Agarchand Bhairondan Sethiya Jain Parmarthik Sanstha, Bikaner

Shree Sumit Vilhas Gharnth

Mansuka Lal · 2011/08

PDF Proofread

Front matter

आ पुस्तक सन १८६७ ना २५ मा आक्ट प्रमाणे रजीप्टर करावेल छ.
आ पुस्तकनी सर्वे हक मसिद्ध कर्चानं स्वाधिन छ.
-

No text on this page.

२ पृष्टांक. सिटी. २६७ ३ ५ १६ए ૨૫ १७२ २ ३ G १३ १६ २०७ {ចថ रए २२७ २४० २४७ २५७ २५ए ૨૨ २६३ २६४ २६७ २७५ २७६ थशुद्ध शुद्ध प्रतित थने प्रतित करी केवल इाने केवस हानीने वी उती थावी पूर्व वर्गणा साथे पंधाय थाये थलोका काशमां सोकालोकमां श्रुतहान श्रुतझान शुक्षा शुरू पणाने शुझा शुरू कर्ता पणाने उपनोग उपयोग तनी तेनी सिका सिध्या निमलता निर्मलता पारणति परिणति नाद नदि जुयाय जवाब उत्तरे उतरे झाकयता झायकता वनन वचन नींदनीय ठे निंदनीय ) ठोढी ठोडी यागे योगे झनामृत ज्ञानामृत दशामा दशामां शयो रथो पोनार्नु पोतार्नु २४ २४ G २५ Far ६ १४ २७ २०० २३ २०७ २० श्री सुमतिविलास ग्रंथ. ॥ दोहा॥ शासन रहे जिन आणथी, थाझाए व्यवहार निजमत कल्पीत जे कहे, ते न सहे नवपार ॥ १।। शिवमग जेणे थनुजव्यो, ते श्री जिनवर देव ए विण वहु मति कल्पना, काल अनादि कुदेव ॥२॥ निजमत हव सवि ठोडिने, करि जिन वचन विचार उत्तम नरनव पामीने, निजपर थातम तार ॥३॥ सामायक सिध्युपाय, सम्यक् न्यायसुधारस, यात्मबोध पत्रिका, शुकोपयोग प्रवेशिका थने अनुजवप्रवेशिका ए नामना थति सरक्ष वालयोधक अव्यानुयोग, उत्सर्ग,अपवाद, कारण, कार्य, कारक, शुद्ध शान, शुक्रिया, शुक्ष्व्यवहार थने निश्चयने यथार्थ जपावनार, अनंत. शुरु अध्यात्मरस पोपक अने पुष्ट कुमतिथी ठगेमावी मोक्षमार्गे दोर. नार,शुद्धदयाशुजन्याय अने शुझानना दातार,बहु सिद्धांतनी साक्षी पूर्वक, जेनो थमूल्य परमार्थ मात्र वांचवाथी जणाशे एवा पांच मंथनो संग्रह " सुमतिविलास" नामे ग्रंथ सारा उंचा कागलमां मोटा शुद्ध टाईपमा सुपररोयल थाउपेचीचालीश फोर्ममा ठपावी बहार पाड्यो वे. केटसाक पुश्पोपुरुं विचार्या विना एकांते एम बोले ठे के थातो एकांते निश्चय वे अथवा एकांते व्यवहार ठे. पण पक्षपात रहित न्याय विचारी शानीयोना वचन प्रमाणे तपासी चोकस करता नथी. तेम ग्रंथने पहेखेथी ठेसा सुधी पुरो वांचता नथी अने अनादर करे वे, वली कोई अणसमजुना का प्रमाणे पुरुं चोकस कर्याविना खराने खोटुं तथा खोटाने खरं कहे. एम एकांत निश्चय करी अथवा व्हेम सावी सर्वे जपनी वात न सांनसे तो ते पोतानी मतिए साचा तत्वने पामे नहि. पण निरपेक्षपणे अनेकांतनये ग्रंयने पूरो वांची .

. प्रमाणे तथा शानीयोना कह्या प्रमाणे तपासवाथी खरा खोटानी सम. जण पडे, वली ते उतां जो कोई शंका पके तो ते ज्ञानीने पूठी शंका साफ करी साची वात होय ते कबुल करवी. पण ग्रंथनो पहेलेथी निरादर करयो नहीं, पुरुं तपास्या विचार्या बिना खरं सोटुं कहेवू नहीं थने खरी वात ठतां कोई हल कदाग्रह यनिमाने करी अथवा वीजार्नु थपमान करवा खरी वातने मरमशे, जूठी कहेशे अथवा तुपावशे ते शानावरणी, दर्शनावरणी, मोहनी तथा वीर्यातराय यांधी अनंत संसार ब्रमण करो. खराने खोटुं तथा खोटाने खरं कहेवू ते वात वीक नथी. थने जे खरी वातने तृपावशे नहीं ते झानावरणी, दर्शनावरणी, मोहनी थने थंतराय कर्मनो नाश करी थनंत सुखना नोगदारी थशे. था ग्रंथमां कोई ठेकाणे कांई शंका पमेतो ते ज्यांथी ग्रंथ मलेठे त्यां खु. शीथीसखी पूठयं तेथी तेनो बुखाशो मलशे. था ग्रंथनी थंदर जावनी फोई साची नस जणाय तो ते महेरवानी करी श्रमोने सखशो एटले मुधारी सेवामां थावशे. था ग्रंथनी कीम्मत रु. १-6-0 राखवामां थावी. नंग दश सामटा सेनारने नंग १) वधु, नंग ५०) सामटा सेना- रने नं. १०) वधु वृट तरीके थापयामां थावशे. पैसा नहि थापीशकाय एवापण मोक्षजिज्ञासु जीवने फक्त पोष्टेज पेसा मोफसपायी बिना मूहये थापयामां थावशे. " कर्मग्रंय मूल ठए ग्रंथो सारा टाईपमा ठपावी बाहेर पास ले तेनी कीम्मत रु. ०-४- यामां पण कमीशन विगेरे उपर प्रमाणे समजबु. वशी सुमतिविनास ग्रंयनो चीजो नाग विविध वोध प्रकाशक पद्ययंध उपाय । ते पण योगा दिवसमा यहार पमशे. उपरना ग्रंथ मभवानुं ठेकाणुंः-गांधीनाथजी मनसुखलाल मु. वेजलपुर (जीम्मे पंचमहान ) स्टेसन सरसासीया. ए सरनामे म. " १ प्रस्तावना. था सुमति विसास नामना ग्रंथमा सारी रीते न्याय, ज्ञान, परम- दया, अध्यात्म तथा अव्यानुयोगनो विषय ठे एने जाणतां समकीतनी परम दृढता थाय ए माटे वहु सन्माने था ग्रंथ वांचवानो अन्यास करवो. घणा प्रमाणिक पुश्पोना वचननी साक्षी सहित अनुभव झाने निर्धार करी सखायो ठे था ग्रंथमां निर्मल श्रारमयोध थंवा अर्थे, अने रागपादिमटी शुधारमनावमा स्थिर समाधि प्राप्ति माटे नव तत्वादि नाव जिनेश्वरना प्ररुपैसा नय निक्षेप पक्ष प्रमाण कारका- दिके करी सारी रीते सुगम समजाय एम वर्णन ठे. जूग अलंकार खोटी उपमायो, अने कल्पित वातो सखवामां थावी नथी. था ग्रंघमां मोक्ष मार्गनो थधिकार वे मोक्ष जिज्ञासु जन्य जीवो था ग्रंथना अधिकारी वे, नव्य जीवो शुक्षात्म थधिकार पामे ए फस पूर्वाचार्योना करेसा महान् ग्रंथो घणा से पण देश कास थनुसरी वर्तमान नापा थने सुगम युक्तियी समजाववामां आवे तो जव्य जीवो सदेखाश्यी घोध पामे ए हेतु दे. सद्गुरुनी परंपराए बोध पामेलानी गुरुगम सेवाची शुशवोध विस्तार पाने थने सकस क्लेशनो अंत धावे घने परमानंदनी प्राप्ति याय. हृदयमा विचारतांज परम थाम्हाद उपजे एवा सामायकसिप्प्युपाय, सम्यक्न्यायसु- धारस, धात्मबोध पत्रिका, शुशोपयोग प्रवेशिका थने थनुनव प्रवे- शिका प्रयोनो समावेश ते. एकांत निश्चय थथवा एकांत व्यवहारनी वात नथी स्याहाद शेषीप्रमाणे सखाप पएसुं ते, तेमां प्रमादवशे मतिदोपची तया सखाए दोपथी कंश नूस यश दोय तो झानी पु. रूपोना वचन प्रमाणेज पावत कबुल करवी.

No text on this page.

अनुक्रमणिका.
WHEKHA
पान.
"
सामायक सिम्ध्युपाय
सम्यक न्यायसुधारस
थात्मबोध पत्रिका
शुझोपयोग प्रवेशिका
थनुनर प्रवेशिका
१-९६४.
१६५-१एच.
रए५-२११.
२१३-२४५.
२४७-३१६.
"
"
ymmmmmmmmmmmx

No text on this page.

ta chở
दोकानेर, (राजपुनाना)
॥ सामायकसिध्ध्युपाय॥
mr - पेटिया
ढाल पदेली.
॥ अथ श्री स्तवन ॥
॥ परम पुरुष परमातमा साहीवजी ॥ ए राग ॥
श्रीगुरु वचन सुवासमां साहीवजी, सही मुजमन मधुकर तृति हो,
अलबेली वाणी जीनवीरनी साद्देवजी० ॥
सम एक श्रातम नावमां सा दाखं शिवपद ज्ञप्ति हो॥॥१॥
सामाश्कना थर्थनो सा० करशुं शुद्ध निबंध हो ॥ अलबेली ॥
नयनिक्षेप प्रमाणथी सा चेतन शक्ति संबंध हो ॥ १० ॥२॥
पुद्गलमां श्रापो सखी सा० परजावे थरक्त हो ॥ अलवेली ॥
झानादिक निज धर्मनी सा० उलटी कारक शक्ति हो ॥ ॥३॥
बहु नेदे अनेद ठे साप थातम शक्ति अनंत हो ॥ अलबेली ॥
ते सवि विषम पदे करी साग्रही पुद्गल खंध थत्यंत हो॥ अ॥४॥
झानावरणादिक यश् सा विविधा ऽवरणनी व्याध हो ॥ अक्षण ॥
विविध विझाने टालबा सा० सेवो समपद साध्य हो ॥१०॥ ५ ॥
ज्ञान ज्ञान नहि सम वीनू सा दर्शन चरण न कोय हो ॥ अस॥
संवर निर्जरा शिव नहि सान्जीन थाणा कीम होय हो ॥१०॥६॥
समाचारी समपद विना सा० जूठी जाणो तेह हो ॥ अक्षवेली ॥
जीनवचनामृत सेवतां सा टले विपमता एह हो ॥१०॥७॥
तप जप पूजा प्रजावना सा० समनाव विना कीम थाय हो । अ० ॥
समनावे साचुं सवे सा निज संपत्ति प्रगटाय हो ॥ ॥ ७॥
ढाल बीजी.
राग
कंचन कोटि दीन प्रते मन मोहन मेरे, लाख वरस दिये दान
॥ मन मोहन मेरे ॥
सामायक फल मापमां मना नहि थावे तसमान ॥ मन ॥१॥

१ सामायकसिध्युपाय. मिथ्या अटी न सहि शके मन खान सामायकं शुद्ध ॥ मनमो॥ माटे तजी मिप्यातने, मन नेद शानी यश युद्ध ॥ मनः ॥२॥ निज सुख संपत्ति निज रिये, मन० नहि परमव्यादिकमाहे । म ॥ अस्ति नास्ति पिचारता, मग म उःख रहे नहि त्यांह म०॥ ३ ॥ सम एक यातम जायमें, मना रही झान थनंतनी थाय । मनः ।। केयस शानादि थनंतनो, मन० पूरण सिद्धि उपाय मनः ॥ ४ ॥ पादिर कारण मान ठे, मनमो० थंतर कार्य थनुप ॥ मनमो० ॥ पहिरंतर समता नजी मन अव्य नाव शुचिरुप मनमो० ॥ ५ ॥ नप नप मतमत कल्पना मन तजी मिप्या उपचार मनमो॥ राग हेप जेपी से मन० ते थाचरणा धार ॥ मनमो ॥६॥ ढाक्षत्रीजी. तजी यदिरातम नावीये, मन मोहनारे सास, थंतर थातम माघरे । नवी घोहनारे सासः ॥ परमातमपद जीनसमो, मन जीहां उपाधि न कांपरे॥ नवी ॥१॥ समनारे परम्मी ग्रहो, मनमो० जीनवाणी गुरुदेव रे ॥वी ॥ वचन देव गुरु समरिना, मनः मिथ्या कष्ट कुटेव रे ।। नवी ॥२॥ ठंडी कुनपनी वासना, मन० मुनय निपुण यश् थाप रे ।। नवी ॥ जूनी शिंग मुको वरी, मन थम्प यमय प्रताप रे॥ नवी० ॥३॥ शव्यानुयोग दो करे, मन मिथ्या मोद थंधार रे ॥ नवी॥ निर्मध सम्पद पद सद्दी, मना टामो राग प्रचार रे॥ नवी ॥४॥ थान गडतजी प्यास, मनः घामकस गुन ध्यान रे । नयी० ॥ निश साइप्य वरजीने, मन टासी पार स्थान रे ॥ .. ॥५॥ इंजिसि विकार तजीन, मनः पीय पार हिंसादिशति तजी,मन गुयोग-- निय देवगुरु बानो, मनः करो..

सामायकसिध्ध्युपाय. ३ नावो वार चरानावना, मना सहि जीन आणारंग रे॥जवी ॥७॥ इत्यादिक बहु नेदयी, मन विधि निपेधनी चास रे ॥ नवी० ॥ रागडेप टाली रहो, मन बातम शक्ति संजाल रे ॥ नवी॥७॥ दाल चोथी. श्रावी चडी इणसमे हो राज, तुज शासन महाराज, तारक तुं मिल्यो । काल अनंत पुःखमें गम्यो, हो जो न सही समसाज ॥ ता॥१॥ मन मगन जीन चचनमां, हो नमोवीर जीनराज ॥ तारक हुन् । सुख शिवकारण उपदेस्यो, होप खंरु खयुं में श्राज ॥ता ॥२॥ मिप्यांतम फेडी करे, हो० निर्मल थातमवोध ॥ तारकम् ॥ गुण अनंताएंदमें, हो जसहस केवल ज्योत, ॥ तारकम् ॥३॥ धर्म तीर्थ थापी हणे, हो रागादिक परजाव ॥ तारकम् ॥ चोविसे जीनवर नमुं, हो तुं जबजलनिधि नाव ॥ ता ॥४॥ वंदन नमन सकस समय, हो कीजे अबसर पाम ॥ तारक० ॥ दर्शन निर्मलता सहो, हो० सहजानंद विराम ॥ता ॥५॥ शिव फल देवा एहने, होण् कल्पवृक्ष सम जाण ॥ तारकम् ॥ थखूट थात्म निधि राखवा, हो चित्रावेल प्रमाण ॥ ता॥६॥ कामीत पुरे पुःख हरे, होप रतन चिंतामणी सार ॥ तारक॥ थातम संपति पामवा, हो सकल धर्म थाधार, ॥ ता॥ ॥ ॥जनमः सिझेन्यः॥ जे उत्कृष्ट-परम ज्योतिमां पोताना तथा परना निकाल वर्तिना सकस पर्यायो दर्पण तनी पेठे जासे ठे, ते परमज्योति जयवंत था ॥ ते परमज्योतिना प्रकाशक श्री रुपनादि चोवीश तीर्थकर .जयवंत. था.. ॥ वसी श्री जिनेश्वर देवनी वापी सामायकसिप्प्युपायः जयंवतः था, ॥ के जेने सेवी जल्य जीवो पूर्ण संमनाव पामी सादिश्रनंत श्रव्यावाध पूर्ण आत्मिक सुखना लोगी याय वे. वली पूर्ण परमानंदमां सीन सकल सिद्ध ते जयवंत या. ॥ तथा मारा धर्माचार्य जयवंत था ॥ के जेणे निज आत्मिक अनु. नव नावद्वारा जिन प्ररुपित श्रुत समुनो पार लीधो. . जेना पसायथी हुँ मारी श्रात्म सत्ताने जाणी समनावनो कामी थयो. जव्य जीवोना मिथ्यात्वादि ताप दूर करनार श्री जिनेश्वरनां समनाव जनक अमृत सादृश वचनो परम गुरुना गुरुगमथी मने प्राप्त थयां तेनो सार स्वपरोपकारार्थे लेश मात्र दर्शाववानी भारी उमेद ते श्रीतीर्थकर देवना अतिशय पसाये पूर्ण थाउँ ॥ तथा श्रीजीनेश्वरना थपायापगमना अतिशय पसाये. सम- पद थन्यासी जव्य जीरोनां सकल विघ्न दूर था. तथा श्री तीर्थपतिना वचनातिशय पसाये सर्वे जीवो थाप थापणा प्र. नानी समाधानी पामो. वली श्री देवाधिदेव थरिहंतना ज्ञाना तिशय पसाये थात्म स्वरुप साधनार प्राणीउँना सवें संशय दूर थाउं. तथा श्रीजिनअदेवना पूजा थतिशय पसाये सर्वे थात्मा थापणा परमपूज्य पदने पामो. ॥ ते समनावने अर्थे श्री तीर्थकर देवे स थागमो प्ररुप्यां वे. ठेकाणे काणे समजावज उपादेय कह्यो ते. ते समनावमां स्थिर रहे ते सामायक ले. माटे सामायकसिध्ध्युपाय नामे ग्रंथ सखवानो यारंन करूं Q. सामायक-ए पहेलुं चारित्र तथा नवमुं शिक्षाबत वे. सामा- पक शब्दनी व्युत्पत्ति समाथाय+श्क शब्दोथी थाय ठे. २ सम-समनाव-पूरण गसनधर्म सामान्य सर्वे पुद्गलो, तथा चतन्य धर्म सामान्य एवा सघना जीवो; तेमांधी एकने श्टश्चने सामायकसिध्युपाय, एकने अनिष्ट न कल्पतां मध्यस्थ वृत्तिए शुझात्मनावमा स्थिर रहे. २ आयश्क समन्नावथी यतो ज्ञान दर्शन चारित्रनो सान ते यात्मनावज टे. माटे शुधात्मनावमांज (समनावमांज) स्थिर रहे ते सा- मायकवे. प्रश्न-हे परमगुरु आपे जे सामायक वर्णव्युं ते सामायकनुं फस जाणवानी मारी श्ठा, कृपा करी पूर्ण करशोजी:- उत्तर-हे वत्स, चित्त स्थिर करी सांजलः ठेकाणे ठेकाणे आ- त्मानुजवी पुरुषो सामायक (समन्नाव )नी अनहद एके अवाजे प्रशंसा करे ते. ते बागम अनुसारे हुं कहुं हुं- गाथा-दिवसे दिवसे लख्खं, दे मुवन्नस्स खंमियं एगो; एगो पुण सामाश्यं, करे न पहुप्पए तस्स. अर्थ कोइ पुरुप दररोज साख खामी सोनानुं दान श्रापे तो पण एक सामायकना तोले थावे नहीं. ध्यान वृष्टे र्दया नद्याः शमपूरे प्रसर्पति । विकार तीर वृक्षाणां मूखाज्न्मूलनं नवेत् ॥ थर्थ-ध्यानरुपी वृष्टिथी दयारुपी नदीनुं शमता रुपी पूर प्रसरते सते तीरे उगेलां विकार रुपी वृक्षो जम मूलथी उखडी जाय ते. वली गाया. सामश्यं मिनकए, समणोश्व सावर्ड दवइजरा। एएण कारणेणं, बहुसो सामाश्यं कुब्जा ॥ थर्थ-सामायक वखते श्रावक साधु समान वे. माटें पहुवार (वारंवार ) सामायक करवू. तथा.

सामायकसिम्युपाय.
श्लोक-स्वयंनू रमण स्पक्षि, वहिष्णु समतारसः ।
मुनियेनोपमीयेत, कोऽपि नासो चराचरे ॥
अर्थ-स्वयंजूरमण समुनी होम करनार, वर्धन स्वनाववासा
समता रस युक्त मुनिनी, चराचर जगत्मा कोश्नी साये सरखा.
मणी थर शके नहीं. तथा.
ज्ञान ध्यान तपशील, सम्यक्त्व सहितोऽप्यहो ।
तं नाप्नोति गुणं साधुर्य प्राप्नोति शमान्वितः ॥
अर्थ-व्यवहारज्ञान, व्यवहारध्यान, व्यवहारतप, व्यवहारशील,
अने व्यवहार सम्यक्त्व वालो साधु जे गुण (सान )ने नपामे ते गुण
(सान) शमन्नाव वालो पामे वे. वली.
श्लोक-शम सूक्त सुधासिक्तं, येषां नक्तं दिन मनः ।
कदापि तेन दह्यन्ते, रागोरग विपोमिनिः॥
अर्थ-जेनुं मन अहोरात्रि शमता घतावनार जिन प्ररुपित
सुवचनामृतथी सिंचायतुं वे. ते राग रुपी सर्पना फेरनी उर्मि-
उथी कदापि कलेश पामता नथी. वली.
श्लोक-गर्डद झान गजोत्नुंगा, रंग ध्यान तुरंगमाः।
जयन्ति मुनिराजस्य, शम साम्राज्य संपदः ।।
थर्थ-गर्जना करता ज्ञानरुपी हस्ति पडे अति प्रधान, ;
तथा हर्षथी उल्हासित ध्यानरुपी शश्वो जेने विपे , एवी मुनि-
राजनी शमसाम्राज्यनी संपदा विजयवंत ठे॥जेनी वरावरी जगत्नी
कोपण संपदा करी शके नही. तथा.
श्लोक-किं स्तुमः समतां साधौ या स्वार्थ प्रगुणीकृता।
वैराणि नित्य वैराणामपि हंत्युपत स्थुषां ॥

सामायकसिध्युपाय..
किंदनेन तपोनिर्वा यमेश्च नियमेश्व किं ।
एकैव समता सेव्या तरिः संसार वारिधी ।।
थर्थ-एवा साधुनी समता-शमलावर्नु शुं वखाण करिये १ जेणे
पोताना श्रात्मानी सिधि करवाने समता थादरी एवा मुनि ते
समता घरमा रहेता का था जवना तथा श्रागला अनेक जवना
बरनाव टासी नांख ठे, म नित्य पासे बसतां थकां कृतरा तथा
विखाडीनां वर पण शमी जाय ते. कपटी वेश धारण करवायी
शु थाय ? तथा घणी तपस्यायें पण शुं थाय १ वली मोन धारी
श्थतीतनी परेडीयो दमन कीधे शुं थाय ? अने व्रत धारण करे पण
शुं धाय ? मात्र एक समताज-समजावज संसार समुज तरवामां
नौका जेबी वे. तेनुज सेवन कर तेज श्रेष्ट ठे. तथा.
श्लोक-अर्गला नरककारे, मोद मार्गस्य दीपिका ।
समता गुणरत्लानां संग्रदे रोहणावनिः॥
मोदानादित नेत्राणामात्मरुपमपश्यताम् ।
दिव्यांजन शलाकेव समता दोषनाशकृत् ।।
वसी-समता ते नरकने वारणे नोंगल जेची , थने मोक्ष
मार्गनी दीपिका ठे. वसी गुण रुप रनोने संग्रह करवामां रोहणा
चल पर्वतनी जूमिका जेवी के. जेनां नेत्र मोहवसे ढंकायां ते ते
पोताना रुपने जोश शकता नधी तेने समता ते दिव्य अंजन
शलाका रुप ले. थने थज्ञान पमलने वेदनारी . वली जुलं.
बादुपसी, थाहार, पाणी निझा विना, शीत, ताप, पाणी, मठ,
मांस विगेरे थनेक जंगली प्राणीउंधी यता उपसर्ग सहता
सुंदर राजनुवन तजी अघोर वनमा एकला चार महीना सुधी
काजसगे रहा. पण हुं मोटो बने मारा वीजा जाइ नाना तेने
कैम नमुं ? एवी माने थयेषी विषमताथी प्रवंग उग्र तपर्नु फल

8 सामायकसिध्ध्युपाय- न पाम्या. अने ते विषमताने तजी परमोत्कृष्ट समजाव मित्रने आदरतां तरतज अनंत ज्ञान दर्शन चारिन अनंत वीर्यथादि अवाधित लक्ष्मीने सहज पाम्या. वली प्रसन्न चंड राजरुपिए, खामी वगरना वाह्य चारित्रने सेवता पण समजाव मित्रने विसारतां तरतज सातमी नरकनां दसीयां तैयार कीधां अने तत्कणज थोडीवारमा अनंत करुणा पान समनायने सेवतांज केवल कमलाने पाम्या. श्रा संसार समुज. विषय कपाय रुप जले नरेला, काम तृष्णा- रुप वम्यानल सहीत, जन्म जरा मरण शोक वियोग नूख तरस वंक ताप वेदन नेदन, तथा अशरण अचानक रोग अगुप्त थादि अनेक नय रुप मठ कठप मगर आदि जल जंतुनो श्रावास, तथा अनेक विकल्प रुप मोजांवाळा महा जयंकर अगाध जव समुअ जेमां एक क्षण मात्र पण शाता न मले एवा पुःख दायक समुअमाथी तारी, एकांतिक यात्यंतिक सहज अकृत स्वाधिन निरुपचरित निथविचल अनंत सुखरुप शीव नगरे पहोंचाडवा एक समना- वज समर्थ . उक्तंच. सेयंबरो, य आसंवरो य वुशे अ अहव अन्नोवा । समन्नाव नावि अप्पा, लहेश मुकं न संदेहो । वली. प्रगट नेद विज्ञान, आपगुण परगुण जाने । परपरिनति परित्यागि शु६ अनुन्नी थिति गर्ने । करी अनुन्नव अभ्यास सहज संवर परगाशै । आश्रव झार निरोक्ष कर्मधन तिमिर विनाशै ।। व्य करी विनावसमन्नाव नजी, निर्विकल्प निजपदगद। निर्मल विशुश्शाश्वत मुथिर परम अतींघिय सुखलहै ।। .

le
सामायकसिध्ध्युपाय प्रथमोधिकार
एम सर्व ठेकाणे समजावनुज वखाण जोवामां आवे ठे. समजाव
थनुपम ठे. तेने कोनी उपमा थापीए? तेनुं जेटलुं वखाण करीए
तेटलुं उतुं ते. तेनुं वर्णन करवाने कोपण समर्थ थाय नहि. वधारे
शुं कहिये? पूर्ण समजाववालाना सुखने वर्णववाने केवली जगवंतनी
जीव्हा पण असामर्थ्य नजे वे तो अन्यनी शी गणत्री ?
सोरग-समन्नावज एक समर्थ, अनुपम शिवसुख आपवा ।
ते विण सघली व्यर्थ, व्रत तप संजमनी क्रिया ॥
माटे ज्ञान ध्यान तप संयम ए सौ शमनावरुप अलंकारवमेज
प्रशंसाने पामे ठे. नहि तो संसारसुखने थापी संसार वधारनार
होवाथी थहितकारीज कहेवाय.
अनिच्छन् कर्म वैषम्यं ब्रह्मांशेन समं जगत् ।
आत्मानेदेन यः पश्येदसी शिवं गमी शमी॥
अर्थ-कर्मथी थता वेपम्यने नहि गणकारतां जगतना सर्वे
जीवोने चैतन्य सत्ताए सामान्य जाणे ठे. अने सर्व पुद्गलोने पूर्ण
गलन धर्म सामान्य जाणे ते. ते श्टानिष्ट विकल्पने तजी समना-
वने नजतां मोक्षगामी थाय ठे. यने अतीजिय शाश्वत निष्प्रयासिक
स्वाधीन निरंतर यात्मिक सुखने पामे ठे.
FAGAIsssmassacrasssssssDBOOR
सामायक सिध्ध्युपायस्य प्रथमोधिकारः संपूर्णः

१०
सामायकसिध्ध्युपाय.
श्री सामायकस्वरुपवर्णनोनामः
द्वितीयोधिकारः
पण मिथ्या सामायकने सत्य सामायक जाणनार ने माननारने
पूर्वोक्त फळनी प्राप्ति थाय नहि. यथा-
श्लोकः-यतः प्रवृत्तिन मणी, लन्यते वा न तत्फलम् ।
अतात्विकी मणीज्ञप्ति, मणि अध्धाच सा यथा ॥
तथा यतो न शुध्धात्म, स्वन्नावाचरणं नवेत् ।
फलं दोष नित्तिा, न तद् झानं न दर्शनम् ॥
जूग मणिने मणि जाणवाथी खरा मणि, शान श्रवराय . वसी
तेज जूग मणिने मणिपणे निर्धार करवाथी मणिनुं दर्शन पण
थवराय ते. तेथी खरा मणिनु श्राचरण पण यतुं नथी तेमज मणिना
साजनोगादि पण मसता नथी. ए प्रमाणे चपल पुद्गलमा श्रात्म
पणुं (पोतापर्यु) मानवाथी भने विपयादि रोगोमा जोग मानवाथी
श्रात्माना सर्वे स्वनाव चपस थश्ने श्राप थापणुं काम करी शकता
नथी (थावरणने पामे वे.) तो खोटी मणिने खोटी जाणवाथी
खरी मणिनुं ज्ञान थाय . तेम जे पुद्गसनावणी न्यारं एवं यात्म
स्वरुप ते मांहेज थात्मबुद्धि थवाथी, अने पुद्गलने पर श्रने जा
जाणवाथी, अथवा इःखनुं स्थानक जाणवाथी, पुद्गल संगे उपजेसो
संकल्प विकल्प सर्वे नाश पामे ते. एटले सर्वे थावरण नाश पामी
थात्माना केवस ज्ञानादि गुणो प्रगट थाय ते.
प्रश्न-हे जगवंत तो मने साचा सामायक तथा जूग सामायकर्नु
स्वरुप कृपा करी समजावशो?
उत्तर-हे वत्स तुं विनय, विवेकसहित शांत चित्ते निर्विकल्पपणे
परमोपकारी सर्वज्ञ थात जिनेश्वरनां थमृत समान वचनो सांजली

सामायकसिप्प्युपाय द्वितीयोधिकार. हृदयमा ग्रहण कर; कारणके ज्यां सुधी जेनुं चित्त दृष्टिराग, ऐप, मूढता, कदामट्, विगेरेची यशुरु ठे त्यांसुधी तेने सद्बोधनी प्राप्ति थवी थसंजाव्य वे. काव्य. असद् ग्रावमये दि चित्ते, न वापि सन्नावरस प्रवेशः। इदांकुरश्चित्त विशुवोधः, सिक्षांत वाचां वत कोपराधः।। थर्थ-ते कदामही माणसर्नु चिच पच्यर जेवू ठे. जेम पथ्यरमां पाणी दे नदि तेम जिनवापी रुप रस ते कदाग्रही माणसमां प्रवेश करे नदि. तेथी तेना चित्तरुप वृक्षमा शुद्ध बोध रुप थंकुर प्रगटे नदि . असद्ग्रहाग्नि खितं यदंतः, क तत्र तत्व व्यवसाय वल्लिः। प्रशांति पुप्पाणि हितोपदेशं, फलानि चान्यत्र गवेपयंतु ।। थर्थ-जेनुं थंतःकरण थवता पदार्थना कदापद रुप श्रमिवमे यसेतुं ते तेना हृदयमा तत्वव्यापाररुप वेसि केम करी लगे? थने समतारुप फुस फेम फुटे ? तथा हितोपदेशरुप फळ क्यांची थाप ? ते माटे कदाप्रद तजी तत्व प्रदा कर. उपजातिटत्तम्. कुतर्क दात्रेण सुनाति तत्ववल्लीरसान्सिंचति दोप उदं। दिपत्यधःस्वाउफरवं शमाख्यमसद्ग्रहःकोपि कुहुविवासः॥ जे कदापटी ठे ते कुपिचाररुप दातरमे करी तत्वरूप घेखीने वेदे ते धने पापरुप वृदने जय सिं ठे तथा समताप मृत फटने धूतमा नांखे ते. एवो कदामटर थमावापानी रामिनो विशास .

१२ सामायकसिध्ध्युपाय. उपजातिहत्तम्. स्थालं स्वबुद्धिः सुगुरोश्च दातुं, रुपस्थिता काचन मोदकादी। असद्ग्रहः कोपि गलेग्रहितस्तथापि नोक्तुं न ददाति उष्टः॥ शिष्यनी बुद्धिरुप थालमां सुगुरु शुद्ध झानरुप मोदक पीरसवा मांमे , पण कदायह थावी गसुं पकने वे, तेथी जिनवचनरुप मोदक जमी शकाता नथी. एवो कदामह इष्ट ठे. आमे घटे वारि घृतं यथा सहिनाशयेत्तंच घटं च सद्यः । असग्रह ग्रस्तमतेस्तथैव, श्रुतात्प्रदत्ताज्नयोर्विनाशः॥ जेम काचा घडामां पाणी जरवाथी घमानो तेमज पाणीनो नाश थाय , तेमज कदाग्रही माणसने शास्त्र शीखवतां-अर्थ थापतां शास्त्रनो तेमज तेनो पोतानो बनेनो विनाश थाय वे. असद्ग्रदो यस्यगतो न नाशं, न दीयमानं श्रुतमस्य शस्य। न नाम वैकल्य कलंकितस्य प्रोढा प्रदातुं घटते नृपश्रीः॥ जेम कोई घेखा थादमीने महोटी राज्यलक्ष्मी थापवी घटे नहि, तेम जेद्दनो कदाग्रह गयो नथी तेवा प्राणीने धर्मोपदेश थापयो योग्य नथी. विद्या विवेको विनयो विशुदिः, सिक्षांत वालन्य मुदारताच। असद्ग्रहाद्याति विनाशमेते गुणास्तृणानीव कणाहवाग्नेः ॥ जेम थमियी घासनो समूह नस्मिनूत थाय ते तेम विद्या, विन- य, विवेक, विशुद्धि यने सिझांत उपर वक्षनतापणुं थने उदारता ए सर्व कदामदयी नाश पामे ठे. वटी श्रीमद्यशोविजयजी कदाग्रहविपे पद कद्दे :-

सामायकसिध्ध्युपाय.द्वितीयोधिकार.
राग प्रजाती.
अष्टिरागे नवि वागीये, वसी जागीये चित्ते ॥
मागीए शीख ज्ञानी तपी, हठ नांगीरे नित्ये ॥१॥
जे उता दोष देखे नहि, जिहां जिहां अति रागी॥
दोप असता.पण दाखवे, जिहांथी रुची जागी ॥२॥
अष्टिरागे चले चिच्ची, फरे नेत्र विकराले ॥
पूर्व उपकार न सांगरे, पमे अधिक जंजाले ॥३॥
वीर जिन जब हुता विचरता, तब मंखलि पुत्तो।
जिन करी जम जने यादों, शहां मोह अतिधूत्तो ॥३॥
रुझिलंडार रमपी तजी, नजी थापमति रागो।।
इटिरागे जमाली सह्यो, नवी नवजल तागो ॥५॥
वती थाचार्य सावध्य जे, हुर्ड अनंत संसारो॥
उष्टीरागे समती पण थयो, महा निशीथ विचारो ॥६॥
हुए जिन धर्म याशातना, अजाएयुं कदे रंगे ॥
मंगु थागळे जीनवरे, वदी लगवर अंगे ॥७॥
गामना नटने मूर्खनो, मिल्यो जेहवो जोगो ॥
अष्टीराग मिल्यो तेहवो, कथक सेवक लोगो ॥७॥
थापण गोडी मीउडी, दीने मन लागे ।
ज्ञानी गुरु वचन रळीयामणां, कटुक तीरसां वागे ॥ ए॥
अष्टीरागे भ्रम उपजे, ज्ञान वधे गुणरागे ॥
एहमां एक तुमे थादरो, जलो होय जे श्रागे ॥ १० ॥
अष्टीरागी कदा मत हुवो, सदा सुगुरु अनुसरजो॥
वाचक जशविजय कहे, हितशिख मन धरजो ॥११॥

. सामायकसिम्प्युपाय. जगर से कार्य न करे ते सर्वे मने प्रिय ठे. दृष्टिरागवालो योग्य अ. योग्य न देने, नजाणे श्रेमां काई थाश्चर्य नथी. तेम दृष्टिरागी जीव पाना थामदितने जाणतो नथी के कयुं यचन मारा थारमाने हित- भी पाने क पनन मारा थारमाने थहितकारी ; ते समजी मानली जेना नेत्र रागम्प धंतुराना रस घडे जमी गयां ,ते पोताना मा पुग्ने बानी सुगने माटे पराधीन थाय , रागमशित जीव मामी मारी थापदामां पठे, जेम मांसनी डली परोसा सोहनी निजी चनीया कांटामा फसापती मालसानी जीनने ते मानझुं संत काटी शक नयी-पण थावर मरणने पामे वे तेम दृष्टी गाया कुमतमा पट्टी शुभ न्यायनां तत्वामृत उपजावनारां वचन ममजी सकती नयी. दृष्टीरागीने देखीने सङ्गन पुरुषोना मनमा रममा थने फीकर थाय ले के थोरै! थायां प्रत्यद न्यायनां वचन धेने कम नहि ममजाता होय? थने पुर्जन पुरुषों तेनी हांसी करे ; के कई वारदा थेवी नयी के जे ते रक्तः पुम्पने न लोगवधी पड़े. युधियादने सापक के चिना मृाता करी थकांत व गेमी यच. नना गु दोष जाणी मेवा. सापर्नु यीश जाण्या पठी कोण युद्धीयान् नहाय पावशे ? थकांनी मो सापना वीस मरम्मु जाण। युक्षित मान दाटी न्याय मागें चाव. पठी ते यहुधान्यक चौधरीथ कुरंगीन मग बोला जाता रमाश्चर सामुं जोयं, तो मुना घर स मदन पग पत्री कुरंगीन कहवा खाग्यों के है पिया! मने उतार योजन गर! मारे जमना दूत मापी यांन्यो करी बोली के हे! उट दाग परम प्रमाणे मोटी ग्रीन पर नोजन कर! पयां कुरंगीनां पदन मंत्री ने मंगी पई यत्रो. निगार संताप जोगवा पाग्यो. ये इंडीनी गंगे यापी मानायक प्रोम्यो है पिताजी! पोपी सन कगे. सांब ना पा निंतातुर येसी रमा का कृन्दी संरमदित पोडी या ते मुं पास मांटयुं है ? ताही सामायकसिध्ध्युपाय द्वितीयोधिकार. बदासी स्त्रीने त्यां जई केम जोजन करतो नधी? एवां कुरंगीनां वचन सांजली ते चोधरी सुंदरीने घेर जमवा गयो. त्यां पहोंचतांज सुंदरीए परम स्नेह साथे निर्मल चित्तथी कोमल उत्तम श्रासन श्राप्यु थने पतिनी निकट अनेक पात्र मूकी सरस रसीवां जोजन पीरस्या. परंतु निर्मल शुद्ध जिनवाणी जेम कदाग्रहीने रुचती नथी तेम ते सुंदरीनां पीरशेला जोजन सर्वे श्रस्वादिष्ट साग्यां तेणे थे, मानी ली, के था जे जे करे - ते सर्वे मने अनिष्ट ठे, एवा विचारथी तेने ते जोजन रुच्या नहि. कामरुपी अंधकारथी श्राधादित थयेला बहुधान्यके चितव्यु के चंडमानी मूर्ति समान सुंदर रुपवाली कुरंगी केम मोडीत थई मारा तरफ दृष्टी पण करती नथी ? निश्चय करी में एनी विरुद्ध कई कर्यु हशे. एवी चिंताथी जम्याविना ऊनो थयो, ते देखी सर्व कुटुंबीयोये कयुं के थहींयां सर्वे मनोहर भोजन के, ते तमने शुं सारां सागतां नथी ? त्यारे ते बोल्यो के मने एक पण पसंद नथी. मने कुरंगी पासेथी कंपण भोजन पाणी पीरशो तो हुँ प्रसन्न थालं. श्रेबां पतिनां वचन सांजली सुंदरी तरतज ऊठी कुरंगी पासे गई, ने कम्युं के स्वामी माटे सरस रुचे थे नोजन थापो. कुरंगी बोली के थाजे ताहारे घेर भोजन करवानुं हर्नु तेथी में कंईपण वनाच्यु नथी. जो ते रक्त वुद्धी मारे थापे गोवर (गण) खाई खेशे तो मारा समस्त उपण पण खमी खेशे. एबुं मनमां विचारी गरम गरम चावला घऊना दाणावामु निंद्य पातबुं गोबर साबी मशासाथी वधारी कर्दा के हे सुंदरी से था शाक लई लई स्वामीने पीरश. सुंदरीथे जईते गोवर वहुधान्यकने पीरइयु के तरतज सर्वे सुंदर जोजन ठोडी वारं- बार यहु प्रशंसा करतो झुंडनी माफक ते गोवर जमी प्रसन्न थयो. थाचार्य कहेवे के अष्टीरागवले जेनी सुमष्टी मुजित य वे, ते थधर्मने धर्म, कुगुरुने मुगुरु, मुराचरणने सदाचरण, उखने सुख, कुमार्गने मुमार्ग, मानी सेठे तो वीचारो बहुधान्यक गोवरने सरस सामायकसिध्युपाय. लोजन मानी ले एमां शुं श्राश्चर्य ? जेनुं चित्त अष्टीराग, कदाग्रह जूगी हठ रुपी वजमय कोटथी विटायर्बु , तेना चित्तमा सद्वोधनो केम करी प्रवेश थाय ? जेम थग्निमां कमल निपजे नहि, तपेला सोह उपर पडेखु मेघविंड तुरत नाश पामे, तेम सद्गुरुना मुख कमलथी उपजेलां अमृतमय जिन वचन कदाग्रहीना चित्तमां वीलकुल असर करी शकतां नथी. तथा पूर थावतां नदीना तीरे कोमल गेड टकी शकता नथी तेम कदाग्रहीना चित्तमां सदद्वोध टकतो नथी थने हमेशां कुतर्करुपी कीमा तेना चित्तने यतिशय क्लेशित करे ठे थने सद्बोधनां चीजने खाई जाय ठे तो सद्बोधनी वृद्धि केम थाय. श्रने शम सुखनी प्राप्ति केम करी थाय ? जेम घूवमने सूर्यनुं दर्शन थाय नहि तेम कदाग्रहीने सम सुख नजरे पण पडे नहि. एवा कदा. ग्रहीनो संसर्ग पण वर्जनीय वे- काव्यं. असद् ग्रहस्येन शमं समंतात्सोहार्दनदुःखमवैति ताहम् । उपैति यादृक्कदली कुटद स्फुटत्रुटत्कंटक कोटी कीर्णा ॥ जेम केस- वृक्ष ते कंथेरादिक वृक्षने संगे कांटाये करी कोराय ठे तेम जे प्राणी कदाग्रही साथे मित्राई करे ते अंते पुःखना विपाकने पामे . माटे कदामहीनो संग तजी जब जयथी उविज्ञ थई, विष- यादिकने थसार जाणी थाउ मद रहित थइ, लोकिक रीतथी परा- मुख तथा गुणग्राही यज्ञ विनयपूर्वक स्त्रसमयमा प्रवर्तावनार जिने- वरनां वचन सांजसो. कारणके “विनयमूले पन्नत्तो धम्मो” एवं मुत्रनुं वचन ते. धर्मनो विनयीज धर्म पामे:- जिनेश्वरनां सर्वे वचनो परसमयथी मूकावी स्वसमयमां थाच रण करावनार - }

माना मेडन मेटिया
सामायकसिध्युपाय द्वितीयोधिकार.
शुभातम अनुन्नव सदा, स्वसमय एद विवासरे।
परवमी गंदमी जेद पसे, ते परसमय निवासरे ॥
गाचा.
जीवो चरित्त दंसण, पाणहिजे तं हि ससमयं जाणं ।
पोग्गल कम्मपएसहिअंच दि जाण परसमयं ॥
सम्-यथार्थपणे अने अय्-जाणवू जर्बु-माटे कपाय रहित,
पोताना शुष ज्ञान दर्शन चारित्रमा स्थिर रहेg ते स्वसमय ठे. तथा
जे वचनोवने स्वसमयनी प्राप्ति घाय ते पण स्वसमय ते. माटे
जिनेश्वरना वचनो स्वसमयमां स्थित करनार दोबाथी मात्र तेज
स्वतमय ते. ते माटे स्वसमयने रुचि सहित सांगखो ग्रहण करो. ते
थर्थने सन्मुख था. तेना परमार्थने पूवो जाणो. माटे हे वत्स हवे
स्वसमय अनुसार जूग तथा साचा सामायकनुं स्वरुप कहुं हुं ते
सावधान चित्ते सांजळ
सामायकर्नु स्वरुप-शम्+आय, इकः एम सामायक शब्द
सिड थाय वे.
शम्शमनाव-पूरण गवण धर्मे सामान्य सर्वे पुद्गलो तथा
चेतन्य धर्म सामान्य सर्वे जीवो तेमांधी एकने इष्ट श्रने एकने
थनिष्ट न कल्पतां, मन वचन काया स्वपर जीवना अव्य नाव प्रा-
पनी हिंसामा न प्रवर्तावतां निज शुरु झान दर्शन चारित्रमा स्थिर
रहे ते शब्द नये सामायक ते. ते यात्म स्वजावज ते. तेज धर्म .-
चारित्तं खनु धम्मो, धम्मो जो सो समोत्ति णिदिछो ।
मोद कोह विहणो, परिणामो अप्पणो सम्मो॥
अर्थ-चारित्र तेज निश्चय धर्म ठे, थने शमन्नाव तेज निश्चय धर्म
ते, थने मोह दोन रहित शुरु थाम परिणाम तेज शमनाव ठे.

सामायकसिम्ध्युपाय. उक्तंच नगवति सूत्रेः “ आया खलु सामाश्यं " पण शमना- वनी थपेक्षा विना मात्र “ सामाश्य वय जुत्तो” श्रादिपाठ घोखवा थने अन्य प्राण नाव प्राणनी रक्षानी अपेक्षा न राखवी थने जायनी शुझिवीना मन बचन कायार्नु थार्त रोषपणे प्रवर्ता- पवू ते खरं सामायक नथी. अव्य क्षेत्र काल नाव सहीत जे वस्तु ते ते सत् . नाव धर्म विना वस्तु सत्य कहेवाय नहि माटे नावधर्म विना अव्य परंपरा ते थहितकारी, जिनेश्वरनी थाहाथी बहार ले. उक्तंच- सोयाणं एस विश, अङ्गाय पजय गयाय मजाया। दव परंपर उवणा, कुल कम नेव मिल्दिस्सं ॥ मात्र लोकनी स्थिति कुलपरंपरा प्रमुख मर्यादा ते अव्य परंपरा स्थापना कहिये कुल परंपरायी थावेली नहि गेलीये, ए संसारनो व्यामोह जाणयो-थर्थात् पोतानी कुलक्रम मर्यादा पाले पण शुद्ध थानी यहचण न करे ते लोकस्थिति ऽव्य परंपरा जाणवी. मृढाणं ए स विश्, चुकंति जिणुत्त वयण मग्गाउँ । दारंति बोहितानं, आय दियं नेव जाणंति ॥. मूखोंनी ए पूर्वोक्त स्थिति कुसक्रमागत मर्यादा जिनोकत मा- गयी चुके , ते थात्म हितने जाणता नथी. कुर्लन सवोधना खानने हारे . दव्यपरंपर बंसो, संजम चुकाणं सच जिवाणं । नाव परंपर धम्मो जिणंद आणाउँ सुपसियो । अर्थ-जव्य परंपरा वंश एटले जे कुसने विपे जन्मे ते वंश कहीए, ते मतदा विध संनम नष्ट सर्व जीवोन ठे थने नाव परंपरा धर्म ने जिन थाहायी सारी रीते सुप्रसिझठे पण वितरागनी थाझा.

सामायकसिम्युपाय द्वितीयोधिकार- विना अव्य परंपराए तप जप संजम क्रिया सर्व गर उपर सिंपण समान नकामुं जापवू. माटे छोकीक अव्य परंपरा देय ठे भने लोको- तर थावश्यकादि किया थाज्ञापूर्वक फलदायक ठे. गाया. अणुयोगदारसुत्ते, लोगुत्तर वस्सयं जिणवरेदि । आणाए अणुचिन्नं, मुखफर्स होइ जव्वाणं ॥ अर्थ-धनुयोगधार सूत्रमा लोकोत्तर थावश्यक वितराग देवे प्ररुप्यु ठे के-वाझा पूर्वक थावरेलु थनुष्टान लव्य जीवाने मोक्षफस थापे. गाया. आणाए अणुचिन्ना, वत्सय कादमि समण संघेहिं । लोउत्तरीमा विआ, परंपरा वियरागेदि । घर्ध-थाहा पूर्वक भ्रमण संघे थाचर्यों जे व्यवहार ते सोकोत्तर स्थापना नाव परंपरा ने एम जिनेश्वर देवे कामु ठे. गाया. जंकिंचि अणुहाणं जिणेद आणाए बहु फलं हो। जह वम तरुत्ववीयं. विहारं सदई वुटुंते ।। अर्थ-जिन थाझा पूर्वक करेलुं योर्नु पण धनुष्टान बहु फल झापना यार जेन नानुं पर पन्नुं वीज विस्तारी शाखा प्रतिज्ञासा पहु फसने थापे तेम जिनेश्वरनी थाहा सहितनू थनुष्टान उत्तन फसने थापे. पाया. योपि अणुकाणं, आण पहाणं करे पावनरं। पदुई रवि कर पसरो, दददिशि तिमिर पणास ॥

२२
सामायकसिध्ध्युपाय.
घोहुँ पण धनुष्टान थाझा प्रधान करेतो पापजर ते पण लघुकर्मी
पाय जेम सूर्यनां किरणो पसरते ठते दशे दिशानो थंधकार नाश पामें.
गाथा.
जो पूजाइ देवो, तव्वयणं जे नरा विराति ।
हारंति बोदिलानं, कुदिहि रागण अन्नाणी ॥
जे जिनवर देवने पूजे पण तेनु बचन जे पुरुष विराधे ते पुरुष
मिप्याष्टी रागयर चोधयीज सम्यक्त्व प्रते हारे. थने जे देवने
पूजीए ते देवनी थाणा मानीए तो सुखदायी थाय.
गाया.
पृा पच्चरकाणं, पोसह उबवास दाण सीलाइ।
मपि अणुकाणं, निरव्यं कणय कुसुमुव्य ॥
जिनपूजा, महानत, प्रमुख मूसोत्तर गुण, पञ्चख्खाण, पोसह, पर्व
तिथि, थनुष्टान, उपवास, चऊ विहार, दान, शीस, ब्रह्मचर्य ईत्या.
दिक स यनुष्टान याणा रहितने धंतुराना फूलनी पेठे निरर्थक
जापां. जेम तुरानुं फूस देखीतुं शोने ठे पण थंदरथी फेर वासुं
थने मुगंधी रहित तेम प्रतिक्रमणादि क्रिया जिनेश्वरनी थाणा पाजु
मेसीन होय नो जिन थाणा रुप मुवासविना थने मिथ्यात्वादिक
केर युक्त माटे निरर्थक जाणवां. जेनी थाइा थाराधया ऊपर थने
थाश जापवा ऊपर युधि नयी तेने गाय, हरण, वृक्ष, पथ्यर, गधेडा,
तरां, कूलरा, सरग्या जाण्या.
गाया.
जेसि न आण बुद्धि, विद्या विलाण चौरीमा मुही।
तो गोमिश्र रुख पय्यर, रवरतिण मुमाइ सारी ॥
जे सपने जीनेभरनी थाहा थारायन युद्धि नयी ते पुरुप

सामायकसिप्प्युपाय रितीयोधिकार. २३ अथवा स्त्रीयोने गाथामा कडेला काम. गाय, पच्चरादीक जेवा जाणवा से पीजी विद्या विज्ञान थने चतुराईचंत पण जिनेश्वरनी थाज्ञा रहित ते ते निरर्थक ठे. जिन थाा तत्वार्थ विषयिक बुद्धि नथी. तेमां श्रुत शाननी चतुराई मन शुद्धीए पए गुण नधी ते जीवो कूतरा, गधेमाथी होण जाणवा. जिन थापा रहित धनुष्टान ते वझ्या पुत्र समान अने नूमिना निमजे, थाकाशना बाचका जरवा जे, आंधला थागत प्रधान स्वीना हावनाव सरखं जाणवू पदराने करण जाल, तथा बहेरा श्रागस वीणा वगामवी, तेम थाज्ञानष्टर्नु चारित्र नटनी पेठे विंडवना शप जाणवू. गाथा. आणा नहं चरणं, वेसा दासीण णेह तुल्लं । किंवाग फल मसारं, तत्ताय सीसाइ अंनीरं॥ आज्ञा नष्ट चारी वेश्या तथा दासीना स्नेह तुल्य किंपाक फलनी माफक थसार थथवा तत सोहने स्वाति नक्षत्रना जसनी पेठे निरर्थक वे. संतोकचंद कहे ठे-जीन थाझा विना सरखे निरर्थक ते ते थापणे जापीऐ वीऐ ऐवि वधारे सखवानी शी जरुर ? उत्तर-इजु तमे नयी जाणता के मित्रादिक चार नावनायो हमेश अवस्य थापणे नाववी जोए के चोद राज्य लोकमा जे जीव ठे ते थापणा बंधु जापवा. एटखे एमाथी कोई जीव खधारी कुगुस्योना सपाटामा थारे नहि. जाहेर पापी थने मिथ्यात्वी जीवो देखाय तेनो तो कोई जरोंसो राखतो नथी पण ऊपरथी जेननो लेख देखी जोखा सोको जरुसो कर माटे चेतवू जोईप. जे लोको एवाने सेवे दे थने सारो माल सवडावे विनयादिक करे . तेज जोला खोकोने खोटी धामधुम करी जरमात्री देव, चक्रवर्ती थादिना विध- २४ सामायकसिध्युपाय- योनी साक्षचमां पामी संसार समुप्रमा मुवावे . के जीवोतो धापमा : थनादि विषयोना सालचु ठेज ते नूले तेमां शो श्रचंबो ठे?माटे ऐवा मुगुस्थोषी दर रहेवा माटे चेतवणी थापी . थने जे एवा कुगुरु- योनी सेग नधी करता तेने तो ए कां घूमावी शकता नथी. थने पानी पुरुष ऊपर मघर धरी येगवेथी पण घणां कफंग खमां करे ने के जेम हानीयोने हरकत पहोचे, एमवे तो पण थापणे तो गमे तेवो जीव गंगार गमुयी तरे ते उद्यम करयो. को उपर देश धरवानी जरुर नपी. श्यने परमेश्वरनी थाहानो महिमा वधारवा माटे सग्युं ते. पती अन्यमती कड़े श्रागे जीव विषय सालची तेहने जोग देशाच्या रची " एटले जे लोको विषयोने चाहे वे तेज एवानी पासे गम्र कथा मांगने के. पण जिन थाणा विनानुं जे कथन ते नत्र ब्रमपना हेतु जाण-जिनेश्वरनी थाणामांवर्ततां मोहादिक शत्रुनु जोर चाले नदि, जीन थाणाम्प मंदिरमां मिथ्यात्व थने रागादि चोरटा प्रवेश करी शकता नयी माटे जिन थाणा मांहेज रहे. वसी थाहा रहित चारित्र केबु देते कहे . गय नृन कविध फलं, पयंग रंगुन्य तदया मिग्ग तन्हा। विषय विहुणं ग्वं, संकारागुव्य विजुलयं ।। थर्थ-हाथीन पार्नु को ते थमार ठे तेम थाहा बिनार्नु चारित्र थमा नया पतंगना रंगनी पेरे याझा रहित चारित्रने नष्ट पना वार पागे नहि. वाती मृगतृमगाजतनी पेरे साचुं देखाय, पण तृमान नागे तेन यात्रा रहित चारित्रयी परमानंद थमृतनी तृपा ना. विनय विना मपनी ने, पटले पुरुष घणो रुपवंत होय पण निय गिना गांगा न पामे वही नादरवा महिनामां यादसांनो तरह नन्दा गती दीडो मंन्यानो रंग याय ठे ते दायकमां नाश यर मार नेन याला रहित नाम्नि नाश पामे . म घीजसीनो कप कागे न रहे नेन थाहा रहिननु चारित्र थस्थिर जाय.

सामायकसिध्युपाय द्वितीयोधिकार. हवे आण रहित धर्म केो वे ते कद्दे ने. नयण विदिणं सुमुदं, रसोश्आ लवण नाव वाहिरिया। निविणा किं रडी, पिम्मं विणा ण परबंधो । नयनविना सारं मुख, खवण विनानी रसोश, नीति विनानु राज्य थने प्रेम विनानो संबंध जेम असार में तेम ाझा विनानू थनुष्टान थसार जाणवू. सविधिणा ण सुकं, सोआरविवजिअं च वरकाणं । पुत्तं विणा ए चंसो, तह आण विवडियो धम्मो ॥ लनी विना सुख न होय, एटले धन धान्यादि सक्षी विना संसारिक सुख न दोय, तेम आणा रुप लक्ष्मी विना जीव धर्म करे पण मोक्ष सुख न पामे, थाणा वर्जितने व्याख्यान न शोजे, एटले व्याकरण, न्याय, काव्य कोपादिक चतुराई विना व्याख्यान न शोजे. तेम थाणा रुप चतुराई बिना धर्म न शोले. पुत्रविना वंश न चाले एटसे पुरविना जेम वंश न चाले तेम जिन वचन रुप पुत्र विना धर्म- रुपी बंश न चासे. तेमज पूर्वोक्त प्रकारे जिन थाझा वर्जित धर्म न होय. हये जिन थाणा रहित धर्म कयों सेखे न थावे ते दृष्टांत सहित घड करे . कम्य सुण रहिउँ, दस गुणी तहर कोमि माहप्पं । तब्बीरहे कि सन्ना, सद्देश संखाइ सह मिल्लं ।। एकमाना थंफविना जेम हजारो मीमां पण संख्याने पामे नदि, तेम जिन थाणा रहित किया वांछित फसने यापे नहि. फियातो कि याना फसने थापे पण वांनित फलनी प्राप्ति जिन थाझा सहितनी क्रियापी धने. कं जिणेद आणा, सुन्नोवमि आइ आण रहिआई। वय दाण सीन नाणं, न सहइ कपि तंवमयं ।। .

सामायकसिध्ध्युपाय. पकमाना थंक सरखी जिन वितरागनी थाहा अने शून्य मीमां सरीमा यत, दान, शिस, शान ते एक दमडी मात्र पण मूल्य न पामे. जो कोई आणा रहि, पूआपमुदं करे तिकालं । नरमयि सव्यमसुई आणा बळी अणुकणं ॥ जो पापुर थापा, रहित प्रणे काम पूजा प्रमुख करे, तेहनु पण गापि मनुष्मान, जाण. श्राइा बाहिर थनुष्टानपणायकी. जह पोर मिस्सदिछी, उन कालं करे। सायं नापियर दीव माणुया, अन्ने राजन्न दोसत्तं ॥ जेन कोक मिश्रऽहिनी उनय काम सांज, सवार प्रतिक्रमणा दिनी किया, ने नालियर सपना मनुष्यनी पेठे निष्फळ जाणत्री. नाहिर हीना ग्वाशी मनुष्याने नालियर घणां मलयाथी थनान टार गा थवा प होतो नयी, तेमज मिश्रष्टी जीवन जिने. मानी या टपर गग थथवा इंप होतो नयी तो थाणा ग्रहण दिनानी किया ने निफळ जाणवी. ने मनग्य मणि तुला, घंटा सायककच किं तणया। कुकर चम्म रमिलो, मायं न खहरे गुमिणम्स ने सिटीत दमक इमक वाजती वादीगरी यगाडे एका ममरर नुस्य रा. उनय पंधितपणार्थी पटसे जैम ममका माती ये नाम काय होय नेम मिष्टीने विधि प्रविधि ये कम- पंप कना पार. मी घंटाना माखनी पो पटसे घंटानो सांस में ना. सर ननिय धर्मपानरपानी ययदाय ने TET मनान पट जेन ना करत पागणी येदु नरा. काय निधि विधी मंदु नाम काय. वर्ष| कुटर यदनां

सामायकसिम्युपाय द्वितीयोधिकार.
माननी पेरे धर्म शास्वाद रसिक स्वाद सुख न पामे. एटसे जेम
वान रसनो सुख स्वाद न पामे तेम विधि अविधिए कर्यो अनुष्टान
धर्म रुप रसनो स्वाद न पामे.
गाया.
आणा खमण कारी, जवि तिकावं महाविनूईए ।
पृए वीयरायं, सब्बंपि निरत्ययं तस्स ।।
श्री वीतरागनी श्राज्ञाने संगण करवावालो पुरुष जो मोटी संप
दा दमे करीने प्रणे काल वीतरागनी पूजा करे तो पण ते सर्व क्रिया
जेनी पूजा करे ये तेनी थाझा वाहिर होवाथी निरर्थक ठे.
गाया.
रन्नो आणा नंगे, कुच्चिय होइ निग्गहो लोए।
सवन्नु आणगे, अणंतसो निग्गहो होई॥
था लोकने विपे राजानी थाड़ानो जंग करवायी एकज वार दंड
थाय ठे, परंतु सर्वज्ञानी थाझानो नंग करे ? ते थनंती वार बहु
जन्माने विष वेदन, जेदन, जन्म, जरा, मरण, शोक थने मोहादि
दंगने पामे .
गाथा.
जह तुस खंगण मयम, मणाइ रुगणाइ सुन्न रनंमि ।
विहलाई तह जाणसु, आणा रहियं अणुछाणं ॥
जेम फोतरांनु खांडवू, मडदाने शणगारद्यं, सुना वगमामां रोवू
निष्फळ ठे, तेम जिन श्राझा वगरनुं धनुष्टान पण निष्फल जाणवू.
जह नोयण मविहिकर, विणासए विदिकयं जियावेई।
तह अविहि कर्ड धम्मो, देश नवं विहिक मुख्खं ॥

सामायकसिध्युपाय.
जेम अविधिए करेलु नोजन शरीरनो विनाश करे ये ने विधिप
करेसुं नोजन जीवाडे ठे, पळ, पुष्टि, थायुष्य, कांती वधारे 2 तेम
घनिधिए करेसो धर्म संसारने पधारे ते अने विधिए करेखो धर्म
मोदाने थोपवे.
निषि थपिधिने यथार्थ जाणवा माटे पांच क्रियाउनु वर्णन.
धीपासना रासमांधी चोया खंडमां देशनानी ढासमांथी.
विप गरण अनुष्टान थे, तक्षेतु अमृत वलि होयरे ।
विकतजया दोय सेवया, ए पांच नेद पण जोयरे॥ए॥सं०॥
विष किरिया ते जाणीए, जे अशनादिक नद्देशरे ।
विप ननविण मारे यथा, तेम एहजनवफल खेशातेणासंगा
परनवे ईशादिक मधिनी, श्चा करतां गरल थायरे ।
ने कानांतर फाउदिये, मारे जिम दमकियो वायरे ।।मारेणासं॥
साफ करे निम जे करे, उठे येमे ममूर्विम प्रायरे ।
विधि विवेक जाणे नदि, ते अन्यानुष्टान कढायरे॥ ते ॥सं०॥
:नक्षेनु ने शुक्ष रागयी, विधि शुक्ष्अमृत ते होयरे ।
मकाज विधान जे आचरे, ते दीसे विरता कोयरे ॥ ते॥संजा
करा प्रीनि श्रादर घणो, जिज्ञासा जाणनो संगरे ।
दान छागम निर्विघनता, ए शुरू क्रियानां विंगरे ।एमासा:
जयलिंग अनंतां धयों, करी किरिया पर नविख-रे।
शुकिया तो मंगने, पुगत यावर्त्तने अरे। पुद्गासं०॥
'भाबनी पुगविर मुगनी साख पटो यादगदिक पाम.
जाने पर किया करती ने पि किया.
२ ने पना सादिक मुगनी सास जे क्रिया करवी
मानले.

सामायकसिम्युपाय द्वितीयोधिकार. २६८ ३ थपमान टासवाने थर्षे अथवा मान वधारवा खोकना देखा देखी करवी ते धन्यानुटान किया जाणत्री. ए प्रणे क्रिया परमेश्वरे तजवानी कही वे घने धात्मगुपने दित- कारी याय एवी तहेतु तया अमृत समान सर्वे कर्मरोगने तुरत नाश करवावासी थमृत किया ए ये किया परमेश्वरे यादरवानी कदी . नोसा सोको सम्यक् स्वरुपने जाएयाविना साप्य शून्य किया करीने थमे मुखी पशु एम जापी जिनोक्त संसार तरवा रुप क्रियाने मुझे ठे थने शुरू किया थादरी शफता नथी. इसी अव्यसिंग थनंतां कर्पा थने किया पण करी पण समकीत विना ते क्रिया दोबाथी वांतीत फस पाम्यो नदि, कारणके शुद्ध क्रिया समकीत पाम्या वगर यायज नदि थने शुरु किया बगर वांठीत फस पण मसे नदि, माटे पदेखा तो सम्यक् रतनी प्राप्ति माटे सद्गुरुनां चरण कमळ सेवा बने सम्यक्त प्राप्त करी रागादिकनो नाश करी केवल छाननी प्राप्ति थयें जिनोक्त शुरू किया थवश्य थादरवी. संवोध सत्तरिमांथी. पा.२६ गा. ४० आणा तवो आणा, इ संजमो तदय दाणमाणाए। आणा रही धम्मो, पखाल पुल्सूव पनिहाई।। थाहाएज तप, थाझाएज चारित्र, थाझाएज दान कवू, केमके थाझा रहित जे धर्म ते तृण समूहनी पेठे शोलतो नथी. मादे थाणा रहित किया नाव शुन्य होबाथी हितकारी नथी, पए थहितकारी है. केमके एवी अशुक्रियामा रोकाइ रद्देवाची शुक्रिया थाचरी शकतो नयी तेथी ज्ञान, दर्शन श्रने चारित्र ए प्रण गुण निर्मल शी रीते याय ? तेमज समकीत रहित क्रिया नाव शून्य होवाची निष्फल जाणवी.

सामायकसिध्युपाय.
.'गाथा.
सम्मत्त रयण नहा, जाणंता बहुं विदावि संचा।
शुभारादण रदीआ, नमंति तव तंवेव ॥
सम्यक्त रत्न ब्रष्ट बहु प्रकारना शास्त्रने जाणतो होय तो पण
शुरू तत्व श्रधान विना शुरु थाराधना रहित माटे वारंवार संसार
भ्रमण करे.
गाथा.
जे दंसणेण नहा, नाणे नहा चरित्त नहा जे ।
ए ए नह विनहा, सेसंपि जणं विणासंति ॥
जे सम्यते नष्ट होय ते ज्ञान, चारित्रे पण ऋष्ट होय श्रने शुद्ध
नये तो ज्ञान, दर्शन चारित्र ए त्रणेमांथी एक गुणे पण चष्ट होय ते
प्रणे गुणे नष्ट जाणवो.
गाथा.
जद मूसंमि विणछे, उमस्स परिवार नही परिवुढी ।
तह जिण दंसण नळा, मूख विणा ण सिझंति ॥
जेम मूल विणस्या थकी वृक्षनी शाखा प्रतिशाखा थादिनी वृद्धि
न दोय तेम जिन दर्शन (समकीत) मूल विना चारित्र रुपी वृक्ष
मोद फार थापे नहि.
गाया.
जे विण नाण प्रमाण न होये, चारित्र तरु नवि फलियो।
मुख निर्वाण न जेविण सहीए समकित दर्शन बलिरानसिक
गाया.
तत्रादी सम्यक्त्वं, समुपाश्रयणीयमखिल यत्नेन ।
तस्मिन् सत्येव यतो, नवति ज्ञानं चरित्रं च ॥

सामायकसिध्युपाय द्वितीयोधिकार. सम्यक्त्व विना श्रगीधार अंगनुं ज्ञान पण श्रज्ञान कहेवाय दे. तथा महात्रतादिक पण संजम न.जाणवू. परंतु सम्यक सहित योk जाणवू पण ज्ञान श्रने योगो पण त्याग ते चारित्र जाणवू. चली समकीतविना-गाथा. दाणं वसणं लिई, सीवं रंकुव्वपालणं अदवं । जरदाहुव्व तवा, काणं उरके नीयाणं च ॥ समकीत विना दान ते व्यसन रुप जाणवू थने शीयल रांक, जीखारीनी पेरे.थने तपादिक वरदाह पेरे जायचा. वली जे ध्यान ते उखनो निदान कष्ट रुप जाणवू. गाया. कुग्गह गह गहिआणं, सुतीउ जत्ताय चित्त नमणुव्व। जमणुञ्च नावणार्ड, दसण नण जाणेण ॥ कुमत, कदाग्रह रुप ग्रहे ग्रहित एटसे गठ ममत्व कदाग्रहमां फसेवा प्राषिनी तीर्थयात्रा ते चित्त ब्रमण रुप जाणवी थने तेनी भावना ते जव मणरुप जाणवी. तेमज दर्शन ब्रष्टने पण जाणवी. साप सापेक्षता विना जे किया ते लेश मात्र जाणवी. जेम धनेक प्रजाप सहित घट अच्य थने ते माटी अव्यनो चाय ठे थने जुवन व्ययरुप प्रजाय पसटावी पूरण पदे घट निप्पन्न करतो, ए, झान जेने नयी थने दंग चशादिनी प्रवृत्ति कर्या करे तेषी धनंत का पण घट थानो नयी; तम यात्मसिधिनाथनंत प्रजा- पर्नु ज्ञान नयी थने थामसिद्धि कया उपादान बने थाय ते ते जाएया बिना शरीर थने धाय उपकरणोधी किया प्रवृत्ति करे ? एवी प्रवृत्ति थनंत काश मुधी करतां पप थामसिद्धिन धाप माटे साध्य सापेक्ष शिया सिद्धिथापे एम ज्ञापडे. साध्य सापेक्ष ते सम- कीत सहित थने जिन थाणा सहित ठे. जिन थापा सहित तेज .

...... सामायकसिम्ध्युपाय... समकीत सहित.थने साध्य सापेक्ष सहित दे. समकीत सहित तेज सांध्य सापेक्ष थने जिन थाणा.सहित . दर्शन ते. धर्मर्नु मूल ते श्रने जे परमेश्वरनी थाणा अंगिकार करे ठे ते दर्शनवंत गुरु वंदनीक जाणवा. अने परमेश्वरनी श्राणाने जे आदरता-गणकारता नयी, स्वश्चाए स्वछंदपणे चाले , मार्ग चलावे ठे ते वंदवा सायक अथवा संग परिचय करवा सायक नधी. तेनी साथे आलाप संलाप करतां पण पाप लागे, माटे आणा रहित नाव शून्य क्रिया करवावाला तथा कराववावाला, समकीत रहित, साध्य निरपेक्ष धामधूम चलावनार एवा अगीतार्थ, मार्गने लोपनार उन्मार्गनी देशना देनार, मत कदाग्रह धारी, गीतार्थना पीथी दूर रहेवं. ते साथे आलाप संलाप अने संग परिचय करतां पाप लागे, तो वांदवू नमवू थने थाहारादिकनुं देवं ते तो केम कराय ? दंसण मूलो धम्मो, उवश्छो जिणवरेहि सीसाणं । तं सोनण सकन्ने, दंसण हीणो न वंदिव्यो । (बागम अष्टोत्तरीमांथी) जिनेश्वर देवे धर्मनुं मूल सम्यक्त्व क, ए, पोताना काने सांजलीने दर्शन रहितने वंदवू नहीं. कारणके दर्शन हीण- सन्मान करतां दर्शन गुणनो नाश थाय. पासत्यो उसन्नो, होइ कुसीलो तदेव संसत्तो। अहवंदोषिय ए ए, अवंदणिजा जिणमयंमि ॥ पासत्यो, उसन्नो, संसत्तो, थहाउँदो, कुशीती, एजे जिनमतने विपे थवंदणिक वे. कारणके ए रागपने वधारनारा एटले समजावने विरुद्ध तेथीज अवंदणीक कटा माटे एवार्डनो संग तजी समजा- वने नजवो.

सामायकसिध्युपाय द्वितीयोधिकार. ३३ पासत्या वंदमाण, स्स नेव कित्ती न निजरा होई। जाय कायकिलेसो, बंधो कम्मस्स आणाई॥ (संबोध) पूर्वे जेनां नाम बताव्यां वे एषा पासत्यादिकने वंदन करनार जनोनी कीर्ति यती नथी, तेम निर्जरा पण थती नधी, परंतु काय- लेश थाय ठे. वंदन करवाना प्रयासथी थारे प्रकारना कर्मनो बंध चाय के थने जिनाझानो जंग धाय ठे. एवा पासत्यादिकर्नु दर्शन पण वर्जनिय ठे. कुसीलोसन्नपासथ्थे, सउँदे सवले तहा। दिछीएविश्मे पंच, गोयमा न निरस्कए॥ (महानिपीथ) श्री वीरस्वामी कहे ते हे गौतम! पासत्यादि पंच कुसाधुने नजरे पण जोश नहि. जह लोहसिला अप्पं,-पि वोलए तद विलग्ग पुरिसंपि । श्य सारंनो य गुरू, परमप्पाणं च बोई॥ (संबोधसत्तरि) जेम लोह शिक्षा पोते यूडे वे अने तेने वळगेला पुरुपोने पण मामे , तेमज सारंजी परिग्रही साधु पोते वृझे ते थने तेना ऊपासकने पण नवसमुप्रमा चूडाने ठे. पंचेएसु महापावे, जो न वजिऊ गोयमा । संसावादीहिंकुसीवादी, नमेहिसो सुमती जहा (महानिपीथ) हे गौतम! पासत्यादि पंच महापापीठे साथे यालाप संलाप तथा निवास करनार सुमतिनी पेठे नवज्रमण करशे. किश्कम्मं च पसंसा, मुहसीलजणंमि कम्मबंधाय । जे जे पमायवाणा, ते ते नववृदिया हुँति ॥ एवं पाऊण संसग्गि, दंसणालाव संथवं । संवासं च दियाकंखी, सव्वोवाएदि वजाए ॥संबोधसत्तारा।

सामायकसिध्ध्युपाय.
मुमशीनीया ब्रष्टाचारी गुरुननी कृतिकर्म-छादशावर्त वंदन थने
प्रशंमा, पूजा करवायी कर्मबंध थाय ने बली प्रमादनी वृद्धि थाय ठे
मार पासत्यादि कुगुरुयोनो संसर्ग, दर्शन, तेमनीसाथेयासाप संताप,
मनीम्नुनि.नेमनो सहवास,हितयांयक मुमुद्दा पुरुपे कदापिकरयो नदि.
ग्रंयन्म य निंबस्स य, दुण्दपि समागयाइ मूलाई।
मंगग्गेण विणको, अंबो निबत्तणं पत्तो ॥ संबोधसत्तरि ।।
चांगनां बने सीपदानां ए यंन्नेनां मूस एकगं थयां तेमां सीवगाना
गंगगंधी यांना निष्ट थयो भने सयमापणाने पाम्यो, तेमज कुगुरु
प्रदानीनी मेरा नया मढ्यासथी थाननी प्राप्ति थाय.
भगीयत्य कुमीतहिं, संगं तिविहेण योसिरे ।
मुग्यमगंमिमे विग्धं, पहंमि तेणगे जहा ॥संवोधसत्तराि।
थमीनाथ, कुलीसीथानी संग त्रिविध ( मन वचन कायाण
करी स्वनी देवी केमके पंथमां चोरनी पेठे ते मोक्षमार्गमा विन:
कग्नागवे.
बरं वाही वरं मन्च, वरं दारिद्द संगमो।
वरं असम्म वामो अ, मा कुमित्ताण संगमो ॥ (संबोध)
व्याधि,
मृत्यु
थन दाग्निी संगम तेमज थरणयमां यास प सपई
अंटरंतु कृमिप्रनो संगम श्रेष्ट नहि.
पाकुन बमंती, मणीपारोवि गरदिर्ड होई।
घ्य दंमणा मृविदिया, मकि वसंता कुमीलाणं ॥संबोधा।
नाना कृपने विवमती एवो गहन पारण (ज्योतिषी) पण
निंदनी पार नमन मुविहित पता मुनी पण कुशीवीयामा यसता
पर निरनीपारने.

सामायकलिप्युपाय द्वितीयोधिकार. ३५ उम्मग्ग देसणाए, चरणं नासंति जिणवरिंदाणं । वावन्नदसणा ख, न हु सप्ना तारिसं दुहुं। संबोध ।। जन्मार्गनी देशना देवाधी भी जिनेश्वर जगवंतनु कहलुं चारित्र नाश पामे ठे माटे निश्चे नाश पान्यं सम्यक जेनें एवा तेउनुं देख पण न घा. परिवार पृअहेक, उसन्नाणं च आणुवित्तीए । चरणकरणनिगृहई, तं उसई बोहिलं जाणं ॥ संबोध ॥ परिवारनी पूजाना देतुए ऊसन्नानी अनुवृत्तिए चाखे भने चरण शित्तरी करण शितरीने गोपये तेने समकित ऽखन जाणवू. नवितं करेसि अग्गी, नेव विसं नेव किन्ह सप्पो अ। जं कुण महादोसं, तिव्वं जीवस्स मित्रतं ।।।संबोध ।। तीन मिप्यात्व जीवनी साथै जेटलो महान् केप करे ते तेटसो प नपी करनो अनि, नधी करतुं विप, थने नधी करतो कासो सर्प. माटे एवा मिप्यावी, जिन थाहा रहित, साध्यनी अपेक्षा नदि राख- नार, भाव शून्य क्रियाकरनार, कुसाधुर्डनां टोळा ते संघ नथी. मूल गुणेदि विमुझं, बहुगुणकलियपि सरिसंपन्नं । उत्तमकुलेवि जाये, निक्षामिग्न तयं नहं ।। संबोध ।। कोपण मुनि पीजा पहु गुपे यकृत दोप, सब्धि संपन्न होय धने उनन कुसमा उत्तर याला दोष, तो पर मूत्र गुऐ फरीने शिगुन दोप तो नेने काटी मूक पदो गठ तेज गठठे. जत्य य अन्जा सई पनिगमाश्च विविद मुवगरणं । पमिनुजा सादृदि, तं गोयन केरिसं गई ।संबोधसत्तरि। जे गया साथीप सापेक्षां बन पायादि उपकरपो साधुः नागवे दे गोतम!ने केबो ? यपान काई नदिएको जावो.

सामायकसिध्युपाय.
गाथा.
जहिं नत्यिसारणा या,-रणा य पमिचोयणाय गमि।
सो अअगो गो, संजमकामीदि मुत्तव्यो ।
जे गणमा सारणा, यारणा, चोयणा, पडिचोयणा, थती नथी ते
गण गण गुज्य के रोयी संयमना यांठक मुनिए ते गधने तजी देवो.
गाथा.
मुहमीबाई स-दचारिणो वेरिणो सिवपदस्स।
प्राणानमा बदु-जणार्ड मा जणद संघुत्ति ॥
(गौतम स्वामी प्रत्ये श्रीवीर भगवंत कहे .)
एसशीशिया यथात् मुखने विष स्थापन कर्यो ते थारमा जेणे एवा
यने स्ववंदचारी श्रर्थात् स्वेचा मुजय वर्तवा यासा तया शिवमार्ग जे
मोक्षमार्ग तेना वेग, तेमज जिनादायकी नष्ट एवा घणा सोको होग
मोर नेने संघ पम न कहीश.
गाया.
एगो मादृ एगा, य सादुणी साववि सही या ।
श्रापाजुनो संयों, सेसो पुण अहीसंघाउँ ॥
एक मा, पक सायी, एक श्रावक, एक भाविका (या चार जेद
ने मंध कहवार ) नेमां ने जिनथाझाए करीन युक्त होय नेने
मंर कहवी. बाकीनाने हारकांनो समूह कद्देयो.
गाया.
निम्नानागदाणो, दमणजुत्तो चरितगुणवंतो ।
निल्यगण य मुम्जा, युथ एयारिमा संयो।
निदाननी पानता जने पियांत निर्मप दानपान,
दांव पर नेगे करीने दुष्यने यामिना गुणे करीन आई.

सामायकसिम्युपाय द्वितीयोधिकार.
कृत एवो जे संघ 2 ते तीर्थकर भगवंतने पण पूज्य ते तेथी एका
गुणवानने संघ कहीए.
गाया.
गवं तु वेहंतो, कुव्वर दीइंनवे विहीए।
पावंतो पुण सिकश, तइअ नवे जगवई सिई॥
गधनी पेक्षा करे तो दीर्घ-सांचा जब करे श्रने विधिपूर्वक
पालन करे तो श्रीजे जब सिधि पद पामे ए प्रमाणे श्री जगवती
सूत्रमा सिझ पये कसं .
गावा.
आणाजुत्तं संघ, दर्छ जो मन्नएण मवरि ।
सो संजम पम्विन्नो, मिच्चादिहि मुणेयव्यो ।
थाणा युक्त संघने देखीने जे प्राणी मठर थनिमान घकी माने
नदि तेने संजम प्रतिपन्न-एटसे संजमनी क्रिया करतां वतां पथ
मिपाटी जापवो. जे प्राणी सिद्धांत पंचांगी प्रमाणे थापा युक्त
समाचारी थादरवा वासा तेउँने गठ कदामह ममत्ववालो कहके
एतो पूर्वे हतो, हम तो गठ ममत्व परंपराए चाक्षे ते संघ एवं
कहीने सोकोने समावेथने धाज्ञा युक्त संपने न माने. वक्षी तेना
ऊपर मार, धनिमान, देश धरे. ते पाह्य संजम व्यवहार थादरता
उतां पण मिप्याही जाएवा. समाचारी-एटसे समाचारीनो परम
रहस्यार्प ए ले के समनापर्नु विविध युक्तिए करिने यावर्बु थाप, ते
मुख्य मतलब नदि जापता पोते कासी पारे न ठे, वीजा जोडा
जीबोने पप भूधारे ठेः माटे दे चेतना! कल्लूत्र घोल मन बचन
कापायने ने पतन न पट तेमज वीजा पास वस्त्र पोशावयु
पोसताने हो जाएवो ए पर मिप्यात्तनुं पदप वे.

सामायकसिध्ध्युपाय.
गाथा.
अमराण बंदियाणं, रुवं दछुण जेसि मणतायो ।
सो संतायो तेसिं, नवे नवे दोजाणंत गुणो ॥
दाने पण दिया योग्य एया साधु मनीराजने जोश्ने जेना मनमा
गंगा पार संतापथी जो नवे धनंत गुण संतापने पामे. केमके
मनिभानी प्राणा सन्मान करनार उपर मछर धर्यो तेणे जिन
TET र मगर धयों एम जाण.
सबैया इकतीसा.
कुंजको देग्यि जैसे रोप करी नुंसे श्वान,
गेप कर निधन बिलोकि धनवंतको ।
रेनके जगैयाको चिनोकि चोर रोप करे,
मिथ्यामनि रोप करे मुनत सिदांतको ॥
दंमको विखोकि जैसे कागमनि रोप करे,
अनिमानी रोप करे देखत मदंतको ।
मुकविको देखि ज्यों कुकवि मन रोप करे,
त्यादी झन रोप करे देखी मंतको ॥
पनो थर्थ व्यवहारमा मुद्यो ते पण नीचे प्रमाणे नावथी थर्ष
विवारी मेवो. जैन मंजम गुणे गत समान एका मुनिराजने देखी
नग पट सूपपी टपटे यानाग कूलगनी पेठे नसनार समजगा.
सानादिक धने धनवान माधु पारक सम्यनार्वनने देखीने शान,
नदिक धने दिन एका मियाइटी रोष करे . यमयान
ते परेशान मनामदे मत रहेना देखीने परपन दरवा
शान दर्शनादि बाल धननै झुंटवाराठा चोर पोतानो
नमानी र करे ने. पन, ऋष्ट्रय, शरीर विगैरेमा ममत

३ए सामायकसिप्युपाय द्वितीयोधिकार. करावनारो, पोताना कल्पित हठ कदापहने नहि ठोगनारो, जिने- भरना सिद्धांत सांजलीने रोप करे . केजे को जीवपरिणाम पुद्गलपरिणाममुं भेद झाने वेचण करी हंस पेचे स्वगुण प्रजाय रुप मुक्ताफल चुगनार, थाणंद खेनार एवा जिन थापा युक्त स्वपर विवेकी पुरुपने देखी मृतक पदार्थ मांस, विटामा मन रहेनारो, जगत् जीवनी एंव चाखनारो कागको रोप करे . अनिमानी एटले साध्य शून्य, वचन निरपेक्ष, क्रियाना अनिमानी, श्राईवरी, समता गुणे उदासीन गुणे नरेला मइतने देखीने रोप करे . सुकवि एटले आत्माना ज्ञानादि गुणो, मिच्यात, थवत, राग, प्रमादादिक दवा- एला, हणाएला, जेथी प्रगट याय एवां वचनो तरेहवार लंदोषी स्वसमपने वर्णवे ते एवा, नवी जीवोने धर्म हेतु करनारा एवा शासनना प्रनारक सुकवि उपर, कुकवि के जेना वचनमां थसत्य वखाए ते जेवा के स्त्रीना स्तन जे मांसना गोला तेने कंचनना कलश कदवा, सखेखमादि रहेवार्नु स्थान ने महोडं तेने चंमा सर कहे, हामकाना दांतने दाम्मनी कडी जेबा कद्देवा, सुगंधी श्रवता एवा उष्टने परवानां सरसा कद्देवा, थनंत वेदना उपजावनार काम रोग तेने जोग कहेवा, बहु ब्रमण करावनार चक्रवर्ति श्रादिनां इंजिय- जन्य रोगोने जोग कहेवा, इत्यादि विपरितता जीवो जेपी पामे एवा शृंगारादि रसना ग्रंथ वांधनारा कुकवि ते उपरप्रमाणेना सुकरिने जोइन रोप करे ते. विकया ते विनाकारणे थात्माने नव भ्रमण करारनारी के, एम जाणी हे चेतना! तारे स्वप्नमां पण विक- थामां पडवू नहीं. दोहा. विन आतम जे जे कया, निष्फल जाणो तेइ । आत्म क्या अनुभव सहीत, आपे शिवपुर गेह ॥.

४० . सामायकसिध्युपाय. थात्म सिवाय अथवा यात्म थाराधना सिवाय जे जे कथा ते सपही विकथा जाणवी. ते अव्ययी चार प्रकारे (१.) राज्यकथा ते थमुक राजा चक्रवर्तिनी पेठे तथा इंजनी पेठे सुख जोगवे के इत्यादि. (२) देश कया ते थमुक देशमा तरेह तरेह वारना मेवा, मिष्टान, गानपान, गपिकाठ, मणि, माणेक थादि पुप्प सुगंधी, अत्तर, उथ, मांग, मसासादिकनां सत्व, तरेह तरेहवारनां मध उपधो विगेरे बहु माना थने जोश तेवा मली शके वे. वप्ती सोकोनी हवेसी इंजनी इंशापुरी जेपी शोजी रद्देखी ते. घोमा हाथी विगेरे इत्यादि. (३)नी कथा-हस्तनि, चित्रनी, शंखनी, पद्मनीनां रुप, काम- पत, कामरक्षा, चतुराश् साध्ययसाध्यनी वार्तायो. (४) नोजन कथा-शिखंड, मोसुब, मांस, दारु थादि वग्वाणे के थमुक जनावरना मांसमां एवो स्वाद होय ते के एकवार चाखेतो ने बाद. कदीप नुसे नहि. वसी गुण एयो होय ते के घj वीर्य नया सोहीने वधारे ठे पण थापणे शा कामर्नु? तेमज थमुक यथायोग्य मशाली पनवायी एवो स्वाद थाय के थमृत तेना थागळ शो मा ? एम ना तया यक्ष वस्तुउंना स्वाद थने गुप वर्णन करवा मुगंपादिकनुं वग्वाण, थयवा निंदवू ते नोजन कथा जाणवी. पचार विकयाथो विनामनल जनमण करावनारी माटे, मम्यष्टी जीवोए. ए. यकी दूर रहेयु. जे यनचेरना, पाए. पामति बनयारीणं । ते ढुंनि एंटमुंटा, बोदिवि मुलदा तेसि ॥ जे प्रवर्ग (गुभामनार ) ब्रष्ट पुरुष ब्रह्मचर्यधारी पुरुषने पोताना गाने के ते भूक्षा पांगमा याय के अने सम्यक्त्व पाम पर नेने यत्र न यार .. रसोश्मा ॥संबोध॥ .

सामायकसिप्युपाय द्वितीयोधिकार. ४१ कळं करेसि अप्पं, दमेसि अत्यं चयंसि धम्मत्यं । श्क न चयंसि मित्र-त विसलवं जेण चुहिदसि ॥ संबोध ॥ कष्ट करे , श्रात्माने दमे वे श्रने धर्मने अर्धे प्रव्यने तजे ते पण जो विपक्षव तुल्य मिथ्यात्वने तजतो नयी तो ते सर्व निरर्थक ठे कारएके मिघ्यावे करीने संसार समुज्ने विपे चूमे वे. मेरुस्स सरिसवस्स य, जित्तियमित्तं तु अंतरं होई।। दव्यत्यय जावत्यय, अंतरमिह तित्तियं नेयं ॥ संवोध ॥ मेरु पर्वतमा थने सरशवमां जेटलुं अंतर ठे तेटतुं थंतर अहिं अव्यस्तव थने नावस्तवमां जाणवू. श्लोक-तात्त्विकः पक्षपातश्च, भावशून्या चयाक्रिया। अनयोरंतरं झेयं, नानु खद्योत योरिव ॥ योगदृष्टि । तत्व ज्ञाननो पक्ष थने थाम नाव शून्य क्रिया, ए मां सूरज थने खजुधा जेटलुं थांतरं जाणवू, एटसे ज्ञान ते सूरज समान थने क्रिया ते खजुथा समान जापवी. उकोसं दव्यत्ययं, आरादिय जाइ अच्चुयं जाव । भावत्यएण पावइ, अंतमुहुत्तेण निव्वाणं ॥ संबोध ॥ अन्य स्तवनो उत्कृष्टो थाराधक अच्युत नामना वारमा देवलोक सुधी जाय पण सम्यक्त्व विना संसार ब्रमण कायम रह्यु, थने नाव- स्तवे करीने थंतर्मुहर्तमां निर्वाण पद पामे. ममुक्कचुन्नकप्पो, किझ्या जाणिजे कर्ज किलेसाणं । तद्दडुर चुन्नकप्पो, नाण कर्ड तं च आणाए॥ व्यगुण ॥ क्रिया संशयी जे कर्म कय थाय ते देडकाना चुरण समान जाणवू एटले एक देमकाची थयेषु चुरण फरीथी पृथ्वी पाणी.योगे अनेक नवां देमका यवानुं कारण ठे, तेम क्रिया कष्टथी बांधई जे

-
सामायकसिध्ध्युपाय.
पुण्य ते उदय श्राव्याथी मद मान विषयादि सेवी बहु पापर्नु
कारण थाय ठे.
जंजीयम सोहिकर, पासव पमत्त संजयाइणं ।
बहु एहिवि आयरियं, न तेण जीएण ववहारो ।। आगम ॥
अर्ध-यात्म शुकि रहित पासप्यादिक घणा साधुओए भाचरेसो
प्यपदार ते जीत व्यवहार नयी.
जंजीयं सोदीकर, संविग्ग परायणेण दंतेणं ।
इक्केणविय आयरियं, तेणइ जीएण ववहारो ॥ आगम॥
थर्प-मोद्दादिक कर्म शत्रुने जीती थनंत चतुष्टय प्रगटतार्नु कारण
एक पा संवित गीतार्थे थाचयों होय ते जीत व्यवहार जाणवो.
धन्नाणं विदिनोगो, विदिपरकाराहगा सया धन्ना ।
विहिबहुमाणा धन्ना, विदिपक अदूसगा धन्ना ॥संबोध।
विधिनो योग धन्य पुरुषोने थाय . विधि पदाना थाराधन कर
नारने सदा धन्य ३. विधिनुं यहु सन्मान करनारने धन्य ठे थने
विधि पदने दूषण थापे नहि तेने पण धन्य ठे. माटे यविधिए
करेसुं थनुशान सर्वे कष्ट मात्र ( निष्फल ).
जं अन्नाणी कम्म, खवेश बहुआई वासकोमीहिं ।
तन्नाणी तिदिगुत्तो, खवेश उस्सासमित्तेणं ॥ संबोध ॥
घटु कोही वरसोए करी थहानी जेटली कमनि क्षपाय तेटसा
कर्म ज्ञानी प्रय गुतियुक्तः वर्ततां एक श्वासोश्वासमां खपावे.
सोक-यागमं धायरतणं, अत्तपोदिय कंखिणा।
नित्यनादो गुरु धम्मो,सचे ते बहु मनिया ॥आगम॥
वर्ष-यागमने स्पा थागमोन, रहस्यने थाचरता उता था.
रमना हिल तक पपने तीनाय, थरिहंत नगवंत,
सद्गुरु
थने

सामायकसिभ्युपाय द्वितीयोधिकार. केवसी प्ररुपित धर्म, ए सर्व बटु माननीय सत्यपणे अंगिकार करवा योग्य घाय के एवा यह माननीय सुसाधुऊनी जे निंदा करे ठे ते. निचे खखेला फसने पामे . हा सुसाहु निंदा, इह परलोए विउठ दारिदा । पर जम्मं विष्करि, सुपरका वायेण दहच्या ॥ आगम ॥ थर्थ-जे पुष्ट सुसाधुनी निंदा करे ते थालोकने विषे थने पर- खोकने रिपे दरिअपणुं पामे. वठी ते साधुनी निंदा जन्मोजन्म विसकारी थाय थने अनेक विमोनी करवाशली चाय, मुपदनो अनाव माटे. नाबार्य के जे प्राणी मुसाधुतनी निंदा करे के ए पारे कुलनी गोचरी करे . पक्षी मलिन गा रहे . सफेत कपमा परे हे पण रंगता नपी. लोक परंपरानी बात मानता नयी ने सिद्धांत परंपरा पदण करे . देव देवीनी स्तुति करता नथी श्यादिक निदामा प्रत्रत्ते ते प्राणी थाडोक परलोकमां दरिज थाय थने जन्मो- जन्म दान खान जोग उपत्नोग थने विरजना शिने पामे थने सो पद तो मोज नहीं छतणेण पितुणतणेण, उपियट्ट कोद बहुखेण । हारंति बोहितानं, कीम पयंगाय जायंति ॥ प्रागम ॥ वर्ष-मुष्ट पारे करीने, पिनुनपपे चुगली करवे करीने, वि. दग्धपणे करीने, गोधना योदोसपणे फरीने, सम्यस्त्वना सान प्रत्ये धारे, थने मरीन कीमा पतंगना रनारने पामे. नावापः थाहा पुनः सापड वर इट भाव चिनवे ने तेउनी चुगधि करे ने ते टपरकोप फरे ते प्राणी की नंगीदानी गनि प्रत्य पाने. जे पर पुठे साधुनी निंदा कर तेना. पास कहे .

४६ सामायकसिम्युपाय. तथा रुप पण ठे, पण यात्मगुण हीन देह, जाती, कुल, रुप, उत्तम पण होय एटसे पुन्य प्रकृतिवातुं होय पण थात्मगुणे रहित ते यंदवा सायक नथी. पण यात्मगुणे सहित तेज वांदया सायक.साधु, श्रावक, समकिती, थेवां नाम देहनां नयी पण श्रात्मगुणनां ते. देहादिक ऊपर साधु श्रावकनी कल्पना करवी ते जूठी वे. गुणाधिकने वांदवा एj श्रागम माहे कयुं ते तेथी जे न्युन गुणवालो होय ते थधिक गुण वालाने वंदे. चंदण पवक पणुल्लिय, परिमल रसिआ वरेवि चंदणया चंपक कुसुम सुगंधिया, तिल्ला हो चंपिल्लो। आगम ॥ चंदन वृक्षना पबने करी प्रेर्या परिमल रसिक ते वमेधीजा खींचा- दिक चंदन थाय, चंपाना फुलनी सुगंधे करीने तेख, चंपेस, नामने पामे , तेम थाणायुक्त सुपुरुपनी संगते सुपुरुपपणुं प्राप्त थाय पण मिथ्यात हतग्राहियोनी सोवते मिथ्यात्वनीज पुष्टी थाय माटे जिन श्राणाने जजवी. असुश्वगणे पीआ, चंपकमाला न कीरश सीसे । पासत्याई ठगणे, सुवमाणो तह अपुज्जे॥संबोधसत्तरि॥ अशुची स्थानके पमेली चंपाना फुखनी मालाने को मस्तके नहीं चमावे तेम पासत्यादिकना साथे रहेतो जसो साधु पण अपूज्य, जाणवो. मियमद गंधे लसणं, न चाश्य विअप्पणो गंधं । रविकर पसरतेहिं, अंधत्तं दोश् जखूआणं ॥ आगम ॥ थर्थ-कस्तुरीनुं खातरकरी लसण वावे तोपण ससण पोतानी इष्ट गंधने न मुके, धने सूर्यनां किरणो.पसरे वते पण घुबड न देखे तेमज सद्गुरुना ऊपदेशथी कदामही पुरुष पोताना मिथ्यातने न मुके. -- .

सामायकसिम्ध्युपाय द्वितीयोधिकार.
समयायार नाणं, जाणंता बज गारव भएणं।
तेसिपि नहि बोहि, पावं अणुमोप्रमाणाणं । आगम ।।
जैन सिझतना याचारथी भ्रष्ट वेषधारीने, लाज मान श्रादिना
जयची पण जे भोजनादि श्रापे, सन्मान करे, ते प्राणीने चोध वीज
नची. केमके श्वशुरू श्राचारीनी क्रिया पाप रुप . ते पापने थनुमो-
दतो, सन्मान करतो, सम्यक रत्लने हारे.
'उक्तंचः आचारांग सूत्रे. आवमा अध्ययने
से बेमि समणुनस्संवा असमणुलस्संवा असणं वा पाणं
वा खाश्मं वा साइमं वा वत्यं वा पमिगदं वा कंवखं वा पाय
पुंवणं वा गोपाएज्जा योनिमंतेजा गोकुजावेयावश्यपरं
आडायमाणेत्ति वेमि
हुँ कहुं के स्वमति पासस्था प्रमुख थघया परमति सांस्यादि
यसंयतिने, भोजन पाणी श्रयवा खादिम स्वादिम वन पात्र केवल
पापपुरण विगैरे थापां नहि यगर थापवा माटे निमंत्रण करखं नहि
थथवा तेठनी यावच करवी नहीं. केमके जन्मार्गनी पुष्टी थाय ते.
जे केवि धम्मसीला, संजम तव नियम जोग जुत्ताय ।
ताणं दोस नता, जगा जगत्ताविति ॥ आगम ||
धर्मी शीत संचमी तथा तप जोग नेम युक्त पुरुषोने जे दोपवंत
कहे वे ते पोते नष्ट यएलो वे उतां वीजाने नष्ट कहे ठे.
श्लोक-कत्य अम्हारिसा पाणी, दूसमा दोसदृसिआ।
हा अणाहा कहहुंता, न हुँतो जइ जिणागमो ॥ संबोध ।।
हा! सैद याप के दूपम कासना दोपे करीने दूषित एवा थमो
धनायनी जो जिनागम न होत तो शी दशा यात?
,

४
सामायकसिध्ध्युपाय.
जिण वयणं उसहमिणं, विसयसुद विरेअणं आणन्निनूयं ।
जरमरण वादि दरणं, खयकरणं सव्व छुःखाणं ॥ आगम ॥
जिन वचनरुप उसड ते विषयना विकाररुप कल्पित सुख महा
व्याधि तेनु विरेचन एटले रेच सरखं वे. प्रतिहत् शक्तिवंत जरा मरण
रुपं व्याधि हरवा वालुं तथा सरवे फुःखनुं क्षय करवा वायुं वे.
जिणवयणं उसदेणं, कंखा वादि न फिट्टए जेसि ।
अमियंवि सुब्बतिसिं, अणंतसो सदश् मरणा ॥
जिनेश्वरनां वचन सांगलीने पण एटले जीन वचनरुप उपधे करीने
पण कंखारुपी व्याधि (थन्य दर्शननो, मिथ्या दर्शननो थजिलाप)
न मटे तेने अमृत पण विपनी पेरे परिणमे अने अनंता मरणादि
कने पामे.
वप्लश् सुरसामित्तं, लप्लश् पहुअत्तणं न संदेहो ।
एगं नवरि न लप्न, उलह रयणं च सम्मत्तं ।।
इंजपणुं मसे, अने प्रनुता पण मले, ऐश्वर्यता, उकुरा पणुं पामर्बु
ए सरवे मुलन ठे पण चिंतामणि रत्न समान एक सम्यक्त पामवं
थति उर्खन .
acassemege0008m
द्वितीयोऽधिकारः संपूर्णः पर
B90880888

भए
-
सामायकसिध्युपाच तृतियोधिकार.
तृतिय सामायक साधनाधिकारः
श्री अरिहंतादि पंच परमेष्टी, जे समन्नावना स्थानक ठे
तथा पूर्ण समनावने प्राप्त होवाची समन्नावना साधनमां
पुष्ट निमित्त ते तेउने समन्नावनी प्राप्ति, स्थिरता निमित्त
नमस्कार करु , अर्थात् मारा परिणामने समन्नाव सन्मुख
वाळु कुं, वाळवानो उद्यम करुं . केवा वे ते पंचपरमेष्टी-
एह चड घाश्कम्मो, दंसण नुद्द णाण वीरियमा ।
मुद्द देहत्यो अप्पा, मुशे अरिहो विचिंतिको ।
ऐपूर्ण सननाव थादरी चार पातियां फर्मनो नाश कर्यों .
तथा थनंत शान, धनंत दर्शन, धनंत सुन्न तथा अनंत वीर्य, प्रगट
फयां ते. बडी जे चटार दोपथी मुक्त पया ठे.
पम्फम्मदेटो, खोयाखोयस्स जाणवो दहा।
पुरिसायारो अप्पा, सिझे ज्झाएह खोयसिहरत्यो ।
जे पाति ययाति था कर्मनो नाश कयों ठे, जे देह रहित ठे,
पड़ी सोलोकना हाता अष्टा टे.सोस्य शिवरे बसनार गुहात्मा
ते सिह परमेष्टीने नमस्कार कर हं.
दसण पाण पहाणे, वीरिय चारित्त वर तवायारे ।
थप्पं परं च जुन्नर, सो आपरि मुणी झे॥
शान घाचार, दर्शनानगर. पारिवाचार, तगवार तपापांचार ए
पंचवारमा पोते परतें है, धने दीजाईने प्राचीन ने घाचा.
मुनिने नमस्कार कर
जो रपणत्तपजुत्तो, णिशं धन्नोवएमाणे पिरदो।
सो उपकार्ड धप्पा, जदिवर वसही एमो तत्स।

सामायकसिध्ध्युपाय. जे रत्नत्रय युक्त निरंतर धर्मोपदेश करे . एवा शुझात्मा उपा- ध्यायने नमस्कार करुं तुं- दसण गाण समग्गं, मग्गं मोरकस्स जो ह चारित्तं । साधयदि णिच्च सुई, सादू स मुणी णमो तस्स ॥ मोक्षना कारण सम्यक् ज्ञान दर्शन चारित्रने निरंतर साधनारा शुशात्मनावस्थित साधु मुनिराजने नमस्कार करुं हुं. ससरी रेवि निरीदा, बन्झनिंतर परिग्गद विमुक्का। धम्मोवगरणमित्तं, धरति चारित्तरकळा ॥ पंचिंदियदमणपरा, जिणुत्तसित गहिय परमत्था । पंचसमिया तिगुत्ता, सरणं महएरिसा गुरुणो|संबोधसत्तशि पोताना शरीरने विपे पण या विनाना, वाह्य भने अन्यंतर परि- ग्रदथी विमुक्त थएला, चारित्रनी रक्षाने अर्थेज मात्र धर्मोपकरणने धारण करनारा, पांच इंजियोने दमन करवामां तत्पर, जिनोक्त सिमां तथी पदय कयों परमार्थ जेणे, पांच समितिए समिता अनेत्रण गुतिए गुप्ता एवा गुरु महाराजनुं मने शरण थाउं. वती सकल संपूर्ण अविनाशी सुखनिधान मोद मार्ग जोवा माटे त्रणे लोकमां एकज नेत्ररुप, तथा सकल नयोथी प्रकाशित जन्मांध पुरुषोना इस्तिविधान, एकांत मतना वि. रोधने.मथनार, अनेकांत-स्याछादयुक्त आत्मबोघ दातार, समन्नावना कारण वीतराग प्रणित परमागमने नमस्कार कलं. जो के अनेक जंग नय युक्त जिनशासन पुरमा प्रवेश करबो अति उप्कर , तो. पण प्रवचन क्तिये प्रेरीत, पंच-

सामायकसिध्ध्युपाय तृतियोधिकार.
परमेष्टी तथा परमागमनुं शरण ग्रही सामायकनुं किंचित्
व्याख्यान मारी अल्पमति अनुसारे स्वपर हितार्थ करुं .
सामायक-ए पहेलुं चारित्र तथा नवमुं शिक्षाप्रत ठे.
व्यवहार निश्चयो यः, प्रबुध्य तत्त्वेन भवति मध्यस्थः ।
प्राप्नोति देशनायाः, स एव फलमविकले शिप्यः॥
जे पुरुष व्यवहार तथा निश्वयने वस्तु स्वरुपहारा यथार्थ जाणीने
कोइ पण नयनी उपेक्षा नहि करतां माध्यस्य नावे रहे ते शिष्य
उपदेशना संपूर्ण फसने पामे ठे. तेनेज थर्थनी सिद्धि थाय . पण
जे व्यवहार, निश्चयनी अपेक्षा वगरनों, निश्चयथी दुटो परतो ,
ते व्यवहार नय नयी पण नयाजास .
वली जेधी कार्य प्रगट यतुं नयी ते कारण नधी. जिनेश्वरना
मतमां कारण कार्यने समयलेद नथी. वली माथी जाव प्रगट
यतो नथी ते अन्य नयी.
सामायक-ए पहेलुं चारित्र ते तेनुं स्वरुप.
चारित्रं भवति यतः, समस्त सावद्य योगपरिहरणात् ।
सफल कपायविमुक्तं, विशदमुदासीनमात्मरुपं तत् ।।
सकल कपाय रहित समस्त सावध योग परिहरी सर्व जीवोना
अन्य जाब प्राणनी रक्षायुक्त परपदार्थोथी विरक्तरुप शुज ज्ञान,
दर्शनमा स्थिर रहेg ते चारिन थाम स्वरुपज के तेज धर्म है,
उक्तंच (दशवकालिक
श्लोकः-धम्मो मंगल मुकिळं, अहिंसा संजमो तवो।
देवावि ते नमसंति, जस्स धम्मे सयामणो॥
धर्म ते उत्कृष्ट मंगल ते धर्म अहिंसा संजम थने तपमय वे.
हिंसा एटंसे अच्य अंने जात्रयी काय जीवना.स्वपर मापनेवणे

सामायकसिध्युपाय. जोगे हणवू, हणाव, तथा हणताने अनुमोदवू नहि, एटले अनंत चेतनारुप निज स्वनावे स्थिर रहे. रागादिक मलिनताए पोतानुं झायकता अंग चपल मलिन न करवू. संजम एटले ठकायना अच्य नाव प्राणनी यत्नाए वर्तवं. पंच श्रवत, पंच विषय, चार कपाय थने मन वचन कायांना जोगनी चपलता न आदरतां अप्रमत्त नावे सि. समान यात्मरुपमा अमोल ऊपयोगवंत रहे. तप एटले ज्ञान, दर्शन चरणमय आत्मस्वरुपमा तृप्तिवंत रही परपरिणतिना जोगनो श्वा निरोध करवो. ए त्रणे नाव ते पूरण समजाव , माटे परम सामायक कहीए.) सम्मत्तं सद्ददणं, नावाणं तेसिमधिगमो णाणं । चारितं समन्नावो, विसयेसु विरूढमग्गाणं ॥ नवतत्वना नावनी सदहणा ते सम्यक् दर्शन, नवतत्वने वि- स्तार सहित नयनिक्षेप कारक पक्ष प्रमाण सहित जाणवू ते ज्ञान- थने पंचइंजियोना रिपयो-सकस पुद्गल परिणतिथी विरक्त राग क्षेप कपाय रहित थात्म स्वनावमा समनावे अचस रहेवू ते चारित्र ठे तेज परम संवर ठे. दर्शनमात्मविनिश्चित-रात्मपरिझानमिप्यते बोधः। स्थितिरात्मनि चारित्रं, कुत एतेन्यो भवति बन्धः ॥ शुक्षात्म स्वरुपनो निश्चय ते सम्यक् दर्शन, शुधात्मनो विशेष बोध ते शन, शुधात्म जावमा समनावे रहेई ते चारित्र ठे, तो ए त्रण वने घंध केम थाय ? कारपके- योगात्प्रदेशवन्धः, स्थितिवन्धो नवति तु कपायात् । दर्शन बोध चरित्रं, न योगरूपं कपायरूपं च ॥ मन वचन कायाना व्यापारथी प्रदेश तथा प्रकृतिबंध अने कपा.

सामायकसिध्युपाय तृतियोधिकार. ५३
यवने स्थितिबंध तथा अनुनागबंध ठे. पण सम्यक् दर्शन ज्ञान
चारित्र ए योग रुप तेम कपाय रुप नयी तो तेथी बंध केम थाय ?
रत्नत्रयमिद हेतु-निर्वाणस्यैव नवति नान्यस्य ।
आत्रवति यत्तु पुण्यं, शुनोपयोगोऽयमपराधः ।
सम्यक् झान दर्शन चारित्र मात्र निर्वाण हेतु , पण थन्य गतिना हेतु
नथी. धने सम्यक् ज्ञान दर्शन चारित्र साथे रागरुप शुन ऊपयोग
मसे तो देवादिक शुनगतिनो बंध घाय, ते मात्र राग रुप श्रशुद्ध
जपयोगनो थपराध ठे पण शान दर्शन चारित्रनो दोप नथी.
उक्तंच जगवति सूत्रे ।
पुव्वसंजमेणं पुव्वतवेणं देवादेव लोए उववऊंति एटलो।
तप संजम साये राग रुप कपाय थंश न तो देवादिक गतिमां
जपजे पण राग रहित शुरु तप संजम निर्वाण पदने थापे.
येनांशेन मुजष्टि स्तेनांशेनास्य बन्धनं नास्ति ।
येनांशेन तु राग स्तनांशेनास्य वन्धनं नवति ॥
येनांशेन ज्ञानं तेनांशेनास्य वन्धनं नास्ति ।
येनांशेन तु राग स्तेनांशेनास्य बन्धनं नवति ॥
येनांशेन चरित्रं तेनांशेनास्य वन्धनं नास्ति ।
येनांशेन तु राग स्तेनांशेनास्य वन्धनं भवति ॥
जे जे थशे शुद्ध दर्शन शुद्ध ज्ञान शुरु चारित्र ते ते ते अंशे
बंध नयी; जे जे अंशे राग ठे ते ते थंशे घंध ठे.
जे जे अंशेरेनिरुपाधिकपणुं, ते ते जाणोरे धर्म ।
सम्यक् अष्टीरे गुणगणा यकी, जाव सदे शिवशर्म ॥
एटखे श्रात्मगुणना जे जे थंश रागादि कपाधि रहित यया ते ते

सामायकसिध्ध्युपाय- थंशे धर्म जाणवो एम चोथा गुणगणायी मांडी चोदमा गुणगणाना चरम समय पर्यंत पूर्ण अंशे यात्म धर्म प्रगट थाय. परमसमाधि रुप सिक स्थानकने वरे. सामायक-एटसे श्रात्माना ज्ञान दर्शन चरण गुणो पुद्गल संगे विषमताने पामेला तेने सम थीरथोज करवा. ऽव्य श्रने नावप्राण हाणीमां मन वचन कायाना जोगोने न प्रेरवा. राग देश विना शु. सातम भावमा स्थीर रहे. करेमि ते सामाश्य, सावङ जोगं पच्चरकामि जाव जीवं पन्जुवासामि, तिविदं तिविहेणं मणेणं, वायाए, कारणं, नकरेमि, न कारवेमि सव्वं करंतंपि अन्नं न समाजाणामि, तस्स नंते पनिकमामि, निंदामि, गरिहामि, अप्पाणं वोसिरामि ॥ थर्य-कलं तुं हे नगवंत ! समनाव रुपी सामायक व्रत. मन वचन कायाना जोगो जीवता मुधी सावध व्यापारथी रोकुं ईं निविधे-एटखें मनयी वचनयी कायायी सावध व्यापार न करूं, न करावु, थने कतीने अनुमिति न था. थने पूर्व मन वचन कायाना जोगो सावध व्यापारमा प्रवर्ताव्यातेने सावध व्यापारथी निवर्ता, पूर्व सावध व्यापार थादयों तेने निउनु गरिहामि के गुरु समीपे विशेष नितुं के हवे सारयमा जोगो नहीं प्रवावं. थशुभ यात्म जारने . साधुने तो ए प्रमाणे जावजीव समनावमा वर्तव॑थने भार देशमनी ठे. माटे नीचे प्रमाणे सामायक चरे. फरेमि ते सामाश्यं सावडं जोगं पचकामि, जाव नियमं पन्जुवासामि विदं निविदेणं मणेणं वायाए कारणं नकरेमि., नारवेमि.तसते .पमिकमामि सामायकसिप्प्युपाय तृतियोधिकारः निंदामि गरिहामि अप्पाणं वोसिरामि ॥ भगवंत हुँ करंदु समतारुप सामायक, सापद्य योग एटले अन्य नाव हिंसारुप मन वचन कायानो व्यापार तेनो त्याग करूं तुं. ज्यां सुधी ये धमी प्रमुख निपम चे त्यांसुधी अंगिकार करीश. विहे कहेतां सावध व्यापार करु नहि, कराई नहि तिविदेणं कहेता मन वचन कायापी तस्स कहेता पूर्वे सावध व्यापार कयों से ते सावा प्रवृतिची जोगने पाठा वाली यात्म स्वनावमा स्थिर कस्नु, निंदामि कहेता जोगना सावध व्यापारने गुरु साखे नि. गरिहामि कहेतां जोगने हवे सावध व्यापारमा न प्रवाg, थने थप्पाणं वोसिरामि कहेतां श्रभु श्रात्म भावने ठाउँ हुँ. एवी रीते पारेखा नियम प्रमाणे मन वचन कायाना जोग साक्य व्यापारमा नहि प्रवक्ता जाश्थी सम परिणामे रहेछ. ते वत्रीश दोष टाली सामायिक सूत्रमा कहा प्रमाणे जावत् सामाश्य वयजुत्तोना पाउसुधी, निखद्य स्थिर परिणाम प्रवर्गवू. ते वत्रीश दोषनां नाम मनना दश-वचनना देश- कायाना वार. मनना दश दोप ते निचे प्रमाणे. १ अविवेक दोप-सामायकनु स्वरुप नहि जाणवायी मनमा एदो विचार करे के थाथी शुं फल थवार्नु हतुं ? थाथी ते कोण तयु हो ? एवा विकल्पनुं नाम अविवेक नामा दोप.. २ यशो वांग-पोते सामायक करीए तेथी वीजा मनुष्यो मारी प्रशंसा करे एवा परिणामे करवू ते यशो वांग दोप. ३ धन वांग-धननी श्वाए करवू ते धन वांग दोष, ४. गर्वदोप-भने खोक-धर्मी कहे ठे थने हुँ सामायक पण तेढुंज करुं तु एवो अध्यवसाय ते गर्व दोप.' ५ नये दोप-९ श्रावक कुसमा जम्यो , मने लोको मोटा ५० सामायकसिध्युपाय. ... ए मल दोप-घरमा घरड़ करी सामायकमां चेस करी मेस संमेरे ते. २० विमासण दोप-गलामा हाथ नांखी बेसे इत्यादि ते वि. मासए दोप. ११ निशा दोप-सामायकमां ऊंघg ते निझा दोप. १२ वल संकोचण दोप-सामायकमां टाढ प्रमुखनी नितीथी परनधी शरीर संकोचे ते वन संकोचण दोप. था यत्रीश दोप रहित सामायक कर. था पत्रीश दोष टाच्या गिना जे सामायक करे ते सामायकना फसने पामतो नयी. यपी पंच थनिचार टातीने सामायक करवू. हवे मुहुपत्तीना पचास वोल. (१) मूत्र थर्थ सत्व साचो करी सबहु (२) समकीत मोहनि (३) मित्र मोहनि (४) मिथ्यात्व मोहनि परिहरु (५) काम- राग (६) स्नेहराग (0) अष्टीराग परिहरु (G) सुदेव (ए); मुगुरु (१०) मुधर्म थाद (११) कुदेव (१२) कुगुरु (१३) कुधर्म परिह (१४) ज्ञान (१५) दर्शन (१६) चारित्र थाद (१९) ज्ञान, दर्शन, चारित्र विराधना परिह (२२) मनगुप्ति, बचनगुति, कायगुति, थाद, (२५) मनदंड, वचनदंम, कायदंड परिद (३१) हास्य, गति, थरति, नप, शोक, पुगंठा परिहा (३४) कृरा सेस्या, नीसम्या, कापोतस्या परिद (३७) रमः मारत, रिझिगारव, शातागारव परिहरं (४०) मायाशय, नियाण पार, मिप्यावराश्य परिर्ग (४४) क्रोध, मान, माया, सोन पग्दि (५०) पृषीकाय, थकाय, तेककाय, वायुकाय, वनस्पति, कारप्रमयपनी रक्षा करूं. एटार कहेपा पोशनांदेयी केटसाक योगी नीने उंदा कईया, सामायकसिध्युपाय तृतियोधिकार. एएँ पने . ते जे तजवाना कह्या ते अव्य जावधी तजवा थने जे थादर- वाना कहा ते ऽव्य नावची श्रादरवा. एम समजाव रुप श्रात्मनाव सन्मुख यश अव्य प्रवृत्ति करवी. ते अव्य सामायक जाणवू. पूर्ण समनाव यारमे गुणगणे शुक्लध्यानना वीजा पाया एकत्व वितर्कमां . ते तुरत केवल ज्ञान दर्शन झप खाजने थापे ते. पण चोथे गुणगणेची सिझसमान पोताना आत्मानी सत्ता जाणीने सिझसमान पोताना स्वझपने लावतो एटले परजीव तथा पर पुद्गलादि अव्यमा शुनागुल थने श्ष्टानिष्ट संकल्प तजी राग देश विना पोताना शुझात्मनावमा परिणति स्थीर रहेवानो श्र- ज्यास करतां जेटलो जेटखो समन्नाव स्थीरता वधति जाय तेटलो तेटलो ज्ञान दर्शनादि श्रात्मगुणनो खान यतो जाय तेने सम अने श्राय कहिये. अने थारमन्नाव एटले एकलो निर्मल श्रात्मनावज रहे माटे सामायक कहेवू. पूर्ण सामायक पूर्ण गुणने प्रगट करे. ते तो यथाख्यात चारित्र जाणवू. माटे अवसर पामी प्रमाद गोडी जेम वने तेम सर्वे उद्यमे समजाव करवो. समनाव करवानो थनिलापी थइ समजाव करवा माने त्यांची सामायक कहीए. उक्तंच नगवई अंगे. चवमाणे चलिए जाव णिजारिङमाणेणिजिस्माइत्यादिपाग्गा एटले ज्यांची समजाव करवा मांडयो त्यांथी सामायक कहिए. सिक समान आत्मसत्ता जापी सिद्ध परमात्मानी पेठे समजावे रहेवानो थन्यास करवो. ए शडे प्रकारे जिन आणा अगर नवतत्व, पट् अव्यादिक, जे पदार्य थागममां कह्या तेने प्रव्य, क्षेत्र, काल, जावथी अने नामादि चार निक्षेपेथी हेय, डेय, उपादेय सहित, संशय; विन्रम, विमोह रहित, जाणी सरहतां .जे. जीव सम्यक

.
सामायकसिध्युपाय.
पोगानुं सदा रमाचे (समनावमा रदे) तो श्रात्मानी ( पोतानी)
स शक्ति दयाएली ते स्वतंत्र प्रगट याय.
तेह सम इक आतमन्नाव ठे, जाप्यो नगव श्री जिननाण।
कर्म कसंक टाली नवी सदीए, तेथी पूर्ण पद निर्वाण ॥
उद्गाना रागधी श्रात्माना सर्वे गुणो विकारी थया ते रागरूपी
मे नगयी गुरु चीर थाय एक थारमनावज रहे तेनेज सूर्यसमान
धीर नगराने नगरती सूत्रमा सामायक प्रकाश्युं ठे (कर्षु ठे),
एपीज (पत सामायकथीज) ानावर्णादिक कर्म कसंक टासीने
मंगपो थारम गुणनी निर्मखताने पामीए एटले निर्याण पदने ।
सामीप माटे हे नव्य जीयो एवं सामायक अवश्य थाद.
झानादिक निजगुण प्रातमना, सत्ता जोतां दीसे शुरू।
परवाने परनोगे रांझी, रागादिक करी जोग अशु६॥
थामाना हानादिक सर्वे गुणो सत्ता जोतां शुरुज ठे पण रागा-
दिक परमानमा परनोगमा राँकी मन यचन कायाना सर्व जोग
थगुरू यया.
तेदिन ममनाये मुम्ब प्रगटे, श्रीजिन वाणी मुधारस पाय।
एम प्रय योग समनावयी जाणो, झानादिक केवल प्रगटाया,
श्रने जे पिम नायी थपली कागधि समनावधीज मटे यने
मुन्न यार. जिन भग्नी वाणीमा यमृत पीवायी मिप्यास्वनो विकार
दर पर मन वचन कायाना जोग समनाये यक्ष ज्ञानादिक थारमगुण
.
नि पाय.
जिन मानननुं मार पह, पविण जुलं सर्व माण ।
मंजमनीवनझान ध्यानपण,एविणा कदिएसपिअप्रमाणा!
मनात जिन मननी मार ने, ममनार विना सो किया

सामायकसिप्प्युपाय तृतियोधिकार. ६३
धामधुम मात्र , संजम, शील, ज्ञान, ..ध्यान समजाव विना होयज
नहीं थने अंतरंग समनाव विना वहारनी क्रिया करीने ज्ञान ध्या-
नादि खरां मानवां ए श्रप्रमाण ठे.
सामायक पुद्गलमें नांही, पर अच्ये पर सत्ता मान ।
चपत विषमतारहित आतमनो, केवल नाव सामायक जाण।
बहु परमाणु संयोगी पुद्गसमां वर्ष गंधादिके पुरावा गलवानी
शक्ति होय पण समजाव रुप स्थिर थात्म धर्म होय नहीं. मान
एटले पुद्गलनो एज प्रमेय धर्म . युद्गल परिणामनी चपलता अने
रागडेप रुप विषमता रहित श्रात्मानो केवल स्थिर समजाव
तेज सामायक.
. विषम वेग टाली समन्नावे, वरते ते संवेगी जाण ।
पीला रातामां नहीं समसुख, एतो पुद्गल हेय प्रमाण ॥
पुद्गलमा शुनाशुन कल्पनानो संकल्प ते विषम वेगे वलगेखें
चित्त तेने पावं वासी समन्नाचे स्थिर करे ते संवेगी रे पण पीला
राता कपमामा संवेगीपणुं नथी. माटे पुद्गल लावतो हेय एटले
वांगवानोज को ठे.
मोहमणिधर विषम विषने, दरवा सुरमणि सम ए जाण।
ज्ञानादिक गुण अखूट खजानो, राखण चित्रावेल प्रधान॥
सुरतरु सम शिवफलनो दायक, मिथ्या तम टाले सम नाण।
कामगवी पुण काम कुंन सम, कामित पूरण सुख निदाना।
सामायक, ए मोहरुपी मणिधरना थाकरा विपने नाश करवाने
सुरमणि समान वे. झानादि गुणनो श्रखूट खजानो राखबाने चित्रावेल
समान, मोक्षरुप फळ श्रापवाने कल्पवृक्ष समान के, मिथ्यात्वरुप
थंधकारने टाखवा (नाश करवा).सूर्य समान थने सिद्धि रुप-कामना
पूर्ण करवाने कामधेनु समान वे अने थक्षय सुखनु मूल
वे...

६४ सामायकसिध्ध्युपाय. आतम वीर्य दीणता टाली, करत लोहने कंचन वान । एह रसायन जाणे अनुन्नवी,जिम रोहणगिरि रयणनीखाणा थर्थ-थारमा अनादि कालथी पररुचिरुप खोटो थाहार सेवा हीनवीयं चपेतो तेने परम पुष्ट करवाने सामायक ए रसायण समान के. अने सोदरुप थारम स्वजाब मलिन थयेलो ते मलिनता टासवाने माटे सामापक रसायण समान वे. एका रसायण रुप सामायकने थ. नुनपीज (समकीती) जाणे वे. वली जेम रोहणाचल पर्वत रखनी सापले तेम सामायक ज्ञान दर्शन चारित्र रुपी रतनी खाण ठे. झान विज्ञान नंमार एहतो, समपदमा नवि रदे अनाण । दर्शन चरणने निर्मस संवर, शुभ निर्जरा मोदनुं स्थान ॥ थर्षबती सामायफ ए हान विज्ञाननो जमार . थने पदमा थान रही शकतुं नथी. दर्शन, चारित्र, थने निर्मस संवर, तथा निर्जरा, तथा मोदनुं स्थानक, ते समनावज जाणवो. जीव तो गुण एहने जाणो, पुद्गल परणति ते किम दोय । पुण्य पापने बंध नदिए, घिरखा जाणे समपद सोय ॥ थर्य-समनार ते जीवनोज गुण . से पुद्गल परिणति केम होय ? ममनावमा पुण्य पापरुप यंध परिणति थाय नहीं. पवा समः पदने जापनार विरवाज होय. काम मदन मर्दन मलि जिन, तीयं चौर तीरथ फससार । इम समनाव को सामायक, नविजन सफल करो अवतारा। थर्ष-श्रीमधि जिनवरे जेम काममदने मर्दन कर्यो, तेम समनार कानमदने नान करनार वे. तीर्थ गेर थने तीर्थन करते सम- भारत. माटे सनवार सानायक करीने जव्य जीयो थवतार मरकरी.

सामायकसिध्युपाय तृतियोधिकार. ६५
मनसुखे समन्नावे रमतां, आतम धर्म सकस प्रगटाय ।
अरिहंतादिक पद पण लदिए, कर्म रिपु जीती शिव पाय ।।
अर्थ-मनमा सुखे करी समन्नावे रमीए तो श्रात्म धर्म सर्व प्रगट
चाय थने अरिहंतादिक नवपद पण समजावधीज थाय थने कर्म
रुपी शत्रुनो नाश करी शिव कमला वरीए.
रागप त्यागानिखिल ज्येषु साम्यमवलम्व्य ।
तत्त्वोपलब्धिमूलं बहुशः सामायिक कार्यम् ।
अर्थ-रागहेपने त्यागी समस्त श्टानिष्ट पदार्थमा समनाव था.
दरी वारंवार श्रात्म तत्वनी प्रातिर्नु मूल कारण जे सामायक ते
थाचर जोशए.
सामायिकाश्रितानां समस्त सावद्ययोग परिदारात् ।
भवति महाव्रतमेपा मुदयेऽपि चरित्र मोहस्य ।
थर्थ-समस्त सावद्ययोगना परिहारथी सामायिक थाश्रित जीव
श्रावक उतां पण साधु समान जाणवो.
सव्वाचि नई, कमेण जह सायरंमि निवति ।
तह नगवई अंदिसिं, सव्वे धम्मा समिल्लति ॥
थर्य-जैम सर्वे नदी समुश्मा श्रावी मले ते तेम सर्वे धर्म
जगवत् प्रणित थहिंसामा श्रावी समाय ठे. थने सामायिक पण
समस्त जीवोना अव्य नाव प्राणनी हिंसा न करतां शुझाम नावमा
स्थिर थई समजाव युक्त रहेतां चाय ठे. माटे समनावमां सर्वे धर्म
समाय वे.
अव्यनाव प्राणर्नु स्वरुप तथा तेनी रक्षाना उपाय जिन थागम
थनुसारे कहुं वं.

६०
सामायकसिध्ध्युपाय.
जे वस्तु अव्य, क्षेत्र, काल, नाव सहित ती वे तेने श्रवती
कहेची ते पेदेखा प्रकारनु थलिक वे जेम देवदत्त थदिंथां नपी.
असदपि हि वस्तुरूपं यत्र परक्षेत्र काल नावैस्तेः ।
उमाव्यते द्वितीयं तदनृतमस्मिन् यथास्ति घटः ।।
जे यस्तु अव्य देव कास जावयी अठती तेने ती कहेवी
पीजी द; जेम घट नयी उतां घट ठे एम कहे.
यस्तु सदपि स्वरूपात् पररूपेणानिधीयते यस्मिन् ।
अन्नमिदं च तृतीयं विझेयं गोरिति यथाश्वः॥
पोनाना स्वचतुष्टय विद्यमान वस्तुने पररुप कदेवी ते त्रीजा प्रका.
ग्नुं थमत्य; जेम यक्षदने घोडो कद्देवो.
गर्हितमवद्य संयुतमप्रियमपि नवति वचन रूपं यत् ।
मामान्येन त्रेधा मतमिदमनृतं तुरीयं तु ॥
मामान्य गने चोया थसत्यना गर्दित (१) सावध (२) थ.
प्रिय (३) एम प्रण नेद के.
गर्हित-धामी युगली हास्य कठोर मिथ्या श्रझान पूर्वक, प्रयाप
नपा उम्मप्रकप गर्दिन वचन .
मावद्य-जेदन, नंदन, मारण, शोषणा, थया व्यापार घायां-
दिन पचन ने मावा वचन .
अनिय यानि, नय, मेद, वेर, शोक, कसह, यादि करवाया
बनन ने सदिय वचन ने.
मन्मिन्नप्यन्मिन्त्रमनयोगकदेतृकयनं यत् ।
प्रनृन बचनेवि तन्मानियनं हिंसा समवनरनि॥
-अमल न प्रमाद पांगे टमाट यसत्य यमनमा
निदरमिरी.

सामायकतिप्युपाय तृतियोधिकार.
अंवितीर्णस्य ग्रहणं, परिग्रहस्य प्रमत्त योगाद्यत् ।
तत्प्रत्येयं स्तेयं, सेव च हिंसा वधस्य हेतुत्वात् ।।
वर्ध-प्रमाद फपाय योगे मासीकना विना थापे पारकी वस्तु खेवी
ते चोरी . ते चोरी बंधना हेतुथी हिंसा जाणवी. कोर्नु मूकडे
अथवा पहुं थंथवा चूखें कंश पण खेबु ते चोरी ठे.
यदरांगयोगान्मधुनमनिधीयते तदब्रह्म।
अवतरति तत्र हिंसा वधस्य सर्वत्र सनावात् ॥
अर्थ वेदना रागरुप योगयी स्त्री पुरुषोनो सहवास ते श्रब्रह्म ठे
ते अब्रह्ममां प्राणीवध होवाची हिंसा .
हिंस्यन्ते तिखनाल्या तप्तयासि विनिहित तिवायफत् ।
बहवो जीवा योनी हिंस्यन्ते मेधुने तमत् ।।
थर्थ-जेवीरीते तसथी जरेली नलीमा तपेढें लोहनुं सती घा-
लवायी तख नष्ट थाय ठे, तेम मेथुनबमे योनी स्थानमा बहु जीवो
हणाय ठे.
चदपि क्रियते किञ्चिन्मदनोऽकादनङ्ग रमणादि।
तत्रापि जवति हिंसा रागाद्युत्पत्ति तंत्रत्वात् ।।
श्रर्थ-मेपुनमा राग थवाधकी मेयुनना थंग शिवाय अन्य अंगमा
जे रमण त्यां रागनी उत्पत्ति ते मुख्य जार प्रापनी हिंसा यश् चूकी.
वीर्यादिकमा संमूटिम जीवनी उत्पत्ति थाय ते दणाय तेथी प्रव्य
प्राणनी हिंसा है.
या मुर्गनामेयं विज्ञातव्यः परिग्रहो ह्येषः ।
मोहोदयाउदीणों मूर्ग तु ममत्व परिणामः ॥
अर्थ-पर अव्यमां मूळ तेज निश्चय परिमह ठे. अने मोहना
उदयपी परव्यमा ममल परिणाम ते मूळ ठे.

सामायकसिध्ध्युपाय. मूर्ग खक्षण करणात् सुघटा व्याप्तिः परिग्रहत्वस्य । सग्रन्थो मूर्गवान् विनापि किस शेप संगेन्यः ॥ परिमहत्व- मूसक्षण . तेथी वाह्य संग परिप्रहथी रहित पण मूर्गवान होय तो तेने परिग्रहीज जाणवो. यत्पाधारमपि, पज़ नोपलिप्यते तेन । धर्मोपकरण धृतवपुरपि साधुरलेपकस्तफत् (प्रशमरतिः) जेम कादवने थाधारे रहेतां उतां कमल कादवथी खेपातुं नथी, तेम धर्मोपकरणने धारता मुनि मूर्ग रहित होवाथी अपरिग्रही ठे. सवैया इकतीसा. जैसे फीटकरी सो दरमेकी पुट वीना श्वेत वस्त्र मारीये मजीव रंग नीरमें.। जाँज्यो रहै चीरकाल सर्वथा न होइ खाल नेदे नहीं अंतर मुफेती रदे चीरमें ॥ तैसे समकीतवंत रागोप मोद बीनु रहे नीशी वासर परिग्रहकी नीरमें; ॥ पूरव कर्म हरे नूतन न बंध करै जाचे न जगत सुख राचै न शरीरमेंः॥ समयसारे ।। अतिसंपादिविधः सन्नवेदान्यन्तरश्च वाह्यश्च । प्रथमश्चतुर्दशविधो भवति हिविधो द्वितीयस्तु॥ पुरुण सिइ० ते परिमना संदेपथी बाघ थने थज्यंतर चे भेद है, तथा थ- ज्यतर परिप्रहना चौद, थने बाल परिग्रहना चे जेद वे. मिथ्यात्ववेदरागास्तथैव दास्यादयश्च पम्दोषा। चत्वारश्च कपायाश्चतुर्दशाभ्यन्तरा ग्रन्थाः ॥ पुरुषार्थ ॥ मिप्यात्व, क्रोध, मान, माया, सोन, हास्य, रति, थरति, जप, शोक, गंठा, पुरुषवेदराग, खीवेदराग, नपुंसकवेदराग, ए चोद अन्यंतर परिपद .

पुर सामायकसिध्युपाय तृतियोधिकार. अथ निश्चित्त सचित्ती बाह्यस्य परिग्रइस्य नेदोनो। नेपः कदापि सङ्गः सर्वोऽप्यतिवर्तते हिंसा ॥ पुरुषार्थ ॥ याय परिग्रहना थचित्त (धन, वस्तु, रु', सोनु, थादि) तथा सचिन (विपद-दास, दासी, स्त्री, तथा चतुप्पद-पटले गाय, घोगा, नेंस प्रमुख) एम चे नेद के. ए समस्त घाम थत्यंतर परिग्रह अव्य, नाव, हिंसानां कारण ठे, माटे तेनो त्याग करवो. ए पांचे थवत हिंसानां कारण ले माटे सम्यक् प्रकारे वस्तु स्वरुप जाणी पंच थातथी विरत थ शुझात्म भावमां स्थिर ययु-सम- भाव सहित वर्त थात्माना सर्वे नेद स्वनाव रागोपना विकारची विविध विकारी धाय ते. ते विविध प्रकारे समजाव करवानां थनुष्टानो थादरी सम- जाप करवो. ते विशेपे लखीए ठिये. सर्वे भव्य पोताना अव्य, क्षेत्र, काल, जावयी थस्तिपणे ठे, परना अव्य, देत्र, कास, जावथी नास्तिपणे . जे धात्मा थरुपी ज्ञाननो पुंज ऽव्ययी पोते एकज, देनची थसंख्यात प्रदेशी, कासपी स्वगुण वनावंत, थने जावयी ज्ञानादिक गुणो सहित वे. एम पोताना च्यादिक चारपी थारमा थस्ति पणे ठे, घने पुद्गल वर्ण, गंध, रस, स्पादि गुप पर्यापनो पुंज परमाणुं पणे एकज ऽव्य . थपवा हिप्रदेशी, प्रण प्रदेशी, थादि अनंत प्रदेशी मुधी संघ ऽच्य एकत्वपणे एक, थने देवधी परमाणुपपे, धने हिप्रदेशी यारत् धनंत प्रदेशी मुधी, कासपी पर्प, गंध, संस्थानादि प्रश्नपपे, घने भारथी पूरए गमन प, पम पुद्गल पर पोताना न्यादिक यस्ति पते. एम सर्व अल्प, क्षेत्र, काय नाव पथस्तिप्पे ठे, कोका कोई अल्पनो अप, देश, काल, नार, दीनानां जाप नदि, चने चीजानो मां ७२ सामायकसिध्ध्युपाय. आवे नहि माटे नास्तिपणो . एटले जीव अव्यमा पुद्गल इव्य , नास्तिपणे . एटले जीव अव्य पुद्गल अव्यादिके अवता ने त्रि- काले पुद्गल अव्यादिक रुपे न थवानो स्वन्नाव जीव अव्यना व्या: दिमां अस्तित्वपणे रहेलो ; एम इत्यादिक सप्त नंगे विचारता मारू स्वरुप शुभ सिद्ध परमात्मा समान ठे. तो हुं पुद्गल वर्गणाथी उप- जेला मन वचन कायाना जोगमा व्यापी अन्य पुद्गलोमां तथा शरीर धारी अन्य जीवोमां रागोपनी प्रवृत्ति केम करूं? अस्ति नास्ति स्वजाव समजवा माटे उदाहरण. १ जेम आंवो अव्य पोते एकत्व मिपणे उव्यथी तो ठे ते स्वाव्ये थस्ति. २ श्रने सिंवडाना अव्यरुपे त्रिकाले पण थाय नहीं ए परव्ये नास्ति स्वजाव जाणवो. हवे क्षेत्रथी थांवानी शाखा प्रतिशाखा पत्रपुष्प फसादि स्वक्षेत्रे विस्तारपणे अस्ति ठे. अन्य वृक्षादि विस्तारपणे नथी. श्रांवो स्वकाले फळ श्रापे पण अन्य वृक्षादि काले फळे नहि तेथी स्वकाले अस्ति परकाले नास्ति. थांयो पोताना वर्ष गंध रस स्पर्श यादि स्वनावे यस्ति, लिंबादि परवर्ण गंध रस स्पर्श स्वजावे नास्ति. ३ए थस्ति तया नास्ति स्वजाव समकाले सर्वे अव्यमा उता दोय माटे स्याद् यस्ति नास्ति त्रीजो नांगो. ४ वस्तुमा थनंता धर्म समकाले ठता ते ते सर्वे धर्म एकज वचने उचारण यश शके नहि ते स्यात् थवक्तव्य चोथो नांगो. ५ थस्ति स्वताव पण. थनंतो ते एक बचने अस्तिपणाना सर्वे धर्म एक समये उच्चारण .याय नहि माटे थस्ति. थबक्तव्य पांचमो नांगो.

सामायकसिध्ध्युपाय तृतियोधिकार. ६ नास्ति स्वजाव पण अनंतो, ते एकज वचने एकवारे जचा. रणमां श्रावे नहि ते नास्ति श्रवक्तव्य नामा ठको नांगो. अस्ति स्वनाव तथा नास्ति स्वभाव वस्तु मांहे समकाले युगः पदे अनंता उता ठे, ते समकाले एकज वचने उच्चार करी शकाय नहि माटे स्याद्यस्तिनास्तियुगपद्धवक्तव्य सातमो नांगो. एम सप्तनंगीन स्वरुप ठए अव्यमांदे गुरुगमधी विचारतां आत्मा सिद्ध समान ठे. तो महारे परमव्यादिक माहे मन, वचन, कायाना जोग राग राऊपणे प्रवर्गवी मित्रसमान जीवोना प्रव्य तथा नाव प्राणनी हाणी करवी तथा सुःखवg घटे नहि. प्रमाद ठोडी यत्ना- एज वर्तवू. स्वपर जीवना अव्य श्रने नाव प्राणने हुँ केम हणुं ? तथा केम हणावू ? अने हणताने नलो केम जाणुं ? माटे सर्वे जीव उपर समजावज राखवो. व्यप्राण दश ठे-पांच इंजियो, मनवस, वचनवल, कायवल, श्वासोश्वास, थने थायुप्य, ए दश प्राणने चांपवू, कचवू, वेवू, बांधवू, अथवा, सर्वथा प्राण रहित करवो मतलवके कोरीते कोश्ना पण ए प्राणने उःखववा, मन, वचन, कायाना योगथी इणवा, श्रयवा हथियारवडे हवा ते व्यहिंसा जाणवी. अने नाव प्राणते- झानादिक गुण तथा कादि स्वनाव, दानादिक शक्ति, क्षात्यादि मुख्य दश गुण ते श्रात्माना ठे. एम थात्माना स्वनाविक धर्म ते जाव धर्म कहिए, ए नाव धर्म जे झानदर्शनादि गुण ते उन्मार्गे देशना दीधाची हणाय . ते मारा मित्रने केम हणुं ? जेम जिनेश्वरनां नापित वचन विरुद्ध देशनाथी थगर मति कल्पनानां वचनोथी जीव थझानमा पर्ने ठे, तेम मिथ्यात्वमा पण पमे . तेमज परजाव थाचरणानो परिणामी याय के.जेम चक्र- वृत्ती तथा देव देवांगनादिकोनां रुप सुख वखापतां संज्ञास विना सामायकसिध्ध्युपाय. श्रने जिन श्राझाना उपदेश संजाळ विना देशना देतां जीवो विषय कपायना परिणामी थाय , तेमज स्वजीवने तथा अन्यजीवने क्रोध ऊपजावतां शांति गुणनी हाणी याय . अने स्वपरने माने चमा वतां मार्दव गुण हणाय ठे, स्वपर जीधने कपट मांहे वर्ताववाथी थार्यव गुण दणाय ठे, स्वपर जीवने सोने वलगाडतां मुत्ति गुण हणाय ठे, पांच इंजियोना विषय तथा धनादिकनी लालचमां पमतां, पाडतां शाकरतां तप गुण हणाय ठे. अने पोताना शुद्ध स्वरुपने सदमां नहि राखतां प्राणातिपातादि अवतनो परिणाम करतां तथा पंचजियोना विपयोमा सक्ष रमावतां तथा शोधादिक चार फपायमा प्रवर्त्तावतां तथा यात्म उपयोग विना तथा जिनेश्वरनी थापा विना मन, वचन, कायाना जोगमा प्रवर्ततां शुद्धोपयोग रुप संजम धर्म दणाय ठे. पुद्गल परिणतिने थात्म धर्म कहेवाथी तथा जाणवाथी सत्य गुण ( सम्यक्त गुण ) हणाय . ते कपायादि मलिन थध्यवसाय करवाथी यात्मानो शोच गुण दणाय . तथा संजम सामायकादिकमां मन, वचन, कायादिकने थारु राखतां तथा थतिचार सहित वर्त्ततां शौच गुण हणाय . तथा जीव थदत्त, स्वामी थदत्त, गुरु श्रदत्त, तथा तीर्थंकर श्रदत्त ग्रहण करतां शोच गुण हणाय ठे. समस्त थथवा कांश पुद्गल अव्यनी ग्राहकता ते मूर्ग कहिए. ते मूळ थात्माना थकिंचन गुणने हणे ते. थने थतीत थनागत वर्तमान संबंधी योदारिक क्रियना कामनोगनी थनिसाषा करतां, करावतां, थनुमोदता शुरु थात्मानंद पमाय नदि, माटे ब्रह्मचर्य गुणनी हाणी ते पण लावहिंसा जाणवी. ए प्रमाणे थात्माना . दर्शनावधर्मनी दाणी थाय ठे ते नावहिंसा जाधवी, थने ए नावहिंसा नहि थवा देयाने माटे समनावमा वर्तयु तेज सामायक के. ठकारकनी यथार्थ प्रवृत्ति बिना कोइपण धारेलु कार्य सिद्ध य नथी. ते नहि जाणतां अंध परंपराए प्रवृत्ति करता, सामायकसिध्ध्युपाय तृतियोधिकार. ७५ करावतां, मोक्षरुप कार्यनी सिद्धि मानवाथी श्रात्मानो स्वनावाचरण गुण हणाय , थने परजावनुं थाचरण थाय ठे, ते नावहिंसा. थने मिथ्या प्रवृत्ति वेश करतां, करावतां अव्य प्राणनी पण हाणी थाय ते ते व्यहिंसा कहिए. माटे मोक्ष श्री जीवोए यथार्थ कारक प्रवृत्तिए मोक्षरुपी कार्य साधg. ते कारकनुं स्वरुप नीचे प्रमाणे अष्टां- ते करी घट कार्य ऊपर 7 कारक कहीए वीए. १ घट स्वरुपने जाणतो अने घट करवा तेयार भयो एवो कुंजार तेज घटने करी शके ते कर्ता नामा पहेलुं कारक. २ घटना स्वरुपने जाणतो एवो कुंनार घट करवानो अनिसापी थाय तोज घट घने माटे करवानो थनिसाप ए कार्य नामा चीजें कारक. ३ करणनामा श्रीजु कारक तेना घे भेद ते. १ घट घवा सायक शुभ माटी ते उपादान नामे कारण. २ घट कार्य करवा माटे दंम चक्रादि साधनो ते निमित्त कारण. ४ घट संपदा रुप पिंड स्थासादि निपजाववा, पूर्ण पदे घट तैयार करवो ते संप्रदान नामा चोथु कारक. ५ पूर्व पिंगादि पर्यायनो व्यय करवो ते अपादान नामा पांचमुं संप्रदान थपादाननो विशेष पोध-जेम कांकरी विगेरे दूर करी मृतिका शुरू करी पाणी नांखी पिंग निपजावो. थर्दियां पूर्व मृचिका माहेसा कांकरा दूर करी पापी बने एक पिंग करवो तेमां मृत्तिकानी थशुद्धता तपा मृत्तिकाना टापपानो व्यप थयो ते अपादान, थने पिंड पर्यापनी उत्पत्ति ने संप्रदान, एम नवन व्यये फार्य निपजे. भवन नवन व्यय विणु कार्य नवी दोवेरे । जिम उपदें न घटत्व ॥ शुभाधार शुाधार मुगुणनो ऽच्य रे । सत्ता- धार सुतत्व॥ कारक.

। सामायकसिध्युपाय जेम जवन कहेता नवा पर्यायनी उत्पत्ति आने व्ययं कहेतां पाठसा पर्यायनो नाश ए थयां विना कार्य निपजे नहीं; जेम माटीना पिंडमाथी पिंड पर्यायनो व्यय करी स्थास पर्यायनो नवन, स्थास पर्यायनो च्यय थने कोश पर्यायनो नवन तथा कोश पर्यायनो व्यय अने कपास पर्यायनो नयन, थने कपाल पर्यायनो व्यय भने घटे पर्यायनो जयन एरीने कार्यनी उत्पत्ति थाय. तेमां जे नवा कार्यन उत्पन्न करयुं ते संप्रदान जाणवू. तो जे घडो ते माटी उपादान शिवाय पप्पर रेती मुतर विगरेनो यने नहि. ६ थेधिकरण, जे कार्य पर्यायने निपजावQ होय ते नूमि, कास, थाकाहाना थाधारे निपजे. जूमि, कास, थाकाशना श्राधार विना कोश पण कार्य यनी शक नयी माटे हुं श्रधिकरण नामा कारक जाणवू. एम कारक यात्मसिद्धिरुप कार्य करवाने माटे जाणवां जोश्ये. १ जेम घटनो की घटना स्वरुपने जाणतो होय तेत्रो कुंभार ते तेनो का तम यात्मसिदिना स्वरुपने जाणतो होय एवो सम्यक् शानी थारमसिद्धि करवा उद्यमवंत थयो ते कर्ता नामा पहेमु कारक. २ जेम घट कार्य करवानो थनिबाप ते कार्य नामा यीजु कारक तेम यात्मसिदि करवानो थनिखाप ते कार्य नामा वीजुं कारक. ३ जेम पट कार्य, करण कारक तेना ये जेद एक निमित्त चीजें उरादान- १ घट कार्यर्नु उपादान सत्ता वाली माटी;तेम थाम सिबिरूप कार्यनु उपादान जव्य परिणति जाणयी. २ जेन पट कार्य निपजावयानां निमित्त दंग चमादि तेम थाममिति निषतापवानुं निमिन मुनये जिनेश्वरनी याणी. ४ मंप्रदान-जेम मृत्तिा शुरू करी पिंड निपजाययो; तम निप्याब नारा करी सभ्यत निपजाग्यु; राग नाश करी वीतरागता B सामायकंसिध्युपाय तृतियोधिकार. निपजावी; विगेरे आत्मसंपदानुं प्रगट करता जर्बु ते अात्मसंप्रदान कहीए. श्राम संपदा ते ज्ञान, दर्शन, चारित्र, तप, दान, खान, जोग, उपजोग, वीर्यादि अंनंत श्राम संपदा . श्रात्म परिणामे पोतेज पोतानी संपदानो दातार थई पोतानेज ए संपदा थापवी एटले यात्म माहे सत्तागते केवस ज्ञान दर्शनादि संपदा धनंती ठे पण देहदेदादिना ममत्वे मिथ्या अष्टीए पोतानी संपदा पोते देखी शकतो नघी कारणके परमाहे खद रभावी निज लक्षण तरफ सद देतो नधी तेथी संपदा निकट उतां पण अत्यंत दूर थइ रही . ते नय युक्तं जिनेश्वरनी वाणी रुपी हरीयारे करी मिध्यात्वादि दूर करी पोतानी संपदा पोतानी उष्टी गोचर करवी. निज संपदा निज उष्टी गोचर करनार पोतेज ते माटे दातार पण पोतेज, श्रने देवार्नु निज शक्तिरुप धर्म ते दान ते पोतानाज धर्म जाणवा. थने निज शक्ति ग्रहण करनार पोतेज पात्र, के जे निज सत्तानो लान ले। शके ठे एम दाता पात्र देय त्रणे अनेदपणे जाणवां; माटे आत्म संपदार्नु दान देवू ते संप्रदान कहीए. ५ अपादान-जेम घट कार्य माटे पूर्व पयार्यनो व्यय करवो करो ; तेम सिझिरुप कार्य माटे मिथ्यात्व थने रागादि पूर्व पी- यनो नाश करवो ते अपादान नामा पांचभु कारक जाणवू. थहिंथां विस्तार घणोठे पण मुख्य मतलब सखी विशेपे तत्वज्ञानीउथी अथवा सूत्रोथी समजी खेबु. ६ अधिकरण-सवें खोकीक कार्यमां नूमि, काल बने थाकाश ठे. तेम अहियां थात्म सिद्धिरुप थोकीक कार्यमां मनुष्य गति वजरुपजनाराच संधयण त्या कास सन्धिनो परिपाक जाणवो. एमठ कारके जाएया बिना जे उपदेश देवो ते पोताने तथा परने प्रायः रागपर्नु कारण धने नवे नमधूनुं कारण जाप वाटे शुरू कार- 3G सामायकसिध्युपाय..- कना जाण पासे मोक्षरुपी कार्यनी प्रवृत्ति समजी एवाज सद्गुरुनी निवाए वर्तवू तेथी समनावनी प्राप्ति थाय, पोते पण कारक ज्ञान पिना कार्यनुं क ते रागद्वेष रुपी विपमता पामवानुं कारण दे. पपार्थ कारक प्रवृत्ति जाणी मोक्षरुपी कार्य करवू तेथी समनावनी प्राप्ति थाय. यदि जम धर्मवंत पुद्गस थने अन्य जीव उपर ममत्व यने रागादि करी मारा कर्ता, जोक्ता, ग्राहकता, व्यापकता, रम. पता, दान, सानादि सर्वे गुणने केम श्रावलं ? पली स्वगुण थावरणनी परंपरा रागादिक विकार केम उपजाई ? मारं दानादिक धन मारी सत्ता मिमां श्रखंग के. परथी से अगर परने देयं ते मारायी यनी शके तेम नथी. परयी मारा सुख उखा. दिकनी हाणी वृद्धि निश्चपयी यश् शकती नथी तो समय मात्र पण पररमण करवू मने घटे नहीं. स्वनाविक धर्म-मारा कर्ता, लोक्ता, ग्राहकता, व्यापकता, रमताने थनादिना थबोधयी उसटा प्रवर्तीववाथी थती रागादिक परिणनि मटाडया, स्वकर्तादिक धर्म शुरु नये प्रवर्तावतां कर्ता- दिक परिणामनी विषमता मटी समनावरुप सामायक याय. १ कर्ता-शुश चेतन मारा इानादिक स्वनाविक कार्यनी का स्वव्यादिकमा एकज नित्य अबाधितपणे तुं. जग पुद्गम स्वनारनो हुँ केम का यउं ? पुद्गः चपस, जम, थनंत जीवनी एंट तथा सडए पमण विध्वंसणादि धर्म सहित ले. ते पोतेज थनंत परमाणु जेगा पर थोदारिकादि थावे वर्गणा तथा संस्थानादि तया वादि यहुसी पाय ठे. तो तेर्नु मिथ्या कापणुं मानपुं मने न घटे. मोना-जेपी परिणाम विश्रांतीने पामे तेज जोग धर्म तेतो मारा ज्ञान दर्शन चारिबादि स्वतंत्र पर्ममा समाधिप थनंत जोग पनवे, पय पुगए जे घपक्ष जर थनित्य एंठ तेमां स्थिरतारुप rand .

सामायकसिध्ध्युपाय तृतियोधिकार. समाधि होय नहीं, तो एक पुद्गल श्टमानी रागी अने एक अनिष्ट मानी पी थ पुद्गल माहे जोग धर्म मानी पुद्गल नोगे रांजी मारा स्वनोग गुणने श्रावो. पुद्गल अव्य के जे जगत् जीवनी एंट दरेक जीवे विविध वर्गणारुपे परिणमेला अनंती वार विषय कपाय नावे नोगव्या, लोकाकाशना सर्व प्रदेशे नवि नवि गति योनी प्राण प्रयाप्ति करतां वारंवार स्पा, तामना तर्जना ठेदन जेदन आदि महा जयंकर वेदनाउँ जोगवी. नोक्तापणे विपय लोग अपमिलते प्रयासनी वेदना जोगवी परजावनो कामी थर वारंवार लव ब्रमण कर ते नोग गुणनी विषमता मने केम घटे? ने जिन वचनामृत चाखी स्वनाविक लोग जोगववाने कोण मूर्ख प्रमाद करे ? हुं तो ज्ञा- नादि स्वगुण समाधिनो जोगी थर रहुं. मारा प्रव्यादि चार माहे जगत्ना अव्यादि चार नथी, मारो अनंतो लोग धर्म मारा अव्या- दिक मांहेज वे पण जगत्ना प्रव्यादिक मांहे नथी थने शुद्ध नि. श्चय नये मारे तथा पुद्गलने संबंध नथी तो मारे स्वनाविक जोग- धर्म गेमी जम्मा जोगी घg न घटे एम जापी सम्यक्वान् जीव विरक्त थाय. ३ ग्राहकता-मिथ्या नावे मारो ग्राहकता गुण विपम थयेलो वे ते मारे समपणे करवो जोश्ये. ज्ञान दर्शन चारित्रादि रिजितेनेज हुं यही शकुं पण पुद्गसना वर्णादिक मारामां थावी शके नहि तो मिथ्या थनिमान केम कझं ? समय समय इान दर्शनादिना उपयो. गनी नवि नवि प्रवृत्तिनुं थर्बु तेज मारो स्वकास ठे, थने समय समय नया वर्णादिकनु उपजयुं ते पुद्गलनो स्वकास वे. झानादि स्वगुण- रुप ग्राह्यने यात्मा ग्राहकज ग्रही शके. तेमज वर्णादि पुद्गल ग्राह्यने पुद्गलज ग्रहण करी राखे. जेम सोनाना पित्तादिक गुणोने सोनुज ग्रहण करी राखे थने त्रांवाना रनादिक गुणोने त्रांयुज ग्रहण करी राखे ठे. तो मारे परप्रव्यादिना ग्राह्यनी शी जरुर ठे? नावथी G0 सामायकसिध्ध्युपाय. मारा हानादि कर्तादि गुणो रुप सक्ष्मी मने सुख तथा लोग आप- नारी थने मुख्य उरितथी बचावनारा ग्राह्यो मारामांज ले. कोर अव्यनी सत्ता को अव्यमां जती थावती नयी मारे धननी जहर नधी जी विषयना विषम विकार उपजे भने विपयोनी अने मानादिनी शाषीज धननी ग्राहकता थाय ते. पण हुँ चेतनघन विषय पिकाग्थी रहिन उ विषय विकारतो थोदारिकादि शरीरमा ठे. हुं ते चोदारिकादि सारीरने जाणुं तुं, ए मने जाणता नथी, एवा निर्विकारी माग गाने ठोनीने जड जे थोदारिक शरीरमां मारुं मनन करी एना माटे क्रिया मेश तथा संकटप विकल्प हुँ केम करूं ? श्रीनी प्राहकना मन न घटे. काम रोग मारा थात्म थंगमांदे नथी. हुं शुद्ध मान, माग अनचर्य थाचरण ठोमीने नवहारे सुगंधि यहेतुं रस नधिर मांग मेद यस्य महा वीर्यरुप सात धातु, सात मल, विष्टा मृन नरवानी काठी जेयूं रोमे रोमे गधे श्रयतुं यायुपित्त कफ जर्स- दर भगंदर प्रमेहादिक थनेक योनी खाण, दणमां शोनतुं, दाणमां विकगा, नयंकर, अनिष्ट पुगंधवा लायक देवयानुं प्रेतरुप शरीरने माटे कोण मर्म म्री थादिकनी ग्राहकता करे? हुँ एकजनुं पुद्गसनी पेने यह परमाणुयी यनेष्डो ऊपचरित प्रव्य नयी पा फक्त दान गपज तुं. निहांतो थमुभना होयज शानी ? जिहां अन्य बीई म निहांज थारुता होय पण मारा एक पागा मां थन्य प्रवेश की शां नयी नो जश हुँ एकज तुं नो शुरुज नु नो जे एक होय ने निरयन होय पण जे थन्य थन्य परमाणु संजोगे पनेश न्यो मी पुत्रादि पर बम्र यानरणादि नित्य होप नहि नो मंजोग नेनो अबस्य विजोग होयत ९ अन्य संघ पिना एकजनो यविनानी हूँ. यने कामादि गंग ने नो यनंना परमाणुपी निरजेपी वर्गगायो यनेषां वीयर्यादि रस पिर माम मागमा नपी पर सानादि दानादि तेज मा श्रीयं ग्री सामायकसिध्युपाय तृतियोधिकार. र श्रादिकनी ग्राहकता मने केम घटे? माहं धन चोर देखी शके तथा चोरी शके तेवू नधी, शीत तार वरसाद मारा धरुपी आंगने लागी शके तेम नधी, मारो माल मिलकत मारा असंख्यात प्रदेश संचा नूमि मांहे अतूट अक्षय श्रखंड ठे ते कोई पण खंडित करी शंके तेम नथी. सोनानी पीलाश सोनाथी न्यारी करी चोरी जाय तो मारी सत्ता धनने पण से शके माटे मारे घरनो शो खप ठे? मारे पुद्गलनो शो खप ठे? एम अनेक ग्राहकता पुद्गलमा अहंपणु जाण्या मान्याचीज थाय ठे. कया'उःखने मटाडवा तथा कयाँ सुखने वधारवा पुद्गल वस्तुनी ग्राहकता करुं? पण में श्री गुरुना परम थमृत' रुप वचन रसने पीधो हवे परजव्य माटे परनी ग्राहकता मने न घटे. ॥दोहा॥ प्रवचन ग्रंथे नाखी, पूर्णानंद निजमाहिं। विपय विप उतरी गयो, तव पुद्गल खप नादि ।। पर पद आतम इव्यको, कहन सुनन कवु नांदि । चिदानंद घन खेलही, निज पदतो निजमादि । एदखे मारु पद मारामां . परग्रहणवुझिए ग्राहकता गुण मि- यात्व थवस्था मांहे विषम कर्यो. पर मांहे रक्त थइ परग्रहणवुद्धि करी अथवा परमाहे केपी कबुपित यश निज गुण ग्राहकता चुक्यो ते रागादि मन न घटे, मारे परथी कांश काम नथी एम उदासिन्न- वृत्ति करी पर ग्राहकतानी बुद्धि गेमुं. ते समजावनी थाय (खान) कहीए. व्यापकता-व्यापक अव्य अने व्याप्य एटखे गुण-जे सोनुं अव्यं ते व्यापक , अने जाराश, चीकाश, पीळाश आदि जे गुणो ते व्याप्य ते तेम हुँ अरुपी थात्मा ते व्यापक तुं मारा ज्ञानादि गुणों- . १ सामायकसिम्ध्युपाय. ज मारामां व्याप्य . परमाहे माझं कांशए नथी. व्याप्य व्यापक थनेदपणे हुं एफज कुं. तो जिन्न अव्ये मारे व्यापकता करवानुं शुं काम ? जेयी मारो व्यापक गुण पुद्गल मांदे व्यापी विषमताने करे ठे. जेम कोर पसता घरमां पेशी पोते बलवानी वेदना जोगवे , परता पक उपर चढी पोते फरे , तेम थनंत पुद्गलथी घनेसी नीजी, सगण पमण विधंसन रुपमा व्यापी रागोप करी शांत गुपने की व्यापक गुणनी विपमता करवी मने केम घटे ? हेय गान (गंडवा योग्य) पर वस्तुनी व्यापकता ठगेमी निज व्याप्य निजमां स्थिर करी सनाचे वर्तवू, ए समनावनो सान ते सामा. या जाप रमणता-रमणता गुणयी थनंन पुद्गल संयोगी विनाशी जगत् जीवनी एंव एवा धन, नी थादिने श्रझानथी मनोहर जाणी ते मांद चित्तर्नु रम. एकने थनिष्ट जाणी पनी वेदना येदयी, एकने स्ट जाणी राग गऊ रमयु, ते मने न घटे, केमके जेम हजारोमणनो धुनो ढगयो करी तेमादयी म्री, वाग, गजादि विविध घाट मुरुप नया कुरुप धनावी एकने श्ट एकने यनिष्ट करपी सुखी, हर्पित. यई. तेमन नौदराज खोक मांद नरसा पुद्गत अन्य थनंत परमाणु सर, थनंन वर्गणा, यनंन पंधरुप संवें जमनाये सामान्य; समय, पडप, विधंसन, मिश्रण, विवरण गुणे सामान्य एवा पुगतो मां- दघी यनवां धन, पुत्रादिने रम्य जाणी चिन रमाय, यया थ. रम्य जाती जुगुमा करवी. ने मारा ज्ञानादि गुरु रम्य रमण परि. पान रोकीकी मिथ्या रमण करई मने न घटे, है शुरु गंतन गना मुं. एदा पुगा विपनी थानापी उम्मीन पq (नटक) मने न पटे. एन सर विवाग्रही निज रम्य रमण परिणामी पत्र मागे मगार एरिना मारा झानादि गुणाने विषम करी रहानपी यो समां गुरुदर्शन बिना मिप्यादृष्टी घर परपदमा सामायकसिम्प्युपाय तृतियोधिकार. ३ थापो लखी जब ब्रमण करतां जयंकर विकारो सह्या. चारित्र गुणनी विषमताए पराचरण एटले. विपयकपायादि श्रादरी विषयकामना शांति श्रय विषय जोगववाना पदार्थो मेलबवा यहु प्रयास करी क्रो- धानले धगधगित पोते क्रोधानसमांदे उखित घयो. कोपानिए अन्य जीवोने तपाबी, मारी, ताडी, वेरादि वांधी बहु भव ब्रमण जन्म मरण वियोगादि सह्या; माने चढी अपमान पामी अनेक वेदनार्ड सहन करी; माया श्रादरी थार्त रोज ध्यानमां वत्ती स्त्री आदि. पर्याय पामी परवशादि बहु उःखो सह्यां, सोने लागी ताप तृपा नुख वेती, थाराम ठोमी दरिया डुंगर विकट देश प्रवेश करी परतंत्रादि पामी प्राणघात पर्यंत पु-खो सह्यां, परदास्य करी मित्र समान पर- जीवने कपाय ऊपजावी पोते कपायी थर निज समान सर्व स्वजाति जीव अव्यची बेर परिणाम करी वेरनी परंपराए बहु सुःखो सह्यां, पुद्गल वर्णादिमाहे रक्त यश् रीफ मानी स्वसत्ता चूकी स्वगुण वि- योगे पुद्गल संयोगे बहु उःखो सह्यां, विनाशीक जे पुद्गल व्य धन कुटुंब परिवार थायुप्य कामनोगनी शक्ति दुधादि शरीरनी शक्तिउँने राखवा परिणामी थर ते शक्तिजनो नाश थतां जयजीत घर जयंकर जय वेदना नोगवी ते उतां पण स्थिर न रहेवा लायक एवी पुद्गलीक शक्ति पुद्गतीक रिजि विनाश घतां वहु शोकातुरी जो. गवी, मलमूत्रनुं पूतनुं चर्म पटखे ढंकायखं, स्नान विलेपनादिके,वसी वन थानरणादिके शणगारी अंदरनी शुचि नूखी कोई देखीती थशुचि देखी सुगंठा कीधी पुगंठानो परिणामी थयो, पुगंवानी वेद- ना वारंवार जोगवी, वेद ऊदय जे मदन परिणाम ते पण औदा- रिकादि शरीर मांहे थता विकारमा ममत्व करी, रमण करी ते विकारनी विपमताने निवारवा अनेक परतंत्रता जोगवी जेम विप- घरन विष चढ्याधी मूर्गदि वेगो उपजे तेम कामविषयना वेगे था- करां खो सह्यां एम थनेक परिणामे पराचरणी यश निज सत्ताथी सामायकसिध्ध्युपाय. रमण परिणामने चूकयो माटे मने रमण गुणनी विषमता न घटे. एक अबाधित यात्मिक कार्य कारणमाहे स्थिर थर्बु. एम रमण गुणनी समपरिणति करवी ते सामायक जाणवू. ॥ तृतिय अधिकार संपूर्णः ॥ चतुर्थ सामायक ध्यानाधिकार. संसारी जीव कोश् समये ध्यान वगरनो होतो नथी, ते ध्यानना चार नेद . (१) थार्त ध्यान (२) रोष ध्यान (३) धर्म ध्यान (४) शुक्ल ध्यान. तेमां थात थने रोज ए वे ध्यान ते संसार : जिना कारण जाणी तजवां थने धर्म ध्यान तथा शुक्स ध्यान सम- जाव थने मोक्षनां हेतु जाणी श्रादरवां, तेमा पहेला थार्त ध्यानना चार चेद (१) इष्ट विजोग (२) श्रनिष्ट संजोग (३) पीमा चितवन (४) अपशोच. देहने श्रात्मा जाणवायी थात ध्यान थाय . श्ट वियोग थार्त ध्यानयात ध्यानथी परिणामनी विषमता थाय ते. आत्मा पोते शुद्ध नये सत्ताए सिह समान ठे तेने जगत्ना कोइ पण पदार्थ मुख थगर उख थापी शकता नथी. देहना ममत्व पणाग्री सिह.समान पोतार्नु सहजानंद स्वरुप चूकी धन कुटुंब परि- वारादि कहिपत श्ट वस्तुना वियोगयी चिंतातुर थे हाय विसापादि उख वेदतो.पोताना, समता समुष समान स्थिर थाम स्वनावने सामायकसिध्प्युपाय चतुर्थोधिकार. 64 संकल्प विकल्प झप पवनथी प्रेरी चंचल करी महा वेदना वेदी बागल तिर्यंचादि नव जमणनो जोगी थाय . माटे हे चेतन ! श्रा शरीर धन कुटुंब परिवारादिमां तुं अने तारं कांश पण नथी. जूने त्रम नार शा वास्ते उपायुं हुं ? एम तव गवेषणा- करी पुद्- गलथी तन्मय थपली परिणतिने सुखटाची पोतानी झायकताथी परि- पति तन्मय करी समपरिणामे स्थिर थर्बु तेज सम कहीए. जेम निर्मल स्थिर जलमांहे तारा सूर्य चंड वृक्षादिनुं प्रतिबिंब तद्वत जणाय ते. ते पाणी पवन संयोगे उठली चोतरफना मेलथी मोलाइ अशुरु थवाथी ते माहे सूर्यादिनुं प्रतिबिंब थयथार्थ जणाय वे. तेमज निर्मल स्थिर चैतन्य स्वनावमां जगत्ना सर्व पदार्थy नासन थाय ठे पण विकल्पशप पवनयी प्रेराएलुं चित्त थात्म स्वनावने चपल करे ठे. तेथी स्वपर स्वरुपने थयथार्थ जाणे जुए ठे अने रमण पण अयथार्थ करे ये माटे कल्पित श्ष्ट वस्तुना वियोग, ध्यान ठोमी मारु श्ट मारा स्वपच्या दिमां ठे एम जाणी परथी विरक्त थ सम परिणामी चर्बु थनिष्ट संजोग था ध्यान-हे चेतना! तारे थनिष्ट संजोग नथी कारणके एक अन्यमां चीजो अव्य, एकना क्षेत्रमा वीजानुं क्षेत्र, एकनी समय वर्तनामां थन्यनी समय वर्तना, तथा एकना स्वनावमा थन्यना स्वन्नाव प्रवेश करी शकता नथी. जेम सुवर्ण अव्यमांही अन्य अन्य प्रांवा विगेरे प्रवेश करी शकता नथी; व्यवहारथी सोनुं त्रांबु एकमेक थएव॒ व्यवहार अष्टीवालाने जणाय ते. पण चतुर सराफ सोनाने निन्न जाणी शके के एनी अंदर सेंकडे चार तोला त्रांवु थने उन्नु तोखा सोनुं वे. वली ते त्रावासाये मसेला सोनाने नाश्ट्रीक एसीडमा नांखवाथी त्रांयु एसीम साथे गती जर सोनुं थलग रहेशे. तो निश्चययी कोश पव्य अन्य अव्य साये मली एक- मेक थर जतुं नथी. वसी व्यथी पोतानुं नारेपणुं तथा पित्तादि ७६ सामायकसिध्ध्युपाय. गुणने सोनुं वोमतुं नथी. तेम जे सोनानो प्रदेश ते माही त्रांवाना प्रदेशे प्रवेश कों नथी माटे कोई जव्य को अव्यनो प्रदेश अन्य अव्यना प्रदेशमा प्रवेश करी शकतो नथी. वली कालथी त्रांवाने गलवामां जेटलो समय थाय ते तेटला समयमा सोनुं गली शकतुं नथी. वसी जेटलो समय सोनानी स्थिति रहे ठे तेटला समय त्रां. पानी स्थिति रहेती नथी. वली सोनानी ऊत्पत्ति प्रलयनो जे समय तेज त्रांवानी उत्पत्ति प्रलयनो समय थाय नहि. एक अव्यनी काल परिणति वीजानी काल परिणतिमा प्रवेश करी शके नहि. सोनानो स्वभाव नांवामां थावतो नथी: कारण के वस्तु अव्यत्वपणे पोताना सर्व प्रदेशे स्वगुण वर्त्तनाए परिपूर्ण जरी तिहां अन्य प्रवेशनो श्रयकाश नयी. जेम मीगनी कांकरी पोताना स्वनाव क्षारगुणे सर्वे अंगे जरी ठे तिहां मोगश खाटाश आदिने रहेवानो अवकाश नयी तेमज सर्व प्रदेशे धोलाश थने कफहारकादि गुणोथी सर्व अंगे परिपूर्ण है तिहां अन्य गुणनो प्रवेश संजवेज नहि. शाक मांदे विविध तरेहना मशाला नेगुं थावेलुं मी पोताना कारादि स्वना- वने तया कफ हारकादि गुणोने टोडतुं नथी तेम मारा अव्य क्षेत्र कास जाव मांहे पुद्गलना अव्य देत्र काल जावनो प्रवेश नथी पण मिथ्याटिए मन वचन कायाना जोगरुप पुद्गलो तथा तेना संबंधिक धन कुटुंबादिक एउँने हरकत करनारा अन्य पुद्गलोने थनिष्ट जाणी हेपी केम थाऊं? जोगने वशे ग्रहेखा पुद्गखो मारा होय नहि. हुँऽव्य क्षेत्र कास भावयी थनादियी अनंता कास मुधी निश्चयनये चैतन्य शक्तिमय शुरू कुं-युद्ध . सत्ता जोतां सिक समान वें. अखख थतुल थविचस चिविलास प्रकाशवान स्वसुख स्थानक मुखरुप हुँ पोतेज हुँ. त्यां द्विधा नथी. तिहां कोई मने थनिष्ट केम यश् शके ? मारी सत्तानूमिमांही मारी स्मृति सहित वसं तुं ते स्थानक इंजिय गोचर नथी. मारुंजे थास्मिक धन ते ज सामायकसिध्युपाय चतुर्कोधिकार. माराथी प्रदेशांतर थाय नहि. माटे निर्णय निराकुल उतां अनिष्ट संजोग विना जू थनिष्ट संजोगनुं ध्यान केम करुं? हुंज मारा सदा- एने नूसी माराधी विलक्षण जे पर पुद्गल अन्य चपल परिणामी राख्या रहे नहि एवामां श्रापो मानी मारा सम परिणामनी समा- धिने चुकुं हुं. तेथीज में अनंता नव जमण कर्या. हवे हुँ एवा अनंत ऊपाधियुक्त शरीरमा थापो मानी हुँ अनिष्ट संजोगथी विषमता करूं नहि. पण ते विपमता ठोडी निश्पाधि यात्म समाधिमां समपरि- णामे स्थिरथोन रहुं. पीमा चितवन आर्त ध्यान-यात्मा पोते अवाधित, अस्पशी, धनंत कालथी अनंती पुद्गल वर्गणार्ड साथे गति योनि करतां श्रात्मानो प्रदेश मात्र खर्यों अथवा घसायो नथी. कारणके स्पर्शवान पुद्गलो यस्पर्शी श्रात्माने स्पर्श करी शकता नथी. पीमा चितवन ए पण देह बुद्धिथी थाय , माटे जम देहनी थंदर आपापणुं मानी हुँ जम जाव केम जोगबु ? समण पमण विध्वंसन स्वन्नाव थोदारि- कादि शरीरमां होय , पण कोई रोगादि वेदना मारा अंगमां नथी. तो हुँ अठती वेदनाने केम जोगवू ? एवी वेदनावाला शरीरमांथी थापापणानो खद ऊठावी श्रव्यावाध सहजानंद स्वनावमां लद देश स्वनाविक समाधिमांहे स्थिर थq. तेथी पीमाचितवन मटी निर्विकल्प समाधि मले. अय शोच आर्त ध्यान-एटले नविष्य काले मारुं शुं थशे ? मारो कोण थाधार ठे? इत्यादिकनुं चितवन मिथ्या दृष्टीएज थाय 3. पण मारो यात्म अन्य त्रणे काल चेतनमूर्ति ठे, पर परिणतिना संयोगथी जमना ममत्वनी चपलतामां हुं व्यापेसो हुँ, हवे श्री गुरु चरण पसाए जिनेश्वरना थमृत समान वचनोनो स्वाद खेर मारु मिथ्याविप कंशक उतयु ठे, तो परतुं ममत्व करी हुं आगामी का. सनी चिंतानं करूं.

त सामायकसिध्ध्युपाय- उप्पय वंद. हों निदचें तिहुँ काल, शुभ चेतनमय मूरति । परपरिनति संयोग, नई जमता विस्फूरति ॥ मोह करम परहेंतु पाइ, चेतन पर रच्चै । ज्यों धत्तूर रस पान, करत नर बहुविध नच्चै ॥ अवसमयसार वर्नन करत, परम शुश्ता होउ मुझ.। अनयासवनारसिदासकदि,मिटीसहजनमकी अरुका। निश्चय नयथी हुँ त्रणें काले शुरु चेतनमयमूर्ति (पिंग) , पर परिणति एटले पुद्गल परिणतिना संयोगथी जगतारुप विप चढ्यु तेथी चपलता था,मोहनि कर्मयादिपरहेतुपामीने चेतना निजस्वरुपने नूट्यो , पोतानो लक्ष परस्वरुपमा रमतां स्वसत्ता अष्टिगोचर करवानो अब काश मस्यो नथी, तेथी परनो कर्ता जोक्ता थयो ,जेम धतूरनो रस पी-निशो चम्याथी मनुष्य बहुविधे नाचे हसे चे, तरेह तरेहवारना चाला करे , तेम परममत्वी जीव जेने मोहरुप मदिरा पीधी तेथनेक तरेदना हास्य विसापादिक करे वे. हये समयसारनुं वर्णन करतां एटसे जैन सिद्धांतथी यात्म परिणति यात्ममय वखापतां मने. परम शुद्धतार्नु उसखाण थयु, थनयास एटसे वीजा शास्रोनो प्रयास कर्याविना सहज सिझ समान थाम स्वरुपनें (शु ब्रह्मने) जा- पवा नहि देनारो पुद्गसमां अहंपणानो त्रम अनादियी थनातम संगे यएसो तैनी थरुकाट मिथ्या मतमा मग्नता सागी रही इती ते' मटी जान समयसारनो अर्थ-जे वचन थात्मानी परिणति थात्ममय.व. तावनार तेज वचन जिनेश्वरनां जावां थने पर परिणतिने थात्म.' मय यतावे ते जिनेश्वरतुं वचन नयी माटे समय-कहेतां श्रात्ममयन . सामायकसिध्युपाय चतुर्थोधिकार. सार घताची प्रात्म थनुजव करावे तेज जेननु सिद्धांत ठे; तेनेज स समय कहीए. चरण करणप्पहाणा, स समय परसमय मुकवावारा । चरण करणस्ससारं, णधिय सुई नयाणत्ति ॥ चरण सित्तरी थने करणसित्तरी प्रधानपणे आचरे ठे, पण स समय परसमयने जाणतो नधी. ते चरण करण संसार फसने थापे ठे केमके जाणपणुं शुरू नये नथी तो थाचरण मिथ्याज होय. थाझाएज तप, थाझाएज चारित्रं, श्राझाएज दान करयुं, केमके थाझा रहित जे धर्म ते ते तृण समूहनी पेठे ते. अर्थात् था- झारहित धर्म शोजतो नथी, कारणके घासना समूहमां धान्य चीज नधी. माटे जिन थाणा प्रमाणे स्वपर सक्षण विचारतां हुँ सदाए चिंता रहित हैं. माटे हवे हुँ शरीरमादी मारापणुं मानवाथी पती थागामी चिंतानुं ध्यान ठोडी स्वरुपने प्याऊ. समनाये स्थिर रहूं. हवे रोष ध्यानधी यती परिणामनी विपमता मटाडी समनावी घते रोज प्यान नीचे प्रमाणे- १ तिन परिणामे जीव हिंसानुं चितवन ते हिंसानुबंधीनामा रुअप्पान जाण-जेम प्रसन्नचं सपिए राज थथे यहु जीयोनी धान चाप एवा संग्रामना ध्यानथी संजम श्रेणीधी पमतां सातमी नरकनां दसीथा मेसव्यां तेज (प्रसन्नचंद) सम परिणामे वर्ततां योमीज वखतमा फेवस सदमीन वा. माटे दे थात्मा! जम थने यस्थिर जे राजरमणी रिडि इत्यादि तेने माटे मारा स्वजाति धन्य जीवोने को प्रकारे पर फेम हणुं. उस ? थने जे पचनपी मारा स्वजाति जीव मित्रोने उम्म उपजे एवी जिन घाणा रहित,तपा उपयोग देविचार्या वगरनी यारी दोय ते फेम.योई ? पप जे मारा संजमने प्रशस्त दोष या माग ए. सामायकसिध्ध्युपाय. जीव मित्रोने हितकारी थाय तेज वचन बोलवां, मन पण परहि- सामां केम प्रवावु जेम पृथ्वी उपर दारु विद्यावी उपर घास विगेरे ढांकी सेन्य, फोजो, विगेरे हणवानी गोठवण करवी, श्रने फसायो मरेतो ए धन मारे हाथे श्रावे. केर, हथियार, अग्निवमे, स्वपर प्रा- पने पुःखववानो, नाश करवानो, नाम मात्रना धनने हरवा माटे विविध विकटपो करी एवां थकृत्य कार्यों कयां के जे कहेतां थने याद थावतांज लाज अने कंपारो थावे. अने जेना कमवा विपाको सांनसतां त्रास पामिए माटे चोरीना विकल्पोनुं ध्यान वोमी निर्वि- कल्प ध्यानमा रहुं. ४ परिग्रहानुवंधी-परिग्रह मेळववानी, संग्रह करी राखयानी छा, मूळ, कामनाथी जे जीवो अनेक हिंसानू थनेक जूचन अनेक परऽव्य हरण- पण ध्यान करे ते ते विकराल महा विहामणा श्रयाग नव समुहमा त्रासदायक अने जयंकर वेदना सहे वे. जुर्व सजुम चक्रवर्ती घणी रिजि उतां पण वधारेनी लालचे सातमी नरके गयो. तथा लोनथी घणा जीयो पुगतिए गया, एवा दाखक्षा घणा शास्त्रोमां, थने घणा लोकोना जाणवामां , माटे ए विपे वधारे कांश सखवानुं नथी, पण थापणी सत्ता मांदे यात्मिक अनंत धन गुरु वचने गुरुगम खेश अष्टीगोचर करीए तो ते धन सर्वे पुखने नाश करवावाणुं सर्वे संपत्तिमय वे. माटे स्वसंपदा ध्यानी थइ स्थिर थq. ऊपता था तया रोड, वन्ने ध्यानोने तियंच, नरक गतिना दातार जाणी तेमाथी सक्ष ऊठावी कदासिन्नवृत्तिए स्थिर यq. धर्म ध्यान करीने समजाव करवो ते विपे-धर्म ते वस्तुनो स्वनाव. हुं थात्म वस्तु तुं ने मारा स्वजाव झानादिक गुण तेज मारो धर्म वे. ए मारो धर्म मिथ्याव अवतादिके कर्म परिणाम मांहे सामायकसिध्युपाय चतुर्थोधिकार. दवाएलो ते प्रगट करवाने जिनोक्त जे व्यवहार ते कारण धर्म श्रथवा तारण धर्म कहीए. व्यवहार क्रियारूप धर्म ते निमित्त कारण ए यहारनुं . श्रुत तथा चारित्र धर्म ते उपादान . तेनुं साधन उत्सर्गानुजायी शुक्र व्यवहार ते. वस्तुनो सत्तागत शुभ परिणाम स्व- गुण प्रवृत्ति कादिक अनंतानंद रुप सिझावस्थाए रह्यो ते एवंजूते उत्सर्ग उपादान शुद्ध धर्म वे. ते धर्मर्नु नासन रमण स्थिरतापणे चेतन तन्मय उपयोगे एकत्व पणे चितवन ते धर्म ध्यान कहीए. हवे नेनी चार नावना वे ते ध्याववी-शाननावना, दर्शन- जावना, चारित्रनावना, वेराग्यजावना हवे ए चार नावनानां लक्षण (१) ज्ञान नावनाथी निश्चळपणुं थाय एटले परवस्तुमा थापो नासे नहि; पोताना समजावमा स्थिरता पणुं थावे. (२)दर्शन जावनाधी मुंजाय नहि एटले मंत्र तंत्र देवदेवीना चमत्कार प्रमुख देखी साचुं माने नहि जाणे के ए सर्वे परनाव ठे, कृत्रिम वस्तु ठे, सर्वे मारे थसत्य एटसे निरुपयोगी ठे अने थकृत्रिम वस्तु जे यात्म स्वरुप अनंत गुण पर्याय सहित तेज सत्यपणे माद्दरं . ३ चारित्र नावना-पूर्वकृत कर्म निर्धारे थने श्रात्मानी परि- पति श्रात्म नावमा रहे; नवां कर्म न उपार्जे ते. ४ वैराग्य नावना-स्त्री यादिना संग तथा पौगलिक कर्म सुखे तजाय; संशय मात्र न रहे. ए चारे नावनानुं स्वरुप जाणवू. पुद्गल जोगयी उदासिन्नवृत्ति थाय. जेने सम्यक्त्व निर्मल ठे तेने जोगमा मग्नता होय नहि. पण को श्रणसमजु जीव एम जाणे के मने देवगुरु धर्मनी श्रद्धा वे, हुं समकीती हुँ, तेथी मने कंश कर्म सागतां नथी, एम निर्जय थर विषयो जोगवे अथवा संसारी सर्वे कृत्यो वेधमक रही करे पण जे समये जोगमां ममता ठे ते समये मिथ्यात्व ठे अने ज्ञाननी जागृती होती नथी ए वायत स्याद्वाद

ए
सामायकसिध्युपाय.
नयथी जाएया विना पोते जोगादिकनी मग्नतामां वर्ते, अन्यने वतावे
तो ते धनंत संसारी थशे तेणे जिनेश्वरनी थाझा यथार्थ जाणी
नयी कह्युठे के-
जतंच सवैया तेवीसा-सम्यक्वंत सदा जर अंतर, ज्ञान
विराग उन्नै गुण धारे, जासु प्रनाव लखै निज बहन जीव
अजीव दशा निरवार, आतमको अनुनी करी व्हे थिर, आपु
तरै अरु औरनि तारे, साधी सुव्य ख. शिवशर्म सुकर्म
उपाधि व्यथा वमिमारे ।।
मनदर छंद.
जवलगु जीव शु६ वस्तुको विचारे ध्यावे ।
तब लगु जोगसों उदासि सर्वंग है।
नोगमें मगन तब ज्ञानकी जगन नाही।
भोग अमिलापकी दशा मिथ्यात अंगहे ।।
तातें वीपेनोगमें मगनसो मिथ्याती जीव ।
मोगसों उदासी सो समकिति अनंग है ॥
ऐसी जानी नोगसों उदासी व्है मुगती साधै ।
यह मन चंग तो कगेतमांदी गंगहै ॥
सम्यक्वान् जीव सदा पोताना उरमां शान थने वैराग्य बन्ने
गुणने धारण करे . झानना पसायथी निज थात्म सक्षणने उसखी
थात्मजाव मां स्थिर याय, थने थजीव दशाने मिथ्या नावे ग्रहण
करेती । तेने वैराग्य पसाय निवारे थने थात्मानुनवमां स्थिर याय,
पोते पण विजावरुप जसयी तरी उपर थावे, थने थन्य जव्य जी-
वोने पण परनोग रसरुपी जलयी नरेखा संसार समुअथी तारे,
पोतानी सत्ता अष्टीगोचर करी स्वतंत्रताए वर्ते, थने कर्म कपाधिनी

सामायकसिध्युपाय चतुयोंधिकार. वेदना वमी नांखे.जीहां सुधी जीव.पोताना ज्ञानानंदी शुरू स्वरु- पने विचारे, ध्यावे, सदमा राखे, पोतानी शुद्धतामा रमण करे, त्यां सुधी सांगे जोगी उदासिन्नपणुं होय, पण जे समये नोगमा मान होय ते समये मिध्यादशा ठे, श्रने झानमा जागृत दशा नयी केमके जोग धनिसाप मांदे वर्तवू ते तो मिथ्यात्वर्नु भंग . तेची विषय जोगमा मग्न रदे ते जीव मियाली कद्देवाय, थने विषय जोगधी जदासी रदे ते थनंग पणे समकिती ठे. चित्तरूपी कयरोट जोग परिणाम विना चंग निर्मल ठे, तेमां श्रात्म परिणतिरूप गंगा वहीज रही है. ए जाणीने यहो जव्य जीवो! जोगयी उदास घई मुक्ति साधवी. समजावन सेवq ए मुक्तिनुं साधन ठे, पूरण समजा. वतो पारमें गुणगणे घाय, पण सम्यक प्रगट यया पठी पूरण सम. नाव रुपी साध्य अष्टीमा राखी जेम जेम समनाव प्रगट याय, तेम विधि नीपेध चास थादरी प्रावक तथा साधु सर्ने समनावना उद्य. ममांज प्रवतें एम वैराग्य नावनाथी परपदनो ममत्व बूटी समनाय यावे सिद्धिथाय. सामाश्य वयजुत्तो, जावमणे होश नियम संजुत्तो। विना अनुदं कम्म, सामाश्य जत्तिा वारा ॥ सामायक प्रत युक्त ज्यांसुधी मनने विष सरचे नियमे संयुक्त ट्रोप त्यांसुधी थशुनफर्मने तोडे, जेटली वार सामापक जावमा दोप तेटली यार सामापक करनार भावकने पर साधु जेवो जापा, ए माटे पहु सामापक करवां, माटे साधुने तथा श्रावकने समनाव जावरो, समजावना परिणामी पर्नु तेमा द नयी. एपी रीतनी जे भावना जाववी, थपवा एवी नारनानां जे, चिन स्थिर पाप ते पपी पानपी समजाव करी स्पिर सारने पामे, माटे नेग प्राची ठे तेज धर्म गुम प्यान करताने पोन्य , पाकी यात्रा ययोग्य , माटे जोगधी विरक पर समनाचे वर्ग. मन अतिशय पंच ते एं। - सामायकसिध्ध्युपाय. ते चपलताने सीधे जीताय नहि, शत्रुनु सेन्य साखों गमे होय तो पण तेने जीतवाने समर्थ होय, एवो पुरुष पण .मनने निग्रहं करवा समर्थ थइ शकतो नथी. शामाटे के मनतो पवनयी पण अत्यंत चंचळ ठे तेथी मन जीतबु घणुं पुष्कर दे तो पण उद्यमवंत थर समजावना अज्यासी थर्बु तो सहेजे जीती शकाशे एमां कंश संशय नथी, कोश्ना शब्दादि काने न पडे एवा निर्दोप स्थानमां ध्यान करवु जोश्ये, परवस्तु उपर वैराग्यनो थन्यास करवाथी उदासिन्नता रुप मृगांकनी पुमीनु सेवन करवायी थामिकवीर्य-पुरुषत्वपणाने पामीने महाविकराल मोहादिक शत्रु जे सिह समान जीव मित्रोने केदमां अनंत कालथी राखी अनंत विपत्ती-विटवना करावे , वली तेने पोतानी सत्तारुप धननो खजानो स्वप्नामां देखवा देतो नथी तेने (मोहादि शत्रुने) क्षणवारमा नाश करवानी शक्तिनो। दातार ते समजावज ठे एम जाणवू ते मोहनी सत्तानूमी पुद्गल पदार्थ वे एटसे एने रहेवार्नु स्थानक पुद्गल ले. जे पदार्थों देख- वामां थावे ते तो वाह्य पदार्थ यात्मायी निन्न निर्जीव पुद्गल वस्तु ते तेना वर्ण गंध रस स्पर्शादिकमां थापणे कांशए प्रयोजन नथी एम जाणीने तेनो राग वोडयो एनी तृप्णा बोनी जे धणी श्रन्यास करशे ते शुद्ध नाववासो थशे. शुद्ध ध्याननी श्छा राखे तेने केवी वस्ती जोए-ज्यां स्त्री अथवा स्त्री जात, पशु, नपुंसक, देवी अने स्त्रीनां चित्रो न होय तथा को माना थाचार वालो न होय ए वस्तीमा ध्यान सुखे सधाय. विशेपे करीने एवीज वस्ती जोश्ये एबु श्रागममां जिनेश्वरे कम्युं ते पण जेनुं चित्त स्थिरताने पामेलुं वे मन वचन कायाना जोग जेना यश यएसा वे तेवा पुरुष गाममा रहो थगर वनमा रहो तेने का घाध नथी. जिहां पोता चित्त समनावमां वत्तें, पोतानो थात्मानंद उपयोग वन्यो रद्दे त्यां ध्यान क.नगवतीजीमां कम्युं ठे के चख सो फंदर स्वरुपयी उपयोग चलायमान थाय तो सामायकसिध्ध्युपाय चतुर्थोधिकार. कर्म बंध करे थने जे जे समय मन वचन कायाना जोग स्थिर रहे ते काल पण रुडो जाणवो. एटले दिवस रात्री घडी पहोर पल स्थिर उपयोगमां व ते वेला धन्य करी मानवी एज सामायक ठे. जेथी पोताना घ्याननो व्याघात थाय त्यां न जवू. वली वाचना, पृष्ठना, परिभहना अनुप्रेक्षा, ए मारे धर्मनां श्रालंबन ते माटे समन्नावने माटे थवश्य एज करणी ते ए करणीनुं श्रावन न होय तो ध्यान रुपी मेडी उपर चढी शके नही बने थालंबन वालो रुमी रीते चढी शके परमात्माए मन वचन कायाना जोगनी स्थिरताने ध्यान कह्यु ठे एज समनाव जाणवो ते माटे धर्म ध्यान कहीए ठीए ते धर्म ध्यानना चार पाया . (1) थाझा विचय (२) अपाय विचय (३) विपाक विचय (४) संस्थान विचय- आज्ञा विचय-वीतराग देवनी थाझानेज यात्महितकारी माने सद्दह-जगवते उ अव्यर्नु स्वरुप वताव्यु , ते साते नये करी चार प्रमाणे करी चार निदेपे करी इत्यादिक जेम जाप्या ते ते मध्ये पांच अव्य यजीव जाणी तजवा कह्या वे एक यात्म अव्यना शुद्ध गुण पर्याय थादरवा कह्या ठे ते थात्म स्वरूपनी उलखाण माटे स्याबाद स्वरुप नित्यानित्य पक्ष निश्चय व्यवहार प्रमुखे करी तेनुं स्वरूप विचारी निःसंदेह पोताना स्वरुप, ध्यान करे ए परमा- स्मानी थाज्ञा प्रमाणे यथार्थ उपयोग नासन यये थके हर्प उपजे ते उपयोगमा निर्धार जासन थयु: तेनुं रमण क ते अनुजवीने तन्मय थर्बु तेने थाज्ञाविचय धर्मध्यान कहीए. उक्तंच. अप्पाएंनावे विहरमाणे गोयमा खिणेगम् मक्कये पमायं । इत्यादिक सूत्रोधी जाणवू दे गौतम! शुझ निर्मल शान दर्शन संयममय श्रात्माने लावतां विच क्षण मात्र पण प्रमाद करवो सामायकसिध्युपाय. नहि एम जिनथाइा उपयोगमा वर्तवू. ते विशेष निचे प्रमाणे उकंच. अरिदं विणा न देवो, जेसिं चित्ते विणिनि हो। तव्ययण करण चरणा, सुसाहुणो तेसि मह गुरुणो॥ थरिदंत शिना पीजो कोई देव नथी एवो जेना चित्त विपे नि- भय दोय थने पोताना पचन बहे थरिहंतना वचनने स्थिर करवानो उद्यमी दोप एको साधु तेज गुरु ठे तेज बंदणा योग्य वे. थरिहंतनी थाहामा पत्तयु तेज धर्म के एम जाणी जिन थाझामाहे वर्त. गुरु पण तेनेज जाणवो के जे निश्चय व्यवहारथी वस्तु स्वरुप जाणी थात्म स्यनावमा स्थिर थवा माटे जिनेश्वरना कहेला उत्सर्ग थप. वादनी प्रवृत्ति सहित थाचरण करावे पण शियीलाचार्योनी थाय. रखी वायपरंपरा बगरनी एकती अव्य परंपरा ते जिनेश्वरनी थाहा नथी. ते विपे प्रथम कद्देसुंठे तेथी थहिंयां सम्युं नथी. उक्तंच गुरु यएसो धम्मो, विमुसितनासिङ होइ। पवयण तदत्तिकरणं, सम्मतविति जगगुरुणो॥ निदोष सिद्धांत प्रमाणे सरुए प्ररुपेक्षां वचन थनुसार धर्म होय तया प्रवचनने तद्दत्त कर एज सम्यक्त्व कन्यु . जगत् गुरु तिथं. कर देवे सद्गुरुए उपदेशतो सिद्धांत नापित नयनी विशुभताए तदन कद्देशो पटसे सम्यक्त माहित धर्मनज धर्म को ते. थांत् पंचांगी प्रमाणे याचरणा तेज धर्म कहीए. जे सम्यक्त सहित वन सेन जिनपरनी थाहा है. उक्तंच जीराई सदहाणं, सम्मतं जिणवरेदिंपन्नतं । यवहार निधएणं, जाणंतो खद सम्मत्तं ।। जीरादिक नर पदार्थना प्रधानने सामान्य केवमीमां प्रधान एका सामायकसिध्ध्युपाय चतुर्थोधिकार. तीर्थकर देवे सम्यक प्ररुप्यु ठे. व्यवहार भने निश्चय नयथी नवत- त्वना स्वरुपने जाणतो, प्रतित करतो सम्यक्त्ववान् कहिये. उकंच जिण पन्नत्तं धम्मं, सद्दहमाणस्स होइ रयणमिणं । सारं गुण रयणाणय, सोवाणं पढम मोल्फस्स ॥ थर्थ-जिनेश्वरना प्ररुपेला धर्मने सद्दहतां धकां सम्यक्त्व रत्नरुपी सारनूत गुण समुपने पामे, ते (सम्यक्त ) मोदनुं प्रथम पगयी जाणवं. वीतरागना प्ररुपेशा धर्मनी जेने श्रद्धा होय ते प्राणी सम्य. क्त्व रत्न शप मोक्ष प्रासादनुं प्रथम पगयी पामे. दसण णाण चरित्ते, तव नियमे विणय खंति गुण श्ला। एएवि वंदणीया, जे गुणवाई गणधराणं ॥ श्रर्थ-दर्शन,झान, चारित्र, तप, नियम, खांती थादि गुणवंत होय, ते गणधर महाराजना गुणना योसवा वासा एटखे गणधरमदाराजनी प्ररुपणानें वखाण करवा वासा, ते वंदवा सायक जाणवा. जेणे गण- धर महाराजनी थाहार्नु सन्मान कर्यु, तेणे तीर्थकरनी थाहार्नु सन्मान कर्पु, एम जाणवू थने तेज जिनशासनमां चंदवा योग्य समजवा. एयी उलटा पासत्यादिक गए ममत्व कदामही तप, नियम, चारित्रनी निंदा करनार, गपधादिकना थवर्षयाद योखपा. याला जाएगा. माटे सम्यक्त्व सहित धर्म धादरवो. सन्नई विमाण वासो, सनईसीखाय वत्तिया सही। श्द आदरियं न खनइ, उलह रयणुच्च सम्मत्तं ।। धिमाण यास पामशे तपा फोडो गमे सवि पामती सहेस वे पर जिन वचननो सम्पफ पोप पामो रत्ननी पेठे ऽर्शन . जिण वयणं असहंता, जीवा पाति तिख्ख उफाई। बहिनणं सपमत्ता, ताणं चित्र घोर संसारो॥

सामायकसिन्ध्युपाय.
जिन वीतरागनां पचन नथी पाम्या ते पुरुप तिदण थाकरा
पुखो पामे, वसी जिन वचन पामी प्रमाद करे ते प्रमादी घोर फुःस
रुप संसारमा नाटके.
गाणं नरस्स सारं, सारं गाणस्स सुझसम्मत्तं ।
सम्मत्त सार चरणं, सारं चरणस्स निवाएं।
नग्नगर्नु सार इान वे. ज्ञान- सार सम्यक्त के. सम्यक्तनुं
सार शारित्र थने चारित्रनुं सार निर्वाण वे. ते ज्ञान जिनेश्वरनी
थापामा यतांज .
अपायपिचय-थनेक संसारी जीव थनंत समाधिमय पोतार्नु
थारम स्वरूप नृती कर्मने यश पड्या पुःखी थाय . शाथी के थ.
हान, राग, प, कपाय, थारना यहो. पण हे चेतन ! तुं तो हो
जाए पुम्प ययो, पुद्गग्य वस्तुमा पोतापणुं मानी पर कत्ती पर लो.
मादि परिणामरणे कम थयु ? हे चेतन ! ए वस्तु जम तारी
नहि, ए तुं नहि, तुं चैतन्य ने, ए. जम . तारुं तो थनंत झान,
दर्शन, चारित्र, वीर्य वे. वर्सी निश्चय नये तुं शुरू, युद्ध, थविनाशी,
थार, थनादि, थनंत, थदाय, थकर, थनदार, यस, थकता,
थमा, थकमी, थनामी, थबंध, थनुदय, उपयोगी, अनेदी, थवेदी
थांदी, थपेदी, थापायी, थममायी, थक्षेसी, थशरिरी, श्रना-
दारी, थव्यायाध, थनावगाही, थगुरुवयु परिणामी, थतीप्रिय,
माती, यांनी, थसंसारी, अमा, यपरंपर, थनाश्रित, श्रम,
यरिक्षक, थनार, थर, थोकी, यसंगी, यनाकार, थमूर्ति,
छोराओक हायक उ. नारी हायकता र निर्मश स्फटिक मणिनी
उपमां जगन्ना सोऽन्य, दय, काम, नार, विकासरी उत्पाद
जर प्रोग्य प्रतिमामन प रयं के. यही नारी जगमग दर्गन
भोनिमा पसन्य दीरमा ले. यदी एवी दान दर्शननी स्थिर
.
.
.

तथा बहु सामायकसिप्प्युपाप चतुर्थोधिकार. एए परिणति सदाए अखंग धाराए परिणमी रही ठे. वली नारी चेतन्य शक्ति श्रखंड, अतूट, अखूट, अपरंपार, निराधार, निःसंग, निर्नय, श्रनाकुल उतमां उती . तुं स्वगुण जोगी, स्वसत्तादानी, निजस्वरुप रम्यमा रमण करवावालो शुक चिदानंद मुं, उतां जम पुद्गल के जेमांही सुख श्रम विषय विपना विपम विकारो, कपाय अग्नि- झप दावानल वे रोगनी खाण समण, पमण, विध्वंसन, प्रेत. शप ठे तेमां शुज अशुन मानी केम विषय विकारनो जोगी थाळं हुँ ? एम पुद्गस नावने श्रपाय जाणी सहजानंद थात्म स्वनावमां स्थिर परिणामी थर्बु ते समजाव जाणवो. विपाक विचय-हवे विपाक विषय ध्यान करी समजाव करवो ते कहुं तुं. थापणो थात्मा परमात्मा सरखो सिझनो साधर्मी ठे. ते पोतानुं स्वरुप श्रणजाणतां था संसारमा खुतो ठे. ते स्वरुप विचारतां एम शासन थाय ते के जे परायो संग कीधो ते माहे राची माची रह्यो तेधी कर्मने वश पडयो पुखी थाळ तुं. ते कर्म विचार कहे ते. जीवनो ज्ञान गुण ज्ञानावरणीए दाव्यो , एम दर्शनावरणादि यावत् वीर्य गुण अंतराय करें दाव्यो ठे. एम पाठ कर्मथी जीवना था गुण दवाणा , तेथी था संसारने विपे जीवने जन्म मरण थनंतां करवां पके ठे. ने सुख दुःख पोते पोतानां करेलां कर्मयी जोगवे ते. ते सुख वास्त्विक नथी. मिथ्याष्टिए कल्पनाथी सुख मान्युं ते ते सुखमां रावयूँ नहीं. जेम स्त्री चार शेर रुपानां सांकलां पगे पेहेरी सुख माने ते. वली कान तुटता सुधी काने पहेरवाना थानूपण पट्टेरी कल्पनाथी सुख माने ते पण तेज बाजूपण पुरुषने पहेरावीए तो सुख माने नहीं. तेम पुण्य उदययी धन श्रने विप. यना जोगोमां मिथ्याष्टिए कल्पनाथीज सुख मनाएझुं वे. एवा कल्पित सुखमां है चेतन ! तारे राच न घटे. वसी उख ते पोताना पूर्वना श्रशुज कृत्य कर्मना उदयनो विपाक . ते तारी थात्म स- १०० सामायकसिध्युपाय. तामां नधी. तुं तो श्रखंग ज्ञानमुखा शुरू सत्तावंत झाननो पुंज एक नित्य श्रवाधित . माटे एवा पुद्गलोने दूपित जोइ तारो सक्ष ते मांदे जया देवो नहीं. एटसे शुनमां रागी, थशुनमां पीथवू नहीं. ए कमनुं स्वरुप विचारयं. ते प्रकृतिबंध, स्थितिबंध, रसबंध, प्रदेश- पंधर नार बंधनां स्थान विचारवां तथा उदय, कदीरणा, सत्ता, मेना स्वरुपर्नु नितयन करवू. एया कर्म परिणामथी उदासिन्नवृत्ति फरी, एफाप चित्त करी यात्म स्वनावमां स्थिर थर्बु ते समनाय . संस्थान विचय-स्या उत्पाद्, व्यय, ध्रोव्य, अव्य, क्षेत्र, कास, जारादि विचारे, पर्याय लक्षणे जूदा जूदा जेदे करीने, नाम स्थापना अन्य नाव दे करीने चोद रज्जु सोक केवो ठे-ऊंचपणे चोद रन्जु वे. ते मध्ये सात रम्नु नीचो थयो लोक कहीए. थने विचासे थ. टारमें योजन मनुष्य सोक ते तेने तीठों सोक कहीए ने उपर कां. श कपो मातरम्नु उध्य सोक , ते मध्ये देवता मानीक ते उपर सिर देम जे मांद सिझना जीवो थनंत समाधिना जोगी रहा . पदो चौदराज सोक तेना सर्व प्रदेश पटले सोकाकाशना सर्व प्रदेश मारा जीवे थनंतकाल मंमारमा नमतां जन्म मरणे करी स्पा . बी ए मोक्ने विष पंचास्निकाय, यवस्थान तथा परिणमन अन्य गुण पायर्नु थवम्यान त्यां पोताना कर्मनो कता थने लोक्ता था- रमात ते अने ते यात्मा थापी यविनाशी उपयोग सदा युक्त ते पर पोतेज ते तो एवा चौदग्गज खोक मांद रक्षा माराया जिग्न ते थन्य पदार्य मने पिग्नान म्यानक नहीं. मन स्थिरतानुं स्थान यमन्यात प्रदेशका मारी मनामिज . पम परवानुनी राग बोकी थान वनारमांद्देज स्पिर पर्यु ते ममनाव जाणतो. रे धर्म माननु मामा महत्थी समीप बीप-कर्म जनिन ममुझणाशिएबीप, पटारे कमें करी प्रात पयो गयो जे नवसमुह सामायकसिध्ध्युपाय चतुर्थोधिकार. २०१ ते जन्म जरा मरण रोग जले करी संपूर्ण जरेलो , एमां मोह रुप मोटा चमरा पड़ी रह्या ते ने कामरुप वझवानख लागी रही , जेमां कपाय रुपी चार पाताल कलशा ठे ते मध्ये श्राशा रुपी मोटो वायु प्रचंम वेगे समुना जलने कलोले प्रेरे , महा विकल्पझपी कल्लोल उठली रह्या ठे एवो मोहरूप उझत जब समुष ठे. मनमांदे विश्रांत कहेतां हर्प शोकनु थर्बु ते रुपी वेल समुषमा फेली रही है, नेनी थरुफाटमा पमेला जीवने निकल, महाउप्कर जाणवू. वली त्यां याचना रुपी सेवालनो समुह घणो वे अने उखे पूर्ण थाय एवी जे जोग तृष्णा ते समुभनो मध्य जाग . अज्ञान रूपी वादलानी घटा घनघोर थंधकार करती गयी-व्यापी रही है. थापदा रुपी विज- बीना विपम ऊवकारा थइ रहा . कदागद रुपी मोजां अद्भुत उपती रह्यां ते. वली त्या विविध जातिना रोगशप मठ कठादिक जसजंतु घणां उठली रहां ठे. वली चंचलता रुप शून्यपणा रूप गर्वशप जे जे दोपो ते ते मोटा पर्वतो ज्यां ठे एवो जवसमुष तेने विचारयो. हवे तेवा नव समुपने तरी पार पामवानो उपाय कदीए ठीए. ज्यां सम्यक्त रूप ढबंधन वांधेसां थढार हजार शिलांग रुप पाटीयां ज्यां जमेसांठे त्यां शान शपी निर्यामक काऊना चलाव- नार . संबर कीचे करीने पाटीयांनां थाश्रव रूप विशोने पूखां वे. जे मनोगुप्तिझप गुप्त मुकान तेने समुचाने थाचाररुप मंगपे करी दीपतुं-शोजतुं उत्सर्ग ने थपवाद मार्ग बचे चाखतुं एईं जे काऊ तेने विपे यात्म शुनटर्नु सैन्य चढयु के जेमां शुम थध्यवसाय रूपी घषा यसवंत गुजटो के. वक्षी ते बद्दापने नसा स्थिर जोग रूपी कुबास्पंन . ते स्थन उपर यापेसो अध्यात्म रूपी सह ते वदापने चसावे . हवे ते थध्यात्म रूप सह यकी प्रगट थयो जे तपश्पी पवन अनुकुस वहतो यको वहाणने चडायवाना वेगे करीने संवेग, रुपे. चाउतुं वहाप वैराग्य (उदासिनता) मार्ग मांद १८२ सामायकसिध्युपाय. मारित्र भी काफ महा वेगे चाप्युं जाय ठे तेनी अंदर मदा मुनिराज घेता, महा रिजिना धणी, तेमनी श्रनित्यादिक जे नसी नाना ते श्प पोतानी पेटी ते मांदे झानरुपी रत्न नरेखा नने पटी पोनानी पासे राखेशी वे. एवी रीते जे मुनिश्वर प्रपर्ने । निमिर्ग मोड नगरनुं राज सुखे पामे. हवे गवारीते मोक्ष नगरे नां गंगाग्नी मांद एफ मोटो मोह नामे पल्लीपति वे. ते सर्व मांपादिपनी विगेरे कर्म परिणामनो राजा , ते महा जोरावर पंड, नागं पण पने जीनया समर्थ नथी एयो जोरावर गोदामा मेने पर पी जे था पारिनश्पी काकमा ज्ञानादिक धनपी परेता मुनिराज मांद यवेक्षा वे थने ते मोद नगरे जाय , एषी ममा पलांज मोहगना जराक शोकानुर थर विचारे ने के हने थाटम पर पेशी रहे कं सरे नहीं, जो वेशी रहीए तो सर्वे मंमाग्नुं नाटक बंध पी जाय, माटे पोताना मुग्य थधिकारी गग केशरी यन ईप गर्नेऽने दुकम थाप्यो के, भ्यांननामा टंग घने जदीची हुकम थापी मा हथियार थने शुनटो युक्त थापणा बुद्धि सदानने तैयार कगवी. वही इष्टाचार प्रमुख कालो ते पण मन कंगे, पो हुकम मवतांन गग केदारी थादिक पातपाताना चाधिकार प्रमाणे समाश्नी सामग्री शुनटी सहित यहाणी तैयार कां ने मुनिगलना चाग्नि मपी यहाणना सन्मुख पया, ने मुनि- गजना नाग्नि धर्म प्रधानना गुनटी मियाना कपी मंडपमा येवा हना नेने मगर पानांत पोताना माविमने मवेत कयों यने तुन मामंगर नमिर पानि धर्म गजान सैन्य स पार्नु कर्प. सत्त अनुन बदगी का मो मारे पाव्या यने सागवान सम्पन्न कान नामायिक मोद गजानी जे मिथ्याल मपी मोटी गुनट देने टमतोमार ही कया. जे महा पगरमी महातिम काम कानो मानने महेनमा एक धीमार होने काराम mmm सामायकसिध्युपाय चतुर्थोधिकार. २०३ नामा शुजटे मोहराजाना रणथंनने तोड्यो. कांति शुनटे उपशम रुपी खड्गनी धाराए क्रोधरुपी मोहना योझाने एकज घामां धरणीए ढाल्यो. मार्दवरुपी शुलटे पोताना वजे करी श्राव सुवा सहित मान शुनटने हएयो. श्रार्यव शुनटे सरलता रुपी ओपधी पाश्ने कपट चोरटाने नाश कर्यो निस्पृह नामा शुलटे समता रुपी वाणे करी लोजरुप खुंटेराने पाड्यो. श्रढारसे शीखंग रचनो धोरी एवो शीलरुपी शुजट तेणे कंदर्प शुनटनो अंत थाएयो. वैराग रुपी शुलटे हास्यादि पद शुजट सहित राग केशरीने तथा ऐप गजेंपने प्राण मुक्त कर्या. श्रुत शान जोगादिक शुनटोए निशादि शुनटोने हरया, धर्म ध्यान शुलटे महातिक्ष्ण नेदक इथीयारोबडे मोहना विविध शुजटोने दिन जिन्न करी अंगोथंगथी जूदा कर्या- शुक्क ध्यानरुपी शुनटे दपक गुणरुप वाणोना प्रहारे करीने तुपेक्षा अने जाहेर मोहा- दिक सर्वे कर्म परिणामना शुनटोनो अंत श्राएयो. तेवारे ते मुनि- राज परम समजावने प्राप्त थइ निश्चिंत यात्मिक श्रमर राज्यने- पान्या. एम श्रात्मानू थने मोहराजानुं वनेनुं जोर विचारी शत्रुथी पोतानुं सवायु वल फोरवी मोह परिणामने जीती समजाव करवो. परअनुरागे प्रवर्तवू तेज बंध ते अने स्वगुण अनुयायीपणे प्रवर्तवू तेथी मुक्ति . केटलाक श्राचार्योर्नु एवं कहेवू ठे के धर्म ध्यान हा गुणवापाथी ते थाउमा गुणवाणा सुधी होय, वली केटसाक था- चायोंर्नु कहेवू एबुं वे के जो धर्मध्यान चोथे गुणगणे न होय तो वस्तुना धर्म जाएया विना सम्यक्त रहे नहि. माटे अहींयां लख- वानुं एटझुंज वे के धर्म ध्याननो मनोरथ करवो ए पण धर्मध्यान मांहेज गपीए. वली वीजी रीते चार ध्यान कयां तेनां नाम-पि. मस्थ (१) पदस्थ (२) रुपस्थ (३) पातीत (४) (१) पिम्स्थ-हवे पिमस्थ ध्याने करीने सम परिणाम करवो ते कहिये वीए. पिंडस्य कहेतां शरीरनी थंदर असंख्यात प्रदेशी 1 १०६ सामायकसिध्ध्युपाय. ज्ञानावरणी जे कर्म, दय उपशम तस थायरे । तो होय एदज आतमा, शाने अबोधता जायरे । वीर॥ हवे ज्ञानपद कहीए वीए. ज्ञानावरणी जे कर्म ते तेनी पांच प्रकृति वे. ते उपशम अथवा क्षय थाय एटले यात्मानो ज्ञान गुण झानावरणी कमें दवाएलो थावरणना क्ष्य तथा उपशम थवाथी प्रगट थयो ते ज्ञान गुण थात्मानो आत्माथी अजिन्न माटे आत्माज . जाणो चारित्र ते आतमा, निज स्वन्नावमा रमतारे । लेश्या शुः६ अलंकखो, मोद वने नवि नमतारे ॥ वीर ॥ थर्थ-विजावथी विराम पामी विषयादिकनु रमण टोडी निज स्वनावमा एटले पोताना झानादिक स्वनावमां शुद्ध खेझ्याना थसंकार युक्त रमण कर्ता थारमाने चारित्र कहीए. पण पुद्गल सत्ताजूमी जे परमाणु वर्गणारुप वर्ण गंध रस स्पर्श संघयण संस्थाना- दिकनु स्थानक तेज मोहने रहेवानुं वन . तेमाहे चित्तनुं रमा- वq-ब्रमण क तिहां चारित्र न होय पण पराचरण होय, ते परा- चरण तजी थात्मा पोते पोताना थात्म स्वनावमा रमण करे तेने चारित्र कदीए माटे चारित्र ते श्रात्मा . श्वा रोधे संवरी, परिणति समता योगेरे । तप ते एदिज आतमा, वर्ते निज गुण नोगेरे । वीर ॥ थर्थ-आत्मा पोताना झानादिक गुणनो नोगी थर स्वगुण संतोष तृत रहे. पण पुद्गसना स्पर्श, रस, गंध, रुप, शब्दादिना विपयनी शा न करे, पोताना शुरु उपयोगने न चूकतां इंडियादिकने संवरी राख के जेथी थशुध उपयोग रुप परऽव्य गुण पर्याय लोगववानी श्वा थाय नहि. पोतानी परिणति पोताना अव्य क्षेत्र काल जाये , सामायकसिध्युपाय चतुर्थोधिकार. २०७ समता योगे करे, परयोगे घएली परिणतिने पर विरक्तताए समनाव फरी पोतानी परिणति स्वनाव योगे करवी, तेने तप कहीए. माटे श्रात्मानी परिणति परयोगयी वारी यात्मयोगे करी थात्म स्वना- पने जोगवतो तृत रदे तेनेज तप कहीए. माटे ते पण थात्माज के. एम नव पदमांद एकज थात्मपणुं ठे, एकज थारमनावमांहे नव पद दे. ए मांदेसा थरिहंतादि पंचपरमेष्टी पदने थात्मसत्तामांदे धारतो नाग पार्श्वनाथ थरिदंतना अतिशय युक्त वचनोए सम्यक्त्व पामी धरणे पदवी पयों. बसी थरिदंतादि पंच पदना अथवा नवे पदना व्यगुण पर्याय थने पोताना गुण पर्याय थनेदपणे विचा- रता, प्यावतां, रमण करतां पोतेज थात्मा थरिदंतादिक पदनी व्यनि एटसे प्रगटताने पामे एम चोवीशमा तीर्थकर वर्धमान स्वा. मीए उपदेश्यु ठे. थात्मा थात्मध्यानधी पोतानी रिडिने प्रगट करे एम पदस्थ प्यान करी परऽव्ययी विरक्त थइ सम परिणामे स्थिर घj तेज सामायक जाणवू. रुपस्थ ध्यानची समनाव फरवो ते कद्दीए वीए. रुपी शरीरमां रसो एको हुँ यरुपी चेतन मारु रुप छान ठे ए शिवाय यन्य रूप मारं नपी. थनंत गुप पर्याय सहित हुं हापकरपे . हायक शनि मारी मारामां के, पुद्गल पर्यापमां थहंपणे ममत्व करी हुं रागी पी फेम पाउं ? एम सम परिणामे रदेवु. रुपातीन पानपी समनाव करवो ने कहीए वीए-रूपानीन ध्यान गप्पानना परतुं ते पप धादियां समुदाय नेगुं याव्यु ठे तेपी का . पए ए प्यान गुमप्पान नेगुं समज. यर्दियां मार्गपा, गुपस्थान, नप, पद, प्रमाप, मनि थादि शान, प. उपशमनार सरें तोडगा योग्य ते. ते दहियां मामां थावे नदि. अहिंधां तो सिड परमारमाना गुरुम्स गुप तेज सो पोताना धारमतत्रने जापी तन्मयताए पर्यु एज प्पान सर: विनायी सामायकसिम्युपाय. वोडानी सिभिपदने आपे. एम रुपातीत ध्यान करी परम स्थिरता- पघर्षक थारम संपदार्नु जोगव. हये धर्म ध्याननी चार चायना नाती तनीने प्रमाणे. (१) मैत्री (2) प्रमोद (३) मध्यस्थ (४) कारुण्य. प्रम मेत्री गाना कदीप बीप-समें जीव साथे मित्रनायतुं चिंतj.म पोगानुं इष्ट शीप रोम मित्रनुं पण श्ष्ट विचार, सर्वे जी. गर्नु पाप गाहा जेम के मारा जीव मित्रो मिथ्यात्वादिकने यश पिकायादिकनी वेदना बेदी नवव्रमणना तापने लोगो चे, मारीशनि ने फोरवी शगुना तावाथी जीव यंधुने बोडाचे भगा हज पा मारीशनिः विशेष होय तो एक जीयने पण मिथ्या. स्वादिकन वहा ग्वा देनं नहि. यानी कोर्नु चीनकुन युर चिंता नदि, गर्ने पोताना हानानंदना नोक्ता था एम चितवन करते मित्र नावना जागवी, हा म जीवो उपर ममपरिणाम करयों ने मामादिक जाग. पीजी प्रमोद नावना कहीए जीप. पताना धर्माचार्य ने बीजा पण वपर समयना जाणा गया था. सापांदिक ममा ग्माण करना, मदनानंदी, धानानंदी, दर्शनानंदी, शुन अन्सामी, मम्पवंत, जिनभाना वचनना विस्तार करवा यासा सामनना प्रभावको याटिन देगी जागी पोताना दिनमां ने मोती ६ टमगर्नु था. गिननां प्रमोदनुं प्रमायुं ने प्रमोद नाना स्त्री को मनाना, नत्ततोगी, गगादिक रहित मन्याय परि. पानीदने वामान ने पूर्ण ममतार्नु कारा माटं ममनार कही. दखी पुराना and चिनमा महा यानंद प्रगट पार. यात मारे हानी पुरानी मनामन पयो, थान मन पमना दान गया, हरेई पनी मंश वशिकरोग, यात्र मार्ग पर पयां, मोटो पुगपने टदर की कमी यनंत गुमांना प्रती , मांद मुराना A(१) पिंडस्थ-झानादिक अनंत पर्यायनों एक पिंड हुँ श्रआत्मा' वर्णादि अनंत पर्यायनो पिंग पुद्गल विगैरे पर पर्यायनो पिंम हुनथी. (२) पदस्थ-ज्ञान दर्शनादि अने दान खाना दिनुं स्वामित्व सणुं ते माहरुपद से; वर्णादि शब्दादि परपद ते माहरु नथी. (३) रुपस्थ-झायकरुप माहरु वे; वर्षादिरुप माहरु नधी. (४) रुपातीत-अनंतगुण व्यकसिझ श्ररुपी समान हुँ रुपा- तीत तुं. वीजा ग्रंथोमां ए चार ध्यान जूदी रीते खख्यां ठे पण अहिंयां तो मुल अध्यात्म रीते खस्युं . ... . ५५ सर रागाना जम मूलथे। उखेमी नांखी, मारा सरखाना मिथ्यावादि रोगोनी निवृत्ति करवावाला, जिनेश्व- रनां वचनरुप परम थमृत पाश् परम थाल्दाद उपजाववावावा, मोहना फेरथी मूर्वित जीवोने जिनवचन सुधारस ठांटी सचेत करवावासाने हुं केवी रीते सजवू ? मात्र प्रमोद सहित तेमनी था- पामा रहेQ एज मने परम प्रमोदनुं कारण . गुणीना गुणानुवादमा प्रमोदित थर्बु ते पण समजाव जाणवो. ॥ दोहा ।। समकीत दायक गुरु तणो, पच्चुवयार न थाय। जब कोमा कोमे करी, करतां सर्व उपाय ॥ श्रीजी मध्यस्थ नावना कहीए बीए. था संसारमा थनेक जीवो कर्मने वश पडेसा, पोताना स्वरुपना थजाण, देव गुरु धर्मादि तत्तने नहिं जापता थविनय, थाशातना, विराधना, हिंसा, जूत, व्यभिचार, व्यसन विगेरे अनाचारने सेवता देखी कैप करको नहि, मारवू, ताइचुं, जगमो, जबरा नहि करता ११० सामायकसिध्ध्युपाय. तेर्ड उपर दया लाववी के था पापडा केवी रीते अने क्यारे धर्म पामे. पोताथी ते ने चोधी शकाय एवं होयतो वोध थापी मार्गमा साववा. कदावि बोध न पामे तो चीजाने बोध देवानी सत्ता मारा आत्मामां नथी पोतानी लवस्थिति पाके मार्ग सन्मुख थशे एम जाणी मध्यस्थ परिणामे रहेq ते समजाव जाणवो. चोथी करुणा नावना कहीए ठीए. सर्वे जीवो सत्ताए सिरू समान वे. कर्म वशे शरिरादिकना ममत्वे अशुल उदये करीने जन्म, मरण, जय, शोक, रोग, वेदना वियोग, वेदन, जेदन, तामन, तर्जन आदि अनेक वेदनाने सहे है; पण एवा मुज समान जीवोने अव्य अने नावथी हुँ केम दुःखी करूं ? चांपवू, चगवू, वेदवू, प्राणघात करवो, नय त्रासादिक पमा मंबुं मारा तनमन वचनथी न थाय; माटे हुं सावचेत रहुं. मने उदय थावेला कृत्यो करवां पके ठे ते उपयोग बोडीन करुं अने संजम निर्वाह थर्थे जो कांइ कवू पझे तो परमेश्वरनी थाणाए उपयोग राखी कई. वसी हुँ कोई जीवने पण त्रिकाले सुखनो कारण न थाऊं. वली मिथ्यात्ल कपायादि जन्मार्गमां न पाउँ, न चसावं, पण जेम बने तेम श्रात्म समाधिना जोगी करं. ते करुणा नावना जाणवी. एम मैत्रादिक चारे जावना नावतां समताव पामिए. शुक्सध्यानधी समजाव करवो ते लखीए वीए. मारा झानादि गुणो सरवे पुद्गल ममत्वे विषम जारने पामेला के. एटले शरीरने पोतापणे जाणतां, मानता, थनुनवतां को पुद्गल इष्ट अने कोइ पुदगल थनिष्ट, वली केटसाक जीवो ऊपर श्टता थने केटसाक जीवो उपर थनिष्टतानो संकल्प थाय ठे; तेज संकटप विकल्पना विकारे विषमता पामेला मारा गुणो समजावे करी विष- मता मटामी श्राप श्रापणुं पराक्रम प्रगट करी पोतपोताने कामे लागे. जेमके शान, निर्मल झानझप कार्य करे. दर्शन, केवल दर्शन- सामायकसिध्युपाय चतुर्थोधिकार. शप कार्य करे. चारित्र ते शुद्ध रमणाएंद कार्य करे एम सर्वे गुणो थाप थापणा स्वनावेज प्रगट थाय. ते शुक्ल कहेतां निर्मल ध्याने घने ते शुक्लध्यान पर आसंचन बिना थात्म स्वश्प उसखी (जापी) ने तन्मयपणे घ्यावे. एवं प्यान ते शुक्लध्यान कहीए. जे पुश्प शांत दांत होय ते पोताना श्रात्म स्वरुपने विप रमे. चीजो पुरुष शुक्सध्यान योग्य नयी. केमके सिनो पण एज स्वनावले. साधके पण एज स्वजाव थादरवो. वीजा थाचरणधी ए वस्तु मले नहीं. ते शुक्खध्यानना चार पाया ठे तेनां नाम. (१) पृथक् वितर्क- सप्रविचार (२) एकत्ल वितर्क थप्रविचार (३) सूक्ष्म क्रिया थनि- वृत्ति (४) थने व्युविन्नक्रिया थप्रतिपाति. तेमा प्रघमना पाया- थप्रमत्तनाचे ध्यान थाय अने पाठ. सनाचे पाया केवलीने घ्यावयाना ले थने ए ध्यानना विश्रामने विप थनित्यादि नावनानो त्याग न याय. भ्रम रहित पणे जे जावना वे ते ध्यानना प्राण जाणवा. हवे ए प्यानने विपे लेश्या त्रण होय तेनां नाम, (१) तेजोलेया (२) पद्मक्षेश्या (३) शुक्सलेश्या. ए ध्यानने विप वर्ततो जीव जेदनो जजनार थाय तेनुं चिन्ह ए ते जे वागमनी थक्षा पूर्ण होय, ए ध्यान थकी ऊत्तम धर्म प्रगटे. ए थकी स्वर्गना सुखनी प्राप्ति थाय. मोटुं पुण्यानुबंधी पुण्य अपार्जे पण ए थकी मुक्ति थाय नहीं. हवे मुक्ति थवा शप शुक्लध्यान ते कहीए ठीए-त्या प्रथम समपरिणाम थाय. कपट रहितपणे जीवने मुक्तपणुं धारण करतो शुक्सध्यान एटले निर्मल ध्यानने ध्यावे. उद्- मस्थपणे थारमनावमां मन धरीने रहे. त्यारे राग ऐपने जीते ते धणीनी मुक्ति थाय हवे ते पायानो विचार कहीए वीए. पृथक्क वितर्क सप्रविचार नामा पदेखो पायो-एटसे जी- सामायकसिभ्युपाय. पीथजीव जदो करवो.थने स्वजावधी विनाव जूदो करयो-पृथक्त कईनां निन्न निन्न जूदा यहेंची नांखया. स्वस्वश्पने पिपे तथा प्रव्य पर्याय विषे पृथक् पृथक् पणे ध्यान कर. पर्याय गुणने विघे संक्रमण फरवा. गुणने पर्याय विपे संक्रमण करवा. एम स्वधर्मने विषे धर्मा- सर नंद ते पृथक् कहीए. एनो जे वितर्क कहेतां श्रुत ज्ञानादि उप- योग एटसे रयां नाना प्रकारना नय निदेपा प्रमुखनो विचार ते श्रुत प्पान प्याडे यरयां अर्य थक्षर जोगादिकनो जे विचार तेनुं मां- होमाह मंक्रमण फरयुं ययया निन्न निन्न करवू थथवा व अव्यना गुण पपांयमां रमण याय ठे. एवी रीते न्यारो न्यारो स्वपर विचार एटसे थारम अव्य निन्न विचार. पुद्गलादि पांच अव्यने पर जाणी थयबा स्वनीयव्य सिवाय पद अव्यने परजाणी तेनो विकरूप टासी पोतानो ऊपयोग प्रत्येक अव्य गुण पर्याय एक एकनो जूदो जूदो विचार थाय. ते पृथक् कहेतां जे निर्मस थने वितर्क कहेतां स्वपरनो विचार करवो. एवी रीते एकाग्रपणे जे ध्यान ते पृथक चिनर्क स्वपर विचार नामा पहेखो पायो जाणवो. एवी रीते परत्यागी म्बसना स्वरूपमा ऊपयोग यीर करे ए पद सर्वे शुरू व्यवहारना ने नेने ज्ञान यकी नेद ज्ञान कहीए. ध्यान की शुक्म ध्याननो पहेलो पायो कहीए. ए पायावासो स्वर्ग गति पामे ए पायो थाउमा गुण- वाचायी थग्यारमा गुणगणा सुधी होय. ए. पायावासाने प्रणे जोग काटता- सापन याय. दवे एकत्ल वितर्क अप्रविचार नामा बीजो पायो-पटसे पोताना थान्न अव्य सिवाय यन्य जीव अव्य तया धर्मादिक पांच उत्पना अव्य गुण पयांपर्नु प्यान ठोडी एक पोतानाज गुण पाय पोतानां परुत्वारे प्यारे पटी अन्य गुण पयायमय एकज हूं यामनत्र नं. नि मिल परमात्मामां यन पोतामां का नेद सारे नहि होताना दानादिक अनंत गुध पर्यापर्नु एकत्रपणुं एक .

सामायकसिध्ध्युपाय चतुर्थोधिकार. समये परिणतिर्नु पोतानाज स्वरुपधी तन्मयतानुं करवू, माटे एकत्ल वितर्क अप्रविचार कहिए. पण हां वितर्क कहेतां, शुज झाना- वसंचीपणे, थने अप्रविचार कहेतां विकल्प रहित, दर्शन ज्ञाननो. समयांतरे कारणता विना, रत्नत्रयीनु एकसमयी कारण कार्यतापणे जे ध्यानने वीर्य उपयोगनी शक्ति , तेथी एकायपणे होवायी एज स्थानक विपे त्रणे जोग शुरू होय, श्रने वितर्क कहेतां विचार ते पण थोमोज होय, एटले मननु चंचलपणुं थोडं होय, जेम समुन पवन रहित स्थिर थाय, तेम मन विकल्पना कहोलो वगरनुं स्थिर थाय, एटले थर्मियां विचार ते पण सूक्ष्म ठे, एटले ए ध्यान अवधि- झान, मनःपर्यवज्ञाननो ऊपयोग देतां घनी शके नहि शामाटे के थवधि, मनःपर्यवज्ञानतो परानुयायी एनो विषय रुपी प्रव्यने जाणवानो . थने था ध्याननो विषय स्वथनुयायी थने थपी अन्यने जाणवानो ठे माटे ए वेनो उपयोग थन्योयन्य प्रतिपक्षी ठे ते माटे ए ध्यान श्रुनझानोपयोगथी निपजे, ए ध्यान थकी निर्मल केवळझान पामे; पण ए ध्यानधी मुक्ति पामे नहि, शामाटे के ए पण योगादि ग्राहि ठे, ते कारण माटे. एवी रीते एकाग्रपणे ए ध्या- नने विप प्रवर्ने तेने एकत्व वितर्क थप्रविचार नामे बीजो पायो जापवो था उपसा प्याननो विषय थागसा पंमितोना सखाण उप- रथी सस्यो . पण मारा थनुनवमां नथी. कारण के विषय कपा. यची विराम पामेलो नदि, एवो हुँ तेथी एवी चुहि मारामां क्याथी होय ? माटे था विषय को थनुजवी पुरुषोनी गुशगमयी समजी खेवो, उपरना प्यानमां पवन रहित जेम दीपक थगोल शिखाए रहे ते, तेम विकल्प रहित मननी स्थिरता थाप ठे, ए प्यान पर्यायरुप ठे, पारमा गुणगणना थंत मुधी ए प्यान ठे- हवे सूक्ष्मक्रिया अप्रतिपाती नामे बीजो पायो-वीजा पायाना आंते केवलज्ञान पानी तेरमा गुपवापामां केवसान दर्शन उपयोगमा .

११४ सामायकसिन्ध्युपाय. पर्ने शहां चीजें ध्यान ठे नहि, तेवारे तेरमाने थंते चोदमे जतांत्रीजो पायो शुक्खध्याननो जाणवो. एक काय योग वादिरथी रंधेसो ठे. तथा मन जोग, वचन जोग, समस्त शंधेसा वे. तया केटखाक था- चार्य कद के यादिरज संधेला , एवी रीते चादर जोग रोकीने तया पचन कायाना, सूक्ष्म जोग रोकी अयोगी थयो, त्यां थप्रतिपाती यात्मानु निर्मपीर्य श्रथम परिणाम ते सूक्ष्मक्रिया थप्रतिपाती पायो जापो, सत्ताए पंचाशी प्रति हती ते मध्ये पोहोर सपावीने पासीनी तर रद्दी, एपीजो पायो जाणवो. ये चोयो पायो जमिन्नक्रिया नियत्ति नामे कहिए विये. जे जोग कायानो सूक्ष्म रझो हतो, ते पण रोक्यो, पटसे सर्वे जोग संन्या, ते सर्वे क्रियानो शहां उद य गयो, थने श्हां शेले शिकरण करे, पटो शेख कहेता, पर्वत जेम को पवनयी कंपे नहि तेम थजोगी। मुनिश्वर रोवेशिकरणे पदोंच्या थका निःकंप पणे रहे. तेर प्रकृति जे रही हनी नेनो पण त्यां दाय करीने थकर्मा याय, सर्व क्रिया रहिन पश्न स्वस्वरूप प्रगट करे ए ध्याननुं नाम समुछिन्न क्रिया- मुम्सम्यान पण ने, हरे ध्याननी चोथो पायो ध्यातां थकां शरीर, थवगादना, याचमु प स यकी थलगो थश्ने मोक्षमा जायए गुस्वयाननो चोयो पायो करो. हवे ए शुश्वव्यानना चार पायानां फार कहे . प्रथमना जे ये पाया नमांना पदेशा पायाने घ्यायासो-कापशम नार होगा। पन्नो देवसोम जाय, थने दायक गारवाला पीजी पारी थंत सुधी पुगे करी केसान पामे. थने ऊपरना ये पायामांना सूक्ष्म किया याशिनी पायानां मरण ले नहि. यने पाय पाय पदाचीन मोद जार ८पामा पनदि. माटे पनीनो यने घोपी यंने पाया मोद मतिमा दातार जावा. गुम्वन्धान वासी पयार्य पदार्थ देये, था.

सामायकसिध्ध्युपाय चतुर्थोधिकार. भवनो नाश देखे, ने संसार स्वरुप ए नवनी परंपरानुं कारण देखे. अन्य पदार्थों सर्वे श्रात्मा थकी विपरीतपणे जाणे. ए शुक्लध्या- नना विसामामां एवी रीते जाणे देखे. तथा शुक्लध्यानना त्रणे पायामां उत्कृष्टि शुक्सवेश्या जाणत्री. चोथो पायो जे ठे ते तो वेश्या रहित ठे. तो वीजा दोप तो होयज क्याथी ? पण शुक्ल- ध्यानना पहेला पायाधी शुक्लध्यानवालाना जोग पण सर्वे शुरू होय. ए शुक्सम्यान- लक्षण कहिए लिये. अहिंसक होय, मोह रहित होय, स्वपर विवेकी होय, तत्वबुकि होय, वली अयंध थयो माटे उपसर्ग, परिसहथी कंपे नहि, निर्भयपणे वर्ते, सूक्ष्म अर्थने विपे पण मुंकाय नहि, निःशंकपणे रहे, मोह मायाना लक्षण थकी तथा सर्व संजोग यकी जूदो रहे, ए सर्वे विवेकनां सदण जाणवां, देह तथा उपकरणनी त्याग बुद्धिए थसंग अनुष्टाने वर्ते, एवी रीते जे मुनि ए लक्षणे ध्यानादिकने विपे प्रवत्र्ते, ते झान पामे. ए रीते ध्याननो क्रम जाणीने जे प्रवर्तवू एज परमात्मानी थाज्ञा वे, एवी रीते ते थाानो थन्यास करशे ते संपूर्ण अध्यातमझानी थशे. हवे ए ध्याननो मदिमा कहीए दिये. के ज्यां एवं परिपक्व उत्कृष्ट ध्यान पामे थके इंज, चंड, नागें- उनी पदवीने तो ए मुनीश्वर तृण वरोवर गणे ते. शामाटे के था- मानो प्रकाश सुखे करे, एवं ज्ञान प्रगटे, ने वली नबनो नाश करे. माटे एज ध्यानने सेवो, श्रने जे कामातुरी होय ते पण कामदशाने टोमे, शामाटे के जम स्वजाब जाणीने विपय सुखनो त्याग करे, पण रागदशा ठांडवी तो घणी पुष्कर ठे, अने जे ध्यानवंत मुनीश्वर ठे, ते तो परमात्माश्पज सादात् दरशे वे, ते ध्यानमा तृप्ति पामीने फरीने ते रागादिक न बने, थने वीजा जे जीवो रह्या तेने रात्रि सर्व निझामां जाय ठे, श्रने ध्यान दशावालाने रात्रि तो उठव, महो. धव सरखा थानंदमां जाय , जेम हवड कुवान पाणी मोळाएमुं सामायकसिध्ध्युपाय. पगडं होय, तेवू घ्यान विनानुं मन जाण. श्रने जेने सर्व थकी सिक फसनी इशा होय ते ध्यानरुपी घटमां मनरुपी जल जरे तो निर्मस याय, जेम हबम कुवा पाणी घटमां जरवाथी निर्मल चाय , ते प्रमाणे जाणवू. सर्व क्रियानुं फल ते घ्यानयीज ते. श्रने ध्यान ते परमार्थनुं कारण . घसी अतिशय थनिष्ट विषयपणुं दोय भने पणे प्रकारे ते उदयना कष्टमां पड्यो थको पण निश्चतपणुं न मे तेने यात्मा रिपे सीन कहीए. प्रगट दीगो जे मोद सुखरुप सूर्य तेने फेम ठो? थपितु नज गेमे. वली जेणे शास्त्रना विचारथी ना. स्तिकनार तदन दएयो , तेनुज शान मोटुं ठे. जेम सूर्यना तेजमा चंडमा ग्रह नक्ष्य तारा तया दीपकनुं तेज समाइ जाय ठे, तेम ध्याने करीने जेदाणो ठे थानझप अंधकार जेनो ते प्राणीने महा थानंद रुप यात्मानुं तेज ते अनुनय ज्ञानमां शोजी रघु ठे. वली ते प्राणीने घणा कासनो समता स्त्री साथे वियोग हतो ते एक क्षणमा जाग्यो थने संयोग थयो. एवो ध्यानरुपी परममित्र मारे परम हेतु . ने मने परम वहाखो ठे एम ध्यानी पुरुषो कहे . संसारना कृत्रिम मित्र की ? दवे ध्याननू घर वखाणीये ठिये के ज्या कामरुपी ताप तो ठे नहीं ने सीमरुप शीतम मुगंधै जरेखी येउको , त्यां वली मोटी समतारपी तयार कहेतां गादी तकीए येठो ठे. एटसे ध्यान मंदि. रमां थात्मा येठो यको, निवृत्ति राणी साये परमानंदने जोगवे ठे वही ज्यांशीमाप सिंहासन वे. इंडियदमन रुप शांतजस रेहूं के. समतापी पोजीया सहा ते. थारमा परमात्मामां थंतर रमो नयी घने पति सोकांना पट्टा विवाद पणा इता ते प स्थानके ध्यान सी मंपिा सरें तोडी नांव्या. थने तरक्षण थात्मा थने परमा- स्मान थनेदपये करी दीपो.

सामायकसिम्प्युपाय चतुर्थोधिकार. हवे अमृत रस वतावीए वीए-अजाण लोको घणे ठेकाणे अमृतरस माने ठे पण ज्ञानी लोकतो ध्यान विपेज अमृत माने ठे. स्वागतास्त्तम् ॥ वामृतं विपनते फणिलोके । वदपिण्यपि विधी त्रिदिवे वा।। काप्सरो रतीमतां त्रिदशानां। ध्यान मेवतदिदं बुध सेव्यं । गोस्तनेषु न सितासु सुधायां । नापि नापि वनिताधर विवे ॥ तं रसं कमपि वेत्ति मनस्वी। ध्यान संनवधृतो प्रयते यः ।। अर्थ नाग लोकमां अमृत क्या थकी होय ? ए बिचारा विषयमां रंगार गएला ते. कोइ कहेशे के चंडमामां अमृत ठे तोपण ते वात लासन यती नथी कारणके ते दिने दिने क्षीण चतो जाय ते. ज्यां दीपपणुं होय त्यां अमृत न होय. कोई कद्देशे के देव लोकने विष थमृत ठे ते पण संनवतुं नधी; देवडोको पण अत्यंत विषयरसे व्याप्त, थप्सराना रंगमा रंगाएला ठे. दि बहु दोपोए करी अने मरणा- दिना नये करी व्याकुल वे. माटे फक्त ध्यानमांज थमृत ते ते माटे हे पंनितो ! ध्याननुज सेवन करो. वीजा छंदनो अर्थ केटसाक खोको गायना उधमा थमृत माने ते. कोश् साकरमां माने ते. केटसाक स्वीना टमां अमृत माने ठे पण जे जे ठेकाणे लोको अमृत बतावे ते ते अमृत नहीं उतां विष. यादिक विकार फेरमय वे पण ते अमृतरस नथी थने अमृतरस तो अपूर्व वे, तेने तो धनुनवी पुश्पोज जाणे . अमृतरस चाख्या पठी चीजो रस चाखवानी तृप्या होती नथी. माटे शुकभ्यानरूपी अमृतनो श्रास्वाद सेनारोज मुक्तिना सुखने पामे . ए चार ध्यान- मांची प्रयमनां धार्च रोऽभ्यान अवश्य मित्रा योग्य ते घने धर्म- ध्यान श्रादरवा योग्य ते. ए धर्मध्यानधी मुक्ति नयी पण मुक्तिर्नु कारण पाय थने देवलोकना मुखने पामे. श्रने शुकभ्यानना प्रय सामायकसिध्ध्युपाय. मना ये पाया तेमां ऊपशमीने पहेलो पायो ते स्वर्गना सुखनों दातार थने दायकवासो चीजो पायो पामे ते केवसझान अने मुक्तिनो दातार ते. एथी कोक जीव स्वर्गने पामे पण घणा जीवो थहिं. यांधी उंचे चनी मुक्तिने पामे. जे पहेलो पायो श्रावमाथी ते दशमा गुणगणा मुधीठे त्यां मरण नथी. थहियां जे स्वर्गनी गति पदी ने नीरक्षा उपमा गुणगणाने थाश्रये कही वे. मरण थवार्नु होय नीव सातमे थाचीने मरण करे श्रने चडेतो थगीथारमा गुणगए जश्ने मरण करे केमके श्रगीथारमा गुणवाणे शुक्सध्याननो पहेसो पायो संनये . थने थाउमा नवमा थने दशमा गुणगणे मरपना थनार के अंगीयारमावालो मरण करतो सर्वार्थसिक विमाने जाप. ने थाउमाथी चढतां थगीथारमुं न स्पर्शतां पारमा गुपनाये जायनो ने थवस्य चोदमे गुणगणे ज सिकि पदने पामे. दशमा गुपवाणाना थंते मोहनिय कर्मनो कय करें तो यारमेज जाय पए थीथारमे जाय नहीं. बारमा गुणगाणे गएको जीत्र शुक्लव्या ननो चीजो पायो ध्याय. त्यां प्रण कर्म जे कानावरणी, दर्शनावरणी. ने थंतराय तेनो नाश करे. थने मोहनिय कमनो तो दशमाना थं. नेज नाश कयों वे. एम चारे पनपाती कर्मनो क्षय थयो. ए चारे कर्म थारमगुणनी घात करवावायां हनां माटे धानीकर्म कहेवाय. पाकीनां चारकर्म ते यात्मगुणनी घात करना नयी माटे ते चारने थपातीकर्म कहीए. ते तो शुनागुन फसने देखाम्नारा . पण जे पानीकर्म ने वीजा पायाना ध्यानयी नाश याय. ते पाणी केवलज्ञान पामे पर मिः पामे नहीं; कारणके पारमा थने तेरमा गुणवाण मरस नयी 3 तास मुमिन कारणले. श्रीजो पायो योगी. पणाने या पय मुनि न पाय. कर्म प्रति यहोतेर परियारमाने दमो को यने चोपो पायो ध्यातां यक सो कमंना नारा करे ए पासना यी नुनि पामे.

हे सामायकसिध्युपाय चतुर्थोधिकार. हवे जे ध्यान कह्यं तेनो सार संक्षेपची देखा-परना- वनो त्याग करी, मननी चपलता टराली यात्मस्वजावमा स्थिर थवा- थीज मुक्ति थाय. एवा जीवने अहिंयां जीवतां पण मुक्तिज ठे एम जाणवू मामुज्जह मारज्जह, माउस्सद श्रुणित अत्येसु । चिरमिद जचित्तं, विचित्त काणप्पसि-हीए । नव्य जीवो ! ध्यानना अनेक प्रकार ते ते ध्यान सिद्धि करवा माटे श्ट थनिष्ट वस्तुमा मोह करशो नहीं, राग करशो नहीं, थने केप पण करशो नहीं श्रने चित्तने यात्म स्वन्नाव माहे स्थिर थापो. मा चिछह मा जंपद, मा चिंतह किंचिजेण दोश थिरो। अप्पा अप्पम्मिर, श्ण मेव परं दवेकाणं ।। हे जव्य जीयो ! तमे कांइ शरीरनी चेष्टा न करो. वचनना जत्प न करो. मनमां शुज श्रशुन संकल्प चिंतवन न करो. थात्माना परम स्वजावमा खद स्थिरथोन करी रांऊ पामी रहो. एम परम ध्यान होय. मिथ्यात्वनावधी जीव विपमताने पाम्यो . ते सम्यकनावे समजाव करवो. जीव अनादिनो ज्ञान गुणे युक्त वतां पुद्गलनो संगी पोताना श्रगुशलघु स्वनावमांदे नासता अनेक ज्ञेय पदा. थोमा ममत्वयी हुं श्रने मारं मानी पर पुद्गल रुपने ए हुं दुं एम जाणी पुद्गलमा रहेला जे वर्णादि स्वनाव थने मिलण विखरण रुपादि जे पर्याय तेमां रागी पी थ झान श्रज्ञानरुप, दर्शन थद- निरुप, चारित्र पराचरणरुप, वीर्य वाधकश्प (करणवीर्य रुप ), तप थतृप्तिश्प (असंतोपरुप), स्वामित्व परस्वामित्वरुप, का परक- चारूप, नोका परजोक्तारुप, ग्राहकता परमादकतारुप, व्यापकता पर- व्यापकतारुप, रमण पररमषरुप, दान पुद्गल विषयादि परिणामी, १२० सामायकसिध्ध्युपाय. खान पुद्गल धनादिनो, जोग पुद्गल पर्यायनो जोगी, ऊपनोग पुद्गत गुणनो, थने वीर्य इंडिय कार्यमां, ए प्रमाणे अनंत गुणो विषमताने पाम्या. ते मात्र परपुद्गसने पोतापणे जाणवाथीज थयु. नो पोनार्नु स्वरुप हानादि सत्तावंत जेम वे तेम यथार्थ जाणाथी म रिपमता मटी समनावनी प्राप्ति थाय. डीगनंद नामना एक गृहस्थने में पूज्यु के तमे कोण वो ? ते पोल्यो फेहुं हीगचंद वं. में तेने पूठयु के श्रा शरीरनी थंदर मांस, धिर, हागडं, चाम श्रादि अनेक पदार्थों के तेमां हीराचंद तुं एयुं जागनार कोण ? तो ते बोल्योके सर्वे मतीने हीराचंद. में तेने पृके तमे हीराचंद हुँ ए जाणनार एक गे के अनेक हो ? हाटक, चामई, मांस थादि अनेक पदार्थनुं जाणनार कोण ? हाइ, चांदि थनेक तत्वोथी बनेक्षा वे, ते नत्यो थनेक परमाणुयी यनेसा ठे. थने ते ममये ममये जुनां विग्यरे थने नवां थायतां जाय वे. नेमांची पूर्व थपर समयना थनुनयवासी कोण ? थनुनयतो एकत्र स्थानकमा स्थिर रहेको देखाय ने. तो ते थनुनयंत कोण ने ? त्यारे ते कहे वे के टुं प. बात कां जाणतो नयी. पण पटसं. जाएं के था शरीर तेज हुँ . शरीर ए टुं जाणनार तमे एक ठगे के यहु ठो ? ते कहो. त्यारे हीराचंद कहके यह मशीनेज एक याय ते. पण काश् चीन एकटी होती नथी. में तेने का के चीन महीने झाक याय ने एक शाक कहेयाय ते पण मा. गत यहु चीजोए महीने करीके एकमा सूणनीज य? यह चीजो महीने राराक्ष यनयी. जेटसी शाकमां चीजो पड़ी ते थार थारपा गुस, माद, गिरे ठोड्यां नयी. ने एकमा सणे मटारा, मागरा, गिरे पसार पर कर्या नयी. मात्र मूण पोताना साराश गुपनेज को है. नेम हापकता शानिना फनी तमे पक घेतनाज वो. देन गारमा जे प{ खून पोताना मारा वनावने, पाचन सामायकसिध्ध्युपाय चतुर्थोधिकार. शक्तिने, दस्त साफ करवा विगेरे पोतानी शक्तिने वोडतुं नथी थने हिंग, शामली विगेरे परशक्तिने ग्रहण करतुं नथी तेम शरीरमां रहेलो श्रात्मा पोतानी ज्ञानशक्तिने ठोमतो नधी अने रुधिर मांसादिनी शक्तिने ग्रहण करी शकतो नथी. माटे थामा एकज चैतन्य शक्तिवंत, नित्य, थयाधित शाश्वतो . शरीर बहु परमाणुनो पिन ए तमने जाणतो नयी पण शरीरने जाणवावाला तमेज एक शुरु चेतना पोतानी शक्ति सहित दो. तेथी स्वपर स्वझपने जाणी परस्वरुपर्नु ममत्व त्यागी पोतानी चेतनाशक्तिमा स्थिर थर्बु. हवे चार नावनानां नाम सखीए टीए. (१) अनित्य (२)श्र- शरण (३) संतार (५) एकल (५) अन्यत्र (६) अशुधि (७)श्राव (0) संवर (ए) निर्जरा (१०) लोकस्वनाव (११) चोधि ऽसन (१५) धर्म जावना. पढम मणिच मसरणं, संसारो एगया य असतं ॥ असुश्तं आसव सं, वरो अतह णिकरा नवमी ॥१॥ लोगसहायो बोही, अक्षदा धम्मस्स सादगा अरिदा ॥ एआई नावणार्ड, नावेअव्या पयत्तेणं ॥२॥ (१) अनित्य नावना था संसार थनित्य वे. धन, कुटुंब, राज्य, सनी, शरीर, चपस पुगस परमाणुउथी वनेला ठे. ते स्थिर रहे नहि. संध्या रंग समान, वली पाणीना परपोटा जेवां डालनी थपी ऊपर रहेखा जसवितु जेवां, वादखानी गया जेवां घपस, विनाशिक . थापणी छाए घालतां नथी. तेम था शरीर थने इक्रियादिकनी शक्ति, वसी कामनोगादिकनी शक्ति ते पण राखी रहेती नयी तेम थापणी श्वाए पण चालती नथी. एवा थनित्य पदार्थ ऊपर पोतानू सिझ समान थामस्वरुप चूकी कोण मूर्ख राग करे? -- सामायकसिध्युपाय. (२.) अशरणलावना-मरण समये चक्रवर्ती, इंड, तीर्थ- कर श्रादि गमे तेवा मोटा पुरुषोने पण धन, कुटुंबादिक कोश्पण बचावी शकतुं नथी. सेम रोगादिकनी वेदनाने पण को मटामी शकतुं नथी. एटले कोश् कोनुं शरण थतुं नथी. संसार माहे जन्म मरण श्रने नरकादि उर्गतिनी वेदना मटाडवाने स्त्री, धणी, पुत्र, माता, पिता, सजन, हेतु, नोकरो विगेरे कोपण शरण थतुं नथी. पण दुर्गति आदिथी बचाववाने एक आत्मधर्म एज शरण थाय .थने श्रात्मधर्मना दातार पोताना धर्माचार्य ते पण व्यवहारथी शरण जाणवा. एम अशरण नाबना नाववी. (३) संसार नावना-श्रा संसारने विषे सर्वे जीव, खोका- काशमां रहेला सर्वे पुद्गलोने विषयमावे तथा कपायनावे, तथा सर्वे वर्गणा पणे जोगवी चूक्या . जे पोतानी माता हती ते स्त्री तथा जे स्त्री हती ते माता, जे पिता हतो ते पुत्र तया पुत्र हतो ते पिता, शेठ हतो ते नोकर तथा नोकर हतो ते शेठ, नीख आपनारो हतो ते सेनारो थयो तथा सेनार हतो ते था- पनार थयो, तथा शत्रु ते मित्र, मित्र ते शत्रु, जे सुंदर बबीवाला महा बसवंत हता ते कोढादिक महारोगोए पीमित, दीन, उःखीया, दरित थया, जे निगोदावस्थामांहे बहु पुःखना जोगी हता ते देवादिक रिडिने पाम्या, थने जे देवादिक रिक्षिवंत हता तेज एकेजिय, विकजिय, नरकादि परतंत्रपणे वेदनाना जोगदारी थया, वली जे महंत पूजाने पामता हता तेज महा निंदवा योग्य थया, केशर चंदन पुष्पादिकना जोगी इता तेज केशर चंदनादि एडि- यनी गति पामी पोताना अंगे ठेदन जेदननी वेदना सही अन्य जीवोने जोगना कारण थया, एवी एवीरीतना अनेक संबंधो संसा. रने विपे सर्वे जीवो करी चूक्या . एवो विकरास जयंकर विचित्र सामायकसिध्ध्युपाप चतुर्थोधिकार. २२३ गतिवालो था संसाररुप समुश्रयाग जापी हे चेतना! तारे पोतार्नु आत्मतत्व चूकी, या संसार समुना किनारे निर्नय रहे, ए तने घटतुं नधी. एवा संसारमा भ्रमण करतां हे जीव! ते अनंत पुद्गल परावर्तन कर्या, हवे तारी निर्मल झायकता शक्ति संजाली तारी सत्तानूमिमांद प्रवेश कर. संसार भ्रमण करतां रागादिक विषमता परिणामे करी तारा झानादिक गुणयी खाली रह्यो. दवे संसार श्रम- गने वधारवावासा एवा रागादि परिणतिना विपमनावने तुं न कर. ए विषमताने मटाडी समनावनो सान सेवो ते सामायक जाणवू. (४) एकत्व जावना-श्रा जीव संसारमा पोते एकसोज श्रावे थने पोते एफसोज जाय, सुख दुःखादि विपाक पोते एकलोज जोगवे. पण तेमांदेची कोइ जोगववा सागे नहीं. तेम पोताना झा- नादि गुणो ते पण पोते एकलोज पामे, जोगवे, एम एकत्वनावना नाववी. (५) अन्यत्व नावना-पोतानो थात्मा ज्ञानरुप ले श्रने श- रीर जड़ थचेतन ठे. परस्पर निन्न वे. थात्मा ते शरीर नथी थने शरीर ते थामा नथी. शरीरना वर्ण गंध संस्थानादि ते श्रात्माना नहीं थने थारमाना ज्ञान दर्शन चारित्रादि ते शरीरना नहीं जे शरीरनुं ते सर्वे आत्माथी अन्य ठे. धन, सजन, राज्य, वागादि सर्वे थामाथी श्रन्य जाणी ते उपरथी ममत्व धने रागादि गेडी उदासिन्नपणे पोताना स्वरुपमा स्थिरयोज घg. (६) अशुचि भावना-शरीर ते रस, रुधिर, मांस, मेद, अस्थि, मजा, वीर्य, परु, श्रांतरमां, नसो, जास, पित्त, श्लेष्म थादिनुं पिंड बचावमे ढंकायसुं, ठेकाणे ठेकाणे केशोना फुग थने शवांची व्याप्त पुरुषना नव श्रने स्त्रीनाधारधारे नगरना सासनी पेठे सुगंधी चहेती रहे वे एकुं शरीर को काले पण पवित्र होतुं विधा, मूत्र, १२४ सामायकसिध्युपाय. नधी, हजारों समुना पाणी थने पृथ्वी जेटसी माटीथी मोंदु धोर पनी एक कोगसी मोंढामां नरी पीयाना पाणी जेगो नाखी कोइने दीया श्राप तो ते शुद्ध कदेवातो नथी. वसी कोढ, जलोदर, जगंदर, बडी कमीजीए करीने याकुल अने कंठमाल, शढमाल, कोदर, मोदर, नूग, तृपा, काम थादि अनेक रोगोनु उपादान जे मांदे पनेर गंगागी न्यास दीणमा निकं, दीणमां फी, प्रेत सरघु एयु मेर, निर्मल थारम भंग, थनंग, थविचससुखनी गगने पकी कोण मर्म राग रसे रीके ? एम जाणी शरीरादिकनो राग गेमी निर्मळ थाम थंग मांही स्थिर थयु, ते समजाव जाणयो. (3) याश्रय नावना-यती मिथ्याल पटसे उलटी सर- हमा थने कानुं कां जाण, थविरनि, प्रमाद, कपाय, थने मन, वचन, कायाना योग ए पांगे रस्ते कम परिणाम था . यात्मा कर्मपुद्गलवर्गणा साये बंधाय . ने झानानंदी पोतानें म्वरुप पोताना टायोगमा गल्यवायी थने मिथ्यात्वादिकथी परनावनी रस न यावे, एवी मंनावी गेकचं. वही दानादिके करी गुनकर्म यंधाय दे, थने विषय काय परिणाम अनुन कर्म बंधाय के, एवी यंध प्राति थानमनाने चुकावनार संसार ब्रमण करावावाईदय जानी थाना परिणाम नजी चैतन्य परिणामी पर मना समाधि मांद मिग्योन यचं, ने समनाव जाणवा. (G) मंवर नावना-वधी जे क्रिया याय प्रनि यने यंता समिानसी यात्रा गेसाई याय, ने मंगर नारना. जेम दमादिक लिने चादिक यामद गेसाई याय, मिप्या परिणाम सारना योभन गावं मम्द नारे वाय, यरिन एटर पंगडिय यने प्रदिफना भोगमां गम रकानुंशिक परिणाम रोकायु पाय. मन, वपनो कामना पोगनी गुरु नापमा प्रामि ने पटाने xxrand mexxmmmore सामायकसिध्युपाय चतुर्थोधिकार. २२५ झानादिक यात्म गुणमाहि प्रवर्तीयवा अने यात्म धर्मना दातार एवा देवगुरु शास्त्रना श्रादर सन्मान मांहि प्रवविवा, वली प्रमाद नावे श्रावता कर्म रस परिणामने उपयोगे शुद्ध सत्तारसी परि- पामे रोकवा ते थामी संवर जावना जाणवी. (ए) निळरानावना-जेम को वस्तुमा दावी राखवाधीश्रां- यानुं फस पाके , तेम तपे करीने कर्मर्नु पचाव, पूर्व संचित कर्मन ख ते निर्जरा. ते निर्जरा थकाम, सकाम वे नेदे . थकाम नि- डरा शुभाशुन कर्म उदय थावेसां जोगववाथी चाय , ते कंड वंचित फलने थापे नहि. सकाम निर्जरा कर्मर्नु थनिष्टपणुं जाणी झान शक्तिए फर्म रस कारवाने थथे पविधि वाघ, पदविधि थ- ज्यंतर तपे करी कर्म रसने निरस करवो. ते थात्म परिणाममां जरेखो कर्म रस, शुझात्म लावना कामी यइ ठोमयो तेने सकाम निर्जरा कहीए. ते सफाम निझरा व्यां सुधी देहने पोता- पणे जापयो त्यां सुधी यनी शके नहि. थने थकाम निरा तो मिथ्याऽष्टीएथनंतीधार करी ते कंश्लेखे थाचीनहि, जे माटे जिन- श्वरनी थाझाए तपश्चर्या थादरवी, माटे जीवाजीव परिणामने जाणी, पर परिणाम मांदे राग, रीज, खोज तजी पोताना शुझात्म जारमा स्थिरलावे रदेव, पोताना झानादिक स्वनावना लोगी, थनुनवी यथखंग धाराए थारमानंद थास्वाद खेयो. पुद्गल वर्णा- दिक उपरनो रस ज्यां मुधी थात्म परिणाम मांदेची निकसतो नयी त्यां सुधा निर्जरा यती नयी. माटे याय थने थत्यंतर तप थारम परिणाममांधी पर परिणतिनो रस काढवाना निरवाना कामी यह व्य भावधी थादरखो, यंतर परिणामनांदेयी पुद्गल गुण पर्या- यनो रस काढवानो जाएयादिना पाहिरना तपादिक करनार पास तपस्वीनी पेठे मात्र कायोश करे . माटे पुद्गल रसे सजेता धाम परिणामने जिनवाणी रस घोश, थारमरसे रत पड़, परमा- - -

सामायकसिध्ध्युपाय.
नंद जोगी थवू, पुद्गल रसे राफेलो चेतना थनंत कालथी कर्म
विपाकना कटुक रस लोगवी वारंवार जन्म मरणादिक करतो मो-
हनी निंद मांदे अचेतन सरखो थर, जमताथी जमवत् बनी रह्यो
, तेज कर्म रस अनावे सरस सुरसे रसी थर परमपूज्य पदने पामे;
माटे फर्म रसनी रीफ, राग, तजी समजावे वर्तवू ऊपर जे बाह्य
थत्यंतर तप सख्यो ते नीचे प्रमाणे.
अणसणमूणोअरिया, वित्तीसंखेवणं रसच्चाउँ ।
कायकिलेसो संलीया य बजो तवो होई॥
अणसण-थन्ननी श्वानो निरोध ते अपवास, ह, थहमादि
थने एकासणादिक ते इत्वर थपसण जाणवू; अने थायुष्य निकट
जापी मास, पदा, थगर केटसाकदिवस पहेला जावजीव सुधी थ.
सादिकने न श्छ-चोमवं, ते यावत्कथिक थणसण जाणवू.
उपोदरी-पेट पुरुं जरवानी इशा नदि, पटले जात पाणीनी
न्यूनता करवी, तया उपकरणो तेमज रागादिक कयायनी न्यूनता
करवी.
वित्तीसंखेवण-शरीरना जोग ऊपनोगनी वस्तु संजम थर्थे जे
वापरवामां थावे ठे तेमांयी घटाडवू, एटसे सय्या, थासन, थाहारा
दिकमांधी घटाम्बुं.
रसन्चा-एट-दही, उध, घी, तेस, मीठगश, पकवान सुखड़ी
प्रमुख, ए ३ विगय तया मद, मदिरा, मांस, मांत्रण यने पंधि-
वेना विपपोने शवू नहि, थने विपपोना कारण धन, स्त्री थादिने
शबु नहि, जोगवई नहि
कायकिरखेस-काया उरर सोचादिक कष्ट पडे यगर यावीस
परिसद थान्या उतां पप थसंपमनीशा नहि.

१२७ सामायकसिध्युपाय चतुर्थोधिकार. संतीणया-भेना चार नेद , इजियसंलीनता, कपाय संली. नता, योग संलीनता, विविक्त चर्या संखीनता. कपायने. इच्चवा नहि थादर करवा नहि, मन वचन कायाना जोग संजममां प्रवद्ववाने इच्छे नहि. इंजियोने विषयमा प्रेर्यानी चा नहि, संजम यत्ना न रहे एवी वस्तुने श्ववी नहि. एम ठ प्रकारे वाह्य तप जाणवो; ते सर्वथी श्रने देशथी एवा बे दे जाणवो; अंतर अष्टीविना उपर लख्या प्रमाणे याह्य तप मिथ्या- अष्टी जीव पण करी शके; अने बाह्य शरीरने तपावे माटे बाह्य तप जाणवो. पायचित्तं विणजे, वेयावच्चं तदेव सजा॥ जाणं जस्सग्गो विभ, अग्निंतर तवो दोई ॥ अर्थः-पहेलु (पायठित्तं के०) प्रायश्चित्त तप एटले कीधेला अप- राधनी शुद्धि करवी. कपट रहितपणे सागेला दोपने गुरु बागल प्रकाश करी तेनी गुरु मुखथी थालोयणा लेवी तेना दश नेद . मात्र गुरुनी बागल पोताना करेला अपराधD कथन करवू तथा गोचरी प्रमुखनुं जे थासोवq ते पहेलुं थालोचन प्रायश्चित्त. पूंज्याविना पातरुं प्रमुख परग्वधाथी मिठामि ऽक्कड देवू ते वीजें प्रतिक्रमण प्रा. यश्चित्त. शब्दादिक विपय उपर रागादिक कर्याधी तेर्नु थालोचन करवू थने घीजुं मिठामि पुक्कड पण देवू एटले पन्ने वानां करवां ते त्रीजु मिश्र प्रायश्चित्त शुद्ध जात पाणी प्रमुखनो जे त्याग करवो ते चो) विवेक प्रायश्चित्त, कुस्वप्नादिक दीवाथी कायोत्सर्ग फरवो ते पांचमुं कायोत्सर्ग प्रायश्चित्त. पृथ्वीकाय प्रमुखनो संघद थवाथी नीवी प्रमुख जे उमासीपर्यंत तप कवू ते व्हुँ तप प्रायश्चित्त. पृप्ती थादिकनो संघह थवाथी कांइक दिक्षा पर्यापनी न्यूनता घर होय ते अपराधनू निवारण करवाने जे पुर्दम तप करवो १२० सामायकसिध्ध्युपाय. ते सातमुं वेद प्रायश्चित्त. मूल गुण जंग थवाने सीधे सर्वथा, प्रत पर्यायन वेदन थवाथी फरी जे महावत सेवां ते थाउमुं मूख प्रायश्चित्त. थति संक्लिष्ट परिणामे करी कोश्नो घातपात यश गयो होय, तो सोक्त विधिए करी तप करचु, थने त्यार पठी फरी महारतने धारण करयां ते नवमुं श्रनवस्थाप्य प्रायश्चित्त. साधवी श्रयया राजानी राणी प्रमुख स्त्रीने विपे संजोग यश् गयाथी चार वर्ष पर्यन क्रियासहित यने सिंगादिक जेदे रहित तीर्थप्रजावना करी, फरीदीदा खेश्ने जे गधमायावयु ते दशमो पारांचित प्रायश्चित्त ए. दरा प्रकारे प्रायश्चित्त तप कयु. विणो-विनय तप, एटले गुणवंतादिकनी जक्ति करवी, तथा थाशातना टाळवी इत्यादिक एना सात नेद . तेमां प्रयम ज्ञाननो विनय पांच नंदे वे. त्यां मत्यादि पांच प्रकारना छाननी याह्मयी से करवी ते पहेसो नक्ति विनय, पांच ज्ञान- अंतरंग प्रीतिसहित यहुमान करयुं ते बीजो बढुमान विनय, पांचे ज्ञाने करी दीक्षा, जापेक्षा पदार्थोनी सम्यक् प्रकारे जे थनुनवयी जायना करवी ते प्रीतो नावना विनय, पांच छाननुं विधिए करी ग्रहण करवू ते चोयो विधि प्रदप विनय, थने पांच झाननो जे थन्यास करयो ते पांवमो थन्याम विनय. पीजो दर्शननो विनय वे दे ठे, (१) शुश्रूषा पटप्से गुरु थादि संगे उचित क्रियानुं साचय. (२) थनासातना विनय पटसे थनुचिन क्रियायी निवत्त अथवा यासानना करवी नहि. एवी गते दर्शननो विनय ये प्रकारे ते. ए ये प्राग्नी विनय ज्ञान दर्शन चरणादि यात्मगुणे थधिक धर्मा- पादादिनी कग्यो ते गुरषानु पाप अनेक प्रकारे . (१) सत्कार एर स्नान तथा वंदनादिक कर. (२) थन्युठान एटसे थासनपी सामायकसिध्ध्युपाय चतुर्थोधिकार. २२ए उ. (३) सन्मान एटले वस्त्र तथा पात्रादिके करी पूजा करवी. (४) थासनपरिग्रहण एटले अति श्रादरे करी श्रासन खावी श्रापीने स्वामी ! था शासन उपर वेसो एम मुखयी कहे, तेमज (५) थासन- प्रदान एटले मात्र मुख घकी कहे एटलुंज नहीं पण ते प्रमाणे श्रासन देवु. (६) कृतिकर्म एटले वंदना करवी ए साधु प्रमुखनी अपेक्षाये जाणवू. (७) अंजलिग्रहण एटले हाथ जोडवा. (७) श्रावताने सामे जQ (ए) वेवेशाने (पर्युपासना) सेवा करवी (१०) जनाराने वोलाववा जq ए दश प्रकारे शुश्रूषारुप पहेखो विनय थाय . वीजा अनाशातना विनयना पिस्तालीश नेद ठे ते कहे ठे (१) रुपनादिक चोवीश तीर्थकर (२) जिन प्रज्ञपित धर्म (३) धर्मा- चार्य अथवा प्रव्रजाचार्य (४) व्याख्यान करनार वाचना दातार (वाचक) (५) वय, पर्याय तथा श्रुत ए त्रण प्रकारना थिविर (६) कुस, ते चंसादिक एक थाचार्यनी संतति (1) गण ते पोतपोतामां सापेक्ष कुसनो समुदाय कोटिकादिक (७) संघ ते झानादिक गुण सहित साधु समुदाय अथवा गण समुदाय रुप विपे (ए) सांनोगिक, ते एक मंडसिमां जे साथे व्यवहार होय ते (१०) क्रियामा जे पोताना सरखी क्रियावाला होय ते. एमनीसाथे मतिज्ञानादिक पांच ज्ञान मेखवतां पंदर थया. तेने विपे (१) था- शातनानो त्याग करवो, तेमज (२) जक्ति सहित बहुमान कर, तथा (३) उता गुण वर्णवीने यशः कीर्ति दीपावजी. एवी रीते पूर्वोक्त पंदरने ए त्रणे गुणतां थनाशातना विनयना पिस्तासीश जेद याय ठे. ए अनाशातना झप चीजो शिनय कयो. बीजो चारित्रनो विनय पांचनेदे वे. ते कदे वेः-सामायिक प्रमुख पांच चारित्रोनी सदहणा करवी, तेमज काया करी फरसवं, थादर, पासबुं तेमज भव्य प्राणीनी थागत प्रझपणा करवी.

१३० सामायकसिध्युपाय. त्रण प्रकारना योगनो विनय कहे वेः श्राचार्यादिकोनो सर्व- कासने विपे मन, वचन, तथा कायाये करी विनय करवो. एटले मने करी माई चिंतकवू नहीं. वचने करी मातुं वोलवू नहीं. तथा कायाये करी मावी प्रवृत्ति करवी नहीं. तेवी रीतेज ते आचार्यादिकने विपे मन, वचन थने कायाने शुज प्रवृत्तिमां उदीरवां, प्रवर्तीवयां ए रीते प्रण प्रकारे योगनो विनय ते पूर्वोक्त प्रण विनयनी साथे मेलवतां व द बिनयना थया. सातमो लोकोपचार विनय सात दे. ते कहे :-(१) गुरु- प्रमुख जे श्रेष्ट पुरुप होय तेउनी समीपे वसयुं, (२) थाराधवा: योग्य पुरुपनी शाये प्रवर्तवू, (३) पोतानी ऊपर उपकार करे तेनी ऊपर पागे प्रत्युपकार करयो, एटले गुरुने जो हुं विनये करी प्रसन्न करीश, तो ते मने शास्त्र दान देशे, एवा थनिमाये करी गुरुने नात पाणी प्रमुख साची देवू, (५) तेमज इानादिक साधन माटे जे नात पाणी प्रमुग्य थापयां, (५) तथा अखे करी पीमाएला जे ग्सान तेनी थोपधादिके करी गवेपणा करवी (६) तेमज देश तथा कासनुं जाणवू, जे थवसरे जे ऊचित होय, ते थवसरे ते कर, (७) बनीसो (झानादि गुणे वर्षमान ) संबंधी सर्व कार्योन विषे थनुकुलपणुं एटसे तेमनां कार्य करवामां उजमास रहे. इति नावः एवी रीत सोकोपचार विनय सात प्रकारे ते. एम बिनयना सात जेदे. करी वीउँ विनय तर जाणवू. यद्यपि बिनय तो एकज ठे तथापि झान, दर्शन, चारित्र, मन, वचन, काया, थने सोकोपचार, ए सात विपये करी विनय करीप तेयी यीजो विनय तप पण सात प्रकारनो कमो. यायचं-यावृत्य तप पटले नान, पाणी प्रमुख संपादया रूप टपटन दप, ते दश देते. यथाः .

सामायकसिध्ध्युपाय चतुर्थोधिकार. १३१ आयरिय उवजाए, धेर तवस्सी गिलाण सेहाण । साहम्मी कुल गण सं, घ वेयावच्चं दवइ दसहा ।। आचार्य ते जेनी पासेयी धर्म प्राप्त थाय ठे ते. उपाध्याय ते जे विद्या अन्यास करावे ते ते. स्थविर, ते ज्ञान, पर्याय, तथा वय, ए त्रए प्रकार. तपस्वी ते थहन प्रमुख तप करनार होय ते. (गिलाण के०) जे रोगी होय ते. सेहाण ते शिप्य नवी दीक्षा सीधेलो होय ते. साहम्मी ते समान धर्मवान् होय ते. (कुल के०) चंडादिक कुलवान् होय ते. गण ते कोटिक प्रमुख. संघ ते समुदाय रुप होय ते. एवी रीते ए दशनी थशन, पान, वस्त्र, पात्र, तथा श्रीपध प्रमुखे करी यथायोग्य सेवा करवी, तेने बीजो वैय्यावृत्त्य तप कहे ते. (तदेव के )-तथैव एटले तेमज चोथु (सजाउं के) स्वाध्याय ए नामन तप, ते पांच नेदे ठे, यथा वायणा पुतणा चेव, तहा य परिअट्टणा। अणुप्पेहा धम्मकहा, सजाउं हो पंचदा ॥ (वायणा के0 ) वाचना, ते पोते जणवू, शिप्यादिकने जपा- ववं, तथा बांचवू. पृष्ठना, ते जे सूत्रार्थमां संदेह पड्याथी गुर्वा दिकने पूव्धुं ते. (तदाय के०) तेवी रीतेज (परिअणा के) परिव- तैना, ते पूर्व शीखेलो जे अर्थ तेने फरी संजारवो ते. अनुप्रेक्षा, ते पूर्वे धारेला थर्थन चितवन करवू ते. तथा वार अने चार लावनार्नु जाव (धम्मकदा के ) धर्म संबंधी कथा कहेवी अथवा धर्मोप- देश करवो ते. ए प्रकारे स्वाध्यायतप पांच दे थाय वे ते कडं. स्वाध्याय एटले समयरुप जिनेश्वरनां वचन. जे वचन वमेयात्मा थारम थनुजवने पामे एवां वचननुं वांच, चणचे, जणाव, चिंत- वg, ते स्वाध्याय तप जाणवू. " " . १३२ सामायकसिध्ध्युपाय. ५(जाणं के) ध्यान ते श्रात्मवीर्य मन वचन कायाना जोगहारा न प्रवर्तायतां प्रणे जोगने स्थिर राखी शुझारमनावमा उपयोग स्थिर राखयो ते ध्यान तप जाणवो. ध्यान विपे था ग्रंथना ध्यानाधिकारमा तथा थनुनय प्रवेशिका नामना ग्रंथमा विशेपे कयु वे तेथी थहिंयां लग्यु नथी. ६ (जस्सग्गोविध के0 ) कायोत्सर्ग तप पण अव्यथी तथा गावची ये दे , तेमां अव्योत्सर्गना चार नेद , थने जावोत्स- गंना प्राण जेद , तिहां प्रथम प्रयोत्सर्ग कहे . (१) गठनो गाग करी जिनकल्पादिक जे श्रादरवो, ते पहेसो गोत्मर्ग; (२) थणसणादिक व्रत सने शरीरनो जे त्याग करयो, ते योजो देहोरमर्ग; (३) कम्पविशेपे ऊपधिनो जे त्याग करयो, ते : पीजो उपध्युन्सर्ग, (४) थधिक तथा श्रशुरू श्रशनादिक. चारनो त्याग करयो, ते बोयो यशुरुनत्तपाण उत्सर्ग. ए. चार प्रकार अव्यथी नरमग जाणवो. उत्सर्ग एटस त्याग करयो, एथर्थ समजवो. हरे नावोत्सगंना प्रण नेद कहे ठे? शोधादिक चार कपायना जे स्याग करवी ते पदेखो कपायोत्सर्ग. २ नरकादिकना नवनुं था. वडे यांधानां कारण, जे मिथ्यात्वादिक ठे, तेनो जे त्याग, ते घीजो मात्लग थर्थात् संसागेत्सर्ग. ३ बंधनां हेतु जे झानायरणादिक कम इानमत्यनीकपणादिक ने तेनो जे त्याग, तेने प्रीजो कर्म उत्सर्ग कहिये. ए नारी उत्मर्ग प्रण नंद कयो, एथी कर्मनी निहरा याय . परीने ए उ प्रकारे (अनितरउतयो के०) थत्यंतर नर (दोई के०) के. ए. नेदने सम्पष्टि जीव तप करी माने. एन ए या प्रकारनां तो करी निझरा नत्त कम्युं. (१०) सोमन्यन्य नावना-केट उपर ये हाय देश यग्ने पग पसारी डशा पुरुष जंग मनयाकार पट् अन्यात्मक पूर्व पर्याय बिनशे नया सामायकसिध्ध्युपाय चतुर्थोधिकार. १३३ पर्याये उत्पन्न धाय व्ययी निश्चळ रहे एवो चोद रज्जु प्रमाण सोक वे. तेनुं नीचेनुं तलीऊ जंधा वालेसा सरावसा सरखं श्रने मध्यनाग कासर सरखो उपरनो नाग मृदंग सरखो. एवो जे लोक ते मांदे हुँ सर्वे ठेकाणे उत्सप्पिणी श्रवसप्पिणीना सर्वेसमयोमां ने सोकाकाशना सर्व प्रदेशे पुद्गलनी सर्वे जातीनी वर्गणामां जन्म मरणे करी रोग, नय, शोक, वियोग, थझान कपायादि महा वेदना जोगवी चूक्यो. ते जम शरीरमांदे थात्मबुझिए करी रागादिकना विकारोथी सुख उःखादिना संकल्पो करी स्वरुप रमण श्रवकाशने न पाम्यो तेनुं फस इतुं. हवे चिंतामणीरत्न समान उर्खन मनुप्य नव, वसी तेयी उर्सन वीतराग देव, तथा थात्म समाधि बतायनारा गुरु, थने मि- प्याल रागादिना नयची ठोमावनारो वीतराग प्ररुपित धर्म, तेने वोमी चोद रज्जुलोक मांद रहेला माराधी निन्न पदार्थों उपर रागादि विषम परिणाम करी एवा चोद रज्जुप्रमाण सोकमा हुँ नभए फेम कसं ? एम समपरिणामे पतं. ते सामापक जाणमु.ए लोकस्वनाव नामा दशमी नावना जाणवी. (१२) बोधि पुर्खन नावना-चक्रवर्ती थादिक रिडि, रूप, यस, पराक्रम, सी पुत्रादिक मन गमता लोगोनी प्राप्ति संसारमा जमतां थनंती वार पाम्यो. वसी थकामनिहराना योगे पुएयना सं- जोगपी मनुष्य जब, थार्यदेश, निरोगीपणुं, धर्म प्रवणादिक, तथा पासचारित्र, पालथी थाचार्य पद, पूज्यपणु थनंतीयार प्राप्त थयु तो पण सम्पत प्राप्त यवु ते यति उर्सन माटे राज्यरिडि, यश, वी थादि तथा याययी धर्मप्रवृत्ति थने सायशून्य किया थाचापांदि पूज्यपदनो राग ठोनी सम्पत जारनी घटताने वधारी समनाने स्पिर यq ते थगीधारमी योधिऽसन नावना जाणवी. (१३) धर्म नावना-उत्तर संसार समुअथी तारवाने प्रवदप समान श्री जिनेभरनी वापीप प्ररुपेलो दाविध दांत्यादिक धर्म

१३४
सामायकसिध्युपाय.
तया रत्नत्रयात्मकधर्म ते पामयो पुर्खन ठे तथा धर्मना साधन थरिहं-
तादिकनो जोग तेपण पामवो उर्लन ठे माटे पामीने प्रमादी या पर
वस्तुना रागमां रक्त न थq. एम बारमी धर्म नावना जावी सम
परिणामी अg: एम वार प्रकारे नावना जावी समपरिणामी थ_. तेज
झानादिक यात्मगुणना साजरुप व्यापारे यात्मानो जाव प्रगट करवो.
एज सामायक जाणयु.
खुहा पिवासा सी नएहं, दंसा चेला रवि ।
चरित्रा निसिदिया सिद्धा, अकोस वह जायणा ॥
अलान रोग तण फासा, मल सकार परीसदा ।
पन्ना अन्नाण सम्मत्तं, श्य बावीस परीसहा ॥
था क्षुधादिक परिसद थाव्या उतां पोताना निज थात्म स्वरुपने
थपाहारी, थक्षय, थखंड विचारी क्रोधादिक न करतां यात्मवीर्य
करी थापणी झायकनामां समनावे स्थिरथोन रहेयु ते सम नाव
जापवो.
एकता ज्ञान निश्चय दया, सद्गुरु तेहने नाखे ।
निर्विकल्प उपयोगमां, निज प्राणने राखे-आत्म
हूँ शान तुं मारा स्वरूपमा नासता इयरुप पट् अव्य परपदायाँधी
मने का प्रयोजन नयी, प उपयोग परसंबंधे रागादि परिणाम
यंधाएसी यात्मपरिणनि परसंबंधथी ठगेमी पोताना स्वरुपयी तन्मय
करी, मर्ने संकल्प होनीने, निर्विकल्प नाये स्थिरयोन,
स्वरूप
यदे
नन्मयताए रावे. संकल्प विकल्प परिणामे हणाता यात्मवीर्य झा.
नादिप्राणन निर्विकास परिणाम एटसे निर्विकल्प उपयोग यचाचे ते
निक्षपदयां कहीए. माटे यहियां समनाइनेज दया कही जिनशा.
सनमा समनार एज मुख्य साम्य ठे.

सामायकसिध्ध्युपाय चतुर्थाधिकार.
२३५
देशी कम्खानी॥ शुरु समन्नाव के, साध्य रूदये जिहां ।
वचन सापेद क्रिया , साधन तिहां ॥
हवे समयसार सिझांतनो सार बतावे वे.
सवैया इकतीसा.
आचारिज कहे जिन बचनको, विस्तार अगम अपार है
कहेंगे दमकितनो!, बहुत बोलवेसो न मकसूद चुप नली,
चोलीए मुवचन प्रयोजन है जितनो, नानारुप जलपसोनाना
विकल्प उठे, ताते जेतो कारिज कथन नलो तितनो, शुभ
परमातनको अनुनी अभ्यास कीजे, यहे मोख पंथ परमा-
रख दे इतनो.
॥ दोहा।। यह निचोर या ग्रंथको, यह परमरस पोप ।
तजे शुरू नय बंध हे, गहे शुरू नय मोप ॥
कुंदकुंद थाचार्य कहे ते के जिनमहाराजना वचननो विस्तार
अगम थपार ठे. हुँ केटलो कही शकुं ? घणुं वोलवानी मतलब
नथी चुप रहेवू ते ठीक वे, अने जेटलुं प्रयोजन के तेटखंज सुवचन
बोल. पण नानाप्रकार- चोसg:-जप करवाथी नाना प्रकारना
विकल्प उचे. तेथी जे एक कार्य ठे तेटझुंज योखर्बु यस . शुद्ध नये
परमात्मानी निर्मल सत्ता अष्टीगोचर करी थनुनव थास्वाद लेवो.
एटले निर्मम यात्मप्रव्यना थनुजव योगनो थन्यास करयो. एज
मोक्ष मार्ग के. एटले थासा समयसारना कथनमां एज परमार्थ .
अहियां विकल्पने समनावनो नाश करनार जणावी टुंकामां मोक्ष
मार्ग कहो. एज विकल्प तजवाथी समजाव श्रावे. श्रने समनाव
थाववाथी शुधात्म थनुनव थाय. शुभारम अनुलव एज थात्मानी
सिद्धिवे.

KROO
१३७
सामायकसिध्ध्युपाय.
॥ पंचप्रमाद॥
मजं विसय कसाया, निद्दा विकहा य पंचमी नणिया।
ए ए पंच पमाया, जी पामेति संसारे ॥
मप, विषय, कपाय, निझा, विकथा, ए पांच प्रमाद जीवने संसा.
रमां नमण फरारे ठे माटे तजवा.
॥ निजाथी थती हानी॥
जश् चन्दस पुत्र्यधरो, वसई निगोएसुऽणंतयं कालं ।
निद्दा पमाय वसो, तादोदिसि कह तुम जीव ॥
ज्यारे निझारुप प्रमादना वशयकी चौद पूर्वधर निगोदने विषे
थननाकासमुधी रहे . तो दे जीव! तादर्श शुं थशे ? थर्थात् तुं जो
निका प्रमादने वा पच्यो तो कदि पण उंचों थाची शकीश नहीं.
जुई जुवननानु केवलीना चरित्रमा नुबननानुं केवसीनो जीव पूर्व
मानवमां चाँद पूर्व नगया त्यारे कर्मपरिणाम राजानो महान्
पति मोहगजा विसयो धयों के मारा तायामांथी था जीव चारित्र:
धर्म गजाना सहायर्थी मुनि नगरे सिधावाने तेयार थयो . हवे
जो कदारिदं जयम नहीं कर तो सर्वे संसार म्यासी यश् जशे.
एम विचारी शोकातुर यश येतो ते देखी तेनी दासी निझा विचार
करवा सागीके श्रागो मावीक चिंतातुर वे, जो भारा सरग्युं काम
होय तो हूं बजादी पाईंजेथी माग म्यामिनी प्रसन्नता माग उर
पनी रहे. एम जागी योडी के प्रनु याज चिंतातुर फेम दीसा हो ?
था गरी थने पगजें यादि मोटा मोटा जोमाई
महान् पगरमी उता, शत्रु थादिकनी हरकत टालबामा पाठा हा
नहीं थाना दामनी दामी नुं नो पंग जो यापनो अनिमाय
मने जगाग थने याशीच भागे मो यानी गधी पण काम
पती सी. पन निशा दामीनां वचन मानसी माहगनाए,
यधि-
.

सामायकसिध्ध्युपाय चतुर्थोधिकार. २३ए पोतानो अभिप्राय जणावी श्राशीप सहित कम थापतांज ते निता दासी चौद पूर्वधारी मुनि महाराजना अंगमा प्रवेश करी उपयोग चुकावी ते मुनिना थारमाने मान थादि मोहराजाना मोटा सुनटोने ताबे कों. ते कपायोए मुनिने नरकमा सइ केटला काल सुधी महान् विटंबना ऊपजावी बहु संसार जमाव्यो. माटे मोदराजानी नानामां नानी दासीना पण विश्वासे रहेवू नहीं. चौद पूर्वधा- रीनी पण एवी दशा थइ तो मारा सरखानी शी गति ? माटे निजा प्रमादने वश थइ उपयोग चूकवो नहीं. अने जो श्रापणेज उपयो- गने नहीं चूकीए तो मोहराजाना यापर्नु पण जोर चाखबार्नु नथी. ॥ कषायोनुं फल ॥ जं अजिअं चरितं, देसृणाए अपुवकोमीए । तं पुण कसायमित्तो, हारेश नरो मुहुत्तेणं ॥ श्राव वर्ष उछ क्रोड पूर्व वर्ष पालेलुं चारित्र शुजपरिणाम- झप, ते एक मुहूर्त मात्रना कपायथी नाश थाय ते मारे उपयोग रास्त्री समनावने चकवो नहीं. ॥ चारे कपायोना दोपोर्नु जुई जुई वर्णन करे ते ॥ अनुष्टुप्टत्तम् ॥ कोहो पीई पणासेई, माणो विणय नासणो। माया मित्ताणि नासेई, खोहो सव्व विणास क्रोध प्रीतिनो नाश करे ठे. मान विनयनो नाश करे . माया मित्राश्नो नाश करे ते. खोज सर्व गुणोनो विनाश करे वे. चारित्रनी प्रधानता. आर्यारत्तम् मुबलुपि सुअमहीअं, किं काही चरण विप्पहीणस्स। अंधस्स जह पवित्ता, दीव सयसहस्स कोमी ॥ थर्य-अत्यंत ज्ञानाभ्यास कयों होय, तोपण चारित्र रहितने .

२४० सामायकसिध्युपाय. कान शें करे ? थर्थात् कांड पण थबयोध करी शकतुं नथी. जेम सायो कोमी प्रचलित करेखा दीपको थांधळाने कंर योध करी नारमा नयी. हानतो तेनेज कदीप के ज्यां परनावने पोतापणे न मनायगने परनारनुं यानरण थाय नहि, पण श्रात्मनावमा थारम- मना गमनान धागरण थाय ते उत्सर्ग चारित्र . ते प्रगट पाला कारणी देय उपादेय रुप क्रिया परिणतिने पण चारित्र ही कारणमा कार्यनी थारोप करी नेगम नययी कार्य कहेवाय २.दन-फागण कार्याध्यागेप इति वचनात् हेय उपादेय का शिपमेभानी पाशा प्रमाणे न यादरे तो उत्सर्ग चारित्र पण जाना यापी यार? माटे उत्सर्ग चारित्रने जन्म थापनारी देय उपा. देकर किया श्रादावी. स्वनाव थाचरण रहित मात्र कंडे को मान ने परमाणु दान नथी पटसे अव्य नाव प्रवृत्ति विनानुं ज्ञान : प्रेमान नथी. दोहा-कान कहीने नेहने, गग रहे नहि रंच । रवि मन्मुग्ध कहा किम रहे, अंधकार प्रपंच ॥ श्रय-जेम मूर्यना फिरणामां थंधार रदि शक नयी नेम माना दानमा पुद्गय विषयो नया जाणार तेनी गगरंच मात्र रही का नी. दान श्रने चाग्नि । यनिग्नपणे यामाना मी नन्मर दार एशिवाय शान ने उपगार मात्र ने. अपि मृअनही, पयामगंदौर चराण जुनम्म, ऋषि जद पंचो, मनम् अम्मा पयामेई ।। ऋ-दाधिक पुरानी या श्रुतान्याम प्रकाग करना पारने और महावने पर टीम पर प्राता फड नेन पदिमानंतर किरिया, गंदी नववरणप्पणाम था.

१४१ सामायकलिम्प्युपाय चतुयोंधिकार. गाणीस्स जं जिणुत्तं, तं परमं सम्मचारित्तम् ॥ अर्थ-वादिर आंतर क्रिया (मन वचन अने कायानी क्रिया) ठोडीने ज्ञानी मुनि पोताना यात्मस्वनावमां समजावे रहे ते निश्च- य चारित्र . तेज खरो समन्नाव जाणवो. व्य चारित्रनुं खदाण. असुहादो विणिवित्ती, सुहे पवित्ती य जाण चारित्तं । वद समिदि गुत्तिरूवं, ववहारणया दु जिण नणियं ॥ अर्थ-हिंसा विषयादि अशुन कर्म तजीने पंच सुमति त्रण गुसि सहित विनय चयापच्च थथवा ज्ञान ध्यानादिक थाल्मगुणने प्रगट करवा रुप शुज कर्म ते ऽव्य चारित्र जिनेश्वरे कह्यु . जयणा य धम्मजणणी, जयणा धम्मस्स पालणी चेव । तववुहिकरी जयणा, एगंत सुहावदा जयणा ॥ जयणा ए धर्मने जन्म थापनारी माता , जयणा धर्मर्नु पालण करनार . जयणा तपनी वृद्धि करनारी ठे, जयणा एकांते सुखनेज थापनारी माटे जयणा एज सामायक ठे, खती मुहाण मूलं, मूलं धम्मस्स उत्तमा खंती। दर महाविज्जा श्व, खंती दुरिया सव्वाइं॥ क्षमा सुखनुं मूल , धर्मर्नु मूख उत्तम कमा , महा विद्या जेवी क्षमा सर्वे दुरितने हरे . अनुष्टुप्-दयं नाणं क्रियादीणं, हया अन्नापओ क्रिया । पासंतो पंगुलो दबो, धावमाणो अ अंधयो। किया रहित जे ज्ञान ते इपापलुं , थने झान रहित क्रिया पण हणाएली ठे एटसे किया उलटा फलने थापनारी थाय ठे, अर्थात् ज्ञानवडे हेय, ऊपादेय, जपाय . कियावर हेय उपादेय १४२ सामायकसिध्ध्युपाय. कराय . एकथी बने नहि. जेम पांगलो अमि देखतां उतां दाज्यो थने यांधळो दोडतां उतां दाज्यो, तो ज्ञानवडे राग अने रागनां कारण विषयादिने हेय जाणी तजयां अने झानादिक निजगुण तथा देवगुरुनी थाझा श्रने सन्मान उपादेय जाणी श्रादखं. देशनो मार्ग जाणता उतां पग उगववानी क्रिया करे नहि तो ते मार्ग: नुं जाणयुं निष्फळ थयु श्रने मार्ग जाएयावगर चालचाल करे तो विपम थटवीमा जश् पमे, माटे थांधळो थने पांगळो बन्ने मळी 'पंचित नगरे पहोंचे थर्थात् थांख अने पग बने सहित बंडित वामे पहोंचे. जेम गाडी बन्ने पैमांना संजोगथी चाले ते तेम ज्ञान थने मियाना संजोगयी मुक्ति नगरे पोहोचाय ठे. संजोग सिपिअ फलं वयंति,न हुएग चक्केण रहो पयाई॥ अंघो य पंगो य वणए समिचा, ते संपणा नगरं पविठ्ठा ॥ पंमित पुरुषो ज्ञान थने क्रियाना संजोगनी सिझियमेज मुक्ति रूप फलनी प्राप्ति कदे , कारण के एक पे रथ चासतो नयी पए ये पैगांवमेज रय चाक्षे ते. तेनुं अष्टांत कहे . थांधळो थने पांगतो वनने विप एकठा मळीने त्यांची नाग थने ते नगरमां पशी गया नेम ज्ञानव जाणी क्रिया में परजाव तजाय वे थने स्वनावमा स्थिर यवाय ठे. जदा खरो चंदण भारवादी, भारस्स नागीन दु चंदणस्स। एवं बु नाणी चरणेण हीणो, सारस्स नागी न ह मुग्गईए॥ जेम चंदननो नार वहनार गमो नारनो जोगी ठे, पण चंदननी सुगंपनी जोगी नथी, तेम ज्योतिष, वेदकादिक शासनो जापनार व्यहारपी ज्ञानी कवाय ते, पण ते स्वनार याचरण रुप चारि- प्रना यावरण बिना मात्र हुं ज्ञानी तुं एवा थनिमानना नारनेज टग . पर थारनस्वनार याचरणना साजन सर शकतो नयी सामायकसिध्युपाय चतुर्थोधिकार. २२३ एटखे चारित्र विना ज्ञान ते चंदनना जार ऊपानाप ठे पण मुक्ति पी सुगतिनु दातार थाय नहि. को चश्वटि रिडिं, चश्न दासत्तणं समनिवसई। को व रयणा मुत्तुं, परिगिन्हा नवल खंमाई ॥ अर्थ-चक्रवर्तीनी रिद्धिने तजीने दासपणानो थनिखाप कोण करे? वली रत्नने मूकी दश्ने पत्यरनो कमको कोण मूर्ख ग्रहण करे ? अर्थात् जे खानाखाजना व्यापारथी अजाण होय ते मूर्ख तेम करे. मोक्ष फळने आपनाझं जे चारित्र ते वोडीने संसार भ्रमण करावे एवा विषयादिकने मूर्खज ग्रहण करे माटे सुज्ञ पुरुषोए चारित्रमा शिघिस परिणाम न करवा, थावेलां ःख नाश थइ जाय माटे पोते ग्रहण करेखां व्रत ठोमत्रां नहि श्रने समपरिणाममा रहे. अहि गिलश् गलर उअरं, अहवा पञ्चुग्गलंति नयणाई। हा विसमा कङगई, अहिणा उच्चुंदरि गहिजा ॥ चारित्र ग्रह्या पठी जेना दीक्षा परिणाम थाय , तेने सापे उच्तुं- दर ग्रहण कर्या जेबो न्याय थाय . जो ते उच्चुंदराने साप गली जाय तो तेनुं पेट गळे अने जो वोमीदे तो श्रांखो जाय. हा! श्ती खेदे ! कार्यनीगति विषम थवे एवा जेना संजम लीधा पठी संजम पासवाने शिथिल परिणाम थया होय तेने सर्वोत्कृष्टपणुं घताववाने कहे . नेरझ्याणवि पुख्खं, जिन्कर कालेण किं पुण नराएं । ता न चिरं तुद होश, सुखमिणं मा समुचियसु ॥ नारकीनां जःख पण काले करीने नाश पामे ठे तो मनुष्य माटे शुं कहेवू ? ते माटे तने था उस घणा कास सुधि नहीं रदे माटे तुं खेद न कर. श्रा शरीर उपर जे दुःख थने सुख यतुं पोताने मानबुं ते मिष्याष्टी ठे, घहिरात्मनाव , माटे तजवा सापक ठे.

२४४
सामायकसिध्युपाय.
अंतर थारमाटे तुं नित्य चेतनावंत निर्दोप हुँ माटे ग्रहण करा
प्रत समनाये पालयां, चारित्र ग्रहण करेलुं गोडी देवू ते पज
अनिष्ट .
यरं अग्गिमि पवेसो, वरं विमुक्षेणकम्मणा मरणं ।
मा गहियच्चय नंगो, मा जीरं खलीअसीलस्स ।।
मोटी अमिमां प्रवेश करयो ते श्रेष्ट वली थपशण करीने
गरण पाम ते श्रेष्ट ठे पण ग्रहण करेखा व्रतनो जंग करयो ते ठीक
नपी. रोमन शीक्षमा स्वक्षना सहित जीवयु श्रेष्ठ नथी. समनायने :
जन्म थापनार समकिन थने समकितनुं फल बतावे ठे.
व्यवहार थने निश्चय नययी मोक्षमार्ग.
सम्ममण गाणं, चरण मोक्वम्म कारणं जाणे।
यवहारा णिचयदो, तत्तिय मनोणिओ अप्पा ॥
व्यवद्दार नपपी सम्यरझान, सम्पदर्शन थने सम्पर
चाग्नि, एप्रये मदीने मोदनुं कारण याय थने निश्चय नययी
मम्यदान दर्शन चारित्रमय एवो जे थारमा ते पौतेज मोदनु
कारण .
जो अपसथ्यो रागो, वह संसार जमाए परिवामी ।
विमयाइमु सयणामु, श्तं पुग्गवाईमु ॥
याराम्न गग, विषयादिक उपर थयथा सझनादिक उर
ने मंमार जना परंपगने वधारनार जागावो. पुद्गशादिक वस्तुन श्ट
इनता पक्षी नत्वायम्बमा कम्युं ले के:-
नाम त्यापना उच्य जावतस्तन्न्यास.
यनान, स्थानान्य, भार, चार निदेश? यस्नुनान्याम
एर बस्नुना रनार पर्याय है. यम्नुपी अनित . तो पार
-

. सामायकसिम्युपाय चतुर्थोधिकार. ९५५ निदेपेयी, देव, गुरु, धर्म, श्रात्मा बने अनात्मा सर्वेने जाणीए तोज निर्मस समकित चाय, थने समकित चाप तोज राग द्वेपयी मुक्त पर शकार माटे गुरु निदेपानुं जाणपणुं जरुर क जोश्ये. सूत्रोमां उपचारथी चार निदेपा पण कमा ठे तेनुं फळ पण उपचारथीज कहुं है. माटे निश्पचरित जे मोक्ष ते मुझ निदेपा जाएयायीज साधि शकाय. वसी अव्य, देन, फास श्रने नाव ते पण वस्तुना वस्तुमांज दोप, पप परप्रव्ये ऽव्यादिकर्नु कम्पयूँ ते उपचारथीज ते. माटे प्रव्य, देव, फास, नावषी वस्तु स्वरूप जाणवू जोश्य थने अव्य, देय, कास, भाव, तेज निक्षेपा . ए विप सूत्रोमां पधारे श्र. धिकार है. यहींयां तो मात्र एक एक गापानी सादी खसीए ठिये. दव्यं गुणसमुदाजे, खित्तं गाद वदृणा कालो। गुण पडाय पवत्ती, नावो नि वढधम्मो सो।। गुपनो समुदाय ते अव्य, थवगादना ते क्षेत्र, गुण पर्यायनी प्रवृत्ति ते फास, निज वस्तु धर्म ते भाप, एम जाणवू. ज्यांमधी परजन्यनी फामना ते त्यांसुधी राग जतो नथी, थने थात्मगुषो प्रगट पता नपी. यामाने पोताना माटे मुखy कारण पोतानो. ज स्नाय ठे. पोद रज्जु घोफना पदार्यनी थंदरची थारमाने मां पर सेवा, नथी. तो परऽव्यनी कामना करी पोताना स्वरुपने पूस ए मिप्यानाव वे. अने एपी रागादिक उपजी जबदमप पापट. अहमिको खलु सुशो, निम्मम नाणदेसण समग्गो । तम्मिहि तशित्तो, सब्बे ए एखयनेमि॥ एगो मे सास अप्पा, नाण दंसण संजुर्छ। सेसामे याहिरा नावा, सच्चे संजोग समपा॥ पदं घाला हानादिधनंत गुरु व कर. नंत समय, K सामायकसिभ्युपाय. उपची खंड समुदायपणे एक बुं वक्षी निश्चय नयी शुरु . सविनादि परनारमा सुन्ध थर भ्रष्ट थको अशुरू थयो, तो पण मनानिधी मनधर्मे श्पनंत ज्ञानादि गुणमय, शुभ निष्कसंक, निरा- मा. निःमंग निदानी गुं. सी ममकार परनारथी रहित हुं. हान- म मन परिलीन रुप, दर्शन सामान्योपयोग, तेहीज मय दु. मग नागन. ग्मण परिणमन पे थारमा रह्यो थको सर पर समाप्ति का करीम सम्पने पही सर्व परनार दी करी नियमान निमार नाण पयामगमो, हगार नवो संयमो गुत्ति करो, पारना पटो पोताना पारमाने गिळ समान गुरु जाणी, पोते बनना गुन ग्वव्यादिकपणे पकज . पज उपयोग निष्ण पटप थत्यंत प्यिा परिणामे रावी, पाव्यमांद मारे कर का काम नपी. एम उदामिन्नवृनिए मोदएप। शत्रनो नाश करी घामपटात स्थिर करी पनाना हान, दर्शन, चारिमादि गुणों निमा रहेता व्यनिषणे म्पतंत्रनाग करीने जयनो पडद यजान्यो दे, माटे दान, दर्शन, गाग्नि, रमण परिणाममा यात्मपरिणनि- पान का. पाऽव्यनी कामना नजी थिग्यांन मना नोगी यां पज मानायक ने. ॥ शोक ॥ गनपादि कासाप्त, ग्वावं यन्मना जनम ।। म पश्यन्यात्मनन्नत्त्वं, मतत्त्वं नेनगे जनः ॥ गरमादि की जेनें मन ही जल मोटाउ गणू नथी । समरन्दने ने जोनागपांनंत पामामा योनी को जनमानी. । भार॥ प्रविधि मनग्नत्त्वं, विदितं ब्रांनि गत्मनः । यापनदविभिनं, विदितं नाथपंततः ॥

सामायकसिध्युपाय चतुर्थोधिकार. रागादिक परिणाम रहित एवं श्रात्मानु वास्त्विक स्वरूप वे श्रने तेनायी जे उर्दु जेमां श्रात्मानी ब्रांति ते थाल्माधी जुडं पर स्वरुप वे ते भाटे रागादि रहित मनने धारण करवु एटले मन रागद्वेष परिणाम वाणु थवा देवु नहि. रागादि परिणाम युक्त मन थनंत संसार नमावे वे तेज मन रागादिक रहित यये परमपदनी प्राप्ति थाय ठे माटे मनने मोहनी फर्मनी प्रकृतिना संसर्गवालुं थवा देवू नहीं पण शुद्ध स्वनाव संसर्गवाडं करवू एज सत्य सामायक समजवू. अविद्यान्यास संस्कार रवशंक्षिप्यते मनः । तदेव ज्ञान संस्कारः, स्वतस्तत्त्वेऽवतिष्ठते ।। शरीरने विपज पवित्र थने स्थिर एवं थात्मा तथा थात्मिय विगेरे जे ज्ञान ते अविद्या, ते थविद्याना थन्यासपी उत्पन्न थएली वासना- ए थवश (विषयने थने इंडियोने थाधिन पण थात्माने थाधिन नहि ) एबुं मन धाय वे तेज मन ज्ञान संस्कारे करीने थाम स्वरु- पने विपे रहे ठे. श्लोक-यत्र काये मुनेः प्रेम, ततःप्राच्यव्य देहिनम् । वुझ्या तज्ज्त्तमे काये, योजयेत् प्रेम नश्यति ॥ मुनिने जे पोताना अथवा परना शरीरने विपे लेह थाय ते ते शरीरथी बुद्धि बने थारमाने पात्रो फेरखीने तेथी पण उत्तम एवा चिदानंदमय यात्म स्वरूपने विपे जोवे के जेथी काया उपर मेह यतो नथी. श्लोक-प्रात्म विन्त्रम :खमात्मज्ञानात्प्रशाम्यति । नायतास्तत्र निर्वाति, कृत्वापि परमं तपः॥ शरीरादिकमां पोतापयानो भ्रम थवाची उपजेहुं अख यात्म ज्ञानथी एटले धात्मामां शुभारमपणुं जाणवायी नाश पामे के बक्षी १४६ सामायकसिध्युपाय. अव्ययी थखंड समुदायपणे एक तुं वली निश्चय नययी शुरु . यद्यपि श्रनादि परनावमा सुन्ध थ नष्ट थको अशुरू थयो, तो पण जानिधी मूमधर्मे अनंत ज्ञानादि गुणमय, शुरू निष्कलंक, निरा. मय. निःसंग निर्दोषी तुं. सब ममकार परनावथी रहित हुँ. हान- गरस जासन परिच्छेदन शप, दर्शन सामान्योपयोग, तेहीज मय . एक नासन, रमण परिणमन शेपे श्रात्मा रह्यो थको सर्व पर उगपिने दत्य करी स्व शुरूस्वरुपने ग्रही सर्व परजाव जेदी करी निमय घानंद निपजावे. नाण पयासगमो, हगान तयो संयमो गुत्ति करो, गहना पटसे पानाना थारमाने सिक समान शुभ जाणी, पोने थनंन गुण युनः म्यव्यादिकपणे एकज तुं. एज उपयोग तिक्ष्ण ताप पटले अत्यंत स्थिर परिणामे राखी, परप्रव्यमांद मारे कंर पा काम नपी. एम उदासिन्नवृत्तिए मोदरुपी शत्रुनो नाश करी थानम्ननाव स्थिर करी पोताना झान, दर्शन, चारिमादि गुणो सानिमा रहेप्ता व्यकिपणे स्वतंत्रताण करीने जयनो पड़ह यजान्यो वे, माटे दान, दर्शन, चारित्र, रमण परिणाममां यात्मपरिणतिनं एकत्र का. परऽव्यनी कामना तजी स्थिरयोन सत्ता नोगी गई पज मानायक ने. ॥ शोक ॥ गा पादि कालोस, राखावं यन्मनो जखम् ॥ म पश्यत्यात्मनम्नत्त्वं, सतत्त्वं नेनरो जनः ।। गम सादि कती जनुं मन कापी जात मोवाइ गयुं नयी से यामनन्दन ने नानांगे पानन परमात्मा र योनी कोड पानामा नयी ॥शोराविदितं मनम्नत्त्वं, विदितं ब्रांतिरात्मनः । पास्येतदविदितं, विदितं नाश्रयेततः ।।

२४. सामायकसिध्युपाप चतुर्थोधिकार. रागादिक परिणाम रहित एवं थात्मानुं वास्त्विक स्वरूप श्रने तेनाथी जे उजटुं जेनां वात्मानी ब्रांति ते थात्माची जुएं पर स्वरुप ते माटे रागादि रहित मनने धारण करवू एटले मन रागोप परिणाम पार्छ या देवु नहि. रागादि परिणाम युक्त मन थनंत संसार नमारे तेज मन रागादिक रहित यये परमपदनी प्राप्ति याय माटे मनने मोहनी कर्मनी प्रकृतिना संसर्गबा घबा देवू नहीं पप गुरु स्वनाव संतर्गवाहुं क एज सत्य सामायक समजबु. अविद्यान्यास संस्कार रवशंक्षिप्यते मनः। तदेव ज्ञान संस्कारः, स्वतस्तत्त्वेऽवतिष्टते॥ शरीरने विपेज पवित्र थने स्थिर एबुं थात्मा तया थात्मिय विगेरे जे ज्ञान ते विद्या, तेवविद्याना धन्यासपी उत्पन्न यएसी वासना- एयवश (विषयने थने इंडियाने थाधिन पण यात्माने थाधिन नहि ) एवं मन याय वे तेज मन झान संस्कार करीने यात्म स्वर- पने विप स्टे. लोक-यत्र काये मुनेः प्रेम, तनःप्राच्यच्य देहिनम् । युध्या तऽत्तमे काये. योजयेत् प्रेम नश्यति ॥ मुनिने जे पोताना वा परना दारीरने दिपे मेद याय ठे ते शारीरथी युति यने यात्माने पानी फेरवीने तेथी पर उनन एका चिदानंदमय यात्म स्वपन दिय जोगेने के. जेधी काया टपर मेट् पनो नथी. स्लोप-प्रात्म विन्तम खनात्मज्ञानात्यशाम्यति । नायतालन निर्वाति, कृत्वापि परमं तपः।। पारीसदिकमा पनिारयानो इन पापी र इन्न थान शानदी पटने बालानां मुखान जारगावी नारा पाने में दडी

२७
सामायकसिध्युपाय.
थात्म स्वरुपमा असावधान एवा पुरुपो उत्कृष्ट तप करीने पण
मोक्ष पामता नथी.
श्लोक-शुनं शरीरं दिव्यांश्च, विषयाननिवांगति ।
उत्पन्नात्ममतिर्दैदे, तत्त्वज्ञानी ततश्युतिम् ॥
शरीरने विपे आत्म बुद्धि वालो पुरुप शुज एवा शरीरने अने
दिव्य एवा विषयोने श्छे ते अने तत्त्वज्ञानी पुरुष शरीरनी निवृ.
तिने थे .
परबादं मतिः स्वस्माच्च्युतो बध्नात्यसंशयम् ।
स्वस्मिन्नदं मतिश्चयुत्या, परस्मान्मुच्यते बुधः ।।
शरीरने विपे थात्म युझिवासो बहिरात्मा यात्म स्वरुपयी नष्ट
थश्ने रागी केपी थर खरेखर बंधनने पामे .थने यात्मने थाम
बुद्धिवासो थंतर थात्मा शरीरादिकना रागयी मूकाय
.
जागति शानशष्टिश्चेत्, तृष्णा कृपणाऽहि जांगुली।
पूर्णानंदस्य तत्स्यिादन्य रश्चिक वेदना ॥
तृष्णा रूपी कासा सर्पना विप प्रत्ये गाशमी विद्या समान जे
पुश्पनी शानऽष्टि जागृत ठे ते पूर्णानंदी पुरुषने शुं दीनता रूपी
वातीनी वेदना याय ? थयात् न थाय.
यस्य ज्ञानसुधासिंधी, परब्रह्मणि ममता।
विषयांतर संचारस्तस्य हाखादखोपमः ।।
ज्ञानामृतना समुपस्प परब्रह्मने विप हमेशां जेनो उपयोग के,
एका पुरुषने विषयांतरमा प्रवृत्ति ते विष समान नासे छे.
स्वनाच मुखमनस्य, जगत्तत्वावलोकिनः।
कर्तृत्वं नान्यनापानां, सादित्यमवशिष्यते ॥

सामायकसिष्प्युपाय चतुर्थोधिकार- २४एं स्वजाब सुखमां मन थने जगतना तत्तो, थवलोकन करनार पुरुपर्नु परजावने विपे कर्तृत्व नथी. मात्र साक्षिल छे. परब्रह्मणि मनस्य श्लया पोजतिकी कथा । क्वामी चामीकरोन्मादाः स्फारा दारादराः कचे ॥ जे पुरुषनी पौखिक फया विरखताने पामी , एवा परमंझने विपे मन पुशप क्या ? श्रने सुवर्णादिथी उत्पन्नयता उन्माद तथा स्त्रीए करेला उदार शृंगारादि हाव भाव क्यों ? शमशेत्यपुपो यस्य विभुपोऽपि महाकया । किं स्तुमो ज्ञानपीयूपे तत्र सर्वांग मग्नता ।। समजावनी शितलतार्नु पोपण करनार ज्ञान- विंड मात्र पण जे थात्माने विपे ते तेनी महावारी याय ठे. तो झान थमृत सिंधुमां जे पुश्पनी सांग मग्नता ते तेनुं वर्णन तो शुं कर्तुं ? माटे हे नव्य जीवो! टुंकामां मुक्ति मार्गने चाहाता हो तो समन्नाव झप सामायक अवश्य प्रमाद वोडी थादरो. यस्थ दृष्टिः कृपारष्टिगिरः शमसुधाकिरः । तस्मै नमः शुनज्ञानध्यानमनाय योगिने । जेनी अष्टी सर्व प्राणीउपर कृपा वरसावे ठे, अने जेनी वाणी शमझपी अमृतने गंटे ठे एवा शुज ज्ञान ध्यानमां मम योगिने नमस्कार . वत्सकिं चंचक्षस्वांतो त्रांत्वा ब्रांत्वा विषीदसि । निधि स्वसन्निधावेव स्थिरता दर्शयिप्यति ॥ है वत्स! सुखने माटे चंचल मनवायो यश् शामाटे भ्रमण करें! थने क्लेश शामाटे पामे ठे? स्थिरता सुखरूपी खजानो तारो तारीज पाते तने यतावशे माटे स्थिर परिणामी था.

१५०
सामायकसिध्ध्युपाय:
ज्ञानग्धं विनश्येत खोलविदोनकूर्चकैः ।
अम्बश्व्यादिवास्थैर्यादिति मत्वा स्थिरो नव ॥
खाटा पदार्थथी जेम सुधविनाश पामे वे, तेम अस्थिरताथी-पो.
नयी थता विक्षोलरुपी कुचाए करीने ज्ञानरूपी उधनो नाश थाय
वे. एम समजी पोताना स्वनावमां स्थिर था. परजायने चित्तमा
न पेशा दे.
अचेतनमिदं दृश्य, मदृश्यं चेतनं ततः ।
क रुग्यामि क तुप्यामि, मध्यस्थोऽदं नवाम्यतः ॥
था देखातुं एबुं शरीर थादि जम पदार्थ है, थने नहि देखा
यात्म स्वरुप चैतन्य रुप ठे मादे टुं कोना उपर रोप थने कोना
उपर मंतोष कई ? तेथी हवे हुँ मध्यस्थ रुप थाऊं तुं. ए परिणाम
समनाव थाय.
विपि मोक्खदेचं काणे पानणदि जं मुणी णियमा।
तमा पयत्तचित्ता ज़्यं ज्झाणं समन्नसद ॥ (ऽव्यसंग्रह)
प्यान करवायी मनीने घंने प्रकारे मोक्षमार्गनी प्राप्ति थाप
वे, ए माटे झंडे प्रकारे प्रयत्नशीश यश्ने ध्यानान्यासमां उयम
कग्यो पज समगाव- कारण .
अंकिंचि विचिंतंतो गिरीवित्ती दवे जदा साद।
सध्णय एयत्तं तदा दु तं नस्स णिच्चयं ज्माणं ॥(5.सं.)
जे वारे साधु म्वरूप सन्मुख सद एकत्र करीने मन, वचन,
कापानी कां पण क्रिया करतो नयी यने यास तया थन्यंतर
पम्पिहने पर ती नयी पण कांश स्वगुण पर्यायम्प चिंतन
कर तेगे मुनि गुरु म्यान योग्य याय ठे.
लोक ॥ ध्यानादि क्रिया सेयं, प्रत्याढत्य निजं मनः ।

सामायकसिध्युपाय चतुर्थोधिकार. प्रारब्धा जन्म संकटपा, दात्मज्ञानाय कल्पते ॥ कल्याणकारी ध्याननी दशा तेज किया जाएवी. माटे स्वपरना. वची पोतार्नु मन पावं वाली जन्म मात्रना संकल्प विकल्प ठोडीने पोताना यात्माने ज्ञानने विपेज राखीए, स्थिर करीए. मन्यते यो जगत्तत्वं स मुनिः परिकीर्तितः । सम्यक्त्व मेवतन्मानं, मौनं सम्यक्त्वमेव च ॥ जगतना तत्त्वने माने ते एटले जाणे ठे ते मुनि कहेवाय ते. सम्य. क्व एज मोन ते अने मोन तेज सम्यक्त्व दे. जो कदापि न बोलवू एने मुनिपशुं कहीए तो पंच स्थावर बोलता नधी ते शिवाय पणा सोको बोलवान नेम करी चशे ते पण मौन कहेवाय नहि तेथी थात्मकार्यनी सिद्धिधती नयी पण अंदरना विकल्पो तजवा तेज मुनिपणे ते. वाहिर मौनपणुं स वेवा उतां चित्त थंदर चितवन करे कार्य में ठीक कर्यु अथवा अमुक कार्य ठीक न धयु अमुक युक्ति करवाची फलाएं काम वीक यनशे. वती थाचारांगमा कयूं के:- जं समंति पासदा तं मुणंति पासहा जं मुणंति पासदा तं समति पासहा-एटले जे मुनि पणुं ते सम्यक्त भाव ते थने जे स. म्यक्त नाव तेज मुनिपर्छ . मादे सकल विकल्प रहित समझाननेज मुनि पणुं कर्वा माटे स- मजार एज साध्य , गाया-जो जाण अरिहते दच्च गुण पञ्जवतेहिं । सो जाण अप्पाणं, मोदो खनु जाहि तस्सलयं ।। जे थरिहंतने इंव्य गुण पर्याय सहित जाणे तेज पोताना था- स्मांना इव्य गुण पर्यापन जाणे थने तेनोज मोह लय थाप माटे थाम स्वरुपर्नु जाप, तेज समनाव ठे.

२५१ सामायकसिम्ध्युपाय. गाथा ॥ आत्मात्मन्येवयतुई. जानात्यात्मानमात्मना । सेयरत्ननये इप्ति, रुच्याचारेकता मुनेः ॥ थामा श्रात्माए करीने आत्माने विषे शुरू जाणे ठे माटे मुनिने या कानावस्था रत्नत्रयीमा ज्ञान दर्शन चारित्रनी एकता करे ते ए. टसे पर संबंधा थात्माने कां पण काम नयी पोतानी सिहि पोता वडेज थाय वे माटे परवस्तुमां श्ष्टानिष्ट ठोडी यात्म स्वजार स्थिर करवो. गाथा-झानयोग स्तपः शुभ मात्मरत्येक लक्षणं । इंझियार्थोन्मनीलावात्समोद सुख साधकः ॥ थात्मानी परिणति परपुदगल योगे रागप परिणामी यश् , तेज थारमानी परिणति स्वस्वलाव योगे करी थात्म परिणाम मांद रक्त करी स्थिर यवु एज शुझ तप . जिहां इंडिय सुखनी च्या नथी एज मोक्षानुं साधक पण नावार्थ-यात्म परिणति परयोगे रमावतां परसंग संसार ब्रमण कयुं तेज परिणति थारमाना ज्ञानादिक गु. पोमा रमावतां मोक्ष जाणवू.थारमानी परिणति थारमामा रमावधी तेज राग हेप विध्वंसनुं कारण ठे माटे झानयोग तेज सामायक जाप लोक-यस्त्वात्मरतिरेव स्यादात्म तृप्तश्चमानवः। आत्मन्येव च संतुष्ट, स्तस्य कार्य न विद्यते। थात्म मुखमा जे संतुष्ट ने एटसे थारमीक सुखे करीने जेने तृप्ति प, तेने कांश परतावनी रमणता वेन नहि. एतो पोताना स्वना- विक गुणोमां संतुष्ट पाने येगे ठे तो ते पुरुपने यास वस्तुमा रमण नगर्नु होय ! माटे यात्म स्वनावमा रहेg तेज समनार थने सानायक .

TE . सामायकसिध्ध्युपाय चतुर्थोधिकार. १५३ अवकाशो निपिशोस्मिन्न रत्यानंदयोरपि। ध्यानावष्टंनतः वास्तु तक्रियाणां विकल्पनं । यात्मज्ञानीना चिचमां हर्प अने शोक पेशवानो अवकाश नथी. तो संकल्प विकल्पझप विषमता शानी होय ? थने ज्यारे संकल्प विकल्पने जीत्यो त्यारे श्रात्मसत्तागते रह्या जे श्रामिक धर्म ते व्यक्तिपणे एटले प्रगटपणे थावे स्वगुण संपदा सिह समाधिनो जोगी चाय एटले सम परिणाममां रहे त्यां क्रिया कलापनो संकल्प विकल्प रदेतो नथी. सूत्रमा सात प्रकारनां वचन ठे ते जूदा जूदा कारणोथी जूदी जूदी रीते प्रश्प्यां वे एधी पण श्रात्मानी सत्ता जूदी कही ठे माटे थात्म सत्ता उखखी यात्म सत्ता मांहे पोतानी परिणति स्थिर कर- वाधी सर्वे संकल्प नाश थाय . सात प्रकारनां सूत्रनां वचननां नाम. (१) विधिसूत्र (२) उद्यमसूत्र (३) उन्नयसूत्र (४) वर्णव- सूत्र (५) उत्सर्गसूत्र (६) थपवाद (७) उत्सर्ग अपवाद सूत्र. एरीते सात प्रकारनां वचन ठे ते सर्वे समजी सेवां श्रने यात्म स्वनावमा स्थिर थर्बु ते समन्नाव ठे. स्थिरनूतमपिस्वातं, रजसा चलतां ब्रजेत् । प्रत्याहृत्य निगृहति, ज्ञानी यदिदमुच्यते ॥ स्थिरीजूत जे थंतःकरण तेनी परजावने विपे जे रमणता तेने रजो- गुण कहीए. ते रजोगुणना योगे करी मननी चपखता घणी होय थने जिहां सुधी चपलता तिहां सुधी यात्माचें कार्य थाय नहि. ते तमोगुणतुं तथा रजोगुणतुं स्वरूप थन्य शाखथकी जाणजो. हवे ते रजोगुणे करी चपखतापणुं पामेलुं एबुं जे मन तेनो ज्ञानी पुरुषो प्रत्याहार करीने-पातुं वासीने मनने निमह करे . लोक-शनैः शनैरुपरमेवुध्या धृतिगृहीतया ।

१५१ सामायकसिध्युपाय. गाथा ॥ आत्मात्मन्येवयचुईजानात्यात्मानमात्मना । सेयरत्नत्रये ज्ञप्ति, रुच्याचारेकता मुनेः॥ आत्मा श्रात्माए करीने श्रारमाने विपे शुद्ध जाणे हे माटे मुनिने श्रा ज्ञानावस्था रखत्रयीमा ज्ञान दर्शन चारित्रनी एकता करे ते ए. टखे पर संबंधा यात्माने कां पण काम नथी पोतानी सिद्धि पोता वडेज थाय ते माटे परवस्तुमा इटानिष्ट वोडी यात्म स्वनाव स्थिर करवो. गाथा-झानयोग स्तपः शुक्ष मात्मरत्येक लक्षणं । इंशियार्थोन्मनीलावात्समोद सुख साधकः ॥ थात्मानी परिणति परपुद्गल योगे रागोप परिणामी थ, तेज थात्मानी परिणति स्वस्वनाव योगे करी आत्म परिणाम मांद रक्त करी स्थिर थर्बु एज शुरू तप . जिहां इंघिय सुखनी इच्छा नथी एज मोक्षतुं साधक पणुं ते नावार्थ-थात्म परिणति परयोगे रमावतां परसंगे संसार ब्रमण कयुं तेज परिणति थात्माना ज्ञानादिक गु पोमा रमावतां मोद जाणवू.थात्मानी परिणति यात्मामा रमावती तेज राग हेप विध्वंसर्नु कारण वे माटे ज्ञानयोग तेज सामायक जाणवू. श्लोक-यस्त्वात्मरतिरेव स्यादात्म तृप्तश्चमानवः । आत्मन्येव च संतुष्ट, स्तस्य कार्य न विद्यते॥ थात्म मुखमा जे संतुष्ट वे एटखे थारमीक मुले करीने जेने तृप्ति यश्ठे. तेने कां परजावनी रमता वेज नहि. एतो पोताना स्वता. विक गुणोमां संतुष्ट पश्ने पेतो वे तो ते पुरुपने पास वस्तुमा रमण गार्नु होय ! माटे यात्म स्वनावमा रहेQ तेज समजाव भने सामायकते.

सामायकसिम्प्युपाय चतुर्थोधिकार. १५३ अवकाशो निषिोस्मिन्न रत्यानंदयोरपि । ध्यानावष्टंनतः वास्तु तक्रियाणां विकल्पनं ॥ यात्मवानीमा चित्तमां हर्प धने शोफ पेशवानो अवकाश नमी. तो संकल्प विकल्पप विषमता शानी दोप? थने ब्यारे संकल्प विकल्पने जीत्या त्यारे थामसत्तागते रह्या जेथास्मिक धर्म ते व्यक्तिपणे एटसे प्रगटपणे थावे स्वगुण संपदा सिह समाधिनो जोगी चाय एटसे सम परिणाममा रहे त्या क्रिया काफ्नो संकल्प विकल्प रदेतो नथी. सूत्रमा सात प्रकारनां बचन वे ते जूदा ज्दा कारपोथी जूदी जूदी रीते प्रश्प्यां ठे एची पण थारमानी सत्ता दी कही ते माटे यात्म सत्ता उसखी थात्म सत्ता मांदे पोतानी परिणति स्थिर कर- यापी सरें संकल्प नाश थाप ठे. सात प्रकारनां सूत्रनां वचननां नाम. (१) विधिसूत्र (२) उद्यमसूत्र (३) उनयसूत्र (४) वर्षर- सूत्र (५) उत्सर्गसूत्र (६) थपवाद (3) उत्सर्ग थपवाद सूत्र. एरीने सान प्रसारनां वचन ले ते सर्वे समजी सेवां घने यात्म सजारमा स्थिर पर्यु ते समजाय वे. स्थिरनृतमपित्वातं, रजसा चखतां व्रजेत् । प्रत्यारत्य निगृति. झानी यदिदमुच्यते ।। स्पिरीन जे पंतःकरण नेनी परनाइने विप जे रमपता नेने रजी. गुप फटीए. ते रजोगुपना पोगे करी मननी नपसना पपी दोय धने जिहां नुपी पपना निहां सुपी थारमार्ने कार्य पाप नहि. ने समागुपर्नु तपा रदोगुपनं साप अन्य समयको ज्ञापनो ने रजोगुपै करी पाना पामेधू एवं जे मनु नो हानी प्रत्याहार करीन-पान यातीन मनने निन्द करे हैं: दी लोक-शनैः शनरूपरमेष्या निहीतया ।

सामायकसिध्युपाय. गाथा-तित्ययरत्तं सम्म-तखाश्यं सत्तमी तश्याए । वंदणएणं विदिणा, वई च दसारसीहेणं ॥ तीर्थकरपणुं, दायक सम्यक्त्व थने सातमी नरकथी श्रीजी नर- कनो वैध ए त्रण वानां विधिपूर्वक मुनीने वंदन करवाथी श्रीकृष्णे उपार्जन कया. गाथा ॥ बाम दसम ज्वा-लसेर्दि मासझमासखमणेटिं। श्तोन अणेग गुणा, सोदा जिमियस्स नाणिस्सासंबोधसत्तरि ठक, थम, दशम, ज्वालस, थर्डमासखमण अने महिनाना उपवास करवायी जे शोना वे ते करतां पण रोज जमता एवा झानी साधुनी शोना अनेक गुणी कारण के ज्ञानी एज जिनशा- सनने दीपावनार ठे. शुद्ध तपश्चर्याथी पोतेज तरे पण ज्ञानी अनंता जीवोनी विषमता एटले जन्म जरा मरणनी कल्पना मटावी परमा नंदनी प्राप्ति करावे वे. दसण वय सामाश्य, पोसद पमिमा अबन सञ्चित्ते, आरंन पेस उद्दि-5 वज्जए समणनए अ॥ अर्थ-श्रावकनी अग्यार पडिमा ते समजावनेज मददकारी ठे ओके (१) दर्शन पडिमामां परने परजाणी परनुं ममत्व तजाय . समकीत शुरू कराय ठे ने समकीत गुण निर्मल थयेथी खोटा वि. कल्पो नाश थइ समजाव आवे . (२) व्रत पडिमामां हिंसादि ब- व्रतोथी मन वचन कायाना जोग निवृत्ति पामे 2. (३) सामायक पडिमा एतो खुद समजावज वे. (४) पोसह पडिमाथी श्रात्मा ज्ञान ध्याने पोपाय ठे एटले पुष्ट कराय ते. (ए) कायोत्सर्ग पडिमाथी स. मतानो श्रन्यास वधे ठे ते पण समजावज वे. (६) ब्रह्मचर्य पडि- मामा कंदर्पनो राग ठोमाय . (७) संचित्त परिहार पमिमामां जीयो उपर क्षमा थाय ठे ते पण समजावज, . (6) पाप परिग्रहनुं गोम्यं सामायकसिम्युपाय चतुर्थोधिकार- ए पण समजावने नजे वे. (ए) थारंजर्जक पमिमामा जीवनी यला घाय ते पण समनावन के. (१०) पापनो उपदेश नहि करतो ए पण समनावज वे. (११) श्रमण समान यह रहे ते सर्वे मृत उपर समजाव जाणवो ए थग्यारे पमिमा समनावनां चिन्हों वे ने चित्तमां समजाव विना श्रग्यारे परुिमा जीव वगरना चित्रामण जेवी . माटे शुद्ध समजाव परिणामी था श्रग्यारे पडिमाने श्राद- रवी. (मनोरथ नाववो). संपत्तदंसणाई, पदियह जइजणाओ निसुई। सामावारिं परमं, जो खलु तं सावगं विति ॥ अर्थः प्राप्त कयु के समकीत जेणे एटसे संपूर्ण पक्ष ठे दर्शनादि प्रतिमा जेने एरा श्रावक प्रतिदिवस मुनि जननी पासे परम उ. त्कृष्टी समाचारी सांजले एटखे समाचारीबीज समनावर्नु थाचरण याय माटे निश्चय ते पुरुपने तीर्थकर जगवंत श्रावक कहे . नगवंतनुं नाम देने मतमतांतरिथो जिन वचनने बाजु मूकी पोताना बांधेला ग्रंथोने तीर्थकरना वचनो कद्दी जोखा सोकोने गुचवणमा पामे डे. पूजाना प्रकार || गाथा ॥ वरगंध पुप्फ अख्खय, पईव फल धूव नीर पत्तेहिः । नेविज विहाणेण य, जिणपृा अदा नणिया. ॥ उवसमा दुरियवग्गं, हर उदं कुणा सयल सुस्काई । चिंताईयपि फलं, सादा पृआ जिणंदाणं ॥ श्रेष्ट गंध, पुष्प, अक्षत, दीपक, फस, धुप. जसपात्र, थने नैवे. धना विधाने करीने जिन पूजा था प्रकारे कही . जिनेनी पूजा ऽरित वर्गने उपशमावे ठे, दुःखने दूर करे , समस्त सुखने उत्पन्न करे ठे थने चिंतातीत-चिंतश्याने पण अशक्य एवा मोक्ष फलने साधे . थर्मियां पण अव्य १५० सामायकसिध्ध्युपाय. ज्ञानादिक गुणना बहुमानार्थे होय. ज्ञानादिक गुण ते सम- जावमाहेज रखा , समनावर्नु सन्मान थयुं पण जो कदापि -धन पुत्रादिक विषयिक सुखने परिणाम होय तो श्राश्रवमांदेज गणाय वे. माटे समजाव तेज साध्य ठे. तेज थादरवा लायक ठे. मिछाकुकडनु प्रवर्तन. जं दुक्कमति मिना, तंनुको कारणं अपूरंतो । तिविहेण पमिकंतो, तस्स खलु उक्कम मिठा ॥ जे उप्कृतने मिथ्या करे ते उप्कृत संबंधी कारणो फरीने सेवे नहि अने विधिए करीने पमिकमे तेनु खरं मिथ्याऽष्कृत जाण. मिठामि पुकानो अर्थ-गाथा. मित्तिमिन मद्दवत्ते, उत्तीदोसाण गयणे होई। मित्तिअ मेराओ, उत्ति दुगंगमि अप्पाणं ॥ कत्ति कमं मे पावं, मत्तिय देवेमि तं नवसमेणं । एसो मिशक्कम, पयख्खरत्यो समासेणं ॥ मि" मृषु मार्दवपणाने विषे ते "छा" दोपोनो श्रागदन करवाने श्रर्थे ठे. “मि" मर्यादामां स्थित थवा माटे ठे “ उगंठा करुं दुं एम जणाववा माटे ठे, “क मारा करेखां पाप एम सूचवे . अने “म” ते पापने उपशमवमे वाली नाखू तुं. एम कहे था प्रमाणे “मिवामि उक्कम " शब्दना दरेक अक्षरनो थर्थ संक्षेप मात्र जावो. श्लोक-अन्यलिंगादि सिवाना माधारः समतेवेदि। रत्नत्रयफलप्राप्तेर्यथा स्याम्नावजैनता ॥ झानसाफल्यमेव नयस्थानावतारिणः । चंदनं वन्दिनेव स्यात् कुग्रहेणतु नस्म तत् ॥ " श्रात्मानी " ..

सामायकसिध्याय चतुर्थोधिकार. १५ए
जे अन्यलिंगी सिद्ध यया तेपण अव्यथी मोक्ष फस साधता थका
रत्नत्रयना फसनी प्राप्तिवमे नावधी जैनपणुं पाम्या; माटे ते अन्यवि.
गीउने पण समता ते एक थाधारनूत हती. जो नयस्थानके उतारी
जोश्ये तो, ए समताज शाननु फल ने जेम ज्ञानवमे नवताप शमे
, तेम समता शप चंदने करी नवताप शमी जाय; पण कुमह के
कदामह थानाप थग्निवमे समताप चंदन चली नस्म थाय .
दूरे स्वर्गसुखं मुक्तिपदवी सा दवीयसी ।
मनः संनिहितं दृष्टं स्पष्टं तु समतासुखं ॥
दृशोः स्मरविपं शुप्येत् क्रोधताप क्ष्यं ब्रजेत् ।
आँश्त्यमलनाशः स्यात् शमतामृतमहानात् ।। अध्या॥
देवसोकनां सुख तो दूर . चसी मोक्ष पदवी ते तो मोटी ठे
थने जब स्थितिने हाय ते, ते वारे मननी पासे प्रगटपणे देखीए
एवी समतानुं सुख ते मुं खोटुं वे? समतारुप थमृत कुंगमां लान
करवाना अनावधी थांख यकी कंदर्परूप दर्पनुं विप शोपा जाप ठे;
मोधरूप ताप नाश पामे ; उतारूप मेस ते पण दूर थाय .
आरुरुधुर्मुनियोंगं, श्रयेद्दाह्यक्रियामपि ।
योगारुदः शमादेव शुक्ष्यत्यंतर्गतक्रियः ॥ज्ञानसारा
योगारूढ थाने इचतो मुनि या क्रियाने पण सेवे . (परंतु)
थतर्गत किय एवो योगारुढ मुनि दशमे करीनेज शुद्धिने, सिद्धिने
पामे वे.
धुतपद नमीए ध्रुतपद नजीप ध्रुत ले जगत थाधार
श्रुत पद नमीएजी । ए राद ।।
दर्शन ज्ञान परएमय चेतन, समनारे स्थिर रहीएजी,
एवी थापा श्री जिनपरनी, साधी शिवमुख सीप-समपद०
सेबोने समपद सेवा, यनुजव मेयो, जिन शासननो सार-समः ॥
-

सामायकसिध्ध्युपाय. चेतन अंग अन्नंग अनुपम, एक रुप निज जाणीजी। ए.विण श्रवर न श्रातमं अथे, श्री जिनवरनी वापी-समण् ॥ अव्य नाव हिंसा नहीं पहमां, परम दया पद साचोजी। श्रनृत वचन टट्यु इंदां संघल्लं, शुद्ध सत्यपद जाचो;-समण ॥३॥ नहि परमव्य हरण पण दीसे, शुरु शील इंदां धारोजी । विध परिग्रह ठे नहीं एहमां, निज श्रीतम हितकारो;-समा आधा पापनां स्थान अढार न होवे, निज ज्ञाने निज जोवेजी। उदासिन्नता सङ परनावे, कर्म मेल सवि धोवे-सम ॥५॥ संवर निर्डर मोक्ष पदमां, आश्रव बंध निकंदेजी। परम दमाने मार्दव थार्जव, मुत्तिं गुण आनंदे-सम इंडिय विपय न चाहे चित्तमां, धन्नादिक कीम छेजी। दर्शन ज्ञान स्वजावे तृती, ते परपद केम वं-सम० ॥७॥ शुद्ध उपयोगे स्थिरता करतां, संयम शुरू थन्यासेजी। सत्तर दे थसंयम टासी, निज मति निजमां वासे-सम 'निज अव्यादि निजमां नासे, सत्य धर्म पण एहोजी कर्म मसिनता हां नवी स्पर्श, शौच सदा गुण गेहो-समपदा देहादिकनी ममता नाही, तो कंचन तृण केनुंजी,। तेथी थकिंचन ठे साचो, पुद्गल संग न जेहनु-समपद ॥ १० ॥ सिड समो शुद्ध ब्रह्म सखे जे, टाली थब्रह्म जावोजी, । सहस बढार जेद वे तेहना, राखे एक स्वनावो-समपदः ॥ १५ ॥ ए तीरथ ए तारण कारण, उरित दोप सहु नासेजी, वैर विरोध न किनमुं होये, सत्ता शुभ प्रकाशे-समपदः ॥ १२ ॥ थरिहंत सिह ने थाचारज पद, समपद माहे सहीएजी,। श्री उरकाय ने साधु सकसनु, सक्षण एहज कहीए-समपद ॥१३॥ दर्शन झान चरण तप वीरज, नवपद साधन यायजी,। गुणवापानी श्रेणी चढतां, सहाय-समपदम् ॥१४॥ समपद श्रेष्ट

सामायकसिध्युपाय चतुर्थोधिकार.
ज्ञान ध्यान धनुष्टान एह विण, जन मननी अनुवृचिजी ।
पद दरशन पण एह स्विकारे, समपद अमृत वृष्टी समपद ॥५॥
बादश नाबना सार एहते, चार नावना जाची जी,
साधुनी पण पंच नावना, एहमा नवी रहे काची, समपद ॥१६॥
शह पर खोकादिक श्राशंसा, समनाने नविधायजी, ।
पंच चरण पण एइमां दीसे, पंचाचार समाच-समपदः ॥ १७ ॥
मन पच कायने पंच इंजीनी, किरीथा एहमा नावेजी।
पच्चीश किरिया दुरे नानी, सहेजे सुमति सोदावे-समः॥ १०॥
शरीर पंचनी परिणति नहीं ए, चिदानंद घर घरपीजी।
प्रशमरति स्त्री नाम एहतुं, जोगीश्वर मुख वरनी-सम० ॥ १ ॥
थार्च रोज कुम्यान नसावे, धर्म शुकस प्रगटावेजी।
जेम जेम समपद अहतर उससे, शीव वधु सनमुख थावे-सम० ॥२०॥
खट आवश्यकने समकितनु, एहज फल ठे साचुंजी।
सद्गुह रंग लग्यो होय जेहने, ते जन जाणे जा-समः ॥२१॥
विद्या विद्या ए बेहु सरखी, जूना सवि मत भेदोजी।
समकित सार सहा विण मूरख, हठ करी मांडयो खेदो ॥ सम॥२२॥
स्वा मिठा किन तहत्ती, यावश्यक तिम जाणोजी।
निधीक धापुच्चा ने बक्षी, पडिपुष्ठा मन थायो । समय॥२३॥
गुझ्ने थाहारादिकर्नु देवु, थामंत्रण वसी करखंजी।
निकट रहे एम दाविध, मलकाले अनुसरतुं समा २५
एम बहुविध समनावनां कारण, ए थर्षे थादरीएजी।
धप्रशस्तता दाखी एहनी, सम संतोपे तरीए । सम० ॥२५॥
रल चिंतामणी काम कुंज सम, सम दम वे सुख दाजी।
मनसुख समपद खही शीव पादे, परम पूज्य प्रजुताई । सम॥६॥

:१६२ 'सामायकसिध्युपाय- ॥ आलालनी देशी श्री सिझारथ नंद, विलसे परमानंद, श्रावेलाल, श्रातमतत्त जेणे ऊपदिश्योजी ॥१॥ निर्मल सिझसमान, जलहल केवल नाण,आण्णप्पा परमप्पा समोजी. कीनो देह ममत्त, मूल्यो ते निजतत्त, था। मोहनी कमें घेरीजी. प्रकृतिअडवीस तास,करीसंसर्ग विलास,याण्यव्यवसाय असंख्यठेजी. अविनाशी निजकंग, देहविनाशी संग, आविनाशी निज मानतोजी. जेहथी'तेह हणाय, क्रोध ते ऊपर थाय, थाअयापित पद मूलीनेजी. मति प्रवृत्ति त्यांहि,लही निवृत्तिनयांहि आखांति गुणहणियो तिणेजी. 'मान करीमद अष्ट, विनय थयो तसु नष्ट,आसद्गुरु वचन ऊवेखियोजी नवि पामे ते धर्म, करतो विविध कुकर्म था जोग प्रवर्त्या मानमांनी. पुद्गल संपत्ति थन्य,जाणी तेहने धन्न, था. हरवा चित कूडोथयोजी, नविजाणे निजरिजिते केम पामे सिज, श्रा० सकल प्रवृत्तिमायमांजी. 'सहजानंद वियोग,पुद्गलमा सखिनोग, थाण्लोने लक्ष रह्यो सदाजी. वाधीकामना तेण, नवि सहतो चितचेन, थाण्डंसी तृष्णा पित्त विपपने काज,मीथातम खाज,याग्यहुविधिश्रमपुःख जोगवेजी. नूततणां पकवान, जमतो कोई अजाण,था तृप्ति नवपामे क्यमेजी. करतो परनी हास्य,न समोइशान विज्ञास,थाअनंतदास्यस्थानकथयोजी पुद्गसमांथरक्त,विण जाणे निजशक्ति, थाण्योगप्रवृत्ति तिहां वरीजी. थस्थिर पुद्गसमांस,रतिमानीरहोत्यांय,थापतेश्यम स्थिररहेवे सदाजी थरति ऊपजी तेइ,जाएया विणं निजगेह या विविध प्रयत्न प्रयुंजतोजी. थतूट थसंडित थंग,सि पुद्गल संग, थानिय पण जयजोगवेजी. जमतां था संसार, कास थनंत थपार याथातम श्रंग थखंडठेजी. नविघास्यो गुपवेरा जुट्योन एकपदेश,थानिजधन ते निज पासठेजी. नविजाएया ए मर्म,देदविषे निज जर्म,या शोकजणविध उपन्योजी. स्पर्शादिक निजनांदि,करीममता तेमाहि, थाण्थमनोइ उगवतोजी. सर्पपीजी.

सामायकसिभ्युपाय चतुर्थोधिकार रोग रहित निजथंग, निःकामी निःसंग, या परसमे प्ररकामनाजी. मोहनी प्रकृति एदासी निजगुणंगेहाथा०तिहां त्रियोग प्रवर्तियाजी. नवी पामे विधामत्सकससमय परकामाधाएमनिजतत्व नबी सल्पोजी. मनमुख खद्दी निजरूप,निर्मस सिस्वरुप,यापरमानंद पदअनुभवेजी. - .।। कलश ॥ गायो गायोरे समनाव सुधारस गायो, । पहुभुत साखे समपद रखता थानंद अति उससायो। मोद महातम हरना दिनमणि, शीवसुख सुगम उपायोरे ॥ सम ०१॥ कल्पवृक्षाने फल्पसत्ता सम, कामकुंज सुख दायो । सकल कर्मनी व्याधि विदारण, चिंतामणि जीम पायोरे सम०२॥ जनविजन ए गाशे ध्याशे, तनु जवनमण नसायो । संवत योगपी साउनी सास, श्रावण मास सुहापोरे ॥ समय ॥३॥ शुकल पंचमी पुष योधमय, सकस विकल्प नसायो। सकस सूमने ज्ञान प्याननो, सार एमांदि समायोरे । समनार ॥४॥ धीनेमि जिनवर जन्म फस्यापीक, दिवसे रंग वधायो। थोच्छप मदोधप समपद माहि, सदन स्वरुप दिसायोरे सम० ॥५ पेजधपुर निरासी शुनमति, कोदरने मणिचंदो। दसरा मानुस मुखचंद वसी, गगहते थापंदार ॥ सम॥६॥ पहतपा थामदयी रचीयो, सामायक प्रतियोपो । मुगुण संतोकनंदनी.सहापे, निज शातन गुष सोपोर ॥ सम 131 समय चन्यासे उस मति पासी. यंताऽष्टी प्रकाशी। सफल जीव समनार सदी एन. विमो निजगुण राशी सम॥ निजगुण मृगमद जांगी सनरय, शिससे सहज फमा नीति निज सता, राज शरमित पारे । समनाव ॥ ९ ॥ - १६४ सामायकसिध्ध्युपाय.. युगप्रधान गीरुयो श्रुतसागर, थनुनव श्रानंद कंदो । : श्री.मुनिहूकम पसाय सही में, रचीयो एह प्रबंधोरे ॥ सम १०॥ समजावे शाश्वत सुख प्रगटे, चित्त धरी निर्मल ध्यान । मनसुख दर्शन शान चरण सही, पामो परम कल्याणरे ॥ सम २१॥ ॥दोहा॥ सिद्ध समाधि विलासमां, यावत् विससे सिफ। तावत् समपद ग्रंथथा, अक्षय रहो प्रसिफ॥१॥ विस्तरजो वहु अर्थथी, करी नवि शदय प्रकाश । समपद सेवे ते सहे, परमानंद विलास ॥२॥ समजाव संबंधी जे रचना करी ले तेमाहे मतिदोपथी, प्रमाद दोपथी, तीखीत दोपयी काश्पण नूस थर होय ते मिछामिक, वली सुगुण पुश्पोए सद्गुझनी गुरुगम साथे समजी भूल टासी निर्दोप परमेश्वरनां वचन थादरी यात्म कार्य सिद्ध कर. मनुष्य जन्म जिनशासनपामी सफल करवो. था ग्रंथ रचनामां ना संतोकचंद माणेकचंदनी उत्कृष्ट मदद मसी के तेनो था वेकाणे उपकार मार्नु हुँ. ली दससुखनाथजी. श्रीरस्तुः संपूर्ण. Owo श्री ११ श्रीधीतरागाय नमः प्रस्तावना. . था वाचन पद शिवाय विचारवा लायक भनेक पद ते पण थहिंयां मुख्य पणे धावन पद सरन्यां ठे. एज प्रमाणे सकस सिद्धि दायक स्वपर पद विचारी स्व स्वमा थने पर परमा समावो परयो उदासिन्न वृत्ति करी निज पदमा सयसीन घg, थहिं ची उपमा के थसंकार के राज्यादि अलंकारनी बातो नमी पण संवेदन ज्ञाने जाणेसी, स्पर्श झाने थनुनयेसी, थने सून सिद्धांत प्रमाणे सिक यएली बीना दे. माटे पोताना शुरू संवेदन हाने तथा सूत्रसि- तथी मेसबी, इानवंतनी गुरुगम सेई, अनुभव झाने सिक करी, असत्य तजी सत्य होय ते थादरवू. हुं व्याकरण के कविता, छंद, थसंकार विगेरे पूहं जाणतो नथी, वली मतिदोष थथवा ख- खीत दोपथी जे जूस घर होय ते सद्गुरु पासे समजी दोप टाली सत्य होय ते थादर. जेने वाह्य क्रियानो हव हसे ने था गहन जावो समजी शकशे नदि माटे हववाद वोडी कोमल चित्त करी थाल्माए थात्मीक सुखना दानी थर्बु. सम्यक् न्याय सुधारस वावन पद एवं था ग्रंथY नाम . १ ए मांहे सम्यक् न्यायनो थधिकार . २ समकीती जीव थगर तत्व शची जीव मोक्ष जिज्ञासु एनो थधिकारी. ३ मुख्य क्षायक समीत सिद्ध करवू थने परमपदनुं पामर्बु ए प्रयोजन . ४ थने पूर्व ग्रंथोने अनुसार था पदनी रचना करवामां था- वीडे माटे जवानो, सानखवानो, थनुनववानो, विनय सहित थ- ल्यास फस्यो.

१६६ श्री सम्यक न्यायसुधारस. अथ श्रीसम्यक् न्यायसुधारस ग्रंथ प्रारज्यते. मन धरी सरस्वती नगवति, प्रणमि आदि जिणंद न्याय सुधारस पानथी, जिन दरशन आणंद ॥१॥ दरशन निश्चय जे करे, दायक समकीत थाय अनंत किरण उद्योतकर, मिथ्या मूळ नसाय ॥२॥ ते कारण निश्चय करो, सत्यासत्य स्वरूप दायक समकीत पामशो, मूदो नव नय कूप ॥ ३ ॥ २ कवित्त (सवैया एकतीसा) आतम अधिकार स्वस्वामित्व स्वसंगत्व औ स्वकर्ता स्वनोक्ता स्वग्राहकता सार है व्यापकता रदाता कारजता कारणता कारकता प्रजुता झान अक्रिय उचार दे. परिणामिकता जनक अगुरुलघु अखंड आधाराधेय अचल साधक विचार हे वाधकता देवगुरु शास्त्र धर्म जीवाजीव पुण्यपाप आश्रव औ संवर उदार हे (२) निर्जरा बंध मोद शम दामा मार्दव औ अजाय ओ मुत्ति नव संयम श्रीकार दे सत्य शोच अकिंचन ब्रह्मचर्य निर्नय औ प्रमेय प्रमाण औ निःप्रयास मुगार दे मुमित्र परमानंद वावन पद रचनाको सम्यक् न्याय सुधारस सूत्र अनुसार हे

श्री सन्यर न्यापसुधारस.
गुरुसो गुरुगम से बिन न्याय चित्तधरी
पढो याको यह निश्चे मुबोध दातार हे (१)
चिन्तामणि पारस ओ कल्पतरु कामधेनु
राजरिधि रुप बल मुखल है पावना
मंत्र यंत्र प्राणायाम ज्योतिप प्रा चित्रकला
काव्य अखंकृत करी खोकको रिंकापना
सहेल बाट तप जप मसानमे निशावाल
क्रियाकष्ट करी करी शरीर सूफावना
दुखनसो दुर्लन मुगुज दरवानुयोग
सम्यक् निज बोध संतोप र भावना
॥ अघ नापा लियते.॥
जगत्मा जीर अव्य अनंत ठे, पुगस अव्य थनंत , धर्मा-
स्तिकाय, थधर्मास्तिकाय, थाकाशास्तिकाय ए एक एक वे. सर्वे मखी
पंचास्तिकाय अच्यते थने को काम अन्य ते उपचारथी . ते
सर्वे पोताना थस्तित्व, प्रमेयत्व, सामान्य थने विशेष स्वताव सहित
स्वगुष पर्यायमयी स्वगुण प्रवृत्तिए थाप थापणी प्रवृत्तिना परि-
णामी, स्वस्थतावमा उत्पाद् व्यय भुयतावंत ठे. सवें समय थाप
थापणा स्वजावे थस्तिस्वजारवंत वे. कोई समय कोई अन्य पररुप
घतो नयी. ते अन्यनुं शुरूप थनादि काली मिथ्यात्वी जीव
थपजाणते पुद्गल अव्यमा पोतापणं मानी ते मांदे पोतानो अधि.
कार जापी निज थधिकार चूकी थनंत मिथ्या नावने करे . तेथी
रागादिरूपायो उपजी चार गति संसार ब्रमण करतां वेद अख
.

१६ श्री सम्यक् न्यायसुधारस.. सहे. ज्यारे वस्तुना सम्यक् स्वरूपने जाणे त्यारथी ज्ञान, दर्शन, चरण गुण निर्मल करवा मांझे. झानादि गुण निर्मल थये परमानंद ! सिद्धि सुख पामे. ते प्रथम स्वपर स्वरूपनी अढ प्रतित श्रने मिल थ्यात्व आदि श्राश्रवन्नाव तजवो अने संवर निज उपादेय जावमां; स्थिर थवाथी निज गुण निर्मल थाय. माटे प्रथम मिथ्या नावनो. नाश करवो जोशए. कांगें कां जाणवू तेने श्रज्ञान कहिये. का- नु कांश निश्चय कर अने कांनी कां प्रतित, श्रझा, रुचि करवी तेने मिथ्यात्व कहिये. वस्तुनुं स्वरूप जेम ने तेम प्रतित सहित जाणवू, तेने सम्यक् नाव कहिये. (१) आत्म अधिकार पद.-आत्मा पोते स्वयात्मपदनो थधिकारी , परपदनो अधिकारी नथी. श्रात्मा पोते पोताना अस्तित्व, वस्तुत्य, अव्यत्व, प्रमेयत्व, सत्त्व, श्रगुरुलघुत्व, एम पो. ताना सामान्य स्वनावे सहित . श्रात्मा एवं पोतानुं नाम पोतामा ठे, थसंख्यात प्रदेशरुप स्वक्षेत्रे पोतानी स्थापना ले ते निराकार थाकृति हानश्प जाणवी, पोताना अनंत सक्षणने एकत्व थाधारे राखनारो पोते ऽव्य ठे, झान, दर्शन, चारित्र सुख, वीर्य, की, लोक्ता, ग्राहकता, व्यापकता, रमणता थादि विशेष स्वजाव पोताना जाव पोतामां ठे. पोते ऽव्यथी एक, क्षेत्रयी असंख्य प्रदेशी, सथी स्वगुण पर्याय वर्तनारुप, नावथी थनंत झरनो छाता था थादि अनंत वीर्यवंत. स्वस्वरुपे थस्ति परस्वरूपे नास्ति, अव्ययी नित्य पायथी थनित्य, थनंत सक्षणना एकत्व पिंडपणे एक गुण पर्याय प्रदेशथी थनेक, जाणवू देखg थायर थादि निन्न कार्य करवे यहुनेदे जेद स्वनाव थने झानादिक जिन्न भिन्न कार्य स्वप्रदेशे यजेद, झान दर्शनादि कार्य स्वक्षेत्रे नवा नवा पर्या- यना नवन व्ययेकरी नव्य, स्व स्वनावे सदा रहे पसटे नहि तेथी थाव्य, पोतामाहे अनंत गुण एवा के वचन गोचर थाने का.

श्री सम्यक् न्याय सुधारसं. १६ए थने श्रुतझाने जाणी शकाय तेषी वक्तव्य, वक्तव्य धर्म करतां अनंत गुणा पर्याय अगर धर्म वे ते केवलझाने पण वचनगोचर थावे नहि तेथी श्रवक्तव्य, ए श्रवक्तव्य धर्मथी अनंतमे नागे अलिलाप्य एटले वतव्य धर्म धने अधिकारी पोताना परम स्वजारवंत ठे एटले ऽव्यना सर्वे स्वजाव पर्याय परमस्वजावने अनुयायीपणेज परिणमे. नेगम नयथी पोताना असंख्यात अंश पोतामा ठे. स्वयंश परऽव्यमां नयी, परवंश स्वजव्यमां नथी. पोतानी सत्ता पोतामा उती ठे; परसत्ता पोतामां नथी. व्यव. हारथी ज्ञानादिक स्वकार्य थनेक नेद पोताना पोतामां वर्णादि परकार्य नेद पोतामां नथी थने जाणवा, देखवा, आचरवादि स्वकार्य पराव्यमा नथी. शजुसूत्रे स्वगुण पर्याय परिणामी के परगुण पर्याय कार्य परिणामी नथी. शब्द नये थोमी व्यक्ति, समनिरुढे बहु व्यक्ति, एवंजूते पोतानी पूर्ण व्यक्ति पोतानी पोतामां प्रगटे; अन्य अव्या नहिं श्रने अन्य अव्यनी देश व्यक्ति, बहुदेश व्यक्ति, सर्वदेश व्यक्ति पोतामांहे न प्रगटे. स्वव्यादिके थस्ति, परजव्यादिके नास्ति, अस्ति नास्ति एकसमये कहि शकीए नहीं माटे श्रवक्तव्य, अस्ति नास्ति एक समये समकाले ठे ते जणाववाने माटे स्याद् अस्ति नास्ति, अस्ति धर्म अनंतो एक समये समकाले उतो ते उतां कहि न शकाय माटे स्याद् थस्ति श्रवक्तव्य, नास्तिधर्म पण थनंतो समकाले तो ठे उतां एकवचने कहि शकाय नहीं माटे स्याद् नास्ति श्रव- कव्य, थस्तिधर्म अनंत तथा नास्तिधर्म थनंत समकाले ठतो ठे पण वचन गोचर थावे नहि तेथी स्याद् थस्ति नास्ति युगपत् थव- कव्य, एवा थारमाना शायकतादि अनंत गुणमांथी एक गुण जाणी बहु गुणतुं प्रमाण करी गुणयी अव्यर्नु प्रमाण करीए. अव्यमाहे ठवी पर्याय प्रवांविना गुणरुप कार्य न थाय माटे गुणयी पर्यायन प्रमाण करीए. ए प्रमाण विपे थागत प्रमाण पदमाहे विशेप सख- , १३० श्री सम्यक् न्याय सुधारस. यामां थावशे त्यांची समजी सेवं. थात्मा पोताना गुण पर्यायनो अधिकारी वे. ज्यां मोहनो अधिकार गयो पुद्गलादि परभव्यना , वर्ष, गंध, रस, स्पर्श, थाकारादि थनंत परिणमन ने ते मांदची एक पर्यायनो पण अधिकारी थात्मा नथी. ञमयकी पर- अधिकारी पj जाएयु, मान्यु, तेथी शान, दर्शन, चरण, वीर्य, थव्या- पाधादियानंदमय निज थधिकार चुक्यो. थन्य थधिकारनो थधि- पारी कोषण अव्य पर शके नहि. जेम जीखारी राज्य करवानो अधिकारी नयी श्रने राजा जीख मागवानो थगर नट खेतादिनो थपिकारी थया जाय तो पोतानो थानंदमय थधिकार चूके. माटे पोताना अधिकार जाणी थन्य थधिकारपणानो नमश्प मिथ्यानाव अक्षा, प्रनित, रची गोडवी. या पदमां सखाणसा नाय थागत जे जे पद खम्बवामां यावशे ते ते सर्वमां ज्यां घटे त्यां जिन थााण. पोतानी युप्रिमाणे फेसाव करी सेयो थगर सद्गुरु चरणे रही नीचना सवे पदोनो यथास्थित चार समजी मिथ्यात्वना यंश यंदा जम मुंशयी नंदझान शने कम्पनी सम्यक्रुप शुरू सत्ता नूमि करती (२) स्वस्वामित्वपद-शुद्ध नये जैम यनंता अव्यमांत्री कोरऽन्य कोइ थन्य अत्यनो स्वामि नथी. निश्चय नये सर्च अन्य थापयाणा मनाव गुण पायना स्वामि ले ने ग्यारे परमव्य गुण पयांपने पोताना जाणे के सारे स्वम्मामिल चूक यने परगुण पर्याय पोताना न पाय, थारी शाप न प्रपने, तथी यन्य थन्य उव्या न मामिव वाग्गर थादरी यहु मेद पामे, माटे स्वस्वामित्वनी प्रनित की परस्वामित्वका मिथ्या नार तजग. पवामित्व सम्या निय स्लिव ने परम्पामिन्य पणे नाम्निवते नां पर मानित मान ने प्रत्यक्ष मिप्या दम लेप बान माधारण मागम पर मोटी कड़ी शो नदि श्री सम्यक् न्याय सुधारस. २७१ (३) स्वसंगत्वपद-शुरू नये कोई जव्य को अन्य अव्यनो संगी नथी, स्वगुण पर्यायनो संगी ठे. अने परजन्यनु भ्रमथी संगी. पणुं मानी जे जे ऊमेद करवा ते प्रत्यक्ष नाऊमेदीनु कारण ठे. माटे परमव्यना संगपणानो मिथ्या ऊमेद अने थाशा तजी स्वगुण पर्याय संगी एकांगी पणे मग्न रहे. अव्य स्वगुण संगीपणे सदा अस्तित्व ठे. व्यवहारे परसंगी पणुं नासे पण परगुण पर्याय निज अन्यना स्वक्षेत्रमा यावी शके नहि माटे प्रत्यक्ष परसंगीपयानो चम वोमी स्वदेत्रे स्वगुण पर्याय अनेद सासय संग जाणी मग्न रहे. व्यवहारे परमव्यनो संगठे तो पण ते शाश्वत नथी. (४) स्वकर्त्तापद-शुरू नये को अव्य कोश्ना गुण पर्या- यनो कर्ता नथी, अने परगुण पर्यायनुं कर्त्तापणुं मानवु ते प्रत्यद मिथ्या जम ठे, परकार्य कापणुं जाणवा मानवाथी पोताना ज्ञान, दर्शन, चरण, वीर्य, रमण, सुख, अवाधितपणाने चूकी मन, वचन, काययोग धाराए श्रात्मवीर्य अनंत पुद्गल पर्यायमांहे प्रवर्तीववाथी स्वगुण पर्यायरुप कार्यमाहे वीर्य फुरतुं नथी; माटे परकर्त्तापणानुं मिथ्या थनिमान मूकी पोतानेज स्त्रकार्य कर्ता जाणी, मानी, थनु- नवी सहजानंदनी प्राप्ति करवी. सर्वे भव्य स्वस्वनाव कर्ता पणे थस्ति ठे. एम सम्यक् जावे स्वनाव कर्ता पणे थस्ति ठे. व्यवहारथी कुंभार घटनो कर्ता कहेवाय, पण एक पांच शेरनो घट हाथमा सश विचारीए तो तेमांथी केटली माटी कुंजारे करी ? थने माटीना वर्ण, गंध, रस, स्पर्श, श्रादि माटीमा थनेक धर्म के तेमाथी कुंजारे केटला कर्या ? मात्र पुदगल पर्याय बमे मृतिकाना श्राकार पर्यायने घटाकारे पखटाववानो कारण थयो. तेथी कारणमा कर्त्तानो उपचार करीने व्यवहार नये घटनो कर्ता कहेवाय, शुद्ध नये तो मृड व्य पोताना स्वनावनो कर्ता , पण शुरु नयमा उपचार संजवे नहि, एम घर, गाम, अव्य कर्मादिनो कत्ती उपचारथी जाणवो.

२७२ श्री सम्यक् न्याय सुधारस. (५) स्वनोक्ता पद-जीच अव्य पोताना सर्वे शुक्राशुद्ध स्वगुण पर्यायनो जोगी, परक्षेत्री परअव्यनो जोग स्वक्षेत्रमा थारी, शके नहि, माटे परगुण पर्यायना नोगनो जमरूप मिथ्या नाव तजी निर्मः स्वगुण पर्याय जोगी पणे मग्न रहे. श्रात्मा स्वगुण पर्याय गोगी पणे अस्तित्व , परक्षेत्री परगुण पर्याय जोग नास्तित पणे जाती से मांद मन, वचन, कायाना योग न प्रबर्तावतां निवृत्तिपणे परप्रय गांद यपरातुं थारम वीर्य सर्व समेटी स्वगुण पर्याय प्रय गिमा स्थिर थप राय. जीव अव्य स्वक्षेत्रे रमा जे ज्ञानादिक मुगु गुण पर्याय तेनो नोगी ठे. अशुझे गुरुनो, शुद्ध शुधनो जोगी जाणवो. पर पुद्गम क्षेत्रे रया जे वर्णादि पर्याय तेनो जोगी नयी थने स्वजानि थन्य जीव ऽव्य ते मांदे रखा जे ज्ञान दर्शनादि मुश पर्याय तेनो पाणु नागी नयी. व्यवहारथी स्त्रीए पुश्प नोगव्यो थने पुरूपे म्री नागवी एम जणाय ते पण नीना स्पर्श थने प्रेर पायी पुश्पना रन. बीयर्यादिमां जे जे विकार थाय तेनो थहानी जीव द्रमयी जोगी वे; तेमन पुश्पना स्पर्श यने प्रेरणायी नीना, थंगमा जे विकार याय ते मने थाय ने एम जाणी ब्रमयी राग: दाम्यादिने नोगने ले थने जाणे ते के पुरुष जोगव्यो. रक्त बीयादि थामायी पाली निग्न फव्य ते नेनो लोगी थारमा नयी थने द्रमधी नोग मानवी ते मिया नाव . तमन शब्दादि पंच विषय: यने पनाटिकनो पण थहानी जीव द्रमयी नोगी. यही अष्टांता एक मुमति थने योजो जा नामना ये पुरुष हना ते यनने उग्मति नामना श्रीजा पुन पणा पवनयी थामादायी निरस्कार करी निवंग ने रमनिना वचनझप कारण म्पनी जग पुलाना दिनमा मोसमा मालसमान र उखा थयो. मुमति नाननः पुरतो ताना हानादिक मपन यने निज यात्म यंग याति की देना धरनास कारने न थादरता (पोताना : morexxxcomamraces crearmaad श्री सम्यक् न्याय सुधारस. चित्तमा न स्पर्शतां) परम छमामय निजगुण मांहे शकंप अमोल पणे स्वगुण जोगी रह्यो; क्रोधनो जोगी न थयो. सुरमतिना चित्तमा जे क्रोध हतो ते परक्षेत्री क्रोधनो जोग सुमतिना थंगमा न श्राव्यो पण जा पुरुषे उरमतिना वचनरुप कारण स्पर्शी पोताना चित्तश्पी स्वक्षेत्रमा क्रोध ऊपजाव्यो एटले क्रोधनो कर्चा भने जोक्ता थयो. माटे का ते जोका एम जाणवू. श्रने का लोकापणुं, स्वदेने ठे. माटे परक्षेत्री जोग कोश्ने धावतो नयी. जे स्वक्षेत्रमा रागादि थशुद्धताने थादरे, करे, तेज अगुजताने नोगवे. पण जे शुद्धता राखे ते अगुजताने नोगवतो नथी. पुद्गलना त्रिकालवींना अनंत पर्याय ठे एटला. रागरुए थशुभताना धनंत पर्याय जाणवा. ते रागादि धनंत पर्यायमांधी जेटला पर्यायनो नाश करिये तेटला झानना शुद्ध पर्याप प्रगट थया एम जाए. एम सर्व पर्यायनी शुद्धता करवायी केवलज्ञान प्रगट थाय ते. थने जेटला रागादि विनाव पर्याय नाश कर्या तेटसा स्थिरतारुप चारित्रना पण पर्याय प्रगट थाय. थने रागादिना पूर्ण पर्याय नाश करवायी परम स्थिरतारुप धायक चा- रित्र प्रगट घाय. थेम पुगत अव्यना थनंत पर्यायमा पोताप' मानवू थगर कान का निर्धार, रुचि, प्रतित करवी ते मिया- स्वना पण थन पर्याय जाणवा. तेमांधी जेटसा पर्यायनो नाश करिये तेटसा दर्शनना पर्याय प्रगट याय. मिथ्यात्वना थनंत पूर्ण पर्याय नाश करवायी दर्शनना थनंत पर्यायना एकत्व पिमरूप केवल दर्शन प्रगट थाय. थने थनंत परपर्याय संगे रोकारखं, चसापमान थएj थात्मवीप, ते समेटी स्वगुण पर्यायमा फोरवायी थनंत पर्या- यवंत वीर्य गुण निराशरण (स्वतंत्र ) प्रगट थाय. एम पारे घना पातीकर्म नाश करी थनंत चतुष्टय जोगीया.पुद्गमनाथनंत पर्या- पनांपी थानवशे कोइ पर्यायने पोताना सपनो थने जो जाप्यो ते पर्याय नपर राग पाप थने कोश-पर्याप पोताने थहितकारी

No text on this page.

श्री सम्यक् न्याय सुधारस. २१५ ठोमी निःप्रयास निज रक्षाकता अस्तित्व नावे जाणी स्थिर समाधि संतोप मांद रहे. (ए) स्वकार्यत्व पद-कोश् अव्यर्नु कार्य को अन्य इव्यमा नधी. अन्य कार्य अन्यना स्वव्यादिकमां अस्तित . परव्या- दिकमां स्वकार्यनुं नास्तित्व ठे. नास्ति उतां तेमां कार्य मानवु ते मिथ्यानाव वडे श्रात्मा स्वकार्य चूकी परव्यमा कार्य मानतो थान मिथ्यात्व थने कपाये करिने चोदराज लोकमां नटकतो स्व- कार्य सिद्धि करि शकतो नथी. माटे स्वमव्यादिकमां कार्य मानी, जापी, अनुभवी सदा स्वसंपदा जोगी थइ रहो. (१०) स्वकारणता पद-शुध.नये स्वकार्यनी कारणता रुप वती पर्यायरुप करणनी प्रवृत्ति स्वभव्यमांहे अस्तित्व नावे ठे ते माटे परमव्यमांहे करण कारणता जाणवा रुप मिथ्यानाव तजी स. म्यक्स्वरुप जाणी स्थिर थबु. व्यवहारथकी विनावीक काममां अने कर्मबंधमा फस्या पठी पातुं तुटवाने माटे परऽव्य निमित्त कारण थक्ष शके ठे पण शुद्ध नयेतो को अव्यनी कारणता कोश् थन्य प्रव्यमां नधी. विवक्षित कार्यना कारण वमे अन्य कार्य थाय नहि. अने थन्य कार्यना कारणवमे विवक्षित कार्य थाय नहि. कारण ते स्वकार्य कारणपणे थस्तित्व. अन्य कार्य कारणपणे नास्तित्व. कारण ते कार्य नहि, कार्यते कारण नहि. कारणते कर्त्ता नहि, की ते कारण नहि. थने कारण कार्य एक समये दोय. कारणपदः कर्त्ताने आधीन ठे माटे विपर्यास बुद्धि तजबी. (११) स्वकारकतापद-शुझ नये स्वकार्य कारकता स्व- व्यमा थस्तित्व नावे ठे. निज कार्य कारकता परजन्यमां नास्तित्व जावे ठे माटे परजव्यमा स्वकार्य कारकता जाणवी ए मिथ्यानाव जाणी तजवो. जेम यात्मसिडि रुपी कार्यनो कर्ता यात्मा , कारण

१७६
श्री सम्यक न्याय सुधारस.
ऊपादाने ती पर्याय ठे, वी पर्यायनी प्रवृत्ति ते संप्रदान, परगुथ
पर्यायमा करणो न प्रवर्तावयां ते श्रप्रदान, कारक प्रवृत्ति करवानों
श्राधार स्त्रप्रदेश श्रने स्वकाल थादि जाणवू. माटे परमो निज
कारक जाणी निज कार्य करीश एम मानवारूप खोटो ब्रम थने
श्रम
तजी सम्यक
नारे स्थिर था. विवक्षित कार्यनी कारकता थन्य
कार्य कारकतामा नथी. जेम घट कार्यनी कारकता घट कार्य पणे
थस्तित्व पण पंटकार्य कारकता ते घटकार्य कारकता पणे नास्तिस्य
जाणी विपर्यासता तजवी.
(१२) प्रभुत्व पद-कोई अव्यनी शक्ति कोइअव्यमा नपी.
प्रचंता पटले शक्ति. निज शक्तिनुं प्रजुस्य निज मांहे थस्तित्व बारे
ठे. अन्य व्यर्नु अनुत्व स्वाव्य माहे नास्तिस्य नावे ठे. माटे
परपच्य मांद प्रनुत्वनु थनिमान गेमी निज अनुस्ख महि
थानंदित रहो.
(१३) झायकता पद-जीव पोतानी हायकता शक्तिए, निज
स्वरूपनो ज्ञाता अष्टा . वक्षी जे झेय पदार्य परदोषी अव्य ते पो.
तानी झायकता झेयाकारे परिणमे तेथी पर यनो पण झाता दृष्टा
कहिये, पण शान परदे जतुं नथी, इय ने ज्ञान देवेथावता नयी;
थने निज प्रव्य परप्रव्य रुपे यतो नयी, क्षेत्र परदेश उपे पर्नु
नधी, स्वकास परकार स्पेन याय, थने सनाय परनार र म
थाप. निज अन्य क्षेत्र काय नाव म्यव्यादिक थस्तिस्त्र, परल्यादि
नयी थने थाय पण नहि. तो तेने परव्यादि रूपे जागीए,
मानीए, थनुगतीप, के ममत करिये,पस मिथ्या नाव जाणी तजग.
(१४) घक्रियना पद-व्य स्वस्वनारे सदा थकिय ,
अव्यने ममन्ये गंदना पिनारं सक्रिय हैं. माटे पुद्गप
जन मनन ने मिप्या नार जानी सदायकिय सनाय मन्न रो.
.

श्रीसम्पर न्याय सुधारत. (१५) परिणामीकता पद-अन्य घाप थापना गुण पर्यापनो परिणनी . पुद्गल परिणतिना परिणामी घg ते मिप्या नाव जायचो.पर परिततिनी परिणामीफतानाममवयी निज परिणामीकता चूफी धनंत पर पुद्गस उच्य मांदे संसर्ग करि सहजानंद परिया- मीफ.ताने पूक ते. माटे पर परिषनिना परिणाम रुप मिथ्या नाप बोडी, दापक दर्शन शान पर रूप निज परिणामीकता जापी, मानी. धनुनवी शाश्वता मुखमां धारामी पायो. (२६) जन्य जनकता पद-कोर ऽव्य कोइना गुण पर्यायने कपजावे एवो नथी. अच्य निज जनकपणे निकाले थनेद. माटे परतुं जन्यजनकपणुं मिप्पा जाणी तजवू. या पुत्रादिकने में जन्- मान्या, ९ जनक हुँ, थयवा हुँ जन्य, माता पिता जनक एवो मिप्या नाव तजयो. (२७) अनुरुखघुपद-सवें भव्य पोताना थनंतगुणे करि थने गुण गुणना थनंत पर्याये करि सर्वदा सत्य ते. ते समय समय गुण गुपना थनंत पर्यायनो पद गुण दानी वृद्धि पणे उत्पाद व्यय दर समय याय तेमां कोई समये थावीरजावे पर्यायनी पद्गुणी वृद्धि दीप थने तीरो भावे दापी होय. कोश् समये थावीरजावे पर्यायनी पद्गुणी हाणी होय थने तीरोनावे पद गुण वृद्धि होय. ए थगुरुलघु स्वजाव कहिये. तेथी अन्य हसको थगर जारे यतो नधी. तो हुँ मोटो हुँ नानो थगर जारे हसर्फ मानहुँ ए मिथ्यानाव जाणी तजg. (१७) अखंडता पद-जीव अव्य पोताना थनंत थावीरनार थने तीरोनाव पर्याय प्रवर्ततो सत्ताए सदा श्रखंड ते. पर्याय थावी- रत्नारे करण्या तीरोजाचे विणया, तीरोनारे ऊपझ्या थावीरनावे विणल्या ते उत्पाद् व्यय थनित्य स्वनार कहेवाय तो पण विकास श्री सम्यक न्याय सुधारस. थखं वे.श्रने थायीरजाव तीरोनाये थर्बु श्रने सत्ताए ध्रुव रद्देयं एज उत्पाद् व्यय ध्रुवरुप अव्यनुं शाश्वतुं सक्षण ठे. तो हुँ उपज्यो; हुँ विणक्यो, मारु नाग्युं, मारे थाव्यु, अथवा जशे श्रावशे एका मियाजाये करीने पोताने दोन पमामयो नहि. निज नीधि सहित नित्य थने पर्याय प्रवृतिथी थनित्य निजात्म तत्त्व जाणी सदा सम्या प्रकारे स्थिर रहेQ. (२) श्राधाराधेय पद-कोर अव्य कोश्ना गुण पर्यायनो याधार नपी. थने कोश्ना गुण पर्याय कोश्ने थाधारे नथी. माटे परच्यमां थाधाराधेय पणुं मानपुं ते मिथ्यानाय एम जाणी तजयो. (२०) अचलपद-प्रव्य निज स्वनाचे निकास थचल ठे जैम जीव अव्य चेतना थादि सक्षणे थने पुद्गल पुरणगसनादि सदा सर्वे समय थवस ठे. माटे पुद्गलना चस उपाधि पर्यायमां ममत्व कर। निज यचा परिणतिने चूक नहि. पुद्गलनी चल বিন মমৰ নিশ্বানা নন্যা, (१) माघकनापद-जीव वर्णादि परगुण रहित थने पर- गुप ममत्व विना रागादि रहित थापी, श्रीजिय, केवल ज्ञानानंद- मय, थनंत वीर्यवंत, थव्यायाधमय, मि समान स्वरुप यस्तित्व वे. पम परमात्मर जाणी ते उपयोगने चक्षायमान न कग्यो स्वरूप रामशे ते साधकता कहिये. थने वांदिप नथी माटे यादि. रुपे जापानी मिप्यानाव नजी स्वस्वरूप शैको सहजानंद शिक्षासी रहेg. (२२) याचस्तापद -जीव पराव्यमांद ज्यारे रक गाय ठे स्वारे पापकता परिपनि यादरी कमबंधने कर दे. माटे परऽव्यमां रन्ट पई ते मिप्यातार ते पम जापी तनी सस्वरुप रीकी सहजा- नंद विासी रहे. (२३) देवपदकेदए दर्शन झान स्वनारमा थप रमण.

श्री सम्यक् न्याय सुधारस. २१ए वंत अनंत वीर्य अबाधित निज अस्तिधर्मना जोगी ते देव कहिये. ते देव देवतत्ते अस्तित्व. एपीजे उलटा पुद्गस परिणतिमादे मग्न जड चल जीवनी |वना जोगी ते मांहे देव पणानो नास्तित्व नाव जाणी. देव पणाना मनन रुप मिथ्यानाव तजवो. (२४) गुरुपद-शुश नये सिद्ध समान धात्म स्वरुपना पता. वनारा अने शुझात्म प्रशस्तपणे हेय उपादेय मोक्षमार्गना दर्शाव. नारा; धन, विषय, मान, ममलना श्रर्थी महि; निरपेक्ष, स्वपर स्वरु- पना जाण, करुणाना भंडार ते गुरु. एथी जे जवटा शुरु नये स्वपर स्वरुपना थजाण; धन, विपय, मान, ममत्वना थनितापी, संसार समुअमांदे डूबाववावासा, परपरिणतिमां रीफावनार ते गुरु नयी. माटे तेने गुरुपणे मानवा रुप मिथ्यानाव तजवो. (२५) शास्त्रपद-शास्त्र कहीए समय. जेथी थात्मा श्रात्म ऊपयोगमा स्थिरता पामे. एपी जे उलटुं जे कुशास्त्रबके थात्मा पुद्- गल परिणतिना सर्व थंशे थथवा एक थंशमां पण रांऊ पामे ते कुवचन जापी शास्त्रबुधिरुप मिथ्याजाव तजी समय जिनप्रणित सिद्धांतमा मा धg. (२६) धर्मपद-धर्म ते वस्तुनो सहज उपयोगमय ज्ञाना- नंदरुप थरुपी स्वन्नाव धात्म क्षेत्रथी अभिन्न तेने धर्म कहीए. अनादि पुद्गल अव्यने ममले थएली जे वकता रागादि परिणाम भने पुद्गल वर्णादिमा क्रिया प्रवृत्ति ते अधर्म, वेने धर्म जाणवारुप मिप्याजाव तजवो. पण शुध्धात्म धर्म प्रगट करवा अर्थे कारणपणे पुद्गस किया प्रवृत्ति ते कारण धर्म जाणवो. पुद्गल किया प्रवृत्ति शुष्धात्मनाव प्रशस्तताए थादरवी. शने थप्रशस्तताए होय ते तजवी एम देय उपादेयरुप क्रिया जाएवी. वली गुणगणा माफक पण क्रिया देय उपादेव जाणवी. पण शुध्धात्म रमणतो आत्माधी थने- १०६ श्री सम्यक् न्याय सुधारस. संजाली राखा. उपयोग विषय, कपाय हिंसादि थवतरुप भने परनावनी कियामां मन वचन कायाए करीने जवादेवो नदि एटले अन्य नाव हिंसामा उपयोग न जवा देवो, स्वस्वरूपे स्थिर राखयो ते संयमपद. (४२) सत्य पद-निजात्म अव्य गुण पर्यायने पोतापणे जा. प, मानपुं, थनुनययु थने प्ररूप ते सत्य. एपी उसटुं पर अव्य गुण पर्यापने पोतापणे जाणवू, मानयु, थनुनवयुं ते थसत्य. (१३) शोच पद-निजात्म गुण पर्यायने राग, थकान, मिप्याल रूपे मसिन न थवा देतां स्वस्वरूपे निर्मम राखयो थगर पूर्वे मशिन थपसा झान दर्शन चरण गुण ते दशान रूप स्वपर विवके संवर जसे निर्मत करवा ते शोचपद. (१४) आकिंचन पद-कंचन, मणि, माणेक, तृण तुप पर- माणु माननो संग्रह न करवा ते थाकिंचनपद. (४५) ब्रह्मचर्यपद-शुभ सिकसमान शुझात्म ग्रामा निज परि- पतिनुं रमण, थने थढार हजार दे थगर थनंत दे थब्रह्म टासयु ते ब्रह्मचर्य पद. ए क्षात्यादि दर्श स्वस्वरूप यस्ति परस्वरूपे नास्ति, माटे दशेर्नु स्वरूप यथार्थ जाणवू थने रुची, पतित, ते सम्यक्त्व. एपीजे विपर्यास युक्तेि मिथ्यात्व. (४६) निर्नयपद-पोनाना हानादिक थनंन पर्यायमांधी थगर थान थंगमांयी कोण प्रदेश के शनिपी धननी वियोग पानी नथी. थारमा पोतानी झान दर्शन वनाधिक चाय बोनी पुगा मां गमन करे नाहि. यने पुद्गा चाय यादरे नदि लो पासोर को जाय ? पोताना दान दर्शन परण मुघ वीर्यमाणे की मदा जीरतो साधिन , कोइ मनय विनाश पामती नयी, रांगा. दिर पुगधमांदे होय ते पर पुद्गयी न्यानं पोतानुं स्वर गुरु श्री सम्यक् न्याय सुधारस. २० जाएयुके त्यां रोगादिकनो अंश मात्र प्रवेश थाय तेम नथी. कोई अव्यना गुण पर्याय को राखी शकतो नथी. अव्यना गुणो अन्यथी समवाय संबंधे शाश्वत होय वे एटसे मारे को रदकनी जरुर नथी मारं ज्ञानादिक धन, शक्ति, रिद्धि मारा थात्म अंगथी .थनेद, अतूट, थखंग ठे. चोरादि मारा उता खजानाने जाणी श्रने खेइ सुंटी वगामी शकता नथी. अच्यना शाश्वत स्वजावमाहे अणचिंत्यु कांपण थवार्नु नथी. इानादिकना पर्याय थनंतकाल हानादिक स्वनावे उत्पाद व्यय ध्रुवरुप परिणामिकपणे परिणम्या करशे, कांइ थगुप्त थवानुं नथी. टुं निर्नय, निशंक, निराकुस, स्वतंत्र, स्वयंसिक श्वनंत मोफसाशमय सत्ता स्थलमा सदा थानंदित पिराजु तुं. एम जाणी निर्नय रहे. एमांदे कांश विपर्यास नाव नासे ते सद्गुश संगे सद्बोध थादरी विपर्यासता तजवी. (13) प्रमेयपद-सोकाकाशमा जेटसा जीव उच्य ते तेथी एक यधे पण नहि अने घटे पण नहि. दरेक जीवमा थनंता झाना- दिक गुण ठे ते गुणोमांथी एक गुण घटे के वधे नहि. एक गुण स्वजाति थन्य गुण रुपे नयाय विजाति थन्य गुण रुपे पण न थाय. गुण गुणना थनंता पर्याय तेमांधी एक पर्याय वधे के घटे नहि को पर्याय स्वजाति थन्य पर्यायरूपे न थाय, विजाति थन्य पर्याय रुपेन थाय. वसी पुद्गल प्रव्य परमाणुरूपे थनंता , छीप्रदेशी, प्रीप्रदेशी, संख्यान प्रदेशी, थसंख्यात प्रदेशी, थनंत प्रदेशी खंध यनंता ठे ते खंधरूपे वधे, परमाणु रूपे घटे, परमाणुं रूपे वधे संध रूपे घटे पण परमाणु अन्य थनंतामांधी एक पण पटे नहि. नवो एक पण उपजे नहि. परमाणुमादे श्रनंत गुण ठे तेमांदेयी एकपण गुणनी सचा घटे के वधे नदि थने पाय गुण गुणना थनंता ते तेमादेयी एक पर्याय वधे के पटे नदि. एक पर्याप स्व थन्य यनंत पर्याय स्पेन याय, पर अनंत पर्यापरूपे न थाप, थाप धापणी मर्यादाने ठोने नहि. यही २० श्री सम्यक न्याय सुधारस. धर्मास्तिकाय, थधर्मास्तिकायनी पोताना अव्य गुण पर्यायनी जे मर्यादा ठे तेमांदेथी घटे के वधे नहि. अन्य रूपे थाय नहि. थशोकाकाशमां थाकाशना थनंत प्रदेश ठे. प्रदेशे प्रदेशे थनंता पर्याय नेते प्रदेश थने पर्याय घटे वधे नहि. अन्य रूपे थाय नहि. विकास पोतानी मर्यादा चूके नहि. एमाहे जे विपरित जासे ते सद्गुर समीपे समजी सूदम मिथ्यानावने दूर करयो. (16) प्रमाण पद-केवसझान ते प्रत्यक प्रमाण . थने थापि, मनःपर्ययशान ते देश प्रत्यक्ष प्रमाण . थने मति, श्रुतशन परोद प्रमाण वे. तेमांहे श्रुतज्ञानरूप कां प्रमाण सखीए बीए. पुगसना वर्णादि पर्यायमांथी एक पर्यायने जाणी तेना वर्ण गंध रस स्पादि थनंत पर्यायनी वतीनुं प्रमाण करीए. वर्णादि उनी पर्यायने जापी यनंत गुणनी उनीनुं प्रमाण करीए. थनंत गुणनी उतीना प्रमापयो पुद्गत अव्यतुं प्रमाण करीप. पुद्गल प्रव्यथी पुद्गल गुपनुं प्रमाण करीण. पुद्गल गुणयी पुद्गल पर्यायप्रमाण करीए. जीव अव्ययी जीव गुणनुं प्रमाण करीए. जीव गुणयी जीव ऽव्यनुं प्रमाए करीए. जीवनो एक गुण होय यां जीरना यदु गुण होय एम प्रमाण करीए.जीवना गुणयी जीवना पर्यायनुप्रमाण करीप.जीवना एक पर्यायधीबहुपर्यायनुप्रमाण करीप.जीव प्रत्ययी जीव देगनुं प्रमाण करीए.जीवना दमयी जीवनास्वकार्ने प्रमाण करीप, जीयना स्त्रका. सीजीवना स्वनाव-प्रमाण करीप जीवना स्वनावधी उलटा जे विप. तिते परनारर्नु प्रमाण करीप. उत्पाद्यी व्ययनुं प्रमाण करीम व्यमयी जटायूँ प्रमाण करीए, करपाद् व्ययपी धरनुं प्रमाण करीए. प्रमेयोत प्रमार पाय . करपा व्यपथी गुम्यधुत्वनुं प्रमाण करीए. करपार व्यययी ऽव्यत्य प्रमाग कटीए. व्यत्ययी सत्तन प्रमाल करीए. थने सत्तथी वस्नुलनुं प्रमाण कीए. यम्नुलवी दलिल प्रमाप करीम सामान्यपी विशेषतुं प्रमार कीप. विश- २०ए श्री सम्यक् न्याय सुधारस. पथी सामान्यनुं प्रमाण करीए, नयथी नावनुं प्रमाण करीए. निदेप न्यासथी स्वपर निन्न वस्तुनुं प्रमाण करीए. नाम निदेपेची स्थाप- नानुं प्रमाण करीए, स्थापना ए स्वक्षेत्र ठे एम जाणवू स्थापनाथी अन्य प्रमाण करीए. नामथी जावनुं प्रमाण करीए. जावधी नामर्नु प्रमाण करीए. अव्ययी नावनुं प्रमाण करीए. उक्तंच ॥ एक गुण पमाणे बहु गुण पमाणे, गुण पमाणे पजय पमाणे, एक पङय पमाणे बहु पञ्जय पमाणे, बहु पऊय पमाणे गुण पमाणे, गुण पमाणे दध पमाणे, दव पमाणे खेत्त पमाणे, खेत्त पमाणे काल पमाणे, काल पमाणे नाव पमाणे, नाव पमाणे काल पमाणे, काल पमाणे खेत पमाणे, खेत्त पमाणे दर पमाणे, कत्ता पमाणे कडा पमाणे, कत्ता पमाणे क्रिया पमाणे, क्रिया पमाणे कत्ता पमाणे, क्रिया पमाणे कडा पमाणे, कज पमाणे क्रिया पमाणे. एम प्रमाणना अनंत नेद जाणी स्वपर अव्यादिक निन्न जाणी परमव्यर्नु ममत्व तजी मारा खपना नथी मने गुण दोप करी शके एवा नधी एम परजव्यने भिन्न जापी परयो कदासिन्न वृत्ति करी निज शुरु स्वजावमाहे स्थिर यq. बली सुगुण पुश्पोए योमेथी वधारे समजी खेवू अगर सिध्धांतमांची सद्गुरु मुखे समजी से अप्रमाण को नार बने नहि माटे विपरित चुधि टाली वस्तुनुं सम्यक् प्रकारे स्वरूप जाणी मिथ्या वासना तजवी. (ए) सहज निःप्रयासपद-थात्मा कोई अन्य व्यथी यएलो नथी तेम पुद्गल परमाणु, धर्मास्तिकाय, धर्मास्तिकाय, थने थाकाश ए पंचास्तिकाय अव्य कोइ थन्य अव्ययी यएला नथी माटे यापणे सहज शाश्वत स्वसचावंत अनादि नित्य ठीए. ज्ञा.

पर्याय सहज " रए श्री सम्यक् न्याय सुधारस. नादि गुणना विना प्रयासे अन्य व्यना कारण विना स्वतंत्र वर्त ठे तेथी को थन्य अव्यनी थाशा के कां पण प्रया- सनी जरूर नथी. अनादि अशु स्वजाव वझे परव्यमां ममत्व कयु के ए मारं, हुं एहनो, हुँ एह, ए हुं, ए मने, ए माराथी, ए मारामां, ए मारावास्ते, गम थनेक प्रकारे ममत्व कयु ते ममत्व टासया सद्गुश्नो विनय, येयावच्च, बदु सन्मान करी शुक नये निज स्वरुप गुरु जाणी, सहही, थादरी, थनुजव थास्वाद पेश सकस मेश निसरी सहज स्वजावरुप परमानंदमय निःप्रयास प्राप्ति फरीए. थनादि यशुरू स्वनाय ते पण थारमानो ठे के स्वरूपथकी पाहेर देग्यु. यने गनित थनादि शुध्ध स्वनाव पण यात्मामा ठे के जे घडे पोतानी शुध सत्ताने देखg. ज्यांसुधी बाहेर देखवानो थने परकर्तृत्व स्वनाव ठे त्यांमुधी परकर्तृत्व पणुं करे. पोनामांदे स्वतंत्र कापणुं . माटे गुन्ध स्यनावने जाएया पठी श्रशुध्ध स्वनाव न थादरतां सहज परमानंद नोगी याय. (10) मुकाउपद-थात्मामा हानादिक थनंत गुणनी सत्ता थनादियी उती ग्यारे परमगुरुना वचनझप झानधन वृष्टि याय त्यारे सम्यक् स्वरुप थंकुर जालसी शाननी शाम्या प्रशाम्बारूप स्वनावा. घरप वृक्ष पेसी केवल झानादिक पुष्पे प्रफुल्विन पर परमानंद फल प्राप्तिाप मुकाव थाय. पण झानधन वृष्टिमादयी संपररुप नीर स्वदेने वाली सेश्य पटने पठी मोक्ष फसनी प्रामि पामी सादि. अनंत कासमुधी सदा मुकाव रहे. (U) मुमिनपद-मुमित्र पटसे निर्माण मार्गरूप साना मुनमा प्रेग्बावापो दिन उपदेशक जाणवो ने थरिहंत याबायांदिक मार सम्पना जाग, परथनंत पयायमांयी जैनी ममत्व युद्धि गर, गात वगंगाना उदय वगे, घन, मान, ममत्व ने विषयादि कारण रिना परमरम्मा रेसा हदये जिनपचनना प्रेयी यका नीजीयाने श्री सम्यक् न्याय सुधारस. मोक्षमार्गमा प्रेरे . थहान, मिथ्याल, कपाय थने जन्म, जरा, मरणादि व्याधिषी पचायनारा, उत्सूनने दसाहप विप समान जाये , जेने पास क्रियानो इव पक्षात विपवाद नघी, तेनां वचन यदु सन्माने चाय थंतर विनये करीश्रादरवां थनंत कालथी शुभाम भावमा प्रेरवावालो नहि मसवापी सि समान धारमानी दुर्दशा पर के, मांस वीर्यादि ने वैक्रियादि पुगसो जगत् जीवनी एवने पोतापणे मानी थनंत वेदना सहे . धन्य ! ते वेसाने थने धन्य ! ते घनीने, धन्य ! ते नगरीने के थापणने प्रेरकनो थवसर मल्यो. प्रेरक मलवाथी मोद थने मिथ्यात्वनो यज्ञान थने अंतरायनो क्षय थाय. प्रेरकरूपी सुमित्र पोतानां वचन माननारने वैमानिकादि सुगति करावे . सिकि पदनो दातार थाय . संसारमा स्त्री पुरुषादि कुटुंब पोताना विषयने थर्ड जेने मित्र जाणे , तेने कपाय, मिथ्या- त्व, थकान, थने नरक तिर्यचादिऽर्गतिमा प्रेरे . जूथो जयोथाश्च- यनी वात ठे ! के अमृत समान सद्गुरुना वचनमांतो थादर थतो नधी तेथीथनंतगुणो पुरुप, खी, पुत्रादिकमा आदर थाय ते. सोकिक- रीतमा थने सन्मानमां पण बहु श्रादर थाय ठे. जूथो जूझो मोहन महात्म्य ! के मुःख त्रासदाई कुसंगतमां थादर करावे ते अने सद- गुरूना वचनमां श्रादर थवा देतो नथी. माटे सुगुण पुरुषोए चेती प्रमाद ठोमी सद्गुरु वचनमा परम थादर करवो. जे सद्गुरुना वचननो परम थादर करे तेने पाय थन्यंतर रिद्धि सिद्धि नवनिधि ने परमानंदनी प्राप्ति पोताना हाथमा के. जेना चित्तमां गुरुनु थपमान ठे तेने सुख थने मुक्ति, सुगति दुरे . जे पुदगल नावमां प्रेरे, पोताना विपयादिना श्रर्थी होय तेमा सुमित्र पणानो नास्तित्व नाव जाणवो. प्रेरक प्रेरकपणाना अनंत पर्याये सुमित्रपणे थस्तित्व जाणवो. विपर्यास झा, रुचि तजवी.सदा सुमित्र संगेरही परम कल्याणकारी दशानो उमेद करवो.

॥ श्री॥
श्री वीतरागायनमः
॥ आत्मबोध पत्रिका॥
॥ मालिनी
वृत्तम्॥
थतिशय थति मोटे, सर्व धापत्ति नाशे:
वचन अतिशयेथी, सर्वने अर्थ जास;
सकले नरम नागे, ज्ञान सिद्धि स्वनावे;
पूजनिय पद पामे, पूज्य पूजा प्रजावे.
परम गुरु मुनीं, दिव्य वाणी उचारी;
सुणि गणधर देवे, द्वादशांगे प्रसारी;
सकल फुरित हारी, सर्व कल्याणकारी;
कुमति सकल कापी, शांति दे निर्विकारी.
उप्पय छंद.
महावीर जिनराज, थनंत चतुष्टय धारी;
नयनिक्षेप प्रमाण, सीय पद युत अधिकारी;
शुद्ध प्ररुप्या थर्थ,
झान संयमना कारण;
खचित जेथी थाय, कर्म थरि थष्ट निवारण;
लान तेनो सही विनित जन, निज नावे जे थिर रहे;
लहि सब्धि पंच निज शिवपुरे, सादि अनंते सुख सहे.
॥श्री दोदरा ॥
स्वस्ति श्री श्रातम धरम, मृगमद सहो सुवास;
सहज स्वतंत्र समाधियुत, पामो सीख विलास. (१)
चिदानंद थानंदघन, शुजनये निजझप;
सही शाश्वत मुख थनुनयो, थखय थनंत थनुप. (२)

धात्मवोध पत्रिका
২৪
चतुर चेतना कमां, शुद्ध नये निजप
चेतनता विण और संब, बांगो अन्य विश्प.
करम करम फस तजी रहो, संहज चेतना बीन
तुरिय अवस्था पामीने, सिडि सही निज पीन. (४)
मनधिर करी शुशात्ममें, नरंजव सफल करत.
शुरु सार जिन वचननो, खरो हो शिवपंथ. (५)
स्वस्तिश्री मानवपुरी महाशुनस्थाने जीवाजी चेतना चिरंजीव,
योग्यश्री स्ट्नाव वसंतपुरीथी बी. मनसुखलाल, हुं चाहुं हुं के
सकल तीर्घकरोना थपायापगमना अतिशय पसाये ताहारा सकल
विप्न दूर घाओ. तेथोना वचनातिशय पसाये मादशांगना नावनो
जाण था. तेथोना ज्ञानातिशय पसाये श्रापणा सकल संशय मटो.
तेथोना पूजातिशय पसाये तुं पोताना थविचल पूज्यपदने पाम.
तेथोनी तारक परिणतिनी कश्णा ताहारा सर्व प्रदेशे अने साते
धातुए परिणमो; ते साये मारी पण तने एमज थाशिप . तुं पो.
ताना चेतन्य सक्षणे थस्तिपणाने, नित्यपणाने, शुभाशुभपणाने, शु-
झाशु जोक्कापणाने, अनंत आनंदमय परमपदनी प्राप्तिने,
तथा परमपद प्रातिना उपाय संयम झानने, शुद्ध नये पोते निज
थनुनव ज्ञाने जाण.
वसी जिनोक्त जीवादि नव पदार्थना नावने चारे निदेपे यथार्थ
जाणी सकस विकल्पोना समुपने तर. आश्रव वंध थादि जयंकर
दुःखकारी लावने तजी संवर निर्करादिक थनंत स्वतंत्र थानंददायक
यात्मनावने थादर.
तुं, शुद्ध चेतना सत्ताए सिद्ध समान एक थखंग अबाधित स्व.
तंत्र ठे, एम सम्यक् दर्शन निर्मस करी थागळ शिवमार्गे निर्वि-
पणे चाल.

१ए यात्मबोध पत्रिका. , जो के तें उत्पत्ति समये अंगुलना असंख्यातमा नागे अवगाहना करी पुद्गलो ग्रही थाहारादिक पर्याप्तिए करी सात धातुपणे पुद्- गलो परिणमावी लोलीनूतपणे यश् ममत्व कयु. तेज पुद्गलो वधा- रतां वधारतां अनंतानंत नवा नवा लीधा, थने निहारादिके अनंता- नंत ठोड्या. जन्म थया पठी वस्त्र बाजरण परिजन घर मित्रादि अनेक परवस्तुनुं ममत्व कयु. शाता समाधि विषयादि जोग समये पोताने सुखी मान्यो, अशाता असमाधि जय चिंता वियोगादि समये पोताने फुःखी मान्यो, ते जाणनार तथा माननार वने वख- तमा सर्वकाल अनुगत तुं पोते एकज . एम पूर्व जवे पण अनादि कालथी तुं पोते एकज . अनंतकाल सुधी चैतन्य शक्ति सहित तुं पोते कायम रहीश. कोई अन्य कोश्नो संगी नथी, तो आनंदमय निजात्म तत्त्वने जाणी केम गेडीये ? अहिंयां अनित्यादि वारे ना. वना विचारी धर्म, वोध पामवो उर्लन जाणी सदागमनो संग, थने स्वपर विवेक मित्र, अने समकित कामदार, सुचि सखी, विमल वोध, निवृत्ति नारी, सुबुद्धि, नववैराग्य, सद्बोध श्रादि पोताना हेतुधोने कोई समये विसारीश नहीं. तु पोताना पुरुषत्वने चूकीश नहीं थन्य जाति शत्रुने नरोसे आपणुं राज्य सौंपीश नहीं, पर पुद्गल प्रव्य शत्रुठनो विश्वास करीश नहीं. पुद्गल वर्णादिका मोहनो वास ठे, अने ज्ञानावरणादि सर्वे कर्म परिणामनो कुटुंच पुद्गल वर्णादिकमा वसे ठे माटे तेमांहे विश्वास करी सुखस्थान जाणी सुखनी थाशाए प्रवेश करवो नहीं. ते शत्रुर्डना सपाटामां सपटाया पठी तुटवू बहुज मुश्केस ठे. प्रथम देशविरति स्त्रीथी सगपण कर, एटले तेज पोतानी मोटी वेन संयम स्त्रीने मेलवी थापशे. पठी पोतानु राज्य सेवा क्षमा खड्ग करमां धरी कोधने मार. अने थनंत जीवोनो क्षेमंकर था. तारा थात्म थंगर्नु तथा ज्ञानादि धन- सदा रखो' करजे. माह- थात्मबोध पत्रिका. एएए पता नाव प्रकाशी गए कायर्नु अन्य नावे रक्षण करजे, करावजे रक्षण कर्त्ताने अनुमति थापजे. वसी मार्दव परिणामे करी, श्रने विनयरूप वजदंडे मानना श्राठे पर्वतोने तोम. अने धर्माचार्य तथा थरिहंतादि तथा थात्मगुण सेवता, सेवरावतानो विनय कर, कोश् जीवने पण अवगणीश नहीं. पटसे तुं अनंत सन्मान पात्र यश्श. वसी थार्जव पथसिधाराए मायावतीने ठेदी मुलथी उखेडी नांख वसी तुं सहजानंद कामी यश् परमव्य परमाणु मात्रनी कामना मीके इच्छा राखीश नहीं. तेथी तुं चोद रज्जुप्रमाणे सोन सागरने सहजे तरीश एटस तृप्णा नागणी अने दीनता वींनु तने स्पर्श करी शकशे नहीं, दधीज मूर्वित पर जशे. तुं पोताना सहज चेतना विलास थव्यावाध जोगने लोगव, एटसे तने पंचेंजियना नौगनी चाबिना परम तृप्ति रहेशे. तुं पंचें- जियना विपय तथा पंच श्रवत, चार कपाय,मन वचन कायाना जोग- प्रवृचिनी चसाचन टोनी निर्मल चेतनामां उपयोग स्थिर स्थापी थचा अकंप रहेजे. एटले संयम परम पवित्र स्थिर रदशे. सरत राखी के तादारा उपयोगने कोण बसावे ठे? जागृत यश् सामे सचेत रहेवाची कोई उपयोग पसाची शकशे नहीं. जो उपयोग चखवार्नु कारण जपाय तो तेने जेदशाननी धाराए तुरत नाश करजे. तुं पोताने पोताना अयादिके सत्य स्वरूपने धारी परडव्यादि थसत्य थने नास्तिरूपमा सक्ष दश नहीं. रागादिक रहित सदा शुरु रदेजे. मिप्यात्वादि यगुडताना थंश मात्र पए थानयंग सागवा दश नहीं. तुं धाचिन नारे स्थिर रहेजे एटसे पुदगड परमातु माधनो पण यासंगो करीश नहीं थदार हजार शीडांग रचना बदापमा पेशी गुरु ब्रह्मन जहाज शारजे. प्रतार हजार शीवांगनी विगत-पांच स्थायर, प्रस, २०० यात्मवोध पत्रिका. थने एक अजीव वर्णादि ए दशने मथवू नहीं. ते दांत्यादि दशधमें गुणतां एकसो थाय, ते चार (थाहार, जय, मेथुन, परिग्रह) संझाए गुणतां चारसो थाय, तेने पांच इंजियना विपयोए गुणतां ये हजार घाय, तेने प्रण योगना परिणामे गुणतां ठ हजार थाय, तेने करण करावण अनुमोदन ए प्रणे गुणतां श्रढार हजार थाय. ए अढार दजार शीसांग रथनो चलावनार थजे. जय जारथी स्वपरजीयनुं रक्षण करजे. शुफ उपयोगमा थप्रमत्त मारे स्थिर रहेयु एमां जार दया तथा ऽव्य दया वसी स्वपर दया थादि सर्वे जिनप्रणीत धर्ममा समावेश थाय वे. अने मोहनिय कर्मनी थहावीस प्रकृतिमांनी एकमां पण वर्त्ततां प्रथमतो पोतानाज नाव प्रापनी दापी थ३. थने पची स्वपर उच्य नाव प्राणनी हाणीनी संतती चासे माटे प्रमाद एज हिंसानी जम वे थने ज्ञाना. वरणादि प्रकृति, स्थिती, थनुनाग थने प्रदेशबंधनी जंग पण एज वे. माटे यहु सावरेतीथी परम पुरुषार्थवमे गफलत न राखतां ए जडने मूसथी उखेडी फेंकी. मृपावाद, अदत्तादान, मेथुन, परिग्रह ए सर्वे हिंसानाज पर्याय जाणग. स्वपर थात्माने हितकारी शिवाय श्रन्य कगुंथतिक योसीश नहीं. चार प्रकारचें थदत्त तजजे. उदा. रिक क्रिय थंगना काम नोगनी मन वचन कायाए थनिक्षापा करीश नहीं. वीजाने थनिक्षापा करावीश नहीं. शनिवापीने नसा जापी नदी परिप्रदनीमूळ रात्रीश नहीं बढार पाप स्यानने तनजे पदमे तने कोई परिमद थारशे नहीं. ते अहार पापस्थाननां नाम-पापानिपात (१) मृपाराद (२) थदचादान (३) मयुन (४) परिषद (५) कोष (६) मान (3)माया (७) सोन (ब) राग (२०) प (११) काह (२२) जुनु थाड (२३) गुन्य (चामी) (१४) रनि घरनि (१५) पर बवार (१६) कपट सहित मृपागद (१७) यात्मवोध पत्रिका. २०१ मिथ्यात्व शल्य (२७) ए बढार पापस्थानने मूलधी ठोडने. जगत्मा जे नारे मुखो तथा जयंकर गति थाय ते तेनुं कारण घटार पापस्थान शिवाय वीजुं का नथी. माटे पापस्थान नहि सेव्यु होयतो, उपसर्ग अथवा परिसह थावशेज क्यांधी ? माटे मृलथी पापस्थानने वोडी पठी अप्रमत्त गुणस्थान पामी स्थूल कपायनो यंत घाणजे. निचे प्रमाणे- निंदा विस्था विपय उन्मादादि योगी सावधान घर थप्रमत्त गज उपर वार जावनारुप अंबाडी स्थापी ज्ञान खड्ग हाथमां सर घेसजे थने थागत सत्ताजूमि साधवा माटे शत्रुनी फोजने जीतजे. तुं थखंड, थविनाशी, थनंग अंगवालो तथा अटुट रिजिवंत ठे, तो तारो शत्रु कोण वे ? तने कोण हरकत करनार ठे के जेना उपर तु क्रोध करे ? एम क्रोधने जीतजे. सर्वे जीव केवलज्ञानादि रिति सत्ता सहित है, तो मान कोनाची ? कोई तारं सुख थने धन लश शके अथवा पारकुं तने मसी शके तेम नथी, तो कपट कोनाथी ? एम मायाने जीतजे. ताहारा सत्ता भंडारमा ज्ञानादि थनंत रलो थने ते गुणोना पर्याय रुप थनंत मणि नरेला ठे, तेमां कां चीजें समाय तेम नधी, तो निर्जीव पदार्थनो लोन कम करीए ? एम लोन सुनटनो जय करजे. कर्मवशे थापणे थनंतवार हांसीने पाम्या तो शो थयो ? पारकी हांसी शी वावत करीये? एम हांसी परि- हामने जीतजे.थस्थिर पोदगतीक थंग थने परतंत्रमा रति शानी? एम रतिने जीतजे. थापणुं यात्मिकथंग थने धन थखम थवाधित है, तो थरति ज्ञानी ? एम थरति जीतजे. थापणुं यात्मिक थंग तथा धन थरवट थटुट अनंग ले तो जय शानो ? एम जयने जीतजे. श्रापणे अनंत काल संसारमा नटश्या तो पण थापणुं सर्वस्व कायम ठे तो शोक शानो ? एम शोकने जीतजे. थापणी शायकतामां शुजा- शुन थनंत झेप नासि रहा है. तो थमनोज्ञ शब्दादिनी गंवा थात्मबोध पत्रिका. शनी ? ते थान वर्णादि यात्म अंगने स्पर्शी शकता नथी. थापणो सहजानंद विधास निज अनुनवाद वे तो थन्य स्पर्शादिमां कामना शानी ? कामधिकार उदारिकादि शरीरोमां, थारम भंग मदा काम रहित . एम शुरु सत्ता रमण करी थागळ दशमा गुणम्पाने ग्राम सोनना असंग्य खंड खंग करी मोहने हणी संवर मे निज मंग प्रदाली पवित्र पर शुमध्यान करजे. पृथक्व वितर्फ पर गिर, श्यने पफर वितर्क पर विचार करी इानावरण, दांनापण यंतगयनो नाश करी थनंत केवलज्ञान दर्शन थचल- पीपं सदा योनि जगावी थनंत चतुष्टय नागी यजे. पठी मारे पंछ कहेगार्नु नधी. एम इान दर्शन चारित्र निरायाध करी निर्मसता थने एकता करवी, एज नीयंकरोए मोक्षनो मार्ग को ते. पण प्रयम मिप्यात्त हणवा पूर्क जोर कर. थहियां मिथ्यात्वनो थंश मात्र टकवा देवो नहीं. मनायी गयेडी फेंकी गुफदायक सम्यान कर, एट विनि सहेने यावशे थने पम्बानो मर रहेशे नहीं. पछी मनापाचगणे रमण करी, सनामा रहेका हास्यादिने पारी, ददाम गुलाम्यान सस्य मोहनी दय करी, ययाण्यात चारित रत्न. प्रपनी एकता की थनंत चतुष्टय प्रगट करजे. कोर अन्य अन्य ऽयनी मंगी नयी. माटे पारकी थाशा बोनी क्षण मात्र पण प्रमाद कोश नहीं. प्रत्यना गुग पाय, देश, काय, नार, यस्तित्त, यम्नुत्त्व, अव्य. व.प्रमेयात, यमुसापुत्व, मत ज जेना होय ने नामां ममारणा. जन्य जनरयनंद नंद थनेदमा, या यशामां, सना मना. यंदना, निशान परिवानीमां, धर्म धमीमां, अनित्यता निरयतामां, र यसमां, वनव्य श्रव्यमां. यनरः परमां, व्यमि.. कि मनालाना अग्निलमा गनी, पानां पापांनामां अपना निदा नया ममनंग धनंजे जेना ने .

थात्मवोध पत्रिका. २०३ तेनामा समावी निज शक्ति व्यक्त करी शुरु सिम स्वरूपे पोताने जोजे बसी सक्ष सक्षण, ग्राह्य प्राइक, व्याप्य व्यापक श्रादि एक समय थने सर्व समय स्वाधिन निर्धारी समाधिमय पीताने जोजे. एटसे मियात्वनो अंश मात्र रहेबानो नवी. एम समकीत समसन गुष सहित निर्मल थशे. बसी १ थनित्य २ श्रशरण ३ संसार ४ एकल ५ अन्यख ६ याचि थाश्रय संबर ए निर्करा १० सोफस्त्रनाय ११ ऽसनयोघ १२ धन. पवार नावना विगते नाववी. तथा करपा, मेत्रिय, प्रमोद, थने माध्यम्य ए चार नावना पण नाववापी सदाए कर्म बंधपी यची. बसी साधुनी ধব কানাঃ লাবণী শুনা কৰ নিৰ স্ব- मुनीनी पांच भावनाउना नाम-श्रुत (१) तर (२) सत्व (३) एकता (४) स्वतल (५) पटसे मार्ग सुगम पो. पटखें यानंदपुरीमा वेव पदोचागनारी उदासिनताइप सीधी सगापामीन. थागत कोश्ने पप मार्ग पूठवो पडशे नही. माटे धैर्य बोग नहीं. बादपिकादि पर नारने जाणी, पढपाम नाव शान बने पीवन्धि तने प्रगट लेते व दापक नार करी शुरु परिणामीक जोर सदा थप रहेजे. ते पांच नावना उत्तर नेद पन तेनी बीनन- आदपिक भावना एक्वीना नंद-गतिवा, कायचार, सिंग- এ, নিলা, দুৰ, অন, শিব ন য় বন एकतीस पाप- जापानिक नावना ये नंद-मियानी दरगान ( टागन মনন) না বান (বন শান্তি. पयोपदामीक भावना वार नेद-मनि, धनि, बरधि मनः- mmmon २०४ श्रारमबोध पत्रिका. पर्यव, मतियज्ञान, श्रुतयज्ञान, विनंगहान, चक्षुदर्शन, थचक्षु- दर्शन, थवधिदर्शन, दान, सान, जोग, उपनोग, वीर्य, वेदक समकीत, (दयोपशम समकीत ) सराग चारित्र, देशविरति. ए श्रहारनो क्षय उपशम थाय वे. दायकना नय नेद-दायक समकीत, शान, चारित्र, दर्शन, दान, सान, जोग, उपनोग, वीर्य. परिणामिकना त्रण नेद-जीव परिणामीकता, जव्य परिणा- मीफना, थनव्य परिणामीकता. विपयो यने परिसदो थादिया चलवू नहीं. ताहारा थखंड थगने थने धनने कोर सेवा, हसावया, चसावया समर्थ नथी. पए पाने चुकवू नहीं संवेग राखवायी पूर्व कर्मना वेगनो पहेलो यंत यावा. जब वैराग्य नब ब्रमणने मटाइशे; तुंजे थनंत जंतु पर कक्षणा करीश ते सर्व कणा ताहारा उपर थशे. तत्व दातारनां वचन यदु सन्मान यने विनयथी धारवां. अन्य गुण पर्यायना विचा- रथी मन धारी ना फंदाने तुं तोड़ी शकीश. तुं थनंता संयोगमा पाने झानमय यावंड एक शुद्धले. एम एकनानी टेक राखजे. मन. धारी देवादिकनी लिई सम्धिनी सासच बनाये ने सासवमां थापणे पढबानी जमर नथी, मात्र यात्मा पोतार्नु यमंड थानंद मय यात्म तत्व पामे पटझुंज यस वे. तो पण माहारा सरफयी एटपुंज कहेचान के यत्रीदा दोष रहित थने थनंत ज्ञाने नरखां परम दया यरमावना थग्तिनां बचनने चूकीश नहीं. हे मित्र ! तुं सकस जीपनो क्षमंकर था, के नने मंमारमा पा थशाना यवानो मंनय ग्देदो नहीं. माटे हिंसा, मृपा, अदनादान, मयुन, परिग्रहने यगे था पर थारमान यहिनारी य नहीं. चतनानी चार दवा कही जदारापन (2) दायन (२) श्रात्मबोध पत्रिका. २०५ जागृत (३) थने तुरिय (8)एचारमा ताहारे मिध्यात्व थवस्थामां अना- दिनी महारापन दशा हती ते तो गइ. पण जागतां बालसुनी पेठे पमी रहेवा जेबी शयन दशा , तेने मी प्रमाद तजी थ. प्रमत्त नावे सचेत था. जागृत दशा पामी मोह शत्रुने हणवा साव- धान था. ताहारी सत्तानूमिमां तो तेनुं जोर नथी. थापणे तेना वर्णादिक अनेक पर्यायमाथी कोइ पण पर्यायमां सुख जाणी कार्य मानी तेमादि चित्त प्रवेश करी व्यापीए तो त्यां सपमाई जाए. पठी तुटचं मुश्केड पडे, जेम कोल्हु यंत्रमा (शेखमी पीलवाना यंत्रमा) यांगती थाव्या पती श्राखा अंगनो नाश थवानो संनव रहे है. माटे मोहना नानामां नाना नावमां पण सुखनी श्राशाए चुकवू नहीं. मोह बहु झपे आपपने वगे माटे घणा जीवोनी तथा थापणी पूर्वनी थवस्था जोर सावचेत रहे. ते थहावीश प्रकृती रूपे सुख ःख थालस, विकथा, लोकलाज, ऋद्धि, सिद्धि मंत्र, यंत्र, कला, चतुराम, इसवा, रोवारूपहाव जावनाचाळा जणावी थापणने चूकावे ते माटे कर्मचेतना, कर्मफसचेतनारूपे न थतां निज ज्ञानचेतना रूपे अकंप रहेजे. थाल्मा श्रात्मथाधिकारमा रहे तेने अध्यात्म कहीए. माटे शुखाम थधिकार संजाली थापणो अ- धिकार चूकीश नहीं. शुभ परमात्मनावमादे मग्न रहेजे- हे नव्य! तुं ए जड पदार्थधी जुली चेतन मित्रसाधे विशझ थश नहीं. हे थार्य! तुं पोताना विवेक पुत्रने सुर राखीश नहीं ते तने विलकुल गावा देशे नहीं. हे बंधु! तुं श्रध्यात्म साधकोनो संग वोनीश नहीं. कुटुंब, मित्र थादि पदुश्पे मोह नटुवो ठे. कोश रीते पण पो. ताना पासमां स विकराल लवथटवीमा नचावी बहु विपत्ति पमाडवा चाहे .

२०६ यात्मवोध पत्रिका. सर्वे लोक मोह वशे स्वार्थी है. अनर्थ ने अर्थ मानी थापणने हितकारी पण जणाय; तोपण हे सुझ! तुंज तारा आत्माना हितमा प्रमाद करीश नहीं हुं पण मारो स्वार्थ चाहुं हुं पण तुं थात्म हित चूकीश नहीं. ज्ञानी, ध्यानी, केवलीने सिद्धनी सनामां तुं अनंतानंद विलासी थजे. सम्यक्तना समसठ बोल विचारी समकीतनी बहु अढता करजे. ते समसठ बोलनी विगत-चार सदहणा, प्रण लिंग, दशनो विनय, ऋण शुद्धि, पांच दूपण, आठ प्रजावक, पांच नूपण, पांच सदण, उ यतना, ठ यागार, नावना, 7 स्थानक, एम सर्व मली समसठ बोस थाय. सद्दहणा चार-जीवादि नवतत्त्वरुप पदार्थना परमार्थनी यथार्थ श्रझा. (१) शुझात्म स्वरुपमा रमण करतो अने शुधात्मस्वरुप दर्शा. वनार एवा गुणे मुनिने झवेरीनी पेठे परखी थादरवो. (२) पासथ्या, कुशिलिया विगेरे नेपधारी थाणा रहितनो संग कदापी न करवो. (३) अन्य दर्शनीनो संग तजवो. (४) लिंग त्रण-श्रुत सांसवानो, संजलाववानो थने धारवा वि. चारवानो थनिसाप. (१) शुझात्मधर्म अनुनववानो थनिखाप. (२) बालस रहीत धर्मदातानो विनय करवानो थनिलाप. (३) दशनो विनय-थरिहंत, सिझ, जिनप्रतिमा, श्रुतसदागम, क्षा- त्यादि दशधर्म, क्षात्यादिक दश धर्म धारी मुनिम्नो, धर्माचार्य, उ- पाध्याय (सुत्र नणावनार), जिन श्राणामां वर्तता चतुर्विध संघनो, सम्यक्त. ए दशनो पांच प्रकारे विनय करवो. बहु विधि (१) रुदय प्रेमयी बहु सन्मान (५) उता गुणनी स्तुति (३) अवगुण न बोसया (8) थाशातना वर्जवी (५) थर्थात् तेमना मन तथा तनने जे थप्रशस्त होय तेने तजी प्रशस्तने थाद-वर्तg. वाघ नक्ति थात्मयोध पत्रिका. २०७ त्रण शुद्धि-जिनेश्वरनां वचन एज थारमाने हितकारी ठेथ- न्यनां वचन हितकारी नथी. एम मनमा विचार (१) जिन थापा प्रमाणेज वचन योसg ते वचन शुद्धि- (२) जिन थापा प्रमाणे काया प्रवर्तावची. पांच दूपण-सकस दोष रहित, थनंत शान सहीत, जेने राजा तथा रंक समान ठे, तेनुं पचन जूतुं न दोय, पण पोतानी मंद पुहिधी तेमां जे शंका थावे ते नय हानीने पूठी शंका रहित थयु (१) कुमतिनी शा न करवी (२) जिनेश्वरनां एक पण वचनमा तथा कोश्पण धर्म कार्यमा कोइ प्रकारे थप्रीति उगंठा न करवी. (३) फुदेवादिकना गुण वर्णन नदी करवा (४) थने मियामतिनो परिचय न फरवो. (५). आव प्रनावक. -वर्तमान सुचना थर्थनुं पारगामीपj (१) नदिपेपनी परे तत्व उपदेशपर्णी (२) कुवादीने निश्तर फरया- पणुं (३) शासन रखोपा थर्थे निमित्त दान (1) गुरम म्बनायमां तृप्तियंत रदेतां इंजियोना विपयादिकने न श (५) शासन रदा- पार्थे विद्यापस (६) शासन उत्कर्पता माटे सिजि (3) काव्य मुधा- रसे जीयोने धर्म रसीया फरवा (). पांच नृपण-गुरु पंदनादिकमा कुदराम पहुं (१) शुझोपयोग तपा गुजोपयोग दातारने सेवजु पन तीर्थ सेरना (२ ) गुरु देव गुरुनी जनि. (३) नेद मानना यस वगे कोश्ना पसारेसा न पसg (५ जिन पचननी यनुमोदना (५) पांच सण-मिप्यारच गगादिकनी वाम (!) गुनाशु- समां समगार (२)जिर पिपने पार गर्नु काय जाती तेपी पिरण देखें (३) गारना प्राची टपर अन्य नायपी धनु- २० आत्मबोध पत्रिका कपा (५) नवे तत्त्वना नाव सिद्धांतमा प्रश्प्या ते उपर आस्तिक्यता (५) वयतना-परतीर्थी तथा परदेवो मे ग्रहायेला घेत्यादिकमां वंदन करवू नहीं. एटले हाथ न जोमवा (१) मस्तकादिक थंग नहीं नमावा. (३) तेना निमित्ते कदी कंश थापवु नही (३) कुपात्रने पात्र बुद्धिए वारंवार न थाप, (४) पासत्यादिक साये विना बोलावे एकवार पण न वोलg (५) तेए बोलाव्या वतां वारंवार न वोलg (६) उ आगारं-उ कारणे तुट-राजाने वशे कं। अनाचार करखो पडे ते (१) घणा लोकोने वशे कं कर पमे ते (२) व्यंतरादिक देवोना वशे कंश करवू पमे ते (३) माता पिता गुरुना कारणथी कंश क पडे ते (४) पुर्खन आजीविकार्थे कंश करवू पडे ते (५) बलवंतना बलात्कारे कंश करवू पमे ते (६) ए ठ वायतमां शुझात्म धर्मथी न चलतां वाह्य क्रिया प्रवृत्ति माटे थागार . उनावना-या प्रमाणे नाववी-श्रेष्ट अने रसवाला समकीत रुप मूल विना चारित्र वृक्ष शिव फल आपतुं नथी (१) समकीतए धर्म- पुरीनुं धारणुं ते ते विना स्वजाव धर्मरुपी नगरीमा प्रवेश थतो नधी (२) समकीत ए मोद महेलनो अढ पायो ठे माटे समकीत रुप पायो अढ होय तो धर्मरुपी महेस मगे नहीं. (३) समकीत ए मूख गुण तथा उत्तर गुण रुप रत्नोने राखबानो अटुट नंमार ठे. ते बिना ते रत्नो तुटां, रहे नहीं, ए नंडार अढ होय तो मिथ्यात्वादि चोरोनु जोर चाखे नहीं. (४) सर्वे शुरू गुणोनो आधार समकीत . सम्यकनाथाधारे समजाव रहे यने दम एटले जिय विषयथी पण निवृति रहे एटले पृथ्वी जेम सर्वे वस्तुने रहेवानो थाधार ठे तेम-समकीत उत्तम गुणोने राखबाने माटे परम थाधार श्रात्मवोध पत्रिका. २०ए 2 (५) समकीत ए श्रुतज्ञाननो अमृत समान रस थने शुद्धात्म स्वनावनो अनुनव रूप रस जरी राखानु लाजन वे (६). वस्थानक-समकीत अढ रदेवानां च स्थानको-झान दर्शन उपयोगवंत चेतना उतो , ते कर्मवशे शुभाशुऊ रूप थाय ठे पण चेतनत्व पणे सदा ठतो ते एवी अढ प्रतीत. पुद्गलसाचे क्षीर नीर परे मिश्रित थयो तो पण पोते पोताना व्याप्य व्यापक थनेदपणे अनेक परवस्तुथी न्यारो धनुनवमां थाने के. (१) सर्वे अञ्च निकाले पोताना उत्पाद् व्यय ध्रुवपणे परिणमी रहा । माटे पोते नित्य वे, यासकने स्तन पानादिक बहु विधि संज्ञा (वासना) पूर्व जत्र थनुनब थनुसारे ते माटे थामा नित्य ठे. (२) पुद्गलमांदे थहंपणारूप मिथ्याजावधी कर्म वशे पुद्गल परिणामनो कर्ता वे. जेम कुंचनार दंडादि संयोग वडे घटादिनो का ते तेम चेतना पोते मिथ्यात्व, अवत, योग,कपाय अने प्रमाद वडे कर्म परिणा- मनो कर्ता . निश्चय नये तो चेतना पर कारण विना पोताना स्वनावनोज का ठे (३) व्यवहार नये पुण्य पापनो लोक्ता ठे अने शुद्ध निश्चय अष्टे पोतानी शुरू सत्तानो जोगी । (४) निर्वाण पद चेतना पामी शके ठे, शरीर 'थने मनना थपणा चडे 'याधिव्याधि उपजे., ते शरीरादिना श्रने मनना ममत्वना धनावे शुझ परम पदनी, श्रवाधित थनंत सुखनी शति याय .. (५) मोत साधना माटे खटकायना अन्य नाव शायने उसखी तेनुं रखोपुं-कर, तेने न हणवु एटसे ज्ञान थने संयम एज -मोक्षानो नपाय . (६) एप्रमाणे समकीत अढ करजे के कदी पडवू पडे नहीं क्यारे-ई तादारा निर्मल झानने जोइ निवृतिमा-रखें ! झान, दर्शन, चारित्र थाराधताने तुं कारण प्रजे, थचख थक्षय वीर्यवंत यजे, कोशाते इर्प शोक करीश नहीं, समनार सहाय २१

No text on this page.

॥श्री गौतमाय नमः॥
अथ श्री शुशोपयोग प्रवेशिका ग्रंथ प्रारज्यते
॥दोहा॥
ज्ञानानंदी शिव सदा, तीर्थपति जिन पास ।
तास श्रुति प्रणमी कहुँ, निर्मल बोध विलास ॥
जापा-सम्यक् ज्ञान एज संपूर्ण सुखनुं कारण . ते जाव मि-
ध्यात्वना नाशथी प्रगट घाय , माटे सुखना थर्थी जीयोए
(मुक्ति अनिलापी जीवोए ) ते सम्यक ज्ञान तथा नाव मिप्या.
त्खनु स्वरुप जाणवू जोऽए, ते जाणवा माटे अनुभव झाने सिह
थएसी पिना शहां पखं तुं
मुख ए शी वस्तु वे ? आपणे कोण गीए? सुख आपणाची
जिन्न वे के अनिन्न ? ते केवी रीते पमाय? अथवा फेम
नधी पामी शकता?
तेनो उत्तर-श्री जिन सिळांतमा कटुंठे के “वत्यु सदावो धम्मो"
थात्म वस्तुनो स्वनाव तेज धर्मथने तेजसुख, निर्मल स्फटिक मणि
समान चैतन्य स्वनाव मन वचन कायानी निवृतिची स्वतंत्र प्रगट करवो
तेज धर्म; तथा निवृचिप निर्मल शुश स्वतंत्र स्वनाव तेज सुख. थने
मन वचन कापानी प्रवृत्ति तेज उःख वे. निर्मस स्फटिक मणि
समान यात्मानो शुद्ध स्वनाद ठे, ते थनादि देहादिकना
ममत्वादि कर्म परिपामे करी थवराणो ( रोकायो ) ठे. ते
फर्मना ये जेद (१)व्यकर्म (२) नायकम. प्रत्यकर्म झाना.
वरणादि थाव प्रकारे तेथने नावकर्म ते रागादि यात्मानी था
परिणति. अल्पफर्म थने जावकर्मर्नु मूस कारण जाप मिप्यात ;

२१४ - श्री शुद्धोपयोग प्रवेशिका. थने नाव मिथ्यात्वथी विपर्यास वासना थाय वे. तेज विपर्यास वासनाथी परम परमेष्टी एवो जे आत्मा ते अनंत संसार ब्रमण करी नयंकर जन्म, जरा, मरण, ताडन, तर्जन, रोग, वियोगादि अनंत विकारने जोगवतो दीन-अनाथ थइ जिहां तिहां गति, योनि, प्राण, पर्याप्ति करी जटके . ते जोर करुणाना समुफ शुझात्म अनुजवी पोताना दिसनी यदंर करुणानी सहेरमा परम मित्रताए विचारे , फेथद्दी । थाचर्य वे के अनंत ज्ञान, दर्शन, तथा अनंत सुखनो भवी एयो थामा था नयंकर संसारमा अजाण दीन पर जटके , माटे तेनुं गुरु स्वरुप जणावीए, थनुनवमां थणावीए, तो पुःख थने थशान सेश मात्र रद्देवा पामे नहि; तेथी निचे प्रमाणे उपदेश कर . हे भव्य ! तुं पोताना स्वश्पने जाण, तुं पोते शुझात्मा दे. सत्ताए सिक समान, थनंत ज्ञानमयी, थनंत दर्शनमयी, थचपत, याचा पीमा रहित, थक्षय, यजर, थमर, निःकलंकी, थप्रयासी, एक, नित्य, थव्यय, थक्रिय, परनो थकर्ता, परनो थनोक्ता, स्वनार जोगी, उपनोगी, स्वदानी, स्वखानी, थनंत चेतना वीर्यमयी, इत्यादि अनंत विशेषण युक्त निश्चय नये एक शुभ यजिन्न रूप, तेने थपजाणतो विपर्यास वासना व नवब्रमण करी क्रोधादि थनंत कपाय, कामादि थनेक विषयोवडे तत (थाक्रांत) यई मदा थाकंद करे , ते पुःसनी निवृत्ति माटे यात केवलज्ञानी रागा. दिकने जीता थरिहंत नगरने धर्म देशना दीधी. तेमा मुक्ति माटे थसंभ्य योग कसा, तमां थनुनय योग ते मुख्य ने. तर, तीर्थ, यत, संयम, पूजा, प्रगावना, सर्वे योग थामथनुनय माटे . तेपी कारण नया कार्यना सपने जारया विना स निमा .ए माटे परमेयर उपदेश दीपा के हे नव्य ! तुं शुरू निक्षय नये यात्म साल्ने जार यने तेज गुरु नये पोताना सम्पमा स्थिर पई " श्री शुशोपयोग प्रवेशिका. रमण कर; जो तुं धंतरमुहूर्त पण समयांतर रहित रमण करीश तो अनंत कर्मनी निर्जरा पशे; थने तुरत परमानंदमय (समाधिमय) मुक्तिपदने पामीश. एटखे ज्यांसुधी शुरू नये पोताना स्वरुपने पोतापणे जाएयु नथी त्यांसुधी परने पोतापणे मानी परमां मुंकायो तेथी ज्ञानावरणादि श्राव कर्मनो बंध को तेमा मुख्यपणे मोहनीय कर्मनी हावीस प्रकृति वांधी, ते दरेक प्रकृतिर्जना लोकाकाशना प्रदेश प्रमाणे असंख्याता अध्यवसाय , ते एक एक अध्यवसायमां मन, वचन, कायाना योग प्रवां ते सर्वे असंयम स्थान वे. तेथी ते योगोनी प्रवृत्तिमा निवृत्ति रुप शुरु स्वतंत्र चैतन्य स्वनाव, चेतन्य वीर्य, थव्यायाधपणाने न जाणतो न पामतो सुःखी रहो, एटले सुख न पाम्यो. थने शुद्ध नये जोतां पोतेज परमात्मा के. शुक निश्चय नय एटखे अनंत धर्मात्मक वस्तुने जेम ते तैम यथार्य जाणवू ते शुरु निश्चय नय कहीए. जेम चार माणसो सोनाना स्वरुपने अजाणता तेर्जने सोनाना स्वरुपना जाण पुरुपे एक सोनार्नु का साबीने घताव्यु थने कह्यु के था सोनुं ते ते कमाने ते चारे माणसोए जोयुं, तेमांची एक जणे पीसाशने सोनुं जाएयु, वीजाए वजनने सोनुं जाए, श्रीजाए गोलाकारने सोनुं जाएयु, चोयाए नरमाशने सोनु जाएयु, हवे ए चारे जपाए सोनाना स्वरुपने यथार्थ संक्षख्यु नथी. केमके ते दरेक जणे सोनाना एक एक धर्मने स्वतंत्रपणे सोनुं मान्यु, तेने अशुज व्यवहार नपथी सोनुं उसस्युं कहीए. ज्यांसुधी सोनामा रहेसा अनेक गुणोमांथी एक गुणने तथा अनंत पर्यायमाथी एक पर्यायने (एक कार्यने) पण न जाएy होय त्यांसुधी शुद्ध निश्चय नये सोनुं जाएयु नधी. ए प्रमाणे व्यवहार इष्टि जीवो धर्म व्यवहार तथा अध्यात्मना शास्त्रो यांची थात्माना थने पर पुद्गवादिना गुण पर्याय संपूर्ण जाएया विना थपीथात्मा, ज्ञानमयथात्मा, श्रबंधधात्मा, . श्री शुझोपयोग प्रवेशिका. कवाययात्मा, योगात्मा, थनित्यात्मा ए श्रादि थनेक विशेषणो मांसा एकज विशेषण थथया केटलाक विशेषणोने यांची, सांजली एकां. ते कुनयनी वासनामां पडेठे, पण ज्यांसुधी संपूर्ण पर्याय जाएया नथी रयांमुधी शुद्ध निक्षय नये ज्ञान कहेवाय नहि. पण जेम जेम वस्तुना विशेष गुण पर्यायने जाणतो जाय तेम तेम शुरू नय सन्मुख याय, गुरुनाना पंश यथे, संपूर्ण पर्यायर्नु प्रत्यक्षपणे शान तो केवलीने दोय. चने ममफितीने 'परोक्षपणे श्रझागोचर पूर्ण पर्यायर्नु ज्ञान होय. ग्पाबाद-गट स्यात्यस्ति, स्यानास्ति, स्यात्एक, स्यात्थनेक, म्यानप, स्यायनव्य, स्यात् नित्य, स्यात्थ नित्य, ए थाव पद थने सतनंगी, नप, निक्षेप, प्रमाण, कारक थादि यहुविधिए वस्तु- म्याप जाणवायी वस्तुनो यथार्य योध याय वे. ययार्य योष पायी थाचरण पण पयार्य याय ते. थने यथार्थ थाचरण थवाथी दायक चारित्र (परमस्थिरता ) तथा परम समाधि, केवलज्ञान, केवपदर्शन, परमानंद परमनिवृत्तिष्प थप्रतिपाती गुण प्रगटे वे. ते थनंनकाउमुधी एक रस थानंदनी जोगी पइ रहे, तेने सर्व उपची मुना थएशो कदीप. ते स्याहाद थादिनुं स्वरूप थागा सम्बी पण थर्दियां मुक्तिमाटे थसंम्त्य योग करावे ते थारम धनुनब साये मेवीने 'सुगम रीते यामजीवो रीते कहुंच. इंव धाया थात्माने मिस समान जाणीए स्पारे शरीरमांद पना शिकारी चायने नम्ता नथी, कमजेना जे सजाय झोप मेनो तेज रहे. वस्नु सनाव कोर का सांया पवटे नहि पण पो. एपीदर ममरे कपंचित् रोने पलटे दे. नेम समुपानयोगे थनेर मांगने कोने, ने नंगा जरे जद से जगाय, पग जारी एक ग्म पहार. न थामा पयांप पौ यनंत पवे. पा वस्तु पो मन्दार पकरम प्रकार हैं. जेम यषि, माठा, यंगाग, समज पसे एवी श्री.शुशोपयोग प्रवेशिका. मम्मुरा, विजली विगेरे परसंबंधे थनेक रूप से पण वस्तुधर्मे, दा- हक धर्मे, एक रूप एकाकार है. तेम थात्म स्वरूप शुद्ध नये निर्मल ज्ञानरूप है. शरीर संबंधे बहिरामा, यंतर थात्मा, परमात्मा, एका त्रण नेद पन्ले. वक्षी कर्मचेतना, कर्मफसचेतना थने झानचेतना, पण चेतनारूपे चेतना थनेद एकाकार रूप ते. तेज चेतननी चेत- न्यता के जे थनिधी व नदि, शबथी वेदाय नहि, पाणीपी.जे- दाय नहि(गले नदि) वायुधी सूकाय नहि, (स्पर्शाय नहि)पृथ्वीपी दयाय नहि, हथियारधी पफमाय नहि. हणाय नहि, कोश् चीजयी मली एफमेक थाय नदि. पोताथी परनी क्रिया यती नथी, पोताना प्रदेशमांधी एक प्रदेश पण घटे नदि, घसाय नहि, ए मांद परनो एक प्रदेश पण थारे नहि. पोताना गुणोमांधी एक गुण के एक प. यीय पण घटे नदि, परगुण पर्यायमांधी एक पण पोता अंदर थावे नहि. सकल प्रमेय प्रमाणे सत्ता थसंग थाधिन रहे, पोते अन्य वस्तुनो का नधी, अन्य कोश पने कयों नयी श्रने धन्य बन्नुधी उपजेलो नथी. पोतानो बनाव जाण्या पठी पोते स्वतंत्र है. पाताना सम्प थज्ञानी परतंत्र . ए माटे ज्ञान दशानां पोताने मुखनो फा; तथा प्रज्ञान दमामां पानाने पुण्यनो करनारो पोनेन . झानने अाजना सागाची एटसे कम प्र- निनो संसर्ग घशी श्रदान कहवाय, पण शान ले हान शपज . पर ले परम्पज ठे. जन सुवर्ण मांद प्रां. भ', मसरार्थी मान घशुरू कहेवाय, पप सोनू पानाना शपची वन्यं नयी. याख्ना मसी तेने यथार्थ क्रियाए शोधीए एटसे सुवर्ण गुरु निजर प्रगट धार. मनिनो एफज मार्ग, धर्म एफज दे, ते शुद्धोपयोगनेज कट्रीए. ए शापयोगना निमिनन्न अनेक कारणों के. पार गुपयोग कर कार्य एकज . २ . २२७ श्री शुद्धोपयोग प्रवेशिका. जेम परमेश्वरे कह्यु के तप करो. ते तप शुंठे के पुद्गलना शब्द, रूप, रस, गंध, स्पर्शने लोगववानी श्छा नहि अने ज्ञानादिक श्रात्म स्वजावमां तृप्ति तेनुं नाम तप ठे. पण शुद्ध नये आत्म स्वरुप जा- एयाविना कोइ एम जाणे के हुं नारे तप कलं, पण स्वरुप जाण्या- विना शब्दादिक विषयो मांद्देथी चित्तनी निवृत्ति केम थाय ? थने शुझोपयोग तो यात्म स्वरुपमाहे स्थिरता नावे रमण करवाथी थाय. माटे जे स्वरूपने जाणे ठे तेने शब्दादिक विपयो जोगववानी श्छा थती नथी, त्यारे दीनता तो शेनीज होय ? एटले सकल विषयो अने मोहनीय कर्मनी अहावीशे प्रकृतिनी प्रवृत्तिथी तथा ज्ञानावर- पादिक आवरणोनी प्रवृत्तिथी निवां मन, वचन, कायाना योग ते परम निवृत्ति रुप सुख ठे. अने धर्म पण तेज ठे. तेज आत्माथी अनेद अबाधित चेतन वीर्यनो अखंग जोग आनंद मात्र रह्यो. निज स्वरुप जाएयाविना विपर्यास वासना वझे जे शरीर रस, रुधिर, मांस, मेद, अस्थि, मजा, वीर्य ए सात धातु तथा सात मल अने अनेक रोगोनुं स्थानक थे, तेने ए हुँ , ए मारुं , ए मने, ए मारामां, ए मारा माटे, ए माराथी, एम कर्तुं ए मारुं काम ठे, ए हुं करीश, था दुधा, पीपासा, काम, क्रोध, मरण, जन्म, सडण परुण आदि मने ते एम जाणी ते मटामवाने, जोगववाने, अनेक प्रयत्न, प्रयास, मनोरथ, नय, शोकादि करी महा विकाळ निविडकर्म वांधी जब समुअमां नटकी न कही शकाय एवी वेदना सहे . पण ज्यारे पोताना स्वरुपने शुद्ध नये जाणे, अनुभव करे, त्यारे शब्दादिक विप- योने जोगववानी श्छा रहेती नयी, तेनेज तप कहीए. वाह्य तप ते शुशोपयोगने माटे ठे, ए शुझोपयोगने अणजाणतां तपते क्लेशरुप . हवे परमेश्वरनी पूजा ते शुं ? परमेश्वरनी थाझा अंतरंग बहु- माने पूजवी एटले अंगीकार करवी, श्राझाए व तेज पूजा ले. परमेश्वरनी श्राज्ञ शुद्ध नये निज स्वन्नाव आनंदमां तृप्त यश् स्थिर " श्री शुशोपयोग प्रवेशिका. १ए रहो एवी . तो शुक नये पोताना आत्म स्वरूपने जाएपाविना शामां तृत, थने मम रहेवाय? जेम कयुं के "पढमनाणं तर्ज दया अर्थ-अन्यथी सकस संसारी जीवना स्वरूपने जाणीने सेना प्रापर्नु रखोपुं करवू, नानामां नाना जीवने पण सुखस्यो नहि, य- लाए वर्तवू, त्रिकरण योगे रखोपुं करवू, बीजा पासे पण रखोपुं करा- वयु, अने रखोपुं एटले यनाए वर्तनारने जलो जाणवो, श्रने पोते पण मनथी, वचनधी, कायाधी व कायना प्राणने हणवा नहि, हणा- वबा नहि, धने दणता प्रत्ये थनुमोदवु नहि, ते अव्य दया. अने थात्माना नाव धर्म जाणी संकल्प विकल्प करी अथवा क्रोधा- दिके करी थात्माना ज्ञानादिक श्रने क्षात्यादिक गुणोने हणवा नहि, निर्विकल्प उपयोगे स्वपर श्रात्माना ज्ञानादिक गुणोने स्थिर राखवा, एटले हणवा नहि एटले रखोपुं करवू, एम नाव दयामां पण त्रि- विधे त्रिविध वर्तवु. एवी रीते अव्य प्राण थने नाव प्राणने जाएया विना रखो केम करी शके ? तेघी प्रथम ज्ञान ने पठी दया कही. एटले अव्य नाव हिंसाए उपयोगने अशुद्ध करो नहि. माटे प्रथम शुरू नये स्वरूपने ज्ञान करवू एज पूजा के. श्रने जिनेश्वरना केवल झानादि गुणनुं बहुमान स्तवनादि जे शुजनाव ते पण शुधोपयो- गर्नु कारण ठे, माटे पूजा कहीए. केशर चंदनादि ए वाय पूजा शासन शोना थर्थे करवी ते पण शुद्धोपयोगे सफल उ. साधु मुनि- राजने यजिगमन वंदन नमनादि तथा वस्त्र पात्र श्रापबु, थगर सुधृपा विनयादिनी संजालमा रहेg, ते शुलउपयोग वे. ने श्रात्म धर्मना हेतुपणा माटे घणा सांगा कासना थशुज कर्मने नाश करवा वालो वे. थने साधु मुनिराजनी जे जति करवी ते जरूरनीज , कारण केते तेमनी संयम क्रियाने निवृत्तिपणे साधी, जवी जीवोने धर्म देश- नाना दातार पाय, थने साधु मुनिराजनी उत्पधी थने लावधी सेवा करीए एटले ते तेमनी प्रेरणाधी थनंत जीवोने सुखन कारण २२० श्री शुद्धोपयोग प्रवेशिका. थाय ठे, ए माटे अहिंयां लखवानुं एटझुंज के जेथी शुझोपयोग थाय, ते क्रिया अवश्य श्रादरवी केमके परमेश्वरे शुद्धोपयोगमा धर्म कह्यो ठे. शास्त्र सांजस, जणवू, वांच, जाण, ते पण शुझोपयोग रुप कार्यनुं कारण मोकश्पी कार्यना अलिलापी जीवने वे. जो कदापि था जब परलवना इंजियजन्य सुखने अर्थे अथवा मान शोनाने थर्थे, एज काम करतो अकारण ठे, कर्म बंधनो हेतु ठे, नव चमणर्नु कारण , माटे शुझोपयोगने चूकयो नहि, थने जे क्रिया शुद्धोपयोगने अप्रशस्त एटले हरकत करे तेवी होय ते तजवी. एमज 'दान, दया, यात्रा, शुशोपयोगने प्रशस्तपणे ग्राहकताए अने यतना सहित होय, तो ते सफल . नहितो ते थकारण ठे. एम देशना देवी, नणाववू, चर्चा, वाद विवाद करवो, ए श्रादि अव्य क्रिया व्यवहा- रथी धर्मनां कारण कहीए, ते पण शुझोपयोगे होय तो धर्म कहीए. जो मान अगर विषयादि पुद्गल परिणामनी ग्राहकताए होय तो शुनाशुज कर्मनो हेतु , जब नमण ठे, माटे धर्मार्थी जीवे सदा सावचेतीमा रहेवू; एवी रीते के था वर्तमान समये हुं पुद्गलीक परिणामनो ग्राहक हुँ, के निज परिणाम थात्मधर्मनो ग्राहक हुँ, थागामी समये पण इंडिय जन्य सुखने चाहुं तु के निवृत्तिने छु , मारी ग्राहकता, व्यापकता, रमणता वर्तमान समये अथवा थागामी समये स्वगुण पर्यायनी ठे, के परगुण पर्यायनी ठे, ते जेम बने तेम दर वखते विचारता रदेवू, वली हुं स्वनाथ दानमां वर्तुं दुं के इंजिय जन्य विषयोना दानमां वर्नु कुं, हमणां हुं स्वनावना सानने धुं तुं के पुगतना सामने झुं हूं, हुं स्वन्नाव जोगी तुं के विषयनो जोगी हुँ, तेमज उपत्नोगी पण स्वनावनो तुं के परजायनो , जो परना- वनो नोगी होऊतो पर एटले पुद्गल, धर्मास्ति, अधर्मास्ति, था. काश, कास, ए मांदेतो कांश जोग धर्म जणातो नथी, थने जो श्री शुशोपयोग प्रवेशिका. २२१ जणाय ठे तो विपर्यास वासनाधी . जेना शरीरमांहें बुधादि रोगं जंदय थावे ठे ते वखत पुगतना रस उपर रीफ पामे , पण दुधादि रोगनी शांति थये घणा मधुरादि रसने पण चाहतो नथी, तेमज काम रोगनी थातुरता व्यापे उते स्त्री पुश्पना रुधिर, मांसादिके नरेलां थंग मलमूत्रनी उत्पत्तिनां स्थानक वली कपटे जरी चेष्टा, अमृतथी पण मीठां लागे ठे, तेज कामनी शांति थये थप्रिय लागे वे. जो कदापि कामक्रीमा करतां मनमां मिथ्या वासनाथी ए समान वीजें सुख नधी. ए सुख मने महा सुकृतथी मट्यु, हुं धन्य हुँ ! आ कृत्य करवाने केवो समर्थ हूँ ! ए, सुख मने हमेश मलेतो केवू सारु, ए सुख मेलवबाने हुं यहुज सारो प्रयत्न राखीश एवा जे मनोरथ, तेथी श्रात्मा श्रशुद्ध नावनाए मननो वेग वधारी नव भ्रमण करे ते; पण कामनी निवृत्ति थये ए क्रियाने चाहातो नथी. वली पश्चा- त्ताप करे , थाके ठे, क्षीणवीर्य थ बहुजातनी उपाधिनो संचय पोताना शरीरमा करे ठे, जो ए सुख होत तो ए कृत्यथी थाकत नहि, अथवा थप्रीति उपजत नहि, एम शब्दादि पंचे विपयोनी निवृत्ति थये ते विषयो झप रोगना उपचार रुप थाहार, स्त्री श्रादिक जला लागतां नथी, जो सुख होततो एम यतुं नहि, माटे हुं स्वनार जोगी के परताव जोगी तुं, एम हमेश विचार ऊपनोगमां पण एमज विचार वली जे शक्ति ते ९ यात्मिक शक्ति राखवाने चाहुँ बुं के पुद्गलीक शक्ति चाहुं हुं, चेतना शक्ति फोरवा चाहुं हुं के पुद्गलीक शक्ति फोरवया चाहुं तुं, यात्मिक शक्ति तो सदाप नित्य थबाधित ठे ते तो जो शुरू ऊपयोगे जोशए तो एने राखवाने के फोरववाने वीजो का प्रयास करवो पड़े तेम नथी, पण मिथ्या वा- सनाए देहादिकमां यहंपणुं मानी ई केवो वसवान हूं, हुं केटली स्त्रीने रांजवी शकुंदूं, मन केयो खोराक पची जाय , हुं केवो वोल्यो, में केवो मार्यो, मारे केटटुं धन, मारे केटसो जयो, हुं केवी १२२ श्री शुझोपयोग प्रवेशिका. केवी युक्ति गोठवी शकुंतु एम पुद्गतीक शक्ति फोरखवानी ऊमेद, पुद्गसिक शक्ति राखबानी आशा, ते मिथ्या वासनाथी थाय . जे पुद्गस अन्य ते तो पुरावू, गसबु, सडयु, पडद्यु, थने विखरवं, दर समये संध संधादिकनुं बदलावू-संधायी परमाणुउँनुं खरघु, थने मस, स्कंध एक वा पण केटसाफ पुदगलो खरे मले ते थने वर्णा- दिफनुं पदसामु थाय वे ते एनो स्वजाति धर्म . तो ए थापणा गया नित्य रहेवाना नथी थने खरा सुखने थापनार पण नयी, एनो फेवल ऊपाधिने वधारवा यासी समाधिने हरवा यासी पर परिणनिवे. ते परपरिणतिने मर्य जीव राखवाने चाहे पण सम्पर हानी नो देद श्रने विषयोथी निवृत्ति चाहे वे. थने तेनुं स्मरण पण काना नयी, केमके गुरु नये थात्मा सिफ समान , तो ए पुद्: गत शनि कया उसने टासशे ? शुरू नये थात्मा प्रणेकास एकरूप चिदानंद यन, स्वतंत्र ज्ञान उद्योतमयी, परम समाधिमयी के. निहां कातकर्मनुं जोर शुक्षम थंगमांदे प्रवेश करी शकतुं नथी. दिन, धनी, गत, पद, मास, ते पुद्गसना पर्यायना नेद , जेम मूर्य उग्यो, थायम्यो, सूर्य मेपना याव्यो, चंऽमा धननो थयो, थमुक यवते थमुक हनु, जेम केरीनो मरयो हतो ते मोटी करी यर हवे एना दीटा उपर पीताश थापी, पढ़ेसां रंगे सीबी हनी मांगे राती यशे, वे मीली मोमाय . ( वासेले) प स कास धर्म ने पुद्गवना पाय ठे, ते पुद्गसना पर्याय थारम नत्त माह प्रवेश की शकला नपी, नो कामयी गुं यशे ? मात्र पोतेज पोताने विस्यांम वामना वटे जोइ शकतो नथी, पण ज्यारे गुरु उपयोग निज मने जुए, विचारे, याम्याद, यनुनये, त्यारे थनंत श्रानंद, स एक रम चेतना दे. यीनुं का नया, तेमज जे कर्म ते कमनी मनामि पुदमा दंग, कामंग, बौदारिकादिक शरीर, पुद्गल गगा रने पायान से नाम्नित्तनाव ने. माटे निन था.

श्री शुशोपयोग प्रवेशिका. २२३ नंद वोडी परनाव- जे रमण फर्बु ते फक्त मिप्यावासनाए थाय ठे. शुद्ध उपयोगे ज्यारे जूए त्यारे धात्म अानंद थम धारा प्रवाह- रुपे टंकोकिर्ण न्याये ते. केवल ज्ञानीए संयम किया तथा अध्यात्म किया थने प्रण योगनी के ऊपकरण थादिकनी जे जे थाहा फरमावी ते फक्त शुद्ध उपयोगने माटे ठे, एटखे उपयोगने विरुद्ध हिंसादिक क्रिया पर्जवी, बने जेपी शुद्ध उपयोग प्रगट याय ते निमित्त किया थादरवी, घने ज्यारे शुरू कपयोग शप कार्य स्वदेत्रे प्रगट याय, त्यारे कांश पण किया थादरवानी नधी थने वोमवानी पण नथी. कारणके थात्मा स्व अव्यादिके सदाए थस्ति- त्व ले. तो केवसीनी देशनानो थनिप्राय जाएयाविना जे कंई शुन कार्य पण थादरवू, ते पुएपबंध रुप संसार हेतु दे. परंपराए संसार वधारनार याय. चौदे पूर्वनो तथा सर्व धर्म उपदेशनो सार एज ठे नये थात्म थनुनव करवो, थने ते तो शुरू उपयोगेज बने माटे स थातपंपाल ठोडी सुखार्थी जीवोए एदीज श्रादरवो. शुद्ध उपयोगीने था संसारमा कमवा विपाक नोगववा पमता नथी, माटे के सम्यक ज्ञान थया पठी कदापि पूर्वनां श्रशुज निविड कर्म उदय थावे, तो पण शुद्ध उपयोगे स्वरुपना रमषयी ते कि थाव्या थने किंहां गया ते तेना सक्षमां पण रद्देशे नहि. एनः शुद्ध उपयोग तेज एक मुक्तिनो मार्ग . ज्यारे चेतना गुड गमा वर्ते, पोतानी परिणामिकताने संजाले, थनुनव कं. पर नाव उपर विरक नाव याय, एटले ऊदासिन्न नि बदासिन्नता शेरी मुमधुने (मुक्ति जनारने ) यां कदासिन्नता रूप शेरीने चूके नहि तो ठेठ मुनि दिक चोरटानो लय रहेता नथी, थने निर्टिन थाय . थागत जतां कोने का प्रवर्दू में नता देख्या पगे कोण टोमे ? थर्थात् MSR.. झा १२४ श्री शुझोपयोग प्रवेशिका. पसेयी ऊदासिनता थादरीने शें करीए: पगंधीए पगथीए चढाय, तेने कद्दीए जे पगधी शाने कदेवाय ? पगथी तो तेने कदीए के जे उपर पग म्की ऊंचु चढाय, श्रदीयां पहेलुं गुणगणुं केवल मि- प्यार इप, तेने तो कोई मार्ग कहेशे नहि. वीजु गुषगणु सा- मादन इप, त्यांतो चोथानो पमेसो थावे ते पण पगथी केम कडे गाय ? ने प्रीजें मिश्र ते पण मिश्र एटसे पर नावनी मिश्रता होजे गोधु गुणगणुं वे ते सम्यक्त रुप से तेना निश्चय थने परहार घेद , तमां को एम कहेशे जे देव गुरु धर्मनी सर- धा ने गगकिन , ने खलं पण देव गुरु धर्मग भणे तत्त्वने नार निहोत्री जाणे नो व्यवहार समकित पाय. ते निदेपाना थपि. कारी माजजो पण यहीयां खेश मात्र सम् . देव श्री थरिहंत एम कद्देयाथी का देवनं स्वरूप ययार्य जणाप नादि यक्ष! मात्र नाम निक्षेपेयी पाण थरिहंतपदनी प्रोध थाय नहि गि कहेनांगगादिक भानु थन दंन कदनां ते शत्रुन जेणे हगया नेने थरिहंत कहिये. पदीया हणनार कोण ? अने शी यातुने हणी? हवे दागनार ने गुरु श्रामा ने, अने रागादिक थमुन्ध उपयोगी नाश को, नन अग्इिंन कहीए. गुरु निमंय एम कदवाथी कांच गुरुर्नु यथार्य मप जगाय नाहि नगं, विशाहां यादि कोमी मात्र पण पोतानी पानं रागनां नयी, नो नेने निय कही ? एम ना यने नदि पण पुद्गल परिणाम घर पर न्यनुं मनाव, याने पुगत अव्यका कोर पण पुदगलना मनगरमांक, पटत गगपनी गांव न रही नी, मदाय यात्म मनाना गर्मी ठे, यन म्यादवाट नयनमा जिन यागिना निमा. पना नी ने, नेने मुल कदीमा यी दुप्पटा पुगत व्य दने उदय नारना कानी ने भी गैन धर्मन जापारगे? नो शि. मिसनमा थप जानी नना यदी ममली पर नांडाजीराने 1 श्री शुशोपयोग प्रवेशिका. २२५ जरमावे से शी रीते तारशे ? माटे जव्य जीवोए गुझने परस्त्रीने गुशनी अक्षा करवी. धर्म ते वस्तुनो स्वजाव ठे. तो जे वस्तुनो जे स्वन्नाव ते तेनोधर्म कहीए थापणे चेतन वस्तु टीए, शुद्ध चेतना उपयोग सदण आपणो धर्म ठे, ते नेद धर्मे ज्ञान, दर्शन, चारित्र थादि अनेक विशेषण- मयी, एक रस चेतना रूप शुद्ध स्फटिकमणि अष्टांते आपणो धर्म है. एथी विपरित वर्ण, गंध, रस, स्पर्शादि अने धर्मादि पर अव्यना जे खनार ते श्रात्माना धर्म नधी, एटले श्रधर्म ते. एटसे ढंकामां लेदधर्म, थनेद धर्म, जे जे थात्माना स्वस्वनाव, गुण, पर्याय, तेज थात्माना धर्म है. थने परगुण पर्याय ते मिथ्या दृष्टीए मिथ्यात्री जीव थारमाना धर्म माने ठे, पण ते अधर्म ठे, हेय रुप ठे, अनर्थ वे. अने निजधर्म अर्ये एटले शुद्ध उपयोग थथें उदये श्रावेली पुद्गल क्रियानी प्रवृत्ति करवी पके, तेने कारण धर्म कहीए. ते कारण धर्ममां सवें पुद्गल प्रवृत्ति करवी पडे ते नैगमनयी धर्म पण कहेवाय, जेम कारणमां कार्यनो यारोप एटले नेगम नयथी कारणने पण कार्य कहेबाय ठे. ते कारण थने कार्यना निन्न स्वरूपने जाएया बिना एकांते कारणनेज कार्य जाणेतो कुनयनी वासना मिथ्यात्व शाव, नक्तंच-एकांते हो मित्रत्तो. जेम घरेणुं करवाना निमित्त कारण, एरण, इयोडो, सांडसी, थादि मेखबीने जाणके माहारे कार्य थयुं, तो तेथी कंश् श्रानूपण तैयार थयुं नहि, वसी घडो करवार्नु निमित्त कारण, दंग, चक्र, चीवर, यादि मेसवीने जाणेके घट तेयार थयो तेथी कंश घट थाय नहि, पए घरेणानुं नपादान कारण जे सोनुं तेना पर्याय पसटावी तुसी, कंतीरूप पूर्ण पर्याय निपजावे तोज कार्य ययुं कहेबाप, तेमज घटना उपादान रुप जे शु मृत्तिका तेना दंड, चक योगे पिम, स्यास कोशादिक, पर्याय पसटाची पूर्ण पदे घट झप कार्य निपजाचे तोज कार्य पर्यु कहिए, २.

२२६ श्री शुखोपयोग प्रवेशिका. तेमज सिडिना उपादान रुप जव्य श्रात्मा तेनो मिथ्याव पर्याय पसटारी सम्यक् पर्याय प्रगट करवो, राग पलटावी वीतरागतानो पर्याय प्रगट करयो, एम सर्वे परसत्ता रमण पलटावी स्वसत्ता रमण कर, इत्यादि पर्याय पसटावी संपूर्ण स्वपर्याय प्रगट करवे पूर्ण पदे कार्य पाप. पण कारण कार्यना स्वरुपने जाण्याविना एकांत नयनी पागना जाप नहि. धर्म कंश नयो करयो नथी, ए तो अकृत्रिम मामी सदाए एकरुप कायम ठे. पण ते मूढ थात्मानी जटी शिपांग यामनाए. विषय कपायादिकने पोतानु कार्य मानी तेनी अष्टी गेकाणी, श्रवणी, तेयीज झानायरणादि अन्य कर्म थयां, ३ पटसे प्रवृनिमां यशुन्ध उपयोगे कर्मनी संतती अनादियी चाली यावी. ने थागुन उपयोग न वधे ते माटे यातनुं टासमु थने दिन पादिकन थादम्युं तथा यांचना, पृश्ना, पर्यहना, थनुप्रेक्षा, धर्मक- थानी किया कर। गुन्ध उपयोग प्रगट करयो, एम शुन्ध देव, गुन्ध गुरु, गुन्य धर्मनी अन्धा ने व्यवहार समकित कहिए, ते निश्चय ममकितनुं कारण ने. दर्शन गुणवंत मागे थारमा एज देव, थने ज्ञान गुणमय मारो थामा तेज गुरु के जे हेय, उपादेयने जणावे के, चरण गुणवंत मागे थामा नेज धर्म, के जे पुर्गति पम्नां यचारे एम जे जाणवू थने नय. निह करी, स्यादवादे करी पोतेज पोतानी थारमसत्ताने मिट ममान जागी असा प्रतीति रुची करवी ते निश्चय समकिन वे, थर्दियांची चटवार्नु पगयी गार ययु, उनच गाथा यायांवृनमः मा पलतं धम्म, सहदमाणम्म होइ स्याण मिणं; मागण ग्यामागाय, मोवाणं पढम मोयन्स. माय मग मियापनाया गया एटमी गुरुना प्रगट य.

श्री शुशोपयोग प्रवेशिका. ते शुद्ध उपयोगर्नु थने मोदमार्ग- पहेतुं पगची जाणवू, पांचमे थविरतिना थोमा थंश गया ते अंशे शुभता प्रगटी, हे थविरतिनां सर्वे कारणो तम्यां ते पण शुभताना थंश वध्या, सातमे प्रमाद गयो तेपण गुजताना अंश वध्या, थामे अपूर्व स्थिरता श्रावी ते स्थिरता शप शुशतानाथंश वाया. नवमे वेद. हास्यादिघी निवत्यों ते अधिक शुभतापश्यने स्थल कपाय पण निवा, दशमानार्थते उपशम श्रेणीए उपशम्या थने रुपक श्रेणीए सूक्ष्न कपायो पए गया एटले मोदनीय फर्मनी सकस चपलता निर्ति. ते पण शुभता वधी, थने वारमा- ना यंते ज्ञानावरणीय, दर्शनावरणीय. थने अंतराय कमनी नाश थयो एटले तेरमे परम मुझ उपयोग केवलज्ञान, दर्शन, थने दान, खान, जोग. उपनोग, वीर्य, शुज, थचल, अबाधित प्रगट थयुं त्यारे पूर्ण शुरू उपयोग थयो, एम पगधीयां जाणवां. पण चौथैघी शुद्ध उपयोगने साध्य जाणी शुध उरनोग सन्मुख चयने शुद्ध उपयोग तरफ टी राखी शुरु उपयोगने प्रशस्त हेय, उपादेयपणे वर्तg ते पगथीयां जाणवां थने सर्वे पगथीए उदासिन्नता यथती जाय, उदासिनता रूप शेरी जाणवी. उदासिन्नताने चूके तो पड़े, पण न चूके तो जेम जेम उचो चढे तेम तम उदासिन्नता वर्षमान थ पूर्ण वंवित स्थानके पोवाडे. उदासिन्नताने चूकg नहि एनुंज नाम शुशोपयोग ठे. ए शिवाय जां पगचीयां नयी. ते पगधी का शरीरथी चढवा- नथी पण शुरु थारम परिणामनी धाराए चढवू तेनु नाम पगधी . शुनाशुन कर्म परिणाम धारा तजीने शुद्ध परिणामीक नावे वर्तवा अभ्यास करवो, जेमके हुँ सिध समान निर्मळ यात्मा मुं, तो मने पुद्गलना अनंत पर्यायोमांथी एकनी पण जरूर नथी, ज्यारे अंतरंगमा पुगस पर्यायनो सप न जाणीए. तो चित्त शामाटे चंचल घाय, ए थन्यासनुनाम अनुनव योग कहिए. धनुभव योग ते सर्व थाचारमय परमात्माए को ठे.

थनुनव थन्यास २२७ श्री शुकोपयोग प्रवेशिका. तप, नीर्थ यादि सर्व धर्म कार्यनो समावेश अनुनय योगमां थाय ठे. समयसारना सारमा कुंदकंद थाचार्य सखेठेके एक शुरु परमारमानो श्रनुनय थन्यास करवो, एज मोक्षमार्ग . माटे सर्व शासपंपास नोडी एक गुरुनयने नजो अनादि यशुरू उपयोगयी परमां पोता. मानी पुद्गल शक्ति राम्यया इच्छेने, तेथी थनादिनो पुद्गम नुनी ममय मात्र पण विराम पामतो नथी, तो कर रीतथी मिनि पामे ? माटे गुरू परिणामीक नावनो फरयों के सोकाकाशना सर्व पुद्गलना त्रणे कासना अनंता थनंत पापी दान टीप जोतां थारमाने पुद्गलथी सुख थथवा जाप फं. पण नथी, पुदगलना ममत्वथी उख, थने तेज ममय तने मुम, माटे मिथ्या ब्रांनियी ते पुद्गल पर्यायमां कार्य मानेखें बोडी- ए तो सहज थने निर्विघ्नपणे थात्म थनुगव थाय. माटे प्रमाद वोही पातेन पोताना मुम्बना कत्ती या. हवे सर्व प्राणी मुखने चावे. यथार्य सुम्पने जाण्याविना, थने पोतानी उन्मार्ग प्रवृत्ति बोया शिवाय, थने मन्मार्ग प्रवृत्ति थादर्याविना सुख थाय नहि. माटे मुग्यतुं यया स्वरूप जाणी, सन्मार्गर्नु यथार्य स्वरुप जाणी, थसत्मार्ग नी सन्मार्ग प्रपन. हवे ते सन्मार्ग पामवानुं यथार्य बार पीय डिय. सुम्प नार्थी याय ? मुखमा हानि शायी थाय ठे ? ने जहर जाण जोश्य श्राकुसना रहित स्थिर, संतोपमय म्वतंत्र श्रामम्बनापन जाणमुनया मन बनाये मग्न रहे ने नियूनि: भामुख ने हुमायने काम गेग यादि विषयनी याकुलता ज्यां नथी, यहान, जप, शोकादि उपाधि ने मा ग्यां नथी, पयं सीधी जित निजथान मा हानथीत याय. अने पथी उत्तटुंजमां अनेक गंग, : जन्म. जग, नग, व्याधि, यानं अहान, नय, शोकादिन स्थानक उदगा उन्म नेनां नाj जाया| कुल मटु बाय ने. ते पुद मन पोतनजी यामानां यान्मार जाण्याची परमानंद मुन श्री शुशोपयोग प्रवेशिका. श्श्ए प्रगट थाय ठे. पर पुद्गलमा पोतापणुं जाणवाथी पोताना कर्ता, जोक्ता, ग्राहकता, व्यापकता, रमणता, थादि जे गुण ते सर्वे पर अनुयायी यश पुद्गलना अधिर पर्यायने नोगवी स्थिर राखवा चाही अनंत प्रयास करी थनंतानंती उपाधिने नोगवी अनंता काल सुधी श्रात्मा स्वश्परमणनो अवसर पामतो नथी. पुद्गल अव्य पर्यायर्नु लेवं, तेने लान माने ते. पुद्गल भव्य पर्यायर्नु देवू तेने दान माने ठे, पुद्गल अव्य पर्यायने जोगव तेने जोग माने ठे, अने पुद्गल गुणने जोगवg तेने उपनोग माने ठे, अने वीर्य शक्ति पण सर्वे पुद्गलमा फोरवे ते, एवी मिथ्या मोहनी निंदमां सूतेलाने जगाम. बाने गुरुसिवाय चीजो कोई समर्थ नथी. पुदगलना अनित्य पर्या- यमा नित्यता क्यांधी होय ? चपत पर्यायमां स्थिरता क्याथी होय ? जड अंधकार मांदे ज्ञान उद्योत क्याथी होय ? अरम्यमा रम्यपणुं पांधी होय ? परनाव थटवीमां नमतां घपोज थाकंद करे पण शरण कोण थाय ? एकलो थावे, एकसोज जाय, एक जीवधी वीजा सर्वे जीव, तथा सर्वे पुद्गल अन्य (जूदा ) . सुख दुःख एक- सोज जोगवे, संसार नावने पामी वारंवार तेने तेज कृत्य, गति, योनि, प्राण. पर्याप्ति, वैर, देत थादि कर्या करे, थने अनंता जीवनी एंव एवी पुद्गल वर्गणाधी उत्पन्न थएणुं हाड, शधिर, मांस, चर्म, विष्टा, मलमूनादिन स्थानक एवं थपवित्र शरीर तेने पवित्र मानी थगर, चंदन, पुप्प, थानरणादिके शोनीत करी मोहमदे ठाकी मुख माने ते, पण ते थघिर क्षयमांद विपसी जाय तेथी स्थिरतानो सेश पण पामतो नथी. सर्ने समय कर्म परिणामने बधारनार व समुझने गरी सुख समुझमां की . तेथी खई मुख रोकायुं, पटसे सुखनी हाणि यश अपना स्थानका मुख सेवा जाय ते जमे नहि, एवा जीवने फार परिणति थने जव्यताना योगे कोई समये गुरुनु निमित्त मनी थावे, त्यारे ते गुरुना उपदेशवी सित समान २३० श्री शुद्धोपयोग प्रवेशिका. पोताना स्वरुपने जाणी, गुरु बाझाए चाले, तोज कर्म रसनी श्रावक रोकाय, अने वाकीनो कर्म रस रहेलो तेनी पण निर्जरा करे. ते तो शुद्ध उपयोगीज थाय, माटे शुभ उपयोग एज सुखनुं कारण . अने विषय कपायना कारणथी जे शुलाशुन संकल्पनु उपजवू, तेज सुख रोकायानुं अने पुःख थवा कारण . उन्मार्गनी प्रवृत्ति एटले विपय कपायर्नु सेवg, ते मिथ्यात्वथीज थाय वे. जेम एक ऊंडी खाश्नी यंदर थखूट निधान नरेलुं हतुं, पण ते खाइ चिरकालथी अंधकारे नरेली हती, ते अंधकार टालवाने माटे विपर्यास वासना वालाए घणा कोश, कोदाला, पावमाथी अंधकारने ऊखेडी फेंकवानो जयम कर्यो, वली ते थंधकार नसाडवा माटे घणा वाणो यने तो. पोना गोला चलाव्या, घणी जातना तप, तीर्थ, यज्ञ, होमादि कयां, वली बहु उदासिन्न रही संसारी नोग त्याग कर्या, घणुं शदन कयु, शिर फूटणादि क्रिया करी, श्राप थने गालो विगैरे अनेक प्रयत्न कयां, पण तल मात्र अंधकार नाश थयो नहि. एटलामां को सुजाण पुरुप मल्यो तेने कह्यु के एम अंधकार जाय: नहि, पण ते खाइने एक वाजुथी फोमी सूरजनुं किर्ण अंदर पमे तेम करो, थथवा एक मसाल करी थंदर ले जाउँ एटले अंधकार तरतज नाश पामशे. त्यारे मिथ्या वासनावालो वोल्यो, के थमे घणा कालथी जारे नारे उद्यम कर्या तोपण थंधकार नाश थयो नहि, तो ताहाँ कद्देलुं एटलुंज सहेज कृत्य करवाथी कांई अंधकार नाश पामे नदि एबुं कयुं, त्यारे सुइ पुश्प घोल्यो, जरा धेर्य राखी मारु कहेसुं कृत्य करी जो, पठी ते पुरुपने काश्क श्रझा, प्रतिति, रुचीयर एटले ते सुज्ञ पुरुषना कह्या प्रमाणे वर्त्ततांज थंधकार नाश थयो तेम थात्मसत्ता नूमी रुप खाश्मां अनंत कालनुं ज्ञान, दर्शनादि थखूट निधान नरेघु ने पण मिथ्या थंधकारे ढंकाए , ते मिथ्या थंधकार सम्यग् ज्ञान रूपी सूर्यनुं किरण थंदर प्रवेश कर्याविना कोडो उपाये श्री शुद्धोपयोग प्रवेशिका. पण जाय नहि, थने धन नजरे पडे नहि, तो हाथ श्रावq तो क्यांधीज होय? ज्यारे तीर्घकरो अगर गुरुना यचनोमां कहेला तत्वोनी प्रतीतरुप सम्यक् सूर्यनुं किरण सत्तानूमी रुप खाइमा प्रवेश कराय,अने ते सम्यक् ज्ञान वडे जोए, तो ते धन हाय थावे. मिघ्यावश्पी अंधकार क्षणमात्र पण रहे नहि, जेम घणा कालथी खाइमा रहेलो अंधकार सूर्यनां किरण सामो धतो नधी, एम नयी कहेतो के ९ घणा कावधी अहियांतु, माटे मारो मुकाम नहि गेहुँ, पण तरतज नाशी जाय ठे. तेम सम्यक ज्ञान रूपी सूर्यना किरण वझे मिथ्यात्व थने थज्ञान रूपी अंधकार तरत नाश थाय ते. जेम जेम थजबालुं सत्तानमीमां उडे प्रवेश यतुं जाय, तेम तेम सत्तानूमीमा रहेसुं ज्ञानादि श्रखूट धन अष्टगोचर थ पोताने स्वतंत्र पणे कराय रे. पण जे कार्य फर, होय, ते कारक प्रवृत्ति बिना बने नहि. जगत्नां सर्वे कार्य कारक प्रवृत्तिथी धाय , तो थात्मिक कार्य पण यथार्थ कारक प्रवृत्तिधीज बने कोई कद्देशेके यात्मिक सुख माटे यथार्थ प्रवृत्ति ते Y? ते थमारा समजवामां थावती नथी, तेने कहिएके चित्तमा धर्य राखी सनिलो ज्यारे कारक प्रवृत्तिनो बोध थाय त्यारे यथार्थ प्रवृत्ति तरत समजाशे ते कारक प्रवृत्तिवावत सामायक सिप्प्युपायमां खुसासो थापेतो . त्यांची जोश सेजो. त्यां ए साथे थस्ति नास्ति वाचत पण कहेडं . तेथी यथार्थ स्वरुप समजाशे सतनंगीतुं स्वरुप जाणवू ते स्यावाद कहीए. वली वस्तु माहे एक पणुं, अनेक पर्यु, नित्यपj, थनित्यपणुं, सत्पर्यु, थसत्पj, वक्तव्यपणु, श्रवक्तव्यपर्यु एम अनंत धर्म है. श्रने ए सर्वे धर्म वस्तुमा सर्ने समय रहा है, पण एकज बारे एकेरचने कहा जाय नहि ते स्यात् पद सहित योलीए तो मिथ्यात्व थावे नहि, माटे परमेश्वरनी चाणि स्याद्वाद- मयी . हवे एक पर्यु ते जेम थात्मामा चेतन्य लक्षणे करी एक पणुं ठे, थने ज्ञान, दर्शन, चारित्र, मुख बीर्यादि थनेक धर्म से . अनेक स्वनाव , पण ए अनेक स्वनाव मांहे चैतन्य पणुं एकज के थने एक चैतन्य मांहे झान दर्शनादि अनेक पणुं ते. जेम पुद्गल, मांहि पूरण, गलन स्वन्नाव ते एकज ठे, तेमज वर्ण गंध रस स्पर्श संघयण, संगणादि, थनेक पणुं ते पण एकज पुद्गलमा ठे, एवी रीते वर्ण गंध आदि अनेक पणा मांहे पूरण गलन पणुं ते एकज , थने एक पुद्गलमांहि वर्णादि संस्थानादि अनेक पणुं पण ., तेमज सर्वे प्रव्यमध्ये एकपणुं यनेकपएं जाणी लेवं. सर्वे अन्य अव्ययी नित्य ठे यने पर्यायथी अनित्य ठे ते नित्यानित्य स्वजाव कहिए. जेम सोनुं ते सुवर्ण अव्ये नित्य ते अने पर्याय एटले सोनानां । जे कार्य मुकुट कुंमलादिके थनित्य , तेम जीव ऽव्य पोते अव्यधी नित्य ठे, थने जीव अव्यर्नु अशुरू कार्य जे नर नरकादि पर्याय तेथी जीव अव्य श्रनित्य , पुद्गल अव्य पूरण गलन स्वनावे नित्य , थने वर्ण, गंध, रस, स्पर्शादि पर्याये अनित्य , एम सर्वे अव्योमां नित्यानित्य स्वजाव जाणवो. सर्वे अन्य स्वव्यादिके सत् ने, थने परऽव्यादिके असत् वे, जेम सोनुं सुवर्ण अव्यथी सन ठे पण लोह अव्यथी थसते , जेम जीव अव्य पोताना चैतन्य अव्ये सत् ठे, पण थचेतन अव्य जे असत् अव्य स्वत्र एटले पोताना स्वप्रदेशे सत् ठे पण पुद्गलं थसत् ठे, जीव अव्य स्वनाव वर्तनाए सत् ले परनाव एटो पुद्गलादि वर्तनाए असत् ठे, जीवं अव्य पोताना ज्ञान दर्शनादि स्वनावे सत् ते पण पर जे पुद्गलना वर्ण, गंधादि स्वनावे असत् सर्वे अव्यर्नु स्वरुप पूर्ण पदे वचनथी कही शकातुं नयी - माटे। थवक्तव्य के, केमके वस्तुमां अनंत धर्म सर्वे समये समकाले रह्या ठे पण ते एक वचने एकज साये कही शकाय नहि तेथी श्रवक्तव्य कहिए, धनैः केटसाक धर्म नय द्वाराए वचन गोचर थाय माटे कोक रीते वक्तव्य कहिए. ए थाउ पक्षयी बोलवू तेने स्यावाद कहिए, हो नय कहिए ठिये. पुद्गल तेथी ठे, जी .

*. श्री शुझोपयोग प्रवेशिका. वस्तुमा थनंता, धर्म एक समये रखा ते एके वचने समकाले काया जाय नहि, माटे नये करि कहीए. वस्तु अनंत धर्मात्मक , तेमा मुख्य अन्यार्थक श्रने पर्यायार्यक वे नय ते. जे वचन अध्यार्थक- पणाने धागल करी पर्यायास्तिकपणाने गोण राखीवोस, ते अव्याक नब कहिए, थने जे वचन पर्यायास्तिकने मुख्य पणे करी थने अध्या- स्तिकने गोणपणे अपेक्षा राखीने वोलवू ते पर्यायार्थक नय कहिए, ते अध्यार्थकना चार जेद ठे, तेनां नाम नेगम, संग्रह, व्यवहार, रुजुसूत्र. श्रने पर्यायार्थना त्रण भेद ते शब्द, समनिझड, थने एवंनूत. एवं सात नय जाणवा, एनो विशेप नेद श्रागमयी जाणवो, पण एक नयनी मुख्यताए वस्तु धर्म उच्चार करतां अन्य नयना विषयने - गोणपणे जाणतो नथी, तो ते कुनय कहिए. जेम सोनु चारे, पीलाश, चीकाश विगेरे धर्मे करी सहित के, थने वचनयी सोनुं नारे कहेतां तां वाकीना धर्मनी थपेक्षा राखतो नधी, तो ते कुनय कहिए. तेमन जीवादि वस्तुमा थनंत धर्म सर्वे समये समकाले उत्ता हे, ते मांधी नित्यता थादि धर्मने मुख्य पणे उच्चार करतां चाकीना धर्मनी गौणताए थपेक्षा न होय तो, ते कुनय समजबो. एम वस्तुना धर्मनो उच्चार करतां अने जाणता नयोना निन्न विषयनी थपेक्षा होय तो कुनय थाय नहि, थने ज्ञान यथार्थ थाय. माटे परव्य गुण पर्या- यनो बद श्रने रमण तोडी थात्म अव्य गुण पर्यायमा खक्ष रमावी स्थिर रहे. थात्माना ज्ञान, दर्शन, वीर्यादि थव्यायाध गुणनो अनुजव थास्वाद खइए, तो अरिहंतादि नव पद श्रात्माना यात्मा महज ते. नवपदमां यात्मा, श्रने थात्मामां अरिहंतादिक नवपद, एम एक अनेक स्वताव आणी रमण कर. मिथ्याअष्टीए ज्यां सुधी यात्म स्वरूपमा सक्ष न देशए, त्यां सुधी शाल्माना नवपद ते थात्मामा जासे नहि. जेम एक नगरनुं तबीयु स्फटिक रत्लनु इतुं ते उपर घास, कांकरा थादि अनेक पदार्थों पमेला हता, ते स्क- २३० श्री शुद्धोपयोग प्रवेशिका. पणानुं सुख , अज्ञानतुं सुःख नयी थने शाननुं सुख , चपन- तार्नु उस नथी थने स्थिरतान सुख , उपाधिपणानुं फुःख नयी भने निस्साधिक पणानुं सुख , जयतुं पुःख नथी थने निर्नयतानुं मुग ने, मंमित पार्नु उःख नथी थने थखंमित पणानुं सुख के, जन्म मरणर्नु उस नयी थमर थजन्म पणानुं सुख , संकर! जिन पुग नयी श्रने निर्विकल्पतानुं सुख , वाधा पीडान! पुग नयी अन्यायाध, मुग्य , वीर्य हाणीनुं उस नथी थखंग पानी मुग्न ठे, गम अनंत उस रहित थने थनंत सुग महिन पाने यात्म तत्व ये. हमें यात्माए ज्यांसुधी पोतानुं स्वरूप जाग्यं नयी त्यांमुभी पोतानी थन्वय तथा थनन्य रिब्नि लोगी सकता नयी, थने पोताना कनी नोकतादि गुणो परानुयायी थर पर जावन को ने, नोगये , ते ज्यारे शुरू स्वगुण कार्य शचे थके कारक नाव विनापी कसटे गटसे सर्वे म्वगुण शुख कारक गाने प्रवर्ने ने मर्चे गुरु, नुपयोगर्नु फास ठे, माटे शुद्ध उपयोग पामगा प्रसन्न कर. ने गुरू उपयोगना निमिन कारण सद्गुश चे. ते सर गुड केवा होय ? मिळांनना ग्दम्यना जाण, अगर स्वममय पर सम पना जाण, निय, गटने ऽव्ययी नवविध परिमद रहिन थने गावी गग प रहिन. निरपदा, निम्पृह, गग, पश्यने विषय विकारथी बोटावबावाखा. म्बपर म्पपने देखायावासा होगा पादिनी धामधुन यद्वान कष्ट न कगरे पण गुरू माय मापत जे इमा धने याबाद मार्ग एवी प्रगान क्रियाना जणानार होय. थी जे सटा यात्म माथी अजाण यादिरनी क्रियाना या र देवानी या योगान नम्मार ने नथी, अगर कोश या वाहियी देगप पामीने याम माना यमाण करविहार साना बालीम परिमट्ट महेवा वानी होय, नाचा गुन जा. कारण के कारण कारनी निग्नता जारया बिना मोक्षमार्ग माथी rrrrrrrrrrrrrore

,
श्री शुझोपयोग प्रवेशिका.
२३ए
शकाय नहि, लोला सोको कारण कार्यने एकज जाणे ठे, थथवा
कारणनेज कार्य माने ठे, ते कारण कार्यना अजाण वेशधारीथी
सम्यक शीरीते पमाय ? अने समकित वीना सर्वे किया निष्फल .
आर्यारत्तम्
उक्तंच-विरया सावज्जार्ज, कसायहीणा महयय धरावी।
सम्मदिति विदूणा, कयावि मुकं न पावंति ॥
अव्ययी सर्वे सावध व्यापार ठोड्या ठे, पदारथी कपाय पण
करतो नधी, धने व्यवहारथी पंचमदाबत पण पास ते एटसे पादे-
रथी सुधर्मास्वामी सरखी क्रिया पासे ठे पण थंतर समष्टी पटसे
सम्यक पुष्टीए सर्वे ऊपर समनाव नथी, तो कदापि मुक्तिने पामे
नदि. माटे शडे प्रकारे समजाव थादरवो एज सार वे.
गाया-नयनंग पमाणेहि, जो अप्पा सायवाय नावणः॥
॥ जाणमोख्खसरुवं, सम दिछीयो सो ने ॥
थर्यः-नये करिने, सप्त नंगादिने नांगे करिने, प्रत्यक्षादि प्रमाणे
करीने, यात्मानी स्याद्वाद सत्ताने थने मोद स्वरुपने जे जाणे,
तेने समकिति समष्टी कहिए. वसी पोताना स्वरुपने सिक समान
थखंड जाणे के पोतानी रिहिनो कोश्ची नाश घशके तेगे नवी
तो क्रोध शी यायत ? थने कोना उपर करवो ? थने संवं यात्मान
सिसमान जाणे तो कोण नोचो ? थर्थात् कोइ नीचो थगर कोश
उंचो पण नधी तो मानशी पायन ? यने फोना उपर करतो ? म
जीपमांदे शानादिक रिकि समान के नो हुँ कने, बने गुनगुं? सवें
पोताना शानानंदने जोगीने मदाय मा ग्दो. मार जोगवयाने माटे
मारी झानादिफ रिद्धिमारे पामे, नो एशिराप मारे मेस?
पने साधने संमद फरो, माटी, जूनी बारिक एटसे धानु.
रत्न थादिर मारे काम भारतां नपी, प रोमी वामना,
irr

२३० श्री शुद्धोपयोग प्रवेशिका. पणानुं सुख , श्रद्धाननु सुःख नथी अने शाननु सुख , चपस- तार्नु दुःख नथी थने स्थिरतानुं सुख ठे, उपाधिपणानुं सुःख नथी थने निश्पाधिक पणानुं सुख , जयन सुःख नथी अने निर्नयता सुख , खंमित थवाजें सुख नथी श्रने अखंमित पणानुं सुख जन्म मरण, फुःख नथी अमर अजन्म पणानुं सुख , संकदर विकल्पनु सुख नथी श्रने निर्विकल्पतानु सुख ठे, वाधा पीडाद मुःख नथी थव्यावाधनुं सुख , वीर्य हाणीनुं बुख नथी थर्खर अचल वीर्यनुं सुख , एम अनंत उःख रहित अने अनंत सुख सहित पोते थात्म तत्व ठे. हवे आत्माए ज्यांसुधी पोतानुं स्वरूप जाएयु नथी त्यांसुधी पोतानी अन्वय तथा थनन्य रिजिने जोगी शकतो नथी, थने पोताना की नोक्तादि गुणो परानुयायी थर पर भावने करे , जोगवे ठे, ते ज्यारे शुरू स्वगुण कार्य शचे थके कारक नाव विनावथी ऊलटे एटले सर्वे स्वगुण शुरु कारक जावे प्रवत्तें ते सर्वे शुरू उपयोगर्नु फल , माटे शुद्ध उपयोग पामवा प्रयत्न कर. ते शुद्ध उपयोगना निमित्त कारण सद्गुरु ठे. ते सद् गुरु केवा होय ? सिद्धांतना रहस्यना जाण, थगर स्वसमय पर सम यना जाण, निग्रंथ, एटले ऽव्यथी नवविध परिग्रह रहित थने जावयी राग द्वेप रहित, निरपेक्ष, निस्पृह, राग, द्वेप अने विषय विकारथी गेडावबापाला, स्वपर स्वझपने देसाडवावासा होय वाहिरनी धामधुम थान कष्ट न करावे पण शुरु साध्य सापेक्षा उत्सर्ग थने थपवाद मार्ग एवी प्रशस्त क्रियाना जणावनार होय एथी जे उलटा यात्म स्वरुपयी थजाण वादिरनी क्रियाना थार्ड यर देखामी जोला सोकोने नरमावे ते सद्गुरु नथी, अगर को जोसो चाहिरथी वैराग्य पामीने थात्म स्वरुपनो अजाण ऊपविहान करनारो यावीसे परिसद्द सद्देवा वासो होय, तोपण गुरु न जाणो कारण के कारण कार्यनी जिन्नता जाएया बिना मोक्षमार्ग सार्थ - श्री शुशोपयोग प्रवेशिका. २४३ होततो मांस, शघिर, हाड, भेद, मजा, वीर्य, रस, ए सात धातुमांयी घने सात मेलमांयी हुं एक कोण ? अथवा ए सर्वे हुं , तो हुँथनेक तुं के एक वु! अनेक होऊ एम तो संभवे नहि इंतो एकज हुँ, तो शुं हुं शधिर ? जो कदापि हुँ शघिर होऊं तो शधिरना अनेक वीडवा पाय ठे, वक्षी ते शधिरना एक धीमा वायु, पित्त, कफ धादिथनेक पदार्थ है, अने ते दरेक पदार्घ श्रनंत पुद्गल परमा- ना संयोगधी वनेसा ठे, तो ते मांहेलो कयो परमाणु हुं ?एम साते धातुनो विचार करतां स्पष्ट भूम पमे ठे के ते मांहेलो तो हुँ नथी; पण एने जाणनारो चेतना सक्षणे सक्षित थात्मा तुं. वली पांच इंजिय श्रने अंगोपांग माहे हुं कर इंजिय तुं ? अथवा कयुं श्रंग के अपांग हूँ ? ए सर्वेने ९ जाणुं हुं, देखु ढुं, ए मने जायतां नथी, देखता नथी, ९ मने ज्ञाता श्रने दृष्टापणे तन्मयपणे जाणुं दु. जे वीजा पदार्यने जाणुं हुं ते माराथी निन्न जणाय ठे, पण तन्मय पणे तो ते पदार्थ नयी, केवल ज्ञायकता तेज मारो मूख स्वन्नाव ठे, तो बहु पुगत संयोगे ऊपजेहुं शरीर अने ते मांहे उपजता विषय कपायादि विकारने मारा कैम मार्नु ? मारे एने शो संबंध ठे? मारी जाती नयी, अनंत पुद्गल संयोगी ठे, माटे विखरी जवाना ते तो निर्धार ठे. तो एवा मिप्यानावे करी चपसताना उखने केम नोग? ए मांदे सक्ष देवानी मारे कांश जरुर नथी. ए पुद्गल पोतानी स्थिति प्रमाणे मले, विखरे, पोतानो समण पडण विध्वंसण धर्म ठे ते कदापि नहि वोडे; तो हुँ ज्वोज एना पाठन पडी पुद्गल शक्ति राखवानी जमेद करूं ते केवी नूस ठे? हवे एवो पूर्व थन्यास तजी मारी केवस झायकता शक्ति संजाली थचक्ष थकंप नावे रहुं ते परमानंद दे. थर्दियां चोरनुं जोर नथी, राजानो हकम नथी, मर. णादिकनो नय नयो, पारको तावेदारी नयो, रोग नथी, शोक नथी, लीस नधी, श्रम नधी, कांश संकमाश नथी, कांश खावg नथी, २४२ . . श्री शुकोपयोग प्रवेशिका- घनिष्ट वस्तुनो संयोग, तथा पीडानुं चिंतवयु, थने थावता कासनी निती ग सर्व प्रार्तध्यान वहिरात्म जाव , माटे तजयोअने हिंगा, असत्य, परधन हरण भने परिमह संचयनुं चिंतवन, ते रोज- पान यदिराम नार , अशुभ उपयोग , माटे गेमो. थने जे धमन्यान ते परमेश्वग्नी धाडानो विचार, कर्मबंधनो विचार, कर्मना मनागुन फानो चिनार. श्रने संस्थान विद्यार, प. चार प्रकारर्नु निसान में धर्म यान कहीए, परमेश्वरनी थाणा स्वरुप रमण कर पानी ये अनं गुनाहान कर्म तेना विकारथी थने सर्व संस्थानयी हुँ जिस गुमचंतना , गम स्वपर विक दानमांहे चिन रमापी र स्यागी, निजगुणमांदी मन ययुते तो यादिर क्रिया नयी पण थंनाप्रटिश यात्मादमाद यने माटे थध्यात्म क्रिया श्रादग्वी. गुस्सध्यान ने नो वस्तुना यथार्थ स्वरुपने जाणी शुनागुन स विकार नती थाम स्वनावे स्थिरयोन थ, ने तो पूर्ण शुक उप- पोगवे. माटे जीदायी निहाथी चिनने वासी सपमा खायी स्थिर टायोगे या रमण करवू, वर्णादिक पर पदार्य मांद चित्त रोकाय वे. ते नो विषयोमा मुख वासनायी थनादिनुं वेग घमां चिन रयां सर व्यारे , ते चित्त म्वगुण पर्याये दान यासित करी परथी पार्नु वासो, जेपी सर्वे कारक चक. मुखट, अने यात्म मनामांद खान पर मन यर ग्हे, ते थन्याम करवी. जेम जेमयादिर अष्टीय देसीप नेम नन मन यादग्या पदार्यमा जाप थने यंतर अटीए देखापनोमन स्थिर पायथने विधामने पाम. माटे जे कारणाथी चिन पवाय. मान पाय ने ते काग्गोषी वेगमा रही एक गुरु भगनाने अनुनको को यहार पद नमाग पोतानाज हायमा . जीहां मुधी यदिगरम या दे. नीहां मुधी चिन पिर पहुं करण , माटे यहिराम नार गाने नि डा दिनार दर ममयं करवी. समान पातु यने मापी यंपायचं शरीर ने हुनपी, जो पो.

श्री शुोपयोग प्रवेशिका. २४३ होततो मांत, शघिर, हाड, मेद, मजा, वीर्य, रस, ए सात धातुमांयी थने सात मेसमांथी हुँ एक कोण तुं ? अथवा ए सर्वे हुँ , तो हुँथनेक तुं के एक दूं? हुँथनेक होऊ एम तो संजवे नहि दुतो एकज दु. तो शुंटुं शघिर ? जो कदापि हुँ शधिर होऊं तो शघिरना अनेक वींचा याय , वली ते शधिरना एक वींपुमां वायु, पित्त, कफ श्रादि अनेक पदार्थ ठे, अने ते दरेक पदार्थ अनंत पुद्गल परमा- पुना संयोगधी वनेला ठे, तो ते मांहेलो कयो परमाणु हुं ?एम साते घातुनो विचार करतां स्पष्ट मालूम पमेठे के ते मांडेखो तो हुँ नथी; पण एने जाणनारो चेतना पक्षणे सक्षित श्रात्मा . वली पांच इंजिय अने अंगोपांग मांदे हुं कर इंघिय तुं ? थथवा कयुं थंग के ऊपांग तुं ? ए सर्वेने १ जाणुं हुं, देखें कुं, ए मने जाणतां नथी, देखतां नथी, हुं मने ज्ञाता थने दृष्टापणे तन्मयपणे जाणुं हुं जे वीजा पदार्यने जाणुं हुं ते माराधी निन्न जणाय ठे, पण तन्मय पणे तो ते पदार्य नथी, केवल शायकता तेज मारो मूल स्वचाव , तो बहु पुगस संयोगे उपजेतुं शरीर अने ते मांहे कपजता विषय कपायादि विकारने मारा केम मार्नु ? मारे एने शो संबंध ठे? मारी जाती नयी, अनंत पुद्गल संयोगी , माटे विखरी जवाना ते तो निर्धार . तो एवा मिथ्यानावे करी चपलताना उखने केम लोगई? ए माहे सद देवानी मारे कांश जरुर नथी. ए पुगस पोतानी स्थिति प्रमाणे मले, विखरे, पोतानो समण पडण विध्वंसण धर्म ते कदापि नहि गोडे तो हुँ गेज एना पाठस पडी पुद्गल शक्ति राखवानी नमेद करुं ते केवी नूल ठे? हवे एवो पूर्व थन्यास तजी मारी केवल झायकता शक्ति संजाली श्रवल थकंप नावे रहुं ते परमानंद . थहिंयां चोरनुं जोर नथी, राजानो हकम नथी, मर- पादिकनो नय नयो, पारको तावेदारी नयो, रोग नथी, शोक नथी, नीख नयी, श्रम नथी, कांश संकमाश नथी, कांश सावg नथी,

No text on this page.

श्री शुओपयोग प्रवेशिका.
२४५
एम तो मने न घटे. परमेश्वरे यात्मानी अनंत सत्ता धनंत मद्दीमा
परम उंच पद वर्षज्युं .
तेज मारा परम पदने समय पण न चुकुं. जिहां चेतना अक्षण
शिवाय अन्यनाव ठे ते मारा नयी तो तेनुं मारे कांश पए प्रयोजन
नधी.जे वसते मारी शुध चेतनामां थचन थकंप रहीश त्यारे हुँ
स्वतंत्र परमानंदनो अधिकारी यश.
॥ दोहा॥
चेतन चेतन जारमा, रदेशे जेह थडोश
मनसुख शिव प्रिय संगणु, करशे सहज कसोल (१)
धरणादि रागादि विन, घिर हायक उपयोग,
चसे न पीरज बन्यपी, सहजानंदसु जोग (२)
एम धनुनवतां थातमा, उड करी मन वच काय,
मनमुख नरनव पाक, कीजे सिडि सदाय. (३)
संपूर्ण इति श्री रस्तु.

국 श्री अनुलव प्रवेशिका ग्रंथ. २४७ ॥ श्री वीतरागायनमः ॥ ॥ अथ श्री अनुनब प्रवेशिका ग्रंथः प्रारभ्यते ॥ ॥ मालिनी वृत्तम् ॥ ॥शपन श्रजित वंदो, मोक्ष मार्गाधिकारी। ॥ करम नरम हारी, निर्मलानंद धारी॥ ॥विमल सुनय वाणी, वस्तु सत्ता वखाणी ।। ॥सुर नर पति चंदे, सिद्धिना हेतु जाणी ॥१॥ ॥नशि दरशन पावे, थातमा यात्म नाये ॥ ॥ गुण रमण रमावे, एकमा एक नावे ॥ ॥ सवि ऽरित खपावे, नावना शुभ नावे ॥ ॥ जय पडद वजावे, शीव संपत्ति पावे ॥२॥ ॥ मंदाक्रांता उत्तम् ॥ ॥श्रात्मा जोने थखिल जगमां, सर्व वस्तु विचारी॥ ॥श्रापा थापे निज निज ऽव्ये, थापणां कार्य कारी॥ ॥ कोई केना गुण न प्रणमे, नास्तिता अन्य धारी ॥ ॥ सिझा सिझे सहज थिरमां, पक्षणे पक्ष धारी ॥१॥ ॥ दोहरा ॥ दर्पणमा मुख जिम सखे, झायकतामा श्राप; उपयोगी उपयोगधी, प्रगटे पूर्ण प्रताप. ॥१॥ कुमत तिमिर टासी करे, हृदय सरोज विकास दिनकर किरण समो सदा, पुरुपादानी पास. ॥२॥ - २५० श्रीअनुजव प्रवेशिका।मंथ. अथामापा लिख्यते. श्री वीतरागायनमः गाथा ॥ दप्पण दंसणेणयमा ससझवजह पस्सदि कोविणरो॥ तद वीयरायायारं॥ गाथा॥ दर्पणं दर्शने न'चे, स्वस्वरुप पश्यति कोपि नर ॥ तथा वीतरागाकारं, दृष्ट्वा स्वयं रागे ततःअहंहि ॥ अर्थ-जेम को पुरुष दर्पण ले। तेमां पोतानुं स्वरुप देखे तेम वीतरागांकार प्रतिबिंव देखी पोते पुद्गलमा रह्यो थको पण पुद्ग- खना राग रहित पोताने देखे तो पोताने वीतराग रुप जूए, एटसे जो हुं शरीर रुप पर अव्यने अहंपणे न जोऊं तो अनंत झायकता- मय वीतराग पे हुँ पोतेज तुं, एटले पर अव्यमा अहंपणुं धने राग तजी पोते पोताने झायकतावंत जोतां सर्वे पुःख विसय जाय, शाश्वतो थानंद स्वतंत्र प्रगटे, पर रहित निजपद संजालतां परम- पदनी प्राप्ती थाय. एज उपाय देखाडीए ठीए. पोतानीज झायकता शक्ति वमे पोताने नजोतां जप्सटोपरमां श्रापो मानी पोताने नूसी रह्यो, तेज झायकता परथी पाठी वाली पोताने ज्ञान रुपे जूए तो मुक्ति स्त्रीनो कंत थाय. निजझप परिणाम करवामां कां लेश नथी, तो ए परिणाम जीव केम करतो नथी? थनादि कालथी परमां थदंपणा रूप निविम गांव पमी ठे, थापा परतुं एकत्व संधान थ रघु ठे जेम को पुझपने अफीण खावानी टेव पडी तेथी परवश थर पुःखी थाय ठे, थफीणनी टेव गेडवाथी सुखी थाय पण पहायम थाववाथी टेव ठोमी शकतो नयी तेवी रीते पर संबंधे मोह बंधायो ते गोमे सुख ठे पण दशान विना परमां थहं ममत्व करी जूतुं सुख मानी ते विनाशी पदार्थने स्थिर राखया चाहे थने पोतानी मरजी प्रमाणे प्रवर्त्तारवा चाहे, पण पर प्रव्य .

श्री श्रनुजव प्रवेशिका ग्रंथ. २४ए कोश्नो संगीनधी; ने कोई अन्यनी परिणति अन्य अन्यनी हा अनुसारे परिणमे नहि, तो पण तेने राखवा यत्न करतो अदार पाप स्थानक सेवी चोराशीलाख जीवायोनिमां नमण करी महा विपत्ति- नो जोगी याय . अनादि विद्या बूटेज सुख वे. ए अविद्या नाश करवाने व प्रज्ञारुप तीणी थात्मा तथा परना एकल संधानमा भूके, स्वपर अंश अन्य गुण पर्यायवडे न्यारा न्यारा करे, परना परमां समावी पोताना पोतामा राखी स्थिर उपयोगे तन्मयी थ मन याय, पठी जम परिणामनो प्रवेश नथी, परथी पोताने जिन्न केवी रीते जाये ? के परमां अहंपणुंजाणनारमाननार एज मारा ज्ञान स्वपनी वानगी ठे, एज ज्ञान वानगीने जागी जापी थनेक संतो पोतानुं पूर्ण स्वरुप पामी थजर थमर पदने पाम्या. चित्तने चेत- नामां लीन करे स्वरूप थनुनवनो विलास सुख निवास है, तो थनुनब केवी रीते करे ते कदीए वीए. निरंतर पोताना शुझाम स्वरुपनी जावनामां मम रहे दर्शन झान चेतनामय उपयोगजट जावे. हुं उपयोगपंत तुं, ज्ञान पुंज, अखंड,एक, वज,थविनाशी,स्वतंत्र, थनंत चेतनवीर्यवंत तुं, एपीजे थन्य ते हुँथने माइ नहि, पोताना अव्य गुण पर्याय पोतामां यथार्थ धनुनये; एटसे पोतानी थनंत शक्तिनो थानंद रस से. निज थानंद अनु- जवची पंच परमेष्टी यया ठे, थाय दे, अने घशे, ए प्रताप थनु- जवनो वे. थनुनवना थाचरणने थरिदंत सिक सेवे वे. अनुनवमा शुद्ध थात्मिक सिजताना सका रस थावे . ने कदीए वीएं-- ज्ञाननो प्रगट प्रकाश थनंत गुणने जाणे, ज्ञान विशेष गुणनी परिणति परिणमे ज्ञान परिषतिने जोगवे, थास्वाद से, तिहां थनुपम थानंद फल निपजे. तेमज दर्शन गुण परिणति परिणमे, वैदे, थास्वाद से, श्रखंग थानंद अनुपम रत खे, तेयी सर्वे रस परिणति हारे थाल्यो, एवीरीतेज व्यने परिणमे पारे परिणति धारे अव्यनो यनुभव भयो, २५७. श्री अनुन्नव प्रवेशिका ग्रंथ. अनुजवनो रस गुण परिणति एक रस थये थाय वे. आत्म वस्तु अनंत गुण चेतनानो पुंज , ते गुण चेतनानुं संक्षेपथी वर्णन करीए बीए,- सकल गुणमांहे झान परम प्रधान गुण ठे. ज्ञान विशेष चेतना ठे सर्वनो ज्ञाता ठे, झान इंघिय ग्राह्य नथी, वली झान सदाए उत्पाद, व्यय, ध्रुवयुक्त शाश्वतो निज गुण ठे, ते अनंत वीर्य सहित वे, अगुरुलघुमयी है, जो अगुरुवघुमय न होत तो हलको जारी थर जडता पामतो, ते ज्ञानादि गुण सवें सकल समय प्रमेय रुप ठे. श्रापणी मर्यादा ठोडे नहि, प्रमेय विना प्रमाण रहे नहि वस्तुविना प्रमाण शानुं थाय ? अस्तित्व विना वस्तुत्व कोना थाधारे रहे ? प्रदेशत्व विना अस्तित्व कोनें कहीए ? प्रनुत्वविना प्रदेश प्रजुता शेनी रहे ? व्यत्व विना पर्यायनो श्रावि व तीरोनाव कोने वाधारे रहे ? सत्त्व विना सत्ता असत्ता रुप थाय, विजुत्र विना प्रजुस्य सर्व माहे केम थाए ? जीवत्व विना विजुत्व अजीव थाय, चेतना विना जीवत्व क्यां व ? ज्ञान बिना चेतनानुं विशेष ज्ञान न-याय, दर्शन विना सामान्य विशेष ज्ञान न थाय, ज्ञान सर्व ज्ञाता ठे ते विना-दर्शन - सामान्यने कोण जाणे? सर्व दर्शित्व विना झानने कोण देखे? -चारित्र चेतना विना दर्शन ज्ञाननी स्थिरता क्यां रहे? परि- पामीकत्व विना चि विलास क्यां रहे ? कारण कार्यल विना पर कारण थाय तेथी निज कारण कार्यनो अनाव थाय, अस्खलित गुण विना थविनाशी चेतना विलास स्खलना पामे, ग्रहण त्याग शून्यत्व -विना ग्रहण त्याग वन्यो रहे, पर अकर्तृत्वविना पुद्गल कर्मनो कर्त्ता याय, पर थनोक्तृत्व विना परनोगी रहे, असाधारण विना स्वपर अव्यनो जेद न पडे शंकरपणुं थावे, साधारण विना सामान्य स्वजाव न रहे, तत्वं विना वस्तु स्वजाव न धरे, यतत्व विना परतत्त्व थावे, जावविना परनाव थावे, सद्जावविना अतितनाव श्री धनुनव प्रवेशिका ग्रंय. थनागतमा न रहे, नाव अनाव विना परिणाम समय मात्र न संनवे, थनाव नावविना गतागत परिणाम बन्यो रहे, थन्नाव विना कर्मनों. सद्भाव जाणे, थनाव अनाव विना अतीतमा कर्म अन्नाव इतो ते थनागत अनावमां एबुं न यतुं, कतरिना निजकर्मनो कर्ता न थाय, कार्यविना स्वन्नाव कार्य न थाय, कारणविना परिणामे करी स्वरुपर्नु साधन हतुं ते न यतुं, संप्रदान विना थात्मा थारम परिणामे करी थात्म संपदानो दाता न थाय, थपादान विना पर संपदानोज दातार रहे, अधिकरण विना सकल कार्य पर्यायनो थाधार न थाय, स्वयंसिझविना पराधिनता थावे, थज विना ऊपजे, थखमित्व विना खंडन पामे, विमसबिना समल रहे, एकविना अनेक थाय पिंडर्नु एकत्वपणुं न रहे, अनेकविना गुण पर्यायनी थनंतता न रहे, नित्य बिना नाश पामे, थनित्यता विना पद गुण हानि वृद्धि न थाय थर्थक्रियाकारित्व न रहे, नेदविना अव्य गुण पर्यायनो नेद न रहे, थनेदविना प्रदेश थनेदपणे एकाधारे न रहे, थस्तिविना थसत् याय, नास्तिविना पर अव्यादिक पणुं पामे (पररूपे थाय), अचल स्वजावविना स्वनावधी चलायमान थाय, ऊर्ध्वगमन स्वना- वबिना उंचव पद न पामतो इत्यादिक अनंत विशेषणो जाणी जे जे व्यनां जे जे विशेषणो ते ते तेनां तेनामा समावी परजव्य उपर उदासिन्न वृत्ति करी पोतानां विशेपणो पोतामां थानेदपणे समावी निर्मल, नि:कंप उपयोगे, समयानंतर आनंदमां मान रहे, प्रथम अनादि परमां श्रहंताव रुप मिथ्या परिणामरुप थवि- द्यानो, जेदानवेने स्वपर गुण पर्याय जिन्न जिन्न विचारी नाश करे. शुरु नये स्वरुपना जाण सहजानंदी गुरु पासे स्वपर अव्यनी जिन्नता जाणी, मिथ्यात्वनो अंश मात्र राखे नहि, निःशंकितादि थष्ट गुण प्रगट करे, पठी परगुण पर्याय उपरथी राग उगवे. परना थपणावमे मोहनिय कर्मनी थहावीश प्रकृति थने तेना थसं.

७ २५ श्री अनुनय प्रवेशिका ग्रंथ. ख्याता अध्यवसायथी मुंझाइ यज्ञान, मिथ्यात्व, थने परांचरण रुपे वते . शुऊ नये पोताने पोतापणे जाणतां सकल अंध्यवसाय रुप विजाव तथा परने पोतापणे जाणवाथी यएला सर्वे शुभाशुज संकल्पोनी तरंगोना कल्लोल नाश पामे, परम स्थिरता आवे, निर्मल शुलध्यान पामे, वीतरागता पामे, पर प्रवेशनो अनाव थाय, तेवारे निज ज्ञाने निज अनंत गुणनो ज्ञाता, थने पोताना रम्य स्वरुपमा रमण करवावालो परम स्थिरतावंत थाय. स्वऽव्य गुण पर्यायमय तथा झान दर्शन उपयोगमय अनेद निज पद जाणी निर्विकल्प 'समाधिमां मन थाय. थनंत महिमा मार निर्विकार, सार, थपार 'शक्ति मंडित, मारूं स्वरूप ठे एम ध्यान धरी निश्चल थाय. पोतार्नु सर्वस्व जाणे, एम निज स्वरुपने जाएयाविना परगुण पर्यायने पोता. पणे जापी जापी संसारी जीव दुःखी थया. ते परने अहंपणे जाणवू केम मटे? ते कहिए ठिये.- हुँ उपयोगवंत कुं, मारा उपयोगने परमेश्वरनी वाणी पोकारे ठे, पुद्गलना स्पर्शादिक वीश गुण अने संस्थानादि अनंत पर्याय अने मारा शिवाय अन्य अव्यना जे जे गुण पर्याय ते रुपे हुँ नथी, -सदा निज प्रमेयमय ढं, एम अढ निर्धार करे, परपरिणति अझान वशंथी में मारी जाणी ते उपर राग रांझें की विविध प्रकारे रीफ खीज करतो: निज सत्ता स्थलमां स्थिर न रखो, हवे परपरिणतिनो. राग न करूं तो न थाय. मारा सदनावमांदे स्थिर रहुं तो मुक्तित्रियाथी सगपण अवश्य पामुं. कर्मना जर्मनो नाश निज शर्म पामे थाय ते. ते निज शर्म केवी रीते पामीए? ते कहे - हुँ चिदानंद जाति , मारी थात्म जाति मांदेला 'धनंत पुरुषो थानंदपुरीमा निज प्रिया साथे थनंत स्वतंत्र थानदेविखसे . टुं जगत् जीवनी एंठ चानतो चोराशी लाख जीवायोनिमाहे नटकतो.फा हुँ.ते मने न घटे. थाहा ! केवी शरमनी वात ले के श्री अनुनव प्रवेशिका ग्रंथ. ૫૩ एकवार वमन करेलुं को चाखतुं नयी तो थनंत जीवोए थनं- तीवार वमन करेली एंट्ने चाखवू थने ते उपर ससचा अने. ते माहे मग्न रहे, ए मने न घटे. पर थघिर जडमां सुख क्यांधी दोय ? मारुं सुख मारा उपयोगमां ते मारो उपयोग सदा मारामां ठे. हुं उपयोगने नूली धनुपयोगी जम ऽव्यमांहे थनादियो रक्त धयो, मुख स्थानक चेतना उपयोग नूस्यो, सुख क्यांधी याय ? हवे में साक्षात् उपयोग नावो (प्रगट) कर्यो के थहं नर एवं मानवू ते नर, देवादिक शरीर जममां तो होय नहि. परमां थईपणुं मानवू मारा अशुद्ध उपयोगधी ययुं, जेम कोइ नट पसदनो स्वांगधरी पोताना मूल स्वझपने जूट्यो कोश्ने पूठे ठे हुं मनुप्यपणुं क्यारे पामीश ? एटले पोतार्नु स्वरूप जूसवाथी ए रीत यश् ठे तेमज चि. दानंद पोताना स्वरूपने लूसी नर, देहादिक पुद्गल पर्यायने पोता. पणे मानी पोताना थनंत ज्ञान वीर्यने थने श्रवाधितपणाने चूल्यो वे. ज्यारे पोते पोताने पोतापणे जाणे त्यारे पोते शुरु सिझ स्वना- बने पामे. पोते यत्नविना पोताने जाएयो नहि. कार्य एज ठे के आत्म अदाए थात्म सुख थवलोकन याय ठे ए श्रद्धा शाथी थाय ? ते कहिए पीए-के प्रथम सर्वे खोकीक रीतथी विमुख घइ पोतानी शुद्धताना विचार सन्मुख थाय. कर्म गुफाविषे तुप्यो निज स्वरूप- मय चिदानंद राजा रहे ठे ते गुफा प्रण वे. तेनां नामःप्रथम नोकर्म गुफा, बीजी व्यकर्म गुफा, त्रीजी जाधकर्म गुफा. प्रथम नोकर्म गुफामा परिणति प्रवेश करी पोताना चिदानंद राजाने देखवा लागी तिहां न मस्यो त्यारे चकित यश रही, पाठी फरवा लागी, त्यारे श्रीगुशए कयुं के "तुं शुं हुंदुं तुं" त्यारे ते वोखी मारा चिदानंद स्वामीने शोधुं हुं. ते थाहिंयां न मस्यो. त्यारे श्रीगुरु योल्या " तारो राजा हुं बताई" थहिंयांची त्रीजी जावकर्म नामनी गुफा ठे त्यां ते बसे ते. तेना हाथनी चसावेती क्रिया दोरी नोकर्म गुफासुधी પ8 श्री अनुनय प्रवेशिका ग्रंथ. श्रावे ठे, जो ते न होयतो क्रिया दोरी पोतानी मेसें हासे नदि, माटे विचार. अने ए दोरीना अनुसंधाने चासी जा. ऽव्यकर्म गुफामां प्रकृति, प्रदेश, स्थिति, अणुनाग, तारा स्वामीना निमि- जयी नाम पाम्या ठे. ज्ञानावरणादिक जे जे प्रकृति बंधाइ ते तारा निदानंद राजाना श्रशुफ नाव निमित्तथी . त्रीजी जायकर्म गुफामां राग, हेप, मोदना विकासमा स्वरुप चूपी रहे वे. ते राग, पइप विकास तारा नायनो थगुम्क स्वांग वे. तेमां तुं शोध. जय न करीश निःशंक जाण. ए राग, प, मोहनी दोरी साये जा, शोध, जे प्रदेगी राग, क्षेप, मोह रूप क्रिया दोरी ऊठे ते प्रदेशांत नागे नाय . क्रिया दोरीने तया अशुद्ध स्वांगने न देखीश, पण थारू म्यांग धरनार, थने क्रिया दोरी प्रेरनार, थनंत चेतना चिन्ह परम थानंदमय तारा चिदानंद स्वामीने जेटी सुखी था. पोतानो झान महिमा नुपाची वेगगे रे तुं पिठानी सेजे. ए गुस झान थतां तारा नायने प्रगट जोवा, प. निजशर्म प्रातिनो उपाय कयो. .निज मुम्बनो निन उपयोगमा ठे. ते उर्सन केम य' ले ते कहिए निय-ए परिणामनूमिकामांहे मोहमदिरा चशे थपियकमा टन्मन थयो , विवकमलने जीती गणयंन रोपी बडो थयो ते. जोगीयो चेतनाने चेतनानी मुग्य निधिनो विनाम करया देनो नपी. ज्यारे विवेकमबर्नु जोर प्रगटे स्पारे अविवेकने पामे, स्यारे निज निधि वितामने पामे. परशची पोटो याहार सेयवायी मिया. वसर करन्यो , तेथी कि नियंत ययो , माटे स्वयाचरण पागे, अक्षा युटिना रामबर्ग मुधारी सेवन करे तो मिप्यात्य उपर मटी विस्मय मत याय, थने यकिन नाश करे, त्यारे था. नंद निपिनो रिसाम यायः सयावरण यने श्रझा , ते कहिपनिये. यनादियी संमारनां जीव यामनारने न जोतां यारमायी यादिनी पस्तुमा कर्मनना, कर्मरायचेतनापणे समय समय श्री श्रनुजव प्रवेशिका अंय. श्५५ वत्यों. ज्ञानचेतनापणे निज निधि विसासनो अवसर न पाम्यो. हवे जिनवचन अमृत अंतर अष्टिमांहे अंजन करी ज्ञान, दर्शन, चरण, निज स्वनाव पाचरण रुप पारो सेवीए तो श्रात्मवीर्य वृद्धि पामी विवेकमह प्रवल पराक्रमवंत याय. ९ कोण ? माझं स्वरुप शु? हुँ केम नल्यो ? एम परतरफथी उष्टीवासी दर्शन, ज्ञान, चरण, रूप निज यात्मगुणमा परिणति रमावे. दर्शन गुणे देखु हुँ, ज्ञान गुणे स्वपर विशेप वनावने जाएं कुं, चरण परिणामे करी थाचरण कई, ए प्रणे गुणों में थन्य ज्ञेयोमा पार्थपरिणमनपणे प्रव- चाव्या, जो निजमाद एकत्तपणे रमा तो थनंत चेतना निधान माझं मारे स्वतंत्र है. में ममत्वपणे यनादिची परयोमा थाचरण कर्यु. में मारा निर्मश पदमा उपयोग न दीयो, थीडिय सुख सा- जयी रीतो रहो. थनंत फेवती घया तेईए स्वरूप शुद्ध कयु, थनंत मुखी यया. मारे पण स्वरूप शुरु कर एज माझं कार्य ते. मुनि- सरो निरंतर प्रमाद नेडी स्वस्वरूप शुद्ध करे माटे माझं प्रिसोक- पूज्यपद शुद्ध प्रगट करी सहजानंदी घाऊं. फर्म धन घटामां मारा स्वरुप प सूर्य चूप्यो , मारा स्वझपनो प्रकाश कर्म घटाए करी दपायो नयी; पए पर्याय थवराया है, वक्षी वसी कर्म घटानुं जोर पा मारा स्वरुपने हपि शके तेम नपी. चेतनाने थवेतन करी शक नहि पण मारीज जूस यश, दुं स्वपद त्यो . जागीने जो- लंतो मारु पद घमंड चेतनामय जैमर्नु तेम कायम वे. जेम कोर रत्नहिपनो रदेवाशी मनुप्प हतो, रल समुदना रदेतो हतो, रत्नना मंदिरमां रदेतो हतो, रलनी परसनो थलारा दतो, रलनी परस पासा देशमां धान्यो. एना पामे कोइ जागांसीसी मपी बोटी थाची दृती. एकदिन सरोवरे सान माटे गयो. कवेरीए सरोवरन पापी बीदु थपेधुं देखी जाएj के था पुरुष पानी मीना प्रना- वधी पापी बीई प . ते पुनपने चेतायु केया नादारी मी rammar - , २५६ श्री थनुनव प्रवेशिका ग्रंथ. महा मूल्यवंत ठे, ते बोल्यो में न जाएयु. एम पोतानुं निधान पो. तानी पासे जाणतां सुखी थाय. तेम हुँ चिदानंद , अनंत चैतन्य चिन्ममित अनंत गुणमय तुं, मारा उपयोगने थाधीन , हुं मारो परिणाम स्वरूप उपयोगमांथी नहि चला तो थनादि पुःख नाश पशे. सहेल रस्तो निज स्वरुप पामवानो ठे. इष्टीगोचर करयुज पुन , पण संत पुरुपोए सुगम करी श्राप्यु , तेमना पसायथी हुँ पाम्यो तुं; ते मारो थखंड विलास सुख निवास था अनुनय प्रवेशिकामांवे; यचन गोचर नथी, जावना गम्य , ए मारो स्वरूप ज्योनिनो प्रकाश निज घरमा प्रकाशी रह्यो , बुप्यो नथी, गुप्त केम मार्नु ? उनी वस्तुने थती केम कहुँ ? पहेला गतीने उती न जाणी हती, तेथीन पुन्य फस ययुं हतुं. हवे शरीरने मारा पणे केम भानुं? ए तो मधिर वीर्ययी ऊपन्यु , सात धातु, सात मस, अनेक रोगनुं ऊपादान जम थाथिर ठे. ते हुँ नदि, एनुं मने कांश नहि, नयी, मारे माटे नयी, मारा कारणयी परिणम्युंठे पण मारापी नयी, मारं नयी, मारामां नयी. ज्ञानावरणादिक वर्गणा विजाती, थचे. नन, याधक, वर्णादि रुपी, यिनस्यर, बिनास, सुगंधित जाव ले एज सनाव मधिन करे. ते कर्म ऊदययी थयुं . पथी निन्न चंतनावंत मा पद हुँ पाम्यो. ज्ञान पदणी लक्ष उसयी स्वरुप असावो थानंदकंदमां कसी करी मुखी थाउं. स्वरुप प्रभाव यानंदकंदमां काली कवी रीते याय ते कहिए लिये. थनंत ननाचिन्द सहित बंदित गुणनो पुंज अनंत पर्याय भारी अन्य सानादि गुण परिणनि पर्याय अवस्था रूप वस्तुनो निश्रय पपो. ज्ञान जावरा मात्र, दर्शन देण्या मान सना अस्ति मात्र, यीय मामय मात्र, कर एबीप्रतिनियन कली जावन अक्षा काहिए नयी उनीथानंदकंद केजीकरी मुन्नीया.स्वरुप यानानंद, स्वरूप दर्शना- नंद,नागारमानंद, यनंतीयांनंद,स्वगुण तृमियानंद, एमथनंत.

श्री अनुनव प्रवेशिका अंध. ए गुण स्वतंत्रणव्यायाधानंद तेजस्वरूपानंद.एमांहेज परिणति रमाववी एथी अन्य जे पुद्गल सत्तासूमि त्यां प्रवेश करवो नहि तेमाहे- झानावरणादिक थाव कर्म थने मोहादिक कर्म शत्रुर्नु कुटुंब वसे में ते तरफ जवु नहि, ने जोवू पण नहि, तेथी सुख समूह थाय, एथी चीजो चढतो श्रने सुगम उपाय नथी. जवी जीवोने जगवते शिव मार्ग सोहलो ए रीते यताव्यो वे. एवी जगवतनी थाणा सेवतां संत महंतो थया. में पण ए थाज्ञानी जावनानो गादो थंज रोप्यो वे. सम्यक दृष्टीने एवो थन्यास निरंतर रहे, कर्म परिणाम अनावधी झान स्वरस मंमित सुखराशि प्रगटे त्यारे कृत कृत्य थाय. थात्मानः स्वप गुप्त यह रघु ; ते झाता शी रीते थाय ? नावना परोक्ष झान करी करी वधारीए ते केवी रीते सिद्धि याय ते कहिए ठिये- जेम को दीवाने पांच पडदा तेमांथी एक पमदो पुर करवायी कांक उद्योत थाय, वीजो पमदो घर करवाथी विशेप थंश प्रकाश खुले, श्रीजो गये चढतो प्रकाश थाय, बली पूर्ण प्रकाशनी दृढ प्रतिति वधे, चोथो गये थधिक प्रकाश पाय, पांचमो पडदो गये पूर्ण परम स्वतंत्र थक्षय प्रकाश थाय. एम ज्ञान थावरणना पांच पडदा . मति भुतहान बावरण गये पोतानुं स्वरूप पोतापणे मनाय, पर स्वरुप उपरथी थहममत उसे तो थंतरंग एवी प्रतीति थावे के हुं शुद्ध सिद्ध परमात्मा रुप दूं. अन्यरुप माझं नथी, जेम कोई पुश्प दरिली . करजनो थोक , तेना घरमां चिंतामणि वे, पोते जाणतो नथी. कोइ दयालु पुश्पे कायुं “हे नाइ ! तारा घरने विपे चिंतामणि . ए चिंतामणि पसाये तारे निधि विस्तरी रही ते तुं चिंतामणि ने जाण. ते वचननी प्रतिति थतांज पोते दुख दारिज्यों- मुक्त थाय, तेम शुभारम जावनी प्रतिति थावे, धनादि दुख दारिष दूर पाय, निज निधिनो अधिकारी थाये, एम मति श्रुतबडे अंश थंश निमता पवतो वषतां परम थवधि मांहे सका। 'पुद्गल GAREKAR 33 १५७ श्री श्रनुजव प्रवेशिका ग्रंथ. परमाणु आदि रूपी अव्य प्रत्यक्ष देखे, श्रने पुद्गल अव्यना केटसाक अनंत नावने प्रत्यक्ष जाणे. वली मनःपर्यव आवरण गये अढीछीप माहेला संझी पंचेंजिय जीवोना मनोगत भाव जाणे. एम ज्ञाननी निर्मखता वधते वधते क्षय उपशम ज्ञानवडे केवलज्ञानावरण पट तोमी पूर्ण परम प्रकाश पामे. एम हुं ज्ञानरुप दूं, अन्यज्ञप मारूं नहि, एवी जे दृढ प्रतिति, ने निज रुपे रहेवानी रुचि, तेने समकित कहिए. श्रने प्रत्यक्ष केवल स्वरुप तो सर्वे श्रावरण क्ष्य थये प्रगटें, पण सम्यक्त गर्मित शुरु सिद्ध स्वरुपनी प्रतिति ते परोक्ष ज्ञान कहिए. एम परोक्ष ज्ञान वधारते वधारते क्षय उपशम गुण वृद्धि पामी पूर्ण क्षायक नावने पामे. थोमा ज्ञानवालो केवी रीते प्रतिति करे ते कहिए ठिये. मारो दर्शन झाननो प्रकाश मारा प्रदेशथी उठे ठे, जाणपणुं मारुं हुं पोते तुं, एवी रीते करतां आनंद वधे ते निर्विकल्प सुख वे. ज्ञान उपयोग थावरणमां गुप्त ठे. ज्ञानीमा आवरण नथी.जेम सूर्यमा वादलां नथी. किरणो भने वादलां एक क्षेत्रे थयां , ते प्रकाशने रोके ठे. तेमं जेटखा शंशे थावरण गयुं, तेटला अंशे ज्ञान पर्याय निर्मळ थया. एम ज्ञान, थावरणथी न्यारूं है, तेज पोतानो स्वनाव ठे. जेटलुं ज्ञान प्रगट ययु, तेटलो श्रात्म खनाव खुल्यो, तेज थापापणुं ठे. विशेष एटजाणवू के एक थावरण जवाथी जे ज्ञान खुले भने वीजा थावरणमा जश् अवराय; तेटलुं मेहुं रहे. पण जे श्रावरण मटे ज्ञानना अंश खुल्या अने ते खुखेसा अंशो स्वरुपमां थावे तेटसा निर्मल रहे; ते गुप्त केवल शुभता ठे, पण प्रतितिमां शुद्ध परमात्म नावनी प्रतिति करी करी थानंद वधारीए. थारमा शुरू नावनाथी निर्मल थाय ए निश्चय वे- (या मति सागति) एंटले श्रशुद्धताने जोगवतां श्रशुद्धता वधे २५ए 4 अनुभव प्रवेशिका भंप. भने শুনা जोगवतां শুনা प्रगटे. निज स्वरुप साक्षात् केवी रीते घाय ते कहीए वीए. प्रथम निर्मळ नापनावडे संसार नावना ठोडे. केवी रीते करे ते कहीए वीए--दृश्यमान रुपी जड पदार्थमा मसत थने राग हेप न करवो, अनित्यादि वार नावना नाववी वली मैत्री थादि चार भावना पण नावची जम पदार्थमां थाणेपु माने सुख क्याथी ? शरीरादिकमा थापोपु माने उसटी सुखनो हाणि याय . राग, प, मोहनाव, जवनाच, अशातालाव, तृष्णानाव, अवि- मामलाव, थस्थिरजाब, असनाव, थाकुसतानाव, खेदनाव, थज्ञाननार विगेरे परना थहंममत्वबने थाय ते. मान निज शुद्ध स्वताव ज्ञानधी शांतलाव, विश्रामनाव, स्थिरतानाव, अनाकुलनाव, स्वतंत्र थानंदनाव, तृप्तिनाव, निवृत्तिनाव, निष्कामनाव, थकंप- नाव, उदासिन्ननाय, समतानाब थादि निजात्मनाव उपादेय . शुझात्म परिणतिमां थाम नाव ठे. निज परिणतिमयी हुं हुं, एं जावे श्रात्मता प्रगटे. ९ परिणामी, परिणाम माहा, परम कमा मय, परम मार्दवमय, थार्जवमय, मुक्तिमय, तृप्तिमय, संपममय, शुक्रतामय, थाकिंचनमय, सत्यमय, श्रढार हजार नेदे अब्रह्मजाव टासी शुरू ब्रह्ममय हुं हुं, एम निज पदनी अस्तिता यथार्थ भावी निज पद परिणामी रहे.स्वपरिणामी घये स्वपदै प्रगटे थहिंथां काय चेष्टा नपी. वचन उचारनुं काम नयी, मनना शुला- शुन संकल्प नयो, थात्म स्वनावमा मन यश् थात्म परिणाम परजाव मधिनताए मसिन था देवो नहि, एम चित् परिणतिनो विवेक राखयो. निज परिणति निज रुपे रमाववी. मन धाराए विवेक होय पण पारणति चित् स्वरुपमा रमे तिहां मन बाजू रहे; केमकें मन ते पर ले. ज्ञान परिषति निज वस्तु वे. पोतार्नु शुरु परमात्म स्वरूप नावतां परमात्मपद प्रगट थाय ; तिहां मन प्रयमयीज .

श्य. थी अनुनव प्रवेशिका ग्रंथ. परमाणु श्रादि रूपी अन्य प्रत्यक्ष देखे, अने पुद्गल अव्यना केटसाक थनंत नावने प्रत्यक्ष जाणे. वती मनःपर्यव आवरण गये अढीछीप माहेला संझी पंचेंडिय जीवोना मनोगत जाय जाणे. एम छाननी निर्मसता वधते वधते क्षय उपशम ज्ञानवडे केवलज्ञानावरण पट तोमी पूर्ण परम प्रकाश पामे. एम हुँ ज्ञानरुप , थन्यरुप मारूं नहि, एवी जे दृढ प्रतिति, ने निज रुपे रहेवानी रुचि, तेने समकित कहिए. थने प्रत्यक्ष केवल स्वरूप तो सर्वे थावरण क्षय थये प्रगटे, पण सम्यक्त गर्जित शुभ सिक स्वयंपनी प्रतिति ते परोक्ष ज्ञान कहिए. एम परोक्ष ज्ञान वधारते वधारते क्षय उपशम गुण वृद्धि पामी पूर्ण क्षायक नावने पामे. थोमा ज्ञानवालो केवी रीते प्रतिति करे ते कहिए ठिये. मारो दर्शन झाननो प्रकाश मारा प्रदेशथी उसे वे, जाणपणुं मारुं हुं पोते वं, एवी रीते करतां थानंद वधे ते निर्विकल्प सुख . शान उपयोग थावरणमां गुप्त ठे. झानीमां थावरण नथी. जेम सूर्यमा वादलां नथी. किरणो थने वादलां एक क्षेत्रे थयां , ते प्रकाशने रोके ते. तेम जेटला अंशे श्रावरण गपुं, तेटसा थंशे ज्ञान पर्याय निर्मळ यया. एम शान, थावरणथी न्यारूं , तेज पोतानो स्वनाव ठे. जेटहुं ज्ञान प्रगट थ', तेटलो श्रात्म स्वजाव खुल्यो, तेज थापापणुं ते. विशेप एंटर्नु जापर्यु के एक थावरण जवायी जे ज्ञान खुले थने वीजा थावरणमां जर अवराय; तेटतुं मेगुं रहे. पण जे थावरण मटे झानना थंश खुल्या थने ते सुसेवा शो स्वरुपमां थावे तेटसा निर्मल रहे; ते गुप्त केवल शुजता , पण प्रतितिमां शुद्ध परमात्म नावनी प्रतिति करी करी थानंद वधारीए.थात्मा शुभ जावनाथी निर्मल थाय ए निश्चय ठे- (या मति सागति) एंटखे थशुभताने जोगवतां श्रशुझता वधे coon श्रीअनुनव प्रवेशिका प. २५ए भने शुरुता जोगवतां शुद्धता प्रगटे.निज स्वरुप साक्षात् केवी-रीते थाय ते कहीए वीए. प्रथम निर्मळ जावनावडे संसार नावना गोडे. केवी रीते करे ते कहीए वीए.-दृश्यमान रुपी जड पदार्थमा ममत्व थने राग हेप न करवो, अनित्यादि चार जावना नादवी वली मेत्री श्रादि चार नावना पण भाववी जम पदार्थमा थापोपु माने सुख क्यांची शरीरादिकमा थापोपु माने उखटी सुखनी हाणि पाय वे. राग, केप, मोहनाव, जवनाव, अशातांजाव, নূমাবাম্ব, अवि. भामजाव, अस्थिरनाव, सुखनाव, थाकुलतानाव, खेदलाव, थज्ञाननाव विगेरे परना थममत्ववके थाय . मात्र निज शुद्ध स्वभाव ज्ञानयी शांतनाव, विश्रामजाव, स्थिरताजाव, अनाकुसनाव, स्वतंत्र श्रानंदनाव, तृप्तिनाव, निवृतिनाव, निष्कामजाव, थकंप- जाव, उदासिन्ननाव, समतानाच थादि निजात्मजाव उपादेय . शुझात्म परिणतिमां थाम जाब .. निज परिणतिमयी हुं दूं, ए साचे आत्मता प्रगटे. हुं परिणामी, परिणाम माहा, परम क्षमा मय, परम मार्दवमय, थार्जवमय, मुनिमय, तृप्तिमय, संयममय, शुद्धतामय, थाकिंचनमय, सत्यमय, अढार हजार दे अब्रानाव टासी शुद्ध ब्रह्ममय हुं हुं, एम निज पदनी अस्तिता यथार्थ जाबी निज पद परिणामी रहे. स्वपरिणामी धये स्वपदं प्रगटे थर्दियां कार चेष्टा नयी. वचन उचारनु काम नथी, मनना शुजा. शुज संकल्प नथी, थारम स्वजावमा मा पइ श्रारम परिणाम परजाव मलिनताए मलिन या देवो नहि, एम चित् परिणतिनो विवेक राख. निज परिणति निज रुपे रमाववी. मन द्वाराए विवेक होय पण पारणति चित् स्वरुपमा रमे तिहां मन वाजू रहे; केमकें मन ते पर वे. ज्ञान परिणति निज वस्तु . पोतार्नु शुरु परमात्म स्वरुप सावतां परमात्मपद प्रगट थाय के तिहां मत प्रयमयीज

No text on this page.

श्री अनुभव प्रवेशिका मेय. शुद्धता जोगवतां शुभता प्रगटे. निज स्वरुप सादात् केवी-रीते थाय ते कहीए वीए. प्रथम निर्मळ जावनावडे संसार जावना बोडे. केवी रीते करे ते कहीए वीए. श्यमान रुपी जड पदार्थमा ममल थने राग हेप न करवो, अनित्यादि बार नावना नाववी वसी मेत्री श्रादि चार जावना पण जावदी जम पदार्थमा थापोपु माने सुख क्यांधी? शरीरादिकमा थापोपु माने उसटी सुखनो हाणि थाय वे. राग, द्वेप, मोहनाव, नवनाव, अशाताजाव, तृष्णानाव, अधि- बामनाव, अस्थिरनाव, खनाव, श्राकुलतानाव, खेदनाव, थज्ञाननाब विगेरे परना थहंममत्ववके थाय ठे. নার দিল যুক্ত स्वभाव ज्ञानधी शांतनाव, विश्रामनाव, स्थिरताजाव, अनाकुखनाव, स्वतंत्र थानंदनाव, तृतिनाव, निचिनाव, निष्कामनाव, अकंप- नार, उदासिन्नन्नाव, समतालाब थादि निजात्मनाव उपादेय . शुभारम परिणतिमां श्राम नाव ते.. निज परिणतिमयी हुँ हुँ, जावे आत्मता प्रगटे. हुं परिणामी, परिणाम माहरा, परम क्षमा मय, परम मार्दवमय, थार्जवमय, मुत्तिमय, तृप्तिमय, संयममय, शुभतामय, थाकिंचनमय, सत्यमय, श्रढार हजार नेदे अबझनाव टासी गुरु ब्रह्ममय हुं हुं, एम निज पदनी थस्तिता यथार्थ जावी निज पद परिणामी रहे. स्वपरिणामी यये स्वपदं प्रगटे थहिंयां काय चेष्टा नयी. वचन उचारनु काम नधी, मनना शुजा- शुन संका नयो, थात्म स्वजावमां मम धइ थारम परिणाम परजाव मसिनताए मसिन थवा देवो नहि, एम चित् परिणतिनो विवेक रालो. निज परिणति निज रुपे रमावी. मन धाराए विवेक होय पण पारणति चित् स्वरुपमा रमे तिहां मन वाजू रहे; केमके मन ते पर वे. ज्ञान परिषति निज वस्तु ठे. पोतानुं शुद्ध परमात्म स्वरुप नाचतां परमात्मपद प्रगट पाय तिहां मन अपमपीज श्री अनुनव प्रवेशिका ग्रंथ. परमाणु थादि रूपी अव्य प्रत्यक्ष देखे, अने पुद्गल अव्यना केटलाक अनंत नावने प्रत्यक्ष जाणे. वली मनःपर्यव श्रावरण गये थढीछीप मांसा संज्ञी पंचेंजिय जीयोना मनोगत नाव जाणे. एम ज्ञाननी निर्मक्षता वधते वधते क्षय उपशम ज्ञानवडे केवलज्ञानावरण पट तोमी पूर्ण परम प्रकाश पामे. एम हुँ ज्ञानरुप तुं, श्रन्यप मारू नहि, एवी जे दृढ प्रतिति, ने निज रुपे रहेवानी रुचि, तेने समकित कहिए. अने प्रत्यक्ष केवल स्वरूप तो सर्वे श्रावरण क्षय थये प्रगटे, पण सम्यक्त गर्जित शुद्ध सिद्ध स्वरुपनी प्रतिति ते परोक्ष ज्ञान कहिए. एम परोक्ष ज्ञान वधारते वधारते क्षय उपशम गुण वृद्धि पामी पूर्ण क्षायक नावने पामे. थोमा ज्ञानवालो केवी रीते प्रनिति को ते कहिए ठिये. मारो दर्शन ज्ञाननो प्रकाश मारा प्रदेशथी उठे , जाणपj मारू ई पोते , एवी रीत करतां आनंद वधे ते निर्विकल्प सुख दे. ज्ञान उपयोग थावरणमां गुप्त वे. झानीमां श्रावरण नधी. जेम सूर्यमा वादसा नथी. किरणो थने वादला एक क्षेत्रे थयां , ते प्रकाशने रोके ले. तेम जेटला शंशे थावरण गरे, तेटला थंशे ज्ञान पर्याय निर्मळ थया. एम ज्ञान, थावरणथी न्यारूं , तेज पोतानो स्वनाव . जेटलुं ज्ञान प्रगट थयुं, तेटलो धात्म खनाव खुल्यो, तेज थापापणुं छे. विशेष एटखं जाणवू के एक थावरण जवायी जे ज्ञान खुले अने वीजा थावरणमा जश् श्रवराय; तेटडं मेहुं रहे. पण जे थावरण मटे ज्ञानना थंश खुल्या अने ते खुखेसा अंशो स्वरुपमां थावे तेटमा निर्मख रहे; ते गुप्त केवल शुभता ठे, पण प्रतितिमां शुद्ध परमात्म जावनी प्रतिति करी करी थानंद वधारीए. थात्मा शुभ नावनाथी निर्मल धाय ए निश्चय ठे- (या मति सागति) एटसे अशुभताने जोगवतां श्रशुभता वधे श्री श्रनुनव प्रवेशिका ग्रंय. अने शुझता जोगवता शुभता प्रगटे. निज स्वरुप साक्षात् केवी-रीते थाय ते कहीए वीए. प्रथम निर्मळ नावनावडे संसार जावना ठोडे. केवी रीते करे ते कहीए वीए.-दृश्यमान रुपी जड पदार्थमां ममत्व थने राग हेप न करवो, अनित्यादि वार भावना नाववी वली मेत्री थादि चार भावना पण जाववी जम पदार्थमां पोपु माने सुख क्यांधी? शरीरादिकमां बापोपु माने उखटी सुखनो हाणि थाय . राग, द्वेष, मोहनाव, जवनाव, अशाताजाव, तृष्णानाव, अवि- श्रामनाव, थस्थिरजाब, उखनाव, थाकुसतानाव, खेदनाव, श्रझानजाव विगेरे परना थममत्ववके श्राय ठे. मात्र निज शुभ स्वनाव ज्ञानयी शांतनाव, विश्रामनाव, स्थिरतानाव, अनाकुलनाव, स्वतंत्र श्रानंदनाव, तृप्तिजाव, निर्वृचिनाव, निष्कामनाव, अकंप- जाव, उदासिन्ननाव, समतानाव थादि निजात्मजाव उपादेय . शुक्षात्म परिणतिमां श्रात्म भाव .. निज परिषतिमयी हुं हुं, ए नावे धात्मता प्रगटे. हुँ परिणामी, परिणाम माहा, परम क्षमा मय, परम मार्दवमय, थार्जवमय, मुत्तिमय, तृप्तिमय, संयममय, शुझतामय, श्राचिनमय, सत्यमय, श्रढार हजार दे अब्रह्मनाव टासी शुद्ध ब्रह्ममय हुं हुं, एम निज पदनी अस्तिता यथार्थ जावी निज पद परिणामी रहे स्वपरिणामी श्रये स्वपदं प्रगटे हिंथां काय चेष्टा नथी. वचन उचारनुं काम नथी, मनना शुना. शुन संकल्प नयो, थारम स्वजावमां मम थइ श्रात्म परिणाम परजाब मलिनताए मलिन थवा देवो नहि, एम चित् परिणतिनो विवेक राखयो. निज परिणति निज रुपे रमाववी. मन धाराए विवेक होय पण पारणति चित् स्वरुपमा रमे तिहां मन वाजू रहे; केमकें मन ते पर ठे. ज्ञान परिणति निज वस्तु ठे. पोतानुं शुद्ध परमात्म स्वरुप जावतां परमात्मपद प्रगट थाय ने तिहां मन प्रथमधीज

No text on this page.

श्री धनुनव प्रवेशिका मंथ. - শুনা जोगवतां যুঞ্জনা प्रगटे. निज स्वरुप सादात् केवी-रीते थाय ते कदीए टीए. प्रथम निर्मळ भावनावडे संसार नावना गेडे. केवी रीते करे ते कहीए वीए. दृश्यमान रुपी जड पदार्थमां ममत्व थने राग हेप न करवो, थनित्यादि वार नावना जाधवी वली मेत्री थादि चार जावना पण भावी जम पदार्थमा आपोपु माने सुख क्यांची शरीरादिकमा थापोपु माने उसटी सुखनो हाणि थाय वे. राग, द्वेष, मोहनाव, नवनाव, अशातालाव, तृष्णानाव, अवि- भामजाव, थस्थिरनाव, अखनाव, थाकुलताजाव, खेदनाच, थाननाव विगेरे परना थहंममत्ववके पाय ठे. मात्र निज शुरु स्वनाव ज्ञानधी शांतनाव, विधामनाव, स्थिरतानाव, अनाकुसनाव, स्वतंत्र श्रानंदनाव, तृतिनाव, निवृत्तिनाव, निष्कामजाव, अकंप- जाव, उदासिन्ननाव, समतालाब थादि निजात्मजाव उपादेय . शुझात्म परिणतिमा थारम जार ले.. निज परिणतिमयी हुँ इं, ए जावे श्रात्मता प्रगटे. हुं परिणामी, परिणाम माहरा, परम कमा मय, परम मार्दवमय, थार्जवमय, मुनिमय, तृप्तिमय, संपममय, शुभतामय, थाकिचनमय, सत्यमय, श्रद्धार हजार दे अबदलाव टासी शुद्ध ब्रह्ममय हुं हुं, एम निज पदनी थस्तिता यथार्थ भावी निज पद परिणामी रहें. स्वपरिणामी थये स्वपदै प्रगटे थदियां काय चेष्टा नयी. वचन उचारनुं काम नथी, मनना गुना. शुज संकल्प नयो, थारम स्वनावमा मा घर थारम परिणाम परजार मशिनताए मसिन वा देवो नदि, एम चित् परिणतिनी विवेक राखो. निज परिणति निज पे रमाववी. मन धाराए विवेक दोय पण पारपति चित् स्वरुपमा रमे तिहां मन याजू रहे: केमकें मन ते पर ठे. झान परिपति निज वन्तु . पोताई परमात्म स्वरूप जायतां परमात्मपद प्रगट पापक ঘদীর २६० श्री श्रनुजैव प्रवेशिका ग्रंथ. निवृत्ति पामे . ज्ञान परिणति शुद्ध थये अनात्म परिणति मटी आत्मा शुद्ध थाय ते. श्रारमाए निज श्रात्म परिणाम करवो एज कृत कृत्यपणुं ते. योगीश्वरो पण एटलुंज करे वे. प्राणायाम, ध्यान, धारणा, प्रत्याहार, समाधि आत्म शुभता करवानेज माटे . परिणाम स्वरुपवाला करवामां अनंत सुख थाय. अनुपम पदमा सरस एकता थ उपयोग शुरू थयो, सहजानंद पदनो स्वाद लीधो शब्द, रुप, रस, गंध, स्पर्शादिकनी जोगववानी इच्चा, तृप्पा कामना मटी. निज परिणाम निर्मळ कर्या बिना पोते परमेश्वर संसारचक्रमा नब जमरी नमे वे पोताना परिणाम स्वरूपानंदी थये परमेश्वर कहेवाय, एवो पनाव सहज स्वरूपानंद परिणामनो ठे. अपूर्व सान थयो, ते परिणाम सहेजानंद स्वरुपमां केवी रीते सागे ते कहे.. वर्णादिकनी ग्राहकता, व्यापकता, रमणता, कर्तृता, जोक्तृता थादिमां जता परिणाम वारी सहज ज्ञान, दर्शन, चरणानंदी करी स्थिर राखवा. वार वार स्वरुप निर्धार अष्टी गोचर करी मन्न रहे, ज्ञान बाहिर परिणाम न करे, अखंग चेतना तरंगमां परिणाम सीन राखे, श्रमरपुरी निवास निज वोध प्रकाशयी निश्चल, अचल, ऋतुस,अमित,थखंडित, अनंत गुण रत्न मंमित, ब्रह्मडनो प्रकाशी थई रहे. त्रिलोक नूप परमात्म पद पामी पावन रहे. यथार्थ ज्ञान परमार्थ निदान थाराधीए, एम निर्वाण पद धाराधीए, अलख, थविकारी, कर्म रोग थपदारी, वाधा रहित, महत, जव्यनो श्राधार, नव पारनो करणहार, जगत् सार एवो शुद्धात्म बोध श्राराधीए, सर्वे तीर्थकरोए शुभ वोध बाराधवो कह्यो ले माटे क्या सुधी कही ए? शुद्ध बोध एज परम सार ठे. जेमां विपरीत करणी नव दुःखनी नरवावासी नथी, एवो घोष याराधीने थनंत "जीव शिव रसी पई थानंदपुरोमा थनंत श्रानंदनो वितास करे वे. फरी:स्वपद श्री श्रनुनव प्रवेशिका अंघ. नोडी कदापि बाहेर जता नथी. निज पद निवास निजमां . मृग मृगमदस्थान जूली वाहिर ढुंढवाची दुःख पामे वे; तेम चेतना सुखस्थान नूली वाहिर जटकवाची सुख विलास न पामतां उःख दोहीसां पामे . परम गुरु कृपाथी चेतना सुखस्थान पामी निजानंद बिलासी यश् शाश्वत विलास करें वे. ज्यांसुधी परपदमां थापो जाएयो, त्यांसुधी रागी धइ थनंत कुलता जोगवे वे. निर्मळ झान, दर्शन, चारित्रयी निज पद अनेद जाणी तुरत परम- मत्वनी हाणि थाय . एटले थनंत क्वेशथी निवृत्ति अने परमानंदनी प्राति थाय ठे. जेम कोश् राजा मद्यपान करी निंद्य स्थानमा रति मानी रह्यो ते. मद उतरे राजपदनो विवेक यावे, आपणो राज्य अधिकार संजाळे. तेम यात्मा पर पदना थहंपणा झपमद पीने निज राज्याधिकार जूल्यो ठे. पोताना थधिकारना ज्ञान रुप अमृत पान कर्ये पर थहंपण झप मद उतरे, विवेक आवे, थापणो राज्या- धिकार संजाली स्वतंत्र सहजानंद विलासी थाय. कोइ प्रश्न करे के 'ज्ञानतो जाणपणा मात्र तो पोताने कोण जाणे ? तेने कहिए जेम सूर्य पोताना अंगने थने पृथ्वीने प्रकाश थापे ते, तेम झाननी स्वपर प्रकाशक शक्ति ठे. पोते पोताने थने परने जाणे ते. माटे हुँ ज्ञान कुं, मारा ज्ञानवमे हुं मारी अनंत शक्तिने श्रने स्वपर प्रमेयने प्रमाण करवावासो पोतेज शान रूप तुं, एवो अढनाव तेज समकित वे. आपणो चेतना प्रकाश मोह विकार पामी मलिन थयो ठे, पर वर्णादिकनी वेश्याये खेसाणो ले. ते स्वपर प्रव्य, गुण, पर्याय, लक्षण जेदविज्ञाने जिन्न भिन्न जापी पर गुण पर्याय सक्षपथी उदासिन्न वृत्ति करी, स्वाव्य गुण पर्याय लक्षण थनेदपणे थापणा जाणी स्थिर उपयोगे निर्विकल्प ध्यान करे एज मोक्ष मार्ग . थारमानी शक्ति पर ममत्व वझे मेसी ययेली, पण नाश थर नथी जेम कोनो पुत्र बजारमा गयो ठे कोए तेनी माने पुव्यु के “ तमारे

२६२
श्री थनुनव प्रवेशिका ग्रंप.
पुत्र ठे?" तो तेणे कम्युं " हा मारे पुत्र ठे." बजारमा गयो माटे नयी
गम न कहेवाय. तेम श्रात्मानी शक्ति लेश्यावले मलीन थयेतीचे,
पण नाश ययेसी नथी. पोताने पोताना पे जाणवाथी पर अव्यर्नु
ममत थने खेश्या नाश पामी निर्मळ गुण पर्याय विसास प्रगट !
भाप ने दे निदानंद ! तदारूचरिन श्राश्चर्यकारी लागे ठे पोतानी
दर्शन इान शक्ति उती थनति करी राखी . जेम लोटन जमी
(जटामांदी) देखी बिलाडी लोटे , तेम निज पद जुसको जीव
पुगः वर्णादिक देखी मोद पामी जयचक्रमां लोटे . आंतर
गहून थसंग समये शुरू नये शुद्ध स्वरुपमा स्थिर पर अनुना
थाम्याद से, तो नव ग्रमण मटे, प्रणलोकनुं राज्य पामे थारमाए
पोगती साप जीवायोनिमा थनेक स्वांग सीधा पण पोते चेतना
स. स्वांग पे थयो नथी. जेम कोई काष्ट पापाणनी पुतसीने
माची नी मानीने नेने योसावे, चाहना करे, तेनी सेवा करे, पनी
जाए निर्जीव ठे स्यारे पसताय. ए प्रमाणे पोतानुं स्वरूप थाण
जातो जम शरीरादिकने सेवी, तेना संजोग विजोगादि पुस
बोगरे वे. एमज निज स्वनावनो सांचो योध यये विनार जूटे,
दोरटीमा मा नयो, यंधकार वशे सपं मनाय ठे. तेम पुद्गल यस्तुर्मा
श्रा कांइ नपी. थाग्या समुना पाणी यमे धोवायी पण देर
पवित्र याय नहि, नेने पवित्र राषया चाहे ठे, ते जूठोज पेद
नौकरी पानी पी मानी नेने यापरी मुम्बी या गादे रे पा
कीयो दान कार थारे नदि तम पुद्गा पंडे मुम्ब यन्तु
नदि पानी जय नायाविना पातेन पोतानी हामी पुनीयामा
देगान ने यनंत ज्ञाननो धणी नपयीन इम पाम ते. जे हामीथी
दारनपने ने फोदामी जो काम करे नाह. थारमा परम पूज्य
VIE पि ले. तो बात करता यनुग्म यानंद यारे पर्यु नित
पर वोटरी, जे के अनंत पुगः परारनंन करणं पपई पारद
यार
rnarracoccoom

श्री धनुन्नव प्रवेशिका मंथ. ५६३ बहु इचिची सेवे ठे. एवी हवीसी टेव न ठोमवी ए केवी मूर्खा रे ? जेम कोई सापने हार जाणी गळामा नांखेतो सुख.पामे, एमां का धाचर्य नथी. तेम परपद सेवधायी कुःख थायज थाय ! ! जेम एक नगरमां अष्टीवंधवालो पुझप थाग्यो, ग़जाना नजीकमां रखो. कोइ वखत राजा मरण पाम्यो ए वात कोने जाणवा न देतां राजाने काये काटनो राजा बनावी वेसाड्यो. अने मुएला राजाने घणो लंडो दाटी बेमालुम जग्या करी हवे कोश् राजाने राजकाज संबंधी कां वात करे, त्यारे पेलो अष्टीबंध नर जुवार दे. काटना राजाने सोक साचो जाण राज्य उपज अष्टी बांधनार नर लोगवे. एटसामां वननी बुट्टी माये राखेखी वे एवो कोई नर त्यां श्राव्यो, तेने देख्युके सोको थानथी निर्जीव काटना राजानी सेवा करे , उपज धूतारो खाय ठे, एम जापी खोकोने कयुं के "हे मूर्खा ! निर्जीव राजानी सेवा करे तमोने शो फायदो ठे? ए राजा तमारूं रखोपुं करी शके एवो नथी." ते लोकोए समजी काटना राजानी सेवा ठोडी. तेम समकित बुष्टि जेनी पासे ,एवा श्री गुरु नवि जीवोने चेतावे ते के जडनी सेवा वोडी चिदानंद राजाने सेवो, एटले परम सुखी यशो." ते गुरुना वचनना पसाये चिदानंद राजाने जाणे, ते जम सेवाथी बूटी सुखी थाय. एटसे गुरुनां वचन विनय सहित श्रादरे ते सुख पामे वे. जेम कोश्ने धेरै वालक थवतयु: ते वासकने जन्मयी श्रांख उपर चर्म पम्स हतुं. कोश् सुझवेदे देखी तेने कर्तुं तारी थांख अंदरथी निर्मस प्रकाशवान ठे, जो तारी मरजी होय तो पमल दूर करी थांखनो प्रकाश खुल्लो करीए. त्यारे ते पालक घोड्यो के "तमारी महेरवानी" पठी ते वैये मूल्यवान दवा थंजन करी, चर्म पडस दूर कयु, आंखनो प्रकाश खुल्यो. स्वपर झपने देखवा लाग्यो. तेम थात्मा थनादियी ज्ञान दर्शन अष्टीवंत ठे. कर्म पम्स पण अनादिन वे. थंदर देखवा जाणवा रूप निर्मव शक्ति वे. गुरु " २६४ श्री. अनुभव प्रवेशिका ग्रंथ. महामूल्य प्रवचन- अंजन करी, अज्ञान पमल दूर करे . शीपमा, शंपुं नथी, मृगजलमां जल नथी, काच मंदिरमां वीजो श्वान नथी. मृगनी उंटीथी वेगली कस्तुरी नथी, नलिनीनो सूडो कोइए पकड्यो नथी; वानरनी मूठी कोइए पकमी नथी, कूवामां चीजो सिंह नथी, पमायामां पुरुप नथी,, मात्र मिथ्या बमबमे उःख उपजे ते. तेम पर अंहं ममत्व वझे जीव अनादि पुःखी यश् रह्यो , स्वरूप जाणी आदरे सुखी थाय. आत्मा पोतानुं शुरू स्वप जाएया बिना सुख माटे धन संचय करे , देशावर नटके , विषय जोगना पदार्थ वसावे , देवादिक सुखने चाही अनेक श्रम करे , पण साचं स्वतंत्र सुखतो निज स्पझप जाणे थाय. मोह उगारे संसारी जीवने पर ऽव्यमा अहं ममत्व शपथविद्या फेसावी . श्री गुरु उगाई नाश थवाने माटे शुरु मंत्र बतावे ठे के “ (नो अहंममेति.) " ए मंत्र जे हमेश जपशे ते पोतानी निधि चूकशे नहि. वसी श्री गुरु जगत् जनने पोतानुं सत्ताजूमिर्नु घर वतावे के “ तुं पोताना निर्मल उपयोग बडे थापणा घरमा रही निज निधिनो विलास कर, ताहारी हरामजादी वडे तुं पोतानुं राज्य सूली कोडी कोडी जाची कंगास. यश् रह्यो कुं, ताहारूं निधान ताहरा पासे ठे, तुं संजासतो नथी, तेथी फुःखी थयो . जेम को चंपो गोवाळ धतुरानुं पाणी पीने पोताने लक्ष्यो पोताना घरनी आजुबाजु फरतो पोताने शोधै ठे, घर पाउल रही पोकार कयों के चंपो घरमां.? त्यारे तेनी स्त्रीए कार्वा "तुं कोण ठे ? त्यारे तेने शुद्धी थावी के हुँ पोते चंपो हुँ” तेम श्री गुरु थातमता बतावे थज्ञानता रुप धनुरा, विप उतरे मुखी थाय. श्री गुरु वचन सुधारस पीधा पिता विनाव पुःख. बंदमा मुग्य. मानी, उःख नोगवी रह्यो ते..गुरु वचनामृत पीधे मोह मद. उत्तरे, मुखी याय, पठी परतरफ देखे पण नहि: निज स्वरुप देखतांज. त्रण खोकनी ठकुराई पामे. निज स्वरुपमा धनुनब अष्टि थमृत dico श्री अनुजव प्रवेशिका प्रेय. श्य धारा घरसे ले. अहिंधां पर सप थविद्यानो अवकाश नयी; पणं अनादि बिनाव पशधी जेम सोनानी खाणमा सोना साथे अनादि लपल संयोग , ते अग्नि संयोगे उपर जिन्न पडे पठी सोनामां. मलिनतानो संयोग नधी. तेम निर्मळ ध्यानामिमां मोहमले नस्म पाप, थारमा कंचन समान निर्मळ घाय, शरीरना ममत्व बडे शोधा. दिक सर्वे कर्म प्रकृति, मन, वचन, इंयि श्रने कुटुंब परिवार विगरे सर्वेने पोताना मानी, तेना रक्षण थर्थे थनेक प्रयल करे वे. सुवर्ण, हीरा, मणि, माणेक, मंत्र, जंत्र, कसा, विज्ञान, रिजि, सिजि जेजे चौदराज खोकमांदे मनोज्ञ नोगना पदार्थो ते सर्वेनुं ममत्व करी कर्मपरिणाम साये बंधार रसो ठे, मन वचन कायानी क्रिया पोतानी जाथी ए माहरां, हुँ एहनो, ए हूं, एवे परिणामे त्रिकाख- वर्ती सर्वे ज्ञेय जाणवा देखवानी पोतानी शक्ति भावरी राखी . ज्ञानादि शक्ति उलटी परिणमावी राखी . तेज थानादि विकार थयो, ते वडे परने श्राप पे देखे ते. पोताने पर रुपे देखे , चेत- नने अचेतन, थचेतनने चेतन, विनावने स्वताव, स्वनावने विनाव शत्रुने मित्र, मित्रने शत्रु,थहितने हित, हितने अहित, झेपने शान, झानने झेप, थकारणने कारण, कारणने अकारण, कारणेने कार्य, कुगुश्ने गुरु, गुरुने कुगुरु, देवने थदेव, देवने देव, धर्मने धर्म थधर्मने धर्म, एम अनेक विपरितता तथा बने पक्षने समान जाथवा- पणुं घयु के थने जेटसी चोदराजसाकमा सजीव थजीव मिश्र वस्तु ते ते पोताने श्रादरवा सायंक जाणी तेनो शाचरण परिणामी य रह्यो ठे. काप चेष्टा पण ते विषे करे, वचन थासाप पण तेने माटे करे, शुनाशुन संकल्प पंप तेज माटे करें, समप मात्र पण सहजानंद समाधिनो अवकाश राख्यो नयी. सुख क्यांची होय ? पोतानी सर्व शक्ति परमाई वांपरी थात्मवीर्य उबटुंः परिणमा . स्वरुपाचरण करवा वीर्य तेक निर्वस पयुतेयी यात्माना अनंत श्री थनुजव प्रवेशिका ग्रंप खान, पान, चूथा, चंदन, वस्त्र, थाजरणे करी शोनाववा यत्न करे, जूठमां मन थई थई मुवायी जीवतो सगाई करे तो कार्य केम सुघरे? जेम कुतरां सूकां हामका चावे, पोताना गाल तासबुं.मसोडानुं मांस फाटी रुधिर निकले. तेनो स्वाद मई मग्न थाय. एम मूर्ख जेमा दुःख हाणी, खेद, प्रत्यक्ष ग्वानि वे एवी कामरति रीत श्रादरी दुःखी थाय ते. कर्म बंधमां सुखकंद नानी दुःखी थाय .. एका जम जोगथी गेडाववा कोई सत् पुरुष प्रेरणा करे ते अनिष्ट लागे. चोरा- शी, सासजीवायोनिमां नटकतो अनेक रूपने पोतापणे मानी परवस्तु ग्रहण करतो, चोर धनी मुख दंग-सदेतो, थाकंद करतो रहे है; पण झायकता, रूप निज अंग जाणे सुखी थाय. पुःख दंग सहेतां पण परग्रहणता तोडतो नथी. पोते परम पुरुष त्रिजगनाथ पोतानुं ज्ञानानंद सुख.नूली उखी थायठे. चेतना निधान पोतान पोतानी पासे वे तेने जाणतां सुखी थाय. कोइ पुरुषे कोश्ने पूच्युतुं कोणठे ? ते बोल्यो “हुँ मडदुं तुं" पेसे पुरुपे कयुं वोलेठे ते कोण? तो कहे के "हुँ नथी.जा. गतो" तो नथी जाणतो एवं कोणे जाए\? जे जाणनार तेज पोते जीवतो , तेम शरीरने पोतापणे जाणनारो पोते पोतानी शायकता सहित त्रिकाल जीवतो.जम पदमा थापो मानवो प्रत्यक्ष मिथ्यात्व थने पोताने सदाई जेम कोइ पुरुष मदिरा पी उन्मत थई पुश्पाकारे पथ्थरना स्थलने देखी कहेके श्राव मारी साथे लढ, पठी ते पुरपे ते स्यंन साथे वाथ नीडी तेने पाडवा चाह्यो. ते पोताज उपर थायी पड़यो. पठी कहे तुं जीत्यो हुँ हार्यो. हवे मने बोड. एवी पोतानी थसत्य नावना पोताने उखदाई थई. तेमज पर अ. व्यमां ममत्व करवाथी ज्ञानावरणादिक थाउ कर्मनो चोजो पोतापर, थाववाथी पोतेज बुखी थाय ठे. जेदझाननी शक्तिवडे विवेक ग्रही स्वपरना थंश, थंश-भिन्न- जिन्न करी निज सवांश झानानंदमय जापी थचन थकंपा रहेवाची शाश्वत -थानंद विषसे ते पोतेजः श्री धनुनव प्रवेशिका पंथ. ए पोतानुं स्वरूप थपजायतां परमच्यमां थई ममतरूप असत्यनावना करी नाहक सेद पेदा कों. ते पोतार्नु स्वरूप न संनाल्गुं त्यांसुधी पोते पोतानो शनु ययो. जो शुद्ध नये स्वरूप संजाली स्थिर रहुँतो तुं पोते पोतानो मित्र तुं. तु अचेतनने पोता सरखो करवा चाहुं हुं ए जन पोतानो स्वजाव बोडी ताइरी इच्छाए न प्रवतं. कोई अव्य पो- ताना गुण पर्याय प्रमेय मर्यादा गोडी थन्य अव्यना गुण पर्याय प्रमें. यने न रहे तो मिप्या नावना करी, पोताने उःख दाता केम य? पोते पोताने सुखदानी या. तुं पोतानो थने पदकायाना जीयोनी धनंत देमंकर था. थनंत कासची व थने पर जीवना अन्य जाय प्रापनी हाणी करी सुख समुडमां सी रसो; हवे दर्शन शान घरबमयी निज थनेद शुद्धात्म भावमा उपयोग घकंप राखी सपर जीवनो देमंकर था. तुं पोते पोताने कर्म फैदमां न नासीरा. एविना दुख सिद्धिन पाय, विना विचारची धनंत चतुष्टय (हान, दर्शन, सुख थने वीर्य) थमृत न जाएयां, न स्वाद सीधी, वारंवार भरण पाम्यो, हवे धनंत चतुष्टय जापी थन्यासी स्वाद सेई सुखी था. जडनी शक्ति नधी के तने कोई दरकत करी शके. तादी थपिश बडे नु दुःली पो. पोतानी मास्ति पदे थविधानो नाश करी सुखी था. ते परमां थप धायु पज थविद्या नारे गळे पटी. दयं अनारसा स पर नेद विज्ञान विद्या पचविधाने नुस्त नाश कर. घायुष्य पपक्ष के. दाख श्री गुल्ना परमयमृन समान पचन नुं पायो पत्री तने तारनारमा मुरेश के. नाहा निज स्थापना परम लंच पद ते संजाउ.नीर धने नादानी टोग. निज दारफता एज जगदय एशिवाय सकस परजार पसर गुप पापनो कादर हेर . निज थानंदना एफ धंसना तोच धागज मनी धारिनुं सार तर मात्र पप से नदी. एकगार निज शनानंद मुसनां मम पाप-तो परी १६ श्री अनुजव प्रवेशिका ग्रंथ. खान, पान, चूया, चंदन, वस्त्र, आजरणे करी शोलाववा यल करे, जूठमां मन थई थई मुवायी जीवतो सगाई करे तो कार्य केम सुघरे? जेम.कुतरां सूकां हामका चावे, पोताना गास-तालवु मसोडानुं मांस फ्राटी रुधिर निकले तेनो स्वाद सई मग्न थाय. एम मूर्ख जेमां दुःख दाणी, खेद, प्रत्यक्ष खानि, एवी कामरति रीत श्रादरी दुःखी थाय वे. कर्म बंधमा सुखकंद नानी- दुःखी थाय ठे. एवा जम नोगथी गेडाववा कोई सत् पुरुप प्रेरणा करे ते थनिष्ट लागे. चोरा- शी साख जीवायोनिमां जटकतो थनेक रूपने पोतापणेमानी परवस्तु ग्रहण करतो, चोर बनी पुःख दंग सहेतो, थाकंद करतो रहे है। पण झायकता रूप निज अंग जाणे सुखी थाय. पुःख दंग सहेतां पण परमहणता गोडतो नथी. पोते परम पुरुष निजग़नाथ पोतानुं ज्ञानानंद सुख नूली जुःखी थायवे. चेतना निधान पोतार्नु पोतानी पासे ठे तेने जाणता सुखी थाय. कोई पुरुपे कोश्ने पूछ्युतुं कोण? ते बोल्यो “हुँ मडदु ९" पेले पुरुपे कयुं बोलेठे ते कोण? तो कहे के "हुँ नथी.जा. पतो" तो नही जाणतो एवं कोणे जाण्यु? जे जाणनार तेज पोते जीवतो, तेम शरीरने पोतापणे जाणनारो पोते पोतानी झायकता सहित त्रिकाल जीवतो. जर पदमां थापो मानवो प्रत्यक्ष मिथ्यात्व भने पोताने पुःखदाई जेम को पुरुष मदिरा पी उन्मत थई पुरुपाकारे पथ्थरना स्थनने देखी करके थार मारी साथे सढ, पठी ते पुरुपे ते स्थंन साथे वाय नीडी तेने पाडवा चाह्यो. ते पोताज उपर थावी पडयो. पठी कदे तुं जीत्यो दुं हार्यो. हवे मने बोड. एवी पोतानी असत्य नावना पोताने उखदाई थई. तेमज पर अ. व्यमा ममत्व करवाथी छानावरणादिक था कर्मनो योजो पोतापर थावयाथी. पोतेज बुखी थाय वे. दशाननी शक्तिवडे विवेक प्रदी स्वपरना अंश अंश-जिन्न-भिन्न करी निज सशंशः झानानंदमय जाणी थचन थकंप रहेवाची शाश्वत -आनंद विखसे ते पोतेज, श्रीश्रनुनव प्रवेशिका अंघ. १६९ पोतार्नु स्वरूप अपजाणतां परमव्यमां अहं ममत्वरूप असत्यनावना करी नाहक खेद पेदा कर्यो. ते पोतानुं स्वरूप न संनायुं त्यांसुधा मोते पोतानो शत्रु थयो. जो शुद्ध नये स्वरूप संजाली स्थिर रहुंतो तुं पोते पोतानो मित्र हुँ तु अचेतनने पोता सरखो करवा चाहुं हुं ए जम पोतानो स्वजाव ठोढी तादरी इच्चाए न प्रवत्ते. कोई अन्य पो. ताना गुण पर्याय प्रमेय मर्यादा गोडी अन्य अन्यना गुण पर्याय प्रमें. यने न प्रहे तो मिप्या नावना करी, पोताने उःख दाता केम थQ? पोते पोताने सुखदानी था. तुं पोतानो अने पटकायाना जीवोनो अनंत क्षेमंकर था. थनंत कासयी स्व श्रने पर जीवना अव्य नाव प्राणनी हाणी करी सुख समुअमां कुखी रहो; हवे दर्शन ज्ञान चरणमयी निज अनेद शुद्धात्म जावमा उपयोग थकंप राखी स्वपर जीवनो क्षेमकर था. तुं पोते पोताने कर्म फंदमान नासी. ए विना सुख सिकिन थाय, विना विचारथी थनंत चतुष्टय (झान, दर्शन, सुख भने वीर्य) अमृत न जाएयां, न स्वाद सीधो, वारंवार मरण पाम्यो, हवे अनंत चतुष्टय जाणी थन्यासी स्वाद सेई सुखी था. जडनी शक्ति नथी के तने कोई हरकत करी शके. ताहरी थविद्या वडे तुं दुःखी थयो. पोतानी शुद्ध शक्ति वडे थविद्यानो नाश करी सुखी था. मां अहंपणुं धायु: एज थविद्या ताहरे गळे पडी, हवे उतावलो सहर विद्या बमे थविद्याने तुरत नाश कर. थायुप्य पक गुना परमअमृत समान वचन तुं पोतने मुइकेल . ताहरा निज स्वरुपमा परम . अने नादानीपणुं गेम, निज झायकता एज सकस परनाव परजव्य गुण पर्यायनो थादर देवते. एक थंशना तोस थागत स. इं चक्रवर्ती पणाखे नयी एकबार निजाज्ञानानंद

207
१६७
श्री श्रनुलव प्रवेशिका ग्रंथ.
खान, पान, चूथा, चंदन, वस्त्र, श्राज़रणे करी शोलाक्या
जूठमां मग्न थईयई मुवायी जीवतो सगाई करे तो कार्य है
जेमा कुतरां सूको हामका: चावे, पोताना गास तासई .म
फाटी रुधिर निकले तेनो स्वाद सई मग्न याय. एम
हाणी, खेद, प्रत्यक्षा खानि वे एवी कामरति रीत
थाय . कर्म बंधमां सुखकंद मानी- दुःखी था
जोगथी ठोडाववा कोई सत् पुरुप प्रेरणा करे ते:
शी, लाख जीवायोनिमां जटकतो अनेक रूपने।
ग्रहण करतो, चोर पनी उःख दंग सहेतो.
पण झायकता रूप निज अंग जाणे सुखी था
परमहणता गेडतो नथी. पोते परम पुरुप न
सुख नूसी दुःखी थाय. चेतना निधान
जाणतां सुखी थाय. कोर पुरुपे कोश्ने ।
मडहूँ तुं" पेले पुरुपे कह्यु बोखे ते कोण? ।
पतो" तो.नथी जाणतो एवं कोणे जाएयु?
जीवतो , तेम शरीरने पोतापणे जाणनारो ६
सहित त्रिकाल जीवतो. जर पदमा थापो म
थने पोताने पुःखदाईले जेम को पुरुष
पुश्पाकारे पथ्थरना स्थलने देखी कहेके श्रा
ते पुरुषे ते स्थंन साथे चाय नीडी तेने
उपर थावी पडयो. पठी कहे तुं जीत्यो हुँ
एवी पोतानी असत्य सायना पोताने सुखद
व्यमां ममत्व करवायी ज्ञानावरणादिक था।
थाववाथी.पोतेज पुःखी थाय ठे. दहानी
स्वपरना थंश, थंश-जिन्न- जिन्न करी निज
जाणी. थचन थकंपा रहेवाची शाश्वत-श्रानं
.

श्री धनुष प्रवेशिका प्रथः सर्व अंगे थाय तथापि रल सांग निर्मठ के. ते रत्ननो एक वंश खुलो देखी सवेरी अखंग रलनी शुद्धता. जाणे. तेने उकरडात्री धसग करी खेई, धोई ते रत्नना श्रमूस्य मूल्यने पामे. तेम यात्मा पुद्गम थशुफ पर्यायमां गन्यो उतो पण अनादि शान वीर्य गुण काय उपशम बडे समकिती थाल तत्त्रने सर्वांगे शुभ जापी, यही जेदज्ञान वई कर्म मेस दूर करी श्रमूख्य धात्मानंद पामे. रत्लती शुद्धता उपर जेनी दृष्टि पड़ी नधी ते रत्लने न पाम तेम जेनी ष्टि शुझाम जाब उपर पड़ी नथी ते थात्मानी शुभताने पामे नहि ज्यारे गुरु वचने शुभात्मता उपर दृष्टि पडे त्यारेज ते पोतानी शुद्धता संनाही शुद्ध परमात्म पद पामे. जेवी दृष्टिए देखे तेवू फल थाय. शुद्ध धाम अव्यमाहे अनंत ज्ञेय जाते ते पण आत्म व्यनी ज्ञाप- कतामां ज्ञेय नयी झेयमां शायकता नथी. झायकता ते पोतार्नु इप के शेय पर श्प ठे. झेप विणशे झायकतानो विनाश नथी. शायकता अमर निज रुप ते जाणी सदा श्रमरपद जोगी रहो. रागादि पोतार्नु मूस प नयी व्यारे पोतानी शायफतामा नासता जे ज्ञेय रुप पर अन्य तेना ऊपर ममत्व करे त्यारे ए टुं, ए मने, हुं एह, ए मारामां, ९ एनामां, ९ ए वडे, ए मारावडे, ए मारायी एनाधी, एम निर्विकार पाय ठे; पण ज्यारे पोताने ज्ञायता से देखे त्यारे पोतेज दर्शन, ज्ञान, चरण रुप, अगर पंच परमेष्टी रुप पोताने जाणी शिव राज्यनो थधिकारी माय. एम प्रथम पोतानी शुभतानी प्रज्ञा पई तेज साधक श्रने शुद्ध स्वरूप ते साध्य. एन साध्य साधकता जाणीने शिव मार्ग साधे ते पूर्ण शुद्धता पामे. माटे साध्य साधकर्नु ऊदाहरण देखाडीए लिये. चेतना अनादि पर ममल वडे कर्मवर्गपा पुद्गल क्षेत्रमा पोताना श्रारम प्रदेश एक क्षेत्रावगाही करी लोधीभूतपणे एकमेक या रसो ते, त्यां.पहिरात्मा सापक श्रने मिथ्यानाय साध्य है, . ...

२७४ श्री श्रनुजव प्रवेशिका ग्रंथ. दायउपशम झानवीर्य साधक त्यां सम्यक्त्वनाव साध्य , ज्यां सम्यक्त्वनाव साधक त्यां शुद्ध सिझता साध्य ते.ज्यां शुशोपयोग सा- 'धकत्यां परमात्मनाव साध्य, ज्यांव्यवहाररत्नत्रिक साधक त्यां निश्चय अनेद रत्नत्रयी साध्य ठे, सम्यक्सटिने देशविरति साधक त्यां सर्व- विरति साध्य ठे; ज्यां देवं, गुरु, शास्त्र, विनय, जक्ति, साधकता त्यां विषय कपायादि निवृत्ति, उदासिन्नता, मन परिणति निवृत्ति, स्थिरता साध्य , ज्यां शुजउपयोग व्यवहार परिणति निजात्म तत्वार्थे सा- धकता ठे त्यां परंपराए मोक्ष साध्य के; ज्यां अंतरआत्मा साधक ठे त्यां शुद्ध परमात्मनाव साध्य ; ज्यां समकिती जीव साधक त्यां ज्ञान, दर्शन, चरण साध्य; ज्यां नाव मोद साधक त्यां अन्य मोक्ष साध्य; ज्यां दपक श्रेणि चढवं साधक त्यां केवल झान, दर्शन, चरण, वीर्य, साध्य के ज्यां व्यत्नाव संयम साधक वे त्यां साक्षात् मोद साध्य वे, ज्यां परमाणु मात्र परिग्रह प्रपंच साधक तिहां ममता नाव साध्य; ज्यां मिथ्याविध्वंश करवो साधक वे त्यां मोद करवो साध्य ..एम साध्य साधक जाणी साधवाथी सहेजे शुद्ध साध्य सिधं थाय. हवे साध्य साधकनुं विशेष सखीए लिए के ज्यां हुं नर, नपुंसक, नारी, देव, नरक, तिर्यंच, ए शरीर मारु, एवो परमां थहं ममत्वनाव, निज आत्मस्वनावधी वाहिरना अन्य नावने पोतापणे जाणवू, मानवू, पर परिणति मांदे राग रीफ करी तन्मय थq एवा मिथ्याजावनेज साधे ठे. एटखे थज्ञानथी श्रज्ञान सधे, मिथ्यात्वबने मिथ्यात्व सधे, रागादिक कपायथी रागादिक कपाय सधे, वधे, एम श्रशुद्धताथी अशुझता सधे. शुझताथी परम शुद्धता सधे. देश शुद्ध 'ताथी पूरण शुद्धता सधै. मिथ्या देव गुरु धर्म सेवे मिथ्यात्व सधे. सम्यक् देव, गुरु, धर्म, सम्यक्दर्शन, ज्ञान, चरण सेवे शुद्ध तत्व 'सधै. थंश दर्शन शान चरणशप शुरू उपयोग परम दर्शन ज्ञान चरण उपयोगनो साधक वे. थंशवडे संवांश प्रगट थाय. थाम शुद्ध .

श्री धनुनव प्रवेशिका अंथ. तानो निश्चय परम प्रगट शुद्धता कारण टे. सम्यक् ज्ञानमा पूर्ण श्रात्मजाव अप्रगट उते प्रज्ञा शचिमां श्राभव बंध अजीब नाव हेय, संवर निर्जरा मोक्ष यात्मनाव उपादेय जाएया, निज श्रारम शुद्ध सिड स्वरुप उपादेय प्रतीतिमा श्रापी आंतरंग शुद्धतामा परिणति पर वेश करें ते वने प्रगट समवेत (समुदाय) समवाय (अनेद) शुद्धता प्रगटे. प्रथम शुद्ध स्वरुपर्नु अज्ञान करी विषयो कपायो मन वचन कायानी योग प्रवृत्ति, धन, कुटुंब, परिवार, देवादिक कति आदिमांधी रति उसे निवृत्ति पामी, परिणति ज्ञान दर्शन चरणादि रुप निज स्वरुपमा स्थिरता पामे, एम ययाख्यात् चारित्रज्ञप स्व- नावाचरण पामी केवल ज्ञानादिक गुण प्रगटी श्रवाधित रहे. प्रथम समकितनां निःशंकितादि थाव थंग प्रगटे, समकितनी निर्मलता वधे. नेदज्ञान स्वपर विवेक वने जिन वचनमा शंका न रहे. (१) कुप्रावनिक मिया वचनमां शचि प्रतिति न थाय. (२) सिद्धां. तमा प्रापेक्षा एक पण वचननी थप्रीति जुगंठा न थावे वली साधु मुनिराजना मसादिकनी के कोईपण थमनोज्ञ वर्णादिकनी गंधान थावे. (३) शुजा शुरु देव, गुरु, धर्म परिक्षामा मूढता न रहे. (४) गुरुना गुपोने न गोपवे, वक्षी पोतानी थसमजथी जपाएला अवगु. पने न प्रकाशे, पोताना गुरुने न तुपाने, वली थन्यना थवगुण अने पोताना गुण न प्रकाशे (५) पोताने श्रने परने सम्यक्त संजम था- दियी पमताने ऽव्यना गुणपर्याय सक्षण सक्षमा थनेदपणे जपावी वताव स्थिर करे (६) देव, गुरु, साधर्मी उपर वात्सल्यताजाव राखे (3) शुद्ध नये सिझतना रहस्यने जाणी, नपी जपावी प्रतियोध थापी काव्यसुधारस थादिची नवी जीवोने शासन रसी करे (1) एम थाउ भंगवडे सम्यक्तनाव निर्मल करे. देव, गुरु, धर्म, शाख नक्ति सन्मान शुझातमन्नाव पामवानुं कारण जापी करे. गुरु परम कृपाल शुद्ध नये थामस्वरुप जणाची कपाय कापताथी वोडावे गुरू- गमसहित शान (थात परम गुरुनां वनन यतः , - श्रीअनुजव:प्रवेशिका ग्रंथ. तित्थयर समो सुरी, सम्म जो जिणमयं पयासेई आणां अश्कतो, सो कापुरिसो न सप्पुरिसो. अर्थ-जे सम्यक् प्रकारे जिनमतने प्रकाशे , ते थाचार्य तीर्थकर जेवावे. पण जे जिन थाझा श्रोसंघी उपदेश देठे, ते सत्पुरुप नयी नींदनीय है. श्रन्यासे जेदज्ञान रुप स्वपर विवेक पामीथे; माटे गुरु थने शाखनी सेवा घणीज जरुरनी जाणी प्रमाद ठोढी थादरे. जव लोगथी उदासिन्न वृत्ति करी शुखात्म जावमा मन स्थिर करे. शुज उपयोगना त्रण नेद वे. जक्तिरूप, क्रियारूप, गुण गुणी जेद विचार रुप. तेना सातिशय श्रने निरतिशय वडे वद थाय तेमां समकित सहित नक्ति, क्रिया अने गुण गुणी द विचार तेतो सातिशय वे, थने सम्यक रहित थे त्रणे नेद निरतिशय जाणवा. सम्यक्त सहित तो परंपरा नियमा मोनुं कारण वे. थने सम्यक्त विना संसार मुख थापे, नोक्ष मार्गनी नजना वे. थेटले परंपराए मोक्षपामे थथया न पण पामे; थेज शुनयोगवडे फरी सद्गुरु यागे सम्यक्त पामे तो मोदनुं कारण थाय. सम्यक्त इान, दर्शन चरण साध्य ठे तेमज समकिती जीव साधक .ज्यांदपक श्रेणि साधक त्यां ययाख्यात चारित्रसाध्य,थने यथाख्यात चारित्र साधक त्यां थनंत चतुष्टय साध्य ठे. ज्यां अव्यलिंग साधक त्यां जावासिंगसाध्य. ज्यां मनोविकार विसय साधक त्यां परमस्थिरता साध्य . ज्यां शब्द साधक ठे त्यां थर्य साध्य वे. ज्यां थर्थ साधक त्यां ज्ञा- नानंद रस साध्य ठे. ज्यां शुख ध्यानसाधक त्यां परम स्थिरता साध्य वे. स्थिरता साधक त्यांफर्मदाय साध्य वे स्यादवाद साधक त्यां वस्तुस्वरूप शान साध्य. कादश नावना साधक त्यां परम वैराग्य साध्यठे..नि. मंत्रज्ञान कसा सापकरयां.गुष्य परमात्म भाव साध्य ठे..विवेकसापक भी अनुनव प्रवेशिका ग्रंथ. ५७ स्यां परम नीति साध्य रे..धर्मध्यान साधक त्यां शुक्सम्यान साध्य के. वीतरागनाव साधक त्यां मोक्षजाय साध्य ते. संवर-साधक तिहां कर्मपंध धनांव साम्यवे. निरा साधक शुशाम गुण प्रगट साप्य, शुझ करयोग साधक त्यां घेतनामां चित्त खीन भई सान्य. नयनंग सापक त्यां प्रमाण साध्या ज्या प्रमाण जंग साधक त्यां वस्तु सिद्ध साध्य. सम्यक् शाखावलोकन साधक त्यां शुद्ध अक्षा साध्य, शुभ धक्ष साधक प्रगढ़ परमार्थ पामको साध्य, गुरुसेवा साधक श्रात्म- हित साध्य. विनय साधना ज्ञानसिद्धि साध्य. तत्वामृत पीयूँ ए साधना संसार खेद मटको साध्य, ध्यानाच्यास साधना ध्यान सिता साध्य, नयनिक्षेप प्रमाण सप्तनंगस्याद्वाद साधना शुद्ध अव्य ज्ञान साध्य, परदया साधना निजदया साध्य, अव्य दया साधना जान दया साप्प, सम, संवेग, निर्वेद, अनुकंपा, थास्तिस्यता, साधना सम्पक्त गुण साध्य, शुध्ध चेतन भावना साधना सहज समाधि साध्य, प्राणायाम साधना मनोनिमह साध्य, धारणा साधना ध्यान साध्य, निज गुण रुचि साधना श्रखंड समाधि साध्य, विकथा साधना कर्म क्लेश साध्य, संवैगनी, निवेदनी, श्राक्षेपणी, निक्षेपणी थेम चार प्रकार धर्मकथा साधना शुध्ध धर्म साध्य, एम अनेक विध साध्य साधक जाणी शिव समाधि साधीए. कोई कद्देशेके था समयमा मोक्ष मार्ग वे नहि, तो थे, जाणनारे मोक्ष मार्गनो थलाव को ते बहिरात्मा ने पण था वर्तमान समये जे जीव मोक्ष मार्गनो थनिवापी घई शुद्ध दायक समकित पामी थनुजन थानंदने वधारे ते चेक जब वैमानीकनो करी; उत्तम क्षेत्र, उत्तम कुसे, मनुष्यनव पामी, थाव वर्ष उम्मर थया वाद संयम सई, एक अंतरमुर्तमां पाती कर्मनो क्षय करी थनंत चतुष्टय प्रगट करी परम कल्याणने पामे; माटे मोक्ष मार्ग साधवा उजमात यई अनुजव श्रन्यास निरंतर करवो. अहिंयां काम कर्मनुं जोर नथी.

.. २३० श्री श्रनुजव.प्रवेशिका पंय. थागसनी पेठे चक्रवर्ती थादि ऋद्धि श्रने गृहस्थोनी मणि माणेक थादि ऋछि थाज नथी. ते.सोकोने तो परिप्रदनो राग संसार तरफ यधारे संचनारो हतो, था वखतमा थेटलो परिग्रह नथी माटे स्वरूप सापामांथटकावनार थागळ जेटलो परिग्रह पण नथी. प्रत्यक्ष था संसारमांधणां विघ्न जपाय ठे तो मुमुकुयोथे देहादि जोगयी विरक्त या स्वरूप साधq एज श्रेय ठे. पर परिणामिकता करवी सुगम जाणे निज परिणामे रहे कठण यताचे . संसारीक कार्योंमां चतुर निज स्वरूप साधवामां मूर्ख, ए केवी थचंवानी बात ठे? एम शव दर पकली कर्मदमां ध्यायो बहु नव ताप पाम्यो तो पण थंध धुंध परदी सद्गुरु वचनामृतपीतो नयी, मोहनिहायके गाफल परयो ठे. पाताना कृतकर्मना विपाको थन्य कोइ नहि जोगवे पोतेज नोगरे माटे गुरु परमकृपा करी ढंढोसी ढंढोसी पचारी पचारी जगावरी फदे ठे ते ठतां जो निज दयाल न थाय तो जब थटवीमां नमतां फरी कोण वारवावासोते? माटे एक क्षणमात्र पण प्रमाद न करता जिन थाहा परमगुरु मुखे जाणी शुरू नये सेवो. सुखी थाथो. मुझ जागृनता पामे निज चेतन्यता वधारे. निज परिणति वधारे. थध्यात्म महिमामां पय खगाव. सहज समाधिरम पामे. कर्मबंध मटावे. प्रधान चिदगुण पर्यापमा घ्यावे त्यारे पूर्णानंद पामे. ए. जिनपचननो सार जातीग्रही अनंतकाय जीवीए निज मोदी न यप. निज स्वनाव थोकनयी पर परिणनि नाश पामे निज अनुरागय वीतराग पद पामे हमगां दार पाम्या नुं फरी योग मक्षयो दुसन ने. जेथी नवकंद मटे; माटे मान मोडी, माया जास उम्मी, झोप यन्नि युकानी, पोत सहर मटावी, विषय विष नजी, चिदानंद राज्य देखो. हाना- मत पारा पीथी. निन परिणनि नारि संग रमण करी ममता मम निने परथी कहानी एकांतिक, धात्यंतिक यानंद विवासी घायो. निनि प्रियापी दर रमो स्वां मुची नवतार समो; हवे निति रानी भी अनुष प्रवेशिका प्रथ. संग सर्ने समय रदी रूखंड आनंद शिसतो. परमां निजतार करपी रसो तेपी साचु सुख पाम्यो नदि, होंश पुरी थाप नहि. पण परिप- रता, परतंत्रता, पपसता, सहज निपि वियोग मिना पीजुं फस गधी. ब्रह्म समुभ ज्ञानामृत रसे जों से ते रस पीता भमर, पगरपj पामे. पुद्गल कमें करी पंच इजिपनेहुं मन थयां सेमा देश प्रमाणे धामा व्याप्यो तेथी एशियादि तथा संज्ञी, असंही संशा पाम्पो. पाव इंजिय भाव मन पम प्रकारे उपयोगना पद पार ये एक एक उपयोग पमे एक एक तरेहनो पुद्गलादि परिणाम येसे, गाणे. उपयोग मन. छारे चिंता विकल्प देसे, जाणे, पेतना परिणाग, विकल्प चिंताश्प पाय ते परिणामने मन नाम फदेपाप. एम पीजी इंडियो शारे पुद्गल पर्णदि विपपोने से, गाणे, अंग फार पगे शब्द पर्याप,थांख पगे पदि संस्थानादि पर्याय, नाफपटे गंप पप, जीनवडे रस पर्याय, त्वचापडे स्पर्शादि पर्यायने जाणे. सेमी, ईशा, थवाय, धारणा, अपमहे, एम एप एपाना पार पारद फरीदाबीश बने मन, थांग पिना पार इंजिय व्यंजनने प्रद से पारने पंग. नावमद काहिये एम यतापिश द पाप ते मEि नाग पा. तेना उत्तर भेद करता थनेक द पण पाय . गण ईनियो गाने मनयगे पस्तुनो सामान्य पोप नेने दर्शन कहिये. पग धारगान उपयोग परसंयोगे मति संहा पामे छे. हानीथाना अनिमाय भूत एटसे पाणिधी थने थदारादि धन्य चिन्दाय अन्य से जमा इसी प्रक्षपी विशाखना थने दयनिता गनिने फरीन जाणे, " मिधर्नु नाम सुनपान कहिये, से मति भुत समफिनी को मतिभुत पहिये. मिप्याती जीपने कुमनि कमुनि इपये. पराग सान अनेक नामने पाम के. दान एफ. निर्गत पसाय मात्र मिप्यारीमा जापयामां पिपास के कम मिप्पा पाने गए, मने, मारा सामना पादि ममरस सदित जापे माटे मियादान २०४ भी थनुनव प्रवेशिका मंथ. तो देखा जाणवा मात्र वे. राग द्वेप थादि विकार प्रहवे करी पोते विकारी थाय. राग, केप, मोह सहित देखg, जाण, श्रावतुं करे तोज पंप पाय. सम्यक् ज्ञान वर्शन चरणमा ग्रंप नधी. ॥गाया॥दर्शनमात्म विनिश्चित, राम परिझानमिप्यतेबोधः।। स्थितिरात्मनि चारित्रं, कुत एतेन्यो भवति बंधः अर्थ। ॥दोहरो ॥ दर्शन आत्म विनिश्चित, वोध विशेष सुज्ञान ।। यात्म स्थिरता चरण गुण, तिहांनबंध विधान ॥ यदि जीवने स्वनावाचरण थाये नदि, थने जवि जीव सम- कित पामी स्वनावापरण सेवी सकल कर्मनो नाश करे. कोई प्रभ को के स्वरूप देखीए नहि, जाणीए नहि, तो तेमां केवी रीते उपयोग स्थिर करीए? तेने कहेवू के परवस्तुनो देखनार जाणनार भरपदा नादरोज उपयोग वे, ए उपयोगयी देखा जाणपानी अन्य वस्तु निन्न ठे, पण एज ताहरा उपयोगने राग, केप, मोद परावरपर न यवा दवं तो कर्मवंय थावी शके नदि, थने जेम जेम रागादि थारुला विना उपयोग स्थिर रहे तेम तेम पूर्व कर्म रस निरी, कर्मदीयां परी ज्ञान दर्शन सन्धि प्रगट पाय. तादरो टरयोग नादारी पामे ठे, अन्य क्षेत्र शोधया जणु नत्री (उच) (उपगमजीवा) ॥गाया॥ उवउंगो खजु ऽविही, णाणे य दंसणेण संजुत्तो॥ जीवन्स मव्य कावं, ग्राणुगणनृदं वियाणीहि ॥ पटने म जीव प्रकाश उपयोग सहिन जीवपरिणाम, वस्तु देदे ने नया खान ने. समानियम परिणाम कोते. परि. पान उन्माद, पर, ह. टलाद, व्यय, ध्रुपमा मना, अने मनानचन्निार थनिवनां यानुन, यानुसनां प्रत्याय, इन्य भी अनुभव प्रवेशिका ग्रंय. स्वमा प्रमेयत्व, प्रमेयत्वमा परिणामिकत्व, परिणामिकरवा.थगुरुख- धुत्व, पम सामान्य विशेष सर्व धर्म गुणगुणी अनेदपणे परिणाममा सिडथया. माटे ज्ञान अटिए जोए तो वस्तु अगोचर नयी पण वस्तुना स्थानके जोता जमे, अन्य स्थानके श्रने अन्यरुपे नास्ति माटे स्वजन्यादिके पोतानो थस्ति धर्म संसाली त्यां परिणाम स्थिर, श्रचक्ष, अकंप, मतपणे निर्मलानंद अनुभवो. ॥ उक्तंच ॥ जीवो परिणाम अविहा, सुदेण असुदेण चासुदो अहो, ॥ सुक्षेण तदा सुशो, परिणामो होई सझेयो. जीवना परिणाम के प्रकारना. एक शुद्ध, बीजो अशुभ घशुधना पण घे जेद एक शुन चीजो अशुन. ज्यारे जीव जेवा परिणामने परिणमे त्यारे ते परिणामधी तन्मयी . ज्यारे शुभ परिणामने परिणमे त्यारे पोतानी शुझताए तन्मयी . ज्यारे शुनागुन अशुरू परिणामने करे त्यारे अशुद्धतामां तन्मयी . माटे परिणामने शुद्ध स्वरूपे करी तन्मयताए स्थिर राखयो, रागा. दिक शुद्धता सागवा देवी नहि. परमव्यना ममले यात्म अध्य- वसाय विविध श्पे थशुरु थाप . श्रात्मस्वरुपने जाएयु नदि माटे थकान रुप थप्पवसाय थया, परने पोतापपे जाएयु माटे मियाव- रुप थप्यवसाय थया, थने परजव्य ऊपर रागादि धयेथी कपायश्प थव्यवसाय पया, एम विविध अभ्यवसाय थाय ते तिव, तिमतर, तिमतम, मंद, मंदतर, मंदतम वमे थसंख्याता नेद पायठे माटे झान दर्शन चरणश्पे निज थात्म परिणाम स्थिर करी थयाधित रदेवू. पराचरण ये प्रकारे वे एक अन्य पराचरण पीउँ जाव पराचरण. मन वचन कायानी क्रीया थयथा कर्मर्ने कारण जे नोकर्म ते अव्य पराचरण वे. नाव पराचरण ममत्व राग द्वेष मोदप . कोइ कहे के "रागादिनाव जीवना है, परनाव नयी यने रुप रसादि ते परना ठे : २०६: श्री श्रनुनव प्रवेशिका ग्रंय. तेने कहिए रागादि नाव शुरू नये.जीवना मूल स्वनाव: नथी पण आत्मामां विताव स्वनाव , ते वमे थनादि पोताना स्वश्पने अणजाणतो श्रशु निश्चय वमे परने पोतापणे जाणे तेथी राग ए प्रवाह थनादि ते पण पूर्वलो पूर्वलो राग नाशे थने नवो नवो उपजे तेथी एपण सा दिसांतठे, ज्यारे जीव शुद्ध नये पोताना स्वरूपने जाणे त्यारे राग थवानो अवकाशं नथी; माटे ए पोतानो मूल स्वजाव नथी. यने रुप रसादिकतो प्रत्यक्ष जड विनाव ज. ज्ञान, दर्शन, चारित्र एज पोतानो मूल स्वनावठे; पण ज्यांसुधी पोतार्नु शुद्ध स्वरूप जाण्यु नयी त्यांसुधी परिणाम जेवा ध्येयमां व्यापे तेरा थाय; माटे जम ध्येयमां परिणाम न जवा देतां शुद्ध सिद्ध स्वरूप ध्येयमां स्थिर करवा एटलेज पोते सिद्ध झप याय, उत्पाद, व्यय, श्रने खट गुण हानि वृद्धि अने अर्थक्रियाकारित्व परिणामथीज सिक थाय ठे. थागल देवाधिकार लखीए लिये. चार घनघाती कर्म जेणे नाश कयां, अनंत दोष रहित अनंत गुण सहित एवा देवाधिदेव त्रिनुवन तारण ने मुख्य श्रढार दोप रहित ठे, मोहनी कर्मना क्ष्य थकी अग्यार, झानावरणना क्षय थकी एक, दर्शनावरणना क्षय थकी एक, अंतरायना क्षयथकी पांच, एम थढार दोप गया तेनी वीगत निचे प्रमाणे. मोहनी कर्मना अग्यार दोप लखीये ठिये. हास्य, रति, अंरति, नय, शोक, सुगंधा, मिथ्यात्व, अविरति, राग, द्वेप, काम. पंचास्तिकायना प्रमेय जाणवायी सकल परिणामने पण यथार्थ जाएया पुश्पो थने स्त्रीयोना खत्तावने कर्म ऊदयागतने पण जाएया तो तेने अचंवो न होय तो हास्य शानी ? (१) ज्ञानानंदमय निज- रुपथी न्यारो जे पुद्गलपर्याय अथिर, श्रसार जाएयो तो तेमा रति शानी ? (२) पुद्गलपर्याय अधिर, जड चल जीवनी अॅप जे शरीर तेमां जन्मो जरा, मरण, नूख, तृपा, ताप, श्रम, रोग, चिंता , श्री श्रनुजव प्रवेशिका ग्रंथ. ខ្ញុំបាទ खेद थादि अनेक दोषण के तेधी न्यारुं ज्ञानदर्शनमय थसंख्यात प्रदेशप अबाधित निज अंग जाएयु, पुद्गल परिणति ए थापणी नधी, थने तेमा जोग धर्म पण नधी, सम्यक् प्रकारे निज ज्ञानानं- दमा जोगधर्म जाएयो. कलुपताइप मोहनीनी श्रधावीशे प्रकृति थने तेना असंख्याता अध्यवसायनो नाश थयो तो शरीरनी थंदर गमे तेम होय तेनी अरति शानी ? (३) पोताना स्वप्रदेश थने ज्ञानादि निधान, क्षात्यादि निज कुटुंब, स्वपर विवेकश्प मित्रने सदा थखंग थवाधित जाणे थने पोनानुं सर्वस्व थक्षम जाणे वे तिहां जय शानी ? (४) वसी पोताना अन्य प्रदेश, गुण, पर्याय, सुख हेतु सदा कायम ठे. पूर्वे अनंतकाल नव भ्रमण करतां पोतानो एक प्रदेश पण घसायो नयी, गुण तो देश मात्र पण विनाश पाम्यो नथी तो शोक शानो ? (५) पुद्गखना अमनोज्ञ स्पर्श, रस, गंध, रुप, शब्द आ- पणा निज धात्म अंगने कंश हरकत करी शकता नथी, अमनोज्ञ स्पर्शादिकनी हरकत तो शरीरने होय, शरीरथी न्यारो ज्ञानधन पोते पोताने जाएयो तो पुगंधा शानी ? (६) सकस अव्यना गुणपर्याय अस्तित्वादिक सामान्यधर्म भने परिणामिकत्वादि विशेष धर्म सक्षल. क्षणअनेदपणे जे जेना ते तेनामा जाएया. पोताना सद बक्षण थले- दपणे पोतामां जाएया तो परमां ममत्व क्यांची होय अने ममत्र न होय तो मिप्यार शानू ? (७) शरीरनी अंदर उपजता क्षुधा, तृपा, जरा, मरणादि मटाडवाने थने पंच इंजियना नोगो, श्रने धन आदि लोग उपजोगनी वस्तु मेलववाने मन, वचन, कायानी प्रवृत्तिश्प थविरति उपजे ले पण शरीरथी न्याई निर्मल, नि:कंप, निज यात्म- थंग जाएयूं तो थविरति शानी ? (6) थारमयंग थनंग चेतना विसास पोतानो पोतामा जाएयो पुद्गल निया' प्रयुजी सुख सेवार्नु नपी.पण सहेजानंद निज थाम थधिकार माहे वे तो परनो मोह पण नहि तो राग शी.वस्तुनो होय रएपोतार्नु थामधंगाधने . भी अनुजव प्रवेशिका ग्रंप. ज्ञानादिनिधान श्रखंड,थनंग,अतुट घने कोश्यन्याच्या हरकत करी शके एj नथी, टी वगामी शके एवं नथी, कोइ पगाडा समर्थ नथी, तो घर भने केप शानो? (१०) शरीरनी थंदर घेदोदय तथा नूख, तरस, ताप, शीतादि विकारो होय , शरीरथी न्या निरोगी, निरामय, अधिकारी, ज्ञानमय, सकस कामना रदित, निज थामभंग जाएयु तो वेद उदयनो मद थने स्त्री थादि थंगना थनिक्षाप, थने पंचे इजियोना विषयोनी कामना क्यांची होप ? (११) पथग्यार दोष मोहनी कर्म बडे हता ते सर्वाशे नाश पाम्या. समका अनंत अव्यना सामान्य विशेष धर्म, गुण, पर्याय, यस्तु स्वजाव, सवितव्य, जीवादि सर्वे अन्यनी काल परिणति, सकस - व्पना क्रमवृत्तीपयांप, शक्ति अने पुश्पत सर्वेना विकासवीना भावपर्याय, थन्य संबंध विजाव थादि सकस प्रमेयने मापनारी पर परिछेदक शक्तिवासी जळहळ ज्ञानज्योती थखंग,थनंग प्रगटी.कोर पप एवो नयी के जे ज्ञानना जाणयामां थावे नहि एवं निर्मश, निकंपान प्रगटपुं तो थहिया थान रहेबानो थरकाश नथी. (१२) शरीरना ममत्लबडे शरीरना याकयी निंदा इती; सादात् चैतन्यथंग सकस समय थबाधितपणे दर्यु तुरीय थवस्या प्रगट पर पुद्गम थगंमांयी इट थनिष्ट वर्गणा खरे, मळे ते वर्ग सेद लागी निंजा पाप ठे पण पुद्गल पयांपपी न्यारं निज थसंग थंग दयं तेमांची प्रदेश मात्र पण परवानो के पसावानो नपी तो याक धने निशाक्यांची होप ? (१३) हवे अंतरापना पांच दोष गया ते सखीए लिये. थारमा पोताना पीपं गुणे करी ज्ञान, दर्शन, परणादि मुपायन सापि परिचमानी स समय शनिमय श्रदाय दान थारे बीयाापादि अनंत गुशीने कायम रवाने या अन्य की श्री धनुनव प्रवेशिका अंघ. ए. जीवोने पण थामसत्ता शुद्ध नये उपदेशी शक्य दान थापे ते एम अनंत.दानलब्धि प्रगट घर: (२४) ज्ञान, दर्शन, चरणादि श्राप थापणा हायक वीर्य तरफधी लाज श्थापत्यापणा कार्यमां श्रसंग धाराए ववे ते सानसन्धि प्रगट य. ( १५) ज्ञान, दर्शन शुद्ध निर्मल अनंत पर्याय रम्य स्वरुपमां सदाए रमण जोग विलास करी अनंत पर्यायने चोगवे ते जोगलब्धि जाणवी. (१६) ज्ञान, दर्शन, चरण, श्रव्याशधादि यात्मगुण शिर कमला संगे श्रखंड अनंत भोग जोगवे ते उपनोगसब्धि प्रगटो (१७) चेतना निज वीर्य गुणने निज सकल स्वकार्य मांदे श्रखंगवावे ते वीर्यलब्धि (१७) एम अढार दोप रहित होय तेने देव कहिए. कोई निज कल्पना कल्पीत जन्म, मरण, क्षुधा, तृपादि दोप वतावे ते शुद्ध परंपराना, बजाय, बाल दे. तृपादि तो वेदनी कर्मना तावाना ठे, जन्म, मरण, थायुप्य कर्मना तावानाठे, थहिंयां तो पाती कर्म जवाथी घाती कर्म बडे जे दोपो उपन्या हता ते गया, श्रने क्षुधा, तृपाने जो दोष कहीए तो थात्माने उंच गोत्र कहे थथवा कर्म प्रकृतिना नामे जे नाम कहेचे ते अने शाता यशाता वेदनी श्रादि अनेक दोपो रे तो तेणे थरिहंतनुं स्वरुप जाएयुं नथी. तेसोको नीचे प्रमाणे थढार दोष बतावे ठे॥ कुमलीयाः॥ दूषन थारह रहित, सो केवली संजोग, जन्म मरण जाके नहीं नहिं निशा जय रोग; नहिं निझा नय रोग, सोग विस्मय न मोद मति; जरा खेद परस्वेद, नाहि मद र विपे रति, चिंता नांही सनेह, नाहिं जह प्यास न भूख न, घिर समाधि सुख सहित, रहित थधारह दूपन. पण तेमां प्रथमयी केटलाक नाश थएला ते केवसान बखते नाश बतावे . तथा केटसाक थंतर जावित दोपोने जूदा गणी घतावे ते तथा केटलाक कायम रहेसाने नाश थएसा कहे तया

No text on this page.

धनुनव प्रवेशिका अंय. २ तेज पोतानी भने अन्य जीवोनी कश्णाना पान वे. माटे उत्सूब घोसनारधी सावचेत रहे, घाती कर्म सहित ए दोपो क्षयं थवाथी धनंत चतुष्टय प्रगट जोगी थया. इजियादिकनी सहाय बिना निज झान गुणे करीने लोकालोक पंचास्तिकाय विकासवीना पर्याय एक समयसमकाले अन्यथी, क्षेत्रधी, कालयो, लावधी, सकल अव्यना. मेयने जाणे एवं श्रखंग,थविनाशी, अस्खसित, केवलहानप्रगट थयु . सकस अच्यना सामान्य स्वनावने समकाले देखेएवं केवलदर्शन प्रगट घयु , पोताना स्वनावमा ज्ञानना त्रिकालवर्तीना पर्याय ज्ञेयाकारपे जास अने सकल अव्यना सामान्य स्वनार दर्शन गुणमां नासे एका ज्ञान दर्शनना अनंत पर्यायमय रम्य निज स्वरुपमा अखं आनंदे रमण करे अने सकस परमव्य पर्यायची उदासिन्न वृत्ति तो पहेला मोहनी कर्मना आंतची थयेसी वेज, थने निज स्वनावमां श्रखंग धाराए स्वतंत्रपणे, मग्नपणे जे रमण एवो परम चारित्र धर्म प्रगट्यो ठेवली थात्मवीर्यवमे थनंत दान, धनंत लान, अनंत जोग, अनंत उपनोग, थचस, अनंत वीर्यशक्ति, स्वतंत्र प्रगट पर ठे, एम चार अनंत त्मिक शक्ति जेने प्रगट थ; वसी तीर्थकर नामकर्मने उदये करी थष्ट महा प्रातिहार्य, चोत्रीश अतिशय, निर्दोष, स्याद्- वादमय पूर्वापर विरोध रहित वक्षी थतिव्याप्ति श्रव्याप्ति, असंज- वादि थनेक दोप रहित थने पांत्रीश गुण सहित जेनी पाणी वे. जविजीवोने शुद्ध नये नवतत्वादि वस्तु स्वरुप प्रशपि मोक्ष मार्ग पहोंचाई एवा महागोप, महामाहण, महानिर्यामक, महासय्यवाह, महावेध, थाधार, करुणासमुख, भावधर्मदातार थादि थनेक गुणो जेने कहेवाने पूर्ण धुतज्ञानी पण समर्थ नथी तो हुँ थल्पमती 'शं कही शकुं, मतवर के जेना उन्नस अपार गुणोठे एवा थरिहत. देवाधिदेव . वली सिह परमेश्वर थष्टकर्म क्ष्य करी सोक शिखरे थानंदपुरीमा विराजमान धया ते अनंत ज्ञान, अनंतदर्शन, अनंत- .

No text on this page.

श्री थनुनव प्रवेशिका मंथ. रण वेज पोतानी थने थन्य जीवोनी करताना पान ठे. माटे उत्सूब पोषनारधी सावचेत रहे, घाती कर्म सहित ए दोपो क्षय पवापी थनंत चतुष्टय प्रगट जोगी थया. इजियादिकनी सहाय विना निज ज्ञान गुणे करीने खोकाखोक पंचान्तिकाय विकासरत्तींना पर्याय एक समयसमकाले अत्यधी, क्षेत्रपी, काक्षयो, नायधी, सकलच्यना प्र. मेपने जाणे एबुं थखंग,थविनाशी,थस्खलित,केवलज्ञान प्रगट थपुं. सकसव्यना सामान्य स्वनावने समकाले देखेएवू केवसदर्शन प्रगट घयुं छे, पोताना स्वनावमा छानना विकासवतींना पर्याय झेयाकार नासे अने सकस अच्यना सामान्य स्वतार दर्शन गुणमा नासे एया झान दर्शनना अनंत पर्यायमय रम्य निज स्वरुपमा थम श्रानंदे रमण करे धने सकस परऽच्य पर्यायची उदासिन्न वृत्ति तो पहेसां मोदनी कर्मना यंतची घयेसी तेज, थने निज स्वनार्यमा श्रम धाराए स्वतंत्रपणे, मग्नपणे जे रमण एवो परम चारिन धर्म प्रगव्यो के वसी यात्मवीर्पयो थनंत दान, थनंत सान, थनंत जोग, यनंत उपनोग, थचल, थनंत वीर्यशचि, स्वतंत्र प्रगट या ठे, एम चार थनंत यात्मिक शक्ति ने प्रगट पक्षी तीपंकर नामकर्मन उदये फरी थष्ट महा प्रतिहार्य, चोत्रीश थतिशय, निदोप, बादमय पूर्वापर विरोध रहित बसी थतिव्याप्ति थव्याप्ति, थसंन- यादि अनेक दोप रहित थन पांत्रीश गुण सहित जैनी यापी . जपिजीपाने शुद्ध नये नग्नत्वादि यस्तु स्वरूप प्रापि मोद मार्ग पहोंचाडे एया मटागोप, मदामाहण, महानिर्यामक. मदामप्यगद, महाय, थापार, फरुपासमु. नावधर्मदातार यादि यनेक गुंगो जने फहराने पूर्ण धुनशानी पप समपं नपी तो यामतीj यही श; मतशय के जेना टम्स यपार गुपोठे पा धरिहंत देवाधिदेव दे. पक्षी सिंह परमेशर घाटान क्ष्य करी सोक शिनर धानंदपुरीमा पिराजमान पया ते अनंत हान, नंतदर्शन, अनंत- शएर श्री अनुल प्रवेशिका ग्रंथ. चरण, अनंत थचंसवीर्यवंत, अटलंवगाहना, थक्ष्यस्थितिवंत, थ. गुरुसंधु, निरायाध, समाधिमय एम श्रष्ट गुणातम सिह परमात्मा कहिए. हवे ज्ञान अधिकार खसीए लिए.-शान ए था.मानो परम स्वनाव ,आत्माथीबजेदपणे , पण थावर्ण वशे विविध प्रकारे नाम पामेले तेना मुख्य पांच जेद 2. मति, श्रुत, अवधि, मनःपर्यव, ए चार ज्ञान थावर्णना कय उपशमयी अने केवलज्ञान शुऊ निरावर्ण, श्रीप्रिय, निर्मस, परम ज्ञान ; तेमा प्रथम मतिज्ञान अधिकार था अंथमा कारण प्रसंगे पहेलो खखायो ते त्यांची जाणवोवीजु श्रुतज्ञान चौद अने वीश दे अगर विविध प्रकारे ते तेना मुख्य जेद सखीए बीए. ॥गाथा ।। अस्कर सन्नी सम्म, साईअं खलु सपऊवसिच गमिअं अंगपविठं, सत्तचिए ए सपमिवरका ॥ अर्थः-(अकर के०) अक्षरश्रुत (सन्नी के ) संझीश्रुत (सम्मं के0) सम्यक्श्रुत (साईअं के०) सादिश्रुत (खलु के) निश्चे (सपऊवसिअंच के०) सपंर्यवसितश्रुत अथवा सांत श्रुत (गमिश्र के0) गमिकश्रुत ते पाठ, छंद, श्राखावा, सरखा होय (अंगपवि के0) अंगप्रविष्टश्रुत, ते श्राचारांगादिक (ए के०) ए (सत्तविए के०) साते श्रुतना जेद ते (सपमिवरका के 0) सप्रतिपक्ष करीए एटले ए सातेने पोताना प्रतिपदा सहित करीए; जेम श्रदर श्रुत, त्यां चीजें अनदर श्रुत, संझि श्रुत त्यां घीजु श्रसंझिश्रुत. एवीरीते प्रतिपक्षी सात नेद मेलवतां चोद लेद, श्रुत ज्ञानना थायः ॥ इत्यक्षरार्थः॥ हवे चौद चेदन विवरण सखीए दिये. त्यां थक्षर त्रण नेदे के एक संझाक्षर, वीजा व्यंजनाहर, त्रीजा .

श्रनुजन प्रवेशिका अंथ; सम्यादर. त्यां जे पत्रादिके सख्या ते संझाकर, मुखे करी कच्चार करीएजेशकारककारादिकते व्यंजनादर.एबन्ने थकी(कारणथी) नाव श्रुत होय. ते माटे ते श्रुतना कारणपणाने सीधेएने अन्य श्रुत कहीए; तथा शब्द सांजखे थके तथा रुपादिक महे थके "अमुको एपर्यः' एवं जे अजिधेय पणे अर्यज्ञाननो हेतु, इजियावरण क्षयोपशम सब्धि ज- घन्य ज्ञान ते ध्रुत एटसे अननिधेय पदार्थने धनंतमे जागे थनिधेय पदार्थ ठे तेनुं जाणवु ते सध्यक्षर ए नावाक्षर. एनुं नाम अक्षरश्रुत जाणवू. (१) थने एर्नु प्रतिपक्षी चीजें बनकरभुत ते कदीए जे श्वासे- थोमकारे, अने वीके, खांसीए करी पुरुषादिकनुं ज्ञान, ते. श्रन. दर शब्द श्रुत. ए चीजो जेद जाणवो. ३-त्रीजु संज्ञा श्रुत ते संझा त्रण ठे. एक हेतूपदेशिकी, पीजी देर्घकालिकी, त्रीजी अष्टीवादोपदेशिकी, ए त्रयमांदे श्रद्दी देर्घका- सिकी संझाए करी जे सन्नीया पंचेंशिय मनोज्ञानवंत जीव तेनुं श्रुत ते सहि श्रुत. एत्रीजो नेद जाणवो. ४-चोयुं तेनुं प्रतिपक्ष जे देर्घकासिकी संज्ञा रहित जे जीवने मन विना इजिययी थयुं ते थसंज्ञि श्रुत, ए चोयो नेद जाणवो. ५-पांचमुं सम्यक्झष्टी जीवर्नु भ्रत. ते असम्यक् श्रुत ग्रहण करे तो पण सम्पभुत याय; कारण ते खोटाने सोढं जाणे तेथी ए पांच, सम्यक् त. ६-उई मिप्याष्टि जीवने जे परिणमे, ते मिथ्या श्रुत. जे जणी मिथ्यात्व अष्टि जीव खोटाने खझं थने खराने खोटुं जाणे तेथी ए मिप्यात्वभुत जाणवू -थादि सदित ते सादि श्रुत. ते थादि अव्य, क्षेत्र, काल थने नावनी थपेक्षाए चार प्रकारे ते, तेमज सपर्यवसान कहेतां यंत तेणे सहित ते सपर्यवसित श्रुत, ते पण तेमज चार जेदे , त्यां अन्यपी एक जीवनी थपेक्षाए श्रुतझान ते सादि यने सपर्य- १४ श्री यनुनव प्रवेशिका ग्रंथ. वसित ; केमके नव्यजीव सम्यक्त्व पामे ते वारे श्रुत पामे ते सादि श्रुत; थने वसी सम्यक्त्र वमे तिहां, श्रथवा केवलज्ञान पामे ते वारे नाव श्रुत टली जाय, एटखे श्रुतनो अंत थाय, तेथी सपर्यवसित एटले सादि अने सपर्यवसित, ए वे नेद अन्यथी कह्या. श्रने सर्व जीवनी अपेक्षाये श्रुत, अनादि तथा थपर्यवसित जे नणी एम कर्वा न जाय, जे था संसारमा सर्वथी पहेढुं यमुकने श्रुतझान प्राप्त थयुं अथवा अमुकथी श्रुतझॉननो अंत यशे एम अनादि अनंत काल जणी प्रवाद रुपे श्रुतपण अनादि थनंत a; एटले अनादि अने थपर्यवसित ए ये जेद अव्यधी करा; ए रीते चारे प्रकार श्रुतना व्यथी कहेवाणा. हवे क्षेत्रथी कहे ठे. त्यां जरत ऐरवते जेबारे प्रथम तीर्थ प्रवत्तें तेबारे छादशांगशप श्रुत होय ते दिवसथी सादि कद्देवाय. तेवार पठी जेवारे तीर्थ विवेद थाय तेबारे श्रुतविदहोय तेमाटे सांत कहेवाय. तथा महाविदेह माहे तीर्थ विठेद न थाय तेथी श्रुतनो पण विठेद न थाय; तेथी अनादि. थनंत, तथा कासनी अपेक्षाये उत्सर्पिणी, अवसर्पिणीकाले त्रीजा थाराने प्रांते, चोथे अने पांचमे होय; थने हा श्रारामां विठेद थाप तेथी सादि सांत कहिए; तथा उसप्पिणी अवसप्पिणीकाले महाविदेदे थनादि थने अनंत जाणवू, अने नावथी जव्यनी थपेक्षाये सम्यक्त्व पामे तेवारे सादि, अने केवसझान पामे तेवारे सांत, तथा अजव्यनी थपेक्षाये कुश्रुत अनादि अनंत ते ए रीते सादिश्रुत, अनादिश्रुत तथा सपर्यवसित श्रुत थने थपर्यवसित श्रुत ए चार जेद पूर्वोक्त नेद साथे मेखवतां वधा मली दश नेद श्रुतज्ञानना थया. ११-तथा अगीथार, गमिक एटखे सरखा पाठ थासावा, तेणे करी यांध्यु, जे श्रुत अष्टिवाद प्रमुख ते गमिकश्रुत. १२-बारमुं एनुं प्रतिपक्षी श्रगमिकश्रुत. ते जिहां पाठ सरखा न होय कालिक श्रुतनी पेरे, ते पारमुंथगमिकश्रुत जाणवू.

श्री धनुनव प्रवेशिका प. एवं १३ तेरभु थंगप्रविष्टभुत. ते याचारांगादिक द्वादशांगीतुं ज्ञान, ते तेरमो नेद. १४-चोदनं ते अंगयी बाहर उपांग, दशवकाधिक, उचराध्यय- नादिक तया प्रकरणादिकनुं ज्ञान ते अंग यासश्रुत. ए चोदमो जेद जावो. ए रीते श्रदरभुत, संझीश्रुत, सम्पश्रुत, सादिश्रुत, सपर्यवसित- श्रुत, गमिकश्रुत, धंगप्रविष्टभुत ए सात भुतना प्रातिपादिक विरोधी सात नेद; जे धनकरश्रुत, असंझिश्रुत, मिप्याश्रुत, थनादिश्रुत, थपर्यवसितश्रुत, घगमिकश्रुत, अंगवासश्रुत, ए सात नेद मेववतां चोद नेद श्रुतना कहा. तथा अन्य, क्षेत्र, काल, थने नाव. ए चार प्रकारे श्रुतना जेद कद्दे के त्यां अव्ययी पूर्ण श्रुतज्ञानी, थादेदो जिनवचनयी सर्व अच्य जाप, क्षेत्री सर्व क्षेत्र थादेशे जाणे, कारथी थादेशे सर्वकास जापे, नावी श्रुत झानी, थादेशे सर्व अव्यना थनिधेय पर्याय जाणे, एम चार प्रकारे श्रुतझान वे. थने थावरण क्षयोपशम विचित्रताये थनेक जेट याय. जे नपी चौद पूर्वघर माहे एक एकथी थनंत गुण वृद्धि हानीए करी, चढता पड़ता ठेवाण वडिया होय. ड्वे वीश जेद, श्रुतना कद्दे के. पज्ञाय अन्कर पय सं, घाय परिवत्ति तय अणुगो।। पाहुम्पाहुड पाहुम, वतु पुवाय ससमासा" थर्थः-(पङ्ग्य के०) पर्यापश्रुत,(अस्कर के०) थकरभुत, (पय के0) पदश्रुत. (संघाय के0) संघातश्रुन. (पमिवत्ति के०) प्रतिपत्ति श्रुत, (तहय के०) तेमन बी, (अणुउंगो के०) श्रनुयोगधुत, (पा- हुमपाहुनके०) प्रान्तमातृतश्रुत, (पाहुमके०) प्रानृतश्रुत, (वतृ के०) वस्तुश्रुत; (पुवाय के) पूर्वश्रुत ए दशने वसी थागस (स- श्री अनुनव प्रवेशिका ग्रंय.. समासा के०) समास सहित करीए एटले पर्यायसमासश्रुत, थक्षरस- मासश्रुत, पदसमासश्रुत, संघातसमासश्रुत, प्रतिपत्तिसमासश्रुत, अनु योगसमासश्रुत, प्रानृतप्रानृतसमासश्रुत, प्रानृतसमासश्रुत, वस्तुस- मासश्रुत पूर्वसमासश्रुत, ए रीते ए दश साथे पूर्वोक दश मेशवतां श्रुतहानना यीश नेद थाय. स्पां सूक्ष्म निगोदियो सब्धि थपर्यातो जीव, तेदने जब प्रथम समय जेटसो जघन्य कुश्रुत तेथी वोजे समये जेटसो झामनो एक अविनाग परिछेद थंश वधे ते प्रथम पर्यायश्रुत जाणj. तेा ये चार पाप. ते पीनुं पर्यायसमासश्रुत जाणयु. थकारादि सभ्यदर अनेक व्यंजन पर्याय सहित जाणयो ते श्रीजु थदरभुत. एया ये चार सन्ध्यदारनुं ज्ञान ते थदरसमासश्रुत चोयुं जाणवू. निहां थकार ककारादिक जे ते जिन निग्न थदार संयोगे निस निन्न थर्थना याचक याय ते व्यंजन पर्याय. जिहां थर्य पूर्ण चाय तेटमा थक्षर समूहy नाम पद कहीए; तेनुं ज्ञान ते पदवुन पांच, जाणः एवा घणा पदर्नु शान ते पदसमासश्रुत नहुँ जाणवू. नया गत्यादिक थन्यतर मार्गणा धार मध्ये एक मनुष्यादिक गनिना जीव दनुं ज्ञान से संघान श्रुन सातमु जाणवू, थने मनुष्य नियंच, देवनादिक एम ये प्रण गत्यादिक जीवनदनुं ज्ञान ते संघात- समामथुन थान, जाण. गत्यादिक मार्गमा हार मय एक गत्यादिक धार मांदे सर्व मंमारी जीवनानंद यवतारवानुं झान, ने प्रतिपनिथुन नगर्नु जा. एवो ये चार मागंगा घारे जीव नंद विवर, ते प्रतिपनि मनामश्रुत दरानं जाग. नेमज गत्यादिक मागंगा धार याबीन जीवादिक पदार्थ मनन्द सागादिक थप कमाता कार तमन्ये एक अनुपांगारे श्री धनुनव प्रवेशिका ग्रंथः शए निश्पण करवं. जेम देव पद, एक जेद नषी उता अर्थन वाचक ठे जे थठति यन्तुनो वाचक ते एक पद न होय. जेम स्वर, श्रृंग, देव ए चे.पद नथी ते जणी ए श्रति वस्तु न होय. एम उता पदनी प्रझपणा करवी तथा देवता संग्ल्याता श्रने मनुप्य संख्याता अव्य प्रमाण के. एम (अणु के०) सूत्रनो थर्थ साथे जोम्बो ते थगीयार, अनुयोगश्रुत जाणवू. एम घणी जातिए थनुयोग कहेवो ते वारमुं अनुयोगसमासश्रुत जाणवू. प्रानृतप्रानृत एवे नामे, अष्टीवादमध्ये थधिकार विशेप दे. जेम थंगमाह अध्ययनना उद्देशा होयठे तेम पूर्वमाहे कपाय पाहुन, कर्म पाहुड, ते मध्ये अधिकार विशेष पूर्ण पूर्ण थये पाहुरूपाहुड पूर्ण याय. तेवा एकनुं झान ते तेरमुं प्रानृतप्रानृतश्रुत जाणवू. श्रने एवां वे चार प्रानृत प्रानृतनुं ज्ञान ते चोदमुं प्रानृतप्रानृतसमासश्रुत जाणवू. तथा घणे पाहुमे पाहुडे एक पाहुम होय. जेम घणे उद्देशे एक थप्ययन होय वे एबुं एक पागुम्नु शान, ते पंदर# प्रानृतश्रुत जाणवू. तेहवा चे चार प्रानृतनुं ज्ञान ते शोलमुं प्रानृतसमासश्रुत जाणवू. तेम धणे पाहुडे एक वस्तु एवे नामे अधिकार थाय , जेम अध्ययनना समुदाए सुयस्कंध थाय ठे, एवो एक पूर्वाधिकार ते सत्तरमुं वस्तुश्रुत जाणवू. थने एवी ये चार वस्तुनुं ज्ञान ते थढारमुं वस्तुसमासश्रुत जाणवू. तथा घणी वस्तुए एक पूर्व होय, एवा एक उत्पादादिक पूर्व, जे ज्ञान ते थोगणीशमुं पूर्वश्रुत जाणवू. तेमज एक उत्पादपूर्व, चीजें थग्रायणीय, त्रीजुं वीर्यप्रवाद, चोथु थस्तिप्रवाद, पांचमुं ज्ञानप्रवाद, वहुं सत्यप्रवाद, सातमु थात्मवाद, थाउमुं कर्मवाद, नवमुं प्रत्या- ख्यानप्रवाद, दशभु विद्याप्रवाद, श्रगीयारK कल्याण, धारमुं प्राणवाद, ३८ २ श्री अनुनव प्रवेशिका ग्रंथ. तेरसु क्रियाविशाल, चौदमुं लोकविंदुसार, ए चौद पूर्वनुज्ञान, ते वीशमुं पूर्वसमासश्रुत जाणवू. एम श्रुतना वीश नेद थया.. श्रविरति अज्ञान यादि दोपो टालबार्नु साधन श्रुतझान , पठी अवधिज्ञान कडं तेना नेद कहे . ॥ अणुगामि वड्डमाणय, पमिवाईयर विहा व्हा उही॥ ॥रिजमा विग्लमई मण, नाणं केवल मिगविहाणं ॥ अर्थ-- (अणुगामि के०) लोचननी पेरे साथे चाले ते थानु- गामि अवधिज्ञान. (वड्डमाणय के) तथा निरंतर वधे ते वर्धमान अवधिज्ञान. (पडिवाश के०) आवीने पाएं जाय, ते प्रतिपाति अवधिज्ञान कहीए. एत्रणथकी (इयरविहा के) ईतरविधा एटले प्रतिपक्षीपणे नेद. जेम के अननुगामि, हीयमान अने अप्रतिपाति, ए त्रण मेखवता (उदा उही के) व लेदे अवधिज्ञान होय. हवे गाथाना उत्तराईवमे मनःपर्यव तथा केवलज्ञान कहे वे. (रिजम के0 ) शजु सामान्य पणे जाणे ते रुजुमति. अने (विनलमई के) विस्तारे जाणे ते विपुसमति. ए रीते (मण नाणं के०) मनापर्यवं ज्ञान ये नेदे ठे. श्रने (केवल मिगविदाणं के0) केवलज्ञान ते एकज विधान एटसे एक नेदे जाणवू. ए वधा मती पांचे ज्ञानना एकावन जेद कह्या । इत्यदरार्थः ।। १ त्यां जे जीवने, जे स्थानके अवधिज्ञान ऊपन्युं त्यांथी जेटखं क्षेत्र, चारे दिशाथो तरफ देखे, तेटहुँ क्षेत्र ज्या ज्यां जे जे क्षेत्रे जाय, त्यांथी थागल थागत तेटj तेटझुंज देखे. ए लोचननी पेरे थनुगामिक थवधिडाननो प्रथम जेद जाणवो. २ अने जे हाटना दीपकनी परे थथवा श्रृंखला व दीवाना प्रकाशनी परे ज्यां थवधिझान ऊपन्युं त्यांयी चारें दिशाए तेटटुंज Ug श्री श्रनुभव प्रवेशिका मंथ. देखे; परंतु ते क्षेत्र अतिक्रम्या पठी श्रागल न देखे ते अननुगामि शवधिज्ञाननो चीजो नेद जाणवो. ३ तथा जे जीवने जेटहुं भवधिज्ञान उपन्यु के; ते थकी दिवस दिवस प्रत्ये श्रध्यवसाय विशुझे करी अव्य, क्षेत्र, काल, अने जावा- पेक्षाए शवधिज्ञान वध जाय, विषय पण वधत्तो जाय, विशुद्ध थाय, ते प्रीजें वर्धमान थवधिज्ञान जाणg. ४ अने जे संकेशे करी मलिन चाय, निरंतर हलके हलवे घटतुं जाय, ते हीयमान चोथु थवधिज्ञान जाणg. ५ तथा जे अवधिज्ञान थाच्यु, जवक्ष्ये देवता तथा नारकीने जाप, थने गुण क्षये जेम चेताने काजो उझरतां नाव विशुद्धिए थवधिज्ञान उपन्यु तेटलामां नी साधे इंशाणी रीशावी हती ते झापी मनावतां देखी ते चेसाने हास्य थाव्युं ते संझेशे करी श्रवधिज्ञान गपुं ए पांचमुं प्रतिपाती थवधिज्ञान जाणवू. ए दीपक श्रोखवायानी पेले एक कासने विपेज निर्मूल थाय. ६ तथा जे परमावधिज्ञान केवळ हानथी पहेतुं अंतर्मुहर्ने थति. विशुरु थावे ते पनी अंतर्मुहूर्तने थांतरे केवळझान उपजे तेमाद ते थवधि समाई जाय. जेम तारादिकनां तेज सूर्यना प्रकाश माहे समाई जाय थने प्रकाश एकसा सूर्यनो कदेवाय; तेम यहिं पण गरस्थिक झान नाग कहेवाय, एकसो केबसालोक कद्देवाय पण शेय विषय जापवानो विरह न होय तेथी ते न्दु थपिडान थप्रति- पाति जाणवू. एरीते थनुगामि, वर्धमान, प्रतिपाति ए प्रण भेदना ईतर एटसे उपरांगा वीजा विरोधिनेद अननुगामि दीयमान थने थप्रतिपाति ए मष नेद एकता मेखवतांद पाय. १ यत्र पिज्ञानी व्यथी जघन्य पपे थनंत पी च्यने जापे श्री श्रनुजव प्रवेशिका अंय. तया देखे अने उत्कृष्टथी.सर्व रुपी व्यने जाणे देखे, एम अन्य विषय जेदे अनंता जेद थाय. २ तथा क्षेत्रथी अंगुलनो असंख्यातमो जाग विषयाची मांडी- ने प्रदेशाधिक प्रदेशाधिक क्षेत्र विपईया वधतां वधतां थसंख्यात लोकाकाश क्षेत्र विपश्या उत्कृष्ट क्षेत्रावधि लगे असंख्यात जेद होय. ३ तथा कालथी जघन्य पणे थावलिना असंख्यनागपरिमाण थतीत थनागत काल, उत्कृष्टपणे तो थसंख्यात कासचक्र समय प्रमाणावधियी मामीने समय समय प्रमाण अतीत अनागत रुपी अव्य विपक जाणे देखे एम असंख्य नेद याय. ४ तथा नाव थकी जघन्य पणे अनंत नावने जाणे देखे थने उत्कृष्टथी पण अनंत जावने जाणे देखे ते नावावधिज्ञान जाणवु: विनंगशान ते मिथ्यात्वीने होय, ते माटे मसिन वे. अवटुं सबटुं जाणे पण ते अवधिज्ञाननीज जाती ठे ते माटे एकत्र जापर्यु एम थवधिज्ञान जेद सहित कह्यु. हवे जेम अवधिज्ञान विकस प्रत्यक्ष तेममनःपर्यव ज्ञान पप विकस प्रत्यद ते जेम अवधि ठद्मस्थने होय तेम मनःपर्यव पण उमस्यने होय, एवी सरखाई पणे करी हवे अवधिज्ञान पठी मनःपर्यव झान कहे . ते मनःपर्यव शान थे भेदे टे. प्रथम शजु के सामान्यपणे स्थूल: पणे ए पुश्पे घट साईं भृकुं ? एम चिंतव्यु एy जे पारका मननुं जाणवू ते मनःपर्यव ज्ञाननो शजुमति नामे प्रथम जेद जाणवो. तथा विपुल के विस्तीर्णपणे घणा पर्याय सहित जाणवू ते थावी रीते के एणे चिंतखो घट थमुक नगरमां थएसो, वर्णे रातो, परिमाणे एक,मण पाणीनो समावेशथाय एवो, अध्ये त्रांवानो,थमुकनो घडेखो इत्यादिक घणा विशेपे सहित पारका मनमां चिंतवेखो घट अनुभव प्रवेशिका प्रय. ३०१ तेने जाणे ते विपुलमति नामे मनःपर्यवं झाननो चीजो नेद. जाणवो. एथेनेदे मनःपर्यव झान कधु. हवे एक एकना बक्षी चार धार नेद विशेषे कहे . १ अपम अव्यपकी जुमति, मनोवर्गणा अव्य थनंतानंत प्रदेशीया जाये तेषी विपुलमति बहुप्रदेशीया थति सूक्ष्म मनोजव्य जाणे. ५ वीजें दोनयी जुमतिवासो मनुष्य क्षेत्रमादे ती बढी हिप लगे, तपाठ ज्योतीपीना उपरना तथा लगे, अने नी मंडी विजय ते त्यां खगे एटखे रलमना पृथ्वीना शुक्षक प्रतर लगे, एमथ- डारसे योजनमा रसा जे संझी पंजिय जीव तेना मननेजाणे श्रने ते यकी श्रदी अंगुल क्षेत्र अधिक विपुसमति विषय विशुद्ध पणे जाणे . ३ कास थकी जुमतिवाडो पस्योपमनो असंख्यातमो नाग थ- तित धनागत चिंतन्यु तथा चिंतशे तेने जाणे, अने विपुलमति ते यकी कांक अधिक जाणे. ४ भावी जुमति चिंतसा अव्यना असंख्याता पर्याय जाणे अने विपुखमति तेथी अधिक जाणे, एम मनःपर्यवज्ञान कटुं. हवे जेम मनःपर्यवज्ञान सर्व विरति उते होय तेम केवलज्ञान पण सर्व विरति उते दोय, ए संगते मनःपर्यवज्ञान कह्या पठी केवलज्ञान कहे ; तिहां अव्ययी रूपी तथा अरुपी सर्व अध्यने जाणे भने क्षेत्री सोक थलोक क्षेत्र थनंतो जाये, कालथी सर्वाधा विपयने जाणे, जावधी सर्व गुणपर्याप विपश्यो एकरुप शुद्ध निरुपाधि थ. प्रतिपाति सकल ज्ञानावरण क्षये प्रगट थयो जे सुझात्मगुण सर्व विशेपे प्रकाशप ते केवसझान कहीए, तेदने सर्व पदार्य प्रकाशे करी थावरणकप उपाधिने थानावे झेपवस्तुने अविशेपे करी गविहाणे के एक सरखो तेथी ए ज्ञाननो वीजो नेद को नयी. ए रीते मतिना थहातीश, श्रुतना चोद श्रथवा वीश, अवधि श्री.अनुभव प्रवेशिका प्रयः नान, मनापर्यवना घे तथा केवसझाननो एक एम सर्व मलि पांचे झानना एकावन नेद थथवा सत्तावन जेद करा. हवे ए पांचे ज्ञाननां थावरण कहे वे. ॥ एसिं जं आवरणं, पमुच चकुस्स तं तयावरणं ।। (एमिजं के०) एमति प्रमुख पांच छाननुं जे. (आवरणं के०) रोप थापादन करनारं तेने ज्ञानावरणीय कर्म कहीए. जेम (पच चकुम्स के०) यांग्सनो पाटो श्रांख प्रकाशनु थावरण तेम मति. शानादिकना जाणयाना विषय पदार्थने जे हरकत करे (तं के०) ते (नयावरणं के०) ते झाननुं थावरण जाणयुः इत्यदरार्थ. झान पांच प्रकारे ते तेथी तेना थावरणना पण पांच नेद ठे. तेमा जेम पाटो यांधे थके थांखनुं तेज थवराय; तेम जे कर्मे करी मनिदान थवराय ते मतियानावरणीय कर्म कहिए. एवीज रीते जे कमें करी श्रुतहान थवराय ते श्रुतझानावरणीय कर्म कहीए, तेमज जे थवधिदानने थायरे ते अवधिज्ञानावरणीय कर्म कहीए, नया मनःपर्यवहानने थावरे ते मनःपर्यवज्ञानावरणीय कर्म कहीप, केवल संपूर्ण ज्ञान थावरे; जेम मेघ मर्व सूर्यनी प्रनाने थावरे एy जे कम ने केवसदानावरणीय कर्म कदीप श्रहिं जीव तनप्रकाश म्बर, जीवकप सूर्य ते केसझानावग्णरूप यादसे करी सर्ग दंकाप नोपा थवाग्नी अनंतमा नाग मर जीपने उघामो रहे. अहिं श्रुत केवनदान माधारण पपंवादार से जे नणी यनिय यग्नुधर्म ने बरसांय के यने यनयनिय यम्नुधर्म ने परपर्याय बने फेरस. छानना नो ने यानिधय, यननिधय यदु म्रपयांय . एम यह शानना पर मम्ग होय ने पर्यवाहर नहनो यनंतमो नाग उत्कृष्टी श्रुत काधीन होय, यने जपन्य नाग निगोदिया जीयन याहारमहाद मनार हल कदागिना काय नाजीव पनन्यायाने यनारे proceroron rrrrrrrrrrorman । ! ।

श्री अनुभव प्रवेशिका अंथ. ३०३ थजीव कद्देवाय तेथी ते वादले करी पण ढांकी न शकायो एवो जे रात्रि दिवस विजागकारी सूर्यतेज सरखो चेतनाश्प जीव गुण कर- च्या कांवला सरखो सविध देशघाती मतिझानावरणादिक चार प्र. कृतीए थावरीये, तेथी तेने क्षयोपशमविशेषे न्हाने महोटे अहिले प्रसरता रविप्रकाशनी परे ज्ञानर्नु तरतमपणुं होय. तेमांद्दे पण एक मनःपर्यवहान, वीj थवधिज्ञान ए चेहु ज्ञानना श्रावरणना केटला- एक रसस्पर्धक, सर्व घातिया, शेप देश घातियापणे ए पहु क्षयोपश- मथी थविरोधनणी देशघाति कयां, श्रने केवळझानापरण सर्व घाति होय. ज्ञानावरणीय. दर्शनावरणीय, मोदनीय, थंतराय, ग. चार पाती कर्म कहिये, एम ज्ञानावरणीना पांच जेद कहा. ए सर्वे ज्यां मुधी थात्माना झानादिक गुणर्नु सन्मान श्राव्यु नयी त्यां मुधी सर्व समये ज्ञानावरणीय कर्म बंधाय माटे थारमाना ज्ञानादिक गुणर्नु सन्मान थादरी निर्मल उपयोगे ज्ञानगुषमा परिणति स्थिर फरवी. दवे इय अधिकार सखीए ठिये.-पंचास्तिकाय अन्य ठे, को कास उच्य उपचारथी , ते पुद्गसादि च्यनो वर्तनापर्याय ते, ते पंचास्तिकायने सामान्य थने विशेष स्वनावे जाणी परमपर्नु ममत्व थने रागादि तजी पोताना सामान्य विशेपमयी पदाण थनेद:- पणे निज स्वनावमा स्थिर प. तेमांप्रथम दश महासामान्य स्वनाय सखीए ठिये. २-उत्तरसामान्य थने विशेष स्वनाव जेने थाधारे रहे ते पटसे उत्तरसामान्य थने परिपामिकत्वादि विशेष स्वनावने सदाप कायम रासनारो थाधारन्त जे धर्म, ते थास्ति स्वनार फटीप. २-गुए थने पर्यायनो थाधार एटखे जेने थापारे स्मगुए पपांय रहे ते ते वन्नु स्वनाव, पीजो जाएगो, ३-धर्य क्रियाकारीत्वापानो याचार एजे नांदे कार्य पर्मना धनंत तीरोगावे तिपपाय रहेमा ने तेज पाप कार्य माट ३०४ श्री अनुनव प्रवेशिका अंय. समये समये सामर्थ्य पणे ऊपजे;थने पानातीरोजावे अन्यत्वमांदेचे एटले जे मांदे उत्पाद व्यय प्रजायनी जनक शक्ति है, ने श्रावीरगाव थने तीरोनावनोश्राधार पण एज ते अव्यत्व स्वजार बीजो जाणवो. Y-जोय पुद्गलादिक अव्य जेटला ते तेमांयी कोई समये एक यधे के घटे नहि, परमाणु संधादिकपणे परिणमे, खंध परमाणुपणे परिणमे. पण परमाणुनी गणतीमां कोई काले घटे वधे नहि तेम जे जे अच्यमां जेटसा गुणो थने पर्यायो जे जे जातना ठे तेटसाज रहे. एफ प्रव्य योजा ऽव्यतुं कार्य करे नदि, एक गुण धन्यगुणना कार्यने फरे नहि, थने थाप थापणुं कार्य ठोमे नहि, जे काले जे अव्यनो जे गुणनो जे पर्याय व्यक्ति शक्तिपणे थवानो होय तेमां फेरफार न पके; एटसे कोई जव्य, कोई गुण, कोई पर्याय पोतानी मर्यादा गोमे नहि तेने प्रमेय स्वगाव कद्दीए. ज्ञानवमे जेनुं प्रमाण थई शके ठे ते प्रमेय स्वनार जाणवो. (५) पंचे थस्तिकायनीसत्ता उत्पाद, व्यय, ध्रुवझप वे एक समयनी थंदर उत्पाद, व्यय, ध्रुव जेनी अंदर पामीए ते अव्यनुं सत्सदाण जाण्यु एटसे सर्वे समये मुच्यना पर्यायने उपजतां थने विणसतां पप सचा कायम रहे एवा धर्मने सतत्व स्वनाव कहीए. ६-अव्यना पर्याय सर्वे समय खटगुण हाणिवृद्धिपणे उत्पाद, व्यय यतां अव्य गुरुता सघुनाने पामे नहि थने उत्पाद व्ययनो तेने थगुरुवयु स्वनार कहीए. चैतनल पटले समें इत्र्यना विकासयत्तींना प्रमेयने जाणनारो जे स्वनार ते चेतनत्व खनाव कहीए. -थचेतनत्व एटखे स्वपर पर्यापने जाणे नहि ते थचेतनत्व नाने थामो स्वनाव कहीए. ए-मूल पटसे जे मांद स्पर्श, रस, इप, गंध, संस्थान थादि दोय नेने मूल सवार कहिए. याचार श्री अनुजन प्रवेशिका ग्रंथ. ३०५ १०-अमूर्तत्व एटले जेमांदे वर्षादि न होय तेने थमुर्चल स्व- मात्र कहीए, ए दश माहेला पाठला चेतनत्वादि चार मांडेखा चे वे स्वजाति अपेक्षाए सामान्य, थने परजाति अपेक्षाए विशेष स्वजाव जाणवा. ए मांदेला था स्वनाव सर्वे अव्यमांदे सदा पामीए. हरे ऊत्तरसामान्य स्वनाव थनंता वे पण मुख्य तेर स्वनाव थर्मियां सतीए लिए. (१) अस्तिस्वनाव, (२) नास्तिस्वनाय, (३) नित्यस्वनाव, (४) थनित्यस्वनाव, (५) एकस्वजाव, (६) अनेकस्व- नाब, (5) जेदस्वनाव, (ज) अनेदस्वजाव, (ए) जव्यस्वन्नाव (१०) थनव्यस्वनाव, (११) वक्तव्यस्वजाव, (१२) यवक्तव्यस्वनाव, (१३) परमस्वनाय. तेमा हवे थस्ति स्वनावनु सक्षण सखीए लिए. पोताना अच्यादि चारमा जेनोव्यापकपणो सर्वेसमये तेने अस्ति- स्वनाव कहिए. अच्य ते गुण पर्याय प्रदेशनो एक पिंमाधारपणो ते स्व- अव्य, क्षेत्र ते प्रदेशप स्वगुण प्रवृत्ति धवानुं स्थानक ते स्वक्षेत्र, ते उत्पाद, व्यय, ध्रुवपणे नवा नवा पर्याये सर्वे समये वर्तवू ते स्वकास नाव ते स्वगुण पर्यायनो कार्य धर्म ते स्वजाव. विहां जीव अन्यनो स्वभव्य प्रदेश गुणनो समुदाय अव्य ठे ते गुण पर्यायनो जनकपणो ते स्वजन्य थने जीवना असंख्याता प्रदेश एटसे जापवा देखवादि स्वकार्यना पर्यायने रहेबानुं स्थानक तेस्वक्षेत्र, पर्याय मध्ये कारण कार्या- दिनो जे उत्पाद, व्यय, ते स्वकास तथा थतित, थनागत, वर्चमाननो परिणमन ते स्वनात्र सर्वे काले सरखोज होय तेने स्वतार कहीये, जेम कार्यादि धर्म, ज्ञान गुणनो पयार्य जाणंगपणो, वेत्तापणो, पर- परिदकपणे, विवचनपणो इत्यादि स्वभाव जाणवा. एम स्वअध्य, क्षेत्र, कास, नाव, जे परिणामिकपणे परिणमतां सदा रहे तेनी थस्तिता जाणवी, ए सर्वेनी जति सदाए ति रहे ते थस्तिस्वनाव जाणवो. एथस्तिस्वनावे अन्य के, ते. मूख धर्म चुकी अन्यना धर्म पणे परिणमतो नयी, थागमन , ए काल 23 - ३०६ श्री श्रनुनव प्रवेशिका ग्रंथ. अस्तिस्वलाव ते सर्व अव्यमा पोताना गुण पर्यायनो जाणवो. जे थस्ति ते सझपता उताझपपणानी परिणति लेवी सर्वे अव्य पोताने धर्मेज परिणमे पण जे जीव अव्य ते अजीवाव्यपणे परिणमे, तथा एक जीव ते अन्यजीव पणे न परिणमे, वली एक गुण ते अन्यगुणपणे न परिणमे, झान गुण विपे दर्शनादि गुणनी नास्तिता , अने ज्ञानना धर्मनी अस्तिता . तथा एक गुणना पर्याय अनंता ते सर्व पर्यायधर्म सरिखा है; पण एक पर्यायना धर्म वीजा पर्यायमा नहि, अने वीजा पर्यायना धर्म पहेला पर्यायमां नहि माटे सर्व पोताने धर्मेज अस्ति ते. ए रीते अस्ति नास्तिनुं ज्ञान सर्वत्र कर ए अव्यने विपे प्रथम अस्ति स्वन्नाव कह्यो. (२) एक जीवमां अन्य जीवना तथा पुद्गलादिक अन्य अव्यना अव्य, क्षेत्र, काल, नाव, सामान्य विशेष स्वजावनो अनाव वे एटले अन्य व्यादिक रुपे न थवानो स्वनाव तेने नास्ति स्वनाव कहीए वली नगवती सूत्रमा का ते ते नीचे प्रमाणे. ॥"अस्थिते अत्थितं परिणमयी, नत्यिते नत्थितं परिणमयी। माटे ए विपे वधारे जाणवाना जीझासुयोए ग्रंथांतरथी जाणवू. ३-सवें अव्यना स्वन्नाव सदाकाल अव्ययपणे रहे, अव्यथकी जूदा न पडे ते नित्य स्वजाव जाणवो. ४-सवें अव्यना पर्याय समये समये खट्गुणहाणिवृझिपणे परि- णमे ठे ते थनित्य स्वन्नाव जाणवो, जो पर्याय न पसटे तो अर्थ- क्रियाकारित्वपणुं सधे नहि माटे अनित्य स्वनाव अवश्य मानयो. (५) अव्य पोताना गुण पर्याय सामान्य विशेष एकाधारत्वपणे वर्ने ते एक स्वजाव जाणवो. ६-दरेक अव्यमा क्षेत्र, काल, नाव, प्रदेश, गुण, पर्याय, कार्य धर्म थनेक ठे माटे थनेक स्वन्नाव जाणवो. जो अव्यमां एक स्वन्नाव

4
श्री धनुनव प्रवेशिका ग्रंथ.
३०
न होय तो एकत्वाला सामान्यनो अनाव धाय थने अनेकवा-
जावे विशेष धर्मनो अनाव थाय.
-सवें अव्य पोतपोताना जिन्न जिन्न कार्यने करे, जेम जीव
ज्ञान, दर्शन, चरणादि अने पुद्गल वर्ष, गंध, रस, स्पादिक जिन्न
भिन्न कार्य करे माटेद स्वनाव जाणवो.
-दरेक अव्य पोतपोतानुं जिन्न जिन कार्य करवा ठतां अव्यने
प्रदेशची गुण पर्याय तूटा पर्न नदिः एकत्वपये रहे माटे अनेद
स्वजाय जाणवो. जेदानावे सर्वे गुण पर्यायनो शंकर दोष थावे. गुण
गुणी, सह सक्षप, कार्य कारणता नाश थाय अने थानेदानाचे
स्थान वंश धाय एटले गुणी कोण? अने
गुण
कीयो?
ए-अव्यमा समय समय नवा नवा पर्यायनो उपजत्रो अने पूर्व
पर्यायनो व्यय थयो ते नव्य स्वचार कहीए. नुवन व्यय विना कार्य
थाय नहि माटे उच्चमां जव्य स्वजाव थवश्य मानवो.
१०-धने अन्य पोताना न्य, गुण, पर्याच गेमी थन्य अच्य
गुण पर्यायपणे न परिणमे सदा पोताना झपे थवस्थित रहे ते शनव्य
स्वजार जाणवो. अन्यने पातानो स्वनार सर्वे समय थवस्थित न
रहे तो थन्य अव्य गुणपणाने पानी सत्चा नाश पामे.
११-दरेक अन्यमाहे केटसाक एवास्वन्नाव ठे के वचन गोचर थावे
तेने वकव्य स्वन्नाव कहीये.
१२-वसी केदलाक धर्म एवा ठे के वचन गोवर थारे नहि तेवां
धर्मने श्रवक्तव्य स्वनाव कहीए, वक्तव्य स्वजाव करतां श्रवक्तव्य
स्वजाव अनंतगुणो .
१३-धर्मास्तिकायादिक तेना विशेष गुणोते धर्मास्तिकायनो चक्षण,
सहकारीपयो, थधर्मास्तिकायनो स्थितिसहायपयो, थाकाशास्ति-
कापनो थवगाहदान गुण, पुद्गबनो पूरणगवण, जीव व्यनो

३०७ श्री.धनुनब प्रवेशिका ग्रंथः चेतना सक्षण, ए विशेष गुण कह्या. एम लक्षण, रुप, तथा अव्यां- तरथी जिन्न पामवार्नु मूल कारण ते परमस्वजाव कहीए. ए ऊपर कहेला तेर उत्तर सामान्य स्वजावनां सक्षण संक्षेपयी यताव्यां विशेष ग्रंथांतरथी जाणीवेg हवे दश विशेप स्वनाव लखीए लिए. (१) चैतनस्वनाव, (२) श्रचेतनस्वनाव, (३) मूर्तस्वनाव, (8) थमूर्तस्वनाय, (५) एकप्रदेश स्वनाव, (६) अनेकप्रदेश स्वनाय, (१) नावस्वलाव, () विनावस्वनाव, (ए) शुमस्त्रज्ञाव, (१०) थशुबस्यनाव. ए रीते दश विशेष स्वनाव संदेपे कह्या. हवे प्रथम सखेसातेर सामान्य स्वजावने ऊपर सखेला दश विशेष स्वनाच मलीने सर्वे त्रेवीशस्वनाव थया; तेमांथी चेतनादिक चारमाथी ये वे सवें अव्यमां होय एटले एकवीश स्वनाव जीव थने पुद्गलमा पुरावे याकीना अव्यमां विनावादि नथी. एम सर्वेऽव्य पोत पोताना सामान्य विशेप स्वनाव सहित सर्वे काल सक्ष सक्षण थनेदपणे शाश्वता ठे, कोई लक्ष थन्यपणाने पामतो नथी, कोनुं सक्षण कोई थन्य ऽच्यमां अतुं नथी, थतीत काखमां पण पररुपे थयु नहोर्नु, थावते काले पण थन्यश्पे थशे नहि, माटे पोते जीव जाति, झानयन, थनंत हायकता सहित ठे तेमां थनंत स्वजाति थन्यान्यना थने परजाति अन्य व्यना सक्ष सक्षण थावे नहि तो स्वझेय शिवाय सवें स्वजाति यन्याव्य थने परजाति सर्वे ऽव्य सद सक्षण सहित पोतानी हायकतामा नास; ते यशप सर्वे परयस्तु जाणी कदासिन्न- वृत्तिए ते ऊपरनो राग प ममत्व जगावी थापणा सपनां नयी प यम थापणने कांई गुण थयथा हरकत यई शकती नयी अनंत काय पनाज ममत्व संसर्ग परिचययी पोताना स्वरुपने नल्या विए. जेम कोई बंगासपी मदा कुर यने पुष्टस्यनाववासी स्त्री तेश, कपुर, कावडी, काजळ धादियंगे सगावी यांस थांजी शरीर समारी कोई श्री यनुनव प्रवेशिका अंथ, ३०ए मुट कामी पुढपने हाव नावे मधुर वचने ससचावी पोताना वश करी तेना तन, धन, सर्वे सामनो नाश करे; नेम परज्ञेयना रागरूप जे विनाव परिणति ते चेतन पुरुपने यहितकारी ; तेम उपर सखेला इयोधी थापणे कोई कार्य नथी एम जापी त्यां सक्ष जतो वारी गुरु सिखसमान निज प सदमा राखी बसायमान थर्बु नहि. ए प्रमाणे न्याधिकार पूरो थयो. दवे धर्म अधिकार खखीए विए. निर्मल स्फटिकमणिसमान जे थात्मवस्तु स्वनाव तेज थात्मानो धर्म वे. जे वस्तुनो जे मूल स्वभाव ते तेनो धर्म कहिए. थापणे थारमा लिए, थापणो मूल स्वनाव ते थापणो धर्म , ए वस्तुस्वनाव धर्म सवें सिथने सर्वे संसारी जीवमा थनादिधी पण विजाव स्वनादवडे थात्माए परपुद्गत स्वश्पने पोतापणे जापी ते उपर रा. गादिफे परिणम्यो एयो संसारी जीव पोताना मूलरुपने नूखेसो छे, ते मूसस्वरुप प्रगट करवाने माटे जे जे कारण व्यवहार तेने कारण अथवा तारण धर्म कदिए, के जे बडे पोते पोताने दुःखप संसार समुख्थी तारी परमसमाधि स्थान थानंदपुरी कप मुक्तिमा अनंत थानंद जोगी करीए. निश्चयची पोताने तारनारो पोतेज माटे थनंत थानंद जोगी करीए एम सरयु पण थनंत थानंद जोगी पोतेज थचं ठे, थहिंथा को वीजाने करवानो नथी. व्यवहारथी गुरु सद्गुरु तारनार कहिए. ए तारण धका कारण धर्मना बहु भेद ; पण थदियां टुंकामां सरयु के. एक श्रुतधर्म. ते जीवादि नव पदार्थना जाव चार निक्षेपे जाणी थाश्रव बंधादि थजीवपरिणाम अजीवकार्य थाहपरिणाम तजवा थने संवर निर्धारादिजीव परिणाम जीय चाव थादरवो. जेदाने करी स्वपर गुणपर्याय सक्षण निन्नभिन्न जाणी परगुणपर्याय खक्षण उपरथी ममल अने रागादि उवाबी, उदासिन्नवृचि करी, निजगुण पर्यापखएमां लक्ष स्थिर राखो थकंप, ३१० श्री श्रनुजव प्रवेशिका ग्रंथ. थडोज रहे. बली बांचना, पृटना, परिश्रद्दना, अनुप्रेक्षा, धर्मकथा एमाह जे अनुप्रेक्षा लसी रे ते अनित्यादि वार जावना तया में मादिक नार नावना, वली साधुनी पंच जावना, वसी एक एक यानी पांच पांन नावना, ए सर्वे श्रनुप्रेदा समजवी पटसे जिनेश्व- ग्ना प्रमोजा स्याबादमय सिमांतोनो यांचया, विचारया, जाणामा, गांनसाग, उपदेश देवादि श्रुतधर्म जाणवो. चारित्रधर्म ते पंचमहायत, पंग ममिति, प्रण गुप्ति, साधुनो व्यवहार, थने देश विरतीने पंग थ- एमाम गणमत, अने चार शिक्षाप्रत ए श्रावकनो व्यवहार जाणवो. यस) दरियादि दश प्रकारे थारमधर्म ते झानादिक नार मा श्रन प्रियादिक दश ऽव्यप्राणमाथी एक पण स्वपर प्राणने पटरी कायना कोण अव्यनाव प्राणने क्रोधादिक हण नहि ते दानिधर्म (१) अष्ट प्रकारनो मद देहादिनुं ममत्व त्यागी थरिहंत मिड श्रने धमाचार्यादि दानादि गुणवंतनो विनय करयो, पक्षी पाताना गुना उत्कर्ष तनी थन्य जीयोन पण अपमान न कर ने मार्दवनामा बीजो नंद. (२) मन, वचन, काया यने परिणामयी कॉईन कांइ उगवू नहि, कपट कर नहि, ते थार्यवनामा श्रीजी द. (३) पोताना दानादि धनमांद संतोष राची अन्य पुद्गत परमा मात्रनी पण मी न गयी ने मुनिनामे गोयो नंद (४) निज दानदान नगण विसाममां नृमिवंत रही पंच इंद्रियांना पि. सोने न वा थने थामणादिक याय यन्यंतर नरे करी मुकाम मनावनां नृनियंत रद्देयु ने नानामा पानमा नंद. (५) पंच इंजि. रोना वियों, पंच यत्रत, पार कषाय, प्रण योगनी पपसता ननी गुकान होगमा स्थिर रहे प मंजमनामा नेद (१) पा. ऽन्यत्र, काड, नाव, या व्यय का नामां नयी एम यक्षिक वचन जी च्याधिक मदि स्थिर पहुं यने ना नेजमना पांडत मदनामा मातमी नेद (3) यान. Xxxxxxxxxx श्री अनुभव प्रवेशिका ग्रंथ. राजादिक ध्यान अने कपट थादि मसिन कार्य तजी निज श्रात्म. अंगे कर्ममल रहित रहेg ते शौचनामे थाउमो नेद (1) कंचन कोमि मात्रनो परिग्रह प्रपंच न राखयो ते थाकिंचननामा नवमो भेद (ए) थढार हजार दे पुद्गल मथन तजी शु ब्रह्मपे रहे ते ब्रह्मचर्यनामा दशमो नेद. (१०) एम दश प्रकारे यतिधर्म अगर थात्मधर्म जाणवो. वली साधु अने श्रावकने व आवश्यक अवश्य करवा; ए थादि साधु थने आवकनो सर्वे व्यवहार किया धर्म जाणवो. ए तारण धर्मना संक्षेपथी थोडानेदलख्या विशेपे ग्रंथांतरथी जाणवा. अने ऊपरना विशेष अर्थ पण यनुलवीयो पासेधी समजी, जाणी, श्रादरी, सुखी थायो! धर्मनुं सार ए के अज्ञान मिथ्याल थने कपायवालो आत्म परिणाम थयो ते तेने नेदज्ञानरुप साबुवमे निर्मल करवो एटले पोते पूर्ण सिजताने पामीए; एम संदेपथी धर्म थधि- कार समजवो. एक शुद्ध अनुजव मांहे सर्वे धर्मानुष्टान समाय ठे पण वालजीव विशेष बिना जाणे नहि माटे सद्गुरु संग करी, सेवा करी, सकल विशेष जाणी लेवू. समकित गुणगणाथी मांडी धारमा गुणवाणासुधी झान, दर्शन, चारित्रना थंश निर्मल थ६ वर्षमान धाराने पामे, थने कपायना सर्व थंश दशमे क्षपक श्रेणीना थंते नाश पामे, श्रने झानावरण, दर्शनावरण, वीर्यावरणवमे थएसी अशुभता धारमा गुणस्थानकना थंतसुधी नाश पामे त्यांमुधी झानधारा. कर्मधारा मिश्रपणे वर्ग माटे मिश्रधारा कहिए. माटे मनुष्य जन्म पामी, सद्गुरु योग पामी सम्यक्तझानयमे झानदर्शन थने चारित्र ए थारमाना प्रणे गुणोनी प्रमाद रहित थप थंश थदो निर्ममता वधारी पूर्ण निर्मसता थने एकता करवी. थारमा सत्तामा थनादि कासनो सिझ समान बने थाइ स्वनावपण यनादिनो ते तेथी थकान मियाल थने कपायवाला परिणाम पोतानी नली करी पोताना स्वरुपने जाणतो नथी. लेम को पुरुप पोतार्नु स्वरुप पूववाने ३१० श्री थनुनव प्रवेशिका ग्रंथ. थडोस रहे. बक्षी यांचना, पृटना, परिश्रहना, अनुप्रेक्षा, धर्ममा एमदि जे अनुप्रेक्षा सखी ठे ते थनित्यादि पार जावना तया मे प्रादिक चार नावना, वसी साधुनी पंच नावना, वसी एक एक प्रतनी पनि पान जावना, ए सर्वे अनुप्रेदा समजवी एटसे जिनेश्व- ग्ना प्रज्ञा स्यावादमय सिमांतोनो यांचया, विचारया, जणाना, गांना उपदेश देवादि श्रुतधर्म जाणवो. चारित्रधर्म ते पंचमहानत, पंग ममिनि, प्रण गुनि, साधुनो व्यवहार, थने देश विरतीने पंन थ. मग, गणमत,थने चार शिक्षाप्रत ए श्रावकनो व्यवहार जाणनी. यही दात्यादि दश प्रकारे थात्मधर्म ते ज्ञानादिक नाय प्राथने प्रियादिक दश अव्यप्राणमाथी एक पण स्वपर प्राणने पटसे कायना कोपण अव्यनाय प्राणन क्रोधादिक हाण नदि ने कांनिधर्म (१) श्रष्ट प्रकारनी मद देहादिनुं ममत्व त्यागी थरिहंत मिद्ध थने धर्मानायर्यादि दानादि गुणयंतनो विनय करयो, यक्षी पोताना गुणना उत्कर्ष तनी अन्य जीवोनुं पण थपमान न कर ने मार्दवनामा बीजी नंद ( २ ) मन, वचन, काया थने परिणामग्री कोन कांश वग नहि, कपट करयु नहि, ते श्रार्यवनामा श्रीगो नंद (३) पोताना दानादि धनमांद संतोष रायी थन्य पुद्गल परमाणु मावनी पण मूळ न गम्पनी ने मुनिनामे चोयो नेद (४) इानदर्शन चगण विसाममा तृमिवंत ग्ही पंच इंजियोना विष- योने न वा यने थामणादिक याय यन्यंतर तप करी शुलाम मनावमां नृमिवंत रहे ने तपनामा पांचमो नंद. (५) पंग इंजि. योना दियो, पर अवत, चार कपाय, प्रण योगनी गपक्षता ननी मुखन उपयोगमा स्थिर रहे ए. मंजमनामा को नंद (६) पा. ऽन्यदेत्र, काश, नार, या ऽव्यय कास नारमा नधी गम जातीयधिक बचन नती याला व्यादिक मदि रियर पहुं यने वरना नजना दोन ने मपनामा सातमा नेद (०) यानं.

ঈল प्रवेशिका ग्रंथ. ३११ रोमादिक ध्यान अने कपट थादि मसिन कार्य तजी निज यात्म- अंगे कर्ममस रहित रहेवू ते शौचनामे थाउमो नेद (1) कंचन कोमि माननो परिग्रह प्रपंच न राखयो ते थाकिंचननामा नवमो भेद (ए) थढार हजार नेदे पुद्गल मयन तजी गुरु ब्रह्मरूपे रहे ते ब्रह्मचर्यनामा दशमो द. (१०) एम दश प्रकारे यतिधर्म अगर थात्मधर्म जाएबो. बक्षी साधु थने श्रावकने व थावश्यक अवश्य करवा; ए थादि साधु थने आवकनो सर्वे व्यवहार किया धर्म जाणवो. ए तारण धर्मना संक्षेपथी थोडाजेद सख्या विशेपे ग्रंथांतरथी जाणवा. थने ऊपरना विशेष अर्थ पण थनुनवीथो पासेधी समजी, जाणी, श्रादरी, सुखी थायो ! धर्मनुं सार ए के श्रझान मिथ्यात्व अने कपायवालो यात्म परिणाम थयो वे तेने नेदज्ञानरुप साबुवमे निर्मल करवो एटसे पोते पूर्ण सिझताने पामीए; एम संदेपथी धर्म थधि- कार समजवो. एक शुद्ध श्रनुजव मांहे सर्व धर्मानुष्टान समाय ते पण वासजीव विशेष बिना जाणे नहि माटे सद्गुरु संग करी, सेवा करी, सकल विशेष जाणी खे. समकित गुणगणाथी मांडी घारमा गुणाणासुधी शान, दर्शन, चारित्रना थंश निर्मल थइ वर्षमान धाराने पामे, अने कपायना सर्व यंश दशमे क्षपकश्रेणीना भंते नाश पामे, थने झानावरण, दर्शनावरण, वीर्यावरणवमे थएली अशुभता घारमा गुणस्थानकना अंतसुधी नाश पामे त्यांमुधी ज्ञानधारा. कर्मधारा मिश्रपणे वर्ने माटे मिश्रधारा कहिए. माटे मनुष्य जन्म पामी, सद्गुरु योग पामी सम्यक्तज्ञानवमे शानदर्शन थने चारित्र ए थाल्माना त्रणे गुणोनी प्रमाद रहित धर अंशे थंशे निर्मलता वधारी पूर्ण निर्मलता अने एकता करवी. श्रात्मा सत्तामाहे थनादि कालनो सिझ समान ठे थने थशु स्वनावपण अनादिनी ठे तेथी श्रदान मिथ्यात्व थने कपायवाला परिणाम पोतानी जुलथी करी पोताना स्वरुपने जाणतो नथी. जेम कोर. स्वरुप पूवाने श्री अनुनव प्रवेशिका ग्रंथ. माटे गुश पासे गयो, गुरुए कह्यं “ अमुक सरोवरमां अमुक नामे मछ रहे ते ते तने ताहरु स्वरुप बतावशे त्यां तुं जा;" पठी ते पुरुप ते सरोवरना किनारे जर ते मछना नामथी पोकारी ते मछने पूठयु के हुँ मादशं स्वरुप जाणतो नथी. मने माहझं स्वरुप यताव. ते मठ योग्यो हुँ थाहिंश्रां घणा दिवसनो तरस्यो तुं मने क्याथीपण पाणी थाषी थाप के हुँ तरस मटावी तने उत्तर श्रापुं. त्यारे ते पुरुप योदयो के केची थचंबानी वात ठे ! के रातदिन पाणीमा रहेतां ठतां पण तुं कहुं के मने पाणी वाणी थाप ? त्यारे ते मछ योल्यो के तुं पण अनादिकालथी पोते चेतनाश्प , तुं पोतानारुपने वीजे काणे शोधु . ज्यारे तुं उग्वने वेदतो हतो त्यारे ते फुःखना श्रनुनवथी तन्मय पएसो तुंज पोते चेतनावंत हतो ज्यारे तुं विषयो थने पुद्गस संप. दादि मुग्पने नोगयतो हतो त्यारे पण ते सुखना अनुनयमां तन्मय तुं पोते चेतनावंत हतो एवो थनादियी चेतना उपयोगयंत तुं पोतेज तुं नक्तंचः ॥ परिणमदि जेण दव्यं, तकालं तम्मयत्ति पणत्तं, तह्मा धम्मं परिणदो, आदा धम्मो मुणेययो । नु तादरा स्वरूपने जाणतो नयी ए मोटी थाश्चर्यनी यात ठे! हये तुं पान पोतार्नु उपयोगवंत स्वरुप जाणी, थन्यनुं ममत्व वोमी, पोताने स्वरूप स्थिर रहें तो शुरू थवाधित, एक, नित्य, थनाफुल, परमानंदमय, शुधनायी तन्मय तुं पोते एकज. एम जाणयाथी निज যুও पानी मुम्बी थाय. मात्र ऊपयोग थारुझान मिथ्यात्व अने कायरमे मशिन ययो ले ते दानवडे निर्मस करी स्वतंत्र मुखीया. टये समाधि अधिकार सखीए लिए. जीर यनादि गुरु सिआसमान सत्तावंत ठे शिनायवटे पोतार्नु मसार जारगुं नहि, परस्सहरमा पोतानुं स्वरूप जापी ते स्वरूपने जाणे, माने, अनुनवे , थने ते शरीर तो थनेक अनुनव प्रवेशिका ग्रंथ. ३१३ राखवा रागादि ऊपन्या तेधी थान, मिथ्यात्व अने कपाय ए त्रण पे अध्यवसाय थई थार्त अने रोज ध्याने करी समाधि पाम्यो नहि माटे पोतानुं शुरू स्वरुप जाणवाथी अज्ञाननी असमाधि मटे, पर- अव्यर्नु अहंपणुं वुटवाथी मिथ्यात्वनी असमाधि मटे, श्रने परवस्तु ऊपरथी रागादि तजवाधी कपायनी थसमाधि मटे, एम त्रण प्रकारे थशुद्ध श्रध्यवसाय वमे ऊपजेली उपाधि मटी समाधि थाय. आर्त, रीटाली समाधि करवी ते नीचे प्रमाणे. १-शरीरने थहंपणे जाणवाथी शरीरना हेतु धन, कुटुंवादि ते श्ट लागे ते पण ते थघिर पदार्थ थापणी छाए राख्या रहे नहि, थने थापणी छाए परिणमे पण नहि, वली पोतानु स्वक्षेत्र थने ते थन्यनुं क्षेत्र ए जिन्न जिन्न वे. ते एक क्षेत्रे न रहे, तेनी यसमाधि उपजे ते पण ज्यारे पोताना जे इष्ट ज्ञान, दर्शन, चरण, वीर्यादिक गुण निज शुरू परिणामे स्वतंत्र परनी सहायविना परिणमे ते ते ज्ञान वीर्यादिक निज हेतु स्वक्षेत्रथा निन्न पमता नथी. एम जाणे त्यारे सर्वे थसमाधि मटी पूर्ण समाधि पामे. २-ज्यारे शरीरने पोतापणे जाणे ते त्यारे ते पुद्गल उपर यटा विकारो शत्रु थने परिसहादि थनिष्ट संजोग मटाम्बानी चिंता थसमाधि उपजे ते. पण थचस, थंखमित, थव्यायाधमय, 5 निज ज्ञानानंदमय रुपने जाणे थने पर व्यादिक पोताना मन प्रवेश करी शकता नधी ए जाणे त्यारे थनिष्ट संयोगनी I मटी पूर्ण समाधि पामे. ३-ज्यारे थामा पोताना स्वरुपने थपजापतो त्यारे पीमा चितवननी थसमाधि उपजे . गएनो पुंज, शुरु चेतनामय, निरामय, निराधा स्वपरिपामिकतार परियने. का 388 श्री श्रनुजव प्रवेशिका ग्रंथ. न परिणमे एबुं पोतार्नु थंग जाणे त्यारे पीडा चितवननी थसमाधि मटी पूर्ण समाधिने पामे. ४-सवें अव्य सर्वे समय पोताना प्रमेयने गोमे नहि, कोई कासे पोनाना प्रमेय रहित थाय नहि, त्रिकाल अखंग निज परिणामिकताए रहे. माटे को अव्यनी सत्ता नाश पामवानी नथी. पण पुद्गल पर्यायर्नु ज्यांमुधी ममत्व वे थने पुद्गल पर्याय विनाशी ठे ते यमे भागामी कासनी चिंतानी थसमाधि उपजे . पण पोताना अन्य, गुण, पर्याय, सदा थस्तिपणे, वस्तुपणे, अव्यत्वपणे, प्रमेयत्वपणे, गत्पण, थगुरुमधुपणे, चेतनत्वपणे, श्रमूर्तवपणे, सर्व सामान्य थने विशेष सनावमयी रहे. कोइ का नाश के हरकत पामता नथी. पीताने नोगपवानी यस्तु पीतामा थनिन्न शाश्वती ने एम जाणे स्यारे थागामि कासनी शोच मटी पूर्ण समाधिने पामे. झानादि पोताना इष्ट पोतायी वेगला थता नयी. पुद्गल परि पान थनिष्ट यात्म सत्तामा प्रवेश करी शकता नथी. एक रस निग हानथंगमांद गंगादिनी मंजय नथी. थात्मानी प्रमेय गुण पर्याप नि. का कायम ठे यगढनो विणमनो नथी. एम जाणवाधी थानव्याननी थसमाधि थने कर्मबंध रहित थारमा त्रिकाल अपंग समाधि पामे . ५-जीव थनादियी दानादि, दांत्यादि मिज यात्मनावप्राणने थाजाणतो ते नावधर्म निज प्राणने न संजाल्या, पोपुं कर्यु नहि थने उकायना ऽव्यप्राण अने नायग्राणनी हाणि करता रह्यो. पुद्गपमांह थापणे जाणी सांवा थायुष्य माटे, विषयो माटे, मोद प्रये, दोना अयें एम अनेक कारणोग नसायना प्राणने माया, दाया, वर बंधन कर्या, यंग यां, ने यह मानावरादि यार कर्मबंध की नाकादि गनिमां वंदन, नंदन, नाहन, नर्जन, न्याय देवना. पवाद मदी, दाय विसाप की जर पाम, मां समाधि यांची दोर : मांट माम उपयोगमा यिर थमन. यनन, का. पार जन्य सामान दागिना ययामाय बोटी, निमंत ज्ञानानंद मसाममि . .

श्री यनुनव प्रवेशिका ग्रंथ. ३१५ ६-जे वचनथी थने जे चितवनधी स्वपर आत्माने हित न थाय ए अने जूतुं वचन, श्रने चितवन करी थात्मा जव चक्रमा जम्यो. माटे स्वपर आत्माने हित नहि एव॒ वचन, थने चितवन तजी निज थात्म स्वनावमा स्थिर समाधिए वर्त. -अनंत कालधी चार प्रकारे परधन चोरतो श्रात्मा निज शा- नादि धन न पाम्यो माटे तीर्घकर थदत्त, गुरुयदत्त, स्वामीश्रदत्त, जीधश्रदत्त तजी वली पुद्गल वर्गणाप, परऽव्य परजावरूप, पर- धन टोनी पोताना झानादिक धनने संजाली, वापरी समाधिमय रहेj. -अनंत कालयी श्रात्माए बहुविध परिग्रह ग्रहण करी करी झानावरणादि कर्मबंधननो संग्रह करी, रखो करी, चार प्रकारे अनंतवार पुद्गल परावर्तन कर्या त्यां समाधि क्याथी होय? माटे निजगुण सेनासी निज रक्षणाए व तेथी परम समाधि पामे. ए-जिन थाा जाएया, मान्या, आदर्या बिना जब समुज्नो अंत थाव्यो नहि, वली ते श्राज्ञानो योग निगोदादि एकेजिय अने विगलेंजिय थने समृमि तिर्यच थने मनुष्य पंचेंजिय, अनार्यादि देशमा वली श्रढार कोडाकोमी सागरना धर्म वियोगमां धर्म पाम्यो नहि माटे मनुष्य जन्म, देवगुरुनी योगवाई पामी; परमेश्वरनी थाज्ञा शुद्ध नये थामस्वरूप थाराधवानी , ते थाराधी समाधिवंत यवं. १०-हिंसा थने रागादि थदार पापस्थान सेवी श्रात्मा परम असमाधि पाम्यो माटे हिंसा, रागादि अपाय, दुःखदाताजाणी तेने तजी सहेजानंद स्वनावमा स्थिर समाधिवंत रहेg. ११-कर्मना विपाक ज्यारे उदय थावे त्यारे पोताने जोगवया पसे, ने ते कटुक विपाक सेवा, मटाडवा, बीजो समर्थ थाय नहि माटे मिथ्यात्वादि कर्मबंधना हेतु तजी ज्ञानादि करणे यात्मसिद्धिना का थई परम समाधिवंत थवं. १२-खोकाकाशना असंख्याता प्रदेशे पुद्गल परावर्तन करतां जन्म मरण करी कोई काणे समाधि पाभ्यो नहि माटे निज यात्म ३१६ શ્રી अनुनय प्रवेशिका अंय. प्रदेशमा रह्या जे ज्ञान दर्शनादिक स्वपर्याय विलासी थई परम समाधिमय य. १३-सागर ऽयना अन्य गुण पर्याय विचारी, परमव्यगुण पर्याय दमी कदासिनपुति करी, पोताना व्यगुण पर्याय पोतामा समानी, गुमाम अनुना समाधिमां रद्देयु. १५- पोनाना अन्यगुण पर्याय अनेदपणे पोतामां जाणी, सर्व निगार वोमी. शप, अनल, निज ध्याने परम समाधि सेवी. १५-गन गगनना योग स्थिर करी पोतानी शायकता परिणति Frmarगमाह स्थिर थकंप करी, परम मन्मनाए समाधित रहे. योगनी क्रिया पण त्यागी, पोताना थाड अंगे देदी ब्याग पाम हान ज्योनिमांद परम पूर्ण थानंदे मा यः एम यनेक विध ममाधिना योगी मिळांतीमां कहेला ते म यो. गोमांदे दाम श्रनुनवयोग मुम्न्य ते. माटे अनुनय थन्याम करी निमंत ज्ञानानंदमय समाधियंत थ. दोहरा. जिन देगित नव तत्त्वने, सम्बे यथावत जेद । गुण म्चे, सम्यग्दर्शन यह ॥ १॥ गुण पर्यययत अन्यने, नय निर्दप प्रमाण । मकर मनाव विशेषने, जाणे तेद मुझान ॥२॥ गगादिक विकसर रहित, रत्नप्रयी निज गर । थानानां पिर नावथी, रमतां मरण यनुप ॥३॥ नजी पर परिणानि ग्माता, मही यातम अधिकार । दान कान भरा मति, निजानंदचिन पार ॥४॥ र अनृबर ययामथी, मिक यातन कार। मनमुरति मंत्रियो, निज पदम निज गन aun पासातम निज . तिमीएनुः॥

No text on this page.

Shree Sumit Vilhas Gharnth

Author
Mansuka Lal
Title
Shree Sumit Vilhas Gharnth
File name
Shree Sumit Vilhas Gharnth
Text
OCR done
Citation
1909
Published
2011/08
Publisher
Mumbay,nirniya Sagar Press
Language
Sanskrit
Pages
304
Library
Agarchand Bhairondan Sethiya Jain Parmarthik Sanstha, Bikaner
DLI number
313887
Barcode
99999990311270.00
Scanning centre
Banasthali University
Digital publisher
Digital Library Of India
VMLT id
YgXM07u58c1
Download PDF

Shree Sumit Vilhas Gharnth