष्काग्रसरस्य लोल कुटिल लेखया बिधतो
लौलालोलशिलीमुखं नववयस्मामाज्यलक्ष्मीपुषः ।
जेतुं मन्मथमदिनं जननि ते मन्दस्मित प्रक्रमो
वला विभ्रमभूमृतोपि तनुते सेनापतिप्रक्रिया ।। ५७।।
यन्नाकम्पतकालकूटकबलोकारे च चुम्बन यद
ग्लानि चक्षुषि रुक्षितानलशिखे रुद्रस्य तत्ताह ।
चेतीयत्प्रसभंस्मरज्वरशिखिज्वालेन ले लियते
तत् कामाक्षि तव स्मि तांशुकणिका हेलाभवं प्राभवं । ५८॥
सम्भिन्न व सुपर्वलोकतटिनीवौचौचयर्या मनः
सम्भिव शशाकदीप्तिलहरो नौले महानोरदः ।
कामाक्षि स्फ रिता तव स्मितरुचिः कालाञ्जनस्पर्धिना
कालिनाकचरोचिषा व्यतिकरे काञ्चिदशामश्नुते ।।५६
जानौमोजगदीश्वरि प्रणमता त्वम्म न्दहासप्रभा
श्रीकामाक्षि कुम्हतीमभिनवामिषा यतमबदा !

·मन्दहितगतकम्। ८६ आस्खेन्दोरवलोकने पशुपते रभ्येति संफलता तन्द्रान्न मतदभावएव तनुते तद्बपरीत्यक्रमं ॥ ६ ॥ यान्ती लोहितिमानमभ्रतटिनी धातुच्छटाकर्दम- र्भालीवालगभस्तिमालिकिर गेमघावली शारदी । विबोउदा तिपुचचुम्बनकलागोणायमानेन ते कामाक्षि स्मितरोचिषा समदशामारोढमा कासते ।।६१|| श्रीकामाक्षि सुखेन्दुभषणमिदं गन्दम्मित तावक नेत्रानन्दकरतयाहिमकरोग द्यथा तिग्मता । मौत देवि तथा यथा हिमजलं सत्ताप मुद्रास्पद खेत किञ्च तथा यथा मलिनता धत्ते च मुक्तामणि:३२ त्वन्मन्दमितमञ्जरी प्रवृमरा कासाक्षि चन्द्रातप सन्तगामि तमामन बगडित तल्लक्षणं लक्ष्यते । अम्माकं न धुनोति तापमधिकं धनोति नाभ्यन्तरं ध्वान्त तत् खल दलितावचममी केनेति जानीमहे।।६३।। नम्नस्य प्रणय प्ररोहमाचहको दायपादाजयो- मन्द न्द चन्द्रकि चोरमेहरमः कामाक्षि रावण ते बन्ध कप्रतवधियं जिनीवायौं तद्रुचि बिम्बोष्ठस्य सचिरस इलितन्योल्सावयस्यायते ।। ६४ ।। मुक्ताना परिमोचनं विदधतस्त प्रोतिनिष्यादिनी भूयोदौर्यत एव दून मनसातत्यालनं तन्वतौ । उद्भू तस्य जलात्तराइविस्त तद्रता जग्मुषो कामाचि स्मितमञ्चरो तव कथं कन्वीतुलाम नते १६५ ।।

·शतकावन्तिः । श्रीकामाक्षि तव म्मितन्य तिझरी वैदग्ध्यलोलायिस' पश्यन्त्यापि निरन्तर सुविमल मान्या जगन्मण्डले । लोकं भासयितु किमर्थमनिश प्राकाश्यमातन्वते मन्दाक्ष विरहय्य वस्तु विभवमन्दारचन्द्रोदयाः ।। ६६ ।। क्षीराब्धेरपि शैलराजतनये त्वन्मन्दहासस्य च श्रीकामाक्षि बलक्षिमोदयनिधेः किञ्चिदिदां व महे । एकम्मै पुरुषाय देवि स ददो लक्ष्मी कदाचित्पुग सर्वेभ्योपि ददाम्यसो तु सतत लक्ष्मी च वागीश्वहीं।। ६७ :: श्रीकाञ्चीपुररत्नदीपकलिके तान्येव विश्वान्तरे चाकोराणि चराचरेश्वरि पर धन्यानि मन्यामहे । कम्पातीरकुटम्यर्च कमकलाचुचूनि च पुटैः नित्ययानि तव मितेन्दुमह सामाखादमातन्वते ।।६८ ।। चैत्यप्रक्रममाश्रितोपि नमता जाडयप्रभा धूनयन् रागव्यञ्जनपेशलोपि गिरिजे वैमन्य मुल्लासयन् । लीलालापपुरस्मरोपि सतत वाचल्यमान् प्रौणयन् कामाक्षि स्मितरोचिपान्तव समुन्नासः कथं वय ते १६८ श्रोणी चञ्चलमखला मुखरित लोलागत मन्थर भुबन्नौचलन कटाक्षवलनं मन्दाक्षवीक्षाचणम् । यह दग्धामुखेन मन्मथ रिपु सम्मोहयत्यञ्जसा शौकामाक्षि तव स्मिताय सतत तस्मै नमस्कुर्महे ॥ ७० ॥ श्रीकामाक्षि मनोज्ञमन्दहसितज्योतिःप्ररोह तव स्फीतखेतिमसार्वभौमसरगि प्रागल्पामभ्येयुषि !

·मन्दस्मितशतकम्। ११ चन्द्रीयं युवराजतां कलयते चेटौधुरञ्चन्द्रिका गङ्गा मा च सुधाकरौ सहचरी साधर्म्य मालवते ॥ ११ ॥ ज्योत्स्ना कि तनुते फलन्तनुमतामोपाप्रशान्निविना त्व मन्दमितरोचिषा तनुमतां कामाक्षि रोचित्णु ना । मन्तापोविनिवार्यते निजवचःप्राचुर्यम कुर्य ते सौन्दर्य परिपूर्वते जगति सा कीर्तिश्च सन्तार्यते ॥ ७२ ॥ वैमन्य कुमुदशि यां हिमरूचः कान्ये व सन्ध क्षत ज्योत्स्नारोचिरपि प्रदोषसमय प्राप्यैव सम्पद्यते । स्वच्छत्व नवमौक्तिकस्य परम संस्कारतोदृश्यते कामाच्यास्मितदौधितेविंशदिमा नैसर्गिका भासते ॥ ७३ ॥ प्राकाश्यं परमेश्वर प्रणयिनि वन्य न्दहासश्रिय- श्रीकामाक्षि मम क्षिणोतु ममता वैचक्षणोमक्षयाम् । यशोत्यैव निलौयते हिमकरो मेघोदरे शुक्तिका- गर्ने मौक्तिकमण्ड लौ च सरसोमध्ये मृणाली च सा ॥ ७४ ॥ हरम्बे च गुहे च हर्षभरित वात्सल्यमङ्करयन् मारट्रोहिणि पूरुष सहभव प्रेमावर व्यञ्जयन् । आनन्ने जनेषु पूर्णकरुणा रणावेदग्धामुत्तालयन् कामाक्षि स्मितमञ्जरस्तव कथङ्कार मया कथ्यते ॥ २५ ॥ संक्र इहिजराजकोप्यविरत कुर्वन् हिजैस्स में वाणोपचतिदूरको पि सतत तत्साहचर्य वहन्। आयान्तं पशुदुर्लभोपि कलयन् पत्यो प्रशूनां रति नोकामाक्षि तव स्मितामृतरसस्यन्दोमाय स्पन्दताम्।। ७६ ॥

·(२ शतकावलिः। श्रीकामाक्षि महे खरे निरुपमप्रेमाङ्कर प्रक्रम नित्य यः प्रकटीकरोति सहजामुन्निद्रयन्माधुरीम् । तत्ताहक तक मन्दहाससुषमापात काय मानित तन्मासुरनिम्नगाञ्च कलि कामिन्दोरुता नन्दति ||७|| ये माधुर्यविहारमगड पभुवोये शत्य मुद्राकरा ये वैयद्यदशाविशेषसुभगास्ते मन्दहासाङ्गराः । कामाच्यास्महजं गुणत्रयमिद पर्यायतः कुर्वतां वाणीगुन्धनडम्बरे च हृदये कोतिरोई च मे ॥ ८ ॥ कामाच्या मृदुल स्मितांशुनिकरादाक्षान्तक वीक्षणे मन्दाक्षग्रहिला हिमद्य तिमयूखक्षेमदीक्षाकरः । दाक्ष्यं पक्ष्मालयन्तु माक्षिक गुन्द्राक्षाभत्र बक्षु मे सूक्ष्म मोक्ष पथं निरीक्षितुमपि प्रज्ञालयेयुमनः ।। ७८ ॥ जात्याशीतलचौतलानि मधुराण्ये तानि पूतानि ते गाङ्गानीव जलानि देवि पटलान्यल्प स्मितज्योतिषाम् । एनः पङ्ग परम्परामलिनितामेकाम्चनाधप्रिये प्रधानां सुतरां मदीयधिषणां प्रनाल यन्तु क्षणात् ॥ ८.. अश्रान्तं परन्त्रितः पगप तस्वन्सन्दहा सासरैः श्रीकामाक्षि तदीयवर्ण समतामङ्ग न शङ्कामहे । इन्दु नाकधुनौञ्च शेखरयते मालात्र धत्ते नवे वैकुण्ठ रवकुण्ठनञ्च कुरुते धृलीच स्मनैः । ८१ ॥ श्रीकाञ्चीपुरदेवते मृटुवचसोरस्य मुद्रास्पदं प्रौढप्रेमलतानवीनकुसुम मन्दस्मितन्तावकम् !

·मन्दझितशतकम्। मानन्दलय प्रियस्य वदनालोके समाभाषी नक्षणे कुटमलि तिप्ररूढ़पुल के यच्छषणे फुन्नति ॥ ८२ ॥ किन्त्र स्रोतसमम्बिके परिणत स्रोतश्चतुर्थ नवं पोथ्यूषम्य समस्ततापहरणं कि वा हितीय वपुः । कि खिन्न : कठिक गिरोमधुरिमास्वादाय नव्यम्पयः योकाञ्चीपुरनायकप्रियतम मन्द स्मितन्तावकम् ।। ८३ ।। भूषावक्त सरोरुहस्य तहजा वाचस्मुखी शाश्वती नौवीविचमसन्तते: पश्पतेस्माध्वौ दृशां वारणा । जीवातुर्मदनश्रियशशशिरुचेरुज्ञाटिनी देवता श्रीकामाक्षि गिरामभूमिमवते हासप्रभामञ्जरौ ॥ ८४ ॥ मतौवे तिमकन्द लस्य वसतिः शृङ्गारहारवियः पूर्तिस्फूर्तिझरी रसस्य लहरौ कारुण्यपाथोनिधेः । वाटो काचन कोसुमी मधुरिमम्बाराजालक्ष्मयास्तव श्रीकामाक्षि ममास्त मङ्गलकरौ हासप्रभाचातुरौ ||८५।। तुङ्गस्य स्तनमण्डलस्य विलसलावण्यलोलानटी रङ्गस्य स्फटमूर्ध्व सोमनि मुहुः प्राकाश्यमभ्ये युषो । श्रीकामाक्षि तब स्मिता तिततिविबोष्ठकान्त्यसरै- चित्रां विद्रुममुद्रिकां वितनुते मौतौं वितानश्रियम् ॥८॥ जन्तनाञ्ज निमृत्य दुःखलहरौसन्तापन वन्ततः प्रौढ़ानुग्रहपूर्ण गौतलरुचो निलोदयं विश्वतः । श्रीकामाक्षि विसृत्वरा इव कराहासामुरास्त हठा- दालोके न निहन्य रन्धत मसस्तोम य मे सत्ततिम् ।।८७।।

·शतकाबन्निः। खाभाव्यात्तव वक्त मेव ललित सन्तोषसम्पादक शम्भोः किं पुनरश्चितस्मितरुचः पाण्डित्यपात्री कृतम् । अम्भोज सतएव सजगतां चक्षुःप्रिय भावुक कामाक्षि स्फ रिते शरदिर्जासते की दृग्विधम्भासते ॥ ८८ ॥ पुभिनिर्मलमानसैर्विदधते मैत्रीरम निर्मल कत्तुं कर्मल यञ्च निर्मलतमां कोति लभन्ते तराम । सूक्तिं पक्षमा लयन्ति निर्मल गुणा यत्तावकार वका तत्कामाक्षि तव स्मितस्य किल सन्नर्माल्य लीलानिघेः।।८। आकर्षन्नयनानि नाकसदसां चैत्ये न संस्तम्भय निकिञ्च विमोहयन् पशुपति विश्वाति मुच्चाटयन् । हिंस्त्रन् संसृतिडम्बर तब शिवे हासातयोमाविक- श्रीकामाक्षि मदीयतापतमसोविद्देषणे चेष्टताम् ।। ८ ॥ क्षेपोयक्षपयन्तु कल्मषभयं त्वस्माकमल्पस्मित- ज्योतिमण्डलचक्रमास्तव शिवे कामाक्षि रोचिष्णवः । पीड़ाक मैठकम वर्मसम यव्यापारतापानल- श्रीवातानवहर्षघर्षणसुधास्रोतांखनी श्रीकराः ।। ८१ ॥ श्रोकाभानि तव भितेन्दवमहः पूरे परिस्फ जति प्रौढ़िवारिधिचातुरौं कल यते भक्तात्मनां प्रातिभा। दोग या सरस्तमःप्रकटिका साधर्म्यमाबिच ते किं किङ्करवसाहचर्य पदवोरीया न धत्ते पदम् ।। ८२ ।। मन्दारादिषु मन्मथारमिहिषि प्राकाश्य रीतिनिजां कादाचिकृतया विशक्य बहुशोवेशद्य मुद्रागुग्णः ।

·मन्दस्मितशतकम् ॥
धोकामाक्षि तदीय सङ्गमकलामन्दीभवत्कोतुकः
सान्तये न तव स्मिते वितनुते खैरासना वासनाम् ॥३॥
इन्धान भवौतिहोत्रनिवहे कर्मोधचण्डानिल
प्रौढ़िना बहलौते निपतित सन्तापचिन्ताकुल ।
मातर्माम्परिषिञ्च किञ्चिदरुणैः पौवयवर्षे रिव
बौकामाथि तव मिता तिकरोष्ठांशुलीलाचणैः ।। ४ ।।
भाषाया रसनाग्रलेखनजूषः शृगारमुद्रासखौ
लौलाजातरते स्मुखेन नियमखानाय मैनात्मजे ।
बौकामाक्षि सुधामयौव शिशिरा स्रोतस्विनी तावको
गाटानन्दतरङ्गिता विजयते हासप्रभाचतुरी ॥१५॥
सन्तापविरलीकरोतु सतत कामाक्षि मञ्चेतना
मज्जन्ती मधुरस्मितामरधुनौ कनोलजालेषु ते ।
नैरन्तर्यमुपे य मन्मथम रुल्लोलेषु येषु स्फुटं
प्रेमेन्दु : प्रतिविम्बितोवित नुते कौतूहलं धूर्जटेः ।। ८६ ।।
चेतक्षौरपयोधिमन्यनचलद्रागाख्यमन्याचल-
जीभव्यापतिसम्भवां जननि ते मन्दस्मितत्रीसुधां।
खाद स्वादमुदीतकौतुकरस नेत्रत्रयो शांकरी
श्रीकामाचि निरन्तरं परिणम न्यानन्दवीचौमयी ।। 2.
आलोके तव पञ्चसायकरिपोरद्दामकौतूहल
प्रेमारतघनप्रचलितादानन्ददुग्धाम्बधेः ।
काञ्चिहीचिमुदञ्चतौं प्रतिनवां सम्बित्प्ररोहामिका
पौकामाथि कवीश्वरस्मि तमिति व्याकुर्वते सर्वदा ॥२८॥

·शतकावलिः।
सूक्ति. शोलयते किद्रितनये मन्दस्मितात्ते मुहु-
माधुर्यागमसम्प्रदायमथवा सूते नु मन्दस्मितम् ।
इत्थनामपि गाहते मम मनस्सन्देहमार्गश्चमों
श्रीकामाधि न पारमार्थ सरणिस्फ तौं निधत्ते पदम् ॥ ८८
क्रीडालोलकपासरोरुहमुखौ सौधामणेभ्यः कवि-
श्रेणोवाक्परिपाटिकामृतझरौ सतिग्रहेभ्यः शिवे ।
निर्वाणाङ्क रसार्वभौमपदवीसिंहासनेभ्यस्तव
श्रीकामाक्षिमनोमन्दहसितज्योतिःकणेभ्यो नमः ॥१०. ५
॥ इति मन्दस्मितशतक समाप्तम् ॥
॥ समाप्ताचेयं शतकावलिः ।

·... ... - ... १ २॥ % 3D [ २ ] ३० मञ्चदशनसंग्रह ३१ भामिनीविलास - सटीक ३२ हितोपदेश - सटीक ३३ भाषापरिच्छेद मुक्तावलीसहित ३४ बहुविवाहवाद ३५ दशकुमारचरित-सटीक ३६ परिभाषेन्दुशेखर ३७ कविकल्पद्रुम (वोपदेवकृत धातुपाठ) ३८ चक्रदत्त (वैद्यक) १३ ३८ उणादिसूत्र - सटीक २ ४. मेदिनी कोष ४१ पञ्चतन्त्रम् [श्रीविष्णु-शय-सङ्कलितम्] ४२ विद्धन्मोदतरङ्गिगो (चम्मकाव्य) ४३ माधवचम्मू ४४ तर्कसंग्रह (इ राजी अनुवाद सहित) प्रसन्नराघवनाटक (श्रीजयदेवकविरचित) ४६ विवेकचूड़ामणि [श्रीमत् शङ्कराचार्य विरचित ! - काव्यस ग्रह [सम्पूर्ण ४८ लिङ्गानुशासन (सटीक) ४८ ऋतुसंहार-सटीक ५० विक्रमा शो-सटीक ५१ वसन्ततिलकमाण ५२ गायत्री [वङ्गाक्ष:] ५३ सांख्यदशन (भाष्यमहित) सांबव्य प्रवचनभाष्य भोजप्रबन्ध ५५ नलोदय-सटोक ५६ ईश केन कठ, प्रश्न, मुण्ड, माण्ड क्य, सटोकसभाष्य] ५ ५७ छान्दोग्य (उपनिषद्) [ सभाष्य-सटीक ] ५८ तैत्तिरीय ऐतरेय श्वेताश्वतर(उपनिषद्) नभाथ सटीक १ ५ । - १३ ... R m २ ५४ T ५ २ ·५८ हहदारण्यक (उपनिषद्) [भाष्यसहित] १० १ ४ २ ... - १ ३ २ १ ६१ शाङ्गधर [वैद्यक] ६२ वेतालपञ्चविंशति ६३ पातञ्जलदर्शन [सभाष्य-सटीक सत्ती] आत्मतत्त्वविवेक [वोडाधिकार] ६५ मुक्तिकोपनिषत् ६६ उपमानचिन्तामणि नागानन्दनाटका ६८ पूर्ण प्रज्ञ दर्शनम् । मध्वस्वामितभाथ सहितम् 2. चन्द्रशेखर चम्प काव्यम् सम्म एवं ७० सामवेदस्य मन्त्रब्राह्म गाम् भाष्यसहितम् भारण्य संहिता भाष्य सहिता ७२ विद्धशाल भञ्जिका नाटिका-सटीक ७३ कारण्ड व्यूह [ वौद्धशास्त्रम् ] २ बुवलयानन्दसटीक ७५ प्रियदर्शिका नाटिका-सटीक [श्रीहर्ष विरचिता] । सारखत व्याकरण-सटीक १॥ वासवदत्ता-सटीक पुष्यवाण विलासकाव्य कालिदास कृतम्] सटीक । ७८ महिष शतकम्, पदारविन्द शतकम्, स्ततिशतकम्, मन्दस्मित शतकम् कटाचि शतकम् मनुसंहिता - कुल्ल कभट्टकृत टीका सहित... नैषध चरितम् ( टोकासहित ) मल्लिनाथकृत १० ८२ चन्द्रालोक (प्राचीन अलङ्कार ग्रन्थ) १ ३ १ ५ कलिकातासंस्कृतविद्यामन्दिरे-बि, ए उपाधिधारिण: भौजीवानन्द विद्यासागर-भट्टाचार्यस्थ सकाशात् लभ्यानि।

·No text on this page.