North Bengal State Library, Coochbehar
The Book Of Genesis And Part Of Exodus In Sanskrit
Front matter
No text on this page.
पादिपुस्तका
मुसाचिखितं प्रथमपुलकं।
१प्रथमोऽधायः।
१षिया बाबामहः पदोपहिरपूनताबाः
परिणभूमेः रहिवारोबांधिः १४ नसूग.
दोनो हरिः १. मोमपि सहिः २४ पाममवादी
रहिः परस्य पायोग मनुषसहिः२९ मानपा-
दीनां मया
१ पादित ईयर पाका थिवीच समजा
पृथिवी निर्जना इत्या चाहीत, अन्धकार
गम्भीरबलस्योपरि तखो, तदानीम् ईश्वरस्थान
तोयानि व्याप्यासीत्।
१ अनन्तरं, रीति भवतु, इतीसरेणाचापित रोति
भूव। तदानीमईश्वरी दीप्तिमुत्तमा विलोक्य तमि-
५ मात् तां पृथक् छावा दरोने नाम दिक्सदनि, नमित्र
माम रापिरितिशतवान्। ततः सन्ध्यायां प्रातःकासे
जाते प्रथमो दिवसो बभव।
ततः परं तोषानां मधे सत्यवमुद्भूय तोवानि
• भागदपेन एक करोतु। पर इत्यारिस
न्यानं पसर्ज, जईस्थिततायोऽधःखिततोवानि पथका
.
.
1.
चादि पुसक।
चकार च, ततसादृशं बभूवातदेश्वरखास्य धन्यस्य नाम
गगणं चकार। सन्ध्यायां प्रातःकालेचजाते दितीयो
दिवसो बभूव।
पश्चात् ईश्वर इत्याज्ञापयामास,
गगणा कि
साम्भ एकस्मिन् मिलतु स्खलच प्रकाशता; ततस्तथैव
बभूव । तदेश्वरः स्थलनाम पृषीति तोयगाम १.
समुद्रति कृतवान्, तरोत्तम ददर्श।
अपरम् ईश्वर आदिदेश मेदिन्या पूणनिमवी.११
जौषधया नानाजातीयाः सवीजफलदायिनो मही-
हाच समुत्पद्येरम्, ततस्तथैवाभवत् ; अर्थात् पृथिया १५
क्षणानि भवोजनानाजातीयोषधयः मबोजनानाविध
पक्षाश्च जातानि, तदानीमोश्वरस्तानि माण्युसमानि
दृष्टवान्। तथा सन्ध्यायां प्रातःकाले च जाते हतोयो १५
दिक्मो बभूव।
अपरम् ईश्वर प्राज्ञापयत्, मिशातो दिवस १॥
स्था कानुं दिवसवत्सर चिनिमित्तं नभोमण्डले
ध्यातिण उत्पद्यतां;
उत्पद्यतां; तथा वसुन्धरायामालोकं ।।
कन्तुं गगणमण्डसे तिष्ठतु ; ततस्तादूगभवत् । इत्थम् ।
ईश्वरी दिवस चातुम् महायातिरेकं, लपराध
बास्तुं ततः जुद्रव्योतिरेक, इमे रहती ज्यातिषी
m
पादिपुस । १. उडुनिवास समर्थ । ततो धरित्रों दीपयितुं, दिवा- राजो बाई, तमिश्राद् विधुतिं पृथक कर्तुशेश्वर- १स्वानि ज्योतीपि गगणमण्डले स्थापयामास ; तानि १८ राणि चार उत्तमानि वीक्षाञ्चक। तथा मन्ध्या- प्रात:कालयो तयोः मनोमर्यो दिवमो बभूव। ततः परं मनिनानांमध्ये नानाविधा उगेगामिन: प्राणिनो, मंदिन्या नभीमगडग्ने उडयितुं प्रका २१ विगाव बाहुन्यम उत्पद्यन्ताम् इतीनर आदिग्य वृहन्मोनादोन् मानाप्रकारान् उरोगामिन: कोलाल- २२ चरान् प्राणिनो नानाविधखगांश्च सृष्टवान्। अनन्तरग ईश्वर एतान् मवान् उत्तमान् वीक्ष्य एतामामि अगाद, यूयं प्रजावन्तो बहुवंशाश्व भूत्वा मरित्पतीनां मलिमानि परिपूरयत, वसुधाया उपरि विहङ्गमा २५बहुलीभवन्तु। तथा सन्ध्यायां प्रभाते च जाने पञ्चमो रिक्सोऽभवत् । ततः परम् ईश्वर प्रादिदेश, धरायां याम्या कन्याश्च पञ्चव उरोगामिनो जन्तुप्रन्टनयो नानाविधा जन्तवो ९५ आयन्ताम् ; सतस्तथैव बभूव । रत्वम् ईश्वरो नाना- विधान् याम्यवन्यपान भूमे नानाजातीयान् उरगम जन्तूंच मष्ठा मानेवोत्तमान् व्यालुलुके।
पादिएकी [पचायः। अनन्तरम् ईश्वरो व्यायचो, वयं स्वप्रतिमा २५ साम्ये च पादमं (अर्थात् मनुष्यं) एजामः, ने जल- चरमीनान् खेचरविहङ्गान् ग्राम्यवन्यपहार सर्व थिव्या भमिथितारामान् प्राणिनय शासन । ईश्वरेण खप्रतिमूया मनुष्यः सरजे; ईश्वरस्य प्रति-२० मूथैव स सृष्टः पुरुषत्वस्त्रोत्वाभ्यां तो सृष्टौ। तर- मन्तरम् ईश्वरस्ताभ्याम् इत्याभिषं ददौ, युवा २८ प्रजावती बहुलवंशी च भवर्त, पृथिवी परिपूर्ण वहीभूतां कुरुतं, किछ मलिलचरमोनान् खेचर- खगाम् भमिस्थारनामजन्तूंच शिष्टं। ईश्वरोऽपरमपि कथयामास, पश्यतं, पस्बिोग्या: २८ मर्ममवीजौषधीः सर्वान् मवीजफलदायिनो महो- रहांश्च युवाभ्यां भोकम प्रददाम्। तथा वन्यपशाखेवर ५० खगेभ्यो भूमिस्थितमजीवोरङ्गमजन्तुभ्यश्च मर्म- हरितोषधीरहमदाम ; ततस्तथैव बभव। अनन्तरम् ३५ ईश्वरः स्वस्एमकलवस्वनि निरीक्ष्य सायुत्तमानि दरी तथा मन्ध्यायां प्रातःकाले पजाते षठं दिन बभूव।
थाय: २हिनीयोऽध्यायः। १ विधामबारस्य निरुप ४ हजाम: एदनुपामनिया १५ सम्म मधे मनुषमापन १८ मियाः परिकताकार। इत्यम् अाकाशस्थ पृथिव्यास्तदुभयस्थानां सर्व- ५ वखानाच सष्टिः सम्पूर्ण बनव। पश्चात् सप्तमे दिने चरः स्वहतकाणि ममाय खलतकार्येभ्यो विश- २शाम। तथा तदिनस्य समस्तस्रातकार्येन्या विश्रामदिनत्वात ईश्वर श्राभिषं गदिवा तत् सप्तम दिनं पवित्रं चकार। सष्टिकाले गगरियारियं विकृतिः। यमिन् काले प्रभुः परमेश्वरः पृथिव्याकाशी समर्ज, नदानी से किमपि लणं नामोत् क्षेत्र काप्योषधिश्च नामोत" यतः प्रभुः परमेश्वरः पृथिव्यां न वर्षयामास, कृषिकों दक मनुष्यो नामीत्। किन्तु पृथिव्या. मिधिरः समुत्थाय मम्बी भूमिम् पमिश्चत् । अपरध परमेश्वरेण मृदा मनुष्यं निर्याच तसा नामार प्राणवाया प्रवेधिते स सात्मप्राणी बभूव।.' अनार प्रभुः परमेश्वरः पूर्वदिखिते रदननामकदेशे उचानमेकं हत्वा तर खमतं मानवं स्वापथामास । ६ प्रभुः परमेश्वरः तस्याद्यानस्य मध्यस्खामे अमृतं पादपं सदसज्ञानदातारं पादपं भमौ सर्वजातीचं सुदुरी ५
।
सुखाद्यफलं पादपच जनयाचकार । उद्यानं मसिखेन १.
मेनुम् एका सवन्ती
एरनुचानात्
निर्याय विभिद्य
चतुर्मुखो भूत्वा प्रवाह । तस्याः पीयोनाल्या प्रथमा ११
तटिनी सुवर्णत्पादिनी वीखा देशनिवहान् वैडिया
प्रोवाह। तस्य देशसभातरूपम् अतीवोत्तम, तमिम् १२
खाने रबानि वैदूर्यमणयच जायन्ते। तथा तस्या १५
गोहोनामिका दितीया धुनी समस्कृषदों वेटमाना
प्रोवाह । तथा तथा हिडेकलनामा हतीया धुनो १४
हरियादेवस्य पूर्वदिवा प्रवाह । तथा तस्याः चतु-
धुन्या नाम फरात्।
ततः परं परमेश्वरसस्योचानस्य कर्षकतुं तद-१५
विध भादमं नियोजयामाम। किच प्रभुः परमेश्वर- १८
समित्यादिदेश रतस्योगामस्य सकलपारपानां फलानि
त्वया स्वच्छन्दं भोगव्यानि कि सदसब दातः १७
पादपस्य फलानि मा भुयन्ता, यता यस्मिन् दिने
नत
'कारियते तसिव दिने निवितं मरिष्यते ।
अनारं प्रभुः परमेश्वरा जगाद, मनुष्यो पद एकाको १०
तिष्ठत् सन् मोचितं, तख योग्य एकः सहकारी मचा
निरखते। प्रभुणा परमेश्वर मृदा निर्णितानां वन्य- १८
खेचरबगाना कानि नामान्यादम् करिखनीति
पादिवसा बेरित घदेगरः माणिणसम्म समीपमानयामार, सानी स यस यत्राम चकार,तस्य तदेव नामाभवत्। २. किन्न पेषां पाला चरखमानां वन्यपहनाच ना- मानिकतवान्, नेषां मथन आदमो योग्य रक: सह- २१ कारी प्राप्ती नासीत्। अनन्तरं प्रभुः परमेश्वर प्रादमम् अतिनिद्राप्य तथा निद्राओं तवैकं पञ्चरं महीला २२ कयेष तत् तस्यानं पूरयामास । किञ्च प्रभुणा पर- मेवरेण षः पञ्चर आदमो नीतनम एका स्वियं २५ निर्धाय ताम् बादमः पविधिम् बानिनाथ। नदानीम् भादम् पारणे,एषा मदीयास्याम् असि मदीयमां. सब मां तयं नरादबनिए, ममा प्रथा नाम- २० मारीति कारिष्यते। पपरच मानवः समातापितरी परित्यव्य स्वभार्याधाम् पायंचति तो हौवनावकाही २५ भविधतः। तदानीम् पादम् तस्य भार्या च तयो- नप्रवेशितबोरपिसनाबोधो मामीत्। सीपोधामः। । सर्पक का वेग मानुपाचा पतसममा मारीपुषयोः मनं ९नाम रखा सामना दरीकरण प्रभुणा परमेश्वरेण सहानां भूचरजन्तूनां मधे सोऽजीव बस पासीत्। स तां मारीमवदत् पनि 3
अयोधानस कस्यचिदपि पादपय फलानि भो
परमेश्वरो युवां न्यसेधत् किमिदं सत्यं नतो नारीस
प्रोवाच, पावाम् रतस्योद्यानस्य सर्वेषां विटपिना
फसानि भोकुं शक्नुवः केवलम् उद्यागमयस्थितस्य ।
पादपय फखं प्रतोश्वरेण कथितं, युवाम् एतत् फर्स
मा भुनाथाम् मा स्पृजतच, तत् कृत्वा मरियपः
तदा भुजगो मारों बभाषे, युवा निक्षित म मरिष्यथः, .
किन्तु यदा तत्खादिव्यथः, नदा युवयो चिनप्रकाो ।
भविष्यति । तत ईश्वर व भाभद्रजामं सस्येथे,
इतीघरो जानाति। तदा नारी तंमही सम्म
मुखाधफलं जामखाभाय वाञ्छनीयव विज्ञाय तस्य
फलानि भातयित्वा बुभुजे, स्वस्वामिने च ददौ मोपि
भुगवान्। तेन तयोरुभयो नयनप्रकायो
बभूव,
सती
खकोयनग्रतां विज्ञाय वटपबाणिस्यत्वा कटौ अवन्धतः।
सतो दिवावसाने मध्ययुधानं गमनागमनकारियः .
.. प्रभाः परमेश्वरस्य शम्दं श्रुत्वा भादम् तस्य जाया ।
तय ममुखान् माखिमां मध्येऽन्तर्दधाते। तदा प्रभुः ।
परमेश्वर श्रादमम् धाइय बभाषे, कुषी ततः
उवाच, उद्याने भक्तः मन्दं श्रुला नमताकारणात् भोला १.
सामगोपयम्। स जगाद, मनोमोति कलामवाधवत् ११
२०. . पारिपुस। पख च य फलं भाईंलामई न्यसेधं, तख वृक्षस १९ फलं किं खथा भुका नत पादमा गदित, वंयां चोषितं मम मणिनीमकरोः, मा मधं तस्य पादपस्य फसम् १५ पददात् तन्मया भुकं । प्रभुः परमेश्वरी नारों जगाद, खया किमिदम् प्रकारिनारी बभाषेमपंख प्रवचन- थाई अखादम्। करोः, पथात् प्रभुः परमेश्वर उरगंजगाद,खमिदं कर्या- तस्मात् पाम्यवन्यपाएगणात् अधिकशापयस्तो भृत्वा वक्षमा गमिष्यमि, थावनोवं धूखीः खारिवपि १५। किच बया योषिता च वदीयवंधन तथा वन च परस्परं वैरितां जनयिधामिः तेन मा वदोधिर भाइनिश्चति, लञ्च तस्याः पादमूखे बाइनियमि। अनन्सरं ममार्थ कथयामाम, त्वदीयप्रसववेदनाम् पहम् अतीव व पिण्यामि, ततस्त्वम् अतिषयकष्टेन सनामान प्रमविश्चमि तथा खामिनो मिनोभूय खा- स्थमि मचवां साक्ष्यति। ततः परं सपादमे कथयाचकार, बस पारपस फख भावामई न्यसेध, योषितः कथा निबन्य तस्य पादपस्य फलं प्रभुक्याः तत् कारणात् भमिरभि- बता जाता ; त्वया थावजी के प्राप्य तथा: प्रस्थादि
१.
चादिपुची
अशिष्यते। तस्यां गालकष्टकानि मामाकपटक-१०
द्रुमा उत्पस्यो, वह जोषधो. खादिवस १८
अपरच बया कृत्तिकाया जायथा चावद तथा
सोनो न भविष्यमि तावत् धर्माकमुखेन भोक्ष्यने;
पतवं मृत्तिका, पुनरपि मृत्तिकायर्या खोनो भवि-
व्यसि। अनन्तरं आदम् तस्या योषितो मामधेयं वा २०
(अर्थात् जीवनोति) चक्र, यतः मा सर्वेषां सजीवता-
कानां माता। ततः प्रभुः परमेश्वरः पर्षको वसनं २१
निभाय पादमं तस्य भार्याच परिधापयामास ।
ततः परं प्रभुः परमेश्वर उवाच फस,मानवो भद्र-२१
मभद्रश्च विज्ञाय अस्माकमेकदवाभवत् इदानी सपथा
एवं प्रसार्य श्रमतमस्य फलं हातयित्वा तर
भका अमरोम भवेत्, तदर्थ प्रभुः परमेपरसाम रहन
उद्यानात् अपमार्य तदुत्पादिन्यां मत्तिक यांसार्षि
कर्नु त न्ययोजयत्। इत्य स मानुषं दूरीकस्य ५०
श्रमततरोः पन्धान रनितुं एदनउधानस्य पूर्वस्या
दिखि पूयमानान् नेजामथान् खड्गधरान् सर्गोयान्
किश्वः सापयामा।
पारिए
पौधायः।
सावितरितो साता पिता पधान पारित
१. वापिसो माधिः ॥ तो योवर
१
..
अपरं भादमि समायां इवाम् उपगते मा गर्भिणी
भूत्वा काबिसं (अर्थात् साम) नामानं पुनमेकं प्रसषुवे
कथयामास च, परमेश्वरान् मम पुकसाभी जातः ।
१ पचात् मा हावि (अर्थात् अलीक) नामानं नय
महोदरं प्रसषुवे ; सामिल मेषपालका, काविल ।
२रुषोवल पासीत्। काबपरिणामे काबिल् प्रभुः
•हिय म्बीयकृषिकर्षण: फखम् उत्सर्ज ।. तथा
५ हाबिल सपाइनजस्य प्रथमजात पुटपाटम् उत्समार्ज।
किन्तु परमेश्वरः काविलं तेगोत्सृष्टं वस्तु पाचरात्
हाविसं तेनोस्मृष्टं वस्तु र मान्वयचात्, तत्कारणात्
काबिल कुद्धा विषयवदना बभूव । ततः परमेश्वरसम्
उवाच, वं कुतः कुचवित कुतच विषक्षक्दनो
•भवमि। यदि इभं करोपि, तदा किं नानुसासे
बदि इमं न करोपि, नई पापं दारि तिहति।
नव भाता तव वशीभय खापति, बचतं माध्यमि।
अपरष काबिल सोषधाचा सह संसखाप ; तत्पश्चात्
पादिपुर
तयाः क्षेत्र गतयोः मताः काविल धाकम्प खोय.
धातरं हाविलं निजधान।
तदनन्तरं परमेश्वरः काविसं पप्रच्छतभाता ।
हाविल् कुच १ ततः स प्रत्युवाच नाहं जानामि, किम
निजधाद रखकः । ततः स कथयामाम, खवा किम-१०
कारि । तव धातुः शोणितं भूम्या माम् श्राश्यति ।
श्रतो या भूमिस्तव हप्ताभ्यां इतस्य धातुः माणितं ११
पीतवती तयां भभी त्वमभिशप्तो भवमि। ततः कृषि- ११
कर्मणि वया इलेपि बमस्यं मात्पस्थते, तथा
धरियां पर्यटन भ्रमन च भविष्यमि । ततः काविल १५
'बभाषे, रतादृशो दण्डा मया न सधः। अद्य यदि व १४
माम् अस्मात् खानाद् अपसारयमि तर्हि तव समजार
वहिं गत्वा पर्यटन् धमन् च भविस्यामि तथा कोपि
मानुषो मां प्राप्य हनिष्यति। तदा परमेश्वरे अगाद. १५
यः कचित् काविलं हनिष्यति, तस्य सप्तगुणदण्डो
भविष्यति, तस्मात्
कोपि तं वीक्ष्य यथा न हनिष्यति,
तदर्थं परमेश्वरः काविले चिमेकं निदधी।
काविप प्रभोः समक्षात् प्रस्थाय एदन. पूर्वया १५
दिगि मोद नामनि दे न्युवास। अनन्तरं काबिलि.
खंभार्यामुपगते मा गर्भवती भूत्वा इमोकनामानं पुर्ण
.
प्रसवे, किशनगरमेक निधीव सपनामानुसारेण
१तय नाम हानोक पक। तस्य नोकः पुनार, ईरहः
पुत्रो मिहयाल, मिझयायसः पुचो मिपूजाये,
१८ मियूंगायेख: पुत्रो खेमका तस खेमकोरे जावे,एकस्या
२.नामधेयम् पादा तदन्याचा नाम मिनासीत्। मखा
पादाचा गजातो यो धावन म दृष्यासहवामिना पशु-
२१ पालकानाम् श्रादिपुरुष पासीत्। अपरं क्व नामा
तसको भाता वीणावादकानां वंशवादकानाधारि-
२९ पुरुष प्रामोन्। किछ मिनाया गर्भजन्मा क्ला-
बिलनामा
पुत्रः
पित्तसस्य साहस बनानाविध कार्य
कतुं निपुण भामोत, नस्य क्स्काविलो मयमा ना-
२५मिका भगिन्यामोत्। पश्चात् लेमक स्वभार्थे चक्दन,
पाद टण मदाय रे मिसेलच तत् प्रण।
हेमवार्यो युवाभ्यां मे वाक्ये मनो निधीवा।
धाकान्तः सबई पूर्व हतवान् लोकमेककं ।
घाघातः मबईतने युवान इतवान् नरं।
फलं बधस्य कावेला परि मन्तगुणं भवेत्।
गुणितं सप्तमनत्या मधस्य फलं भवेत् ।
समारम् पादमि पुनश्च इवाभार्याम् उपगते
मा गर्भवती भूत्वा पुलमपरं प्रसषुवे, तथा काविता-
१७
पारिपक्षी
इतस्य हाबिसः प्रतिनिधिरूपं पुत्रमपरं परमेश्वरी
मयं दत्तवान् इति कथिवा मा तस्य नाम मेत
अर्थात् प्रतिनिधि चके। अनन्तरं तस्य शेतः पुचे जाते २६
म तस्य नाम इनोज चके ; तदानी लोकाः परमेश्वरस्य
माधि प्रार्थनां कर्नु प्रारभन्त।
" पनमोथायः।
१पादमो बिद्यमिः तो वितिः रमण विनिः १९
कनको विनिः १५ मरहेको विनि: १८ घरदा विलिः
२१ इमोको वितिः २॥ मिथो को विनिः २८ समको
विनिय
भादमो वंशावलिविवगम्। थदेश्वरो मनुधं समर्ज, १
तदा स्वमादृश्येन तं सृष्टवान्। स्त्रोवम्वाभ्यां ताव २
अजन, किश्च तदानीं ताभ्याम् वाशिषं दत्त्वा आदम
(अर्थात् मनुष्य) इति नाम चकार । तत श्रादम स्विंग- २
दधिकशतवत्सरे वयसि तस्य मदृशे तुमचे पुचे
जाते तस्य नाम तं चके। अभ्य तो जन्मनः परम् ।
श्रादम् अशतानि वर्षाणि जीवन् पुत्रान् कन्याय
जनयामास । माकस्थेन शिदधिकनवशतवर्षवथमि ५
मति तस्य मृत्यु बभूव।
ततः परं प्रेतः पञ्चाधिकशतवामरवयमि पनि र
नो मामा तस्य पुलो अथे। तर जन्मनः
-
पादिए। परं शेत असतानि वर्षाणि जीवन् पुत्रान कबाब जनयाचके । माकल्येन द्वादशाधिकनवमतवत्सरवथति मति तस्य मत्यु बभूव। नोत्रो मवति वत्सरवयसि मति कैनन् नामा तख १. पुचो जज नस्य जन्मनः परम् दनोइ पञ्चदशाधिकार- १५ प्रतवर्षाणि जोक्न पुत्रान् कन्या जनयाञ्चके। साक- स्तः पञ्चाधिकमवतवत्सरवयमित मरणं बभूव । तस्य कैननः मप्तति वत्मरक्यमि मति मसलेल् १५ नामा तम्य पुचो जज्ञे । तस्य जन्मनः परं कैनन् चत्वा- रिंशदधिकाहशतवत्सरान् जीवन् पुत्लान् कन्या १० जमवाचके। माकल्यतो दशाधिकमवातवमरवयमि मति तस्य मृति बभूव। १५ तस्य महललेल: पञ्चषष्टिवामरवयमि मति तसवेर १(नामा पुत्ला जजे। तस्य जन्मनः परं महलले किन- रधिकाष्टपतानि वर्षाणि जीवन् पुत्वान् कन्याय जन- १७ याचके। माकन्येन पञ्चनवस्यधिकारमतवात्मारवयसि मति तस्य मति बभूव । १८ येरदो विषयधिकशतवत्सरवयनि मनि हनोक- १८ मामा तस्य पुत्रो जसो तस जन्मनः परं घरे अष्ट- प्रतानि वर्षाणि जीवन् युखान् कन्याय जमवाचके।
पारिपुची साकन विवाधिकनवशतवत्सरवयसि मति तख.. मर बभव। हनोको वयसि पञ्चषष्टिवामरे पति मिथू सह- १९ मामा तस्य पुत्रो जथे। तस्य जनमानः परं नोकर पषि जतानि वर्षाणि यावत् ईश्वरेण माई गमना- गमने पकार, तथा पुत्रान् कन्याय अनितवान् । २५ सरस महगामी सन् साकल्येन पवषयधिकशत- अथवमारवयसि सति सोन्नर्दधे ; फलत ईसरसं २० निनाय। अनमारं मिथू लहः सप्ताशीत्यधिकशतवत्सरव- २५ यपि मति खेमक नामा तस्य पुत्रो जजे। तस्य जन्मनः २४ परं. म यमीत्यधिकसप्तमतानि वर्षाणि जीवन् पुत्लान् कन्याच जनयाचके। माकल्येन ऊमसप्ततिवत्सरवयसि २० त मरणं बभूव। ततः पर खेमको बोत्यधिकशतवत्सरवयसि र तस्य पुत्रे जाते भूम्याम् अस्माकं परिश्रमकथयो जन- यिता व ईश्वरस्याभिशाप आरसे, तबास्माकम् रव २८ पुत्रः सावनां जनयिष्यतीति निश्चित्य खेमक तस्य पुत्रस्य नाम नोई (अर्थात् मानवयितति) चकार। तय.. मोहस्य जन्मनः परं पहनवत्यधिकानि पचनतानि - .
चादिपुरु ३१ वर्षाणि जीवन पुत्रान् कन्या जमितवान्। साकल्यतः मतसप्तत्यधिकमतमतवासरवति तस्य मृति भव । . २९ पचात मोहस्य पञ्चशतवासारवधमि मति भाम् हाम् येपाल नामकातस्य चयः पुत्ला अजिरे। बोयायः। । बमतिविचारस कपनं । मानुषस्य दुरबान भागमा कामावलिः मनिभायन । इत्थं मेदिन्यां मामवानां हवा मत्या बहुलासु २ कन्यासु च जातासु, ईमरीयलोका ऐहिकलोकाना कन्या: परमसुन्दरीः समीक्ष्य खेछातः मर्चे जमाः ३ पाणियाई क मारेभिरे। श्रतः परमेश्वरः कथयामास, ममात्मा मनुब्वैः माई सर्वदा नहि वास्यति, यतो पपिन मांसपिडमाषाः; तेषां जीवनकाखाव केवलं वित्यधिकशतवत्सरा भविष्यनि। तदानों पृथिव्यां महावीरा भामम्, तथेवरीषलोकानां वीर्याद ऐहिक- खोकानां कन्यानिवहस गर्भजाता अनेके सन्ताना धामन, ते पूर्ण पराकमिपणे वीराः प्रसिद्धासामन्। अपरम् पचियां मानुषार्णमानात्याचाराः सर्वदा मन:कल्पनोत्पत्ति दुष्टा इतोपरो ददर्ष: किच परमे- ६ अरः पियां मानुषस्य महत्वात् शेषन मानसऽनुतपन् ५ १७ चादिलक। । कथितवान्, अहं मानुषान् उरङ्गमान् पदगांचजन्म . खेचरपक्षिप्रमतोन् यान् याम् धरण्यां सृष्टवान्, तान् मानव नायिष्यामि ; यत एषां मर्जनकारणात् ममानुतापो भवति । किन्तु नोहः परमेश्वरस्यामुबह- - पाचम् अभवता मोहम्य वंशावम्निविवरण । म नाहः स्ववंश माधु ८ धार्मिकश्च मन् ईश्वरस्य महगाम्यामीत्। तथा शाम १० हाम येफत् नामानम्तस्य त्रयः पुत्रा अजिरे । अपरश्च ११ ईश्वरस्य माक्षाद् पृथिवी दृष्टा दैौगम्येन पूर्वा च जाता। पृथिवी दृया प्रथिवी स्थानां मां प्राणिनां पन्धान १२ मदाषा:. ईश्वर: पृथिवी निरीक्ष्य तद् दृष्टवान् । तत ईश्वरी नोहमवदतु मम गोचरे सर्वेषां मानु-१३ पाणाम् अन्तकाल उपस्थितवान् यतस्तेषां दौर म्यम पृथियाः परिपूर्णत्वात् अहं पृथिव्या माई तान् मान विनाशयिष्यानि। वं गोफरकाष्ठेन पोतमेकं १४ निधि तथा तम्य मध्ये कोष्ठानि कृत्वा तस्यान्तर्वडिय मर्जरमेन लिम्प। तस्य दैय हस्तानां शतवयं विस्तार: १५ पञ्चाशद्धस्तप्रमाणः, उच्चताच तमतयप्रमाणा इत्थं तं निर्यादि। तस्योपरि इसकाधी वातायन १४ मिमाहितस्य पाच दारं कुरु तथा तस्य प्रथमडितोय- सध्यामः । पादिएस। १७ हतोयकोष्ठानि निर्माहि। यतोहम अाकाशस्याधः- स्थितान सर्वप्राणिनी नायितुं पृथिवीम्बनिराशाव- यिष्यामि, तेन पृथिव्याः मर्चप्राणिनः प्राणान् परित्य- १८ क्ष्यन्ति। किन्तु स्वया मार्द्धम् अहं नियमं निर्णयामि; नेम व स्वपुत्वाम् स्वभायों पुत्रवधुश्च मणिनः कवा १६ पोतम् भागेक्ष्यमि। प्रतिज्ञात्यमुमारतः सकल. प्राणिनां स्त्रीपुरुषाण युग्मानि ममादाय प्राणरक्षार्थ तानि खेन मह पोनमानय । फलतः पक्षिणां पना पृथिोम्यागंगामिनाञ्च दो दो स्वस्खजात्यनुसारतः २१ स्वम्वप्राणरक्षार्थ तव समीपं गमिष्यतः । अपरं युमाकम् एतेषाच भोजनार्थम उपयुक्ट्रव्याणि ममानीय स्वम- २२ मोपे मधिन। ततो मोहस्तादृशं चकार, ईश्वरवाजा. नुसारतएव माणि कर्माणि कृतवान्। सप्तमोथायः। १ १ पोनमारोद्ध मा प्रतीवराज्ञा बोरस्य मम्त परि. जनानां पपप्रतीमा पोतारो सावरिपर। चरी मोहं बभाषे, वं मपरिवार: पोतम् पा. र रोष,यत इरानों त्वामेव माधुं पश्यामि। अतः पृथिव्यां यथैतेषां वंशातिडेयुः, तदर्थ शचिपला स्त्रीपुर- १ षाम् महोवा प्रतिजातिमतयुग्मानि, पचिपशू- चादिएसके। [पाय। नाच स्त्रीपुरुषो ग्टहीत्वा प्रतिभातिनी दे ई युग्मे, तथा खेचरपरिणां स्वोपुरुषौ ग्रहोत्या प्रतिजातिमप्त- युग्मानि खेन मार्दू नय। यत: सप्ताहात् परम् श्रई । चत्वारिंशत् दिवाराचीः पृथियां वर्षयिष्यामि ततः पृथियोस्थिता मया स्याः मा प्राणिमो विनंदयन्ति । तदा नोहः परमेश्वरम्याजानुमारत: माणि कर्माणि ५ कृतवान् । तस्य नोहस्य षट्शतवमरवयमि पृथिव्यां । जलानावनं अभवत्। ततो जलापावनभयात् नोहम्तस्य भार्या तस्य पुत्राः पुखबध्वश्व मध पातम् श्रारूरतः। तथा नोई प्रतोचर- स्वाजानुमागत् महागडपम्पतिभचगेरोगामि- 6 जन्नवञ्च स्त्रीपुरुषाः युग्मं युग्मं पोतमारहः । पश्चात् १० सप्ताहगते पृथियां जलाप्रावनम् बारेमा ततो नगरस्य ९१ वयमः षट्शतवामराणां द्वितीयमासस्य मनददिने महाममुद्रस्य माणि प्रसक्यानि बधिरे, गगण- खानि मेघदाराणि सर्वाणि च मुकानि । ततः प्रथि-१२ व्यां सवारिंशत् दिवाराची मुंषसधाराभि दृष्टि बभूव। तमिान दिने मोहसास जापा, शाम हाम् १५ येफत् नामकास्त्रयः पुत्वाः पुत्रवध्वष पातम पारकाः। प्रतिजातिग्राम्यवन्यपणवः प्रतिमानोथा १४ चाचायः। पादिपुरु उरोगामिजसवः प्रतिजातीया भूचरखेचरपरिणय १५ सर्वजीवजन्तना स्त्रीपुरुषा युग्मं युग्मं भूत्वा मोहस्य १६ समीपे पोतम् पारोहन्। किञ्च ईश्वरस्याज्ञानुमारात् मळग्रणिना स्त्रीपुरुषाणां युग्मेषु ममारठेषु परमेश्वरी दारं सरोधा १७ इत्यं पृथिव्यां चत्वारिंशद् दिनानि यावत् जला- प्लावनं बभूव तदानीम् त्रभु वृद्धासु पोतो मृदं विहाय १८बभामे । ततः क्रमशः प्रथिव्याम् अतीव जखद्धा मत्यां १६ पातो जलेषु भासमानो जगाम। इत्यं पियां जलमति बवृधे ; तत चाकामस्य मीचयाः मर्चे भवरा ममः। २० तदुपरि पञ्चदभहस्तान् यावत् जस उत्थिते सर्वे २१ पर्वता अमचन्। तेन भुचराः सकलपाणिनो ममुः १२ फलतः पक्षिणे ग्राम्या वन्याच पावः प्रथिव्या उरोगा. मिजन्तवो मनुष्यास सकभूमिस्थिताः सकलपाणि- २१ मोऽषियन्त । इत्यं पृथिवीवामिनः मध्यप्राणिम: अर्थतो मनुजा पचव उरणमन्तवाकाशीयाः मकल- परिणय विनेः पृथिव्यां मर्चश्व व्यमध्यन, केवलं नोहस्तस्य मशिनर पोतस्थाः प्राणिमो जिजीवुः । इत्थं पृथिव्यां माईशतरिनानि यावत् भापतखुः । २४ पादिपुलकी अध्याय । परमायायः । । १ मावमस्य हासः (ोणकाकस्योडायनं १ कपोतस्योडायनं १५५ पोलादयरोमीश्वराजा २० वरमुहिम ना हस्य वन प्रतीसरस्य प्रमिज्ञान। ततःपरम् ईश्वरो नोई तस्य मङ्गिन: पोतस्थितान १ पश्चादिमकलपाणिनः स्मृत्वा पृथिव्यां प्रबस्लवायुं वाह- यामास ततो जलं निवश्ते । अपरं महासमुद्रम्य प्रस. २ वणेषु वियतो मेघडारेषु च रद्धेषु नभमो वर्ष निव- हते। ततः क्रमशतायं वहन मार्द्धमतदिनै हाम ; तदा अपममामन्य मतददिने श्रारारट् नावि भूधरे पोतो लगन् तस्था। अनन्तरं क्रमशो दधमामान यावत् । तोयं वहत् स्तोकतरं बभूव; तस्य दशममामय प्रथमे- ५ हनि महीधाणां जानि ददृभिरे। ततः पुनः चत्वारिंशदिनेषु गतेषु नोहः स्वनिचितस्य र पोतस्य वातायन मचियित्वा द्रोणकाकमेकम् उडाया- माम। तत: म मेदिन्या अपशोषणं यावत् यातायातं ७ सकार। पश्चाद् मोहा भूम्या वारिहास वेदितुं पुन: कपोतं उड़ायाञ्चकार । तदा ममाम्लोयाच्छादितत्वात ८ म पदार्पणाय स्थानमलभमानः पुनरपि पाते तदभ्याम प्रत्याजगाम ; तदा मोहो हस्तं विस्तार्थ कपोतं त्वा पोताभ्यन्तः खसमीपम् श्रानयत् ।
अध्यायः पादिएन। ततोऽपरमताई विलम्य नोह: पातात तं कपातम् २१ उजायाञ्चकार। तत: स चचा जितक्षस्य पत्रमेक विवादाय मन्ध्यायां तम्य मविधि प्रत्याययौ ; ततः, १९ पृदिया अपां हासो जातति मोहो बुबुधे। अनन्तरम् अपकमप्ताई व्यतीते नाहन मरव कपोत उड़ायाश्चक्र १३ किन्तु म तन्निकटं पुन: पराकृत्य नाजगाम। नोहस्य वयमः षट्शतवासराणां परवासरस्य प्रथममासीय- प्रथमदिने मेदिन्या अपशोषणं प्रचक्रमे : तंता नाहः पातम्योपरिभागं विमीय निरीक्ष्य भूमि एका १४ ददर्श । इत्थं दितीयमामस्य मप्तविंश दिने पृथिवी गाकतीया बभूव। ततःपरम् ईमगे नोहम अबदत, त्वमिदानी १६ वायां पुत्वान् पुत्ववधूच मङ्गिनः कृत्वा पोताद् १७ अवरोह। अपरं त्वया मार्द्ध ये ये पाएपरिथिव्य- रङ्गमप्रतियो जीवजन्तवः मनितान् सकलान् त्वया सह वहिरालय, तेन ते धरण्यां कहवो भूयासुः धरण्यां १८ प्रजाबनना बहुवंशा भूयासः। तदानीं नोहः खजाया २८ पुस्लान पुत्रवधूश्च ग्टहीत्वा पोताद् अवरोह। अपरं स्वस्खजात्यानुसारतः सर्च पथवः पतिण उरोगामिनः सकस्लभ चरजन्तवश्व निर्ययुः। .
२०
पादिपुलका रियाय
तदनन्तर बोह: परमेश्वरम् उद्दिश्य यशवेदि.
निर्माय कतिचित् शरियन कतिचित चिपति-
एस सहीत्वा वेद्या उपरि जुहाव। ततः परमेश्वरसस्य २१
सुरभिम् प्राधाय मनसि कथयामास, मनुष्यापर्ण देण्यात्
पुन: पृथिवीं नाभिनये, यद्यपि भावासका मनुष्याणां
मनःकल्पना दुष्टा तथापि यथा ममहापं, तथा पुनः
कदापि सकखान् प्राणिनो , हरिष्यामि। यावत् २९
धरित्री तिष्ठति तावत् वपनस्य कतिनस्य च ममयः तथा
घोतं योगः शीतकाली गोभकालय दिवा रात्रिस
एतेषां सर्वेषां नितिन भविष्यति।
र नवमाध्यायः !
मार प्रमोचरस्थागोर्वचन माम माम नियम.
स्थिरोकर १८ मोहस्य मानारामा कनिष्ठ पुचतामा-
भिरपर्म २८ नोहस्य मरक्षा।
अनन्तरम् ईश्वरी माहं तस्य पुत्रान् इत्यार्षि
जगाद, यूयं प्रजावनो बगवंशाच भूत्वा मेदिनों परि-
पूरयत। धरण्या: मद्ये पावः बचरविहगा भवरा २
उरणमा जन्तवः मागरीयमीना: मर्चे युभत्ता भोति-
मन्त: महावन्तश्च भक्यिान्ति, ते युमाकं इस्तेषु
समर्पिता पामते। मधे गतिमना: प्राणिनो युभाकं १
भच्या भविष्यन्ति, इरितोषधी दव युमभ्यम् एतान्
श्रदाम्। किन्तु सजीवनम् अर्थात् सशोणितं पललं ,
च्यायः ५ मा भुनीध्वं । कई युनाक जोक्नपश्य शणित- पातस्य परिमोध कारयिष्यामि , अहमेकैकपाएं एकैकमनुष्यञ्च तत्परिशोधं कारयिष्यामि प्रतिमानव- ५ मेव मनुजजीवनस्य परिशोधं कारपियामि । य: कश्चित् मानुषस्य मोणितं पातविष्यति, मानुषेण तस्य शोणितं पातयिष्यते यतः परमेश्वरः समादृम्येन मनुष्यं सृष्टवान्। यूयं प्रजावन्तो बहुवंशाश्च भवत, किच धरायां बहतरा भूत्वा वर्धिष्णवो भवत । अपरम् ईयरोनोई तम्य मजिनःपुत्रांच भाषे, पश्चत युभाभि घुमाकं भाविवश्व धुमाकं मद्धिभिः पोता- १. निर्गतवह्नि चाम्यवन्यपाइभिः परिप्रभृतिभिवधि- बोधितः सकलपाणिभिर मह नियममई बिरो- १९ करिष्यामि। अहं युमाभिः साईम् एतं नियम निरी कमि, जलाशाक्नात् भकखप्राणिनः पुन नविन- ध्यन्ति थियपि जलापावनात् पुनः कदापि म विनं- १९ क्ष्यति। चारोऽपरम् प्रकथयत्, परंयुमाभिः सह धुमाकं मजिसकखप्राणिनां भाविवधेच मह नियम १५खिरीकरोमि, तदमेकं चि खास्यति। पर जीमूने स्वीयं कोदणं स्थापयामि, नत् धरण्या माकं १७मदीयनियमाला भविष्यति यस्मिन् समयेहंधरया
पादिपुमाकं । [ध्यायः
ऊई पयोदान मञ्चारयिष्यामि, किश्च तत् पयोदका.
र्मुकं दर्शिय्यत तस्मिन् काले युभाभिः मार्दू मर्वप्रकार- १५
प्राणिभिश्च माई ममायं नियम पास्ते, इति मया
मंस्मते मति मकलप्राणिविनाशाय पुन ने जलासाधन
भविष्यति। यतः पयोदकार्मुकं प्रति मम दृष्टौ जातायाँ १६
पृथिवीस्थितैः मकलपाणिभिः ममं मदीयचिरम्खायी
नियमोस्तोति मम स्मरणं भविष्यति। ईश्वरी नाई १०
जगाद, चितिम्थितैः मकानप्राणिभिः माकं मया
स्थापितम्य नियमम्य लक्षणमिदं भविष्यति ।
भाम् हाम येफत् नामानो नोहस्य ये त्रय. युत्ता:१८
पोताद् वहिरागच्छन्, तेषां मध्ये हाम् किनान् वंशस्य
पूर्वपुरुष श्रामीत्। नोहस्यतैत्रिभिः पुत्रैः मा धरित्रों २६
व्यान। अनन्तरं नाहरुषिकर्मणि प्रवृत्तः मन्द्राला २०
वृक्षान रोपितवान्। नत: म द्राचारसं पीत्वा मत्तः सन् २१
दूधमध्ये विवस्त्रो भूत्वा नियपान । तदा किमान: २२
पिता हाम् खतातं नग्रं विलोक्य वहि:स्वीथी दी
भातरी वासी बभाषे। तदानों शामयफता स्ववसनं २५
ररीत्वा स्कन्धे निधाय पश्चात् अजित्वा नग्नं तातं
ममाछादयामामतुः,
पश्चाद्
अजित्वा जमकस्य
ममतां न वोलाचक्रात। ततः परं नाही द्राचारमन्य २०
१. अध्यायः चादिपुमाकी २५ निद्रातः प्रबुध्ध स्वीयकमिष्ठसुतस्य तदाचरणं विज्ञायार, अभिशप्तः किमान म्याच भारचेटकचेटकः । २६ फुनबूतनाका गाम:प्रभुः परंशी यःमहि धन्यत्वमाप्नुयात्। • भविष्यति किनावामा मामाख्यपरिचारकः ।। येफतवानति: मम्यग् ईश्वरण विधास्यते। दृष्ये वास्यति शामःम, तद्दामो भविता किनान्॥ २८ जलानावनात् परं मोहः पुनः मार्द्धशतवयवत्सराम् २८ प्रजोवत्। किच मोहः माकन्यतः मार्द्धनवशतवत्सर- वयमि प्राणान् तत्याज। १. दशमोध्यायः। १ नोरस्य श्यपुत्रस्य फलो बगायक: । कमिपुत्रस्य हामा वंशावधि ११ मध्यमपुचर मामा शवभिः । १ तस्य मोहस्य शाम् हाम् येफत् नामकामां त्रयाण पुत्राणां वंशावलिः; जखापावनात् परं तेषां रते २ मकखपुचा अतिरे। गोमर, माजूज् मादय यूनान ३ बल मेशक तोरम् एते येफतः अखिमम् रोफत् तोगर्म, इमे गोमरः पुषाः । इलोमा त ५ किलोम् दोरानीम् इमे यूनानः पुत्राः। एतेभ्यो नानो- पदोपोथा देवपूजका: स्थाने स्थाने व्यभजन मन्षाध पृथक् पृथक भाषाशातयो बभूवुः । तथा कूप मिसर पुट किनान, दमे हामः पुत्वाः । पुत्राः।
२० पादिपक्ष {.. अथाय। सिवा हवीला मक्ता रयमा मतिका इमे कृशः पुत्राः। . रयमाः पुत्री भिवादिरनौ। अपरं कूशः पुचो नियोद् पृथिवीमधे पराक्रमो भवितुम धारभत । परमेश्वरस्य । साक्षात् पराक्रान्तो व्याधो बभूव तस्मात्सोका अद्यापि दृष्टान्तमिमं कथयन्ति, परमेश्वरस्य समझ निमोदः मदृधः पराक्रमी व्याधः। किञ्च शिनियरि देशे बाबिल १. ररक अकद् कल्नी, रतेषु सर्वेषु नगरेषु तस्य प्रथमं राज्यं बभूव। स ततम्बानात् अहरियदेणं गत्वा ११ निनिवी रिहोबोत् केला; निनिवी केसही मन्वितं १२ महानगरं रेषन्, रतानि नगराणि निर्ममे। अपरं १५ मूदीय अनामीय लिहावीय नाहीय पश्रधीय, पिले- १४ होयानाम् श्रादिपुरुषः कसन्न होय, कोरीय, रते मर्च मिसरः पुत्राः । तस्य किनानो ज्येष्ठः पुचः मोदोन, तन १५ परं हेतु यिषीय इमोरीय गिर्गाशय, हिब्बोय १६ अर्कीय मोनीय अदीय सिमारीय इमातीया, रत: १७ पुत्रैः किनान् देशो व्याप्त प्रामोत्। तत: मोदोमो गिरर १८ दिषि श्रमामारभ्य मिदोन अमोरा अनामिवोयीम् १९ सेवां यावत् किमानीयानां निवाममोमामीत्। रते २० मर्चे हामी वंशाः, किन्तु रतेषां मध्ये जातिकुल- भाषादेशानां भेद श्रामोत्। .
चारिस ज्येठो येफतो भ्राता शाम् रमीयसोकानां धादि- २२ पुरुष प्रामीन, तस्थापि पुत्रा: पुज्यधामन्। रते तस्य २५ वंशा, रस्लम् बहर धर्फछद् खूद अराम् । पराम २४ था ऊष् हन् गेथर मन्। अर्पक्षदो वंश: जलहः २५ शेलहस्य पुत्र एबर। रखरी दो पुना एकस्य नाम २६ पेलग (अर्थातभागः) यतस्तदानों पथिको विभकाभवत; २७ तस्य भातु ाम यकन्। यानः पुत्रा अनमोद शेला २८ हत्समवित् येरह हदोराम् अषल दिक्क ओवल अवी- २६ यामेन्न भिवा फीर बोला योवव.रते यानो वंशाः। २० श्रा मेषातः पूर्वदिश मिफझ्धरं यावत् तेषां वस- ३१ तिरामोत्। एत सर्व भामो वंशाः : एषां मध्ये जाति- २९ कुलभाषादेशाना भेद धामीत्। एषां कुलजात्यो. दे सत्यपि ने मोहस्य पुत्वाणां वंश श्रामोत: किञ्च जलासा. वनात् परम् एतेभ्यो नानाजातयः क्षिता विभकामभवन्। ११ एकारमोऽध्यायः। १ बाधितो निकालेप लोकानी भाषामा भेद मामा बंगाल: मेरहस्य बंशावलिः३. रहस्यामोमी. सारो प्रति ममनं सब मेरस मर। १ पूर्व वसुधास्थितानां मर्वेषां लोकानाम् एकैव भाषा २ एकमेवोधारणम् प्रामोत्। पचात् लोकाः पूर्वदिधि भ्रमन्तः गिनियरो दंशस्य प्रान्सरमेकं प्राप्य तब न्यूषः।
३० पादिएन। [११ अध्यायः । . तदा परस्परं मन्वयाञ्चकः, पागच्छत, वयं इष्टकानि । निय उत्तमानि यथा म्युः, तथा दाइयामः ; एतेन तेषां पाषाणानां विनिमयात् इष्टकानि बभूवुः, चूर्णानां विनिमयाच शिलाजतु बभव । ततः परं कथयामामः, । श्रागच्छत, वयं स्वार्थ नगरमेकं गगणम्पणि प्रोचं ग्रह- मेकञ्च निर्मिमीमहे ; ततोऽस्माकं कीर्ति भविष्यति किच वयं मयां पृथिव्यां म विकाग्ग्यिामई। अन- ५ न्तरं ते मानुषा यन्नगरं ग्यश्च निर्भिमते, तद् वीक्षितुं परमेश्वरोऽवरोह। परमेश्वरः कथयामाम,पश्यत,मर्च- धाम् एतेषाम् एका जाति: भाषा चैषाम् एका ते कर्मण्यस्मिन् प्रवर्तन्ने ; इदानीं यद्यत् कर्तुमिच्छन्ति, तम्मात् न निवर्तिव्यन्त। अतस्ते यथा खेषां भाषां ७ स्वयमेव बाडु न भनुयुः तर्दयम् श्रागच्छत, १ अधस्तत्र गत्वा तेषां भाषाया भदं जमयाम इत्यं परमेश्वरेण ते मेदिन्या: मदिचु यकीयत से च नगरनिर्माणात् न्यवर्तम। इति कारणात् तस्या । नगर्या मामबाबिल (अर्थता भेद)इत्यभवत् यतः पर- मेश्वरीण माया मंदिन्या भाषाभेदं जनयित्वा तस्मात् स्थानात मबयां मां व्यकीयंन्त । मामा वंशावलिः। जलालावतात् परं वासरार्थ गते १० ११पशायः ।। पादियुम्नक । मति शामो वत्मरशत वयमि कर्फतद्नामा तस्य १९ पुत्तोऽजायत। तस्य जन्मनः परं भाम् पञ्चशतानि १२ वर्षाणि जीवन पुनः पुचान पुचीच जमथामाम। किञ्च अर्पदः पञ्चविंशदतमरवयमि मतिलहनामा तम्य १३ पुत्री जज्ञे । तस्य जन्मनः परं प्रफलद व्यधिकचत्वा- रिशतानि वर्षाणि जीवन पुनः पुत्रान् पुत्त्रोच जन- १४ याञ्चक । ततः लहरिवंशद्वर्धवयसि मति एवर नामा १५ तस्वकपुत्लो बभूव । तस्य जन्मनः परं भेल्लहः व्यधिक- चतु:शताणि वर्षाणि जीवन् पुनः पुत्वान् पुत्त्रोच जनया- २६ चक्र। ततरवरः चतुस्विंशद्वर्षवयमि मति पेलगनामा १७ तस्य पुत्रो जजे। तम्घ जन्मनः परम् एवर त्रिंशदधिक- चतुःपातानि वर्षाणि जोक्न् पुनः पुत्रान् पुतीचाजन- १८ यत्। ततः पेलगस्त्रिंशद्वर्षवयमि मति रियूनामा तम्यकः २८ पुत्वोऽजायत। तस्य जन्मनः परं पेलग् नवाधिकवर्ष- २० शतद्वयं जीवन् अपरपुत्वान पुचीच जनयाचके । ततो रिय्वोदाचिंचवर्षवयमिमति मिरुपमामा तस्यैकः पुत्र- २१ जायत। तस्य जन्मनः परं रियू देशते वत्मरान जीवन २२ अपरान् पुत्रान् पुत्त्रोधाजनयत् । ततः मिरूगर्वि- प्रदर्षवयसि मति नाहीरनामा तस्यैकः पुत्रोऽजायत। २५ तस्य जन्मनः परं मिरूग् देशते वतमरान् जीवन् अपराम
३२
[धायः
पुचान पुत्तीच जमयाचको अपरं नाहौर ऊनचिंगठन २०
मरवयसि मति तेरहनामा नस्यकः पुना जज्ञे। तस्य २५
जन्मनः परं नाहार उनचिंधदधिकशतं वत्मरान
जीवन अपरान पुत्रान् युत्त्रीश्चाजनयत्। अपरं तेरहस्य २६
सप्ततिवत्सरवर्याम मति वाम् नाहोर हारन् ना-
मामः तस्य चयः पुत्रा जजिरे।
तेरहस्य वंशावलिः। तस्य तेरहस्य पुत्रा वाम्मा-२०
होर हारन्। हारण: पुत्तो लोट किन्नु हारम् धात्मन: २८
पितु:तेरहस्याग्रे स्वजन्मम्बाने कम्दीयानाम् ऊरनामक
नगरे प्राणान् तत्याज । अनन्तरं नाम नाहोगव्यूइतु: २६
इनामी नाथाया नाम मारी,नाहोरो जायाया माम
मिस्का।मा माहोरो जाया मिल्का हारणः कन्यामीत्
म हारन् मिस्कायिष्कयो जनक प्रामीत्।
मा भारी बन्ध्याभवत् तस्या अपत्य नाम।
श्रमन्तरं तेरह इवाम् पुत्रं हारोणः पुत्वं लोटमामक ३१
पौत्रम् इनामी जायां मारीनामिकां पुत्रवधूश्च ग्टहीत्वा
कम्दोघानाम् जामकनगरात् किनामदेशम
उहिय गच्छन् हारन्नगरी प्राप्य तत्रैव न्यवमत्।
ततः परं तेरहतमिन् हारणि नगरे तिष्ठन् पचाधिक-३२
मतदयवत्सरवयमि प्राणान् प्रत्यजत्।
१९ अध्याय चादिएम। १२ हादोऽध्यायः १ नाम प्रतीचरस्थानोर्मदनं । मामा रकम किनानने में समा श्रम १. दुर्भिक्षकारमान तस्य मिसर- मम ॥रामा जायाचा राजा पर पुनदान। १ तत्परम् परमेश्वर दमामम पाचचने त्वं स्वदेशंशाति कुटुम्नं फैटकटच्च परित्यञ्च यं देशमई त्वां दर्शयामि, ९ तं देशं प्रजा अहं त्वत्तो महाभानिमेकाम् उत्पाद्य त्वाम् अाशिर्ष वदिष्यामि, तेन त्वं विख्यातो मङ्गलदाना च ३ भविष्यमि। अपरं ये तुभ्यम् त्राभिषं ददति श्रहं तेभ्य श्राभिषं दास्यामि, ये तुभ्यम् अभिशापं ददति, तेभ्योऽ.. इम् अभिशापं दास्यामि, त्वत्ता मेदिन्या: सर्वे वशां प्राभिषं प्रास्यन्ति। अनन्तरम् इवाम् परमेश्वरस्याजानुमागत् जगाम; तंदा लोट् च तेन महिनो जगाम ; नामो हारणे ५ गमनकाले पञ्चमप्ततिवत्सरवय पासीत्। इत्थं ग्राम मागे जायां भावपुत्वम्लोटं हारणि प्राप्तं खोयमधित- धनच दासदासीनिवहन समादाय किमानदे प्रति याचां हत्वा तं देशं प्राप्तवान्। अनन्तरं तस्मिन् देशे भ्रमन् शिखिमस्थानस्य समीपस्थितं मोरिमान्तर प्राप्तवान् ; मदानों किना. मोयलकासमिान देने न्यबसन । 8
पादिएकी
[१२थापः।
मतः परमेश्वर प्रामं दर्शन दस्या जगाद, सव ७
वशाय देशमिमं दास्याम्यई; आत इब्राम् तस्मिन् स्थाने
दर्शनदातारं परमेश्वरम् हिश्य यदि निर्मित.
वान्। पश्चात् म तत्स्वानं परित्यज्य बेथेल: पूर्वदिश्य:
पर्वतं गत्वा दूष्यं स्थापयामाम ; तस्य पशिमे बैथे-
पूर्वदिशि अनगरमासीत्; तथापि परमेश्वरम्
उद्दिश्य यज्ञवेदिं कृत्वा तस्य नाचि प्रार्थयाचके। ततः ८
परम इनाम धमन ततो दक्षिणदेशं गतवान्।
तदानों तस्मिन् देशे दुर्भिक्षस्य जातत्वात् वाम १०
मिमरदेशे वस्तुं यात्रां चकार ; यतः किनान्देश
दुर्भिक्षम् अतीव ववृधे। अनन्तरं मिसदेशं प्रवेणुम् ११
उद्यतः सन् इब्राम् निजजायां मारी बभाषे, पश्य,
द्रष्टुं सुन्दरीत्यई जानामि। रतत्कारणात् मिसरीध- १२
लोकास्त्रो दृष्टा मदीयजायेति विज्ञाय महत्वा
खां जीवन्नों स्थापयिष्यन्ति । अतरवाई विनये, त्वं मम १५
भगिनीति वद, तेन त्वया मम मालं भविष्यति, वया
मम प्राणाय रविष्यन्ते।
अनन्तरम् इब्रामि मिमरं प्रविष्टे मिसरोय. १०
लोकास्ता नारों परमसुन्दरीं ददृश्यः । अपरं राशो- १५
ध्यक्षास्ता निरीक्ष्य राम माहात्नां प्रशसः ततः मा
१ ९धायः॥ पादिपसका १६ नारी राजो ग्रहम् पानिन्ये । तदा तनिमित्तं नृप इब्राम समादृत्य नमै गोमेषगर्दभगर्दभीमहाजादीन १० दासीदामांश्च ददौ। किन्तु मा नारी ब्रामा भार्या, समात् परमेश्वरो राजःसपरिवारस्य महाले घटया- १८मास। श्रतो राजा तम् बामम् बाइय बभाषे, मया महत्वया किं व्यवहतं । एषा मम जायेति कुतो मा १८ नावादीखायं मम भगिनीति कुतोऽवादीः। येमाई नां विवोढुं सोनवान् इदानी त्वं तां तव जायांग्टहीत्वा २. याहि सदा राजाजया भत्या मळवैः मार्दू तं तदीय- जायाच व्यसूजन। १९पयोदमोऽध्यायः। ग्राम सोटा मिसरदेशाद ममम, नेषां पालकानां विरोधः १.लोहामिदोमममम १४ बामप्रतीपरस्य प्रमोशा तदनन्तरं ब्राम् तस्य जाबा लोट मकलमम्पत्तिच रहीत्वा मिसरं प्रस्वाय दरिषदेचं प्राप्तवान्। से इवाम् पाइभिः स्वर्णरूप्यैश्च अतीव धनवान् श्रामोत्। २ पश्चात् म पूर्वयाचानुभारेण दक्षिणमाद् वैयेलो दिवं गच्छन् वैये प्रयो मध्यवर्तिनि यस्मिन् खाने तर १ दूष्यं स्थापितमामीत्, नत् खानम् उपवाय पूर्थ खनि- मितिाया यावेघाः सविधी परमेश्वरस्य नाम सीखा धादिपुसकी [१९ध्यायः । प्रार्थयाञ्चके। अपरम् ब्रामः मङ्गी यो लोट् तस्यापि ५ बहुमेषगोदूष्याणां विद्यमानस्यात् तस्मिन् देशे तयोः महवामी न समपद्यता तयोः प्राध्यसम्पत्तः सम्भवात मह-६ वस्तुं तो मकतुः । यत ब्राम: पाइपाखकानां लोटः . पशुपालकैः माकं परस्परविरोधी बभूव ; तदानों तस्मिन् देशे किनानीयाः पिरिषीयास मानुषा न्यव- सन्। प्रत इब्राम् लोटम् अवदत् अहं त्वां विनये,त्वं मम . जातिः, त्वया मया, तव पशुपालकैः मम पापालकैच मार्दू विरोधी न भवतु। तत्र सम्मुखे कि ममतदेयो । मास्ति । अतस्यां विनये, त्वं मत्तः पृथक् भव, त्वं वाम यादि, अहं दक्षिणं यामि, यदा वंदविणं याहि पई वामें यामि। तदा लोट ने उन्नील्य ददर्थ,सोयरदिशि यई १० नद्याः सकलप्रान्तरं परमेश्वरस्थ उद्यानममा भिमर- देशाव मध जसंस्थलोसमं भवति, यतस्तदानों सिदोमश्रमारी परमेश्वरेण न नामिती। अतो खाट ११ यईनः सकलपान्तरं मनोनीतं कृत्वा पर्यदिशं प्रति प्रतो; इत्यं तो परस्परं पृथक् बभूवतुः । तत इब्राम् १२ किमानदेशे न्युवाम; अपरं लोट् नत्माम्मरविताना सर्वेषां नगराणं मध्ये सिदाम् नगरस्य समीपे दृष्य १४पाध्यायः पादिएमकी १४ १५ स्थापयामास । तस्य सिदामा खोका अतीव दुष्टाः पर- मेश्वरस्य गोचर महापापिष्ठाद्याभवन् । इत्यं ब्रामो लोटि पृथक भते मति,परमेश्वर रोमं बभाषे, त्वं ने उन्मोन्य ग्यानादम्मात् उत्तर- १५ दक्षिणपूर्वपश्चिमान वाचस्व । त्वं यावद् दूर दृष्ट शक्राषि, तावती भमि चिरकाम्नाय तुभ्यं तव वंशाय १६ च दास्यामि। अपरं पृथिव्या धूलिवत् तव वंशं बई- थिव्यामि ; यदि कश्चित् धूनि गणयितुं मनोति, ताई १७ तेन तव वंशो गयिष्यते। उत्तिष्ठ, देवस्थास्य दैर्थ १८ विस्तारच भ्रम,तावती भूमि तुभ्यं दास्यामि। तदानीम् इनाम दूष्यमुत्थाय हिवाण: ममोपस्थितं मम्रोनामक प्रानरं गत्वा न्युवाम, किच तत्र परमेश्वरम् उहिंग्य यज्ञवेदिं निमे। १४ चतुर्दमायाचः। । चतुर्भि नरपतिभिः पाईपामा मुफ्तीमा १३ सोटो होठ परहस्तगत मामा पुनचिनं १०त्याममनका सिरोमा राजो मशकोग्राम भाचालकर तस्य अनन्तरं धिनियरोऽवाफलनामको राजा, खास- रोऽरियाकनामको राजा, रखमः किदलीयोमाम- २ को राजा, अन्यजातीयतिरियल्नामको राजा, दैन २७ पादिएलका [१४पध्यायः सिदामा विरानाचा राजा माद्ध, अमोराया विर्या- नाचा राजा माई, अमाया बिना था राजा माई, सिवोयिमः शिमवर्नाचा राजा भाई, मोयरोऽर्थतो विलानाचा राजा च माद्धं युयुधुः। तत्र सर्वे सि- होमः प्रान्तरेऽर्थतो लवणमागरेऽमिलन् । यस्मात् ते दादशवत्सरान् थावत् तस्य किदर्यायोमर पते- वंशीभूताः सन्तस्त्रयोदशे कमरे तस्यावया अभवम् । एतत्कारणात् पदुर्दशे वामरे किदलावोमराजा निजमहायै राजभिः महित भागत्य, प्रतिरोतकर्ण- थिमदेशीयान रिफायीयसाकाम हामदेशीयान सषी. यलोकान् प्राविकिरियाथयिमदेशीयान् रमोयलो- काम् एम्पारणप्रान्तरमारभ्य मेवोपतनिवामिनी होरीयलोकांश जिगाथ। अपरश्च ते तस्मात् पराजय रेमिस्पटोऽर्थता कादेशो मध्येन गावा, अमालकीच- लोकानां हनं दर्श इसमोन तामर निवामिन रमी- गयलोकान पराजिग्युः। अतएव मिदोमगजा, अमोरा राजा, अमाराजा, सिवाचिमाजा, विला अर्थतः सोयराजा, मे पञ्चराजानो मिलित्वा एखम् देशस्य किदलीयोमरगजेन भाई, अन्यजातीयानां ति- दियानगजेन माई, मिनियोऽघाफगजेन माई, १४ अध्यायः चादिपुर। इलामरो परियोकराजेन भाई, मिहीमप्रान्तरे युद्धं १. कर्तुमारेभिरे। तदा तसिन् सिद्दीमप्रान्तरे कर्दमस्य खातानि धासम् । ततः सिदोममाराराजाना पखाय- माना तेषां मधे पेततः षाख पर्वतं प्रति पलायन्त । २९ तस्मात् , सिदोममारयोः सर्वसम्पत्ति भक्ष्यद्रव्याणि १९खोतथिवा प्रतखिरे। अपरम् इमामो भानपुत्र मिदोमनिवामिनं तदीयां सर्वसम्पनिय निन्युः । १५ सदानीम् एकः पलाय इब्रीयम् सामं वाताम् अवदत् तदा इब्राम् एस्कोल पानेरव धाता इमो- रीयस्य मधीप्रान्तरे न्यक्सत् ; बामस्ते च महाया १० त्रासम् । ते स्वीयभारपुत्रं धृत्वा गोतवन्त, इति- वाला श्रुत्वैव रसाम समाजातान् अष्टादवाधिकशत. चशिक्षितमत्यान् समज्जान कवा अचूर्ण पश्चात् धा- १५ विवा दानगर थावत् गतवान्। अनन्तरं खमत्वान् विधा विभज्य रजन्यां वैरिणः प्रति शामे; ततो उभेषको बामखितं होबानगरं धावत् तेषां पश्चात् १६ अधावत्। ततः मर्चसम्पत्ति खवाइपुचं खोटं योषितः सम्पत्ति खोकांचा सर्वान् पराकानिमाय। १. इत्यं माम् किरीयोमरं तस्य महावभूपतींच जित्वा प्रत्यागतवान्, तदा सिदोमो राजा साक्षात्
(१५ अध्यायः
कर्नु शारीप्रान्तरम् अर्थतो राजः प्रान्तरं उपतखा।
अपरश्च सर्वोपरिस्थेश्वरस्य षष्टा मल्कीषेदक नामा १८
शाखमो राजा पूपान् द्रातारमञ्च नीला इब्रामं इत्या-
भिषं जगाद, गगणपृथिव्याः खामो सर्वोपरिस्थ पर १८
दब्रामो मङ्गलं क्रियात्। सर्वोपरिस्थ वरो धन्यो २०
भवतु, म तव वैरिणस्तवैव हस्ते समर्पितवान् ; तदानीम्
इब्राम् मर्चव्या दममा ती दी। अनमारं २१
मिदोमो राजा इनामम् श्रापछे, त्वं सवा सम्पत्ति
सहाण, किन्तु लोकान मह्यं देहि तत इनाम मिदामी २२
राजानं प्राथुवार, गगणमेदिन्योः स्वामिनः मोपरि-
स्थितस्य प्रभोः परमेश्वरस्य नाबा अपमानोई कथयामि,
मम युवलोकै यद् अभोजि ; अपरं मम महकारिण २३
भामेर एकोल् ममिच, रतेषां यो भाग: प्राप्तव्यः वं
परित्यज्य यद्यदस्ति तत् त्वदीया हम इमाम बनिन २४
अकार्षम्, एता का यथा न वक्ष्यमि तदर्थं त्वदोयमेकं
सूत्रं उपानहन्धनरकुंवा नाई यहीष्यामि।
१५ पारमोशायः।
१ रामापत्य दातुं सरपवाय किमानदेग रातुमचरण
प्रतिमान वरम् पहिसरसामा पसिरामा।
एतद्घटनासु मतोस परमेश्वर दमाम खपाव
अध्यायः रखपम् अनपत्या, पादिपुलक। दर्शन दत्त्वा वाचमेतां बभाषे, हेहवाम मा भैषीः भाई २ तव फखकरूपो महापारितोषिकरूपच। तत इब्राम प्रत्यूचे, हे प्रभो परमेश्वर, वं मह्यं किं दास्यमि? अहं किञ्च एतद्दकोषकोयदलीयेवर- 8 नामको मम रहस्य धनाधिकारी विद्यते। ब्राम् पुनर- वदत्, पश्य, महम् अपत्यं नादाः सुतरांमम रहजातः ५ कोपिजनो ममोत्तराधिकारी भविष्यति। तदानीम् परमेश्वर ग्राम प्रति इति कथा कथयामाम, जन- स्वदोयोलाधिकारी न भविथति , किन्तु यस्तवा- रमपुती अनिष्यते, सव स्वदीयोत्तराधिकारी भवि- ६ष्यति। अनन्तरं मतं वहिरानीय अगाद, स्वम् अन्त- रोकं निरीक्ष्य यदि मक्षत्राणि गणयितुं शक्राषिताई गणयन् अहि। मोऽपरमपि कथयामाम, एतादृशस्तव वंशी भविष्यति । तदानों तस्मिन् परमेश्वरे विश्वमति ७ मतिम तस्य विश्वमनं पुखाय गायाधकार। ततः पर- - मेश्वरस्तस्यै कथयामास , यसाम एवं प्रम अधिकार- यितुं कम्दोयानाम् जरनगरार पानिमाय, मरव ६ परमेश्वरोहम्।तदासबभाष,प्रभा परमेश्वर, अहमेन देशमधिकरिष्यामोंति कथं जास्यामि। परमेश्वर पाच- परे, वं विहायणं गोवत्सम विहाय छागोमेका 1 पादिपुस्तक। [थायः। ' त्या मामवमन्यते; परमेश्वरख त्वां माञ्च विचारयतु । तत इब्राम् सारी जगाद, पम्य, मा दामी त्वदीया तवैव ८ इम्तगतास्ते,वदिच्छानुसारेण तां प्रति कुरु ; तदा मागे हाजिरां प्रति काठिन्यं व्यवजहार, ततः मा तस्य समो- पात् पलायाञ्चके । ततः परमेश्वरस्य दूतः शरः पथि ७ मध्ये प्रामारं कस्यचित् मजलकृपस्य ममीपेतां निरीक्ष्य प्रोवाच, हे माझं दामि हाजिरे, वं कुत भागतामि । कुत्र च गमिष्यसि । ततः मा प्रत्युवार, स्वस्वामिन्या: - मार्याः समोपात् पलायेहम्। तदा परमेश्वरम्य । दूतस्तां जगाद, त्वं स्वस्वामिन्या: ममीपं पगस्त्य तस्या वशीभव। परमेश्वरीयतः पुन: प्रोवाच, तब १० वो बाहुल्यात् अगण्या यथा भवेत् तथाई तंबई- यिष्यामि। परमेश्वरस्य दूतः पुनस्तां बभाषे पश्च तयो- ११ दराद् यः पुत्लो जनियते, तदीयं नाम इसमाचल (अर्थत ईश्वरः टणातीति) करिष्यसि, यतः परमे- श्वरस्तव दुःखम्य कथां श्रुतवान्। मोऽबाध्यः पुमान १२ भविष्यति, नस्य हस्तः मषां विरुद्धं स्वास्थति, मषां इस्तास तस्य विरुद्धं स्थास्यन्ति, म च निजधावण पूर्वदिशि निवस्यति। अपरञ्च हाजिरा खया माकं १२ यः परमेश्वरः संललाप, तस्य नाम महर्भक इति चके। .
१०ध्यायः पादिपुर। 8५ १४ यत: मा कथयामास, किमई मदर्शकं नादर्शम् । किञ्च तस्य प्रहे भीम बर्खहयरोयी (अर्थतः खयंजीवी मद्- कस्य प्ररिरिति) चक। म कादेश्वरदो मध्ये १५ वित। अनारं हाजिरया पुत्र प्रसते इमाम् हा. १६ जिरता जातस्य तस्य पुत्रस्य नामधेयम् इस्मायल इति चके। ब्रामः षडशीतिवत्सरवयमि हाजिरा इस्मायलं प्रसुषुवे। १० मादशोऽधायः। १ महिमा सोमरस्य नियमस्थिरीकर नमियमस्य सत्र स्वदः १५ मार्या नामविनिमयः पुलप्रसवकयनं २९ रासीमा रसायन प्रश्नीनां बदमछ। १ इनाम जनशतवत्सरवयमि परमेश्वरस्तं दर्शनं दत्त्वा जगाद, मकिमान ईश्वरोह, मम ममक्ष धर्म २ माचरम् मिद्धा भव। अहं त्वया सहसनियम नि- ३ीय तव वंशम् मशं वर्द्धयिष्यामि । तदानीम् नामि अटाङ्गैः प्रणमति ईश्वरस्तेन माईम बालप्य । कथितवान, पश्याइमेव त्वथा महितः स्वीयनियम मंप्रधारयामि, त्वं बहुजातीनाम् धादिपुरुषो भविष्य- सिकिञ्च तव नामधेयम् वाम् (अर्थात् महापितेति) पुमन स्वास्थति, किन्तु इब्राहीम् (अर्थात् बहुलाकानां इपितेति) नाम भविष्यति। यताई या बहुजातीनामारि , 3B 80 चादिपुस। [१०वधायः। पुरुषं कृत्वा तव वं मवईपियामिकिच खत्तो बहुजाती जमयिष्यामि, राजानलत उत्पस्यो। अहं ७ त्वदर्थं तव भाविवंशाच यं नियम निर्णतवान्, म चिरखायो भविष्यति ततोहं तव त्वदीयभाविग्रस्य ईश्वरी भविष्यामि। अपरं त्वमिदानों यस्मिन् किमान्- देशे प्रक्समि, निखिखमिमं देशं तुभ्यं तव भाविवंशाय च चिरकासमधिकर्नु दास्यामि ; तेषामहम् चरो भविष्यामि। पुमरीश्वर इब्राहीम जगाद, लया त्वदीय- ६ भाविवंशेन च पुरुषपरम्परां यावत् मम नियमः पाल. विद्यते। त्वया साढ़े त्वदीयभाविणेन च माई ममायं १० यो नियमः तं यूयं पालयिष्यध्वे ; युमाकं सकलपुत्रा- पत्यानां त्वकछेदनं भविष्यति, युमाभिः स्वस्खलिङ्गाग्र-१९ सर्मणि हिने नद् युमाभिः साकं मदीयनियमान्य चित्र भविष्यति। युभाकं पुरुषपरम्पराणं व पुला- १२ पत्यस्याटदिनक्यमि लकछेदनं भविष्यति, किच नवा- शरमा विदेशीयो यः पुत्रस्तद्ग्टहजातो मूल्यन क्रोतो या भवति तस्यापि वकछेदनं भविष्यति । तव सह. १५ जातस्य मूम्येण कीतस्य वा बायकस्य त्वकछेदनम् अवश्य कर्तव्यं, तेन चिरकालार्थं युमाकं मांसे मदीयनियम- चिमं स्थास्यति। किन्तु यस्य पुत्वापत्यस्य लिङ्गाग-१० %3 २०पध्यायः १५ पारिपुस। चर्मवेदनं न भविष्यति,समम नियमभचनात् स्खला- कानां मध्यत उच्यते। तदनन्तरम् ईश्वर माहीमं बभाषे, त्वं स्वजायां मारी पुनः सारों (अर्थात् कुलीनाम्) इत्युक्त्वा माझ्य १६ तस्या नाम सारा (राजीति) जातं। अहं तथै वरमिम ददामि, मा तव पुत्तमेकं प्रविष्यति, नस्य वरमिमच ददाम्यहं, मा नानाजातीनाम् धादिमाता भविष्यति, किच तस्या वशे मानाजातीया राजान उत्पश्यन्त। १७ तदानीम् इमाम् अष्टाङ्गप्रति सवा इमन मनमि कथितवान, पुरुषस्य शतवासरवयमि पुत्रो जमिष्यते । १८ नवतिवारवयसि भारा किं पुत्रं प्रसविष्यति । तत इब्राहीम् ईश्वरं जगाद, रसमायेल तव गोचर जोक्न १८ तिष्ठतु। तदा ईश्वरः कथयामास, तब जाया मारा त्वदर्थं निश्चितं पुर्व प्रमविश्वति, त्वञ्च तस्य नाम इस हाक(हास्य) रति करिवसे, भहन्तु तेन साङ्घ नदोष- भाविवंशेन च माई चिरस्थापिनं नियम निर्णयामि २० त्वदीयामिस्मायलीयां प्रार्थनाथ मुतवानरं; पश्याहम् वाशिषा तं बहुजं करवा नदीयवंशम् मधे व यि- थामि; तस्माद् दादराजान उत्पास्यन्ते, तमहं महा- २१ जाति करिष्यामि। किन्तु भविष्यवत्सरस्थास्मिन् काले .
पादिपुसकी [पथायः। माराम गर्ने व इस्हाक् अनियते, तेन माई स्त्रीय- नियम निर्णव्याम्यहम्। रत्वं मलय ईश्वर इब्राहोमः २२ समीपाद् ऊर्दू जगाम। अनन्तरम् इब्राहीम इस्मायेलं पुत्रं खोयरह- २१ जाताम मूल्येन कीतान् स्वस्टहस्थितान् सकलान् पुरुषांच ग्रहोवा ईश्वर स्याजानुमारेण तस्मिन्नेव दिने मर्वेषां लिङ्गायचर्य चिछेद। इब्राहीम ऊमशतवमरवयसि २४ मति नदीयलिङ्गाग्रस्य त्वदनं बभूव । किञ्च तस्य २५ पुत्रस्येस्मायेन्नस्तयोदप्रवासारवयनि मति सिङ्गाग्रस्य त्वकछेदनं बभव। इत्थम बाहोमस्तस्य पुत्रस्येस्मायेल २६ एकस्मिन्नेव दिने बकलेदमं बभूव । अपरं तसा सह-२७ जातानां मून्धन कोतानाम् अन्यजानीयानां तस्य सह- जातानां मां पुरुषाणमेव लिङ्गाग्रस्य त्वकछट में बभूवा १८ पराशध्यायः परबाहीमः सर्गीया का दूनामामानिधि नै माई संसापनं नाम मार्ग दर्शयितुं मिदादि प्रनोबाहीमा गमनं १२ सिदोमारचा मागमा निवेदन। अनन्तरं मिदाघसमये मधीप्रान्सरे माहीम् १ खोयष्यारहहारि समुपाविशत, रतस्मिन्नारे पर- मेश्वरस्तम्मिन्नेव स्थाने ती दर्शनं ददौ । तदा स १
१८वधायः।
BE
दिपुर।
खसोचने उन्मीच्य मथुखे समुपखितान् चीन पुरुषान्
ददकिच दृष्टेव माशात् कहुँ दृष्यद्वारात वेगेन
३ गत्वा भूमिष्ठः सन् प्रणम्य कथयाधकार, हे प्रभवो
निवेदयामि, यदि मां प्रत्यनुयहोऽस्ति नहि सत्यस्यास्त्र
स्वानात् न थास्यथ। विनयेहं, पल्पतोयम् पानी-
यतां तेन पादान् प्रहाख पादपस्वास्थ मूले विश्रा-
५ म्यत । अपरं किञ्चित् खाधे मवानीत न स्वस्वान्तः-
करणम् पाप्यायध्वम्, पश्चाद् श्रयिष्यध्ये ; ततो
घूयं वदासस्य समीपम् वागताः ; तदानी ने प्रधूः
द त्वया पदुच्यते तदेव क्रियताम्। तत इब्राहीम चित्रं
दृष्ययो माराधाः समीपं गत्वा मभाषे, गोधूमपूर्णना
भेटकचयं तोयेनाभिषिय चुझ्या प्रतय पूर्ण पूपान्
• कुरु। तत माहीम् वर्ष प्रजममीपं गत्वा उत्तम
कोमल वसं ग्रहोला भृत्याय ददौ ; म मरिति
८ पपाच। तदानीं दधि दुग्धं मिळू वारसलञ्च समानीय
तेषां साक्षात् खापथामाम , किच तेषां भोजनकाले
८ पादपमूखे तेषां सविधौ तस्यौ । अनन्तरं ते तपाछु
नव जाया मारा कुत्र; मकथयामास, पश्चत मा दूर
१. विद्यते। तदा तेषामेकः पुरुष उवाच अहम् भागामि
वत्सरस्थामिन् समयेऽवम्यामागनियामि, पम्य तव जा.
;
[एपध्यायः
थाथाः सारायाः पुत्तरको जनिष्यते। रतां वाचं मारा
दृष्यबारात्पथात् तिष्ठन्ती शश्राव। तदानीम् इब्रा-११
होम् मारा चातीव वृद्धवावास्तां, माराया रजोपि
न्यवर्तत। ततः मारा हमन्ती मनसि बभाषे मम मम १२
पत्युश्च द्धावस्थायां किमतादृश प्रानन्दो भविष्यति ।
तदा परमेश्वर बाहीमम् पारस्या स्वोयवाझुक्यकाले १५
किं निचितं पुत्रो जनिष्यते इति चिन्तयित्वा सारया
कुतो रमितं परमेश्वरख किं क माध्यम आगामिनो १०
वस्मरस्यास्मिन् समयेऽहं परामत्यागमिष्यामि, तदा
मारायाः पुत्रो भविष्यति। ततः सारा माङ्गोहत्य १५
बभाषे माहमहामिषम् यतः मा विभयाञ्चकार। ततस्ते-
मोचे, मत्यं वमहामीः।
ततः परं ते पुमांस उत्थाय तस्मात् स्थानात सिदो-१६
मोदि प्रतस्थिरे,पन्यानं दयितुं नाही. माई
वज्ञान चापथात् परमेश्वर उवाच,चन क महम् उद्य-१०
मोभितत् किम् दमाहीमो गोपायिष्यामि माहोमो
महती बसवती च आतिरेका अनिष्यते, परिचाः १८
सो बानिस्तस्मात् मनप्राश्यति। अहं तं जाना-१६
मि, म निजानि भाविन्यपत्यानि परिवाराच परमे-
भरीयवर्मनि चखितुं न्यायं धर्म का प्रादेव्यति;
१८धायः॥ पादिपुश। . तेन इब्राहीम प्रति परमेश्वरोका प्रतिचा मेस्यति । २. परमेश्वरोऽपरमप्यवदत् श्रमोरोयः सिदोमायब महा- मम्द तिष्ठति,तेषां पापम् अतीव गुरुतरं तत्कारणा- २९ द धोद्रष्टुं गत्वा मन्सन्निधिमागतशब्दानुसारेण ते मप्रथा कृतवन्तो नवेति वेदिष्यामि। २९ पचात ते पुमांमस्तस्मात् स्थानात् परावृत्य मिदामो दिवं जग्मुः किन्नुहमाहोम् परमेश्वरस्य समक्ष नदानों २९ अयुविन एव मस्खा। तसरमाहीम् समीपं गत्वा अगाद, खं पापिभिः माई धार्मिकानपि नायिष्यसि किं २४ नगरस्य मध्ये पवाजत् जना धार्षिका भवितुं शक्ष्य- ति, तनमयस्थितानां पञ्चामधार्मिकानां कृते किं २५ तत् स्थानं न रतन विनाशयिष्यमि १ पातकिभिः मम धार्षिकानां विनाशनं कर्म स्वता दूरे तिष्ठतु, धार्मि- कानो पापिभिः समानकरणच त्वत्तो दूरे तिष्ठतु। २६ सर्वमेदिन्या विचारथिता कि न्याय म करिष्यतिमतः परमेश्वरः कथयामाम, यद्यमिदोमनगरे पञ्चाशत् अनाम् धार्मिकान् पश्यामि, तरिमेषां निमित्तान समे २७ स्थान रविष्यामि। ततबाहीम् कथयामास, पश्य, २८ मयि एदि भस्ममापि मति प्रभु प्रति कथा कथ- यितुं उचतोमि। यदि पञ्चाशत् धार्मिकाः पञ्चीना ?
चाविषयी रियायः
भवन्ति नहिं पञ्चन्यूनत्वात् किं मचे नगरं विनावि-
थपि । तेन कथितं, पञ्चचत्वारिंशन्सु प्राप्तेष्वपि तदई
म विनामयिष्यामि। मतं पुनरवदत् तत्र यदि चला- २६
रिंशत् जना सन्यन्ते तेनोक,चत्वारिंभ प्राप्तेष्वपि तत्र
करिष्यामि। पुनरपि स कथयामास,चेत् प्रभुन विर- १.
जिधति, तदा पुनः कथयामि, यदि तब चिंचत जमा
प्राप्यन्ते । उकवान जिनेषु प्राप्तेिष्वपि तन्त्र करि-
व्यामि, म उवाच, पस, प्रभुं प्रति मया शोभरहितन ३१
पुनरपि कथ्यते, यदि तब विधति जना सभ्यते १८
उवाच, विभती जनेषु प्राप्नेष्वपि तत्र माथियामि।
श्तेन
प्रभु
नकोत्स्यति, केवलमहं वारमेकं कथयामि, २९
वदि तब दसजनाः प्राप्यन्ते । उवाच, दस जनेषु
प्राप्तिबपि तब नाशयिष्यामि। नदानी परमेयर रखा-२५
होमा माई इत्यं संतापं ममाप्य प्रतस्थे, रमाहीम
खस्खानं प्रती।
१९ उमर्षिनाथायः
१नाया तोटा समापागमा पनि मिरोमोयानां दुरा
पर, सौरमन्यम्यान रक्षणं, सिदामायनोकामा बोरा
सियाव चिनाब २० मिदामा बिमामा मातीमारे
रव १. सोरसन करायो दुराचारात मापापीयानो.
गोयवानाचायला
अनार पन्ध्याकाले स्वर्गीयदूती सिदोम गमर- १
१२थाय:1] मुपागतो, तदा नगरबा|पविष्टो लोट तो विखोकर समुत्याय माचात् चकार, भूमिसगिराः प्रबन्य २ कथयाधकार रे मदीयप्रभवो विनवे,बध यामि न्याम् एतस्य दाममा गहमागत्य वसन्तु पादान प्रशास- यन्तु च; ततः प्रत्यूष उत्थाथ गमिष्यन्ति । तदा ने कथयामासुः नहि, वयं करना थामिनी वर्मन्येव रखास्यामः। ततो लोटातीव पतित परावार्य नसमें नदीपनिवेशनं प्रविवि तदानों स तेषां खते किएस- हीनपूपादीनि खाद्यानि समासादयाचके, ते च बुभु- गिरे। किन्तु तेषां भवनात् पूर्व मिदोम् नगरीया बासादिर्पयंगमा: सकललोकाः चतुर्दिश: समागत्य ५ तय गेरामावतवन्तः। किच खोटमाइप नगदुः, अब यामिन्यां ये मनुजास्तव ते कुचाताम् वहिरस्माकं भीपम् धामय, वयं तानुपगमिष्यामः । ( नदा खोट वहिरागत्य दारं रखा कथयामास, भातरा, विनयेहम् एला मा कुरुता पमन, मम ३ अनूढकन्ये श्वासाते, ने थुमाकं समीपम् पानयामि एवं ताभ्यां समं यथेष्टाचारम् भारत, किती मनुजी प्रति किमपि मा काई,थत रती मम गहम् पवि- विथता । नदानों ने कथयामासः, अपसर पुगपुरष गेई भागमन २
पादिए। [१९पयायः।
एको विदेशी मध्येऽस्माकं प्रवस्तुम् आगत्य अस्माकं
विचारयिता भवितुमिच्छति । इदानीं तेभ्योप्यतीव
दुराचार वा प्रति करिष्यामः, ततस्ते खोटं प्रति समा
काम्यन्तः कवाट भजग्मुः। तदा तो दा लोको इंस्तैः १.
खसमीपं महं लोटमाथ्यानीय दारं धतुः, किन्तु ११
हारममीपस्थान खुद्राम् महतो वा खाकान अन्वान्
चं, ततस्ते बारम्बन्विच्छतः परिभत्रमुः। अनन्तरं १९
तो मनुजी खोटे कथयामामःअस्मिन नगरे वदीया
अपरे के के मन्ति । पुत्राः पुत्या जामाचादयः ये ये
चार्या एतस्मिन मगरे मन्ति तान् सकलान् एतत्-
खानात नय। यत भावाम् इदं म्यानमुत्कोस्यावः,पर-१९
मेश्वरस्य माहात् एतस्य नगरस्य महाध्वनिकदतिष्ठत् ।
अनः परमेश्वर रतन नगरम् उच्छतु श्रावां प्रस्तिका
तदा लोट् वहिर्गत्वा तस्य कन्याभिः सार्धं कृतोर हान १०
आमाढन् उवाच,उत्तिष्ठत, अस्मात खावात् बहिर्भवत,
परमेश्वर रतनगरं उच्छत्यति; किन्तु नस्य जामातरः
नम् उपहासकमिव बुबुधिरे। अपरं प्रभाते मति दूतौ १५
वरथा लोटं जगदतः, उत्तिष्ठ, या वीथा जाथा,येरे
कन्ये चाचासते, तारखं मय, मो चढ़े नगरीयदखने
विनश्यनि । तथापि तस्मिन् विलम्बमालम्बमाने मति
सध्यायः1] परमेश्वरस्यानुग्रहात्ता तस्य नाथाषा:दयोः कन्य. योच इस्तान इत्या नगरस्य वहिर्नीत्वा ता. खापया- १०मामतुः । इत्वं तान् वशिकवा तयोरेको खोटं जगाद, प्राणरक्षार्थ पलायख,पश्चात् न वीक्षण, विश्व रषां प्रा- नाराणाम् मधेपि मा निष्ट ; पर्वतं पसायख, नो चेद् १८ विनंक्ष्यसि । तदा लाट प्रत्युवाच, हे मम प्रभो, दत्वं १८ नहि; इदानीम् एतस्मिन् भृत्येऽनुयहम् दयाच कृत्वा प्राणान् परतीः; अहं पर्वतं प्रति पलायितुं न २. अक्रोमि; तब विपदि सत्यां बियेहं। पश्य, दानों पलाषितुम् भदो यनगर निकटे वर्तते, तत् जुद्रमारो तत् स्थानं प्रति पलायितुम् श्राजापयतु, तत्र मम प्राण जीविष्यन्ति, तत् किं छुद्रस्थानं नहि? तम्मत २१ तस्य स्थानस्य माम मोयर (धुर)इत्यभवत् । मनः मोक- दत,भद्र,वामनुग्रह तदपि खोकरोमि त्वया यनगर- २२ निमित्तं प्रार्थने तन्त्र नाशयिष्यामि। किन्तु क्षिप्रं तत स्थान प्रति पलायख, पतवयि तब नोपस्थिते नाई २९ किमपि क शक्ष्यामि। ततो लोटि मोयरनगर २० प्रविति मति तस्मिन् भास्कर उदियाय। तदानी परमेश्वर प्रात्मनः फखत श्राकाशात् सिदोममर- २५ योरपरि मगन्धका दृष्टा तो नगरी सर्वमानारं
.
पारिसका
थापा
सबगरनिवामिनो नरान् तस्यां भमो जातं सम्य वस्तु
च विनाशयामा । तदानी खोटो जाया पाहिभि २६
दर्शनात् खवयस्तो बभूव।
अपरम् रमाहीम् मातरेव समुत्थाय प्राक् चब २०
परमेवारस्य साक्षात् तखा, तोपखाय सिदाममरी
तत्सर्वप्रामरभूमिव प्रति वीचाचक, तदा नरमा-र
हेचात् वहिकुलस्य धूममिव धूमं उत्यातुं ददर्श ।
किन्वीश्वरः तत्प्रातरस्थितानां मर्चनगराणां विनाम- २८
कासे इब्राहीम सस्मार, किच लाटो वासस्थाननगरस्य
विनायकवके मध्यात साटं निर्गमयामास ।
ततः परं लाट सोपरि वस्तं महमानसम्माभिर्गय .
खोयटिभ्यां मार्दू गिरी न्युवास , ततः म तस्य दे
कन्ये च गुहायां जपुः । अनन्तरं तस्य ज्येष्ठा कन्या ११
कनिष्ठा जगाद,आवयोः पिताङ्कः, किच मांसारिक
व्यवहारानुसारेण भावामुपगन्तुम् अस्मिन् देशे कोपि
पुरुषो नाति पागच्छावां पितरं गोसनीरसं पाय-३९
याव पितुशरचार्थ तेन भाई भयावीचा अपरं तस्य ।
रजन्यां ते खपितरं द्राक्षारसं पायथामामतुः तसा
व्येष्ठा कन्या गवा पिबा साकं मुखाप च, किन्तु मा यत्
सुस्वाप उत्थाथ जगाम च, नत् लाट न बुबुधे। परे ।
१.शायः। हनि मा ज्येष्ठा कनिष्ठामा,पश्चाई गतरजन्यां पिचा माईम्चस्वपं पागच्छाव यामिन्यामपिपितरं द्राला- रसं पाचयावः ; ततसं पितुर्वधरक्षार्थ गत्वा तेन माई १५व। तदा तथा रजन्यामपि पितरं गोमालीरसं पाययामामतः तस्य कनिष्ठा कन्या तेन माई सुखापच किन्नु तथा यत् यिनं उत्थाय गतच तत् लोटन २६ विदामास । त्वं साटो देव कन्ये खपिटतो गर्भियौ २७ बभवतः । श्रममारं ज्येष्ठा कन्या पुत्र प्रसय तस्य नाम मोया चके, म ददानीन्नमामां मोचावीयनराणाम् १८ पारिपिता। कनिहापि कन्या पुत्र प्रसय नस्य नाम विम्मि पक, मदानीम्सनामाम् अस्मानीयनराणम् श्रादिपिता। २.विनिममोऽधायः। । मामः सभा-या भमिनीवयमात् समायोवा पी. मेककामोनावं, सभे रंगभानास मातीमो जापाया अनन्तरम् इब्राहीम् समाद रविपदे प्रति गवा कादेशहरो मधखितगिवरप्रदेश प्रविश्य न्यव- २ मत् । किन्तु साधीम् स्वजायां मारां प्रति कथया- मास, मा मम भगिनी, रति कारणात् गिवरो राजा १ प्रवीमेलेक नरं प्रहित्य स्परां जयाहातोपामिन्याम् ५७ पादिपुलक। ईश्वरः खप्ने निकषावीमेलेकं पागत्य जगाद, पश्यय सहोता वोषित् तव मृत्युदतः, यतः मा स्वामिना- ढा। किन्लोमेलेक मामनुपगत्य बभाषे, हे प्रभो । निःक्वेपि कि जातिमेकां विनायिष्यमित रषा मम भगिनीति कथां कि म पुमान् मह्यं माकथयत् । किच ५ ममैष धातेति कथां किमेषा नाकथयत्। अतो मनमः मारखेग हस्तस्य निर्दोषत्वेन च कार्थमिदम् पकरवं । तदानीम् ईश्वरः खने तमाचख्या, त्वया मनमः सरल- ६ त्वेन कार्यमेतद् धकारोति विज्ञाय तो मुटुं त्वां निवार्य महिरुडु कलुषकरणात् त्वां न्यवधम्। श्रत . इदानीं तस्य मनुजय जायां पराछत्य देहि, यतः स भविष्यवका, बधिदानं प्रार्थयिष्यते,तेन वजीविष्यसि यदि न ददामि ता, तईि वं मपरिवारोऽवश्यं मरि प्यसीति जानीहि अनन्तरम् वीमेलेक प्रत्यूष उत्थाय - भत्यानाक्ष्य सान सकलप्लान्तान तेषां कर्णगोचरे बभाषे तदा तेऽतीव विभयाचः। ततः परम वीमेले । माहीमम् बाहय बगाद, लयामान प्रति किमिदं व्यवहतायत वं मा प्रति मम प्रजाः प्रति च महाप- राधं घटवितम् ऐक. मया को दोषः जातः १ मा प्रत्यकर्तव्यं कर्वाकरोः। वीमेलेक दबाहीमम् अपर-१. ।
१.धायः चारिपुडक। . मध्यवदत् त्वं किं विलोक्य कर्मतत्तवान् । तदानीम् ११वाहोम कथयामाम,देशेऽस्मिन् ईश्वरात किमपि भयं म विद्यते इमे मम पबोलोभात मांविनाशयिष्यनीति १२ मया अंकित किश्च मा मम भगिन्यपि भवति, यतः मा मम पितुः कन्या, नतु मातुः कन्या, किश्च मम भार्या- १३ भवत्। यदेश्वरी मां पैटकात गेहाद् अधमयत, तदा- नीम् अहं तां भाषितवान्, वं मां प्रतीममनुयहं कुरु, पावा यद्यत् म्यानं यास्थावः तक्ता ममायं वातति १४ मा परिचाययिष्यसि । तदानीम् श्वीमेक मेषगो- दामदासीरामाण्य इब्राहीमे ददौ तदीयजायां साराध १५ तस्मिन् समर्पयामाम। अनन्तरम् श्रबोमेसेक् जगाद, पायैते देशासव गोचरा विद्यन्ते ; नव योछा तब २६निक्स। माराच बभाषे, पस, घटित,तत् कारणात् तव धाचे महरूप्यमुद्राः प्राव- १.वित्तदानं मयादोयना ; त्वम् अभयंत मा। ततः परम् बाहीमा परे प्रार्थिने सारेणावीमेलेक तस्य जाया तस्य दास्पद वस्खा पक्रियन्न, ततस्ता १७प्रासयन्त । यतः परमेश्वर माहोमो जाथाषा: माराया देतोः अवीमेलेको गेहखितानां गर्भान, रोधयामास। त्वयान्यः सच यद् चारिस २१ एपिंशतितमोथायः। रायो बम सन्यत्यजनं जिरा रोहताची सा पूजेन नयाः ममनं २९ जाहीमा भाईम्पनीमे. सबो नियमनिरपवाया मातीमा प्रार्थना अपरं परमेश्वरः खवाक्यानुसारतः सारा साक्षात् १ त्य तां प्रति प्रतियां फलयामाम। ततः सारा इना- होमो वाईक्यएव गर्भिण भूत्वा वरण निरुपित- काखे पुत्रं प्रसवे । तदानीम् रमाहीम् मारायाः गर्भजातस्य तस्य पुनस्य नामधेयम् महाक (हास्य) रति च। तत चरादेशानुमाराम् तत्पुत्रस्यमहाको ऽष्टदिनवयसि त्वविच्छेदारबाहीमा प्रतवत्सरवयसि नस्य पुत्र रम्हाक माह। अपरच मारा कथयामास, । माम् ईश्वरोऽहासयत्, सर्व माम् उहिम्म मिष्यनि। मा पुनः कथयामाम, मारा किं पुतान . सन्यं पावयियति रति वाचम् इब्राहीम को जाम् अजकत् । यतो दानों तस्य वाईको पुर्ण प्रासये। अनन्तरं बाल रधित्वा स तत्याज; यदा स्वाक् सन्यपानं तत्याज, तदा रमाहीम् महाभोज्यम् भाषा- दयामासा अनन्तरं मिसरीवहाजिरायागजातमाहीमः । पुनः परिहमति तद् दृष्ट्वा मारा इनाहोमं बभाषे लम् ।।
रमा दराण पखाः पुत्रधषपमारव; सरायोपुनो मत्पुषेशताका समं मोमगधिकरी भक्थिति। १९ किन्नु वाचमिमां निशम्य इब्राहीम् अतोवदुःखो बभूव, ३९ यतः मोपि तस्य पुत्र प्रासीत् । तदानीम पर रमा- होमम् उवाच, सदास्थाः दासीपुत्रस्य च निमित्त त्वं मा दुःखो भव मारा तुभ्यं यत कथयति, तस्यास्तदाको मनो निहित यत इसहाकस्तव वंशो विस्वास्थति। ५ रष दामोपुललव वंश,रताकारणात् तस्मादपि जाति- १४ मेकाम उत्पादयिष्यामि। श्रत इब्राहीम प्रत्यूष उत्वाथ पूपान तोषपूर्ण कुखच सहोला हाजिराधाः स्कन्धे निदर्थ, बालकच रवाना विनमर्जी सतः मा प्रखाय १५ वविनामके प्रान्तरे बधाम। ततः परं कुत्बास्साये निवे मतिहाजिरा सम्बतले बाखं निधाय तस १६ सम्मुखात भरैकोपाद् दूरं गत्वा ममुपविवेष, किन्तु यथाई पासकस्य हर्ति न पश्येयमिति कथिवा १ बाखकख सम्मुखात् दूरं उपविश्व प्राचैः चान्द । तदा- मोम मरो बालकस्य रवं एत्राव तदा तदीयदूतो नभस पाश्य शजिरा जगाद, हाजिरे तव किम- १८भूत मा भैषीः तच खाने स्थितस्य बालकस क्रन्दनम् पर पाकर्षयत, त्वमुत्वाथ बासकम् उत्थाप्य कराया (२१ अध्यायः । धारय ; तबाद महाजातिमेकाम् उत्पादयिष्यामि।। सदानीम् ईश्वरण तस्य सोचने प्रसन्नीकृते सा मतोय- १६ पहिं ददम, तदन्तिकं गत्वा च तोयेन कुठं पूरविवा- नीय बालकंपाययामास। समारोबालकस्य महायो बव, तत: म क्रमय एषमानः प्रान्तरेऽवामात धनुर्द्धरो बभूव। किञ्च पारन्नाधि प्रान्तरे वसति सके। अन-२१ तरं तस्य माता मिमरदेशीयां कन्यां नमुद्दाइयामाम। तस्मिन् काले प्रवीमेलेक फोखाल नामा तस्य २२ मेनापतिश्च इब्राहीम व्याजहार, परमेश्वरः सकलकार्ये तव सहाय वास्ते । अतस्त्वं मां प्रति मम पुत्रपौत्वांश्च २१ प्रति विश्वास्यधातिवं माकार्षीः; किञ्च त्वां प्रति यथान- ग्रहं करोमि तदनुसारेण मां प्रति संवेदामी वासस्थान- मेतं देवश्च तथैवानुग्रहं करिथमोति वचनं मम मा- सात् ईश्वरस्य अपथं कृत्वा मूहि। तत माहीम श्राच- २० चले, तमेव अपथं करिष्यामि। किवी मलेको मत्या २५ रबाहामा मतायं प्रहिं बसात अध्यकुबन, तस्मात् रबाहीम् अवोमेलकं भर्तमवाचके । ततोऽवोमेलेक २८ ज्वाच, कतत् केन कृतं तदई न वेधि, स्वयायन विज्ञापितः,किञ्च केबलमद्याइं श्रुतवानेतत्। अनन्तरं २० माहीम मेषान् गाय ग्रहोवा अवीमेलके प्रददी २२पथाव:1] पारिए। (३ २-किचही नियममेकं स्थिरीकृतवन्तौ । अपरम्मा- होम् प्रजात् सप्तमेषशावकाम पृथक हवा निदध। २६ तदानीम् अवोमेखक तं पप्रच्छ, त्वया केनाशयेन मौ- १. मेषभावका: पृयक् निहितारबाही प्रति जगाद, मया यः प्रतिसातः तस्य प्रमाणार्थ मल रतान मन्त २१ मेषभावकान् प्रति ग्रहाण । श्रतएव तस्य स्वामस्य नाम वैवाभपथीयकूपरति जातं यतसमिान स्थाने उभाभ्यां २९ अपथोऽकारि । रत्वं नो वेवावां निमयं निर्णिन्यतः, नदानीम वीमेल नख मेनापतिः फीखाल नामा उत्थाय पिलेटीयानां देवं प्रत्याजग्मतुः। अनन्तरम् इवातीम् तद् वेवाया: मविधा उप- वनं कृत्वा ननमध्ये नित्यखायिनः प्रभोः परमेश्वरस्य २६ नामनि प्रार्थयाध, नत रबाहीम पिखेटीयाता देश बहकावं प्रोवाम। १९हारिममितचायः । मामः सपुतमिशाकंबहिं दातुम् पानापनमा प्रहरी करीपदूम निधनं १५ समान काम करण्याची र.पाटीमा धातुमानोरा भरानि। १ एतासां घटनाना पचात् परमेश्वर माहोमम् पही- चितुम् उवाच रे बाहीमततः प्रतिजगाद, पसा- २समुपनिष्ठामि। नदानों स कथितवान् वं निजपुलम् .
पादिपुरा। (२२ अध्यायः । अर्थात् पस्मिन् अदितोयपुचे महाकि प्राणासित एहोला मोरिया देशं पारि, किञ्च तक्त्यं च धरा- धरं वदिष्याम्यई, तस्मिन् धराधरे तं बलिं दाना मुहधि। सन इमारीम् प्रत्यूष उत्याय गर्दभ सन्ज । विस्वा दो मृत्यौ युधमिमहाकञ्च मङ्गिनः कृतवान्, किचहामार्थं काहे कसे मतिम उत्थाय ईश्वरेक निर्दिष्ट खानं जगाम । अनसारं हतीये दिवसे । माहीम खोचने उकीयातिदूरान् नत् खानं ददर्श। तदानीम् रबाहीम् मत्वाम् अवदत्, यूयमत्र गर्द । भेन माई तिष्ठत; अहं बालकर दो तत् खानं दखा- राधयावः ; ततः परं युभाकं समीपम् प्रागमिष्यायः । तदानीम् दमाहीम् याकाष्ठम् श्रादाय वपुत्र । महाकः स्कन्वे निधाय करेण वहि मिश्च शीत- वान् पवाद उभी मिलिया पेलतः । परम् इशाक • खतातम् दमाहीमम् बाहय जगाद,हे मनात! तत. म प्रत्यूवाच, हे मदात्मज, अहमुपतिष्ठामि । नदास पाच, वक्रिमिन्धनध पस, किन्नु कोतुं मेषशावकः कुन तारबाहीम कथयाचकार, महात्मज होत मेषशावकम् ईश्वरः स्वयं योजयिष्यति, पचाइ उभी मिखिमा पेशतः। अपरम् ईश्वरेण निर्दिष्टवानम् । ..
१२ पशायः । पारिपुलक। उपवाय माहीम् तब यज्ञवेदि छत्वा तदुपरि काई सञ्जयित्वा तस्य पुत्रमिमहाकं बड्डा वेद्याः काहोपरि १. निदधे। तत इब्राहीम् करं प्रमार्य वपुत्र हन्तुम् अनि ५१ जगाह। एतस्मिन्नन्तरे गगणात् परमेश्वरीयदूतः हे इब्राहीम हे माहीम इत्युकाइतवान्, ततः म उवा- १२ चाहम् उपतिष्ठामि। ततः म कथयामाम, त्वमेतस्य यून: प्रतिकूलं करमुत्न तम्प्रति किमपि माकार्षीः यत ईश्वरं प्रति तब भीतिरसोति मया बुद्ध- मिदानों; यस्मात् स्वया मझं स्वीयमेकमा तमयं १९ दातुम अननोकतं महि । तदनन्तरं दबाहीम् सोचने उन्मोखा दृष्टवान् तदा वश्चात् स्तबम्बायां वल्यां बटों मेषमेकं बीनाचके तत माहीम् गत्वा तं मेषं महोत्वा निजपुत्रस्य विनिमयात् होतुम् उत्समर्ज। किच राहीम् तस्य स्थानस्य मामधेयम् १० यिहोवा यिरि चकार। तस्माद् अद्यापि नरेरच्यते गिरी परमेश्वरो योजयिष्यतोति । अपरच परमेश्वरस्य दून श्राकामात् रबाडोम १६ दितीयवारं बाइय जगाद, परमेश्वरः कथयति, तथा मचं स्वोयमेकमाचं पुत्रं दातुम् अनङ्गीकृतं नहि। १.सदी वैतत्कार्य हेतोः खनाचा अपमानः कथयाम्बर, [२१ पथायः। प्रविशतां मर्वेषां रतीय मन्नानानां माहात रमाहीम प्रतिजगाद,भो मत्प्रभो मदीयगिरं भवान् निशामयतु, ११ मया तत् खानं तबस्थां गुहाच तुभ्यम् पदायि ; अहं खोयनराणां समक्षमेव तत् तुभ्यमदां त्वया स्वोयमृत- पत्नी मचाने निधीयताम्। तत इब्राहीम् तद्देशीय-१२ जनानां समक्षं प्रणम्य तशोध जनानां कर्णगोचर १२ क्रोणं उवाच, यदि वे निश्चितं मह्यं तद् प्रयच्छमि, तईि निवेदयामि, मदुकिम् अाकर्णय हं तस्य वप्रस्य मूल्य वितरामि त्वया तद् म्यानां, पश्चाद् अहं तच स्थाने गतासं जायां स्थापयिष्यामि। तत दोन १४ इब्राहीम प्रति व्याजहार, भी मम प्रभा, मवचनम् १५ शाकर्णथ, तस्या भमेन्यं चतुःशतानि यमुद्रामाचं, ताभिस्तव मम च किं भवितुं शक्राति । तस्मात् त्वयः खोयमृतभार्या मामाने निधीयताम्। इफ्रोण मा १६ कथां निशम्य बाहोम् इतः मम्तानानां कर्णगोचर इफ्रोणा गदितास्तदानों बणिग्मिः परिचालिताः चतुःशतरूप्यमुद्राः तुलया तुलित्वा फ्रोणे प्रददौ। अतो मम्या: पूर्वस्यां मकपेखायाम् दफ्रोणो यः केदार १० श्रामीत, तस्य मध्ये या गुहा तस्थाशर्दि मीमाया ये पादपाश्च तेषु मद्येषु इतः सन्तानाना समझतनगर- २४ पचायः। पादिएसके। १८निवामिमां समाचारबाहीमः स्वत्वं निरनायि। धन- सरं मन्याः पूर्वस्यां मकोकास्थानस्थितायां गुहायाम १८६ब्राहीम् स्वभार्यायाः सारायाः मशानं विदधे । तत् २० स्थान किनागदेवस्य हियोन धास्ते इत्वं हेत:मान्नान: मा भमि सन्मध्यखिता गुहा माहीमः ममानवेशार्थ निरनायि। २४ चतुर्वितितमोऽध्यायः। । माहीमा सासस्य मापन... तस्य दामन यानं प्रार्थना १५ रिवका साधान कर रखनपद २८बाबमा सम्यासियरमेन दामेन रिबकाया याच नादातु भाववियेलो:मोकार । रासेन भाई रिवाया पानं (२रताका साक्षात्करण। . १ बलवर्षवयस्कवाद् राहीम् वृद्भूतमो बन, किश्च परमेश्वर ब्राहीमे सर्वकांस्याभिषं ददौ । म २ खगेहस्य मर्चकार्याध्यक्ष वदास बभाष, विनयेई त्वं मम मायां हस्तं निधाय वर्गमययो: प्रभोः परमश्व- १ रस्य मात्रा मां प्रति अप, मम पुत्ता विवोडं ममै- सदामस्थानस्य किनामीयनराण कन्यामरहीत्वा मम देशस्य जातीनां समीपं गत्वा मम पुत्वस्येमहाकः कसे कन्यामानेष्यति। तदानों म दामस्तं जगाद यदि कापि कन्या मया माईम रत देशम् श्रायातुन समान्यते 8 ५ पारिपुमा सरि यस्माद्देशादागतीसित देशसव पुत्र नेव्यामि ततरबाहीम् कथयामास मावहितो भव, मम पुत्र तत्र । कदापि म मेथमि। यतः स्वर्गख प्रभुः परमेश्वरी मां पैलकात्मदनात् ज्ञातीनांमध्यापममानीय बदोधाच- चाय देवमिमं दायाम्यहम् रति अप्तवान्, अतः तेन तवाये निजदूते प्रेषिते सति स्वं मम पुत्रो विवोडं तस्मात् खानात् कन्यामेको पानेष्यसि । किन्तु यदि कापि कन्या तस्माद् देशाद पायातुं मेच्छति,तहि वंतस्मात् अपथात् मोक्ष्यों किन्तु मम पुर्व तंदन मेष्यति। तदानोंम दामः स्वीयप्रभारिबाहीमा बायां । कर निधाय तदर्थं तथैव प्रमाप। तदनन्तरं म दामः सभी महानामां मध्यात दा. महाङ्गान् प्रभो भीमाविधसम्पत्ति करे सवा प्रम्बार पराम् महरयिम् देवस्य माहोर नगरम् उपती। ततः सन्ध्यायां यदा कन्या अप तोषयितुम् श्राग-११ चम्ति तदानों तस्य नगरस्य वहि: स्थितीदपानं निकवा महाशान् उपर्वय स्थापितवान पदं प्रार्थयत चाहे मम स्वामिन रमाहीमः प्रभो परमेम्बर १५ प्रार्थयेई मम प्रभुमिबाहीम प्रत्यनुग्टका ममाघ माहात् कुर। पम्याइमनल प्रहः समीप उत्तिष्ठव, नगर-१५ . , निवसतां चा: कन्या अप उत्तोखचितम् प्राथान्ति, १४ ताा मध्यात् काचन कन्या स्वीचकलशमवरोधमामफः पाययेति भयोथमाना मतीमा यदि वदिष्यति पिव ताक्कोनमहाहानपि पाययिव्ये, नहि खोथदासस्येम्- हाकः छते था कन्या भक्तान्यपि मैव सा भवतु त्वं मम प्रभुं प्रत्यनुराधोतवानिनि तेनैवाई ज्ञास्यामि। १५ . दमा का तस्मिन् कथयति मतीमाहीमो नाहो- गख्यस भ्रातः पन्या मिल्खाया गर्भजाता यो विथूयेल तस्य दुहिता रिबका स्कन्धे कसां वहन्ती वहिरा. १(जगाम। मा कन्यातीय सुन्दरी चामूढामोत केनापि १० पुंसा नोपभुक्का च। मा पहिमवर या कलमं पूरविवा उपर्यायाति, समिनिवाक्सरे म दामो धावन् तां माक्षालात्य कथिवान् विनये तव कलमात् किचित् १८ तोयं पातुं मां देहि। ततः मा व्याजहार भी महेछ, पिव, इत्युका मा कलमं करोपर्यावरोह पातुं सम्म १६ ददौ। किचन पायविला कथितवती, यावत् मर्चे महागा , पिवति, तावत् पई नेषां कृतेपितोय- २. मुत्तोलपियामिततःसा बोधनियाने कसमय तोय- मवतार्य पुनशोषमुत्तोलवितुं प्रहे.समीपंधावन्तीममा ११ ममेषां महामानां हो तोषमुत्तोखयामास । ततः म
[२" यायः।
समीपं गत्वा मम पुत्रार्थ कन्यामानेष्यति। तताई १८
प्रभवेऽकथयं, यदि कापि कन्या मया माई नागमि-१६
यति । ततः मोचकयत्, अहं यस्म परेमश्वरस्य ।
माक्षात् प्रचारामि, म त्वया माई निजदूत प्रहित्य
सब याचा मफलविष्यति। ततस्वं मम पैसकनिवे- १
जनस्य ज्ञातीनां मध्यात् मम पुत्रार्थ कन्यामानसि ।
किन्तु ते चेत् कन्या न दास्यन्ति, तदा वंशपथेन
मोक्ष्य : मम जातोनां मनिषिं गत्वैव वंशपथेन
माध्यम प्रतोद्याई प्रहः विधिम भागत्य प्रार्थये ४२
हे मम खामिन इब्राहीमः प्रभो परमेश्वर यदि मया
सना याचां सफला कुर्याः तईि पम्य इदानीमेतस्य ४१
माम्बुप्रहेः मविधी तिठता मया मता या कन्या
तोयमुत्तोषयितुम् बायानि, तव कलशात् किञ्चिन
तोयं पातुं महदेहीति विनोय पोयमामा मा परि
वदनि, पिव तब महाजानां कनेपि तायमुत्तोलपि-
यामि, नहिं यां कन्या परमेघरो मम प्रभोः पुतहते
निरपितवान, मैव सा भवतु । एता कथां मनसि ७५
चिम्मितवामई, तमिमेव काखे रिक्का स्कन्ध कल
सहीत्वा वहिरागमत् किच तयावरच पहरणमत्ता- १८
जितषु मया गदिन, विनय मा तोयं पाषय। ततः
पादिए।
3
सावित्रं स्कन्धात कलजमवतार्य गदितवतो, पिव तव
महानामपि पाययिष्यामि ; तदानीं मया तोये पोते
१७मति मा महाशान अपाययत् । तता मया मापछि,
वं कम बन्यामि ततः प्रत्यवादी माहोर औरममतो
मिलागर्भजाती यो वियूयेल् तस्याहं दुहिता। तदाई
तस्या मासिकार्या सर्वाभरणं करयो बलयवयव
पर्यधापयं । अपरं यस्तस्य पुत्रहते धातुः कन्या
ग्रहशेतुं मां न्याय्यवर्मना नीतवान् तमिबाधेमो मम
स्वामिनः प्रभुं परमेश्वरम् अहं प्रकः मन् प्रणम्य
BE धन्यमवादिषम्। तो चदि यूयं साम्प्रतं यथार्थ
मम प्रभुमनुष्टमीथ, ताई सद् खून ; यदि महि
तदपि बूत; नतोई दहिवं वामं वा यास्यामि।
५० तदा लाववियूयेला प्रत्यूचतुः, परमेश्वराद् दवं
घटना जाता, तत्र वयं भद्रमभद्रं वा वहुं न शकुमः।
५१ पस रिवकेवं तव मयुखे तिष्ठति,एना माहीत्वा गम्यतां;
सेन परमेरस वाक्यानुसारतः सा तव प्रभो.पुलस्य भार्या
५९ भवतु । तदानीम् एमाशमी भत्यस्तयोरिमा का
५५ युवा मित्कषिराः सन् परमेश्वरं प्रणमाम । तदा
म राम स्यसुवर्णपाचाणि वामांनि वलिया
रिक्काचे दो तस्याभाचे मात्र चमहाणि द्रव्यापि
पादिपसक। [२४ पयायः । दत्तवान्। पश्चात् स तस्य सजिलो जनाच भुक्का पोत्या ५० तर निधाय न्यबसन। अनन्तरं तेषु प्रातः समुत्याच स्थितेषु म रामः ५५ कथितवान्, मम प्रभोः समोपं गन्तुं मां विराजत। ततो रिवकाया भ्राता माता जगाद कन्येषम् अस्माकं समीपे कतिपयदिनानि तिष्ठतु, यदा दस दिनानि तिष्ठतु, पश्चात् मा गमिष्यति। किन्तु स तान् अवदत, ५६ मां मा विलम्बयत, यतः परमेश्वरो मम यात्रा मफलीं छतवान् इदानीं प्रभोः समीपं अजितुं मां विसजत। नको प्रतिवभाषिरे, वयं कन्यामाझ्य तां पृच्छामः। ५० नतप्ते रिक्काम् अाश्यम् अवदन् च, वं किमेतेन ५० मानुषेण माई प्रजिष्यसि । ततः मावादोत,यास्यामि। सदानों से रिवका भगिनीं तस्या धाशें बाहोमा १८ दार्म नदीचमनुजांच विसच रिक्काम् इत्याधि जगदुः त्वमस्माकं भगिनी,बहुमहसनराणां जननो भव, ६. नव वंश: खबपूर्ण नगरायधिकरोतु। अनन्तरं रिक्का तखा दाखव ममुत्वाय महाजन् भारतस्य मन- बय पश्चात् जग्मुः । इत्थं स दाम रिवका यहोवा ६१ प्रमचे। अपरं महाक दणिपदे क्समात् वेरखात्यायों पर
२५ पयायः।
-
६९ मावि मसाने समुपम्बितवान् । म मन्ध्यायां थातुं
कैदार जगाम। इति ममये सोचने उन्धीय वीक्ष्य
१७ महागान् आगच्छतो ददर्श। किच रिबका सोचने
उबीच रमहाकं निरीक्ष्य महानात् अवरुपए,ततस्तं
१५ दामेयं पप्रच्छ भमान भाक्षात् कत्तु क्षेत्रमध्य प्राथाति
कोयं पुरुषः १ ततो दासेयः कथयामाम, मम प्रभुण्यं ।
अतो रिबका प्रसादनं सहीत्वा खाम् आच्छादया-
६८ माम। अनन्तरं म दामयः स्वकर्मणं सर्ववृत्तान्त
६७ रमहाकं जगाद। तदानों महाक रिक्का मीत्वा
मागया मातुर्दूयम् भानीय ताम् उदाह, तस्या
प्रीतवांस मानमरणजस्य धोकस्य मान्त्वना लेभी।
२५ परिमानिसमोशायः।
। विटर पा रमाहीमा मानिः मस्य मरमाने स्थापना
रमहा प्रतीपरत्याशीर्वचनं १९ रसायना बम.
गाजमरण महाका मजपुत्लानमं०
ৰাষস্তাধিকারবিষয়।
अनन्तरं माहीम किटूगमामिकाम् अपरा
२ जायाम् व्युवाह; तस्या गर्ने सिमन् यक्षन् मिदान
मिरियन यिशवक एह रते पुचा जज्ञिरे। किच
• तस्य यजम चौरमौ शिवा दिदना जज्ञात। तस्य दिदनः
पुत्रो अधयानां लिटूभियानां लिवुअोयानाचादि-
चाहिए। [२५ पचायः। पुरुष पासीत। अपरं मिदियन: पुत्र अफा रफर इनोक प्रवीद् दलदाया एते मर्च किटूगन्वयाः । अनन्तरम् इब्राहीम इसहाके निजं सर्वस्वं प्रददौ, ५ किन्नूपपनीमां पुत्त्रेभ्यः किञ्चिद् दत्त्वा स्वीयजीवन- 4 दशायामेव महाकः ममोपात् साम् पूर्वदिकम्ये पूर्वदेशे स्थातुं विसमज। राहीम् पञ्चमप्यधिकशत- वत्सरान स्वीयजीवनकालान् थापयामाम। ततः परं . वृद्धः पूर्णयुष मन् उत्तमवाक्ये प्राणान् परित्यज्य निजलोकानां मत्रिधी समययत। अपरं तस्य पुत्र । इसहाक रस्मायेल मन्यः पूर्व हेतीथमोहरः पुत्रस्य- फ्राणो भूमिम्वितमकपेलागुहायां महानवम्मनितं स्थापयामास । यत इब्राहीम रेतीयमन्तानेभ्यः ता. भूमि कीतवान्, दबाहीमस्तस्य जाथायाच माराया- सब स्थान माशानं बभव। एबाहीमो मृतौ मत्थान ईश्वरम्तम्ब पुनम् इमहा- ११ कम् प्राषिं जगार ; तत रम्हाक् वेलहयोथी नाविस्वाने उवास। माराया दास्या मिमगेयाया हाजिगया गर्भ- १२ जात इस्मायल नामा ॥ ब्राहीमः पुत्र प्रासीत् तस्य वंशराणिः। नामजानोग्नुमागत् इस्मायेस सम्मा- १९ २५ थाप: १० नानां नामान्येतानि। इस्मायेलो ज्येष्ठपुतो निबायोत् १५ पश्चात् केदर अवेल मिवमम् मिम दूमा ममा .१६ इदर तेमा बिटूर नाफी केदिमा एते सर्व इस्मा- येस. पुत्राः ; तेषां नामानुसारात् नगराणि दर्गाणि १७ चामन्, ने च स्वस्त्र जात्यनुमारात् द्वादशाधिपतय पासना अनन्तरम् इमायेल: मप्तचिंगदधिकशतवत्सर- १८ वम प्राणान् परित्यज्य स्वीयलोकानां मन्त्रिधी सम- रात। ततः परं तस्य सकलधारणां पूर्वदिधि वामानुसारात् तदोयमताना हवोस्खामिमरो: पूर्वयां स्थितं शरमवधिं कृत्वा शरीयानां दिशि न्यवान् । इमाहोमः पुत्रस्येसहाको वंशराजिः। माहोमः २० पुत्र दम्हाक,म दम्हाक् चत्वारिंशदमरवयमिपरा- मीयस्य स्वावनी भगिनी पहन परामस्थस्य विथूयेल: २१ कन्या या रिवका मां व्युवाह। किन्तु तस्या रिक्काया बन्ध्यात्वात् तस्याः पुत्त्रजमनार्थम् रम्हाक् परमेश्वरं प्रार्थवाचक। ततः परमेश्वरण तदीयप्रार्थनायां श्रुताथां, २२ मत्यां तस्य जाया रिक्का गर्भिणी बभूव । अनन्तरं तस्य गर्भमध्ये पुत्लान्यां समालिाने की ममतादृशं कुतोऽभवत्। दृशं किं भवति इति चिन्तयित्वा मा २५ परमेश्वरं प्रष्टुं जगाम। तदा परमेश्वरस्तां बभाषे,तव २६ १
चादिपुलक। {षधाप.।
गर्ने । जातो घामाते, त्वदीयोदरात विविधा मरौ
नि:मरिष्यतः, योरेक इतरमात् बलवान भविष्यति,
व्येष्ठच कनिष्ठ मेक्यिते। अनन्तरं प्रतिकाले सम्पूर्ण- २०
मति; तस्या जठरात् यमजपुत्वा बभवतः। नयोज्यष्ठी २५
रकवणेऽभवत् तम्य मङ्गिानि लोमभवमनवत् बामन्।
तस्मात् तस्य मामधयम् रथी (खोमव्याप्त इति चके।
जणात् परं तस्य पादमूलं धृत्वा तम्यानुजो भूमिष्ठ। २६
बभूव । तस्मात् तस्य नाम याकुब (पदापहारक) इति
। महाक: षष्टि वत्मरवयमि मति पुलावेती
यमजा बभूवतुः।
अनन्तरं बालकयोरधमामयोः मतोः रखो गया-२०
भिपुणे कामनवामो चाभवत् । किन्तु याकुन मृद
निवामो चाभवत्। मृगमांसम्यातिवादुन्नबोधात २८
इमहाक् स्यौपचे अप्रीयत किन्तु रिबका थाकृषि
समप्रीयत। ततः परम् एकदा सो क्षेबादागत्य २८
समकाम्यत तदानीं चाकूब व्यश्चनम् अपचत्। ततः स.
याकुवं जगाद निवेदयामि क्लान्सासमा रनामेन
व्यवनेन मामाप्यायय। अतःकारणात् तम्य मामधेयम्
दरोम् (रकारति विख्यात । तदा याकूम् अवदत, अब ३१
वं मथि खीचडाधिकार विकोणीशिवः प्रति-
१५ पाया। बगाद पोदानीमा सुनको व्यसाधिकार मम २५ किं प्रोन वाकून सवार लमय मम सविधी अपर्थ बुरु; ततस्तस्य समीपे शपथं चना निमन्येवाधिकार ॥ पाकृर्षि व्यतीवात्। तदा थाकून एखावे पूपं ममत्वेखा- रदिरखच दसैप भका योनाच मनाम । इत्यम रशः खोबण्याधिकारं तुचीकार। २४ पवि मलिनमोऽध्यायः। १ दुर्भिक्षात् रमाको मिररनमरमम, तब बीयभाषीया मग्जिोरम १९ मा बबाकि १० मिनिकि समामा विवादः बेवायां बसमा २६ रहाका बाई पीसको नियमनिया र शपथ मनं ४ रपया विवारेण पिता दुःखीकरण १ पूर्व प्राशमि विधमाने यायोऽभवत् वभिन् देश नतोपि दुर्भिने उपखिते, रस्सा गिरर नगरे २पिलेशीयानां राजानं अवीमेषकम् उपनामा पर- मेचरः प्रत्यक्षोभय नमबदत, वं मिस मा गाः, १ रेशमई तुझी कावियामि, सर निक्स तब प्रवचनलाई सब महायो भवन लामाभिषं वदि- यामि अपरं तुभ्यं तव चाय च तान् सर्वान् देशान दला तब पितरिमाहीमा सविधा ससमयप सकस এ জয়িনি। এ ব্যাথয় নাম ন ঘন (९(यायः । । रचयित्वा तेम्य एतान् देशन् दास्यामि, तव वंशेन च मेदिनीस्थिताः सर्वजातय भाभि खस्यन्ते। यत । इब्राहीम ममाज्ञां समान्य मम विधानम् पानां विधि व्यवस्थाच अपालयत्। समारं महाक गिररिन्यवर सत्। ततस्ततस्थामखराकैत बाधायाः परिचये पष्टे मोऽवदत् एषा मम भगिनो। बतो रिवकाया प्रतीब सौन्दर्यात् तत्यनराः तस्याः सने मां मियनीति कारणात् स तो भार्थेति वहुं विभवावकार। किन्नु सर बडकालमुषिते पति एकदा पिखेट्रयभूपतिर- विमेलक वातायनद्वारा निरीच्य इस्हाकं बजायया रिक्कया मार्दू कोडन ददर्य। अतोऽविमलेक राजा ८ रस्हाकम् प्राय जगाद,मामारी निचिनं तव जाया; तर्षिभगिनोति परिचयं कुतस्त्रं षवादीः तदानीलि. महाक प्रतिजगाद, तस्याः कते थथा मम मृत्यु जायते तदर्थमवादिषम्। तदानीम् अधिमेलक कथ-. यामाम, स्वयामाभिः माकं किमिदं व्यवहतम् । यदि কষি ল ন গা ঝাষ্ট্র বিয়েজ স্বয়লি नर्षि स्खममान् दोषिणोऽकरिव्यः । अनमारम प्रवी-१९ मेशक गान् मनुमान प्रतीत्यादिषयः कवित एनं मनुज था तब भायां सच्चानिसबथो भविष्यति। न ९.यायः॥ सारिए ८१ १९ अनन्तरम् रम्हाक तसिन्देश वर्षि वा परमे. १५श्वरस्थाशीर्वादात् सखिोव वासरे मतगुणं सेमे। रत्वं म धनी बभूव, क्रम उनतिमत्य महान् बभव । ततस्तस्य गोमेवाणं बजा बहदामा दाखव बभवः तेन पिलटीया नराम् प्रतीर्षितुमारेभिरे। १५ अपरं तस्य तात मामि विद्यमाने दामेया थान वान् प्रहीन अखनन् पिलेष्टीयनरामनिसान् सव्वान् १६षपूरयन्। अनन्तरम् अवोमेलक इम्हाकम् अवदत् लमस्मत् समीपात यायितलम् असत्तोऽतीव बस- वान् भवति। ततः परम् महाक तस्मात् यात्रा विधाय गिरर १८ उपत्यकायां दूर्व स्वापयित्वा तत्र न्यसत्। अपरम् निजतात बाहोमि विद्यमाने थे वे प्रायः खाता रबाहीमा मरणात् परं पिलेटीवैः पूरिता: तान् मान् इसहाक पुनः खनित्या निजतातेन कृतनामानि १८ पुनः छतवान्। अपरम् इस्हाको दामेया तामुपत्यका २. खनिला सोतोवाहिनं प्रतिमेकं प्रापुः । ततो गिरर्- नगरीयाः पश्यपातका इस्हाक: पाइपालकै माई विवदमाना अचयन, दंतोयमस्माकं; तस्मात्म- हाक तय प्रइनामरषक(विवाद)इति कतवान्, यतस्ते .
मेव माई व्यवदना । नारंगख रामेरपरमिन् २१
प्रहौ तिमधिमितमपि चवदन्नततरमहाक
नम्य नामस्टिना (णेति) सातमात् प्रसाचाय२९
परिचणुः भरत बुदित मनिलया नामरिहोवोत्
(स्थान) रत्यकरीत्, पोकमवत् इदानी परमेश्वरी-
उस स्थान दलवान व देशमईवो भक्विामः।
• अनमारं सतस्थायवो जगाम, पता रजन्या २५
परमेश्वर दर्शन दया बगाद, नव पितुरिबाहीमा
विरो,माभैषीः सदासयोगाहोमा छले सा-
चोहममि, सामाविषमुका तब यम एवियामि।
महाक ना सिवा परमेशरमापिस
प्रार्थवाचके पचात् तेन समिन् दूबे खापि या
हास्या, पश्मेिकं ।
अनारम प्रवीमेल बजवलाम मि कोचीन २५
नाम सेनापनि नीला गिर नगारा इसहाक:
समीपमागतवान्। गत रहाकताम् अवदन, पूर्व मा.
दिघनो निजमध्यात दूरोतवन्तः परानी मन मणि
पिंकुन भागमतदान प्रत्यवदन परमपरक महा-२८
बोस्तीनिशानमामिः तस्मात् कल्यामो वयम्बका-
मि: माई नब अपयको भवन मामिः पाईनवार्य
२८ नियम भवेत् । ममान प्रतिकाशन मिनिबरि-
बरि, चतो वर्ष मां बास्पाम तव विना मासं किमपि
माकुर्ण लामाचा यजाम लमिदानीमपि परमे-
५. वरयानुयइपाचमषित तहानीमिन्हाक् तेषां छते
३१ भाग्यमासादयत बुभुबिरे पपुव । ततो प्रत्यूष
उत्वाच परस्परं अपनतरताका विष्टास्ते
क्षेने त्यात प्रतविरे।
अपरं तमिव दिन रहाको दाया वागत्य
खना तो निवदयमान जगदुः, तोचमाभि-
सरसभा पता म.तस प्रोगाम योंगा (अपचय)
परिरितिसावान बचाका तत्वानसम्बर कोवा-
भाषा विदितमाते।
२॥ अनारम स्वीः पवारिभवसरवारितोपोरे-
थिइदीत् नामिकां कन्या हितीसानोषवामित्
१५ नामिको बन्याच अदुवाद किन रहाको रिक्-
कायाच मनोबदाबके भक्तः।
[R.धायः। १.सपिशायाः। १ पांमार्यम् रमाका पाप्रेषक चार प्रति रिवाया मनाला १५ रिबकाया मन्चरया थापः खपितरम हम- सावधानताशामिः । • রাশীকায়ি মামুন रपाना चेरने बते पितुरमजीकर ४१ साबोधेम बाहरमियाचा अनन्तरम् इस्हाकि खविरे मति सोचनयो निस्तेजस्कावात् सारे द्रष्टुं नाक ; म खपुष थेष्ठ- मेषावमाझवबभाषे, मम तमय सतःस प्रति. जगाद, पसाहम् उपसिनालि। तदानीम् इसहाक १ कथयामास, पम्साहम् इदानीं वर्षिडीभि, कमिम मरणं भविष्यति, नदम जाने। तमाम राई । तुनीरकोदाखाणि सहोला, वगं गला मलते म्गमासम् भागव। चाड प्रीवे. तादृशं मुखाद। खाधमासाप मालविधिमानय ततो भुका मरमान पूर्वमेव तुभ्यम् वापिंप्रदायामि। रहाका यदेतत् रपौतमयाच कथित रिवका ५ पत्राव। अत एषावि मुगमांसाथै मृगधमानो नेत वर्ग गते गति रिक्का मिजपुर्ण वाकूर्व जगाद, पस तब पिता तब मातरम रखावम् एतां कथान भवारीत, मृममा ससादु खायचामाद्यानव, नाई भुका भरणन् पूर्व परमेश्वरका साचात् प्राजिव तुन्ध G राथामि तस्येदं वचोपाषा बनी रेममात्मज साम्प्र- तम् पई त्वां यद पाधापबामि तबादीयं बचो निशा ६ मया लमिदानी विवा तस्मात् उत्तम काम- कामदयम् पानय ततव मातेन धाधिप्रीयते तादृर्ण १. सुखाद खापमई पच्छामि। संतदादाब निजतातस्य मबिधि प्रविधि, ततस्तेन तत् बादिला मरणात् ११ पूर्वमेव तुभ्यमानी वितरियत। तदानीं याकूब खास रिखकाम बाचचरे, पय मम सग रखो खोमनः १९ किन्नु निर्वामाई,तेन बदि तातो मां स्पृशन प्रवधक वैदिव्यति, नर्षि पाणिं न प्राय प्रत्युताभिशापेन १५ प्रसिधेहम्। कि तख प्रसस्वारनमय मोमि- मापो मथि वर्तता केवसं मम वाचं मन्यमानो अजित्वा कागवामम् बानय। 18 ततो याकूब अक्लिा न सान् प्रससमीपम् बानि- नाय, नाप्रमुख तथा तातो चाहो प्रीयते तथा मुखादु १५ खाचं पपाच । नतो रिबका ज्येष्ठपुनीषाको गेहथित उत्तमक्सममानोय कनिष्ठतम यापूर्व परिचायषा- १५ मास। परं तबाग कति सहीत्वा तदीयकरी १.गलादेशचाक्वेत्। तत् सुपर मुखादु सा १७ चाकूयो इसी रही। तदानी याकूब खतानं उपामस्थ
बभाव, तात प्रत्यावी, अनुपसिनो-
बिरे कर का पालन सताता १९
बोतलव पा. मा यदाज्ञापतहकार्य
रता निवेदयामि, स्वमुत्वाबोपवियनमगमा का
दिला मम वाशिष देहिता रहा पुर्व जनाद,.
हे पुन समातीक्षित कार्य प्राप्तवान् म उवा,
प्रभुः परमेवरख दानीच मोकारत्। इदा २१
बाबूमम् अपरमपि बगाद, सनी, मम मविधिम्
रहिमदीव रवी: सुनो भवधिम वेतिनां स्पृष्टा
भास्यामि तदानीं याकूब महापितः पविधि
स्वाय, सामन्यभाये,खरो चाकूबो भवति
किन्तु करोष वावरत्वं परितु नामाका, २५
यतः म रवाव. महजसा कराविव सकरी मणीमान
सकवान, वाजिब दानवान्। अनार २७
लोक किंमदीवरषौसम: मदितवान्
सवाई मामि। कदानीम् बहावयवयत्, २२५
पामय, तत् समीपमाणथ,पुरानोतम शेषमा मुसा
लामाथि प्रभावतः विधिमानीव इतना
रसहानभु द्वापारमय भागोव इतवान् ।
दपि पपी। बनन्तरं समान रहाव पारणे,
कोणी वापसीपमेय मा नाताले
प्रजिला सचिन पुनिने गति
भावाब नमावि कुर्वन् अक्षचन, परमेपरसाती
रोक्सवममतलवारीमध्यम् । अत पर पाका
शिबिरात बराचा भूमावत्पर्य असं दावारमध
२६ प्रमतं तु देवान्। माणावरमादधीना भवासः
नानाजानीवाला मम्बार सोवनोपमधे मुख्या
भवाः तय मानमवारलां मम्बासः क्साम्प
अपने रोभिवतो भवात् , वय लामाषिक भाषेत स
पाधि प्राधान्।
रत्वं पाया बापू भाभिषि दत्तायां सन्या
खपितुरिताका समसात् गाविपरिनतश्व तय
पहन रवी मयात् भागय मुखाशाचमाणाव
१९ पितः समीपमागीय कपवामान, पितसम् अत्तिक
२९ पुचानीलगमा भुवा मानापि भावसानदा तस
मान रहा परवीन, कोऽवदत, परतव
एमपुत्र रपीः। तदानीमा पतीवकपमान
उरितवान्, गरिम्हगवामानो मन पगिर्षिक
पससम् पवीत् परसबागमनात् पूर्वमेव तदबारिवं
कोतमामिषम् पवादिष, सरव माजीक
खासति। तदानीम् वा पितुरीण बाचं निबम्ब । म विसय थाकुरचेता रोदितम् पारस्य, साताय कवचामान, २ पिता, वार्षि मधमपिरेषित तत २५ इम्हावा बभाषे, तब मन शामत्य कावन् तब मात- यामाधिषम् प्रयीत्। नत रबौदवार तदीयं नाम किं यथा पाच मतिपत सवारइयं मामवञ्चयत् पश्च स पूर्व मम वेडाधिकारं पीतवान्, इदानी- मपि मम प्राप्तव्यामाविषम् अपहीत; म पुनरवोचत् कि माते नकाशी सिता सदानीम् महाक.१७ एषा प्रतिवभावे, पखाई तलब प्रभुमका,तदीयंमकार पदुमय तदधीनीतवान्। अपरं तस्य प्रतिपासमार्थ जवानि दावारसांच दत्तवान् ; भतरव रे तपथ, स्वदर्थम् इहानी कि कार्नु कोमि । नत रयोः पुनरपिर स्वतान बगाद, तात तव किं केवलम् एकामी- रामोत्तरेलात मधमयाविषं प्रवचरति बुवन रवीरः चन्द। अनन्तरं मय सात रहाका ५ वाचं मदितवान पसिन् देशे भमिवनरामभवति, गगवान शिविरो पनि तमिन् देशे तव वति भविष्यति। हामव्यवसायन कामं वापथि-.. बर, बमजस्य मित्रोभक्विपि च यदा तु २० बचाया। पारिए। तव प्रभुर्व भक्थिति, तदा स्खीवपीवातः तयाधु मंच्यति। .त्वं चाकुन खपित गाविषम् पलभात,तमात् वीरोईन् मनमा चिनावाञ्चकार, पितुरनकास. मायणोपतिहति, ततः परं याकूब भातरं नियामि। १९ कि वेम्पुलोषाव एतसिन वाको रिवकाथाः कलंगीपरीमत, मा कनिकसुतं यापूर्व प्रति कथ- पामास,पस तब सगर्भ रक्षा रखा हन्तुं मनसि निचित्य सुधिर पाये। अतोरेममात्मजमदचनम् पाकर्षया १ पसाय हारमनगरसितस्य मम पहजस समीप तथालि। बावत व मग कधी निवर्तत .५ तावत्का तर तिहा पक्षात् त्यो प्रति धातुः क्रोचे मिहने, प्रति यत् सनवान् तस्मिन् तेन विसते चमति, गई प्रहित्य सतम्बानात् वाम् धामेश्यामि 4 ऐकदा दो युवाहतो हारथि ततो रिवकारमहाक जगाद,तास हिलीयासु सन्यास मम प्राणायाकुली- भवनि, परि वाकूब रित्तीयकन्यानाम् अर्थात रत- देशीयकम्यानां मचान पाया तुख काचन कन्या विवाति, तरि मम पाणधारसे कि सखा
प्रया पावरामदेरणा साबेर
कि.बावापाव सादगारमन
जनारम मा बाकूपम् भाइ भविष १
बमाणे त्यादिकपबमाद, किमान्दगीषा कन्या
बका गोदामा। अतिम पहनरामि सीवमाता-
मना विद्युपती या नया तर समाजाम
कायमकन्या लिए। सम्बंजिना सर चापि र
सवा मां बार का पालन पर विचार।
परम् वाम प्रतिरतामाबिधिक
ग्यास विधान; मत पर हमारीमेवर दत्तवान्
बाबाने लमिदानी विदेशी नव दो तवाधिकारो
अस्थिति। ततभाव वाकून विटवार
पहनरामीविवेकः बालबब बानो, पर्वत
पार पायो माता रिक्कामाचा मी प्रतये।
अपरम् प्रसाद चापम् शिवम् सा 4
क्विायु पनराम प्रति विस, पानीदनकालेच
विनानीवां बयां कियाई बोका, तो बाकूर •
मातापियाराजानुसारान पहनराम प्रति प्रतिवान्।
पारिति विलोक्य किमानीयाः कन्या: प्रति खपितु-
१.
रमणि विज्ञान व नामाको गाविस
यबिधि अमिन सार्थमः पुगोसाक पुरी
निवाचोनी भगिणीं मरा कानिक सब बात।
कीबातोहार मलियाचा
१९ वा। सर्वे मी गति चिन् शान
पीर्य बामिमी पापयामावादी सतपय
९९ पाषाणम् अपधानीकत्यस निद्रावत। ततः
खो सोपानमेकं ददर्य, नसा मूक मेदिन्या विनं
विरक गाव, नेश्वरीबडूना पवरोहनि
१५सरोहनि, परमेश्वरापर्युविना कायापकार,
परमेवारोवं, सब पूरियामाहोम साकारः,
बारे पनि मुसाई
१५ भदाणानि । तब की धरणा लिन यो
भविषति, सब विमानस्दति दिएको
विष्यमे ला मेदिनीखिताः मर्मजातय
१५ नाशिवं सामने अपरंपा गमिधाम, नव
नव सलामी भविष्यामि सासाविता रेखमेतम
पानेश्वामि, माला परिवानि, किनव
१६ पविधी पदवी नस सफलीकरिथामि। अनन्तरं
শলিই আত্ম, মহিলা আৰ, কালাক্সি
.. अवयमीचरोति, किक्वांतवावासियभवादपर.. मपि व्यावहार, खानमिदं की भारम्पद खानमवमानसारख भवन बझारखरच अनमारं वाकून प्रत्यूष उवाच उपधानार्थ पाका १८ निदधे राधसाय तदुपरि समन्धित् । तय साया नाम देवेषाम् (ईपरभक्ष) कार१ किन्तु पूर्व तब सामा नाम सम्पायीत्। परं. म मनसैतत् प्रतिज्ञातवान परीबरो मम महावः मम् मम गमायावनि मां रन भोजनार्थम् एवं परि-२१ भानाय वसगंदचात् पुनश्च मे परावर्य पिकसद- मम् भागवेष, साई परनेपरो मम प्रभुभक्विति, मया खापितस्यास समापस पाषाणयोरि २९ मरीयमवयं निर्वाधिवते, अपरंतन म सकिदिन हाविद्यते तसदनमांजम्बानी दायाम्पमा २९ जर्षिमायाचा १सारमचे चार स्थान का समीप परिचयदा भावना पकानात पानिधेषणा ॥रा प्रानु सप्त मत्सरान दास भाज्या सरेप विनिमयान् सेवा प्रापराने पुवासरावासकांवर सेवामा पत्योपनिया नतः परं चाकून् गच्छा पूर्वदशम् उपस्वाथ वीचा- १ पादिए। २. मधेमाचार प्रहसमीपे मेवा योनबा:मयाना: कि चो लोकारमय प्रहरपः मेषान् पापयति कि तस्य प्रथेः समीपे सर्व परवानां मेवान धावत् तावत् तथा प्रहहहत् पापाच एक वाका- ५दकविति। नारं नराखखाखात पाषाणम् अपमार्य मेवनजान पपः पावनि पुनरपि प्रहेराखे पाषाएं निदधति। थाकून् तान् वान् धातरी 'युमाकं निवासः कुष । ततस्ते प्रत्यूक हारण नगर्यो । ५ तदा वाकून् पृष्टवान् पूर्व माहोर पानं लावणं.परिषि- (नुधमकाने कथयामासः, परिजिनमः। बाकूमापट, समेण वर्तते । ते प्रत्यशेष समेण वर्तते पानी नदीया कन्या राहेल मेषजम् पादायायातितदा याकूब वादीत, इदानीमपि बसा वियत, मेष- प्रजामाम् एकर मेलनममयो नामतः पूर्व मेयाजान् अप: पाबविया पुनरपिचारयितुं नवन। किन्तु ते कथयाचा, मम् मेधावा बावत् एकच न मिलन्ति, यावत् महेरास्थात् पाषाणं मापसारपनि तावत् वयं तत् कार्नु न शकुमः, तथा साधेव वर्ष मेषाम् अभः पाययिष्यामः। याकूब ने भाईम् इत्यं कथा कथयति तमिन
नाम नयी बहाया नाम सोपा कनिहाया
भने सन् वान पितुः पाइसनम् बहाव
भावित, बा. मेण्याशिवायी। बदा.
पहचा मी मन प्रहराममात् पापारम्
अपमा मानुस साचनः पाजतोयमपाय।
जी बरोड, १९
तयाः पितुः कुटुम्यो रिकाबा: पुरति परि-
चाबवामा तदा रा हुतं प्रजिना सवार
मार्गमा अवदत् । ततो सावन समागिनेवासा वाकूनो १५
बासी युवा पूरी भावात् कषुम्बमान, समाविका
पुग्मिला समनं विनायर, पक्षात निवागमनमा
मर्मवतानसावजापामाव। तो सावन कथा- १०
मार, ममाशिवांसवारपोषितो बात
निवखने माममेकं बभिन्यवमत्।
अजम्मरं सावन माकू जगाद, मनः मत्रपि १५
कि विना बेतन ममहासकार्य करियनिसमात्
किं वेतनं यहीयविधिमख सावन: १६
नाम राहेछ। लेवा विमानवमासीत् किन्तु राहेल १.
कपानी मन्दरी चामता याकूब तथामनीयत १८
म प्रत्यवादीत तव कनिष्ठकन्याया रहसकते मन १८ वासरान् दावं कई करिष्यामि। ततो सावन साच, अन्यपाषाय रानात् तुभ्वं दानमुत्तमं भरति, तस्मात् २. मम सविधी तिष्ठा इत्व र वाकून राहते. ते मा वत्सरान् दाय कर्ष कातवान, राहे प्रति तस्य ता- दृशोऽनुराग पासीन, येल सात वासरा चपि तेनाप- दिनवत् बधिरे। अनारं पाकून खाव जगार, नियमितः कालो मम सम्पूर्णोऽभत्रदा मम माया मरेषिताम- २२हम् उपयामि। ततो सावन् नपत्यान् सर्वजनान् २९ श्रामब्ध भोजयित्वा धामियां निजदुहितरम् भागीय २० तौ दसवान्, तदा वाकून सामुपजगाम । सावन निजकन्याथा खेयाचा दाखका क जिल्पानामिका २५ खोयदानी रक्तवान्। किन्तु प्रभातेमति मा लेयेति दृष्टा थाकूब खावनम् उक्रवान, मया माकं त्वया किमिदं व्यवहतं मया राईलः सते किं तव दास्वं कर्म नाकारि तथाले किमर्थ बबाई वञ्चितः। तदा लावन चकथत् अत्र स्थान साकं ज्येहाथामदत्ता २० मत्यां कनिष्ठा नहातया। पत ददानी तथा: मन्त्र दिनानि यापथ,परि पद्यात् चपरान सप्तवासरान्मम
९.
पारिएका
(धायः।
दाखं कर्ष करिथमि, तान्या कन्यामपि तुभ्यं प्रदा-
स्वामि। ततो चाकूब तथैव छतवान् पर्थात् तस्या: मा १८
दिनानिबापितवान्। अनमारं सावन दुहितरं राइस २८
तं विवाहयामास ; रालो दासकर्वकरणाय विस्-
हानामिका निजदामी दत्तवान्। तदानीं सराखम्।।
अभिजगाम, खेबाता राहसिब प्रीतवान् राहेस.
कसे पुन: मन्त्र वारान् दासं कार्य कतवान्।
ततः परमेयरी सेवामवज्ञातां जाला तरी गर्भ-१९
धारणपनि दत्तवान्, किन्तु राति बन्ध्या बभूव ।
ततो सेवा गर्भवती भुवा पुर्व प्रसुषुवे, तसच नाम १
स्वेन (पुत्रं पश्यतेति) छतवान्, यतः मा कथयामास,
परमेश्वरो निषितं मम दुःखमपान, अतः पतिः
साम्प्रतं मयि प्रेयते। अपरं मा पुनमर्भवती बनी पुत्रं ५
प्रमय गदितवती, अहमकमान्या विधे, परंमार रति
ज्ञात्वा मह्यम् दम तनय रसवान, पचात् तस्य
माम मिमियोन (अवर्ष) । पुनश मा गर्भ-३॥
वती मती पुर्व प्रसव कचितवती, रतावतो रिमात
परं खामिना मयि समारंब्यते, चतो मया तस्य पयः
सुताः प्रासयक, तस्मात् तदीयं नाम लेवि (भाषा)
सके। अनन्तरं पुनरपि तथा गर्ने मनि मा सतं प्रसय ५५
.
॥
१ २.अध्यायः पारिएका LE प्रोवाच, दरानीम् अहं परमेश्वरं प्रणमामि ; तस्मात तदीयं नाम चिहदा (प्रशंसां) अकरोत् । ततः परं तस्या न निववृत। १ या प्रमि राब राशोदापात्राप१९ मेषायाः पुमर पत्यनमचं १९ राषः सनख वृषको काम २५ बावि पिण्यन बातुमिनि मानावनो नियमनियन १० सम्पत्तिमा यावर उपाधिमान। अपरं खतो याकूबः सतो नातवान्, इति विलोक्य राहेल भगिनीम् देती थाकूर्व जगाद, मामपत्य २ देहि, मो चेदई मरियामि। तदा याकूब राहेले प्रकुष्य प्रोवाच त्वदीयगर्भपासंबवारि, येनेवरेण तस्य ३ किमहं प्रतिनिधिः तदानीं राहेवभाष तर्हि मदीय दारी विल्हाम् उपेरि, नया पुत्र प्रसथ मम कोर्ड • दत्ते सेना पुत्रिो भविष्यामि। रतत् कवित्वा ५ मा स्वीयदानी विखा खखामिनं व्यवाहयत्। तदा याकृषि तामुपगते विसता गर्भिणी सती याकूब: द सतमेकं प्रसूतक्ती। तदानीं राहेल अवादीन, ईश्वरी मां प्रति न्यायमकार्षात, यतः स मम काकूर्ति नियम्य मह्यं सुतमदात, प्रतः सा तख नाम दान(न्यायम) अनु. रत। अनतरं राईलो विवहा दासी पुनर्गर्भ धार- यती याकूबो दितीयं सतं प्रसतवती। तदानों राहे G [.याधः। । १०. चाहिपुसक। कथयामास; महायनेमाई भगिन्या ममं मलयुडू कवा जितवीं ; अतः मा तस्य नाम नतानि ममयुद्ध कन- वती। अनमरं लेया स्वीयगर्भनिवृत्तिम, अवगम्ब ६ खोयदामों शिम्पानामिका श्रामीय स्वखामिमं विवाह- यामाम। सती लयाया दास्याः शिपाया गति याकूबः १. सुतएको बजे। तदारी लेया कधितवती निवारक ११ श्राधाति, तस्मात् तस्य नाम गाद निवह हमवती। अपरं लेयाया दामी भिल्या याकूबो दितीयं सुतं १२ प्रसुषु। ततो लेया जगाद, धन्याई मा योषितो मा १३ धन्या वदिष्यन्ति, तस्मात मा तस्य भाम अभिरं (धन्य) अपरं गोधूमकर्ननकाले चन् वहि गत्वा । दूदाफलं प्राण्यानीय खजनन्यै लेयाय दत्तदान ; तदा राहेन लेयाम् अवदत तवसुतेमानीतानांदुदाफालामा कानिचित मां देहि। ततःसाबमाष,खया मम स्वामी १५ ग्टहीत, इति किं छुटकार्य । त्वं मम सुतम्ब दुदा- फलमपि जिघृच्चमि तदा राहेल् जगाद, तव सुतस्य दूदाफलविनिमयात् मोच यामिन्या स्वया मह वि- थेत । तत्पश्चात् सन्ध्याकाले क्षेत्रात याकूब भागमम- १८ काले या तं गाक्षात कर्नु वहि गत्वा बभाषे, अध
चादिपुर।
-
यामिन्यां मचा मह बया प्रथितयं यतोई खसुतस्य
दूदाफलं दया वो भाकिसक्ती; तस्मात् मतस्या
१०रजन्यां तथा साई श्रोत। तत ईश्वरेण वाया:
प्रार्थनायों श्रुतावां मत्वां सा पुन गर्मियो भूत्वा
१च्यावः पवमं पुत्र प्रसुषुवे। तदा खेया कथबामास,
मह्यम् ईश्वरो वेतनम् अददात, धतो मया स्वामिने
दासी दत्ता तमात् मा तख नामधेयम पाखरं
(वेतन) छतवती।
अनन्तरं खेया पुनरपि गर्भ धारयन्तों याकूषः
१० षष्ठं पुत्र प्रसतवती । तदा था कथवाञ्चकार, महम्
वर उत्तम चौतुकं दत्तवान् . दामों मम स्वामी
मया माई कस्थति, यतो मत्तस्तस्य षट् सता अजायना;
२९ तस्मात् मा तस्य नाम मिवूलम(वास) चकार । तत्पश्चात
तस्याः सताया जातायां तस्या नाम मा दीणां कृतवती ।
अनन्तरम् ईमरी राहेलं सारन तस्याः प्रार्थना
२५ निशम्य गर्भधारणालिम् अददात। तदानीं तस्या गर्ने
मति मा सुतं प्रसव कथितवती,ममापमानम इदानीम्
२० ईश्वरो दूरीकृतवान्। ततः मा त नाम घूषफ(वृद्धि)
कृत्वा कथितवतो, परमेश्वरी मह्यम् अपरमेकं सुतं
ददाता
२२
3B
अनारं राखो पूषफि मानवति चाकूछ सावने २५
कश्याचकार, खदेचे समान गर्नु मा विश्व ।
पोते तब दास कोई करव, मम ते बोषिते २६
सुताय मवि समर्थ चातुमादिव बतो या नवदास
कर्म सतवान, नत्वं नानावि तहानी सावन्तौ १७
कथयामाष, निवेई, लमिदानीं मध्यनुयार,वतो-
हम अनुभवेन जातवान् केवलं नव सातव परमेसरी
माम् पाविर्ष दत्तवान। बस वान सावमेव र
वं थावत वेतनं निरूपस्थिति, तावदेवा तुक
वितरिथामि। तदा वाकूर त कधितवान, मवा १८
याद तव दासंकर्षकतं, ममपविधी तव पावर
पादृग विधमतदपिलया प्रायो। यता मदानममात् ।।
पूर्व तव कनीयसी सम्पत्तिासीन, किन्तु माया
प्रभताभत्मदागमनम् धारभ्य परमेश्वरेण तवमा
व्यधायि : किन्तु मथा निजपरिवनाथ कदासयते!
ततो सावन कथितवान,तुम किरायामिाथाकून ११
अवदत, मकिमपिनदलावदिमा प्रतिकतत
करोषि, नर्षि तव पास पुनसंचारविला पासवि
थामि। पच मया तव सवा पाउनबानां मथं गला १२
कपुरवा विचित्रा गवादयः कपिणा मेवाः
पारिष विचिवाः कवुरवाः शगास प्रथा कारिचन्ते; ५तेसमम वेतनरूपा विधमि। इतः परं यदा तय मम मम वेतनमुपसाखति, तदानीं मम न्यायस्थ प्रमाणके भविष्यति त बदि समानांमध्ये कपुर- वात् विचित्राव भिवा मेवाणे मध्ये धूमलवर्णात् अन्ये तिहनि, नरिमन ताखरपेर गया भवि. यति । तदानीं सावन उवाच, भद्रं, तब वचनानु- ३५ सारादेव भविष्यतीति। अपरं सतहिनख विन्दु- विपिवान् क रवर्णव कामान् , मा. विविधाः क रवः शगोष वासप विचित सकवर्षे था- सोत, ना: कपिलवीन वर्षानेवांच पृथक् सत्या १५ वपुषा से समय दूरं दिनचवमार्ग प्रेषयामाग: पश्चात् थाकूर सानोऽवनिष्पयामजान चारचितम् भारभवान। अपरं चाकूच बिगी धूम श्रीनां वृक्षाणां सरसा. पाखा: शिवा तत्त्व विमोच काष्ठस्य राष्करेखा: परिष्कृतवान् । मनमा बदा पनवो असं पातुम् श्रा- यानि तदानीत पचामधारपनि तदर्थ नाथपान- काले पहला गाने नेषां समुछे पागपापस मध्ये ता: ८ शाखा चौधत्व खापथितमधारभत । अतएव तेषां १०० पादिपक्षी [१ थापा तामा शाखानां मविधी गर्भधारणात विन्दुरिचिताः कम्पुरवणं विचिया कमा धमाधा। ततो याकूछ । मान् वत्मान् पृथक् छतवान् सावनो विन्दुरिचितानां कपिलवानां वामानां मयुखे निजानं खापित- वान, इत्यं स सानो प्रजेन शाईन निधाय निज- अर्ज पृथक सके। अपरं पसिना पायो यथा शाखा-१ समोपे गर्भाधारयन्ति तदर्थ पावभाजममध्ये पटना समई ता: शाखा: स्थापयामास; किन्तु दुर्मशानां २ पहला समक्ष मास्थापयत् तेन वापता बलवन्तः पञ्चव- स्तावलव चाकूवो बझाः। पता याकूद प्रतिवर्द्धिषु ।। भव तय पदामदासीमानपदभार बहवो बभूवः। सपनिमाया १ शानः समोपानामा पसाबनं. १७ सपनो पुच. सिकाया रासापार १२ पापः महापनवालात्रय २॥ तस्य पश्चावनं . पूणेदेमापन प्रति बाबूसिरखार वानमा परगो नियम। अपरं चाकू माकं सातवाससमयको प्रम- १ पित मात् तस्खेतान्येश्यापि नातानीति सावनः पुचाणं वनं वाकून मुतवान्। सावन में प्रति २ पुम्वत् महीति तथा कदनं विचार याकूब सुध।
थाय:1] १ततः परमेश्वरो याकृवं बभाषे, स्वम् धात्मणः पैक शातीनां मविधिपराहत्य पाहिं तवमहायोधि। .तो याकूर प्रामारे पाना मनिधी राहे बाध समाक्ष्य भाषे, धुवयोः पितुर्वदनं मा पनि पूर्ववत् ५ मषि, इत्यहमपां किन्नु मम पितुरीश्वरो मम सहाय (पाते। प ययाति धुमाकं पितु स्यं कर्म का- •वान तत् युवा जानीथो धुवयोः पिता मां वधितवान् दबसलो मम वेतनधान्यथा छानवांस, किन्वीवरी मम हानि नाकारयत्, यतो विचित्राः सर्वे पाव पक्षव वेतनखारपा भविष्यतीति वाचं यदि म खयम् अक्दन हिमपापरव विचिचा पाया जाताः अपरं रेखाविभिहा: पनवःम तव भविष्यन्ति यतन श्रवादीत तमिर्चश्व पावोरेखायुका बभवः। इत्थम मिरो धुवयाः पितुः पागधनम् आदाय मध रक्त- १. वान्। यतः पाना माधानकासे ऽहं सने खचक्षुषा दृष्टवान्, अजय मधेपोषिल्पलाम् उपरि यावन्तः पुंपशव पारोहनि, तावन्तएव विदुधिषिता विचित्रा ११ रेखायुकाच। तदानीम् सरोवडूनः स्खो मां याकूब इत्याहनवान्, तदा मवा प्रतिभाषितम् अहमुपखितो. १२ मोति। ततः स जावा, पचतत् योपित्याइनाम ५६ तदानी याकूब वाय खोयापत्यानि पारिसका [शायः। उपरिवावन्तः पुंश्व धारोहनि, तावन्तरव विन्दु- चित्रिता विविधा रेखावन्तव; चतम्या प्रति साबन् बाग सवारति, सदा स्याना वासाने १५ মিথীলন মিশা সলিল জানান, वैथेसाईपरोपमा इरानीमहत्वाबदेशमिमं परित्यय खोवज्ञातीनां विधि पराव पारित ततो रा१७ लेबाधा प्रतिजगदा, पाकभिवाने किंकोनोति वाधिकार पाये। वयमिदानीं तस्य समीपे विदेशिन १५ किं गणिता मशिनास यावां विवीय मूखंभुक्वान्। समान बरः बाषा: पितुः सकामात वावन्ति १५ धनानि सहीतवान्, सावनिमर्माणमाकम् बाबयो कांस्य परत यत् अपिलवान व तदेवपुर। तय महाजन भारोवामान, पदनरामि १८ पावो था पतिरपार्मिता: फिनाव खतात- स्येमहाकः समोपं गोमान गीतवान्। तदानीं सावन् १८ मेषसोमानि र गावान, स्वयमा राहेल निज. तानस्य पुतलिका पवार । बनमारं वाकून काचन १० पानाम पता सावनम् बरामीपंक्चभियानाशात पसायाच। त्वं निमममम पसायत २९
५यायः
चाहिए।
फरात मचाः पारं गत्वा गिवियदं गिरि सपुखोलत्य
चितवान्।
अनन्तरं तीदिवसे सावन इत्यं याकूब
पलायनाली प्राय निजादुम्बान् मोला तख्य
२५ पलात् शादिनगन्यमानं धावन् गिधियगिरी तं
२०४तवान्। किसीवरो राको खोदनं दवा परा-
मीयसायनं वभावे, सावधानो भव, भद्रं विना थाकूवम्
पभमा बद।
अनारं सावा या धार, नदानों याकूबो
दूध पर्वतोपरि खापितमासोत, तनो खानपि कुटुम्बेः
सागिखियपर्वतोपरि दू खापवामा। ततः परं
सावन वाकये कथयामान,संतदक्क शतवाण।
मां बाधिता पताखोका व मम कन्ये सन्
कुन पागमः १ मा अपयन् कथं गुप्तः पलाषितः।
२० मा वाती गावादी, नशामुकायां मत्थाम् अहंला
२७ पाहाने रिखिमवीणावागालपूर्वकं व्यसत्यम्। त्वं
पुत्रान कन्याब चुम्बितुं मर्जमादा कर्वेदम् अतीव मूढ.
२८ स्म हतवान्। त्वां रिति मम कसम भवति, किन्तु
गतापां चामियां तव पितुरीपरीमामवहान सावधान:
मन् विना भद्रम् नभई किमपिचारमा वारी।
पादिपुस्तक। [पध्यायः। अपरं निजतातनिवेशयातुं तवातीय वाञ्छायां. जातायां वं यातुमुद्यतोमि, तद् अस्तु, किन्तु मम पुनलिकाः कुतचोरिताः ततो याकूब खावमं प्रति-११ जगाद, चेत्वं मनो निजकन्ये बलात् अपहरः, इति चिन्तयित्वा भीतवान। किन्तु मगयित्वा यस्य निकटे १२ पुनखिका: प्राथमि, म मजीविथति। ममात्र बदीयं यदस्ति तद्प्रयाक कुटुम्बानां समसम्वविष्य रहाण, यतो याकूब राहेजस्तान चौर्य नाजानात्। तदानी २२ सावन् याकूयो खेयाचा स्वादशेष दूबाटइं गत्वा गवेषयामाग, किन्न लेभे। अमकरं सोचाया दूश्यतो राखो दूधमा प्रविवेश। किन्तु राहेल ना: १० पुनलिका भादराव महाच मज्वाचा भता स्थाय- यित्वा तदुपरि समुपक्वेिज ततो सावन् तस्याः सर्च दूघटइंस्टमविवापि ता न मावान्। तदानों गाल५ ताताय कथयामास भवतः समयमा खात्यातुंमप्रकाई हे प्रभो तेनासन्तुष्टो माभूत, यतो वीषिणी विधे; না নীলালিসিলিকা মাধ্য। नदानों वाकूब कुछ सार भयित्वा जगाद, २६ मम किमपराधः पापं का विधन, वन्य प्रचलन मम पश्चात् धावन् वामावान, वं मम सत्राणि वस्तुनि३० पधायः] * पादिपुसकी गचिवा निजरहस्य किमपि वस्तु यदि प्राप्तवान्, तर्हि तद् मम तव च कुटुम्बानां सामान निधेहि, इमे १८ पक्षयोरभयो विचार करिष्यन्ति। एतान् विंशति- वार्मरान धावत् तव रहे खितवानई; तत्र तव मेवी- ण छागीनाच गर्भलावीपि नाभवत , तव अजय २६ कमपि मेषमपि न भुक्वान्। वरं हिंसजन्तुना थो विदारिता मोपि तव ममीपं मचा मानीतः, नां हानि खयमहं खोकतवान्; दिवा रात्री च यचोरित ..सदिनिमयी मत्ती महोतसया। ई दिवसस्योता. पान राधेः भोताच मृतकल्पोऽभव; मम खोचनता ५ निद्रा दूरं गता। इत्यम विनिवत्वरान् चावत् तव रहे दास्यं कर्ष सतवान्, न तवडयो: कन्धयोः सते चतुर्दा वासरान् नव पशूनां कृते षट् वत्सरान रास्य- ति कृतवान् सम्ममम वेतवान्यथा दाय १२सतवान्। पो मम पेटका ईयर इस्हाकव भवखान म यदि मम सहायो मानवियत्, नींदानं त्वमवध मां रिकहतवपाईरोमम दुःखंकरपरिबमय दृश्वान् तस्मात् गतापां चामियां साम्पतर्ववत्। तदानों लावा यापूर्व प्रवदन, रना.कन्या ममेव कन्याः,रते बालका ममेव वासका एष पनजोममैव [१५पशायः। पहननः यद्यत् पयसि तत सर्व ममेवास्तश्रित एतयोः।। निजकन्यथो: एतासांप्रमतापयामांचकने किमिदानी . कामक्रोमि।किवागच्छत्वचा मचा नियम निर्याव चतव मम पारी खाति। तदानीं याकूष पाषाणमे- 8५ के महीला सखापयत् । याकूब निजकुटुम्बाम् । अवदत्, धूयमपि पाषाणान् बानीव राशि कुरुत, ततो पाषाणाम् धामीच राधिमक आतच स्थाने सम्मिन् राशी च ते सय भुभुगिरे। अनन्तरं सावन १७ तस्य नाम गिराहदुधां (माचिरार्षि)कार किन्तु याकूब तस्य नाम गतिवेद(माविराजिचकार तदानों 80 सावन उवाच, राधिरवन वद्य तव मम चमाची स्थित वान्, तस्मात् तस नाम गविवेद मियां च (रविणं) छतवान्। यतः मोऽवषया. स्मास परस्परम् पर मत्सु परमेश्वरी मम तव चरणका खातिापदि .. मम कन्यान्या दुःखं ददामि वा मम मामाभ्यां इतर्ग कन्या विवादित तदानी कसिपि समीपेनस्थिते पिमम तव चेवर माची भविष्यति । सावन् याकूबम् । अपरमवदन्, र रा िवोक्स मम तवच मध्य- वर्ती मया सापित रत को प्रमाणाम् अपकातुर रामेरस पारमुत्तीर्य तव धमीपं न गमिष्यामि, तथा ।
२ ९चाया। त्वमपि राशिरस समस्य च पारमुत्तीर्थ मम विधि गयाथरितस्य मावीराभिरवं, तब माचीवावधा ५५ रतस्मिन् माशेमाचरो नाऔर ईश्वरः, तयोः पूर्ण- पुरुषाणाम् ईश्वरच मध्य पाक्योर्विचार करिवति, नदानी थान सपितुरिम्हाको भवसानस अप ५७ सकार। ततः स समिन् धराधरे बलिं दत्वा भावं निजकुटुम्बान न्यमानया, नपते भशिवा धराधरे ५५ जना राषि यापयामासुः । बनारं साक्न प्रत्यूषएव प्रोत्थाय निजदुहिक बाखकांस म्मिलाभिषं प्रोवाच यात्रा कुर्नव निजदे प्रतखे। राविमचाया १ चारो दमन रवा पनि पानाप्रेरक प्रत्यागमन थामा प्रार्थना १३ उपसार जपढीवनप्रेषणं २४ थाङ्कयो मापदरीपारगमन। तदनकर चाकूबा वाचाय लता सत्यां - रोया दूतावास प्रत्यासोबभः। तदानी चाकूब तान विलास पितवान् चारीबीन्यानोमानि, तस्मात इ तस्य खानस नाम महनविन (मैन्याब) चकार। ततः परं थाकून स्यचितवीरदेशीयम इरोमपदो प्रति भ्रातरेषावः समीपं दूकान मेरेविया ताब् इत्याचापधा- मास, यूयं मम प्रभुमेषावम् रमा वाती वदत, तबदायो १
पादिपसा
[११ पधाया।
%3
चाकूब त्वां ज्ञापितवान, अाम अद्ययावत लावनः
समीपे प्रवास हवामतामि। मम गोगईभपहनांप्रमा ।
दासा दास्यश्च विद्यको, मताई सप्रभारनुग्रहदृष्टि प्राप्तुं
त्वां प्रति वाली प्रहितवान।
अनवरं दूताः प्रत्यागत्य याकूब जगदु वयं तव ६
भातरेषाव: समीपं अगमाम; म चतुःप्रतानि खो-
कान् सहीत्या त्वां सामान कम रति। ततो याकूब .
अतीवभीनो दुःखितच बभव मलिनो खाकान
गोमषादिमजान महागांच विभव शनिवही
कृत्वा वभाषे, रषौरागत्य यदि भिवहमेकं प्रपस्थिति,
तथापीतरी निवहो जीवियन् पसायिष्यते। तदानीं ।
याकून उकवान, हे मम पितुर बाहोम ईश्वर मम
पितुरिम्हाक ईश्वर, लमेव परमेश्वरः व स्वयं माझं
कथितवान्, त्वं खदेशे ज्ञातीनां समीपं प्रत्यामच,
ततोह वया भाई साधु व्यवहरिष्यामि। बम रतं १.
दामेवं प्रति दयां विश्वास्यत्व थाहक प्रादुष्कृतवान्
तस्य लक्यापि माई योग्यो भि, अहं यष्टिमा
सहीत्वा पईन्धुमिमां तवान, किनिषदानीमई
निवहादबसपतिरभवम्। इदानीमचातुरेवाकः करात् ११
मामब, यवः सभामत्व चेत् मां मम बालकाम् तेषां
चाविषयी १२ मातरौ च हनिष्यतीति विभेमि। वथा कथितं मया तव लेमं सवा समुद्रसिकतेव तव वंशेऽवयम् रधयिष्यते। अपरं याकून् तस्यां यामिन्यां तब खाने तिछन् उपस्थितन्धः पसन्धः कतिचित् श्रादाय धातुरेषावः १४ ते उपढीकनम् प्रामादितवान्, अर्थात हे मते छाग्यो विंशतिम्लागाई भते मेयो विशति मेषा: चिंशन १५ सवामा दुग्धवत्यो महाबः चत्वारिंशत् स्वीगव्या दश तृषा विंशति गईभ्यो दस मईभाव न समासादिताः। अनन्तरं माम् महान् प्रथक कसा मिजदा- मानां करेषु ममार्थ तान् प्राज्ञापयामास, यूयं ममाये गच्छत: मधे स्थान खापयित्वा च अजमेककं पृथक् १० कुरुत। तत: मोऽग्रगामिन हायमित्याज्ञापयामाम भातर्येषावि त्वया साचात् कृते, स यदाप्रक्ष्यति, कस्य दामयः कुत्र वा यामि तापखिता: ते सर्वे च कस्य ? १८ तदानों प्रतिवक्ष्यसि, रते सः तव दामेषस्य याकूयः स निजप्रभव रथावेमान एतान् उपढीकनीकृत्य पादानु, १६ पश्च, म पवादस्माकम् समेति। त्वं हितीवरतीय- प्रभृतीनां बजाणां पचाङ्गामिनः सर्वदासान् पार्दिनन् जगाद, रवावि याचात् भने त्यमित्यं कथा कथयि- २. थथा अपरं कथयिष्यथ पमा, तब हासेयो याकूर १
पारिएका
अस्माकं पश्चात ममायाति। बतः मनसि कथयामाम,
पूर्वम् उपढौकनं प्रहित्य तं शान्तथिस्यामि, पश्चात् त
साक्षात् करिथामि, तेन म मा प्रत्यनुग्रहं करिस्थति।
तमात् तदान उपडौकनदशं गतं, किन्तु वर्ष तस्या २५
यामिन्यां निजनिवहस्य मधे तस्थिवाम्। ततो २९
यामिन्यां स उत्थाय स्वस्य दे जाये दे दास्या खायैका-
दशपुत्रांच ययावाटे
पारं तारयितुं निमाय।
तान् नटिनोपारं नारयित्वा निजं मकलद्रव्यं पारं२९
प्रहितवान्।
तदानीं याकूवि तत्रैकाकिनि तिष्ठति मति
एक आप्रभातं तेन माई मलयुद्धेन युधोध, किन्तु तं
लेतुं न प्रमाक। इति वीच्छ म याकूब जरमन्धिम् २५
भाजधान ; तेन मार्धम् इत्थं मलयाधनात् बाब
ऊरमन्धिः खानान्तरो बभव। ततः परं स पुरुष २६
उदितवान् मां त्यज,यतः प्रभातमभत , तदानीं याकूब
उक्तवान्, माम् अदत्ताशिर्ष खां न त्यच्याम्यहम्।
पुनश्च तेन पुरुषणावारि, नव किं नाम १स प्रत्युवाच, २७
याकूब म उवाच, त्वं याकूबनाया पुनर्न विख्यासमि, २८
किन्तु इसाबेखा (ईस्परजेणा)नामा विस्थापि, यतस्वं
राजवत् ईश्वरेष मानुषेण च युद्धा जितवान्। तदानी २८
पुरुष २०
.
या जगाद, प्रार्थव भवतः किं नाम 1 वदतु म
कथितवान्, किंशलेमम नाम प्रचमिततः परं तब
याकूबम् प्राधियं प्रोकवान्। तदा वाकूब तस्य खानस्य
नाम पिये (ईश्वरवदन) सतवान; बतः स गदि-
तवान, मयेश्वरीयवदने प्रत्यक्षं दृष्टेपि मम प्राणा
अजीवन।
लतः परं नमिन् पिनूयेस: पारं गते भास्कर
उदिपाय ; किन्नु नदीयोरान्वे मुंकवात् म ऊरणा
१२ खनो बभूव। श्रत साधेलवरचापि नोब्बौः महो-
चितमुख्यधमनि भुयते; पतो दूतेन याकूब जरो
वक्षणे स्पृष्टे तस्य धमनिः मोचिता बभूव ।
परिचमोऽधायः।
१ पाडून पोसावावर बायः एकात्मम ।
याकूमः शिथिनगर उपाय भूमिकरवं अदिनिर्भः सह ।
१
अनन्तरं याकूब सोचने उम्मीख वीसमाप:
मतः परः माईम बागवन्तम् एषावं ददर्श ; ततः
निजापत्यैः माई सेवां राहेला देखाप पृथक
२ कृतवान्। फलतोऽये खीथापत्यैः साई रामी सत्पथात्
निजापत्यैः बाई सेयां सर्वश्रेषे खूषफा माई राहिलं
१ नियुष्य स्वयं सर्वेषाम् पये मला भूमिहः मन् सप्तचत्व:
(१९पयायः ।
पारिएका
प्रणमन् समातुः समीप उपखितवान्। तदानीम् ।
रपोतन माई मेखित द्रुतमागत्य याकूबः कण्ठं धृत्वा-
लिङ्गनचुम्बने पकार, तत उभाव रोदतः। न !
लोचन उन्मोख्य धार्षिता बालकांच विलाय पप्रच्छ ।
इमे तब के ततः स प्रत्युवाच ईश्वर सब दामंप्रति दया
शवा माणीमान्यपत्यानि दसवान। तदानीं दायर
स्तामामपत्यानि च समीपमागत्य प्राणमन्। अनन्तरं
सेया तदपत्यानि चागत्य प्राणमन;
मधेचे
घूषक
राईलो ममीपमागत्य प्रायमताम्। एषो पृष्ठवान् -
अहमये यान् पनजान् श्रदर्भ, ने किनिमित्ता: ?
याकूब् उदितवान्, प्रभारनुग्रहप्रातिनिमित्ता:
तदानीम् एषाः कचितवान्, हे भात मम प्रभताः ।
मन्ति तव धदास्ते, मत् खा निधेहि । याकृोदित १.
नत्यं भवत, निवेदयामि, वाहं भवतो दृष्यानुग्रहं
प्रासं, ताई मम करा उपाकनीयं द्रव्यं सहाण ;
पतोहम ईश्वरीयक्दनदर्शनवत् त्वदीयवदनम् अदी,
नेन खमपि मयि तुष्टवान्। श्रादहरामी भवतः कृते ११
यदुपढौकनीयद्रव्ये बानीयते, न यक्षातु, मदीयेयं
प्रार्थना; यत ईश्वरानुपहात् मम प्राश्चमाते ; इत्थम्
प्रत्यार इं प्रापित षौकत जयाह । अनन्तराम एषाः १२
कथयामाम,श्रामच्छावा यावः, नाकमऽमच्छामि। १५ ततो थाकूब बभाषे, रते बालकाः कोमखा: दुग्धक्यो मेष्योगवादिवजाच मम महिनः मन्ति, तत् प्रभुः पति, दिलकमानमधिकं चाखिताः सर्वे प्रजामरि- १०थति। अतो निवेदयामि, हे मम प्रभी, भवान् निज- दामेयस्याये चातु, योरप्रदेश मम प्रभोः समीपोप- खिति यावत् पानांवासकानाच गमलाकर नुसारतः १५ जनेर तान् नयामि। एषोः कथयामाप, तर्हि मम मशिनः कियन्ता मनुजा स्तव समीपे निधाय थानि याकून कथितवान् तेन प्रयोजनं कि माम्पति केवलं प्रभारनुयही भवतु। १८ तन रोक्षामित्रेवानि वीरः पथा प्रत्याजगाम। १७कि चाकूछ सककोनं गत्वा नब निमार्थ गेई पश्च) कूटीव निर्धमे ; तस्मात् तत् सान सुक्कोत् (कूटोति) " रत्वं याकूब पहनरामः प्रत्यागम्य निर्मित किमान देशागार्गनितिम एकस्मिन् नगरे उपम्बाय १६ नगरस वरि दूध खापयामास । अनकार निखिमः पिता मोर बंधीषजनेयानं यमुद्दा दवा तद् भमिखणंकीतवान् तर दूध खापषित्वा वेदिमेकां
९९९
वादिपुर [२४थायः।
निम्मितवाद, तनामवर्षम् रख रखोहोरसाये १०
(इसाये सर्वाभिमानमर) तितर्वाच।
समितमोऽधायः।
शिथिमि दोमाया पाखकोदन विवानियः
१.समोरः मिचिम वायोग नरा बारेदाडीकारः १५
बारेदेन पीडिसनमाम् प्रति चाकूबीचमायोराकम
मोठया
अनन्तरं याकूबो सेवाया जाचाया जाता दीणा- १
नामिका कन्या तद्देशीयकन्याः साक्षात कर्तुं वहिगता।
नदा हिन्वीच इमार नामाधिपतेः सुतः निखिम्ता २
विलोक्य बखादपाहत्य संगम्य मंशयामा। याकूब ३
सस्यां कन्यायां दोणायां सस्य मनसी मनत्वात् समनी.
हरं वर उवा तयां प्रीतवान्। ततः परं मिखिम् ।
निजपितरं मोरं जगाद कन्यामेतां मा विवाश्य।
अनन्तरं शिखिम्मम दुहितरं चंधितवान् इति का ५
याकूब एनाव। तदानीं तस्य पुत्राः प्रामा पाइनजान
अचारचन,
अतो वाकून तेषामागमनपर्यनसम्बो
तिष्ठत्। तदानीं शिखिमः पिता मोर चाकूवा माई ।
संलपितुं जगाम। अपरं याकूयः सताता वाली युवा .
प्रान्तरात्तर्णमाजग्मुः , चाकूयः कण्वाथा बलात्कार
मङ्गमात् इस्त्रायेलो विरुद्धं मिखिम दरम् पवन
२४ पयायः । पादिएसके। १. यदि अकर्तव्यच यत् कर्म तस्मात् मनस्तापिता: धोकावि. ताब बभवुः। तदानों मोर ने भाई संजय कथवा- मास, युमाकम् अस्या कन्यायां मम सुतस्य शिखिमा मन थामजत् ; तो निवेदयामि, मम सतेन मार्द्ध तां विवाहयत; मा ममाभि वैवाहिक बन्धञ्च कुरुत, युमाकं कन्या असभ्यं दत्त, अस्माकं कन्या स्टडीत च। धूयममाभिः साई वास्सथ, नाई युभाकं सम्मुखे देशीयमाले तप क्सन, वाणिज्यं कुरुत अधिकुस्तका ११ मिखिम् दोणाया: पितरं चादव जगाद, यूयं मां प्रति कृपादृष्टिं कुरुत; ततो यद् वदिष्यथ, तदेव १२ दास्यामि। यौतुकं दानश चावद् अधिकं प्रार्थयिष्यथ घुमाकं वाक्याबुमारात् तावदेव दास्यामि, किन्तु मया १५माईम एमां कन्यां विवाहयत। तदानीं शिखिमा तेषां दीणाया- भमिन्या बंधनात याकूबः सुताः शिखिमं १० तेषां नातं हमोरच खावा जगदुः; प्रत्यकईदिभ्यो वयंनिवमि दातुं न शकुमः राने कतेऽस्माकम् श्रप- १५ यो भविषति। किन्तु क्षमिव यूयं सः पुरुषा यदि त्वकोरिनो भवेन तर्षि परनामेन वयमङ्गीकरिष्यामः। १५ युमन्य निजकन्याः प्रदायामः ; युमाकं कन्याय वयं ग्रहीष्यामः, युमाभिः माई निवसन्त एकजातयो १२. पादिपुसक। [२४ पधाय.. भविष्यामः। किन्तु यूयं स्वकछेदनेऽस्माकंवा मटणुथ १. नहि वयं तां कन्यां पहोवा यास्यामः। तदानों तेषां १८ कथयानया हामार मासुताः मिखिमपि तुतुषतः। अनन्तरं स युवा हि तन कार्य चकार ; बतास याकूबः १६ कन्यायाम् अतीवाचरचना मचशिखिम निजपिट- परिवारेभ्य: सर्वेभ्यः समान्य ग्रामीत्। ततः परं हमार तस्य सुतः मिलिम्प निजनगरस्य २. बारम् चामत्य नगरवामिभिः सार्दू संलय कथयामा- सतुः, इमे जमा अमाभिः समं निर्विरोधिनः तस्मात् २१ इमं देवमधिवस्तुम रतेभ्या ददाव; यतः पश्यत देशायं मेवांछते प्रभूतोति : नेषां च कन्या वयं ग्रहोयामः अस्माकं कन्याञ्च तेभ्या दास्यामः। किनु तेषामयं पण २२ आस्ते, अस्माकं मध्ये सर्वे पुरुषा यदि नदव शिवती भवन्नि, नाई नमाभिः साईन अपिला एकजातयो भवितुं संमन्यमा अपरं तेषां धनानि सम्पनयः पनवय २५ किममाकंन भविष्यन्ति १ असाभिस्तेषां वपने जीकते तस्माभिमानिवल्यन्ति। तदानीं येयेनरा नगरस्य २० वहिरगच्छन ने सर्वे हमारमात्सुतस्य गिखिमय कथामेताम् अमन्यत तय मगरस्य वहिर्गताः संम्वरव मनुजा छिन्नत्वो बभूवुः।
२४ पयायः पादिपुलक। अपरं बतीदिवसे तेषु पीडितेषु सामु दीमाया भातरी निमियोन् विश्व याकूब रनौ दौ सुतौ खणं सहीत्वा पठात् नगरमाकया मकवान पुरुषान् नि- २६ जनतः । इमारं तस्य मुन मिखिमञ्च खङ्गाघातेन २० हवा पितिमा महात् दोणां निन्यतः । अपरं तेषा भगिन्या भंजनात याकूबः सुता इतनराण समीपम् २ागत्य नगरं खोटयामासः। अपरं तेषां मेवान् गा गईभान् सव्वान नगरखानि क्षेत्रवानि च सर्व- २८ द्रयाणि च जरा अपरं तेषां विहन् चोविश्व वन्दी- कस्य तेषां सर्वाणि धनानि गेहवमर्चवानिलोठया- १. मासुः । तदानीं चाकूष मिमियोनं लेविच जगाद,युवा- मेतद्देशीयानां अर्थात् किनामोचपिरिषीयमनुजामा मनिधी मां र्दुगन्धखरूप कृत्वा व्याकुचीकृतवन्ना ; मदीयलोका ल्या शतमात् ते मविरुद्धं मिलित्वा २९ मां इमिष्यन्ति, सताई सपरिवारो विनच्यामि। तावु- चतु, पंया बेखया माई तथैव स किममा भगिन्या माई व्यवहरिष्यति ।
पादिपुस्तक। [५ पथापः। । पतिशोऽध्यायः। सरा पायो वैधे प्रति प्रेस वेदिनिमा देबौराया मरशिवायरंपरखाजीरा प्रसव- वेदमाहात् रातो मर २१ यायो बंगरानि: २० इसहाको मरम्ममा निधान । अनन्तरम् ईश्वरो याकूवं व्याजहार, खमूत्याच १ वैथेलं गत्वा तत्र वासं कुरु ; भातुरेषावः ममोपात तव पलायनकासे व ईसरसभ्यम् धाभिषं दत्तवान् नमुद्दिन तर यसर्वोद निर्वाहि ततो याकूब निज. २ परिजनान मलिलोकांच प्रवदन युमाकं मविधी बहे- वमूर्तय नामते, धूर्य ना अपमार्य वस्त्राण्यन्यानि परि- धाय साधत। अपरं वयमुत्याय थामः:५३ ईश्वरो मदीयदुःखममये मम प्रार्थनां श्रुत्वा मम गमन- मार्गे महायोऽभवत् , तमुहिम्स तब वनवेदिमेका निर्वामि। ततस्ते खममीपस्थितदेवमूर्तिकर्णकुणतानि सहोला याकूचे व्यतरम् , म तान्यादाब निखिम् देश- खितालानवृतमूले पोथयित्वा ततो चाचा चकार । किन्नु चतुर्दिकखनगरेषु भयोपखिते समयसोकाः । केपि वाकूयः पुत्राण पश्चात् नायितुं न ममः । अनन्तरं याकूर खनिस किनान्देशस्य । खूमि नगरे अर्थात् मैथेल वागत्य स यज्ञवेदि निर्वाच . तस्य खानस्य नाम रस्मेये वैयेला ईश्वरं) कृतवान
५पध्यायः।
.
यतो चाकूयो भ्रारभयान पलायनकाले तस्मिन् स्थाने
- ईश्वरखी दानं दत्तवान् । अपरं तत्र रिवकाथा
दास्या मरणे मति पैथेलः सीपम्हालान पादपस्य मूले.
तस्याः संभानवेश्या बभूवः तस्य स्थानस्य नामधेयम्
पालान बाखुत् (शोकक्षः) इतिवभव।
८ अनन्तरं याकूवि पहनरामः प्रत्यागते मति तं पुनः
१. वंदर्भयामास पुनराशिष व्याजहार । अपरम्परः
नं जगाद, इदानीं नव याकूब मामास्ते किन्नु केवलं
याकूब नाम म ग्वाम्यति इसायेल नामापि भविष्ति
११ ततःपरं तस्य नामधेयम् दुस्सायेवं छतवान्। वरेण
तौ पुनरकथ्यत, मशमिमान बहमेश्वरस्त फसवान्
भूत्वा प्रवईख, वक्त एका जातिरिति नहिबहुजाति-
१२ सत्पत्स्यते तवारमा राजानो अनियन्ति। अपरम् श्रई
माहीमे दमहाके च यंदे दातुं प्रतिवातवान्तं
१५देशं तुभ्यं तव भाविवंशाय च दास्यामि। रत्यं संलय
२४ तस्मात् बार
जगाम। ततो थाकूब ईश्वरस्य
सम्मनपनखाने सम्मम् एकम् अर्थात् प्रसरस्य स्तम्भमकं
१५ संस्थाप्य तदुपरि पेय व नैसब मिषेच। अपरं
ईश्वरेण साई संखपनखानस्य नाम पुनरपि.
बैथेल (ईश्वरगेड) इति कृतवान्।
আব্দ
पादिपुलक। [२५ थाय।
अनन्तरं ते बेथेलः प्रतखिरे; किन्तु इफ्राथा १८
उपस्थितेरस्थे पथि खिने राईल: प्रसववेदना बभूव,
तस्याः प्रसतो बड़ कष्टच जातम्। ततः प्रसववेदनाया१५
अतिशयत्वे मति धाची तांबभाषे,मा भैषी स्वमिदानी-
मपि सुतं प्रमाध्यमेततोमरणकाले प्राणवियोग समये १८
म तस्य नाम विनोनी (कष्टजातपुत्रः) इति चकार;
किन्तु तस्य नाम विन्यामोन (दक्षिणहस्तपुत्रः) इति
छतवान्। इत्यं राहेला मरणे मति इमाथा अर्थात् १६
बैतलहेमो गमनमागर्म समीपे तस्याः सामन्यानं
बभूव। ततो याकूब तस्य मशागस्योपरि स्तम्भमेकं २०
म्यापयामास, तख नामाद्यापि हिलामाबानस्तम्भ
इति वदन्ति।
श्रमन्तरम् इसायन्तनमानात् प्रहाय पालम य २१
पारं गत्वा नल समीपे दूर्व खापयामाप। तस्मिन् देशे २२
निवासकाले स्वेन निजतानस्य विलहानामिकाम
उपपत्रोम् उपगतवान एतत्सायेस श्रुतवान्। याकूबो २५
दादासतासेषां मधे सेवागजातो खेन ज्येष्ठः
अपरं निमियोन लेवि हिदा षाखर मियूमन ।
राहेखः सुती धूषण विधामीगा। अपरं राखो २०
विल्हायादास्थाः सुती राम् नमालिश्च। लेयायाः २५
२१ अध्यायः २६ मिन्याया दास्थाः सुतौ गाझामेरा, याकूब रते सुता: पहनरामि जजिरे। अपरम् इब्राहीम् रम्हाक्स था मम्रीस्थाने अर्थात् नगरे न्यवमतां, अद्य यावत् यच्च हिब्रोणं वदन्ति, सच थाकूर निजतातस्येमहाक: समीप उप- २८स्थितवान्। तदानीम् महाको वयः साशीतिशत २८ वत्सरा श्रासन्। अनारम् इसहाक खः पूर्णायुध भवन् प्राणान् त्यक्त्वा निजलोकः मार्दू संग्टीतोऽभवत; तस्य तु तावेषीयाकूबा तमाशाने खापयामामतुः । पशिषमयाः। विमानदेशीषषाको जराणिः (नस्थ सेयोरपीसगमन १ मेथीर् पर्वते नस्य वैमराजिः १५ तस्य पुत्रशालामा राजा मामानि २० सेपारो शराजिः इदोमा राजा नामानि योजानाना राज नामानि । १ नदेषावो नामधेयम् इदोमयामीत् तदीयवंधराजिः। २ रीः किमानीयानां ई कन्ये अर्थात् हित्तीयेलोन: कन्याम् पादाम किम्वीय मिवियोन:मनाया गर्भजातां ५ कन्याम् पहलीवामां तदन्याम् स्मायखो वासिमचा- मिकां कन्या निवायोतो भगिनीं व्यवहत्। अनन्तरम् रखाव औरस पादागर्भ लोकम् वामिमतो गर्ने ५ रूयेव यथे। अपरम् अहलीकामाया गर्ने थियश ..
सि पारिपुसकी [४धायः। यासम् कोरहा अजिरे, एषाव रते मर्चसन्ताना. জিনাল জমি। ततः परम् एषौः खोषभाः सुतान कन्या गेह- ६ खितान्यान् सकललोकांश्च स्खकोयपाल क्रिनानदे। उपार्जितां सर्वसम्पनिय सहीत्वा भ्रातु याकुबः, मविध देशमन्यं प्रतस्थितवान्। यस्मात् तयोः प्रभते. ७ सूर्यमधवात् वाम एकत्र म संबभूव, तत्र प्रवासस्थाने च पायधननिदानात् न निरुवाह। इत्थं एपीः सेयोरधराधरे न्यूवाम तस्यैषावा नामधेयम् इदोम- ८ प्यासीत्। अपरं सेयोर् धराधरस्थायोदोमोयानां पूर्वपुरुषौ । पावो वंशराजिः, अर्थात् एषाव: सन्तानानां मामानि । एषाव आदानामिकाया जायाया गर्भातः सुतः१० इलीफम् वासिमत्नामिकायाः स्त्रिया गर्भजात: सतो रूयेल। अपरम् इलीफसः सुतः मन्त्रीमा सिफो ११ मयितम् किमस्। अपरम् एषाव: सुनखीफस: १२ निषा मामिकाथा उपपाया गजात प्रमाणेकरते मर्चे एवाब श्रादायाः पन्याः पाचाः। पेश: सती १५ मेरह वाभिमा इमे रखावो जाथाया वामि- मतः पौत्राः। अपरम् एषावोऽखीवामा था जावा ॥
३५माथायः। पादिपुस। १५ मिवियोमः पौत्र अनार कन्या तस्या अपत्यानि यियूम् यासम् कारहा एषावः सुतानां राज्ञां राजिः। एषावा ज्येष्ठ पुत्रा य दूलीफम् तस्य पुत्रो राजा तैमन भप श्रीमार् १६ भूपः सिफोः भूपः किनम् भूपः कोरहः राजागवितम् भमत् श्रमालेक एत इलीफसः पुत्रा श्रादाया: पौत्रा १०इदोमदेवस्य राजान पामन्। स्वावः पुत्लख रुवेस मनमाना राजा महत् राजा मेरह राजा समा राजा मिमा रते रुयेल औरममता एषावो वासिमत् जा- १८ याया: पौवा इदोमदेशस्य राजान पामन् । अपरम् एषावो पहलीवामाया भार्यायाः पुषा राजा वियूश राजा यालम् राजा कारहारते श्रमा कन्या या रषागे १८ जाया अइलीवामा तथा गर्भमाता राजामः। रते एषाव अर्थात् दरोम औरस पुचा राजामः। पूर्वकाले तद्देशनिवासि होरीय सेवीरः मन्नानाः खोटन धोवल मिवियोन बना दिवोन रमीशन्। २१ मे रोम देशीय मेयीरः पुत्वा होरीयलोकानां २९ राजान भासन्। लोटनः पुत्री होरिममा लोट- २१ नच तिचा नामिका भगिन्यासीत्। अपरं गावल: पुत्रो अलवन् मानहत् एवम् शिफो नम्।
१२० पादिपुसक। [२१ पथायः। मिवियोनः पुत्वा श्रया अनाञ्च । एष श्रमा निजपितः २० मिवियोनः गईभचारणसमये को उष्णतो यस्य प्रस- वणं प्राप्तवान् । तस्यानाः पुचो दिशोन् कन्या अहली- २५ वामा। दिशौनश्च पुत्ला हिम्दन् रश्न विचन १६ किरान्। अपरम् रमर पुत्रा विल्हन् सावन याकन्। २७ दिशन् पुत्रा अस् परान् । अपरं शेरीयामां पुत्वा २८ राजा खोटन् राजा भोवल राजा मिवियोन् राजा २८ बना राजा दिशोम् राजा रमर राजा दिशन्। रते ३० होरीयानां सन्तानाः मेयोर देशस्थराजानां मध्ये राजानासन्न अपरम् इसाबेलः सन्तानानां राजत्वात् पूर्व ३१ दमे ददोमो देशस्य भूपतय प्रासन्। वियोरी बेला- ३२ नामा सुत ददोमि देभं प्रशास दिनहानानगरच तस्य राजधान्यासीत्। अपरं बेले मृते मति तस्य १३ पदे वसानिवामिन: सेरहः सतो योक्न् तच्छशाम । ततो योववि मृत मति तैमन्देशीयो इशम् तस्य ३० पदे देशं प्रशास। नतो इममि मते मति विददः सुती ५५ यो मोयावः प्रान्तरे मिदियनं जितवान् म तस्य पदे दे भवास ; तस्य राजधान्या च नामधेयम् अवीत प्रामोत्। ततो इददि मृते मति मोका-१५ २२५ निवासी ससस पदे दो माम। ततः सम्हते पति पराप्सटिन्याः समीपवर्ती रिहोवोनिवासी ३ौष तसा पदे दे मामात विते मति २६ अकवारः सता हामन्तख पदे देमामा अपरं बकवार सुते बावज्ञाननि मने पति पदर तय पदे दे मार; पाचूनगर तक राजधान्याबीन मिटवेखनामिया तलावावासील, मा मद्रेदः कन्या मेवाहवो दौहिव्यापीता .• रखाव उत्पना नामखानकुत भेदात् राजान १ धामन् तेषां नामानिाराजातियोराजाबाराजा १२यित् राजा बहीवामा राधा रखा राजा पीनोन् राजा विमन राजा मन् राजा सिमर राणा १ मादोयेल् राजा ईरम्। इमे खखराज्यभेदेन राज- धानीभेदेनोमा देशव राजाम सामन्। रते- षाम् इदोमीयानाम् प्रादिपुरुष रवीः भानीत्॥ सवितामा १ पर प्रति भात देवः । पूषकः समापदबंबापा प्रति प्रेम मितिमि ते मेषपाप मेषा पाचाकारः १८ पुष र नेवा परामः २२ रखा- घेणीयेषु वृषभो विजय ९८ मस मालितविन रहा धागा शोचमा १ याकूषा निजतातस्य प्रवामीयखाने किनानदेश मखानुका पादिपुर [२० पध्यायः पोषिते मति तं यद् परितं तस्य विवृतिः। यूष र मतदशवत्मरक्यसि निजमाभिः साई पाएनजान् प्रचारपत् ,म निजतातस्य भार्थचो विवाविल्पयोः सुतानां सहचर प्रासीत, नेपाच सहजानां वृष्यक- हारं स्वीयतातस्य समीपे गदितवान्। म खुषखा- १ बेलो वा क्यवयमः सुतः तस्मात् रसायेण सकला- सुतेभ्योऽधिकं तमिल अप्रीयत, मानावर्षम् उत्तरी निर्याय च ती दत्तवान । किन्तु मकलसुतेभ्योऽधिकं । यूषफि प्रीवते, इति विलोक्य तस्य भादमि तदारण्य तस्वीयितावात् तं प्रतिवेहवचनं तुंगाक्यत । अनवारं यूपप खनं दृष्ट्वा निजभावभ्यस्तं कथ- ५ यामाम; लेन में मोऽधिकम् अतीवितः। फलतः । कथितवान्, यह खममेकं दृष्ट्वान्, त निवेदयामि श्रणुत। पायत वध क्षेत्रसमुठिं अवधीम, तब मम . शस्यमुरित्तिहन प्रसान्, किन्तु युमाकं असमुष्टय. चतुर्दिषु तिन्नो मम मस्सामुष्टिं प्राणमन्। तेन तस्य : भातरतं. जगदुः कि त्वममाकं उपरि निक्षित राजत्वं करिष्यणि किममाकम् उपरि प्रभविष्यनि! ततस्ते तस्य तथात् स्वमात् कथायास तमतीव सम्हतीचितवन्तः।
१०ध्यायः
६
पादित
अनन्तरं यूष अपरकं खरं दृष्ट्वा भ्रातृणां समक्ष
कधितवान, पश्यताहम् अपरमेकं खमं दृष्ट्वान्, पश्चत
सूर्यचन्द्र एकादा नक्षत्राणि च मा प्रासमन्। किन्तु
खूष स्वीथपितु भाणाञ्च साक्षात् त गदितवान्
मदा तब पिता तं तर्जयन उगवान् त्वबा कीदृशीयं
सो दृष्टा तव माता भातरच वयंभूमौ तिष्ठनाः
१५ किंवा प्रपंथामा ततस्तस्य धातरस्तं प्रत्यैश्चन्, किन्तु
तत्पिता तांकां मनसि निदधे ।
अपरं यूषको भातरः पितुः पाहुनजान् चारयितुं
गिखिमं जन्मः, तत रसाये युषर्फ अगाद तवधातरः
१५कि शिखिमि पनजान्न चारयन्ति श्रागच्छ
स्वामहं मेषां सन्निधिं प्रेषवामि; मतो यूष उनावान्
अहमुपस्थितोमि। तदानीम् इस्खाये तं जगाद,त्वं
गत्वा तव धातरः पवनाश सकुशखाः मन्तिम वेति
विलोक्य मां वाली वद। इत्यंभ हिमोण उपत्यकातो
यूषर्फ विपरवान् म च मिखिमं गतवान्।
१५ तदानीम् एका मननो यूपफंप्रान्तरे धमन्नं वीक्ष्य
पप्रच्छ,त्वं किस्मथसेस उगवान् निजसहजान गवे-
२६षये; ते कुत्र पामजान चारयन्ति । विनयई तन्मा
वद। १ मनुज उदितवान, त दूत: गतवन्नाः, यतो
.
पारिए। क्यं दोषनं यास्याम इति वाचतेषाम् आषम् श्रतो यूषा पश्चात् पश्चात् जिला रोषनि निजधान. माचात् पकार। अपरं नस्य तेषां समीपगमनका ने दूरान् त १० दृष्ट्वा हन्तुं मलविवा परस्परं जगदुः, पश्चतामो खपदक प्रागति। भागवमिमं हत्या कधि-१६ शिन चक्ट नितिपाम ; पयात कशन विलो अनुः ५० नमखादत् इति वार्च पदिश्यामः, तेन तस्य बनाना किं भविश्यतीति पयामः। किन्तु वे मत् श्रुत्वा । तेषां करभ्वसम् अपितुं कथयामांस, महिवर्ष तन निष्यामः। रुवेन तेषां करेभ्यस्त रशिवा पितु:समीपं २२ प्रक्षतुम् एकम् पुमकान अवदत् ; रतस्य नोणित- पातम् त्वा प्रान्तरीथावटमधे पातयत, विनु तं प्रति करान् मोत्तोलयता अनन्तरं यूफि धावणं समीपणामते ते तय २५ गात्रात् वसनम्, अर्थात् मानावर्णवस्त्र नम प्रवटमध्ये पातयामासः किन्नु मोक्टो रिशस्तबम९४ मीयमामीत्। अनन्तरं ते भातुम् उपविश्य वीक्ष्य २५ रदृश्यः गिलिवद एको मिवह इस्मायलीयखोका महाङ्गवाहमेन सुगन्धिद्रव्याणि गुगगुसान्धरमान बलात् सहीत्वा 3B पादिए। २४ भादाप मिसरदे गच्छनिानदानों विदा भ्रावन उवास, धातु ईननात् माणितगोपनाच बसाक को २७ सामान भागवत वयं च हिसिवा रतेषाम् रसा- अतीयांनां करेषु विकोशाम, यतः सोऽया भाता २९ माकं मामखापन, तमास्य धातराशीकुः। तदानों नेषु मिदियनवामिवणि समीपमागतेषु ने यूष गीत् पाय प्रोतासयामासः; त रसीदेखीधानां वितिष्यमुद्रा महीला तेषां करेषुतं यकीणन; मतले चूषकं मिस बिन्दुः । अनमार होन परावृत्य मर्तसमीपं जगाम, वृषक ५. गर्ने मातीति विखोपनियवान विदाधादर्ण ममीपं गत्वा च जगाद, मासको माथि, चहमिदानी ३१ कुछ गमिष्यामि ततः परं ते चूषको वसनं भदाय कागवत्ममेक भारषिवा शोषित न धचित- २२ वन्दः। शमनारं तय पितुः समीपं तत् नानाव वसनं प्रेषयामासुः कथयामासुर, वयम् एतावमा १५ प्रातः रदं नवाबावसा व भवतिनवा ततः सतत परिचय कधितवान्, ९ मन पुनस मापीयपस भवति; कश्चित् शिव जन्तुलं भक्तिवान्, फूषण निश्चित सखणीभूतः। तदानों वाकूर निजकल १२४ चाहिए। (धायः। .. छित्त्वा कटौ शह परिधाय पुनाथ बहुदिनानि शोच। अनन्तरं तस्य कन्या पुला: सबै उत्वाव १५ साक्ववितुं यतितवमा, किन्नु प प्रबोधन मला कधि- तवान्, पोकेन पुत्रसमीपं परसोकं गमिष्यामि, इत्यं तख पिता तदर्थ रोद। बनमारं ने मिदिक्-३६ मीया चूषकं मिसरं मीत्वा पोटोफर्नामकख फिरौण रक्षकसेनापतः समीपेतं विक्रीतवमाः। पडशियायः १ विजरातमनचाना एबोनम् मेवानां वितिः ।। मायामरमान पर विदा निबानमन १५ सयपुत्ववधूप- ममनं २४ नस्य दोषाविषकर २० मख पुषभाः पेरस मेरारमिनारजनमा नदानी विकदा निजमहलानांसमीपात् अदुसम्य- १ कीरानाव एकमनुजन्य समीपं गत्वा तत्र एव- २ नामकस्य विमानोषपुरुषस्य कन्यामेकं विलोमामा- दायाभिनगामा मत, मा गर्षिती भावा पुचमेकं । प्रसव तस नामधेयम् र ति कार। पुनःमा । गर्भवती भूत्वा पुर्व प्रसय नस नामधेयम् धोनन् इति चकार । पुनरपि तवा गई मति मा सुतं प्रसय ५ तय नामखेति चकार; रतस्य जन्मकाले विदाः विषीवि खितवान्। ततो विदाः तामरनामिका र .
स्थायः। - • कन्याम् थानीयज्येषपुत्रम् ररं विवाहयामास, किन्तु विदा व्यपुत्र एर् परमेश्वरस्य साक्षात् दुष्टोऽभवत् तरा परमेश्वरतं यनावत्। ततो विदा श्रोननं जगार बनिजधातु भायो विवह तामभिगम्य भ्रातु- • ६ वैशम् उत्पादचा किम्नु म वंशःखोयो न भक्थितीति विज्ञायमधाराभायम् अभिगम्यापि धातुधोत्पाद- १. नानिच्या भूमी एवं पातचामाय । तस्मात् तचै- ताइग्रेन कर्षमा परमेश्वरोऽसन्तुष्टः मन् नमपि नाशि- ११ तवान्। तदानी विदा स्वां तामनामिकां पुत्रवधूं पभाषे, थावत् मम खा पुषो युशन भवति तावत् विधवा सती निजपिलगेरे नि: चतः मोऽचिन्त- बत्तधातराविव खापि वियते ; मात् नामर मत्वा पिसदने न्यवरात्। अपरं शवयाचा विजदाभाषा मरणात परंवादिनेषु मतेषु पिकदा सावनायुक्तः सन् श्रद जमीयोहोरामाचा बन्धुना मा तिवां प्रति निज- १५ मेषाण सोमवेदकानां समोपं जगामा मदानीं शरः सीवमेवामा रोमावि निजी बातीति वानों १४ कथित् तामरं कथयामास। ततखामर विधवावमनं विहाय पावरकवस्त्र परिधाव खाम् पाछाप रेलमे निकटे तिखामा पा समुपविश्य तसा ; बत:सादद सो युक्त्वे सत्यपि तेन कोई विवाहो मालवात्। तदानों पिझदातां विखोक्य वेखा विवेद,यतामा १५ मुखमाछाप खिता। ततः र पुत्रवधू परन्तुम् १६ असन मन् मार्गपा सामरः समोयं मलानबोत्, आगछ लामाम् अमिममियानि, नामर वाच लमुषगमलतो विदापनि कथितवान्। बनात् रकं छानका विधामि ; नामर् अवदा यावत् तंग दाखमिनावत् मई किंवन्धकदानित विदा वान् विपाशायमिन नामरवादीन तव नामाचरं रस विदेशिनदानों तामरे बानि सर्वाणि दलालामभिगतवान् ततः भा गर्भवती बना यथात् सासर इत्याय ९९ प्रतस्थे, भावर व विधाच विषयावसन मानिये। अनलारं विदामापति की विजा... दुसमीयबन्धुना कामका प्रतिमा विमलांग दृष्टवान्। श्रतः सतच्या प्रवाशष्टवान्, तबरे- नमग्राम समीपे मार्गपार्षया या प्रोपाविजन, मा कुचाते कथितवमाः कापि मापनतिष्ठति। अनारं स विदः समीपं गत्वा कथयामास, नाई तां हर- .
२० मान् साया बनाव कषितवमा, सामिन् कापि २५ोसान विति। महा विदा बगाद, नसा: साने बदखि मत सागवान बुतो वर्ष सनाखरंभविष्यामः । पण्या शनवा मस्तिवान्, किन्तु लं तो नदृष्टवान्। अपरं प्रायेण मास गते कथित् विदाजगाद, तव पुलामर व्यभिचारिश माल, कसण्या मोऽभवत् । तदानी विदा कथितवान् तापकिरा- २५ मीय पत्रिका दाइला बनार खां वहिरानीतायां मा बहराध नगार, सतानि वनितात पुरषात् मम गोऽभवत् पुगरवदत्, रतानि वलय परि भामाठराषिकसा वीस परिचिनु। तदानीं विदाः खोयानि साविपखनि स्वस्थ कथितवान मा मतापि महाठिा, पानी न निज बेवास्त दत्तवान्, किनु विदा सो पुल भाभिजगाम। २७. पपर नामरः प्रसवकाल उपस्थित मति तस्या १८ उदरा बमों सती जमात । नयाप्रसववेदनायां समुपखिताप मुतसैकस करीवरिभव ; ततो धाची तरा नमिन करे र बडापभाषे, बालकार्य २८ ज्येो भविश्वति। किन्तु समिजकरम् श्राव्य गीत- वाम ततस्तस्य भ्राता भूमिठोबभवतदाधाची कषि.
११७
[एरथायः ।
नवतो वं कई विभिद्यागतोपि तमात् नमनाम
पेरम् (भेदको) बनवा पक्षात कसुत्रबहसय धाता.
भूमिष्ठो बभव, तस्य नाम मेरं चकार।
१९ जनपनारिंशोऽधायः।
१ टीफरो मे घूषफ उन्नतिः पोटीफरो नामाचा यूषफि
प्रेमास भिपितापारितोः जस मियावाद
यूषफि मिवरदेशमानीते सति पिरोनाजस ।
रती मिलीय पोटीफनामा सैन्याधिपतिः तदाना-
योममायेखीयनरेभ्यो षफ कोतवान्। किन परमेध- १
रस्थ माहास्यात् धूप श्रीमान् बभव, निजमिनीयप्रभा
के न्यबसत्। पतः परमेश्वरसमाहायम न सतानि ,
सकसकर्याणि फसवन्ति भवन्तीति म प्रभुः खवं
दभिवान्। अतएव म तममुरा सोमवावां ।
नियुक्तवान, खोबनिवेशनमाधिपति ला तस करे
सर्वसम्पत्तिं समर्पयामाया त्वंस धूवर्क स्वपनिवेश ।
नस्य मकलसम्पनेचाधिपति पकार, तदारभ्य यूषफ:
कारणात् तस्य मिसोयपुरुषस्य निवेशन प्रति परमे-
श्वरस्थानुग्रहात् निवेशनस्य क्षेत्रस्य च सर्वसम्पत्ति प्रति
तस्याशी प्रभूव। ततोग यूषफः करे निजम स्वस्थ र
पाय लामो भारोपितो येन खर्च भाजनपाने विना कसापि कर्षण पनि ज्ञातवान् । वृषारूपेण सौन्दर्थेवर मनोहारी धामोत् तत्का- रखा नस प्रभो आया थषर्फ निरीय तं बभाषे,त्वं मया बाईवा किन्तु वृषप तदनशीलत्य प्रभो भाग्यो अगाद, पत्र निवेशनेऽस्मिन् पदरं करोमि, तस्य किमपि प्रभु नानुसन्धाले; म मम करें मवम् अर्पितवान्। अस्मिन् निवेशने मत्समो महान् कोपि नास्ति सन्तुनख आया,कारणादतः केवलं त्वां विना मा प्रति किमपि वारितं नामितमात् कथम् एता- पण दुटतां कुर्वन् ईश्वर गोचरे पातकं का १.कोमि तथापि मा घोषित खया माई भक्तुिंवा समीपे खातुं बूषका प्रत्यहं बारवति, किन्तु बूषण १९तत् नाणीकरोति। अनन्तरम् एकदा कार्यवशात् चूषा सहमयं जगाम, तदा नचान्यसत्याभावात- मषा सर मेवेति बदन्तो मा धूपफो वसनं धृत्वा १९ चकर्ष। किन्तु धूपप तस्याः करे निजक्समं विहाय ९५ वरिः पलायाचके। मदानीं यूषफ् तस्या हस्ते निजवस्वं परित्यञ्च वहिः पलायित इति विलोक्य १७ मा गेहय लोकान् बाह्य बभाषे, खामी भाई. 1 काराखितानां सदी भारं षफः करें समर्पयत, [चायः। ममाभिः हार्य का एकम् स्वोयम् भागीत- वान , म मया अषितुं मम गबिधिम् वागमत्। ततो- १५ हम् उराती ममोरिभ श्रुत्वा बसनं विज्ञाप बहिः पलापितः। अपरं का खामिमो रक्षाम.१५ मम् अपेच्च तदुख समीपे निदथे। बनमारं. स्वखामि तदात्यानुशरत जो लथा पत्तीपदा- मोऽस्माकं पानाधि, समया माई हास्यं कर्तुं समोपम् भागमत् । किन्तु मया पोराइते स सद् क्सनं परि-१८ त्यब्ध वधिः पखाचितः। तदानों तब दामो मा मतीत्वं १६ छतवान् खजाबाचा दमात् स्तो कथां शुमा बूषकः प्रभुः क्रोधेन प्रज्वलितः सन् यपर्फ गोला राजवन्दिनार समसाने बन्धनासचे थापितवान्। ततः पूषफ्ना कारायां तला। किन्तु यूपको प्रति परमेश्वर पाहा- २९ यात् अपातब कारारती तम् अनुग्रहीतबाबा पर २९ मती वन्दिगशयनयो युवक अचानुमारतः बर्थ- काणि कर्तुमारेभिरे। स यूपको इसे अद्यत् सम-२९ पितवान् नदनुसन्धानमपि न कतवान्, यतः स यद्यत छतवान् परमेश्वर स्वस्थ सहायः मन् तत् तत् सफलो- शतवान्।
१
अपरं मिश्री भूपखपानपाधवाहकने मोदकटता
१०९
. फिरोष पानापाक मेंदिप पूषफा साकाराया
निधान सईमः समपास गरन र वृषभः
कथानुसारात सम सफल पानपानवाहकस्याहता.
सोचमिसीयभपतेः समीपेऽपरषिकले फिरौन्तस्य
प्रधानपाचवाहक प्रधानमोदकाम प्रति मुद्धः सम्
३
वय रचकसैन्याधिपतेः कारावा खूप त्रामीत् नत्र
तौ वन्दीलव सापितवान्। ततो रक्षकमैन्याधि
पतिमा बूषा धम तयोः समर्पितयोः पतो यूपक
नौ वितुम बारेभिरें। इत्यं बहुदिनानि
कारावां खिता।
कारावा बडी मिनीपराजय पानपात्रवाहक
मादकता दी पामिन्याम् रकबा विधार्थविशिष्टी
दौ खत्री रहमतुः । ततो यूष प्रभाते समोपं गत्वा
तो विषयवदनी दर तदानीं पिरोयो योधिपतयः
तेन भाई प्रभाः काराबों बडा भासन, तान् पत्रक
कुतो थुमाकं. वरनान्यत्र विवसानि ? नो प्रत्यूचतुः
पावासुभी स्वनं दृष्टवन्ती, किन्तु तस्य फलवका कोपिन
विद्यते; तदा युष
तो
जगाद, फलं पोर्बु शक्तिः
T. किम् ईश्वरान् न वायत? विनयाँ चुक्योः सो मां क्दत। तदानी प्रधानपाचवाहको निजखमका यूषफे । प्रकाय कथवामान,परखने द्राक्षासतामेको दृष्टवान्। १. मसाबाखाच पल्लविते तब पुष्पानि जानानि सबके सवकेतखाः फलानि पकानिजातानि। तदा मम हते ११ फिरोपः पानपावख सच्चात् तच पाचे द्राचाफलानि निधाय निष्पोद्याई फिरोयो हस्ते सत्याचं दत्तवान्। नतो यूषक ती कथयामास, तस्य फसमेतत् ताभि- १२ सिभिः भावाभि दिनाय बोध्यते। बयाण १५ दिनानां मध्ये फिरौन् त्वां विचार्य तव पदे नियो. पयिष्यनि; तेन र पूर्ववत् पानपात्रवाहको भूला पुन- बपि फिरौको इसे पानपाचं दास्यसि । किन्तु बड़ा १० नव मन भविष्यति तदा मां मरिथरि मयानुवर्षे विधाव पिरोणे गोचरेमविधिको कथा कपिला मामस्खा: कारावाइरिथमि। यत स्त्रीयानां देशात १५ खोका मां निश्चितं चोरयित्वानयन, किक्वई यत् परूपे बन्धनानयेबद्दो भवेयं ताकिमपि कर्मनात्र स्थापि कृतवान् । अपरं प्रधानमोदकचात् तम्य कथाया १६ उत्तम फलं निशम्य यूवफे कथयामास,अहमपि खन्नमेकं १७ इवान, मम ममाकोपरि शुफपिटकाना चापि भाजना.
१७न्यामन्। तदुपरन्थभाजने फिरोणो भोजनार्थानि बहुविधानि पकानान्यामन् ततः पशिष आगत्य मम मस्तकोपरिखितात् भाजनात् श्रादाय तान्यभवन् । नदी खूषा प्रत्यूवाच एतस्य फसमेतत्, नै खिभिः १८ भाजने दिनचर्य वोध्यते। दिमवयमध्ये फिरौन वां विचार्य वृक्षोपर्युस्यति परिणागत्य तव जरी- रात् मांस खादिष्यन्ति। ततः परं हतीयदिवसे फिरौषो जन्मदिन उप- स्थिते समन्धी निजदासेयो भोज्यम् नामादयमास । २९ता सर्वेषां निजदासानां माहात प्रधानपात्रवाहक २१ प्रधानमोदककृतविचारयवकार। फिरौन स्वीयहो पानपाचं दातुं प्रधानपानपाचवाहकं तख निजपदे पुन- रपि नियोजयामाम; किन्तु यूषफा कथितार्थानुसा. २५ रात् प्रधाममोदक उपबन्ध। तथापि प्रधान- पानपाचवाहको यूषर्फ न समार किन्तु विसपार। पपलारिंगोजवापः। । फिरीष खायन - पानपानवारवल पषफवास कथनं १४ फिरोलो यूजफे मिजसमकवनं २५ राबः खप्रफमा ज्ञापमं उपदेशन ५७ पूषफ उमतिः १५ मिसरि बसस्थापन ५० यूपमा उदराजमनं ५१ दुर्भिधारमा अनन्तरं द्वितीयवस्मरस्य भेषे फिरीन् इति खने १ -- कथायां कथितायां तेषां मधे कोपि फिराणे दद सनदीतीरे निति, ता मया मा सम्झराः । पुष्टा गाव अत्याच प्रामारे चरितुंभारेभिरे। पञ्चान् । मतान्या: शबा: कुब्धिता गावः परित त्याच तटिन्या तटे ताया गया समीपे खिताः। अनार नामाः . कुत्सिता गाव हा माछा सुन्दरामा अपमा। तदानी फिरोषो निद्रा भवाः। तदनन्तरं पिरोणि निद्रिते मति दितीयवारं रति खो इवान एकस्मिन् हन्ने बार मूला उपमा समचर्य उद । तिछन्। ततः पूर्वीयवायुना एका कन्याः पापा: • प्रथमचर्य उदतिछन् ता. मा चीक्षा प्रवनधर्य म्बूला: मन मञ्चरी जगह। अनन्तरं फिरोबो निद्राममति लामाका बभूव । मतः परं प्रात:काले तय मनदिने सामान प्रहिल मिबरदेशीयान सम्मान मावाविनी मानिन- साझाथितवान्, किन्तु फिरोणा नेपा ममीपे खन- ६ सतफसं कथयितु नाशकात्। तदानी प्रधानाचारकः १. फिरौणे निवेदयामास, अच स्त्रीवापराध मरामि। फिरोमाखीयहत्या प्रति अर्थात मा प्रधानमीदवसच ११ प्रति क्रोधाम्वितः मन् अमान् रसकसैन्याधिपतेः का. १९ A ४पयायः पादिपुमक। २४५ गयां बद्धवान् । तत्र मोहच दावेकरयां यामिन्यां स्वप्ने १२ दृष्टवन्तो ; दया: स्वप्नयो दिविधफले जात। तत्र माईमम्माभिः रक्षकमैन्याधिपते र्घवदास एक दूनीय श्रामीत्, पावाभ्यां नमी कथित, माक्या: स्वप्ना) १५ कथितवान, उभयोः सायोः फसे उनवान्। तर म बावाभ्यां थादृशं फलं गदितवान् तादृशमेव घटितं; अर्थात् महाराजो मां निजपदे नियुक्तवान् तं वृद- बधात्। फिरौणि यूषफाम् पानेतुं जनान् प्रहितवति लोकात, कारात: चिपम् पानिन्युः। ततः म तौर कारयित्वा वसनामारं परिधाय फिरोणममीप उप- १५ खितवान् । तदा फिरी धूषणाम् अवदत, पई खने यत् दृष्टवान्, तस्य फलं कोपि कथयितुं नामकोत्, किन्तु त्वं तत् श्रुत्वा तस्य फलं कथयितुं शक्रोतिमया १६ श्रुतम्। ततो यूषफ फिरौणं प्रति जगाद, नदहन शक्नोमि, किनवीश्वरः फिरोणं मलयुकम् उत्तरं १० वदिष्यति। फिरीन् अगाद, स्वप्ने तटिनीतटे स्थित- १८वान्। तदा मरितः सप्तपुष्टाः सुन्दराव गाव उत्थाय १८ प्रान्तरे चरितुम् श्रारभन्न। अनन्तरं मिमरि देऽहं थादृशोः कदापि न दृष्टवान् तादृम्यः सप्त कुमिता:
आदिपसक। (पशायः । कृशाश्चापरा गाव उदतिछन् । अपर ता: हया: कुमि- ताच गावः ताः पूर्वीथा पुष्टाः सन्त गा अग्रमन। किन्तु २१ ताभिस्तासु ग्रस्तासु पस्ताइति बोधो नाभवत् यतस्ता: पूर्ववत् कुन्मिनाव खिता: ; सदा मम निद्राभङ्गोऽ- भवत्। अनन्तरम् अहं खो पुनरपश्यम् एकस्मिन वृन्ते २२ स्थूलान्युत्तमानि मत कणिशान्युदतिष्ठन्। ततः परं २५ पूर्षीयवायुना उम्कानि मेणानि चानानि च मप्त कणिशान्युदतिष्ठन्। अपरं तानि क्षीणनि खानानि २० च मत कणिशानि तानि स्थलान्युक्तमानि च मप्त कणिजान्यग्रसन्। इति स्वप्ने दृष्टम् अहंमाशाविन्यः कथितवान, किन्तु कोयम्य फलं बकुंभाभकोत्। तदानों यूष फिरोणं प्रत्युवाच, स्वप्रयो: फलमेकमेव ; ईश्वरी यत् कतम उपाति तदेव फिरोणं जापितवान्। ता उक्तमा: मप्त गाव: २४ मवासरस्वरूपा: तै. मतभिः कशिश मत वत्सरा बोध्यन्ते, दया स्वप्रयाः समानत्वं । अपरं तत्पश्चात २० उत्थिता याः शया: कुमिता मर गाव: ता अपि मन्तवमारस्वरूपाः, पूर्वीयपवनेन प्रकानि यानि मात्र मानि कणिकानि, तानि दुर्भिक्षस्य मत वत्सरा भवियन्ति । अहं फिराणे कथयामि ईश्वरो यत् २८ फिगणो दय:२५ .
शायः] २६ कर्तुम् उद्यतास्ति तत् फिरोणंदर्भितवान्। पश्यतु पूचे मकानमिनर्देशे मत वत्सरा अतीव सुभिना भवि. १. यन्ति। पश्चात् मन्त वत्सरा सथा दुर्भिक्षा भविष्यन्ति ११ या मिमर्देशस्य मदं सुभिक्षवं विमारिस्थते । तेन दुर्भिक्षण देशी नक्ष्यति, तेन दुर्भिक्षण पूर्वी यं मुभि- ३२ क्षयमानुभाविष्यतेच, नदतोगमय भविष्यति फिगणे धारदय दृष्टवनस्य फलमेतत् ईश्वर एतत् निश्चित ३३ कृचा पूर्ण घयिष्यति। श्रतएव फिरीण स्कं विवेचक जानिपुरुषं चेष्टित्वानीय तं मिमर्देशोपरि नियुनक। ३० अपरं फिरौण एतत् कर्व करोतु; वे सप्त वामगः सुभिक्षा भक्विनि तत्र काले देशेऽध्यक्षान् नियुज्य २५ मिमर्देशात् पञ्चमांध रक्षात। पश्चात् ते तदुक्तम- वत्सराणां शस्थानि संरक्षन्तु प्रतिनगरं भोजनार्थ ५६ फिरौण: स्थाने तत् मञ्चित्य स्थापयन्तु च । इत्थं मिस- देश भाविदुर्भिक्षस्य मतमु वत्सरे देवम्बितानां कृते मश्चितभक्ष्येषु स्थितेषु दुर्भिक्षात् देश न मध्यति । २७ तदानी फिरौणः तदीयमकलदासयानाच दृरी १८कयैषा उत्तमा बभूव। ततः फिरीण सत्यान् उवाच एतस्य तुन्यः पुरुषो यत्रेश्वरस्यात्माले, एतादृश- १६ मन्यं के प्रास्यामि । तदा फिरीन यूपफ जगाद २४७ ? पादिपुस्तक। [ध्यायः ईश्वरस्खाम् एतानि ज्ञापितवान् अतएव त्वनच्या वि- वेचको ज्ञानी च कोऽपर प्रास्ते ? त्वामहं निजग्टहस्या- ४० धिपतिकर्मनि नियुकवान् मदीया मर्चे लोका स्वदी- यवाक्यस्य वशीभविश्यन्ति केवलं सिंहासनेहलतो महान् स्वास्यामि। फिरोन यूषर्फ पुनरुकवान्, पश्य ७१ सकसमिमर्देशपरि त्वामहं नियुक्तिवान् । अनन्तरं ३२ फिरीन् निजकरात् अङ्गुरोथक विमोच्य यूषफः करे दत्त्वा तं मनवमन पर्यधापयम् तस्य कण्ठे सुवर्ण हारश्च ददौ । तं खम्य द्वितीयरथम भारोहयामाम १३ अपरं जना स्तस्याग्रेऽग्रे अवेक अवक (जानूनि पातयत जानूनि पात्यतेति) घोषयामासः ; इत्यं मतं मकल- मिसर्देशस्याधिपति चकार । पश्चात् फिरीन यूपकं ॥ जगाद, यद्यहं फिरौन भवेयं तईि बदोयाविना मHदेथे कोपि खाका करी पादौ च लाडयितुं न प्रक्ष्यति। अपरं फिरोम यूषफो नाम माफिनत्याने ४५ (निगूढवाक्यप्रकाशक) चकार । सत बोननगरीयस्य पोटीफेरमामकाजकस्य कन्याम् अभिमतं तं विवा- हयामास। अनन्तरं यूषफ् सकलमिनर्देधे यातायात क मारे । विशद्वत्सरवयमि यूषफ फिरौण: समक्षम उप-80 ११ध्यायः चादिपक १४६ स्थितवान ; नदानों फिरौण: ममोपात् प्रन्याय मिम- देशस्य मीत्र बभ्राम। अनन्तरं सभिक्षस्य ते सप्त १० वामगंः पृथियां बहुणस्यामि जनयामामुः। तेषु मप्रषु वसंषु मिमर्देशे आतानि मर्वशस्यानि मंग्टह्य प्रति- 8 नगरं मधिचाय। अपरं पद्यनगरस्य चतुर्दिक्षु भूमी चावन्ति स्थानिजातानि, तावम्ति तच तच नगरे ८ मञ्चिचाय। इत्थं यूषफ् ममुद्रोयमिकतावत् तावन्ति अस्थानि मंजयाह यत् तेषां गणनं तत्याज यत स्तान्य- परिमितान्यामन्। अपरं दुर्भिक्षवत्सरेभ्य: पूर्व प्रोन्नगरनिवामिनः पोटोफरयाजकस्य कन्याथाम् अमिनत्नामिकायां ५१ यूषफो दो मुतौ जज्ञात । ततो मिनभि (विस्मति) चकार ; यतः स कथितवान् श्रो मम ममेक पिढगेडच्च मां विस्मारितवान्। अपरं ५२ द्वितीयमुतस्य नाम इप्रयिम (फलवन्त)चकार, यतः म उकवान् देशे दुःखयस्तं माम् ईश्वरः फलवनं हतवान्। अमनरं मिसर्देश मुभिवस्य ये मत वामरा त्रासन् ५५ते सम्पूर्णतां गताः ततो यूषफी वाक्यानुमारात दुर्भिक्षस्य मतवासराणाम् पारम्भो बभूव । ततोन्य- ५४ मवदेशेषु दुर्भिको बभूव, किन्तु समस्तमिमर्देश . यूषफ तयो ज्येष्ठस्य नाम
१५०
पादिपुमाकं [७२ अध्याया।
शम्यान्यामन् । मर्वेषु मिर्देशेषु दुर्भिक्षे जाते प्रजा-
निवहः फिरौण: ममीपे भक्ष्यार्थ प्रार्थयाश्चके तत: ५५
फिगैन् सकल मिस्त्रीयान् बभाषे, यूयं यूषफः समीप
यात. म यत् वदति तदेव कुरुत। तदानों मस्मिन् ५६
दंशे दुर्भिको बभव, देशस्य मयन्याने तीवप्रबले दुर्भिक्षे
मति
यूषफ
मन्थानीय भाण्डागारं मोचयित्वा
मिस्सोयेषु अन्यानि विक्रतुम प्रारभत। अपरं नाना- ५७
देशोया नरा मिस शस्लानि केतुं यूषफः समीप
पाजामः, यतः मर्वेषु देशेषु प्रबलो दुर्भिक्षो बभूव ।
४२ द्विचत्वारिंशनमाऽध्यायः ।
१ यमः पत्राणां शम्यं केतुं मिमममनं ५ यषकः ममोपे
उपस्थान र ः माई यूषको अवारण जिभियान का
विनयामीनम चामे तुम चानापमं २१ तेषां भातर
हतापरावरको २५ सेषां मामटेष मका निधाय नपा-
सेषां विमज २९ गत्वा पितुः समापे मरा.
कथन यायो भयं विनयामीनं प्रोतुमचमकरण।
अपरं निमर्दे शस्यानि मन्तोति वाती वा १
याकृव स्वीयपुत्रान् उवाच, यूयं परस्परं विखोका कुत
श्राधे म पुनरुदितवान्, पयत मया श्रुतं मिसरि २
जस्यानि मन्ति, तस्मात यूयं तत्र गत्वाम्मटाने शस्य
कोत्वानयत तिन वयं न सत्वा जीविष्यामः। अनन्तर
यूषफी दशभ्रातरः शस्यं केतुं मिमरं जग्मुः। किन्तु
-
४१ अध्यायः पादिपुर। याकूब यूषफः महोदरं विन्यामोनं घाटभिः माद्धं न प्रहितवान् यत.' म कथितवान बदीमं प्रत्यपि विपद् घटेन। ५ नदानी चाचाकारि लोकानां माइखायल सुता: शनि केतुं गतवमाः, यतः किनानदेशपि ६ दुर्भिक्ष आमीत । थूषफ सय देवस्याधिपतित्वात् मयदेशीयमनुष्येषु प्रस्यानि व्यकोणात् ततो थुषको •धातर आगत्य भूमिठा: मन्तस्तं प्रणेमुः । यूषफ निजमहलान् निरीक्ष्य परिचिचाथ, किन्तु तेषां समोणे अपरिचित व व्यवहत्य निष्ठुरवाक्यं जगाद, यूयं कुत चामताः । कथयामासः किमानदेशात् सस्य केतुं भागता: माः। यूषफा निजसहगेषु परि- चितववि ते तं परिचेतुं न भेकुः । यूपफ तानधि पंच स्वप्ने दृष्ट मकसं मंसत्य तामवाचत, यूवं मनै चारजना,रमीयम् अनान- १.मकलवानानि निरीचितुं समागताः। ने कथयामासुः प्रभो तब भवन मे दामा: शेतुम् धानमन्। १९ वयं मकमा एक सुना विश्वास्या मनुजा भवन १२ ते दामेयाः चारा महि। मोबदत् मणि १५ देशस्थानावृतम्थानानि वोनितम् पागच्छत। ते है चादिएसका [४९ पचायः। । प्रत्यवदन् भवत इमे दामया दादा धातरः किमान रेशनिवामिन एकस्यैव सुता: : पश्यतु अस्माकं पितुः समीपेऽस्माकं कनिष्ठ: महजोति एकजनम् । विद्यते। यूषफ् नान् पुनरवोचत पई युमभ्यं यत् १४ चारादति गिरं कथितवान, धूर्य तएव भवत । अहं १५ युमान परीक्षितुं फिरौण श्रायुषः अण्यं कुर्वन कथ- चामि, युमाकं कनिष्ठी चाना चेदव माथास्थति ताई घूयमितः खानात मन्तुं न अन्यथ। युभाकमेकं १६ प्रहित्य निमश्चातरम शामयत, नकालपर्यन युभाभि बट्टै स्वातस्य नतो युमाकं वचः सत्यं न वेति परोयेव धायियते नो वेत् फिरोण पाथुषः शपथ कुर्मम् कथयामि यूयमवयमेव धारा भवथा नमार १७ यूषफ् तान् दिमयं यावत कागा बड़ा खापित- वान्। अपरं टतोयेहि ताम् उकवान वरात भीति १८ ममाति; यूयमित्यं कुरुत, तेन जोविषय। पदि यूयं १८ विश्वास्यमानवा भवेत तर्हि खेषामेकं महजम् अस्या कारायां बई निधाथ दुर्भिकतो गेंहाथ मथानि मयत। धूवं निजकनिष्ठमहजम् मत्समीपम् चानीय १० युभदुकगिरं प्रमाणीकुरुत तेन न मरिष्यथ । नतम् तथैव शतवन्तः; पसात परखरं जगदुः, ४९रायः। चादिषसक २५१ खोयमहजमधि वयं निश्चितापराधिन प्रामहे, यतो- ऽस्माकं समीपे तेन काकूक्ति: कता, वयं तस्य मनसो व्याकुलवं विलोक्यापि तां म श्रुतवन रतन् कारणात २२ अस्माकम् एषा विपत् अनि । तदानीं रूवेन् तान् प्रवादीत यूयमेतस्मिन् यूनि पापं माकाट कथामिमाम् पई किं युभान न गदितवान्। तथापि यूयं मामन्यध्वं २५ पश्यतेदानीं तस्य शोणितस्य फलं दीयते। किन्तु बूषा यत् तेषां संलापं बुद्धवान् तत ते बोद्ध नामकुवन यतो यूषफ दिभाषावादिना तैः माई कथाम् कथयन् । २४ अनन्तरं यूषफ् तेषां ममोपात् गत्वा चक्रन्द, पुनरागत्य है: माई मलप्य तेषां मध्यात शिमियोनं नीला तेषां माहादेव बबन्धी अनन्तरं यूषफ् तेषां शाणपुटेषु प्रस्थानि पूरचित्ला एकैकजनस्य शाणपूटे मुद्राः परावर्त्य दातुं तेभ्यः पाथेयभय दातशाजापितवान् ; नतो मत्या स्तथैव २६ छतवन्तः । अनन्तरं स्वस्खगईभस्योपरि शस्यानि निधाच २. तत्म्यामात् प्रतस्विरे। किनूतरणस्थानं प्राप्य एकः सोयगईभाय भक्ष्यं दातुं शाणपुटं मोचयित्वा निज- मुद्रा ददर्थ, यतः शाणपुटस्थ मुखरव मुद्रा भासम्। २८तदानों म सहजान जमाद, मम मुद्रा प्रत्यारता:
धादिपुसक। [४२ रथायः। पश्यतैता मम शाणपुटे मनि। तदा तेषां मनामि प्रादवियन्त बिभ्यतच परम्परं प्रोक्रवक्ता ईश्वरोऽस्मान् प्रति किमिदं कृतवान् । अनन् किनामद निजपितु यीकृषः ममी २६ प्राप्य स्वेषु यद्यद् घटत, तत्सर्वं तं विज्ञाप्य जगदः, स देशाधिपतिरम्मान देशचाराम् जावा निष्ठुर-३. वचनं भाषितवान। नतोम्माभिःम उदित:, वयं चाग १ म भवामः विश्वास्थमानवा । वयं बादश भ्रातरः मर्च १२ एकपितुः सुताः, अस्माकंमध्यादेको नामि पितुः ममीपे किनानदेश कनिष्ठः महज एक प्रास्ते। तदानों म १३ देशाधिपतिरस्मभ्यम् कथयत. अनना युभान मत्य- अदिनो बाडुं शक्रोमि ; यदि यूयं खेषाम् एकं महज मम मविधी निधाय वेषां गेहस्य दुर्भिक्षकारणात जस्यानि महीन्या याम्यथ मिजकनिष्ठ महाच मममीपं ३१ भानेव्यथ, तदा यूयं याथार्थिका लोका भवन. चार्ग नीति जास्यामि। पश्चात् युमाकं महज युमभ्यं दा- यामि ततो यूयम अमिन देश वाणिज्य का प्रत्यथ । अनन्तरं नै: शाणपुटेभ्य: पस्येषु उतारिनेषु मर्च १५ खस्खशामपुटेषु मुद्राग्रन्थि मायुः। तदानी मकसमुद्रा- ग्रन्थी विलोक्य तेषां पिता ते च विभ्युः । तदा तेषां १६ ४३पशायः पादिपतको पश्यत पिता याकूब उगवान, यूयं मां पुत्र होनं कुरुथ, यूषफ नास्ति, शिमियान् नास्ति. पुनश्च विन्यामीनं १७ नेतुम् इच्छथ ; रतस् म मम विरुद्धं भवति। ततो रूवेन निजतात जगाद,यद्यहं तव ममी मानयामि, तईि मम दो सुना हनियमि: वं मम करे विन्यामीनं १८ ममर्पय, तमहं पुनस तव समीपम थानेष्यामि। तदानी तेन कथितं, मम पुत्रो थुमाभिः मार्दू न याम्यति, यत- स्तस्य महोदरस्य मरणात् म एकरव जीवन प्रास्ते ; यूयं येन मार्गेण याथ, तब यद्यस्यापि कापि विपत् घटत, तर्हि भोकात् रतैः पचौः माई मां परलोक प्रयिष्यथा विवारिंशतयायः। । मेधे याकूबा विनयामानः प्रेरणं ।। धामला यूपको गेड. गमन पधिपतेः समापे मेघा भय बटनं १५ वृषफे पारि- मार्ष दयानन माई चामन भाजन च । अनन्तरं देशे महादर्भिक्षे तिष्ठति ते मिमर्देशात् २ यानि शस्थानमानयन तानि सर्वाणि भलितानि। तदा तेषां नात तान् वभाषे, यूयं पुनर्गत्वा किञ्चित् अस्यम् अम्मरखते कोणता सतो यिदा स्तं गदितवान, मोधि. पति दृढं प्रतिज्ञाय कथितवान,युमाकंभ्राता धुमाभिः मार्द्धं न स्थितश्शेत् नहिं युभाभि मम वदनं वोषित .
चादिएसकं। [४३ पयायः। म भक्ष्यते। तस्मात् यदि त्वम् अस्माभिः माई महज प्रेरयमि, तर्हि वयं स्वस्थते शस्य केतुं यास्यामः । यदि ५ न प्रेरयमि,तर्हि वयं न चास्यामः ; यतः मोऽधिपतिः कथितवान युमाकं महजे युमाकं मनेन तिष्ठति मति यूयं मम वदनं वीक्षितुं न मास्यथ। मत इसायेत् । कथयामास युमाकम् पपर एकः महज त्रास्त इति मनुजस्य तस्य समीपे कथयन्तो मा प्रति कुव्यवहारमिमं कुतः छतवन्तः १ ते कथितवन्तः, तेमास्मान् अस्माकं जातीय पति यथा परिपृष्ट, युमाकं नातः किम- चापि जीवन् श्रास्ते । युमाकं किम् अपरः मह- जोस्ति। तथा वयं उत्सरं वाचाम ; किन्तु युमाकं भ्रातरम् अत्रानयतेतिवाचं म वविधतीति केन प्रकारेण जास्यामः१ अनन्तरं पिझ्दा निजपितरम - इसायलं बभाषे, वं मया मार्दू तं युवानं प्रेषय, वयम् उत्थाय याचां कुम्भः तेन वयंव बालकाच मर्चश्व रजिताभविष्यामःम मरिष्यामः । तस्य लागकोऽभ.. वम् एनं ममकरात् यहीष्यनि यद्यहम एनम पानीय तव मयुखे म स्थापयामि,तरिम दोषः मदामयि पर्तिव्यते। यद्यमाकम् एतावान विलम्बो नाभविष्यत् १. तर्षि वयं द्वितीयवारं परावृत्यागन्तुम अशच्याम । 3
एचायः ।
3
शादियसका
११ तदानों तेषां जनक इस्रायेल तान अवदत्, यदीत्वं
भवति, तर्हि कर्जक कुरत ; स्वेषां पात्रेषु देशस्यास्य
फखान्युत्तमानि सीत; तस्मायधिपतये पारितोषिक
दातुं वणिगव्यं गन्धरसं क्टनं द्राक्षां गुग्गुलुं मधु च
१२ किश्चित् किश्चित् ग्टहीन । अपरं खेषां करेषु द्विगुणा
मुद्रा सोत, युमाकं शासपुटानां मुखेषु या मुद्रा-
परावत्यागता स्वाच करेषु सहीत्वा यात; को जानाति
१३ तत्र वा धान्ति: संजाता। अपरं निजभ्रातरं ग्टहीत्वा
उत्थाय पुनरपि तस्याध्यक्षस्य मत्रिधि गच्छत।
१४ सर्वशकिमान ईश्वरो युभान तनाधिपतिमा तथानु-
ग्टहीतान् करोतु यथा मोधिपतिः खयं युमाकम्
अन्यमातरं विनयामीनच परित्यच्यति ; किन्तु यदि
मया पुचहोनेन भवितव्यं ताई पुत्रहीनोऽभवम्।
तदा ते तदुपढीकनीयं द्रव्यं विगुणमुद्रा विन्-
यामीनच नीत्वा उत्थाय मिमरं गत्वा युषफ:
१६ समक्षम, प्रतिष्ठन् । घूषफ तै: माझे विन्यामीनं
विलोक्य निजहाधिपति गदितवान् एतान मनुजान
मम निवेशनं मय पश्च मारयित्वा भक्ष्यद्रव्या-
१०ण्यामादय ; दमे मध्याने मया माई भोक्ष्यन्ते। ततः म
यूषफ प्रादेशानुमारात् तान् यूपी निवेशन नीतवान्।
१५
चादिपुस्तक।
[8थायः ।
किन्तु तेषां यूषी निवेशननयनात् ते भोता: परस्परं १८
गदितवन्तः पर्वम अस्माकं प्राणपुरेषु या मुद्रा: प्रत्या-
कृत्य गता: तत्कारणम् असमान वानीतवान , इदा-
बीम् अस्मदिरुद्धं तं दोषम् धारोष्य समाक्रम्योसाक
गईभानपि ग्रहों वामान्कोतदामानिव स्थापयिष्यति।
ते तदानों यूषफी सहाधिपते: समीपं गत्वा रहदारे १६
तिष्ठान स्तन माई मलय कथयामास: हे महेच्छ वयं२.
पूर्व प्रस्थानि केतुम् श्रागच्छाम, किन्नूनरणम्यान २१
गत्वा निशाणपुटेषु मोचितेषु प्राणपुटमुख प्रति-
मनुजपरिमितमुद्रा प्राप्ताः । वयंता: करेषु ममानयाम, २२
अस्यानि ऋतुध मुद्रा धामयाम ; किन्तु ना मुद्रा
अस्माकं भाणपुटेषु केम निहिता वयं तन्त्र जामोमः।
ततः म सहाधिपति: कथितवान् युमाक माल २१
भूयात् मा भेट थुमाकम् ईश्वरोऽर्थात् युभाकं पैटक
ईश्वरी युमाकं प्राणपुटेषु युमभ्यं गुप्तधनं दत्तवान्,
युमाकं मुद्रा मम करे म्बिताः। अनन्तरं मशिनि-२०
योनं तेषां समीपम् श्रानीय तान् यूषफी गेहान्वन्तरं
मीत्वा पादान् प्रक्षालयितुं तोयं ददौ, ततस्तेषां गई.
भेभ्यो खाद्यव्यम् अददात्।
अनन्तरं मध्याशात् पूर्व यूषफ आगमनममयते २५
४० अध्यायः ] चादि पुष पारितोषिकान्यमन्जयन यतोचाम्माभि भोकव्यम २६ दतिवाचं तं श्रुतवन्तः । ततो यूषफि ग्रहम् भागने ते करवितानि पारितोषिकानि तस्मिन रहे निधाय २७ भूमिहा. ममः प्रणेमुः। तदानों यूषा तेषां क्षेमं पृष्टा कथयामास, युमाकं यस्य शुद्धतातस्य कथाम अकथ- यत,म किं क्षेमणाम् । म किम् अद्यापि जोवन् वास्ते ? ते प्रत्यूचुः , भवतो दामोऽस्माकं जनकोऽद्यापि जीवन २८ क्षेमेलास्ते। सतम्त भूमिष्ठा: मन्तः प्राणमन् । तदानीं २८ यूष पश्यन् निजमहोदरं विनयामोनं विलोक्य कथ- यामाम, युमाकं यस्य कनिष्ठमहजस्य कथामकथयत म किमयम् ? अपरं म कथितवान् रे वत्स त्वामीश्वरोऽनुः २. परमात । तदामों यूपोऽन्तःकरणे म्हस्यापस्थितत्वात् स व्याकुलीमय रोदितुं स्थानमविष्य क्षिप्रं निजकाष्ठं ३१ प्रविवेश तत्र सरोद च। तदनन्तरं म वदनं प्रक्षाल्य वहि- रागत्य धैर्यमवलम्य भक्ष्याणि परिवेशुम् श्रादिदेश । ततो दामा यूषर्फ तस्य भावभ्यश्च तदेहे भोकभ्यो मिसिम्यच पृथक् पृथक परिवेषयामासः यत दप्रिभिः माई मिसियाणां भोजनव्यवहारो नामोत्ते मिली. २३ याणाम सतीयनीया श्रासन्। अनन्तरं निजमम्मुखे तेषां ज्येष्ठं ज्यष्ठाधिकागनुमागत् कनिष्ठच कनिष्ठा- [४४ पयायः। আন্ধি। धिकारानुमारेण ममुपवेषयामास तेन परस्परं पाश्चर्य मेनिरे। अपरं च स्वीयममुखम्यिताद् भक्ष्यात् उत्थाप्य २० तेभ्यो दत्तवान, किन्तु तेषां भागेभ्यो विनयामीनो भाग पञ्चगुणाधिकं छतवान्। ततस्ते पीत्वा तेन शर्द्धम् पानन्दितवन्तः। ४४ चतुषमारियायः। E १ सरजाम् प्रति यूपकः चातुरी। तस्य पानपात्रं विनमामोमः शापुढे स्थापन १४ पुनरपि मेषां मासमोपामम १८ यूप प्रति पिडदाः कानरोक्ति। अनन्तरं यूषफ निजहाधिपतिम श्रादिष्टवान् । एषां मानुषाणां प्राणपुट नि यावत् शस्यं धरन्ति तावत् प्रस्यं परिपूर्य देहि,अपरं एकैकशी मुद्रा स्तेषां गाण- पुटानां मुखेषु स्थापय च। विशेषतः कनिष्ठस्य सपुट २ नस्य शस्यक्रयणीयमुद्राभिः मह मम पानपाचम अर्थात् रूप्यमयपात्रं निधेहि ; ततः म यूषफ पादेशानुमागेण कृतवान्। अपरं प्रभात मत्येव ते गर्दर्भः माई विमर्जनं प्राप्तवन्तः। किन्तु नगरात नेषु बहुदूरं न गतेषु यूषफ् । निजग्यहाधिपं जगाद, खम् उत्थाय तेषां मानुषार्ण पश्चाद् धावन तान् धृत्वा वद, यूयम् उपकार- परिवर्तन कुतोऽपकारम् अकाई । मम प्रभयेन पोयते ।
४४धायः पादिएका वेग वगणयति तर पानपा किमेतत् नहि तत् कर्म करशन यूवं शेषिको बाताः। ततः परं स तान् धृत्वा तथोक्वान्, तदा ते प्रति जगदुः, आमाकं प्रभुः कुत एतादृशीं वाणे वलि ? • तव रामानां शताइन् ककिरणं दूरे तिष्ठतु। पम्य निजनिशाणपुटे पूर्व था था मुद्रा प्राप्ताः, किनान- वात् ताः पुनरपि तव समीपम् धानीनवन्तः, नई कथं निजप्रभा हात् सुवर्ष दुर्वणं वा चोरयिष्यामः १ तव दामानो मधे यस्य समीपे तत् प्राप्यते, म चिय. १. ताम्, अपरं वयमपि प्रभावितदामा भविधामः । ततः पकवान, भई थुमाकं कथानुमारादेव भवेत् , यस्य समी तत् प्राप्यते, म मम दासो भविष्यति, किक्वन्ये १५ निषा भविष्यति। तदानीं से भूमा खं खंभाणपु- १९टम् अवारोहयन संखं भासपुट मोचयामासुः। ततः समाधियो व्यछमारय कणिकपर्यन ममाप्य वाण- पुटेषु पाचम् अधिवान्, तदा विनवामोनः शापपुटे १५तत् प्राप्तं । अतएव खखक्वं हित्वा बखगर्दभी- परिमाणपुटानि निधाय पुनर्गनरम् जग्मुः । १॥ अपरं विहदासंबधातरच यूषको स्टहं पुनराययुः घूषफि तब सिते ति ने तस्याग्रे भूमी दण्डवत् .
[४४ स्थायः। Fa बभूवुः। तदा यूषफ् तान् अवदत्, यूर्व किमिदं १५ कर्मकृतवाः । एतादृशाई पुमान् अवयं गलयितुं शनामीति यूयं किं गजानोथ ततो यिहदा जगाद, १६ वयं प्रभाः समर्थ किमुत्तरं वर्दियामः किंवाक्यं वदि- व्यामः । कथं वा वान् निर्दोषाम् करिधाम: ईश्वरेण तव दामेयामां दुष्टता प्रकाशिता : पश्यतु क्यं यस्य स्थाने पानपाचं प्राप्नं सच सर्वस्व भवती दामया अभवाम। ततो यूपक उकवान्, एतादृशं की मत्तो मा भूत, यस खाने पाचं प्रान्तं सब मम दरामी भवि व्यति, किन्तु यूवं मेल पितुः समीपं यात। नतो यिदा: समीपं गत्ला जमाद,हे प्रभो भवाम् १८ फिरोणा समः, रतान् दासान् प्रति क्रोधी यदि प्रज्वलति, लईि प्रभाः कर्णगोचरे किचित विद- यामि। युमाकं पिता भ्राता वासीति ? प्रभुतान् १८ दासान् अपृच्छत, नता वयं प्रभुं प्रत्यबदाम, प्रमा जनक श्रामो, म स्थविरः। अपरं तस्य श्रद्धावसाया. एकः कनिष्टः पुत्रास्ति, नस्य धाता मृतवान्, मरव तन्मातुः पुत्रोस्ति, नमान् पिता मिन् विख- ति। अनन्तरम् रतान् समान् मवान् भवादीत, २१ यूयं तं मम समीपम् भानयत, तं शामि, नदा १४ पभाषः। चादिपुरका २२ वयम् अवदाम, स युवा अनकं त्यतुंग प्रक्ष्यति, यतः पितरं परित्यज्य तसिन् पामते तातो २१ मरिष्यति। ततस्तं दामान् एतान् श्रादोः, युभाकं मी कविहे सहजे नागते, घूर्व मम वदनं न द्रक्ष्यथ। २४ पश्चात् नव दामेवा रते पितुः समीप उपसाचतं प्रभारताः कथाः अवदाम। अपरं जनको गदितवान् २४ यूवं पुनर्गखापालने किञ्चित् वयं कोणता तो वयं अबदाम, यातुं न शक्ष्यामः, कमिठो धाता यद्य- स्माभिः माईतिष्ठति तथास्थामः, यतः कनिष्ठेसहने मने ननिहति, वर्ष तखाधिपस्य बदमदनमपि प्राप्तुं नभच्यामः। ततस्तव दासेयोऽस्माकं जनकः कथितवान् मम नया भााथा दविव पुना जाना ना भाभि २८ जायते। तयोरेकभिन् गते, कथितवानहं सखण्ड- खण्डीभूय शिवोऽभवत् , तदारभ्य तमई द्रष्टुं न २८ प्राप्तवान्। इदानीं मम पबिधेस्तस्मिन् नीते, पदि नमपि काचित् विपत् प्रानि, यूयं शोकात् अनेन पककेधन मां परलोकं प्रहेषथ। तो भवहासो योमाकं पिता तत्समोपोमाभिरूपस्याने कृते, वय- स्माकं मो मधुग म तिरुनि, ताई म युवान- ११ मेनम् अदृष्टा तलावात् मरिष्यति । यतस्तस्य प्राणा - कामय प्राणे वडा: मलिनेन तव दामेवाः शोकेन पत्रके न पाई तव दासं तममा जनकं परलोक प्रेषयिष्यति। यसात लव हाबोई निजपितः ममोपे २९ एतस्य यूनः प्रतिभ भवन कधितवान, पाईन नव मचिधि मानयेयं, नहिं पितुः समीपे सर्मदा दोषी खास्यामि। अनाई निवेदयामि, रतसबूनः परि-१९ वर्तेन प्रभोः समीपई दामो तिहामि, किनु युवानमेनं महजैः माई विराजत। यत श्व युवा मवा माई ५० चेन्न याति, तहिं केन प्रकारेण पितुः समीपं गा भनौमि अपर पितरि वा विपत् घटिव्यते तो केन प्रकारेण द्रष्टुं मनोमि। ४५ पाचवारिमोयायः । १ चाव सबीयूषकः परिचषक, रानुमान पिबे का श्रेय १६ भूषफो धानसामागममान पिरोपसहिः पायेवं दातुमात्रा २५ यबो जीवनाची निशम्य पाइप: अनन्तरं चूषक समोपाजमान सन् जगाद, मम ममुखात सानु मनुमान बहिः कुरुत। तत्र कस्मिंचित तिति, पूनम मिग- सहजान् नि परिचायथितम् पारथका । नतः . उपरित्यरोद या मिशीचा: फिरोशमाखिताब 10 सर्वे जनाः शुनवाः। चूषण निवाहमान जगाद, यूषका, मम जनकः किमचापि जीवनाले। किन्तु तदीपा भातर समयम् छविया पभवन, तस्मात् उतरं दानवः । अनन्तरं यूपप नियमहजान् भव- रत, विनवे मत्समीपम् धागात, ततो विधिम् पुः; तदा यूपए बभाषे, पूर्व मिसामिषु यकी- पणेत युधाक सषक् सहजाई। किन्तु गुमाभिरवाएं विकीन इत्यमात् माखिद्यवं खेषुमा विरग्वध्वं चत: प्रापरवाईचरो युभाकमय मा प्रेषितवान् । पश्यत देश बाव बासरी दुर्भिशाऽभवता ; अपरे पर बमरा एतादृशा भक्थिनितेषु कामसमभवि- चतः । चरः पियां धुधार्क को रषितु महोपका- रेष पुमान् मा विचित पुभाकमये मां प्रेषित- वान्। पुमाभिर प्रति रति मषि, परेर प्रेरितोहम्, म मो पिरोपः पितरं तदीयगेहय ममुं सर्वसमाधिपच सतवान्। बता पूर्व पितुः समीपं गो गत्वा तं वदत तव पुती धूपत्वं जक- वानरो मां निवेषनिर्देश प्रमुंशतवान १. मम सविधिम् पागच, विस मा कयाः । ब पुत्र- पौत्रादिभिः साई पचादिमस. साइच समागत्य चादिपुर [५धायः। मम ममोपन्नभवनाय गोषप्रद वस्यमि। बसपा ११ खाने वा पातयिष्यामिनी चेत् पञ्च वासरा दुर्भिक्षा: स्थास्यन्ति, सब मपरिवारख वदोषस्य सर्वच दारियं भविष्यति। पखत कयामेताम्बई खमुखेन १२ कथितवान,तत् यूवं विनयामीन धाता र निजनयने ईश्वन्तः। श्रत रतसिन् मिसरदेश ममैवाय या १५ युमाभिर्दष्टे, तत् सर्वं मम पितुः समीये कथयित्वात विप्रमचानध्यय। अनन्तरं धूपफ निजसहजस्य विन-१. थामीनः काळ धृत्वा सरोद,विन्वामीनपि तय कई धृत्वा चान्द। अपरं धूवा अन्याहजाद चुम्बित्वा १५ नेवी कथेषु रदितवान् । तदानीं तय सहजासोन मईम् बापितम् पारेभिरे। अपरं यूषफ. सावा धाममन, रति जनरवै कि-१४ रोणे सांगते, पिरीन् तब दानवाब ममें तुरपुः। अपरं फिरीन पूषकं जमाद, निजामेभ्यः कपथ .. पूवमेतत् कर्म पुरता नियंपा भाणपुटानिधमक-१८ मार्य किनान गला सीवपिना साई सकसपरि- वाराण मम भनिधिम् चालवत मान मिय- देवस्य उत्तम स्वानं दत्त्वा देशीयोतमानि वाणि भोगविष्यामि । इदानीं ममाजवैतत् का कुरत, पूर्व १८ पादिपला मिसरः कटानि महीला निजबासकान निजया- २.पिता निवजनका समानयत । तत्र निजद्रव्यादीनि प्रतिमा चिनायत, करममिपर्देशीयोत्तमानि द्रव्याणि २१ युगांक सति। तत सायेतः सतास्तदनुसारेण चक्रुः यूष फिरोण पाशानुपारात् तेभ्यः प्रकटानि २२ पाथवानि च दत्तवान्। प्रतिजन परिधानाय हे पुग्म वने च दत्तवान् ; किन्तु विन्यामीने शतचय- एस्यमुद्राः पञ्च युभवासांसि च ददौ । अपरं पितुःसने मिसरोयोसमवसूनां भाराकान्तान् दश गर्दभान् पितुः पाथेयानां प्रस्थानां पूपाना नदन्यभववस्तूनाश्च २० भाराकामा रस गर्दभीच प्रेषयामास । रत्वं यूषफा निजमहजेषु विशेषु ने प्रतबिरे नमःसतान उवाब, सावधाना यूयं पथि मा विवदध्वम्। इत्यं ते मिपर्देषात् प्रस्थाप किमान्दगी खपितु यामः समीप उपतःविप ने बमापिरे, तात यूषफ प्रधावत् जीवन् पाने व नि:पमिमरदेश- स्थाधिपतिरभवन अमवा वाचा पायोदय जडी- २७बभूव ; यात्म तेषां वासिम विश्वास तदानी- बदाक्यं धूषा तन्यः कथयामास, तत् सर्व ते तं बभा- बिरे ; ततः स पदा पुषफा प्रेषितानि वहनाधानि २५ अकटानि ददर्य, सदा तेषां जमकर बालो मनः प्रफुलं बभव। तर सादे कपचामाव, मम पुत्री यूपफ अवधावत बीवन पाने, स्तदेव यावर गत्वा मरणात् पूर्वत बीविया परबारिमाया १ बातो बागमन परेर म मिसरियापा- साकार सामानों पाये अनन्तरं इसायेब निजामे सहीला पाचां १ विधाथ वेवायामुत्तोर्य तर निजपितरिनाक ईश्वरम् उहिय बदिदी। गत बारा रक्याम् र इसायेचे दर्शनं दत्वा कषितवान, रे बारे थाकूब, ततः म उसवान, अहमचालि। कथितवान्, अहमोगर सब पितुरीवर विपर गर्नु मा भैषोः, तराई मां का डावाति करि- ध्यामि। पक्षमपि खया पारमियर गमिष्यामि ततः । परं खां पुनरवायं परावविश्वामि, यूषक विज- काराभ्यां तव ने निमीयिति। अनन्तरं याकूबा वेवातो याचा सतायां रवा-" येवं वोढुं फिरोणा महिनेषु प्रकटषु तेषां पुतान निक- पितरं याकूब बालकाम् घोषितच नियुः। ततः परं । 3
ने सोषपन विलादेवपार्णित: कमबत्तीच
मम्मी पापा मगाई सशमिशन तीवः।
त्वं वानस्तान सताः पौधान पौनी सकसपरि-
वारान मिष निनाय।
मिसरमागतेलाची वय अर्थात् याकूबस्तख
सन्मानानां नामानि पायो चेपुषी बने।
वेषः सुता हनोक पनुः हियोन कर्मिय।
१. मिमियोगः सुता चिमूल धामोव पोहद् वासीन
मोहर तय किमानीवभावाया बातः स्तव मौल।
१५ मे मुता मेोन विहान मिरारिख।
१९ विदा मत एपोनन् खाः परम मरेडच।
किन्तु ररचोकमी किमान्डे ममतः ।
परसः सता लिाने सामूबचा
घाबरः सुता नोबए पूर्व धोव मिलान च ।
१. विमः सता मेरए रसोन्याये ।।
रोषा कन्या महितः पहनरामि पायो बान
एष सेवाया । मे सतः मुनामिवयलिंगत्
बगापास।
गादासता. विफोन् गि गुनी एक्वोन्
ररिः परोही परेशा
[चायः।
बाबरः सुता विषा विश्वा पावि विरिव तेषां १०
भगिनी मेरहद विरियः सुतावर मस्लीवेला
सावन निजकन्यायायैषां सिवानामिका राम १०
दत्तवान्, तस्या उदरात पाकूबा जाता इमे बोरन
प्राणिनः।
चाकूबो जाचारादेख: मुना यूपक क्ल्यिामोन्च । १६
मिनर्देश बामनगरस पोटीपरो चाणकथा २०
भासिनत्नामिकाथा: कन्याचा नई बूषको मातो
मिनभिरिफ्राधिम् च।
विनवामीनः सुता बेला बेखर् अम्बेच गरा९१
मामन रही शे सुप्पीम् इप्पीम् च चारतचतुर्दशा २१
बना याकूब मेरमा राईखो वंशाः।
* दानः सती मीम्।
नताशेः पुमा घरमियेल यूनियार मिलेन ।
सावन् निजकन्याये राहणे वा विहानामिका रानी ५
दत्तवान्, तस्या गर्ने थायो पाता र मत जनाः।
पुत्रवधू विहाध चाकूब औरणाः सन्तानाः पटषष्टि र
जनास्तेन माई मिस नमुः। तदन्यान्या यूपी २०
मिमरि जाताभ्यां दाभ्यां पुवायां मा मिसरं गता
चाकूबः परिजमाः माकण्यतः मति जना बासन्।
पाय: पारिपुमन अनन्तरं चाकू गोधनादेश घूषकं मासात् कर्नु २८ तय समीपं बसाये विदा प्राहिमोत्। तदानों नेषु गोगनपदेशं उत्तीर्णवायु, धूप निवारय सम्पयित्वा गोगनपदे निजपितरम् सावं साक्षात कार्नु जगाम , नतमस्य सविधिम् उपखितस्य तस्य पिता ५. तस्य कष्ठ धृवा बहुसरोद । नदारतावल धूपके कथयामास, बम् अद्ययावत् जीवन् बरि, त्वदीयं मुखमई दृष्टवान्, हामी वचन मरिबामि। २९ अनन्तरं यूषक निजमहणान् पितुः परिवाराषवभाषे अगवा फिरौणे वात्ती रत्वा कथयिष्यामि,किनान- देशात् मम महणाः पित: म परिबनाच मम समी- २९ पम् श्रागच्छन् । ते पापाखकाः पाहवाणिज्यकाच तस्मात् ते निजगोमेषादिवजादि सर्वसम् धामयम्। २५ ततः फिरीन् पुभान पाय धुमाकं का इत्तिरिति "यदि पति, तनि दाया बायोक्नात् भय थावत् पुरुषपरम्परातः पाइपासमवृत्तिका रति वाचं कश्यिया तक पूर्ण मोचनप्रदेश वई मास्वथ, चतः सर्वे पाइपालका मिखोयाणां लापदं भवन्ति ।
[थाय धूप विमान .. सवारिमोध्यायः पिडपषधावर्ग पिरोकः साधावार १५ कलाकामा रोपशम खदानं ११ पक्षामा पसमाजारोमदारबाबूषपातीकरणका भगमरं चूष गाना फिरोखे वाली दवा कप- १ यामाग, मम जनक : पहजार किमानदेशात निज- মানবালা জাল সধশবাৰাৰ খলনা: इदानों ने गोधनप्रदेश मन्ति। ततो पच महान् मोत्या फिरोप माचा कारवामाम: ना फिरोग यूपको धान पाक,पुचाक का दृत्ति ते फिराणं प्रत्यवदन ; भवन रते दाषेषा पूर्वपुरुष- परम्परथा पापाखकाः । ते फिरौषं पुनर, वयान : सिन दो प्रवतम् पागमाम, यतः विमानमा- दुर्भिोऽभवत् नमात् तवैतहासवाना परमधारण- खानं न भवति ; मता निवेदयामी भवता हासिधान् गोपन्म वासवत । तत: फिरोग धूपफाम् पाशा- ५ पयामास,तब जनक: मजायसव समीपम् प्राममन्। मिमय तक समुचे विद्यते, रेषयासमक्षाने निब- अनकमहान् वामध; तेभ्यो गोगनप्रदेश सान देषि, तेषां मधे पंचकर्मयोग्य बुधमे, तान मदीयपह- प्रजानाम् प्राधिपत्यपदे नियोजय। अनारं घूषफ ।
१२ दवा विजपितरं महजारमा अपरं ४. चाय पादिपुशका निजजमकम् पानीष पिरोणं गाचात् कारवामाष। चाकूम फिरौवं प्राणियं जगाद । तदानी फिरोप बाकून पाच, तब वयः कति बारा अभवन् । ६ चाकून पिरो बगाद, मम प्रवासकासाजिदधिक- जनंवबरामभवम् मदोषाधुरकेमजनवमीच- १. पूर्वपुरुषार्थ प्रवासकाखवायुषो मर्म नदि। सारं बार फिरोपमाधि मदिखा तस साक्षात विमटो ११ ऽभवत् । तदानों धूपफ फिरोष बाजानुबारेष मिस- देय मधे रामिषेवनामके उत्तमखाने पिकारं यूपण विजय मावान पितुः परिवार परि- वारानुसार भव्यतनिदमा प्रतिपासवामाव। भनमारं सचिन देोऽनिवयकठिबदुर्भिस जातलान् बाधवनां नानोभावो बातो पेन मिपीषा: किमान्जीवाचनमा मूर्शगतरेखा १४ अभवन्। परं सोका क्फ समीपे यानि प्रसानि कोतवाः तेषां मूसार्थ घूषफ मिमर्देषण किमान- देशव निमेषरोषाशि संयम फिरणमाम् चामी- १५ तवान्। इत्यं मिस किनारो स्थाभावे मति मिसीपसोका यूपको विकरम् चागत्य जगदुः, अमन्य
पादिएका
[थापः।
.
साधं देहि, अस्माकं या शेषत्वात् वयं किं तव
मयुखे मरिष्यामः । मतो यूधक् कथितवान्, यदि १६
युमाकं स्थाषिोऽभवत् ताई पशन दत्त, परकते
यूमभ्यं जयं दास्यामि। नदानों नः समीप
निजनिजपास्वानोतेषु यूष
वाजिमेषजगोवा-
गर्दभादीनां विनिमयतमोभ्यः प्रस्थानिदातम् चारभत;
इत्वं यूषफ् तेषां परन् यहोवा तमिन वारे तेभ्यः
खाद्यानि दत्तवान्। श्रारं वासरे सम्पूर्णे दितीयवात्मरे १८
ते घूषफः समोपम् वागत्य बभाषिरे,अस्माभिः माणि
स्थापि व्यषितानि, तत् प्रभुतो न गोपास्थिते;
प्रमाकच बे पाहणजा श्रासन्, ने प्रभारेवाभरण,
प्रमाकं कायान् भूमीच विमा प्रभोः साक्षान
किमपि न विद्यते। तो वयम् अमाकं भम् एते १६
उमे नव मोचरे कुतो विनंच्यतः वयं येन नम्हत्या
जीवन्तसिझम, अमाकं भम्पस पतिता न भवनि,
तलाते वीजानि देशि खाद्यावानि दवा खान्
प्रमाकं मा भमोच क्रीला यहाण; ततो वयं
खखभूम्या माई फिरोणोऽधीना भविष्यामः। धन-२.
तरं दुर्भितेषाम् अनोवासो मति मिसियाः साना
भूमी यकीपन, ततो यूषपफिरौणः कृते मिमरीवाण
४७पध्याया। पारिपुमा १७५ २६ मा भमोः कोतवान्, 'इत्वं सामु भमिषु फिरो २१धिकारी जातः। नती मिसर रकमीमातोऽन्य- मीमां थावत् नगरे नगरे सोकान् खानासरोकार। २९ केवलं पाजकामां भुनी व्यकोनत्, बतः फिरौन् तेभ्यस्ता वृत्तिलेन दलवान, तस्मात् तेषां भमान विक्रीतायां फिरोणा दत्ताचा कृत्तिःसा तेषां भोगा- र्थमेव खितवती। अनन्तरं यूष प्रजाभ्यः कथयामास,पश्यताई फि- २७ रौण: छते युमाकं सदा भूमीच कोतवान् । ददानों एतानि वोजानि राखेखा भूमा क्पत तयद्यत् उत्प- खते तस पञ्चमांचं फिरोणे रायथ, नदन्यचतुरा- मान् भमे:जलते निजपरिजनानां बासकानाध १५ खाद्यते स्थापयिष्यथ । ततस्ते प्रत्यूचुः, भवान् धमाकं प्राणान् रक्षितवान् भवतः पादृटा मत्यां वयं फि- सरोणे दासया भविष्यामः। परं वाजकानां यस्यां भनी फिराणेनाधिकारो जातस्तदितराषां मायां भमीनां पञ्चमाशं पिरोन् मायति, यूपफा खापि- देवा व्यवस्था समिमदेऽद्य यावत वर्तते। अपरम्हलायेल मिसरो गोधनप्रदेशे न्युवाम, तत्र चाधिकार प्राप्त क्रममा वर्द्धिपारसिहदयो बवा १०
१०४
.
म याकूब मिमदेश मा रखवालारान् थापयामास,तदार
तस्य क्या माचवारिपदधिकम वत्सरा बभूवः । अतः
रसायेस् निजं मरणदिन सविध विज्ञाय निजमतं
घूषकं समाइय गरिनवान पर दिन बाचात्
अनुग्रहीतोऽभव, विनय मिनर्देश मामाने मांग..
निधाय मम पूर्वपुरुषाणां समीपे मां सजाने निधा-
तुम् एतस्मात् मिसशात मोला सेषां मनायवेमामां
समीप मां शाययिष, मां प्रतीमम् अनुपाई सत्यतथा
यवहरियमीति मम अंधाधो इम इत्याने कुर;
ततो यूषा कथयामास, लदीवाशानुसारेणैव करि-
व्यामि । तथापि सपथ का खूषफि चाकूबा भाकित ११
यूपफ तस्य समीपे अपचं सकार, तदानीम् इवाये
प्रयाया भिरखानदिने प्रपनाम ।
परमारियोध्यायः।
१ यूजफर खानयोग पीरितस्य याङ्कमा मामा मार
प्रात यायः कथमं यूषकः बनवायाशी रखा कनि.
उखा प्रधामनकर यूपका पाई मसान।
श्तास घटनासमतास, पासव पिता वरितां १
ऽभवत्, पनि वानी खूषके कथिता ; ततःस निजी
दो सता मिलीबिमीनीला जगामा तदानी १
कचित याकूब कधितवान्, पात सुनी धूपया ।
A
४८द्यायः ।
पादिपुस।
१ चागमत मत इमायेल श्रात्मानं सबलं चत्वा उतिष्ठन
उपविवेग, अपरं पूर्वक कथयामाम, किमानदेवस्य
धूमनगरे सशकिमान ईश्वरी मा दर्शनं दत्त्वा इत्या-
निय गदित्वा कथयामाम; पम्स त्वामहं फल बहु
वंशं करिथामि, बत्तो जननिवह उत्पस्यने, तव
भाविवंशाय चिरमाधिकर्तुम् धर्म देशं दास्यामि च।
५ तो मम मिसरागमनात् पूर्व निर्माईशे विम
मनजिनामानों तव यादी 'जातो, तो मम भवि-
स्थितः वा शिमियोनाविध मम भविष्यतः किन्वितः
परं तव थे वे सन्ताना भविष्यन्ति, ने तव भविष्यन्ति:
अपरं चष्ठभात मावा खखाधिकारे विख्यास्यन्ति।
• चत: पहनरामागमनकाले किनान्दनस्य दफ्रा.
चातः किश्चिद् दूरे तिष्ठति मयि राहेल मार्गरव
मम समीपे मृता; तताहम रफ्राथा अर्थात् बैतमः
पदवीपा तथा: चामखानं तवान्।
अनारम रसायेल यूषफः पुत्रौ विखोक्य पप्रच्छ,
रती कोसतो यूष पितरं जगाद, ईश्वर एतस्मिन्
८ देणे मध पुलावती दत्तवान्। सदानीम् इलायेख
कथितवान, बई विनये, एती मम समीयम् भानय,
१. तावाम् पाभिषं कदामि। किन्तु वाक्यकारणत्
[स्थामा
पोषदृष्टिरिसाधे सुस्पष्टं द्रष्टुं नमधाक ; नतो धूप
तस्य समीपं लावामीतवान् न तो चुम्बितवान्, पालि-
जितवांचा अपरं रसायन यूषफंगभाषे, चिन्ति- ११
तवान्, नव वदनं पुनटुन प्रास्यामि, किन्तु पाय तव
वंशमपीश्वरो माम् अदधिन्। तदा यूषप जानुस्य-१२
मध्यात् तो नोखा भूमिटः सम् प्रणमामा पश्चात् यूषफर
तो हौ पितुः समीप नीत्वा निगदक्षिणकरणदसायली
वामे पिम, घामकरण दखायेसो रवि मिनधि
धृत्वा स्थापितवान। न इसाबेल विविच दक्षिणकर १७
प्रसार्य कनिष्ठस प्रयिमो मस्तकोपरि दत्तवान्,
ज्येष्ठस्य मिनर्मतकोपरिषवामं करं दत्तवान्।
अनन्तरं यूषफम् वाषिर्ष निगच्छ भाषितवान् मम १५
पूर्वपुरषो इबाहीम्रताको बस पन्यानमः --
लम्बितक्ता वनेश्वरोऽच पावत् मायावज्जीवन प्रति-
पाखितवान् ; बच दूतः बम्बापो का रजितवान् , १०
म एतो बाखको स्वाभिवं वात् , पान्यां मम नाम
मदीय पुरुषयोः माहीम सहाको नाम तिहतु,
रसाद बड़ी भवताम्। तदान प्रविमः शिरमि१.
पितु देवि सं दृष्ट्वा धूप असन्तुष्टोऽभया, तत
दधिमो मसकात् मिनः निरपि संसापयितुं
एण्याथः। 3B पारिए जनकस्य कर उत्वाय जगाद, हे नात, इत्यं महि,रष १ज्येष्ठ एतस्स बिपि दक्षिणं करं देहि। किनुनस्थ पिता अनहोसत्य कषितवान् हे पुत्र, तदहं जानामि. १८ जानाम्या; मोपि महती जाति भक्धिति, इति मत्य, किन्तु तस कनिष्ठो भाता तस्मादपि महती जाति २. भविष्यति, रतस्य वंशो बहुजनो भविश्यति । तदिन सतावाभिष प्रभाव्य कथयामाय, इसाबेला व युक्या नावां सादृश्यं दत्त्वा रताम् त्राभिर्ष वदिष्यति, ईश्वरक्षाम् अधिमा मिनशेष तुवं करोतु, इत्थं म २९ मिनधेरिप्रविमम् अपमयं कृतवान्। पपरम् इसा- येव चूषकं कथयामास, पया मम मृत्युकाल उपस्थित- वान्, किन्नुपरो घुमाकं सहायो भूत्वा युभान पुनः २२ पैटकं देशं नेष्यति, पई धर्म निभावधनुषा बलात् इमोरीषाणां करात् प्राप्तवान् ; तववाहगवात् तम- धिकम तुभ्यम् बदाम्। जनाममोपायः पाइमा पर्ने पुनारामासानं हवा मेरहवधि तस्य वयमं भविषाका २९ मिजमामामयाममाझा. १ अमारंबाकून विजपुवान पाइच कषवामाम। चूर्व मिखतरे पुला पद् घुमान् प्रति श्रेषतः ।
१७०
पारिएसका
[४९धायः।
५
घटिष्यते तदेवार युमभ्यं कथयामिहि।
याकूबः सुता यूयं निशामयत मदचः ।
पित्रिनायेल्कथायां व खमनोमिनिधत्त च ॥
कवन ज्यष्ठस्तव मे मामध्यें प्रथम बलं ।
पराक्रमेण मुख्योसि माहवा त्वं निजेन ।
व सातव वेगी हिम स्थाता मुख्यता तयार
यतवं निजतातस्य शयनीयं गतः पुरा।
गत्वा च भयनीयं मे सदाकत खया॥
मिमियोमास्था लेविश्व विद्यते माजावुभौ ।
भवतो निर्दय अन्वे तथा दो चन्द्रहासको
६ तयो गुंडपरामों मनानो म प्रवर्तता।
समन्यायां तथा नी मे मम्बानमुपनिहत ।
अहन्यत पुरा तान्यां पर एक: खकोपतः
एकच भूपतिस्ताभ्याम् अमायन निश्था।
तयोःमोधोऽभिप्येत यतःमध्वजिनोऽभवत।
तयो: कोपोऽभिमप्येत पतः स निहुरोऽभवत् ।
याकूबोयजनादेती करिष्यामि पृथक पृथक् ।
इसाखीधमध्याता विकरिष्यामि निषित
पिछदाः सहजास्ते को प्रमियनि सर्वत्रः ।
भविष्यनिलीयाच रिपयशव हमागाः।
-
रायः
पादिएस।
१८१
बदीपिकमन्नानाखां प्रणस्थन्ति दलवत्।
सिंहानां प्रावकस्ता थिहदा भवति खयं।
हे वास म्हगयाद्रथं भुकोई वं गमिषसि ।
सिंहावत् सिंहबदायां सुनंको बोधयिष्यति ।
१.बीलो मानवयिता
यावद्
बागमन करिथति
महिनावद् विझदाता राजदण्डो ममिष्यति ।
चिराधिपतिता तस्य वंशानापगमिष्यति।
तत्समीपेचसोकामां भविष्यति हिमयः
१९ द्राक्षालनासमीपेच गईभं भग्नस्थति खयं ।
सुगोसनीममीपे बड़ा गईभधाकान्।
रचयिष्यति गोसन्या रसेन पौत्तरीयकं ।
दाहारकर र परिषेचं करिस्थति
द्रामारसेन तस्यापिने र भक्थितः।
एकामास भविश्वन्ति दुग्धेन मकसारदाः।
मरित्यतः प्रती हिसिखुन निकस्थति।
पीतीचाधिटेनस निवासव भविष्यति।
तस्वाधिकारसीमा चोरोनमा भविष्यति ।।
भावासमयतः माथी बलवानपियो भवता
गईभस्तेन महापाहर भविपति।
१५ विश्राममुत्तमं बुद्धा रम्यं बुद्धा पनीहत।
पारिता
भारं वोढुं नमन् स्कन्ध करं राम दास्थति।
सायेसोऽन्यवंबानी मनत्यं मताधिदान्।
स्वकीयानां मनुष्याणां सविचारं करिवति।
१० पथि संन्याय का सपो रहा र बानिनः परं ।
तदारुडं पातयेष तनुलो दरान भविश्यति ॥
परेश स्वत्परिचाणं समवच्च खिताब्यहं॥
कश्चित् सैन्यसमूहवेत् गादं नयति करिचित
हिंगादपि तान्यं पराजयति निवित॥
पायर उत्तम खायं नमात् रानापि भोच्यते ।
मनोहटायावाभिः पुरणपोति सुन्दरः ।
सगेन तेन मरामो महालिः भविष्यति ॥
१२ यूषफ प्रहः ममीपस्था प्रारपारगामिनी
फखयुका था पाखा तदपुलमाखिनः समः
२५ चापरिवजात पाविव विलोमुखः।
अतिलिटः मलायामवदाई पराम
२७ नदीवदोः कराणा नेवाभासवताना ।
सानाविता यच मूलपावावरूपकः ।
२५ करायच चाकून विद्यते सर्ववक्रिमान्।
स्वत्तापरबाहाय्यात कालवाविषक्षाया।
अईखादिवती पच कुश परिवायी।
ए
।
अधोगबीरनीराधः कुल यच जायते ।
माय जायते पचमतच पयोधरात्।
बदीयानि भविबन्ति नानिमाथि निथिन।
२६ वत्वितः फलदामीः स्थानादादिपुरषाभिषः
मा चिरानोलीयां सीमां यावत समेधिता।
भ्राचापपारितस्यैव पूषफोमतकोपरि।
मातिबाडामासाच सुतरा भविष्यति ।
प्रगे मतभच्याशी मन्याखेटामवाटकः ।
बाहकलेन मा विनयामीन संभक्थिति ॥
रत इसायखो हादसा, एषां जनक प्राधि-
बदनकाले कामिमा कविता रतेषाम् रोक
विशेष प्राधिषं जगाद।
अनमारं याकूतान अवदत् ईनिजवनः बाई
५. संग्टहीतो भविषामि। पन माहीम मात्रामाधि-
का किमानदेये मध्याः पाणित मापेवावा यत्
क्षेच तीच फ्रेष: कोतवान पर खाना-
जीमनाबाबा सारावास सहाकावभार्याचा
रिक्काचाच समानम् अभवन, परवाचा
शाजानम अकरवं, तब रेतोय रोषसितार्या
गुहायो पिक्सोकानां समीपे मम समान हरिकथा
२९
मप्रतिदिनानि यावत् शमः। जोकोदिनी मते
१०
[..यायः ।
क्षेत्र तबाध्यखां गुहाच हेतीय सन्तानेभ्यो-१९
उकीहात्। त्वंम निजसुतान् प्रत्याज्ञापन समाष्य १५
अयनोये दो पादौ मेलयित्वा प्राणान्त्यका निज.
जनानां ममीपे मममता
१. पंचाहत्तमोऽधायः।
१ याबमा धने शोषनं ० थामा सामगमनं । पूषफो
भातला सामने २९ यूषो बंशय कथनं पाता मरक।
तदानी
चूषक
निजपितरं क्रोजे कृत्वा रोदिया १
चुचुम्ब । अपरं यूषफ खपिटदे सुगन्धिद्रययुक कर
निजभृत्यचिकित्सकान् आज्ञापयामास ; तश्चिकि-
कका इसानो वपुः सुगन्धिद्रव्य धोजयामासः। किन्तु १
तस्कर्षकरणे चत्वारिंशहिनेषु गतेषु ते तत्र चत्वारिं-
मत दिनानि चापयामासः मिस्रीयखोकाय मायने
यूष फिरोणः परिणगान् अवदत, पदि मा प्रतियु-
भाकम अनुयहम् बात साहिफिरोणकर्णमाचरे कथा-
मतां कथयता मम पिता मांसपकारयित्वा गदित- ५
वान, पख मचि मृते किमानदेश साहले बत मनानं
खातवान् बामनिधाषितमात् इदानीं मां
चातुम् प्राज्ञापयत, पितरं मामाने निधाचा पुनरा-
५. अध्यायः १५ । (गमिष्यामि । ततः फिरीन् उकवान, पाहि, तब पिता वां यथा शपथं कारितवान नव वंसं मनाने खापथ १. ढाच जम्मुः। तदा चूषफ् खेपितरं मनाने निधातुं यात्री चकार; ततो फिरौणो मत्याः तस्य गेहस्वाधिप- तथा मिसर देशोचाधिपतयः यूषकः सबै परिवारा: तस्य भातरः तस्य पितुर्सहस्य परिवाराव तेन साई जग्मुः गोजन प्रदेशे केवलं तेषां वालका मेषपालका गोपालकाव खितवन्तः । तेन साई रथारुडा पक्षा- तेनातीव जनसमागमो बभूव। पश्चात् से यईन्सटिन्या: पारेखितम् पारयणसामईनखा- मम् उपस्वाय तब महारवेष बगदुः, वृषफा नत्र ११ खाने मत दिनानि यावत् सहरी प्रतः किनान्- देशोषा पाटदस्यमईनखाने वाम ईसक शोक विखाक्यः कथयामासः, मिसोबाणाम् अर्थ महान् बोकः । तस्मात् बईन् पारवंतत् सागम् भावेल मि- सरमिसीया) रतिमाचा विखाता बभूव। १९ पनन्तरं याकूब निवपुत्रान् यथाज्ञापयत तय पुत्रा. १५ सदनुसारेण कार्य पहा फतवस्य पुत्ला किमान्- दे नीला रेतीघरोमामामखानार्थम् मारीमा
शादिष
[..यायः।
कवता मम्याः पूर्वखमपेखापस था गुहा साध्ये
तस्य भानं कृतवन्तः। तख नात माने जाते१०
यूषफ् तस्य पितुः मनानं कन्तुम् भागता धातरः मजि-
नस मिस प्रत्यागतवमाः।
अपरं खेषां पिता मृत इति दृष्टा बूषको भातरः १५
कथयामासः, यदि यूएफ बयान छतीयते ताई
क्यं तस्य यद्यत् अहितम् अकुर्व मन्प्रतिफलम् अस्मभ्यं
रायति । तस्मात ते यूषर्फ प्रति कथामेतां सेकडारा १६
कथयामासुः ; नव पिता मरणात् पूर्व मान रति
मदितवान्। धूषफे कचामेतांकथयिष्यथ तवचारभि. १०
सो प्रति दोषे कोपि त्वम् अनुरक्षा तेषां दोषम्
अपराध मासि; अतो वयम् इदानी प्रार्थवामई,
तव पितुरीश्वरस्य दामेयाना दोष दधि,किन्तु यूप
तेषां कथामेतां शुवा रोदितम् पारमता बनकर १८
शसभातरतदर्थ मला प्रधिपत्य कथयामासः, पस
वर्ष तब दासाः। ततो यूषफ्तेभ्यः कथितवान्, धूर्व १८
मा भेट, किमाम चरस प्रतिनिधिसरकार यूपं
महिषां कुमक्षण सतवाति मत्वं, किचोचर-१०
तामेव सुमन कतवान,फलात इदानीं यादृपयय,
तथैव स बहना मनुष्याणां प्राधान् परछन्। ती २१
१०
यूयं रदानी मा भेट घुमान् बुना बाखकांच
प्रतिपालविवेहम्। रत्वं मधुरवावं कथविवा तान्
सानवयामासा
२२ अनमरं यूष तख पितः परिवाराच मिसो
२९ वसन्तः तनुः । अपरं यूष दवाधिकं शतं वासरान्
जीवन् रथिमः पौवं यावत् ददस मिनो मावी-
२० बायः पुत्रस्य मन्नानामपि काडे पकार। ततो यूषा
सहवाम् अवदत, पर मुमूर्षः, किवीश्वरी युभान् प्रति
नितान्त हिंसवा माहीम रहाको चाकूबछ
समोपेचं देवं सतुं अपचं भलवान बचा देशात्त
२५ देवं नेष्यति । नतो खूषपदम अपचं कारयिवा इसा-
येसः मन्नानान् बभाष, सरो युनान प्रत्यक पष्ट्रि
करिवति, तदानीच रतसात् सामात मदोवा.
२६ खोनि नेवा रत्वं परमाधिकचतकारक्वालि
ममार, नतो सुगन्धिद्रव्ययुक्त सवा मिनर्देश काहा-
धारखापयामासः।
इत्यादिपुर समाम्।
यात्रापुस्तकम्।
पोस्।
मुसानिखितं दितीयपुस्तकम्।
प्रथमोऽधायः।
१ यूपपरख पातलाश मरतात पर नेग माहिः पिरोला
नेपाम पावः नेपाली दा१९ तेषां पुजा ।
रूखेन मिमियोन लेवि थिहदा पावर सिधूलम् ।
विनयामीन दान् नतालि गाद बागेर रतनामका र
इसायेष: समसामाः सर्वे खखापत्यान्यादाय थाकूषा १
माई मिमर्देशम् चाजग्मुः। चाकूयोऽपत्यानिमाकन्येन ।
मप्रतिबना धामन, किन्तु यूष पुरैव मिरि
खितवान्। अनन्तरं धूषक तस्म भ्रातरसत्काली- ५
खोकाय मनुः। तथापि सादेखो सी बाणो ।
बहिण बहुमतानः मन्नतोकप्रबलो अभवत् ;
स्तैः परिपूणों बभूवा
ततःपरं यूषर्फ योन बागाति,नादुपएको मिमरि :
नवीनी राजा भला निजलोकेन्यः कथयामार, पसल
एसायसीथलोका बखेन संखया पत्तोऽधिका ।
देश
पथाय:।
चाबाचा
१७८
१.अभवन् । यथा ने पुन बर्द्धिग्णवो न भवेयुः; अपरं युद्ध
उपस्थिते अस्माकं प्रबुपक्षाः समोऽस्माभिः मार्दू न
युयेयुः, अस्मात् देशाच न गच्छेयुः, तनिमित्तं वयं ते.
११ माई मावधाना व्यवहाराम। अनलारंभारवाईनेन
ताम्लोष्टुं तेषामुपरि कार्यशामकान नियोजयामासः;
अपरं तैः फिरौणः कृते भाण्डागारनगरम् अर्थात्
१२ पियामं रामिषेषञ्च निचाया। किन्तु ते ते
यावतः केशान लेभिरे, तावत् वृद्धिम् उन्नतिक गन्तुम
पारेभिरे; तस्मात्
ते साधेलो वंशकारणात् अती.
१५वोडिविणुः । पश्चात् मिसीचलोका निईयत्वेन तान
१४ दास्थकर्माणि कारयामासुः । पासतः कठारदास्येन
पडेलकत्रिकर्मभिव तो प्राणन् विरचषा:
शकः; रत: मेवगैरतिनिईयावने तान् दास्यकणि
कारयामासुः।
अनन्तरं मिसोयो भूपतिरिग्रीवलोकानां भिका-
मामिकां पूधानामिकाच धाब्यावाश्य वचनमिदं
१६ बभाषे, यदा युवाम् जीययोषितां धाचीकार्य करि.
व्यथः तदा तासाम् अपत्यानां कोषो परीषियेथे,
तर यदि मायां पुमपत्यानि भवनितहितानि पनि-
बेथे,यदि पथपत्यानि बाधनो,तदिनानि जीवन्ति
पावापुस। सापधिव्येथे। किन्तु धायी चरात् भोला मिलोय-१० राजस्व निदेशानुसारात् असत्वा पुमपत्यानि जीवन्ति स्थापयितुम् धारंभाती तो मिसरो राजा धाचौ १८ पाहय बभाषे, युवा एतादृर्ष की कुतः कुरुथः पुम- पत्यानि कुतो जीवन्ति वाफ्यथः नतो धायौ फिरौक १८ प्रति जगदतः,कीया पोषितो मिनीयाणांयोक्ति- व न भवन्ति; ता बसवत्यः धात्रीणां नामां ममोपा- गमनात् पुरैव ताः प्रसयन्ते। अत परस्तयोः धायोः १. कुन चकार, सतो लोका प्रतीजयमेधमाना महा- बसवन्नो बभूवुः। धायौ ईश्वरात् विभयाञ्चक्रतुः,२१ तस्मात् स तयोरपि वंशान रथयाशकार। .. अनन्तरं फिरीन निजान मर्पलाकान इत्याचा- २२ पथामार, पूर्व सर्वाणि सद्योजातानि पुमपत्यानि बोतखिन्यां निखथ, किनु सर्वाः कन्या जीवन्ताः खापविषया २हितीयोऽध्यायः १ हवाम नमदीन पेटले स्थापन । पिरोष बनाया सीन व मितीय होकस्य पधः ॥ फिरोपः पोषात मिरियन प्रनि मम पसायन बार चौका प्रतीवरस्थ रण। अनन्तरं क्विाजातस्थ कथचिमनुष्यसवि- १ .
२ शायः । वाचापुक्षा ५ २ वंशस्य कन्याया विवाहे जाने मा भारी गर्न धृत्वा पुचमेकं प्रससबे ; ततः सा तं बालकम् अतीव सुन्दरं २ दृष्ट्वा तं मामचयपर्यन गोपयामास। ततो गोपयि- तुम् श्रममर्चा मनी ननिर्षाित पेटकम् बानीय पार- मर्जरमाभ्यां संलिष तन्मधे बालक निधाय टि- नीतोरम्थनम्बवने स्थापयामास ततस्तस्य का दशा- घटेतेति दर्शनार्थ तस्य भगिनी दूरे खितक्ती। अनन्तरं निरीक्षः कन्या चातुम् पागच्छत् तस्या दास्यो नदीतटे भमन्ति, तदा नखवनमध्ये पेटकं वि- (लोक्यतमातेतुं निजदामी प्रेषयामामा पश्चात् मा पेटकं मायित्वा तंबाखकं ददर्भ, तमिन् बालके कन्दतिमा ७ सदया मती जगाद, रखरखीयानां यालकः। तदा तस्य भगिनी फिरोणः कन्या भाषे, वाहते पालकमेनं दुग्ध पायषितम्ब गला दबीयां धाचीनेका पादय किमानण्यामिानतःफिरोण कन्या कथवामाल,पाहि। मतदानों मा कन्या गला सवालका मातरम् बाबा- ६ नयत्। ततः फिरोषः कन्या तामक्दत् तमेन बासक महीवा मदर्थ पषः पाथय, तब वेतनमहायामि तदा मा बोषित पाखकमादाब पयः पायथामाम। १.तो बालक एपिते का तमादाय फिरोपः कन्याचे [२ध्यायः। थानापुसकी ददौ, ततो बालकस्तस्याएव पुत्रोऽभवत् तदानीं मा तस्य नाम मुसाम् (आकर्षित) चकार,यतः मा कथया. माम तोयादमिमम श्राकार्षम् । इत्यं मुमा महान भूत्वा एकदा निजधादण ११ समीपं गत्वा ताम् अतीव भारं वोढुं ददर्भ ; एकोमिली तस्य चाहणम् एकम् पनि प्रहरति तदपि ददर्श श्रतः म चतुर्दिया वोक्षमाण: कमपि न १२ मिलीयं हत्वा मिकतामध्ये पोचयामाम। अपरं १५ द्वितीयदिन स वहिर्गवा दाविनीयों कखहकारिख। वोच्य दोषिर्ण कथयामास, त्वं निजभातरं कथं प्रह- रसि? ततः म उकवान् अम्माकमुपरि कमला गजानं १४ -विचारथितारं वा नियुकवाम् । वं यथा मिलीयलोकं इतबान तथा कि मामपि हन्तुमिच्छमि ततो मुला भीतः मन उवान् एतत् कवावं प्रकाचित । ततः फिरौन कथामेतां भुखा मुष हन्तुं गया-१५ । तमात् मुसा फिरोषः ममुखात् पलायमानो १६ मिदियन्देथे वस्तुं गत्वा कस्यचित् प्रहे समीपे सम्- पविवेध। रतमिन्नन्तरे मिदियनीयवाजकस्य मत १७ कन्यासबामस्य पितुष तोयं पाययितुं तोय. मुत्तोष तायपाचं पूरथामासुः। किन्तु मेषपालका १० भागत्य नाताडयामासः ततो मूसा उत्वाच ता उप. चकार, सामा मेषपासका पयामि पायवाचकार। १८ अनन्तरं तास निजपित रुपमा समीपं गतानुस ताः पा धूयमय कथं शीघमागताः। ततस्ताः कथवा- एको मिली मेषपालकानांकरेभ्योऽस्मान उद्धृत्य बजाने यशाप उदतोषयत्, अस्माकं मेषत्राव २. नायं पावितवान्। तदानों में निजकन्या अवदत्, म कुत्रा व्यं तं कृतस्याकागमता यूयं भोकम् थाहयत । २९ अनन्तरं मूसास्तेन मनुष्येण माई वस्तुं सममन्धत, तदा २९स मूभा निर्जा सिप्पारां कन्यां विवाहवामास । तत- तथा योषिता पुग्ने प्रसते तस्य नाम गे म(पत्र खाने विदेशीति) सतवान् यत: म उकवान,अहं विदेछे कि. देशी तिठामि। २५ बजकासात् परं मिलीवराजस हत्यभव अपरं रसायेला सम्माना रावलकारणात् कातरोकिन्द. सच , तदा तेवदासत्वकारणात् तत् कातरत्व- पद परख ममीपम् उपतला। ततपरस्तेषामा- खरं निशम्य माहीम रहाक्चाकूभिः भाई २५ सातपूर्वनियमं सत्वा दवायेव प्रति निरीक्ष तान्अनुजगाचा २६४ याबापुसकी [षिशायः। इसीयोऽध्यायः। १ प्रज्वनि तेस्त म्बे म सासमोप पर प्रकाशनं मा प्रलोचर कथन वरेण भाई भूमापन च । अपरं मूमा मिदियविवामियाजकस्य निजश्वरस्य ? विश्रामेषत्रमं चारयितुम् श्रारभत; एकदा म मेषत्र ग्रहीवा कान्तारम्ध पश्चात् हारेवनामानम् इश्वरस्य पर्वतम श्राजगाम, तदा म्तम्बमध्यस्थितामिशिवायाम र ईश्वरस्य दूतस्तम्य मन्निधौ प्रत्यक्षोऽभवत् : तदानों म दृश्शा ददर्श, स्तन्वी वहिना प्रचन्नति, तथापिस्तम्बान नश्यति। श्रतो मूमा: कथितवान् स्तम्वः कुता न दह्यते । । प्रहमेकपायेन गत्वा महाचध्ये वोतिब्ध। पश्चात म । एकपार्श्वन याति, इति विले.क्य परमेश्वरः सम्बमध्यात् तमाय जगाद, हे मूमा हे मुमाः, तत: शोवदत, एषाहम् उपतिष्ठामि तदानी म कथितवान्, ५ स्वम् एतस्य स्थानम्य ममीपं मागच्छ,तव पदाभ्याम् उपा- नही मोचय त्वं यत्र स्थाने तिष्ठसि मा मेश्या भूः मोपरम-4 वि कथयामास तव पूर्वपुरुषाणाम् ईश्वरः, फलत इब्रा- होम ईश्वरः महाक ई ऋगे याकुब ईश्वरश्चतता मूमा ईश्वरं प्रति बीसित बिभ्यत्, मिजाम्यम् पाचच्छाद। अनन्तरं परमेश्वरः कथयाञ्चकार, अहं मिमर. . खितान निज नीकानाम् अतिशय दृष्टवान, कार्य- द्राम पद्यायः १६५ याचापुसक शासकैस्तेषां रोदनच श्रुतवान् तेषां यातनाश्च ज्ञात- ८ वान्। श्रतो मिमीणां करेभ्यस्तान उद्धत्तम् अस्मात् देशात् उत्तनं विस्तृतम् अर्थात् किनानीय हित्तीय रमोरीय पिरिषीय हिन्वीय यिधीयाणां दुग्धमधु- ६ प्रवाहिदेशं तान् नेतुम् अवरूद्धवान्। पश्य, दसायला वंशानाम् धार्तखरो मम कर्णगोचरीभूतः, यमुपद्रवं १. मिमीयास्तान् प्रति कुर्वन्ति तदहं दृष्ट्वान्। तहदा- नीम पागच्छ, त्वामहं फिरोण: समीपं प्रेषयामि त्वं मिसर्देशात् मम इस्रायेल्लोकान् वहिः करिथमि। ततो मूमा ईश्वराय कथितवान् कोहम् यत् फिरोण: ममीपं गत्वा मिमर्देशात् दम्नाय न्वंशं वहिः कतुं शक्रोमि १ तदा म कथितवान्, अहं तव महायो १२ भविष्यामि, ततो मिमरो लोकनिवहं वहिरानीय यूयम् अस्मिन् गिरावोश्वरभजनं करिष्यथ इति मम १३ तत्प्रेषणस्य लक भविष्यति। पश्चात् मूमा ईश्वराय कथयामास, पश्याहं खायेलवंशानां ममोपंगत्वा ताम् इति वाचं वदामि, वुमाकं पूर्वपुरुषाणाम् ईश्वरी रमाकं समीपं मां प्रेषितवान , किन्तु तस्य किन्नामेति १. चेत् ते पृच्छन्ति, तईि किमहं प्रतिवदिष्यामि ? तत ईश्वरी मुसामवदत् अहं यामि,मस्मि ; पुनः कथित- ?
वान,
दुस्सायेलवंशम् इति वद,सथानुयुमाकं सोपं
मां प्रेरितवान्। सन ईश्वरः पुन भूमी नभाषे, त्वम् १५
उसायवधम् इति वयसि, युमाकं पूर्वपुरुषा
प्रभु बिहीवाः (परमेश्वरः) अर्थात् माहोम ईघर,
इसाक ईश्वरो, चाकूब ईयरो, धुमाकं समीपं मां
प्रेरितवान, मम नामैतत् एतच चिरकालं पुरुषानुसा-
रेण स्मरणाय भविष्यति ।वं मत्वा इसायेलवंशस्य प्रा-१६
चीनानां सभा कारयित्वा कथामिमां कथय, युमार्क
पुरुषाणं प्रभुः परमेश्वरः अर्थात् हाधम इसहाको
याकूमश्वेश्वरोमां दर्शनं दया गदितवान,अहंयुमान्,
मिसर्देश
युमान्
प्रति
शताम् सकलान् व्यवहारांव
दृष्टवान्। श्रतोहं पूर्वोतवाक्यानुसारात् मिसरः क्लेमात् १०
युमान् वहिरानीय किनानीयानां हितीयानां स्मो-
रोयानां पिरिषीवानां हिम्बोयानां यिवृषोयना
देवम् प्रधान दुग्धमधुप्रवाहिदसम्भानियामि; लेन
ते तव कर्चा यति। तदा त्वम् रसायेल्वंशस्य १८
प्राचीनाव मिरी राज समीपं गत्वा कयामेतां
কথি, শীয়া সৰু অনস্বীঞ্জা খাদ্ধ
अभवत्, तो विनय,प्रमाकं प्रभु परमश्वरम् महिन्य
शमं कर्तुम् इदानी दिनत्रयमार्ग प्रान्तरं वातम्
धाषा] चाचापुसकी २८ अमाम् श्रादिभतु । किन्त्वहं निसर्थ जानामि, मिली- यराज प्रति पराकाम्न हस्त न प्रकाशिते मधुमान् वातुं २. बारषिष्यति। ततो मिमरी मध्ये निजहम् विस्तार्य मधा सताय्यकर्मणा तस्मिन् प्रहते स चुमान् यातुम् २१ प्रादेच्चति । अपरं मिस्रीण साक्षात् एतान् जनान प्राप्तदवान् करिथामि, तेन मममकाले यूयं रिककग २२ मयास्यथ। किन्तु सन्धी योषितः स्वस्वममोपवासिनीनां योषितां समीपे खखग्रहस्थानां प्रवामिनीनाञ्च ममोपे सवर्णपाचं दुर्वर्णपा वसनच याचित्वा यहीान; तान्यपि यूर्व खस्वपुत्राणां खस्खकन्यानाच गावेषु परि. २५धापयिष्यथा त्वं मिसीयानां द्रव्याति हरिबच। चतुयाया। १ ममायोः सर्प र तत्करस्थ कुडित्वं १० मा गनुमन- नकारात् तेन माई थातुराजे निघुन १८ मिहि. चनो भूसागमन २१ फिरोशः पन्निधो बनायबचः २४ मसा- उमस्य खकारः ९० रोको मूसासाचात् कर २९ रसायनशासनिधि यसरकचापकासन) १ पनन्तरं मूमाः प्रत्युवाच ते मान प्रत्येष्यन्ति मम कथायां न मनांसि च निधास्यन्ति; किन्तु से वदिश्व- ति, परमेश्वरमा रन न दलवान । तदानों परमे- परख पातव करे कि उकवान् यहिः। ततःस
[४ अध्यायः।
.
;
१९
याचापुस्तक।
उवाच, तां भूमौ निक्षिप। तेन तस्यां यध्यां भूमी
निक्षिप्तायां माहि बभूव ; ततो मूमास्तस्थ ममुखात्
पलायितः । तदा परमेश्वरा मूमा जगाद,करं प्रमार्य ,
तस्य पुच्छं धारय;
तत:म करं प्रसार्य पुच्छ धृतवान
तदा म नन्य करे यष्टि वैभव। प्रवाई तेषां पूर्वपुर- ५
षाणां प्रभुः परमेश्वर इब्राहीम इस्हाको याकृवश्वेश्वर
स्तव समोपे प्रकाशितोऽमाम् इति ने सर्वे प्रत्येयन्ति
अपरं परमेश्वरः पुनस्सं जगाद, नव करं वक्षमि देहि;
ततः स वनामि कर दवा वहिः कृतवान तस्य कर:
कुष्ठयुको हिमवणे बभूव। पश्चात् म उदितवान् त्वं ७
पुन चमि निजकरं निहि, ततस्तन पुनर्वचमि
करं दत्त्वा वहिः कृतः, तम तस्य करः तदन्यकरक्त
प्रकृतमामो बभूव । ते यदि त्वां न प्रत्ययनित -
तव पूर्वी यलमणि च न मनामि निधाम्यन्ति ताई
द्वितोचिकात् प्रत्येष्यन्ति । द्वाभ्यां चिहाभ्यामपि ।
यदि न प्रत्येष्यन्ति नव कयायाञ्च न ममा निधास्यन्नि,
ताई नटिन्याः किश्चित् नोयमादाय शुष्क मौ पातय ;
नव वंटिन्या यत् तोयं तत् सोलयिष्यमि, तत:
शकभूभी मोमिन भविष्यति।
मूमाः परमेश्वरं बभाषे,हे मम प्रभा,रत-१.
४ायः घामापुसकी १६६ कालात् प्राक् वा मिजदासस्य मिकटे भवतः कथा- कथमात् परमपि नाहं वाकपटुः, किन्तु धीरवकाई ११ जडजिहामि। पश्चात् परमेश्वरस्तं प्रत्युकवान मान- पार्ण क्दननिर्माता कः । तथा मूकं वधिरं द्रष्टार अन्यच्च को निर्मिमीते! अहं परमेश्वरः किं तत्न १२ करोमित इदानों यादितव वदने तिष्ठनहं वक्रव्यां १३वाचं त्वां शिक्षयिष्यामि। ततः म कथितवान् हे मम १७ प्रभो, विनयेई, येन प्रेषणीयं तेन प्रेषयतु । ततो ममा प्रति परमेश्वरस्य कोपे ज्वलिते स कथितवान् नेवायो हारोन् किं तव भ्राता न भवति । सुवकामौ तमई नामामि, स त्वा माक्षात् कर्तुम् आगच्छति त्वां पश्यन् १५ पचित्तो भविष्यनि । त्वं तेन माई संलपिथमि तस्य वदने वाक्यं दास्यमि ; अहं तव वदने तस्य च वदने १६ तिष्ठन् करणोथं कर्म युवां शिक्षयिष्यामि। म लोका- मां समीपे तब वाचे वदिश्थति, म तव बदनस्वरूपो १७ भविष्यति । वच तस्येश्वरस्वरूपो भविष्यमि। अपरं त्वं खकरेण यहिं रक्षन् तयैतानि चिकानि दर्शयिनि । अनन्तरं भूमा निजवारस्य विनाममीपं प्रत्या- गत्य बभाष, विनयेई, मिरि स्थितानां भावणां समीपम् इदानीं प्याघुब्ध गj, नेच यावत् जीवन्त:
बाधाए। [पाया। मस्ति नवेति द्रष्टुप मां पातुम् अनुमानोति । ततः पिणा मामवदन कुशलं गछ। चपरं परमेश्वरो मि-१८ दिधनि मूसे कथितवान् थे जमाखा हन्तुम् रेछन, ते सर्वेऽपिया, तसात्वं मिसरं प्याथुच गई। नदानी मूमा निजजायां सुतौ च महर्भम् पारोबार मिस खात्य गतवान् अपरं स खकरेण ताम् ईश्व- रोया व जगाह। अपरं परमेश्वरो भूमां बगाद, बपि मिचरं पुन २१ र्गम् उद्यते तव करेगा पान्मगुतानि काणि कर्नु दत्तवान्, तानि विविध फिरोण: समकं कुरु किम्बई सदमाःकरणं कठिनीकरिथामि, लेकस खोकान् न त्यच्छति। अपरं वं फिराणे कथविधान, २९ परमेश्वरः कथयति, सायलमो मम सतः पन् मम व्येष्ठपुत्वरूपः । अतो तुभ्यं कथयामि, मां मेवितुं । मम पुर्ण परित्यज, न बदि मेसि, तहिं तव पुत्रम् अर्थात नव ज्येष्ठपुतमहं हनिष्यामि। अनन्तरं मार्ग उतरणीयगेहे परमेश्वरस्त दर्शन। दत्त्वा हन्तुम् उचतवान्। सदानी पिपारा तीनवं २५ ग्राहीला निवपुषस्य वचं लिया तो नपरणसचि- थी विधायकषितवान्, निखिलं मम मोमिनपाती यायः पापापुलकी २६ वरः। धननारम सरण तमिन् त्यो मा योषित वक्छेदकारणात् ती कथितवान्, मम शोणित- पाती बरोमि। अनारं परमेरो हारो बभाषे, भूमा माक्षात् का प्रामारं मम। ततः स गत्लाईसरसा २८ पर्वत लेग साई मिशिला चुनितवान्। तदानी मूसा निरूपितम् ईश्वरीयं सर्वदा तनाज्ञापित सकलचियरोवंशापयामास । अनलारं ममारोण मला इसायेलचस्व प्राची- १. नानां सभा कारयामासतुः; ततो मूमा प्रति कथिताः परमेवरीया था: कथास्ताःहारोन्तेभ्यः कथयामास; अपरं सोकानां हरिगोचरे नानि सर्वसामाणि प्रका:. २१ प्रधामाम। तेन साका: प्रतीतवन्तः, ततः परमेसर रसायेवं निरोच्य नेषां दुःखानि इटवान, रति विधावनेनं प्रणम्य समाराधयामासुः । . ५पचमोऽधायः। मारो: फिरोसमीपमा प्रतिपिरीय हो पा माराम पायदान ।। राम: समीपे कार्यमाकागातिः २. मालारोग प्रविमानवाचबरपतिमा निवेदन नतो मूबाहारोपौ प्रविण फिरोणे कथयामाचतुः, वाचापुस्तक। [पध्यायः। इस्रायेलः प्रभुः परमेश्वरः कथयति, प्रान्तरे मामुद्दिश्य महचरणार्थ मम खाकान गन्तुम अनुजानीहि। तदा २ फिरोम् कथयामास, परमेश्वरः कः ? यत् तस्य कथां मानित्वा एखायेलो वंशं यातुम्वाद व्यामिक नाईपर. मेश्वरं परिचिनोमिनेस्रायेलो वंशच यातुम् श्रादेच्या. ३ मिाती जगदतुः दीयाणाम ईश्वर श्रावणदर्शनं दत्त वान् श्रत भावां विनयावहे, प्रभु परमेश्वरम् उहिश्य होतुं दिनचयपयं यातुम अस्मान प्रान्तरं धातुम् श्रा- दिश मा चेत्साम्मान महामार्याचन्द्रहासेन च निपात- 8 यिष्यति । तता मिस्त्रीयो राजा तान जगाद, हे भूमा: हारोन युवा कार्यात् लोकान् कुतो निवारयथः ? युवा निज निजंभारवहनं कर्म यात। फिगम् पुनर्वभा ५ थे, पश्यतं, एतस्मिन् देशे मनुष्यारते ददान बहवः, - वाचतान् भारवहनकर्माण निवर्तयितुम् इथः । अपरं फिरौन नम्मिन् दिने लोकानां कर्मकार- ६ यितन अध्यक्षान् प्राज्ञापयामाम, यूयम् दशकादि निर्माणार्थ पूर्ववत् एतेभ्यः पलालान् मा दक्त, ते गत्वा • वार्थ पलास्लान् संग्रहन्तु। अपरं पुरा थतीष्टक- निर्माणभार प्रामीत, इदानीं तं भारमर्पयत; तस्मात न्यून मा कार्ट; यतस्तेऽलमाः श्रत उचैरवन्तः कथयन्नि, ५राया। याचापुस्तका ६ ईश्वरमुहिग्य होतं अम्मान यातुम् अाज्ञापय । तस्मात् तेषामुपरि पुनरधिककर्मणां भारमर्पयत; तेन ते परि श्रमकुर्वन्तोऽर्थकवाक्य मनोमिन निधाम्यन्ति। १. नन्तरं कार्यकारयिनागेऽधिपतयश्च वहिर्गत्वा तेभ्योऽकथयन् फिगन् इमां कथा कथयति,अहं युग्मभ्यं ११ पुनः पलालान् म प्रदास्यामि। यूयं यत्र प्राप्नुय, तत्रैव पखालान् संग्टहीत; किन्तु हुमाकं कार्य किञ्चिदपि ११ न्यून न भविष्यति। नतो लोका: पलालाना विनिमयेन १३ नालान मंग्रहीतुं कृत्स्नं मिमर्देश बभ्रमः। ततः कार्य- कारथितारः क्षिप्रं कनं कथयामासुः, पलालप्राप्ति काम्ले यूयं यथा कर्माणि कृतवन्तः, इदानीमपि दैव मिकानि निरूपितानि कर्माणि तथा मम्पामि कुरुत।. १४ इमायेनवंशोपरि यान कार्यकारयितन फिरोणे- अधिपतयो ऽग्थापयम् तेपि प्रहता भवन इमां कथा पृष्टाश्चाभवन, यूयं पूर्ववत इष्टकनिर्माणस्य निरूपि- तानि कार्याणि कुतोऽहर हः मम्पूर्णानि म कारवथा सतसायलो वंशीयाधिपतय धागत्य फिगणः ममोपे प्रोचरुवन्तो निवेदयामासः, कुतस्वं निज- १६ दाय: माई एतादृक व्याहरमि १ सव दामभ्यः कोपि पम्बालान् न ददाति, तथापि ते कथयन्ति इश्कानि
थापा
निभातेति : अपरं तव रामेवाः प्राता भवन्ति, किन्तु
तब लोकानां दोषाः। ततः स कथयामास, थूधमलमा १.
यूथमसमा इति देतो दध, परमेश्वरम् उहिय होतुम
असान् थातुम् शाज्ञापया इदानी गच्छत, कोणि १
बुरुत, युजन्य पखाला न दास्यन्ते ; तथापि बुभाभि-
रिष्टकानां सम्पूर्णसंस्खा दातव्या। तेन युमाकं देवमिक- १९
निरूपितटकानां किञ्चिदपि न्यूनवं न भविष्यति,
रति तेन कथित सार्थको वंशाणाम् अधिपतयो
रदृश्य,धमतीव दुईशावाम् अपताम।
अनन्तरं ते फिरोमः ममीपात् निर्गत्य पथि ख..
सखे मूमां शारोण साक्षात् चाः। तदानों ने ताभ्या २१
कथयामासः,परमेश्वरो वुवां प्रति निरीक्ष्य विचारयत,
यतो धुवां फिरौणः तस्य दासानाच ममक्षम् प्रमाण
दुर्गन्धरूपान् हवा हन्तुं तेषां करेषु चन्द्रहासान
दत्तवना। नतो मूमाः, परमेश्वरमा मनीष परावृत्य २१
मला ती कथयाचिकार, प्रभासमेतेषां लोकानां
कुतोऽमासम अकार्षीः माघ कुलः प्ररितवान् । यदा-
रन्च तक भाषा फिरोण: ममी कषितम् बागचं, २१
तदारय व रतेषां खाकानाम् अमा करोति, मना
निजसोकानां कमबुहारं नसतवान् ।
२५ (पोथा। । सासमीप सरक पुनः प्रतिमा पिरोकः समाये भूमाप्रेरक १७ जन मिमियोलो बंशवेणी - पीक प्रनि परमेवखात्रा। अनन्तरं परमेश्वरो भूमामवदत,बई पिरोष पनि यत्करिष्यामि तत्त्वम् इदानीमेव इच्चषिम दर्विस प्रकान्य लोकान् यातुम् अनुहास्थति; दोर्यवं प्रकार २ निजदेशात् तान् दूरीकरिष्यति। ईश्वरो कमा सार्द्धम् पालय पुनः कथयामास, पिहोवाः, अरमा- होम इसहाको थाकूक्य समीपे बिहीवानाचा न विख्याय माकिमान ईश्वरनाथा विख्यातोऽभवम। अपरं किमानदेशम् बचात् तेषां प्रवासीयदशम् अहं ५ तन्धी दास्यामि, : माईन र नियमं निर्गतवान्। दानों मिलीवानां समीपे दावे नियुकानाम् हसाये- खोवंचानां कातातिं श्रुत्वा निज नियमं सतवान्। का रसासोका कद,परमेश्वरो, मिनीयानां भार- वहनात् युवान उद्धरियानि राखाच युनान् मोच- विश्वामि, अपरं विस्तीर्णदोषी महारणेन च युभान •परिवानिारयुगान् निजजनोंकाय युभाकमाय- रोभक्यिामि तनाएं मिलीयाणां भारवहनात् पुनाकं वरिष्का प्रभुः परमेश्वर इति चास्वथा रबादीमे याचापुसकी विधायः॥ इमहाके याकूबे च यं देनं दातुमहम् अङ्गीकृतवान् तं देशं गुमान् नीत्वा युमभ्यम् अधिकारं दास्यामि ; यतोऽहमेव परमेश्वरः। अनन्तरं मूमा दस्सायेलो व । तदनुमारेण भाषितवान् ; किन्तु ने मनादुःखकठिन- दास्यकारणात् मूमः कथायां मनामि न निदधिरे। अनन्तरं परमेश्वरी मूमे कथितवान्, त्वं गत्वा १. मिमरी राजानं फिरौणं क्द, त्वम् दसायला वं मिजदेशात् विसजा नतो मूमा: परमेश्वराच कथया- ११ मास, पम्स, दसायेलवंशा मम कथायां न ममामि निदधिरे ; तदावे ममायकवाची वा फिरौन कथं १२ श्रोष्यति । तदा परमेश्वरी मूमा हारोणच जगाद, अपरम इलायेला व निमर्देशात वहिक मिमरी १९ भूपस्य फिरोण: ममीप इसायेख: समीपे च कविम् नावाजापयामासा एवं लोकाः स्वस्खपिटवेशामा मुख्याः। इस्रायेलो १० ज्येष्ठसुतो रुवेन तस्य सुतो इनोक पल्लू हिंधीन् कर्भिः एते स्वनी वंशाः। शिमियानः सुता यिमूयेल यामोन शाहद् या १५ खोन बाहर किनामीयजायाया: सन. भाल: इमे मिमियोनी वंशाः।
२.मे
बाबासका
१६ वंशानुमारता लेविवंशस्य नामानि । मे म कि-
हात मिरारिः। लेवेयः मतचिंगाधिकगतं वत्सरा
१.श्रामम् । वंशानुसारतो गेशन: सुतानां नामानि
१-लिवनिः मिमिथि: ! किहातः सुताः अम्रम् यिषहर
हिवाण उषीयेल नस्य किहातस्त्रयस्त्रिंशदधिकमतं
१८ वत्मरा वय त्रासीत्। मिरारेः सुतौ महलि मशि:
पुरुषानुमागत्
लेवे जा । अपरम् अमम्
खपिवश्वरि थोकेवदि समूढायां मा नारी तस्मात
हाराणं मूमाञ्च प्रसुषुवे; तस्यानम श्रायुः मप्तत्रिंशदधिः
२१ काः मतवासरा धामन्।थिषहरः सुता: कारहो मेफग
मिप्रिय उषोयला सुनामीशायेलइलीवाफ भिफिच।
२३ हारान् भीमादवः सुना नहशोनो भगिनों दली.
वाम् उद्दवाह ; ततः मा सती तदर्थं नादवम् अबोहम
२. इलियासरम ईथामरञ्च प्रसुषुवे। कोरहस्य सुता अमीर
२५ दलकामा प्रवीय सफ् एते कोरहस्य वंशाः। अपर
हारोणः सुत इलियामर पुटोयेल: कन्याम् उद्दवाइ,
मा तदर्थं पीनिहम प्रसुपुत्र ; रते लेवीयपूर्वयुरुषाणां
मध्ये वंशानुसारतो मुख्था भामन्। मिसर्देशात सैन्यैः
मार्द्धम दुस्सायलो वंशम् भानयतम् इत्याज्ञां परमेश्वरो
२७ यो प्रति कृतवान, तावता हागन मूमा। अपरं थी
२२
निर्मदशात् रसायेला प्रेषित फिरी मादि. हवन्ती, रतो तो ममाहारीण। अपरं पदा परमेश्वरो मिस मूसामवदन्, तदा २८ इमां कां जमाद, परमधरो तन्वं यत् कंद २६ वामि, नत् मिसोयराज फिरावं वद । ततो मूषाः १. परमेपरस समकथितवान्, पवनवागमन का फिरौन कथं प्राथति। माधान १ गिरीषः समोपं बातुं परमेहरम साजाप कबडे। भसवय १४ फिरोप्रति पुनषाप्रेरकर अपरं परमेश्वरी भूया जगाद, पालामई १ पिराण: समीपमईश्वरबारसं नियुकवान, नव धाता हारोन् त्वत्प्रचारको भविधति। श्रहं त्वां गांव र प्राज्ञापयामि, ता सम्यों लं कधविश्वसि; तव धाता रोन इसाबेखो देशात प्रेषयितुं पिरोकथ- विति। किव फिरोण पदयं कठिमीकरि । मि.मिमी बाहोन मम चिकम् बावर्यकर्ष करिबामि ; तथापि फिरौन बमाकं वापिगमलो विधासति। तोई मिसद प्रतिशत प्रचार्य । महादणेन मिमरः स्वमन्यम अर्थात निमोकान याचापुखद। २०८ ५ दसायलका वक्षिः करिष्यामि। मिलीथान प्रति खकरं प्रसार्थ तेषां मध्याद् इखायेां मया वहि. इरानीते परमेश्वरोहमवेति तेजाखन्ति। सती मूसा- हारीणी परमेश्वरीयाजानुसारात् कर्म शलवन्ता। • फिरौणा माई कथाकथनकासि मूमा अशीतिवत्सरा हारोणस्थनीतिवत्सरा वय नामोत्। अपरं परमेश्वरी ममाहारोणोजगाद, युवां किञ्चन ६ लभ दर्शयतम, इति वाचं यदि फिरौन युवां गदति, नहिं हाराणं वदिष्यसि, त्वं यरिमादाय फिरोण: १. सम्मुखे निक्षिप , तदा मा यष्टिः सो भविष्यति। तदा मूमाहारोण फिरौणः समापं गत्वा परमेश्वरस्थाज्ञानु- साराम की कमवती अपरं फिरोणस्तस्य दासानाच.. ११ ममुखे हारोणा धब्यां निचिताया सा मोबभूव। तदा फिगैन् निजान् विदुषो गुणिनयाहतवान्, ননা मिलीया मायाविलाका मिजमायया तथैर चः। १२ फसतस्तेखा खां या निविषियुः, ताच मी भुजमा १९ बभूवुः; किन्नु हागेको यष्टि स्वां यही जगामा मेन फिरोण पदये कठिनीभूते परमेश्वरो बथा कथित- वान्, तदनुसारेण मतयो कथायां न मनो निदधे। १७ अनन्तरं परमेश्वरी मूमां जगाद, फिरोणे हदयं 3 .
यापासका
कठिनम् अभवत्, तेन सोकान् चातुं नादिति।
अतस्तं प्रातः फिरोषः समीपं याषि, प, सिन् १५
सोचसमीपं गते तथागमनपर्यन नटिनोतीरे
तिष्ठ; बावष्टिः सोऽभवत, तामपि कर रहाण।
फिरो कथा,प्रान्तरे माम् पाराधयितुं मम सोकान १६
वं चातुम् अनुजाधिरमिक प्रभुः परमेवर एता
कां कथयितुं तव समोपं मां प्रहितवान्, किन्तु
पश्य, त्वम् अस्या कथाचां मनो न निषतवान्। परमे-१७
वर इत्यं कथयति पसाई सकरखवा या तटिनी-
तोयं महरिवामि, तदा नटिनीतीयं बोणितं भवि-
व्यति। नरिन्याच ये मस्याः सन्ति, तेपि मरियलि, १८
..नटिनी च दुर्गन्धा भविष्यन्ति, ततो मिलीया सोका
खटिनीताचं पातुं विरनियनि, नाइमेव परमेपर
इतिनाथमि।
अनन्तरं परमेश्वरो मुमावभाषे, रोणे कयामता १८
कथथ, संनिजांएं सहीला मिनर्देवय नोयोपरि
अर्थात् तस्य स्रोतसटिगीमरोवराम्बजलाशयानाम्
उपरि निजकरं प्रभारच, तेन ते बोषितानि भवि-
यन्ति, मिलजन्य बर्मच काठमय प्रसारमय पायेषु
शोषित भविश्वति। तदानों मूसाहारोण परमेश्च २०
१ मकथनं कसाः समो पिरोको निवेदरहितो पध्याय राज्ञवा तादृ कतवमा, फलतो थरिमादाय फिरोण स्तस्य दासानाच सम्मुखे तरिन्या सोयोपरि प्रहलवतो, तेन तटिन्याः सर्वतोवं शोणितं बभूव । ११ नरिन्या: मम्मीनेषु मनषु तटिनी दुर्गन्धा बभूव च; लेग मिलीया तटिनीतीयं पातुंमकु, सोमिय- १२ देशव रमीभतः। तदानों मिलीया माथाविसोकास निजमायया तादृशं च तेन फिरोणपदयेकठिनी- भूते ईश्वरीबवषयानुसारात स तयोः कथायां न मनो १९ निदध। पचात् विरोण पराब निजगेई नगाम, १७ तत्रापि न मनो निदध। किन्तु सर्वे मिस्सीयलोका- सटिगीताचं पातुम् भावनाः पेवतोयार्थ तटिनी- चतुर्दिषु चणुः। यूकाभवन नेग मायाविनां पराबिन २० मारबधनं सपिरोशे मनसः काठिन्या परमेश्वरस्य सटिन्याघातात् परं सप्तसु रिनेषु समानेषु परमेश्वरी भूमा मदितवान्, वं फिरौपः समीपं गत्ला ती कथामिमां कथय परमेश्वरः कथा- मिमां कथयति, मां सेविहं मदीयलोकान् यात्म २ अनुजानोति। पदि धातुं नादेच्यपि, न मी
२१२
याचापुसकी
[८यायः।
सव सर्वप्रदेशान् नामयिष्यामि। सटिन्यांबडमण्डकान् ।
उत्पादयिष्यामि ; ततः सर्वे ते मांडूका उत्थाय तवसई
शयनगेर जयनीयच तबदामानां गेहान नव लोकामां
गेहान् तव चूलों तव गोधूमपूर्वनपाचच प्रवेष्यन्ति ।
नवोरि तक लोकानां रामानाचोपरि धारोष्यनि। ।
सत: परमेश्वरो मूमां जगाद, हारोणे कथय त्वं स्रोत- ५
मां तरिनानां जलाधाराणाञ्चोपरि यथिविशिष्टडम्त
प्रसारय, मिसर्देवोपरि मडकान बागमय। ततो हा- 4
रोणा मिमर्देशीयानां सर्वतोयानाम् उपरिकरे प्रमा-
रिते मण्डूका उत्थाथमिसर्देशं व्यानशिरातदानीं माथा-
विनोपि तथा कृत्वा मिमर्देशोपरि मण्डूकान पानयन्।
अनकारं फिरौन मयां हारोगवाहय बभाषे, c
मत्ता मम लोकेभ्यश्च मण्डूकान इमान् दूरयितु
परमेश्वरं प्रार्थयेथां, ततोऽहं परमेश्वरम् गदस्य
होतुं लोकान थातुम् श्रादेक्ष्यामि। तदा भूमाः ।
फिरौशे कथयामास, मण्डूका यथा त्वत्तस्तव
सहाच दूरीभवन्ति, केवलं तटिन्यां विहन्तोति, तव
त्वदीयदामेयानां लोकानाच ते परमेश्वरस्य समाये
कदा प्रार्थयिष्ये । तन माम् अनुम्टा बद। म कधित-१०
वान, श्वः करिश्चमि तदा भाषितवान् अस्माकं प्रभो
पध्यायः चाचापुस। परमेश्वरय समः कोपि नास्तीति बंबचा जानामि ११ तदर्थ तव वाक्यानुसारादेव भवतु। मकालत्तलब यहात् दायेन्यो खोकन्यच दूरीभव केवखतटिन्यां १९ स्थास्यति । ततो मूमाहासी फिरोखः समीपात् वहि- गतवन्नी, पचान मूमा: फिरोणो विरुद्धम् उत्पन्नानां १५मण्डकानां निवारणार्थम् देवरं प्रार्थयामासे। ततः परमेश्वरेण मूमा प्रार्थनायां माधितायां फिरोको रहे १७ ग्रामे क्षेत्रे च मर्ने मण्डूका अवियन। ततो लोकः १५ संग्टन तेषु राजीकृतेषु, देश दुर्गन्धा बभूव। किन्न फिरीन् विपदी निति मिरीच्य पुनरपि सामः- करणं कठिनीलया परमेश्वरीयवाक्यानुसारात् तयोः कथायां न मनो निदधे। तस्मात् परमेश्वरी मूमा जगाद, हारोणे कथय, मस्मिन् मिनर्देशे यथा यूका भवन्ति, तदर्थ त्वं निज- १० पष्टिं उत्थाप्य भूमे धूलिं प्रहर। तमस्ती तादृशं कुतुः फलता हारोन निजयष्टिविशिष्टं करम् उत्थाप्य भूमे धूलि प्रहलवान ; तदा मानुषेषु परषु च यूका पम- १८वन् मिसर्देशय सम्बी धूम्यञ्च थूका अभवन् । तदानी माधाविना निजमायया तथा लत्या धूका उत्पादयितुं बतितवनमः; किन्तु किमपि न कः। मानुषेषु पाइषु [स्थायः। २९० थापापुसकी च यूकास जातासु, तो फिरौले कथयामामतुः कः १८ दम परस्यासितं तथापि फिरीन पन्तःकरणं कठिनीसत्य परमेश्वरस वाक्यानुसारात्तयोः कपा न मनो निदधे। अनन्तरं परमेश्वरी मूमा अगाद, व प्रत्यूषरव. उत्थाय फिरोपः सम्मुखे तिट , पाय, तस्मिन तीव- समीपम् पामते ती कथामिमा कथय, परमेश्वरः कथयति, मो मेवितं मम सोकान थातुम् श्रादिछ । किन्तु यदि मन खोकान् थातुं नाज्ञापपिवषि, नर्षि २१ बां तव दामेवान लोकान् यहांव मनकामहं प्रेषय- यामि, नैमिली महा धामाच परिपूरविधनो। किन्तु जगतो मधे केवसाई परमेश्वरः, तिला जापयितुं तमिन् दिने मम लोकानां निवासम्मान गोगनपदेशं पृथक करिष्यामि, ततवानं मजकसंधी कथास्थति। बई वीयखोकानां युधाकच भेदं२५ करिष्यामि, इदं चिकच भविश्यति। पचात् परमे-२॥ भर तथैव तवान्, तेन फिरौण राख दाबानाथ रहेषु समिमदेश र वृहत् माकनिवह पागतः, तेन देशी विनम् धारमत। तदानी फिरोन मूमा हरोिणचाय कवचामस, २५
बाघापुरा
बुवां गला देवस मधे युवयोरीश्वरम् उद्दिश्य जुडतं।
२६ नतो मूमा अमाद, तद् भावयो धुकं, धतोऽमाकं
प्र परमेशरम हिम्य मिलियां धृष्यवाना होतव्यम्,
दोनों मिसियां अश्ववस्तुना तेषां समवं हते, खोका:
२०किममाम्पाषाणानिलिप्यनमारथिष्यन्ति तमाद्
क्यं दिनचयपथं प्रामारं गला निजप्रभा: परमेश्वरस्य
बाशा भक्थिति, तदनुसारेण तमुहिम रोष्यामः ।
२८ पथात् फिरोम् कथयामास, युभाई यातुम् बाबा-
पयामि, पूर्व प्रान्तरं गत्वा निजप्रभु परमेश्वरम् हिस्सा
बुद्धत, किनु बडदूर मा गच्छन, मदर्थव प्रार्थये.
२६ थाम्। तदानों मूसा बाणे, पाय, खत व दासाना
खोकानाच समीपात् यः सान् माकान् दवधित
सब समोपात् प्रथाय प्रार्थनामेना ईश्वरमविधी करि-
यामि, किन्तु परमेश्वरम् उहिलो सोकान्
१. प्रसापषितुं फिरौन पुनरपि मचायतु। नती ममाः
फिरोणः समीपाद वहिर्गवा परमेवरं प्रार्थितवान् ।
१ तदा परमेशरो मूमाप्रार्थनानुमारेण फिरोण सय
लोकन्या हायेवश्च सर्ममभकनिवहान् दवयामास,
नेपामेकोपिषो मातियता मदानी फिरीन खान
करवं कठिनात्य खोकान गन्तुं न्यवारयत्।
२१४
चावापुसकी
रियायः
एमबमाध्यायः।
१ मारोकथनं ८ मामुपासा पधमा विस्फोटकवचन १९
शिखावर्षकवर्ष २२ मिचारिभवनं १० मूसाः समीपे
फिरोग निवेदनं नस्य ममः काठिन्य।
अनन्तरं परमेश्वरी मूमा भाषितवान, फिरौणः १
सन्निधिं गत्वा तं कृषि, पक्षणां प्रभुः परमेश्वर इति र
कथयति, मां मेवितुं त्वं मम लोकान् धातुम् आदिश।
किन्तु यदि यातुं श्रादेष्टुम् असमन्ध, इदानीं बाध- १
को भवसि, ताई तब क्षेत्रस्य स्थगईभमहानग्गी-
मेषादिपटनाम् उपरि परमेश्वरी इस प्रभारथि
स्थति, तेन तेषां मध्येऽतीव महामारी भविष्यति।
किन्तु परमेश्वर दसायलवंगानां पाभ्या मिसिणं 8
पानां भेदं करिष्यति, मत दसायेगवंशामां कोधि:
पान मरिषति। परमेश्वरः समय निरुथ कथित- ५
वान्, अई श्वे देशे कर्यतत् करिष्यामि। परेऽहनि ।
परमेश्वरेण तथैव छते मिलिणां मचे पावो स्मृताः,
किन्विखायेल्वंशय पथनाम् एकोपि न मृतः।
तदानीं फिरौन लोकं प्रहित्य रसायेल वंशस्य पारे- •
कोपि न मृत इति दृष्टवान्, तथापि फिरोणोऽन्तः-
करणे कठिने मतिम लोकान् चातुं न्यवारयत्।
धाया। यावापुसक। C अपरं परमेश्वरी मूमाहरोको जगाद, युवा मुष्टिं पूरथित्वा धुल्या भस्म स्टकोनं ; नतो भूमाः फिरौण: ८ समसद् ाका प्रति विकिरतु। तेन मिनर्देशो- परि धूलि भविश्वति, मिसरः सर्वमनुष्याणं पहलाच ५.गाचेषु शताविस्फोटका भविष्यन्ति । तदानीं तो चुल्या भस्म यहोवा फिरोण: संमुखे स्थितवनौ; ततो मूसा गगणं प्रति तद् विकीर्णवान्, तदा सर्च मनुष्याणां पहलाच मानेषु क्षतयुकविस्फोटका बभूवुः। ११ तदानीं सर्वेषां मिलिषां मायाविलोकानाच गानेषु विस्फोटकेषु बनिषु तहते मायाक्निो मूमाः समक्ष- मपि स्थातुं न शेकुः। ततः परमेश्वरः फिरौण ममः कठिनी छतवान्, ततः स मूमाद्वारा कथितस्य पर.. मेश्वरोयवाक्यस्यानुसारात् तथाः कथायां न मनो निदधे। अनन्तरं परमेश्वरो मूर्मा गदितवान्, खं प्रत्यूष उत्थाय फिरोण: ममुखे निछन् ती कथामा कषय, दत्रीणां प्रभुः परमेश्वरः कथयति, मां वितुं स्वं मम १७ लोकान् थातुं प्राज्ञापयानो चेत् इदानीमई तवास:- करणोपरि सव दासाना खोकानाचापरि सर्वथा महामारी प्रेषयिष्यामि, नेन सर्वजगति मम ममः .
२९ पाचापुख। कोपि नासीति वंशाखमा दरानोमई निजकर १५ प्रसार्थ महामार्यो वा तव मानुषाब प्रहरिबामि,तेन वं पृथिया उपिना भविष्यति। अहं बहारा परा-१५ फर्म दर्शयितुं सर्वपियां निजनाम प्रकाशचितच स्वां स्थापितवान्। किन्तु स्वम् इदानीमपि मम लोकान्. यातुं निषिध निजद प्रकाशयसि। पय, मोमिन-१० दो तादृण महामिलाइष्टिम भई कारपियामि, मिसरो निर्माणकासात् पचपर्य चादृशी कदापि नाभवत्। इदानी खोकान् प्रहित्य क्षेत्र नव पवादयो १६ थे ये मनि, तान् संग्रहाण; घनो यो मनुगो यय परः क्षेचे स्वास्थति, म गेहानीतो न भविष्यति, नेवा- मुपरि शिलादृष्टा सत्या ते प्राणान् त्यच्यमिानदार. फिरौको दासानांमधे केचित् परमपरीवकाना विभ्यु ते वर्णनिजान दासान पहंच साम्पानिन्युः। थे च केचित् परमेश्वरमा बाको मनामिना निदधिरे,२५ ते निभान दासान् पाखरेचे तत्यजुः । अनन्तरं परमेवरो भूभामवरत, बंगगई प्रति२९ स्वकरं प्रभारच, तेन मिमदेव सर्वच मनुनपाइ- क्षेत्रवाणानां सर्वपाम् परि शिलाशिभविष्यति । ततो मूमा निजय मग प्रति प्रभारिताची पर-२५ .
२९६
मेश्वरो मेघगर्जनं शिलाश्चि चकार, विद्युत भूम्यु-
परि वेगेन जगाम, इत्यं परमेश्वरी मिनर्देश शिक्षा-
९० हिं पकार। ततः शिलामिश्रितामिवश मत्यां
पतोवासहनीया बभव, इशी शिखा मिलने
२५ तख खापनम् पारस्य कदापि नाभवत । तेन सर्क
मिनर्देशय क्षेचस्था मनुजाः पावच सर्वे बिलानि
ईता, पशि मरणानि बिलाटे नहानि नस्य
२४ सर्वे पादपा भगाः। किनिषसायेल्वंयस्य वामखाने
गोशम्प्रदेश मिलाइष्टि नाभवत्।
ततः फिरौन छोक प्रहित्य मूमा हारोणचाइय
बभाणे, पहम् एकहप रदं पापं कृतवान्, परमेश्वरस्त
२८ प्रकृतरव, किश्वर मदीयखोकाब दुकर्मिनः। घोरः
मेघगर्जन भिसाष्टिय यथा पुनरधिकं न जायते,
नद धुवा परमेश्वरं प्रति प्रार्थवेथाम्, यतो यदभूत,
तदेव प्रचुर ; ततो घुमान् धातुम् बादशामि,
२८ युभाकं पुनर्विसम्मो न भविषनिमूमा नमवत् पाँ
रदानीमेक गावा परमेवारं प्रति करो प्रभारषिवामि,
न मेघगर्जनं निर्मियते, मिलाहि पुन भवि-
यति चिवीयं परमेश्वरयेति वंशावति ।
२. किन्तु वं तब रासाय धूर्व इदानीमपि परेमा
[..यायः। २२. घामापुसक। रात् प्रभोः न विभौथ, इत्यहं जानामि । अतस्या २१ यवाच मर्ये विनष्टाः, यतो यवाः कनिमयुकाः अतस्य: शस्ययुका पासन्। किन्नु गोधूमा जनराश बास्यात् १२ न मष्टाः। पचात् फिरौण: समीपात् नगरात् वहि- ३५ गवा परमेश्वरं प्रति करौ प्रसारितवान् ; ततो मेघ गर्जन जिलापरिच निहत्ती भूमी पुन नदरिबभूव। तदानों दृष्टिभिखारहिमेघगर्जनानां निवृत्तिं विलोक्य १० फिरीन् पुनः पापं सतवान्, स तस्त्र दामाख मामि कठिनानि च। फिरौणमाःकरणे कठिने पति ५५ मूमोकस्य परमेश्वरस्य वाक्यानुमारात् स इस्त्रायेलोवंश यातुं न्यवारयत्। १. शोधायः॥ सूककोट कर्म पिरो प्रति दासानां वय ११ - कीमगमनं । सूर्ण प्रति पिरोको निवेदन पर . कारवय २४ मा प्रति पिरोपकपन अनन्तरं परमेश्वरी मूखा नगाद, फिरोणे । निकटं चापि, यथाई तस्य समर्थ निजपि प्रकाश- यामि अच मिसरि यत् यत् कर्ष तेषां यत् यत् १ चिकच छतवान्, तद् धूर्व निजपुत्नपात्राणां कर्णेषु यथा कथयिष, पामेव परमेश्वर इति च यथा यूथ जास्यथ, तदर्थं फिरीण तस्य दामानाच मामि B १. अध्यायः । यावापुस्तक! २२१ र कठिनानिकतवान्। तदा मूमाहारोग फिरीण: समीपं गत्वा जगदतः, स्बीणों प्रभुः परमेश्वरः कथयति, खं मम समक्षं नमो भवितुं कति कालान् न समंथसे, मां * मेवितुं मम खोकान् यातुम् अनुजानीहि। किन्तु यावं यदि मानुजानामि तर्हि पश्य,वः सूककोंटान् तव देशम् ५ थानेष्यामि। ते तव सा भूमीस्तथा शदयिष्यन्ति, यथा कोपिन द्रक्ष्यति, शिलादृष्टे रक्षिता येऽवशिष्टाः मन्ति, ताम् ते खादिश्यन्ति, क्षेत्रात् उत्पत्रान् युमाकं ६ मान् वृक्षांसते खादिन्ति । अपरं तैस्तव गेहा स्तव दामानां गेहा मिस्सीयलोकामाच गेहाः पूरथि- यो, तव पूर्वपुरुषाः पूर्वपुरुषाणां पूर्वपुरुषाय धर- ण्याम् आ जमतोऽद्य यावत् कदाप्येतादृशं न ददृश्य: नदा मूमा मुखं परावर्त्य फिरौणः समीपात वहि जगाम। अनन्तरं फिरोणो दामास्तम कथयामास, मानु- पोय कति कालं अमाकं उबाथरूपः स्थास्यति एतेषां प्रभु परमेश्वरं मेषितम् एतान् चातुम् अनुमन्यख,मिम- देशोऽमण्यत् तत् किमिदानीमपि न बुध्यम तेदानी मूमाहारोण फिरोण: समोपम बानोती; ततः स ताभ्यां कथितवान्, यूयं निजम, मेनितुं गच्छन ; C ..
[.अध्यायः बापापुलकी किन्नु के के गमिष्यग्नि ततो मूसाः कथयामास, वयं । निजबाखकान बांच महिनःशाला गमिष्यामः श्रप- रम प्रस्माकं पुत्वान् कन्यांचगवादोन्मेषत्रांश गृहीत्वा बमिश्यामः, कुतः परमेश्वरम् उदियमहः कर्तयः । सदानों पिरोन्तान उकवान परमेश्वरी यदिधुमाकं १० महायोति, तथाप्पई युमान थुमाकं बालकांच चातुं मानुजायामि, भावधाना भवत, गतेषु युमाकम् अमङ्गलं घटियो । रत्यं नहि युग्माकं पुरुषा गला ११ परमेश्वरम् पाराधयन्तु, युमाभिरपि पूर्वमेवं प्रार्थितं; ततस्ते फिरौणः सम्मुखात दूरीकता अभवन् । अनमारं परमेश्वरी मूमां गदितवान्, त्वं मिस-१२ दे सककोटार्थ खकर प्रसारय, तेन ते मिमर्देवम् धागत्य भिसाष्टेरवभिशनि भमेतृणादीनि साति भविष्यक्ति। तदा मूसा मिनर्देशोपरि निवर्या, १९ प्रसारितवान्, ततः परम्वरो देशमा अनि पूर्वीयवायु वाइयामास, पचान प्रातःकाले पूर्वीय- वायुना सककोटा उपतस्युः। ततः सकसमिमर्दे १० सककीटा बाप्तवन्तः, मिसर: सकलपदेशेसकखोटा: पेतुः, तादृशा भयानका सककीटाः कदापि नासम्, पश्चादपि कदापि न भविष्यन्ति। नः सकला भूमीग-१५ १.यायः २२१ याचापुस्तक। क्वाः नै देशबान्धकाराती यव, एथियां निखा- वृष्टरवषिष्टानि यानि चानि भमेस्तृणानि पादपानां फलानि चामन्, तानिसापि तेवभः, तेन मिसरः सर्वप्रदेश कमिपि पादपे क्षेत्रस्य वणेषु विधि- मात्रोपिकरिबी नातिष्ठत्। १६ तदानी फिरीन् मूसा हारोषध खरितमाझ्य बभाषे, युमाकं प्रभोः परमेशरथ विरहम् अहं पापं १७ तवामा विनय केवल मतदारं मम पापं ज्ञातुं मत इममृत्युखरूपंदूरचितुश्च निजप्रभा: परमेवरस समर्थ १८ प्रार्थयख। नतम फिरोपः ममोपात् वहिर्गत्वा पर- १६ मेश्वरस्य मावात प्रार्थयाचा परमेश्वरः प्रवलंपाश्चात्य- वायुम् बानाय देशात् सककीटान् उत्वाप्प मुफमागरे निचिप ; तो मिसरः कचिंचिदपि प्रदेशे सककी. २. टानाम् रकोपिन नखो। किन्तु परमेश्वरण फिरोणे पदये कठिनीरतेस इलायलो वंशं यातुंन्यवारयत्। २१ अपरं परमेश्वरो मूमा जगाद, लं गगणं प्रति हस्तं प्रसारव, तेल मिमध्वा भविष्यति, ध्वान्तकार- २५ णात् लोका इस्तामा करिवन्ति। पचात भूमा गगणं प्रतिकरः प्रसारितः सतादिमवयं यावत् मिमर्देशय २१सर्वत्र तथान्यतममं जातं, येन जनस्तदन्यजनं मापम्बत
दिनत्रयं यावत् कोपि निजवानात् उत्थातुं न शशाक,
किविलायेलो वंशस्य वासस्थाने बालोकरवामीत्।
नदानों फिरौन मूमामाइय बभाषे, धूयं परमे-२३
श्वरं भवितुं थात, युभाभिः साई बालकाच यान्नु
केवलं युमाक मेषगवादीनां प्रजा स्तिष्ठन्तु। नतो मूमा: २५
कथितवान, क्यम् अस्माकं प्रभुं परमेश्वरम् अहिश्य
यानि बलिहोमोवद्रयाणि दास्यामः, तान्यस्माकं
हस्तेषु भवता दातव्यानि। अस्माभिः माईम् अस्माकं २६
पभवो यास्यन्ति, तेषाम् रकः खुरापि नावभेक्ष्यते,
यतास्माकं प्रभु परमेश्वरं भवितुं तेषां मधान द्रव्याणि
ग्रहीतव्यानि, किन्तु केन ट्रष्येण परमेश्वरः मेवितव्य
इति तत्र स्थान उपस्थितः प्रागम्माभिज्ञायते।
अनन्तरं परमेश्वरेण फिरोणो मनसि कठिन इतक.
तेषां गमनं नानुशामात्। पश्चात् किमती कथि-१८
तवान्, मम समीपात् दूरीभव, किन्तु सावधानो भव
मन्मुखं पुनः कदापि न बीबस, यदा मन्मुखं द्रक्ष्यपि,
तदेव मरिथसि । नतो मूमा: कथितवान् लथा भद्र- २६
मुकं तव पदमं पुनः कदापि नैव वीनियहम्।
१थायः । याचापुस्तक। २२५ ११ एकादशोथायः। १ मितिभ्यः द्रयं याचिका पोतुम् खायेलो वंमं प्रतीवर- स्यामा ४ प्रथमजानाप त्यामां हम प्रतिज्ञा र फिरोणा मनसः कठिनताकधमा १ . परमेश्वरो ममाम् अवदत, अहं फिरोणो मिसर- परि पुनरेकमुपातम् बानेण्यामि ; ततः स युभान् इतो थातुम् श्रादेक्ष्यति, यातुम् श्रादेशकाले युमान् २ मःमाई वहिः करिष्यति। तस्मात् ददानों लोकानां कर्णगोधरे कथय, एकैकः पुमान् निजप्रतिवामित एकैका योषिक निजप्रतिवामिनोतो रूप्यपाचं खापा- ३ पच याचिया रसातु। अनन्तरं परमेश्वरी मिसिणां दृष्टौ लोकान् दयाभाजनानि चकार, नथा मिसर्देश फिरोणे दासानां सोकामाच दृष्टौ मुमा अतीव मान्यः पुरुष पासीत्। अनन्तरं मूमा अवदत्, अहंमध्यरात्री मिसरोमध्येन ५ यास्यामि इति परमेश्वरो वदति। तेन मिसर्देशखिताः सर्वे प्रथमजाता, अर्थात् सिंहासनम्थफिरौण: प्रथम- जातम् भारभ्य पिषत्या दास्था: प्रथमजातं यावत् मरि- ६ व्यन्ति,पभूमामपि सर्वे प्रथमजा मरिष्यन्ति। तेनमिस- देशे कदापिथानाभवत् न भविष्यति तादृशं महा- रोदन भविष्यति। किन्तु परमेश्वरो मिलोयलोकेश्य यामापुसकं। २२४ [१२ अध्यायः। सायेलीयलोकान् भिवान् करोतीति यथा यूयं जा- मोथ,तदर्थं इलायेलवंभस्य मानुषान् प य प्रति कोपि कुकुरो निकाम दोसायिष्यते। तेन तवैते दासा अव- - राह मन्समीपम् भागमिवति, मां प्रणम्य च काथ- यिनि, वं त्वत्पश्चादसिलाका डिर्भवत; तत् पश्चाद् अहं वहिर्भविष्यामि। ततः परं स महाक्रुद्धः मन् फिरोण: ममोपात् वहि जंगामा परमेश्वरो मूमाम् प्रवादीन फिरोन्युमाकं वाको न ६ मनो निधास्थति, तेनाहं मिनर्देशे स्वखार्यकर्मणां हिं करिष्यामि। अपरं मूसाहाराणी फिरौणः समक्ष १० एतानि चित्रकार्याणि कृतवन्नो ; किन्तु परमेश्वरः फिरौण पदयं कठिनं छतवान, मसात् स वदेशात् इनायेलोवंशं यातुं मानुज्ञातवान्। १९ हारमोथा। १ बासरस्य प्रथममासनिय निसारपर्यो निरुप ११ मिहारपबंगे विवर निचारपशि विसपूभ्यपूप भक्ष ११ प्राचीमान् प्रति सा पानापन र मिनी प्रथमजासापत्याना : ११ सयेशोवानी गरियो २० मंधा मिलार वासनामयः ।। पितारपरिमाणवि निरपर। अपरं मिनर्देश परमेश्वरी मूमां शारोणव जगाद, १ १२वधाय: थापापुतक। २मामो थुमाकं प्रधानमा वत्सरस्य प्रथममासो भविति। ३ साधेसो वंशीयसर्वसमाजेभ्य इमां कथय, मास- स्वास्य दशमे दिने यूयं प्रत्येकटहपिस्टहाबुमारत अरकनिवेचनार्थम रकै मेषभावकं रखेत। मेष भाई पख परिजना अल्या भवन्ति, म तस्म प्रतिवासी च मेषावकमेकमेव बहीष्यति, यूयं लो- कानां संख्या भोजनबल्यानुसारतो मेषशावकमधि गण- ५ यिष्यथ। यूयं मेषप्रजात् कागजात निर्दोषम् एकवासरवथवं पुंशावकं स्टहीत्वा तस्य मामस्य चतु- दिनं धावत् खापविष्यथा पश्चात धूयं इसायेलो वंशस्य सर्वे समाजाः सन्ध्यायां तं गावकं बलिदास्यथ। ७ अपरं तख किश्चित् घोषितंसहीत्वातन्मेषस्य भोजन- गेहस्य द्वारस्य पार्षदलितकाष्ठयो तदुपरिखित- काठे जोणितविन्दुन प्रवेसथातवां रात्री वकि- ६ दग्ध पक्षसं किएवं पूपच भाष्यध्वे । तत्पललम् अपर्क तोहि वा न भोक्ष्यध्ये, किन्तु सस्य मुण्ड- १. बंधावपूंषि वशिना दरबाभीयध्ये। अपरं प्रातःकालं यावत् सय किमपि भावभेच्यच्चे ; यदि प्रातःकावं बावत् किधिदवमिष्यते तईि तदमिमा दाइयध्वम्।
२२७ यापुस्तक। [१२ अध्यापः। इत्थं यूयं कटिबन्धनं विधाय पादयोः पादुके ११ दत्त्वा हस्तेन यहिं सहीत्वा तद् भोक्ष्यध्ये ; एतत् पर- मेश्वरस्य निस्तारपर्व भविष्यति, तस्मात् यूचं त्वरित तद् भीक्ष्यध्ये। यतोहमद्य राची मिनर्देशस्य मधेन १९ गत्वा मिसर्देवस्य मनुजामा पश्वादोनाव सम्यान प्रथम- जातान् प्रहरिष्यामि मिलिणे देवांच दण्डयि- स्यामि, परमेश्वराऽहमेव। तस्मात यूयं यस्मिन् यस्मिन् १९ गेहे तिष्थ, तस्मिन् तस्मिन् गेहे नछोषितस्य चिके स्थापिते यदाहं मिमर्देशं दण्डयिष्यामि तदानों तच्छा. णितं विलोक्य युभान विहाय गमिष्यामि, म पदण्ड युश्मान् नागयितुं युमान् प्रतिमोपस्थास्यति। मदिवमा १४ यथा युमाकं स्मरणविषयो भवति, तदर्थं यूयं पुरुष- परम्परया नदिनं परमेश्वरस्य पर्ववेन पापिये दं पर्च नित्यविधिना पालथियो । अपरं यूथं मान-१५ दिनानि थावत् किमयं पूपं शादिषय, किन्तु प्रथमे दिने निजगेहेभ्यः किसन्याम् पूपान् नापसारथत ; यती यो अमरपा प्रथमदिनात् सप्तमदिनं यावत् किण्वमिश्रितपूर भोक्ष्येत म रोयेला वंशात् चित्रो भविष्यति। अपरं प्रथमे दिने युमाकं पविचममारा १६ भविष्यति, सप्तमे दिनेपि युमाकं पवित्रममारोही ..
१२ अध्यायः । थापापुसक २२६ 1 भविष्यति, पुनश्च तमिन दिमये प्रतिपाणिभक्ष्या- योजनं विनान्यत् कर्यन करिष्यथ, तत केवखेन वया १७ माध्यताम्। इत्यं युभाभिः किलणायपूपोयं पर्व पाल- मौर्य, यत सस्मिन्नेव दिनेहं मिसर्देशात् युभान् उद्ध- ख्यिामि, तस्माद् यूयं पुम्षपम्परातो विधिवत् तत् पर्व पालयिव्यथा १० यूयं प्रथममासस्य चतुर्दशदिनस्य मायंकालमारभ्य एकविंशतितमदिनस्य सायंकावं यावत् किण्वन्य- १६ पूपान् भोक्ष्यध्ये। मप्ताई युमाकं रहे किल्लाभावो भूयात्, यतो विदेशी स्वदेशीवा यो जनोच किएषमि- श्रितं पूर्व भुके, म इमायेलो वंशस्य ममाजात उच्छिन्नो २. भविष्यति । यूयं किण्वयुकं किमपि द्रव्यं मा भवन किन्तु स्वख सर्वश्रहेषु किएलान्यापान भक्षत। तदानों मूमा इसायखो वंशस्य मान प्राचीन- खोकान पाक्षय पभाषे, यूयं निजाथै स्वस्खपरिजमानु- मारात् एकैकं मेषशावक महोत्वा निस्तारपर्वणि बलि २२ दत्त। अपरम् एकमुहिम रसावं स्टहीखा पारस्थिते शोणितेऽवगाइथिवा बारापरिठे काठे पार्थस्थित- काष्ठयोच पात्रस्थितमाणितविन्दन् मक्षिप प्रभातंथावत् २५ युमाकं कोपि ग्रहदारात् वहिर्मा गच्छतु। यतः परमे- २१ याचापुस। [२९पथापः। श्वरो मिमिण हन्तुं तेषां मधेन गमिष्यति तेन युधाक दारममोपन गमनकालेदारोपरिखकाठे पादप- काष्ठयाय शोषितचि दृष्टा थुमाकंन्टई इन्सारं प्रवेष्टु वारविष्यति। अपरं यूयं युभाकं मनानाय विधिवत एतत् पर्व पातयिष्यथा परमेश्वरो निजप्रतिज्ञानुमा-२५ रेण युमभ्यं यं देवं दास्यति तत्र प्रवेशकालेपि पर्वतत् पालयिष्यथा अपरं युभाकं सम्मानः एतत्पनणेभि-२६ प्राय: कारतिष्टे यूयं कवयिष्यच, परमेश्वरेण मिलि. णाम् श्राघातकाले प्रयार्क मेहरमका मिसरि-२० प्रवामिन दसायला वंशस्य ग्रहान् परित्यज्य गतवान्, तस्येदं निस्तारपर्य। तदानीं खाका दण्डवत् प्रणेमुः, २० अनगारम इस्रायेलः मन्नाना गयन्तो ममाहारावी प्रति कथितस्येवरवाकयानुसारात कई लतवनः। ततः परं परमेश्वरी मधराचा सिंहासनखितय फिरौण: प्रथमजात सन्तानम् श्रारभ्य काराखित- लिकामा प्रथमजानमन्तानं थावत मिमर्देशखिताम् माम् प्रथमजातसमानान् पहलांप्रथमगातावकांच प्राजधान । ततः फिरीन रजन्याम् उत्तमरारामार मिस्त्रीयलोकाच मिरि मांगदुः, यतो यस्मिन, रहे नैको एतस्तादृशं टहंगामीत् ।
१२थाथः।
पापापी
२११
नदानों रजबामेव फिरोन मूमां शारोवाइय
बनार, चूषम् इसावेतः मय वंशा अत्याच मम खो-
कानांमधात वहिर्भवत, बहिर्भवा च युमाकं वाक्या-
१२ नुसारतो परमेश्वरं मेवध्वम्। अपरं युभाकं वाक्या-
मुमारात मेषाजान् सर्वान गवादिग्रजांच पादाय
२५ गचत, माद्यामिषं गदत। तदानी अखायेल वंयो
यथा वर्ष देशाद् थाति, मिलिमिरित्युद्योगसके,
२४ यतीककाम् वधमपि सबै मतकल्पाः । ततो सोकाः
জিনিস বুশ, নিজ নিজ ডিসিন শাখুম
३५ वसनन बड़ा स्कन्धे जरा अपरं दखायेलो वंशो
मूमावाक्यानुसारा मिलिया स्वरूपाचप्यपाणि
२६ वमनानिबाचिला जटडः। परमेश्वरी मिसियां
दृष्टेखाम् अनुग्रहभाजनानि सतवान, तस्मात् ते तेषां
प्रार्थनामुमारात् तेभ्यतानि ददुः। रत्वं ने मिसि
धनादिनः।
२. तदानीम् रसायेला साना बालकाम विहाय
षटाचाणि पुमांमः पदणजेन रामिषः सखोतं प्रति
रम्याः। तेन विदेशीया बहवोसोका मगवादयो
२८ पडपावसाने माई प्रतविरे। अनन्तरं ते मिसर्देशाद्
भानीते मिश्रितगोधूमपूर्णः कियाइन्यपिष्टकान चा:
२१२ याबापुसकी [१२ अध्यायः। तन्मध्ये किस्वाभाव प्रामीत्, वतस्ते मिसरो दूरीभवन- काले विलम्बकरणाशके: खेषां छते किश्चिदपि खाद्यम् प्रामादयितुन कुः। इस्रायेलो वंश स्त्रिंशदधिकचतुःमतवासरान यावत् 8 • मिसर्देश न्यवमत्। अनन्तरं चिंशदधिकचतुःमतवत्सरेषु १ व्यतीतेषु तस्मिन् दिने परमेश्वरस्य मैन्यानि मिसरो वहिवः। परमेश्वरेण मिसर स्तेषां वधिः करणकृते ४२ मा यामिनी तान् प्रति महामाया बभव, परमेश्वरस्य मा यामिनी व दूसायलवंशस्य पुरुषपरम्परां यावत् अतीव मान्या भवति। अपरं परमेश्वरो मूमा हारोणञ्च बभाषे, निस्तार ४३ पार्वण एषविधिः, कोपि विदेशीजन ददं न भविष्यति। किन्तु रूप्येण कोतः मादामी यदि वकछेदीभवति,88 नई भोकं प्रयति । नो चेत् विदेशो वेतमजोवो ४५ दामो वा तद् भोकुं न शक्ष्यति । अन्यामिन रहे सद् ०६ भोक्ष्यध्ये, तस्य मांसस्य किश्चिदपि एहस्य वहिन मध्यय, तदीयैक कोकममपि भग्नं माकाई । इलायेल: 80 मषां वंशानां समाजा इदं पर्व करिवन्ति। अपरं लया मा प्रवासी कोपि विदेशी जनो यदि परमेश्व- रम्य निस्तारपर्व पालयितुम् इच्छति, तईि म पुरुषः १९१ध्यायः। याबापुसका परिवारेण मार्द्ध स्वच्छेदी मन् पर्व कर्नुम्बागच्छतु, तेन म देशीयमोकस्य मदृशो भविश्चति ; किन्तु १६ कोथशिवत्वक तन्त्र भुंका। अपरं देशजानो लोको युमाकं मध्ये प्रवमविदेशोषलोकान् प्रनि विधिरेक ५. एव भविष्यति। तत इस्रायेलीव: सवा वंशस्तथैव छत- वान, अर्थात् भूमाहारीणे प्रति परमेश्वरस्य याज्ञा- ५१ मोत्, तदनुसारतएव चकार। इत्यं परमेश्वर सस्मिन् दिने सैन्येन भाई रखाबेलोयवंशं मिसरो देशात् वहिः कृत्वानयत्। १५बयोदमोथायः १ परम् अहिण प्रथमजासस्य पवित्रीकर मिसरो मोचनस्परमार्थषिकः ११ वरम् अदिस प्रयममानस्य पविधीकरणविवर १७ मिसरो यात्राकरणका यूपः, कोकम समयनं २. दिवा मेषसोग राची किनभन বল্প বা কালো। अनन्तरं परमेश्वरी मूमा गदितवान प्रथमजात- २ सन्तानान् मामुद्दिश्य पविधान कुरु, चत रखायेलो वंशमध्ये मनुजाः पशवो वा भवन्तु, तेषां प्रथमगर्भस्य सताना मदीया भविष्यन्ति। ३ अनन्तरं ममा लोकेभ्यः कथितवान्, यस्मिन् दिने यूयं मिसरो दासत्वरूपप्टहात् मुका अभवत, अर्थात् यस्मिन् दिने परमेश्वर स्तस्मात् स्थानात् निज- १ २२४ यानापुल। [१३पधाया। बाडक्लेन थुमान् वहिकतवान्, तहिनं सारणी, तचापि किसयुकं पूपं मा भवता यूथम् भावोवमासस्य । दिनेऽस्मिन् वहिरभवता पश्चात् पदा परमेश्वरी ५ त्वां किमानीष रित्तोप-रभारीच हिम्वीप-थिवूषोध- देशम चामेष्यति, पर्यात् तुभ्यं ददातुं तव पूर्वपुरुषाण समीपे अपथं चकार, तस्मिन् दुग्धमधु- प्रवाहिनि दे मारेऽस्मिन् वम् इदं पर्व पातथि- बसि। मताई थावत् किवदन्यपूपं वादिस्थषि, मतमे ६ दिने परमेशरम् उहिय महं करिष्यति। मनाई . किखात्यपूपो भवतु, तब समीपे किलयुपूपश्च दृष्ट मा भवत्, तब सर्वप्रदेशमध्ये किखदर्शन न भवेत्। बसिन् दिने निजपुत्वम् इति ज्ञापथ, मिसरोमम . वहिवनका परमेसरोमा प्रति यत् यत् कर्ष का वान्, नख मरणार्थम् अयं व्यवहारो भवति। परम् । अयं विधिसव करय शिखरूपमारणार्थ नयनदय- मध्यसाना भूषणखरूपो भविष्यति; परमेश्वरस्य च व्यवस्था तव कहने स्वास्थति, यतः परमेश्वरः परा- क्रमिकरण मिसरखा वरियतवान । चतो रीत्यनु-१. सारेण त्वं प्रतिवत्सरम् एतं विधि पातयिष्यसि । परमेश्वर सव स्वत्पूर्वपुरुषाणाध समीपे पास अपचं १९ ११ पधायः॥ पापापुसक। १० २३१ शासवान तदनुसारेण यदा किमानीयद त्वां प्रवेश १२ पिला युजन्य तं दास्यति, तदानीं वं निवान् पशन प्रथमवानमनानांव परमेश्वराचे पृथक करिस्थति, নবমখমলনা: দুলালাঃ ঘনম্বৰ মবিলি। ११ अपरंगईभानां सर्वेषां प्रथमजातानां विनिमयेन मेक- शाक्का दातव्याः, बरि विनिमयं न करोषि, तर्हि तस्य वा अध्याय, नव सन्तावानां मध्ये मनुजानां सर्वेषां प्रथमजासानां विनिमयः कथः। पश्चात तब पुरेश भविष्यति काले किमिदं दति वयि पृष्टे वंदिरिषदा परमेश्वरो निजपराकमि- करणास्मान् मिसरोऽर्थात् दामलरूपन्सहात बहिः सवान, फिरौंच अमान् कष्टेग वा निवारित.. १५ वान्, तदानों परमेश्वरी मिसः मनुजानां पश्चारी- माध सम् िप्रथमजातमन्नानान अवधीत्, रतत्कार- णात् पई पुषिङ्गसकसप्रथम जातान परमेश्वराय बलीन् ददामि; किन्तु मम वंशस्य प्रथमजातान् १४ सर्वसन्तानान् मोचयामि। यं विधिस्तव हस्तस्य पिशखरूपो नेयमयखानस्य भूषणखरूपय भकि व्यति, थतः परमेश्वरी बाहुबलेनास्मान मिम- देशात् वहिरानयत्।
यात्रापुस्तक [१७ध्यायः । अपरं फिरौणा लोकेषु परित्यनेषु पिलेटोपदेशेन १० यातुं स्तोकमार्ग स्थित सरसेन मार्गेण तान न गम- यामाम, यत ईश्वरो गदितवान्, तथा मति सोका रणं विलोक्यानुनष्य मिसरं पंगत्य यास्यन्ति। श्रत १८ ईश्वरः सफसागरस्य प्रान्तरे तान् वक्रवर्मना गमया- माम ; तत इस्त्रायेलो वयः बालवत मिमरो वहिर- भवता अपरं मूमा यूषफः कीकमानि सह निनाय, १६ यतः म इसायलो वशमशंभपथं कारयित्वा जगाद, ईश्वरोऽवश्यं युभान माहात् करिष्यति, यूयञ्च खैः साढ़े मम कीकसानि स्थानादस्मात् नेव्यथ। अनन्तरं ते सोतो याचां विधाय, रथमि अर्थात २० कामनपाचे शिविरं स्थापयामासः। परमेश्वगे दिवा २१ पथा नेतुं मेघस्ती रजन्यां दीपनार्थ वशिस्ती स्थित्वा तेषाम् अग्रेऽग्रे गतवान्, इत्यं दिवानि तान गमितवान्। स लोकानां सम्मुखात् दिवा मेघस्तम्भ २९ रजन्यां वझिस्तम्भव नदूरयामास ।
१४ अध्यायः यानापुस्तक। १४ चतुर्दशाणायः। १ सयकीयोकान प्रति परमेश्वरेण पथरनं पिरोय. क्षेषां पचान गमनं १• रसायशोयहोवामा विपनं १३ मुसा: सावमायाको ९परमेसरेर भूमामिव १८ दून. षसम्भयोः पवाद पनि २१ मसाः समुद्रावधाकर नं २९ रसायनोकाना पचात् मिमि २५ सागरे मिसि बिमारथा १ २ । अनन्तरं परमेश्वरा मूमा बभाषे, वंदस्वायेलोय- वंशाय कथय, यूयं परावृत्य पोडहीरोतः पूर्वरिशि मिग्दोल: मागरम च मये पामिफोनः ममुखे शिविरं स्थापयत; यूयं तस्याग्रभुमा मागरस्य समीप- एव शिविरं वापयत। यत: फिरोन् मायेलो वं उहिम्य कथयिष्यति,ते देशस्य मध्ये बद्धाः सन्ति कानमेन १ च सङ्काः मन्ति। अपरं मया फिरोषो पदये कठिने कृते स युमाकं पश्चात् धाविष्यति, नतः फिरोणा नदोयमन्येय सम्मानम् प्राथामि, तेन परमेश्वरी- हमेवेति मिक्षिणा शास्यन्ति, तदा ते तथैव कृतवन्तः। लतो लोका: पलायिता इति वातायां मिस्त्रीय- रामे विज्ञापितायां फिरौण स्तस्य दासानाच मनासि लोकेष्वमुतापितानि बभूवुः, ते च कथयामासः, कुतो वयम् एतादृशं शतवन्तः दासत्वात् मुक्कं इस्त्रायेल वंध है कुत स्यावन्तः तदानों राजा निजरयं सज्जयामास ५ २३ [थामः। निजलोकान् मनि: शतकान्। अपरं मनोनीता: . घटनतानि रथा मिलियां सर्वे रथा: प्रतिरचं थोड़न जपाह। तदा परमेश्वरेक मिसिराजस्य किराया पदये कठिने नेमावाविव बंजस्य पश्चाद् अधावत, अपरम् सावेतः सन्ताना महाबखन गतवमाः । किन्नु मिलीया अर्थात् फिरोष: सम्रहवा रथा पश्वा । रडाः सन्यानिच तेषां पश्चात् नमः, यदा ते मागरम नोरे वासिफोकः सखे पोहहीरोत: समीपेशिविरं खापति तदानी ते नेषां ममीप उपतन्युः। तत एखास सनामारलुएबीखपिरीम निकट-१. वी मिसीया: सोकाच पश्चात प्रामछनोति विलोक्य तेऽतीव विन्यः, इखायेसो कोन परमेश्वरम् प्रति प्राति। अपरं ने मूर्मा भाषितवकाच मिरि ११ किं मखान बागीत, नत्कारणात् किमयान् प्रान्तरे मारयितुम् बानीतवान् । अस्माभिः साईनग व्यव- त्यमान मिवरः कुतो पतिवान् अस्मान १९ स्थातुम् प्रादिन, वर्ष मिसिए: मेवामई.पतः प्रामारे मरणात् मिक्षिण सेवनम् अस्माकम् मा एता कयां वयं कि मिसरि तुभ्यं न कचितवन अनन्तरं मूमा शोकान् श्रवादीत्, धूचं मा वि.१५ ध्यायः पावापुस्तक। २१८ भीत, खिरीभवत, परमेश्वरी युमान पद्य कथम् उडारपति, तत् पश्यत । यूवमद्य मिलिप: पाथ, १५ पति सत्यं, किन्तु पुनः कदापि न द्रव्यथा परमेश्वरो युनायते योस्थति, यूर्व खिरखिहत । अनन्तरं परमेश्वरो मूखां जगाद,त्वं मा कुन श्रा- १६ च्यमि, एखाद्या कंम् अयं गन्तुं वद । अपरं वं निजयहिं सहीत्वा निजकरं सागरोपरि प्रमार्थ विभागं छुए, नत रसायेला व मागरण मधेन १७ एकममी वायति। अपरं पसार मिलिणाम् प्रमाःकरणानि कठिनानि करिथामि, तेषां पश्चात् पश्चात् यावनि, साफिरोमाय बर्थ- मैन्यानां रथानां धाडानां समय सम्मान प्रास्यामि। १८फिरोम् तस्य रथानां सब चारडामा समर मया सबाने प्राप्ने परमेश्वरोइमेवेति मिलीयाः मर्ने सोका जामिना १८ तदानीम् रसायो वंशय मैन्याग्रे मामोधरला दूतवेषां पक्षात् जगाम, मेघस्तावेषां समुखात् २० गत्वा तेषां पश्चात् खितवान् । म मेघसाम्बा मिलीय- लोकानाम् हसायलो वंशय भवशिविरमधे तस्वी, तम मतान् प्रतिमेघाऽन्धकारखरूपो बभूव; किन्तु २४० याचापुक्षक। (१४ अध्यायः। रजन्यां दसायला वंशं प्रति दीप्तिं कृतवान, इति का. रणत छन्तायां रजन्या रको निवहाऽन्यनिवहस्य समीपं गन्तुं न शाक। अनन्तरं मूमाः मागरोपरि खकरं प्रसारयामास, २९ ततः परमेश्वरः तस्यां कास्नाया यामिन्यां प्रबलं पूर्वाय- वायु वाइवाचकार, सागरं परावर्तयाचकार सागरं एवं चकार च, सोयानि च विभागोवभूवुः । तत २९ दखाखो बंगा: शुष्केण पथा सागरस्य मध्येन गतवन्तः, अपरं तेषां दरिणे वामे व तोयं प्राचीरकम बभव। अनन्तरं मिस्रीया अर्थात् फिरोण: मर्चे च्या २३ रथा इयारोहाच धावन्तः तेषां पश्चात् मागरस्य मध्य प्रविविः । अपरं रजन्याः श्रेषमहरे परमेश्वरी २० वक्रिमेयास्तम्माभ्याम् मिनीयमैन्यम् अवलोकय तान व्याकुखान् चकार। तेषां रथचक्रे मोचिते तेतिकष्टन २५ रथान् चालयामासुः; तता मिलीयाका उजवन्तो वयम दसायेखो वंशात पखाबामह, यतः परमेश्वरी मिस्रिणां प्रतिकूल तेषां पक्षे युवति। अनन्तरं परमेश्वरो मूमा जगाद, वं मागरीपरि २६ निजकरं प्रसारय, तेन मिलिणां तेषां रथानां इयानां हयारोहाणाञ्चोपरि पुनरपि तायम् श्राग- ..
२.थापा] २०१ २० मिष्यति। तदा मूमा: सागरोपरिखकर प्रसारितवान् । तत: प्रात:काये जाते सागरः समानो भवितुम् बार- भत, तेन मिसोवासय सम्मुखात पसायन्त; तथापि २८ परमेश्वरःमागरख मधे तान् निरशिपत्। फलत श्रापः परावृत्य तेषां रथान् चारोहांव कादयामास, तन फिरणा यानि मैन्यानि नेषां पहात्मागरं प्रविष्टानि, २८ तेषाम् एकोपि नावमिष्टः खितवान्। किविसावलो वंश: एकपधेन सागरस मधेन गतवान्, जसन्तु ३० तेषां वामे दविणे व प्राचीररूपं बभव। त्वं तहिने परमेश्वरो मिसीवाणं करेभ्य रसायेखो व रक्षितः वान्, सायखो बंशी मिसीधान मागरस्य तटे मृतान् ११ दशः। परमेश्वरी मिलीया मधे पदार्यपरा... क्रमं प्रकाप्रथामाव, तत् इसायेलो शो ददर्भ, तेन लोका: परमेश्वरात् परिभीच परमेश्वरे तख दासे मूसेच व्यवमन्। १४पारमाशयः। १ भूमानीतं .. नख मा २९ नोयाभावः एमारास्थाने मितमोयप्राप्ति काडेन तस्य मिड ९७ एमीमस्थाने शिविरयापन। घनन्तरं मूला शाखा बंदच परमेश्वरमुद्दिश्य गीतमिदं गीला अगदु:-
[धायः।
१ अहं गीतं प्रगाथामि समुहिम परे।
खकोयो महिमा ने खयमेव प्रकाशितः।
हवारोहा हयाव निरिमा बामराथमि।
२परेको मे वसं गोतं परिचाता मेऽभवत्।
मदीबारः स तथा प्रमिव्याम्बरं भुवम्।
मम मम नामसात् गरिबामि नड्डुलाम्।
विशवाः परमजी या भरव कुरतरणम्।
• फिरौश रचसैम्यानि मागरे विवान महि।
तानोनीतमेलान्यो निमयाः मफिसागरे।
भावादितषु सोफेषु गधीरतोपराजिना।
पापालाइव सर्व लोयावामममन्तसम्।
६ बखान रविण इस परेव गौरवं गतः।
परेश हरिण होऽपूर्णवत्त स्पूिन का।
अवविवाहमलानोकान् समरिया बनामयः।
त्वत्प्रेषितन कापन मास भनियो।
खतकोधनवनिमन मोराविरजायत।
अभवत् सेतुबन सोतो मभीरं कठिन पयः।
। तेनोरियुनि मात्परिवानो पिताम् वयं
कामात्रः पूरपिधानी विभवादावलाठितम्।
खजान निकोब्ध मोशमा नागर्षिामितान जनाम्।
२४वधायः]
-
थापापुष
२९
१. मिगजमुशादिना सेतु नया नियामहं कते।
मोषकानीव ते सगबीरानुनखं मताः।
११. मधेदेवग बोसिमसामः परमेश्वर।
पादच. पविषला खया भीतिदानतः ।
पाश्चर्यकारी मनको विद्यते।
१९ वकीयदरिसेलया भी प्रसारित।
मध्य रिपुमर्ष पूर्व जपाव मेदिनी खथम् ।
रुपया परिमाच वंशोकान खाममयपि
लत्पविषनिवाचाय सबलान नान नक्सपि।
इति बुषितरे खोकाः परिपाखन्ति माध्यमं ।
उदिनने पिटीचा जना मंतिनिधित।
चमकता भविथमि नृपाः सर्व दरोमियाः ।
कम्पपक्षा भविवनि मोबायो क्सवमराः।
द्रवत्वं परिवासनि किमावनिवासिनः।
पावत्का बना रते नदीपारं भवन्धिमा
तावन् तान् साध्ववारे मनुजानानियः |
परमेश्वरले प्रीताः पारंपावत्यानिहि।
सावन रोशनी
विभाववत् बिराः।
सय वर्ष परीक्षा संचात् साब नितिं पुरा।
पप खान पवित्र ने करायां खापित भुवि ।
२४४ दिनचर्य प्रान्तरं गत्वा तीन प्रापुः। चावापुसकी (५थायः। तत्राधिकृतले मान् जनान वापियति । १८ सर्वकाचे परेशेन राजवं प्रकरिखते १८ फिरोणेऽवा रकः नि प्राविधन सादिनसथा। नेषामुपरि सामुई परे सोधमानवत्। इसायसोयसन्मानाने गडकण वर्ममा पारावारस मधेन गमनं पकिरे पदैः। अनन्तरं हरिण भगिनी मरियम् भविश्वदीर. कराभ्यां सदगृहीतवती,ततोन्या योषितच माटद- जान् ग्रहोत्या नृत्य कुम्बायतखाः पश्चात् वरिभवः । तदानों मरियम् साब दंगोनं मातु कवचामाम परेश्वरं समुहिम्य खूध गोतं प्रगायत। खकीयो महिमा तेम खवमेव प्रकाशितः। इधारोहा वाव निशिता मागरामवि। अनारं मूमा रसाधेसो वा सफभामरात बानी-१९ तवान, ततसो घरमानारस दिवं मानवकः ; प्रायेण २१ पश्चात् तेषु माराम उपमितेषु निकताकारणात २२ मागया: पानी पानवाः, तत्कारणात् तस्य नाम मारा तिमतेति चतुः। श्रनो बोके मो विरुद्धं २० वाग्युद्धं कृत्वा कथितं, वयं कि पास्यामः म भ परमे-२५ १६ अध्यायः याचापुलक। २०५ वरम् अहिन्स प्रार्षितवान् तदापरमेश्वर एकजातीय काठं तं दधामाब, तदादाष भूमा बसे निचितवान्, सतसाचं मधुरं गभव। तर खाये परमेसरखेषां छते विधि व्यवसाय निरूपयामास, पुनस्तान परीक्ष्य २६ मदितवान, बरि युवं निजाभोः परमेश्वरस्य कथा मनांसि निधत्व, तस हा पदुचितं तदेव कुरथ, नयाबायां मनामि निधत्व, तदीयां सकलव्यवस्था पासयय, तर्षि मिसीबोकान् व चान् चान रोगान् भोक्तिवान, सान् युगान् म भोजवियामि, परमे- सरोहमेव युधाकर चारोग्यकारः। अनन्तरम् सीमं तेषूपखितेषु तर बादल प्रसव- जानि मानिः वारपादपाश्चामन, तस्मात् ने तोच, प्रसवपसमा शिविराखिखापयामासः। वापामावान् सातोस वाईमरस रस निधान बार प्रति बूस वाचापनम् चरम मेजप्रबार १९ वि पर मामाचार परिमारविरुप १९ पड दिनाय विशेष निरूप९० पारिशरामा १९पामाधारपर चपरम मिजण्यावागार वितीचमामय पच- सदिखायेदवंशव ममावस सर्वलोका एलीमो या विधाय रखीममीनयोरभवो मधवर्तिनं मोन- थापः। याचापुरुष प्रातरम् उपसिावततदानीम् रसायन वंशीय र समाजख सब का मूगाहारोणोः प्रति मारे व्यवदनापपरम् साखी बंधाया कवचामार । वचं वदा मावाला पाक्पाणिपाटे समुपविधमा तृप्ति पावत् पवम् अगच, सहा सदा चदि वयं मिम- परमेश्वरली विधामषिचुवाम् एतत् समाजस्य सर्मयोकान् पुषवा मारक्तिम् अमान वधिप्रामारम् वागवतम्। तदा परमेरो भूशामवदन, पसाई पुरसते . अाकाशात् खाधयारिवानि, नतो सोका करि- र्मला देवसिकनिरपितपरिमाणानुबारे सामान अंबहीवन्ति, नेन ने मम यसपा पुननिवेति तान् परीमिथे। पहदिनो पद निव्वति मतिन् । पो दिन दिया संशयावि, मम दिनु भकि यति। ततो मूमाहारोग खास मर्ग जगदत, . परमपरी पत् पुमान् मिसरी परिरामयत, तत् युमामि बाकाचे भाषियो। मानवायूचं . परमेश्वरस मश्मिा शव, परमपरं प्रतिधुमाकं यत् वाग्युद्धं सतत् चौधोन, पाव की च षम् पाक्योरिखं वायु पुराधा पचात् मूयः कषित- ११ अध्याय वान्, परमेबारः साबंकाचे भोजनालय मांगानि रावति, प्रात: कातिपर्यन खासाविसहायति, परमेबार प्रति पुनको बास श्रुतवान्, बांवों को पायो विपरीत मषि, किन्तु परमेश्व- रस विपरीमा कायो भवति । ६ अपरं मूषा धरोपं बसाये लम्सवेलीव समा- अब निविच लोकान कर, यूपं परमेहरय समुषम् १. भागवत, घुमाकं वालाई चुतवान्। सरोन् रसायेदाच समान रतिवदत्तवारे प्रान्तरं प्रति दाहिना तदा मेषाबसमधे परमपरस परमेश्वरी मा बदितवान्, बहन इसायली १२वंशय वाहवाहम् पयोषम्। संयः कथष,पूवंशावं- काले समनि भविषय मात:काले खायचैवृति पाए बाएं बचा पुजा प्रभुः परमेश्वरदति १५चारायबरं मन्यापोवपचिपचित्य विविरणानं व्यापार मत:काले च मन्यसास- १० दिय धाराः पेतः। समारं पतितपारेपूड गतेषु प्रान्तरोपरि भमा टागोवा नोहाराइवछद्रव्याणि १५ पतितान्यनिष्ठा ततः परम् सास: मनानाशानि २४७ थापापुआ। - विधायः॥ विलोपरखरं जगदुः,मानहाकिमेतत् यतः किं तदिति तेन विक्दुिः। तो मूमाः कथितवान् परमे- सरो कुबन्यं द्रथमेतत् मोकुं दत्तवान्। तदानीं परमेसरसामानुजारान् गुमाकम् रकको १६ जनो निजभोजन िविधायक पटकातु, अर्थत एकजनाले रकम् धोमरं युवाकं प्राणिनां संख्थानुमा- रेण निजनिजदूध्ये स्थितानांवोकानां ने तसंटीना तत इसायेखा का स्तथैव इतवान, कचिद् अधिकं, १० कचिद् अन्यं समपिनाना पचान्त नै रोमरासिन र परिमिते, येवाधिकं संग्रहीत, तथाधिक नामवत, येन चानपं मंग्टहोतं तस्यान भाभवत्रत्य ने भोजन- प्रत्यनुसारेण संजटडः । बनमारं मूसा: कथितवान्, १६ युमाकं कोपि प्रातःकालले तय किचिदपिनकाय- यतु। किन्तु ते मूमावान महीला केचित् प्रात:-१. कालकने किचित् किचित् खापवाबाबतदाता कोटा जहिरे, दुर्गन्धव रखता भूपान्यापुर- वान्। त्वं प्राय प्रात:काय बनावणवानुसारेण २९ तत् संन्टकोतवमा, किन्तु मखरे रोते मति तद द्रवोबभूवः। अनन्तरं षडरिने परिमितात् विगुणम् पर्यतः २९ स्थायः।] २०६ पाचापुरुषं। एकैको जनो दे धीमय पर होतवान तदा समावस पधिपतय पामत्य भुमा शापयामासः। २५ततो मूमालेभ्यः कषितवान्, परमेश्वर इत्याचाप- पंत, वः परमेश्वरथ पवित्री विश्रामवारो भविषति, तमात् चुधाकं पद्मज्यनीयं तदसात, पच पर- नीयं तत पचत, भविष्य प्रात:काखा खाप- २७ यता ते भूमाञ्चानुमारेष प्रातःकालपर्थमं तत् स्थापयामासः; किन्नु नच दुर्गन्ध न बाव, कोटाब समाजधिरे। पचात् मूषाः कथयामाय, यूवमय तत् भुचोवं, क्तोष परमेश्वरमा विश्रामवारः, पत्र प्रान्तरे २५ किचित् समये। यू बट दिनानि तत् संग्रही- व्यथ; किन्नु मतमे दिने, पर्थत ईवरच विश्रामवारे २७विधिदपिनमसया तथापि कचित् कवि मतम- दिनेपि तत् संग्रहीतुं नमाम; किन्तु विचिदपिन २८ प्राप्तवान् । ततः परमेश्वरी भूगाचगार,यूचं मदीवानां विविध पालयितुं कनिकालान् न सांसचा पम्यता परमेसरी घुमन्य विमामरिनं दत्तवान्, मल षष्ठ- दिने दिनदयोपयुम बाबरतवान्, तस्मात् युधाकं कोपि जनः मनमदिने खखसानात् न वहिवा ३. खखयाने तिष्ठतु। तदानी लोका: मनमदिने विमा- २५० पापा बाम मात्रा तय मानापयामासनिः- पर्वा नया रो मधुमिबिनपिसवा चारोन्। सनापरं भूसामदितवान्, परम्पर सद् चाचा-२९ पितवान्, म मियरो भागवणकाचे प्राचारसमधे पद गुमान भाक्तिवान, नद्यथा पुमाकं पुरुष- परम्परकादयिते तदा सोचोमोकपरिमार्ग मावां सपना दामों मूमा सरोकम् अवादीत्, १५ लम् पारमेक महीना रामपरिमायां मात्रा पूरचिला परमेशरथ पुरे निषेधि शभा भाविपुरुषाणां निमित सापकियते। तदा हारो॥ मुगकवितायाः परमेश्वरवाशाचा अनुसार माति पेटवार समीपे चालुता सापितवान्। ३५ बेखी बंो विवादोपखिति पावन स्मारिका वासरा ना मानां भुलान, विवाद बोमोप- विति चात् नांवादिवान्। एकीनर रेफा-१६ रममांसा २०ादमापापः। रिपीदीमितापामापात् शोकामा मात्र जोबाना परामा परमेपरवरिवारमा अनन्तरम् रसायेबीयपमालय पर्ने खोका निक- १ ..
२०पथाव:11
पापाए।
.
पितपदेन परमेशरवानागारेपमिलातारात्याची
मला रिपारीनं मला शिविर शापवाना; किन्तु
२ तर खाने सोकानां पाना नोवाभाव चावीला पती
बांका मूमा साई बाबासाला कमवानासमभ्यं
पानीयं देहिचानवर्ष पायामः; नतो मूमा चितवान्
यूयं कुतो मचा माई वाभिषयात. परमेश्वर
परीक्षा दानी सोका क्षरसार पानीवामावात
स्वातीः मनो वाम्मुई सलामू कचितवन, लम्
अमान् पसा समानानपारख पिपाथा मारविलु
मिवान् बुत पानीतवाना मत भूषाः परमेश्वर
मार्चपमानः कषितवान्, रासकामां ने किमई
करिबामितिमा प्रायेव पावाणं पातविला मारथिः
५ तुम् अवताः। तदानीं परमेयारो मूमां बमाणे, वंचया
नरिणीम् पानात पहिं करेगमहीला कतिपय
प्राचीनानानानुर्वन् सातो बससोकानाम्
(ये पाहि पाईरेक्तयोपरि लव मधु
सास्यामि, खम् काहनियषि, सेन तसात्
ताचे निर्मत कालत् पाखनि। तरानी मूमा
रसायेची बस प्राचीनानां दृती तथैव कृतवान्।
•अपरं तप खान साचेला वंशव विवादकारणात
२५२ पाचापुच्क। [१०पयाचा परमेश्वरोऽस्माकं मधेवियते गति वदनाः परमेश्य- रख परीक्षकाराचसान पाम मसा (परीक्षा) मिरीवा (विवाद) रतिशतवान्। नदानीम् धमाकोका रिफीरीमम पागत्य दसायेतो की. साईम् पयुक्षण, नदा मुसा पिहोछ । गदितवान्, लम् पक्षाकं मथात् मानुषान् मनोगी- नान सवा सार अमालेको लोकमाई चोर्द्ध पारि अहम् ईश्वरीयां वष्टि करेण सहोला पर्वत शिखरे खाथामि । तदा बिहीवो मूसाचागुणारात् धमा-१. खेको खोकै माडूम् अधुचन, मूगाहारेन्हर पर्वतम योपरि समावएन। किन्तु यदा यदा मुसा निक-११ करी आर्डीकरोति, तदा तदेवावेतो वंशे अति, किनिजकरयोः अवरोक्तियोः, प्रमाको शोकाय अन्तिा अपरं मूष करयो वो तयोः नरकं पापा-१२ पम् धानीव बायपापितं ; तदा मूल समोपरि समुपविष्टवाय, नतो आरोपहर बावेको जनस्व- दिवि तदन्यजनोऽपरिचित करावृत्वाय धृतवतो तेन ररलतापर्यत तकरी चिरीभवशित- वन्ना। प्रतख विशेशतोऽमाले नसोकांवर खड्ड्रेन पराजयता ..
१८ अध्यायः। पाचापुल।
२५५
अनन्तरं परमेबारी मूमा गदितवान्, रतां का
स्मरणार्थ पुस्तके सि,विडोष्टयः कर्वगोचरे तत् पठ
प, पाम् भाकामाधोभागात धमालेका पारणं
१५ सोयामिा अनलारं मूसा एका वेरि निर्वाय तस्या
मामयिहोवा निषि (परमेश्वरोममर्धजखकपा) इति
१६ सतवान् । पपरं पुरुषपरम्परांधावत् अमालेका साई
परमेश्वरच संपामो भक्व्यितीमां को धजेलेखितुं
भाधापयामासा
१८चादरोधा
१ सासमीपं सख भायापुराणमायम
साधानकारक पार ९र्मा प्रति वियोगमन्त्रण
२०विसरेनमान
ईश्वरो ममा प्रति निजसोकेसायेलो वंशं प्रति
कईपीतानि हसवान, अपरं मिसरी देशार :
लाखो व बकि कुर्वन् पानीतवान, रता:
२सकताः कथाः श्रुत्वा ममः भारी मिदीवो पात्रको
विनोः भूमा निबनेई परितो सजायां मिप्योरा
३ तथा दो पुमा बामरीतवान्। एतयो धाः
पुभयो किस नाम गोम् (अपक्षाने विदेशी) यतः
म कषितवान, पामितरमिव देश विदेश भतवान्।
अन्य मामधेयम्सीवेवर विरो ममोपकनी)यतः
१
२५ पाषापुस [८पध्यायः। म कषितवान, मम पितुरीबरो ममोपका भवन फिरौला खजातमाम अमृतवान्। पचान मूसा: बहरो ५ चित्रो द्मः सुता तो दो बाचा गोसन प्रामारे अथात् ईश्वरस पीने वलिन साने भूमाः शिविरं स्वा- पितवान, तब खाने जस ममीयम पाजगामा अपरब ६ मुझे कविता व गारो विनो. तब माथा च तथा माई व दो सूती वसव समीपम् भागतवन्तः । नदानी मूषा निजहरं साक्षात् पर्नु बहिर्गवा . तं प्रणम्य तुम्ने, ततः परसरं मा प्रष्ट्राने दूध प्रविवियः। अलमारं परमेवार रसायेखा वंशकारणात . फिरौणं प्रति मिसीयान् प्रतिपकिं किंतवान्, वर्मनि तान प्रति की परिममा भत्, पर- मेश्वरब केन प्रकारेच तान् सोकान उहृतवार एताः समाः कथा भूषा मित्रारंभापयामास । तब परमेपरी मिथिला करेग रसायनो वंशम : अथव्य तेषां महसवान्, कति पित्रोचती. वाहादितो बना सकथितवार का परमे.. मसे मिलि बिहानव पारेको भान अलवान धन्यः परमेसर्वदेवताम्बो महान स्वयम् ११ इदानीम् जातवान पोलिन् अभिमान:
१८वधायः। थापाका १२ तस्मिन् स तेषाम् परि वयी बभवा अणमारं मुसः पहरो चिनो परमेपरम् हिमा होम वेषण छतवान, अपरं हारोन् रसायको पंख पाचक- चौकाच जागत्य परमेश्वरच समुझे मूमः गहरेष माई भोजनं च। परेपनि मूमा खोकानां विचारं कर्तुम् उपवियो, तदा सोकाः प्रातःकालम् धारभ्य सन्ध्यां धावत् तस्य १७ सम्मुखे चितवन्तः। ततो सोकान् अधि वात्सलवान, मूमः वारः तद् विखोर कथयामास लोकमाई कोडक्यवारमितकुत एकाकीपवित्रसितम खोका पाप्रातःकालात् सन्ध्यांबावत् नव समोपे कुत- १५ सिनि ततो मूमा नि सारं कथितवान, लोकर चरम विचार मधु मम मविपिनचाणकानि, नेपा कमिचिन विवाद बाले मम समीपम चागच्छन्ति १६ ततो पाहिप्रतिवारिकी विचारधाम्याम, पपरम् १०ईबरच मा विभियवसा चापयामि। धन- मार भूवः महर कयामार,चत् करोषि नात् १८ भाई पति सवयतिनो वोकाडोमवेशीवा मावि या कादं कार्य लदोवामितो मुक्तरं; रतन १८ लम् एकाकीका मचाकोसि। अतएव मम कथा
[पचापः।
मनो विषि, वाम बुकिंचामि, तन र स्तव
सहायो भविष्यति, परम् परस्य ममुख खोकामा
पक्ष सन् तेषां कथा ईपरं शापया वन्तु नान विधि २०
व्यवसाच समुपदिश, नेषां गमध्यमाम कर्तव्य कार्य
चतान दर्शया अपरं सर्वेषां मधात् कर्मकुशलमान-११
वान् पर्षात् ईश्वरात भीनमत्यवादिनो खोभ:-
यिनो खोकाम् मनोमीतान सवा महाए, नेषामुपरि
महसपतीन् तपतीन् पञ्चावत्यतीन कुर्मक नियोषय।
अपरं ते मर्षदा खोकान् विचारविश्यन्ति; किन्तु २२
कमिथित महाविचार उपस्थित तव समीपम्
भानेष्यन्नि, बुद्रान सर्वविचारान्ते करिष्यनि, तेन
ते त्वया मुह भारं वक्ष्यति, तेन तव कर्म वधु भक्-ि
व्यति। यदि समई करोषि, परख तादृशं कर
वामादिति, ताई व सोई बच्चासि, अपरम् रते
मानुषाच
चमेण निजवानं गमिथति ततो २४
मुसा: मारस्य वचने मनो निधाय तसा वाक्यानुसारेण
सकसकर्माणि छतवान्। ततः परं मुगाः सर्वेमारवा-२५
येतो वोधः कमलाम् मानवान् मनोगीतान्
छत्वा मनुजानां मधे मुख्यान अर्पतसासपतीन
अतएतीन पञ्चामतपतीन दयपतो कला नियोजना-
१९ध्यायः (माम । तेन ते सर्वदा लोकानां विचारान् कुर्वन्ति; दुाविचारान् ममः समीपम पानयन्ति ; किन्तु सर्व मुद्रक्षुद्रकथानां विचारान् कुनि । अन- सरं मूसा निजबारे विसर मिजवानं प्रति प्रत। १९ जनविशेध्यायः। १ मनुजेष सोनयपर्वतम् उपग नान् प्रतीवरस्य मंवादः बमामां बने इस पर प्रति जनर. मानुषान् पनि बान क, पवनं न प्रधाज्ञापनं १४ मानवामा समई पळतोपरीसरानमन। दुखायलो की मिसरी देशात् यस्मिन् दिने यात्रा कलवान, ततो मासत्रयात् परं तभिन दिने मीनय- १ प्रान्तरम् उपखितवान्। ते रिफीरीमो यानां कृत्वा मोनयपर्वतस्य प्रारम् सपखितवन्तः, तमिका प्रान्तरे शिविरं खापयामासुः; रसायेसो वंजस्ता { पर्वतस्य समुखे मिविरं खापयामास। ततःपरं मूमी. वरख समोपम् पारडे, परमेश्वरः पर्वतात् नमाझ्य जमाद, त्वं याकूबः सन्तानाम् इदं वाक्यं वद, रसा- । यो वंशम् इति । ज्ञापया ई मिलिण: प्रति यत् छतवान्, यथाशोत्कोन: पी पक्षाभ्यां, तथा युमान् वहन निजसमीपम् चानीतवान्, तत् धूर्व दृष्टवमाः। ददानों यदि पूर्व मम कवां एएच ।
मम व्यवस्थाच पालयम, तदा सर्वखो प्रथिव्यां मम सत्यामपि यूयं सर्वेभ्यो लोकेन्या मम विशेषाधिष्टता भविष्यथ, मम निमितं थाजकानाम् रको वंशः । पवित्रजातिय भविषथ रताः सर्वाः कथा एसायेलो वंशाच त्वं कथय। तदानों मूमा अागत्य तेषां प्राचीमान बाहय पर- मेश्वरानुज्ञानुसारेण ना: मा: कथास्तेषां समवं प्रस्तुतवान्। ततः सर्वे लोका युगपद् अङ्गोवत्य कथ- यामासः, परमेश्वरी थानि वाक्यानि कथितवान्, तानि वयम् वाचरिष्यामः । मूसाः परमेश्वरस्य समीपे । नेवां वचनानि निवेदयामाम, तदा परमेश्वरो मू कथितवान्, ई निविउपयोदेन तव समीपम् धागत्य बवा माई वाक्यं वदिष्यामि, नत मानवाः श्रोतु प्राय मर्षदा खवि प्रत्येष्यन्ति पञ्चात् ममा मानवानां वाक्यानि परमेश्वरं जापयाचकार। तदानी परमेश्वरी मूमा व्याहतवान्, वं मनुजाना १. ममीपं गत्वाध परदिने र वसनानि धौतानि कार- विषा ताम मान् पवित्रांच कारविवारतीयरिन-११ निमितं सर्वे मुसब्बा भवत: वयात् तीये दिने परमेरः सकसमानवानां मम नयपराधरचो-१५ यतो यः बाबापुसकं। २५ परि समवरोच्यति। तस्मात् त्वं मानवानां चर्दिछु सीमानं निरूप्य वक्षनमिदं व्याहर, यूयं धराधरम पारोळ तस्य मीमां खाच मावहिता भवन, कचित् धराधरं सक्ष्यति मोऽवमहतो भविष्यति । १३ तस्मात् कोपि तत्र करस्पर्श न करोतु, यदि करोति ताई म पाषाणाघातेनावश्यं मरिष्यति, यदा वाणेन विडो भविष्यति, पार भवतु मानुषो वा भवतु, म कदाचन न जीविष्यति, , - वादितायां ते धराधरस्थ समम् प्रागमिष्यन्ति। अनन्तरं मूमा धराधराद् अवरच मानवानां समीपम् चागत्य तान् पविक्षतवान; ते च निज- १५ वमनानि धौतानि कृतवन्तः। पश्चात् म मनुजन व्याहतवान यूयं बतीयदिनको मुममा भवत, निजः १६ निजभााया: समीपं माजत। ततः परं बतीय- दिनस्य प्रातःकाले जाते तडित्वतस्तनितं तडित् धरा- धरोपरि निविडजोमूना प्रतीवोःवरेण वरीनि|- पच भवितुम् पारेभिरे, तेन मिविरस्थिताः सर्वे १. मनुजा वेपमाना अभवन् । तदानी भूमा ईश्वरं साक्षात् कारयितुं मानवान् शिविरात् वहिः सतवान् तेच १८ भवरख्याधः खितवन्तः । तदा सोनयधारधसे धूम- २९. याचापुखका वान . मयो बभव, यतः परमेश्वर स्तदुपरि वहिनावरूढ- अपरं चुलीधूमाव तस्मात धूम उदगच्छत् तेन रखो भूधरोऽतीव कपितुम् श्रारभत । पश्चात् कमान १६ वरीनिर्धाषोऽतीव वृद्धिमेतुम् बारेभे; तदानी मूमा कथायां कथितायाम ईश्वर प्राकानवाचा तदुसरं बाजहार। अनन्तरं परमेश्वरे सीनयधराधरोपरि २. अर्थतो भूधरस्य टनापर्यवरूढे, तत्र खाने स मूमाम् आइतवान्, ततो मूमा प्रारोह। तदामों परमेश्वरी २१ मूमा गदितवान्, मनुजा ययामेश्वरं वीक्षित मामानं , लामो तेषां बहवो यथा न विन- ग्यन्ति, एतदर्थ सम् अवरुझ मानुषान् निवारय। याजकाः परमेश्वरसमक्षम् आगच्छन्ति, तेषाम् २२ उपरि यथा म नाकामति, ननिमित्तं ते खान पवि- चाम् कुर्वन्तु। ततो मुमाः परमेश्वरंब्याजहार,मानवाः १९ सोनयधराधरम् धारोढुं न भवन्ति ; यतो भवरस्य मोमानं निरूपयत तां पवित्रां कुरतेति लममाम् श्राज्ञापयः। तदा परमेश्वरः तमी कथितवान्, थाहिर बमवरोह, पश्चात् त्वम् हारोणा माईम बारोह ; किन्तु याजकानों मनुजानाञ्चोपरि परमेश्वरो यथा माक्रामति, नदर्थ ने सस्य ममीपम् श्राग मोमानं ..
याबापुस्तक २६९ २५ नातिकामन्तु। तदा मूमा मानुषाणां समोपम् श्रव- रखतान तादृग बाजापयामास । २. विशध्यायः। दशानाम पाशामा प्रथमा भामः १९ दशानाम् वामानां हिनीयो भागः १८ मानुषार्ग भयं, नान् प्रति सूसः सान्वनमा २२ देवपूजाभिषेप। १ अनन्तरम् ईश्वर रताः कथाः कथयामास, यो मिस- २ देशात् अर्थती दामत्वरूपाद् गेहाद् युमान् श्रानोत- वान् स युमाकं प्रभुः परमेश्वरोइम्। मम मा तव काचिदन्या देवता न तिष्ठतु। निजार्थं काश्चित् तक्षितप्रतिमाम् अर्थात् उप- रिये खर्गे वा नोचवायां पथियां वा धरण्या अधःस्थे तोये स्थितस्य कस्यचित् वस्तुनो मूरि ५ मा निर्माहि। मा न नम, ता न सेवख, यतोई तव प्रभुः परमेश्वरः पापात क्रोधी, ये पिटलाका माम् मृतीयको, बतायचतुर्थपुरुषाम् यावत् तेषां ६ मन्नानानाम् उपय॑धर्षाप्रतिफलदाता ; किन्तु ये मयि प्रीयन्ते ममाजाच पालयन्ति तेषां महसपुरुषान् • यावत् दयात्। वं निजप्रभाः परमेश्वरस्य नाम निरर्थक मा रहाण, यता यः कश्चित् तस्य नाम निप्रयोजनं ग्रहाति, परमेश्वरस्त निरपराधीति न पर याचापुखका [.धायः गणयति। विश्रामदिनं सरन् पवित्रीकुरु। षट् . दिनानि अमित्वा वाणिज्यादि मर्च कर्ण कुर; e किन्तु सप्तमे दिने, अर्थत: तव प्रभोः परमेश्वरमा विश्रामदिने वं वा तव पुत्रो वा तव दुहिता वा तंव दामो वा पशु वा दारवर्ती विदेशी कोपि किमपि कार्य मा कार्षीः। यतः परमेश्वर श्राका पृथिवी ११ सागरं तन्मध्यस्थानि मकलवस्तुनि च षभि दिने निर्वाय मन्तम दिने विश्रान्तवान्, एत कारणात् पर- मेश्वरो विश्राम दिनं वरं दत्त्वा पवितवान्। वं निजपितरं मातरश्च सम्मन्यस्व, तेम नव १२ प्रभुः परमेश्वरो यं दे तुभ्यं दास्यति, तस्मिन् देशे तब दीर्घकालम् श्रायु भविष्यति। मर हत्या मा कार्षीः। १३ परदारान मा गच्छ। चौर्य मा कार्षीः। स्वख, समीपवासिनो विरुद्धं मिथ्यामा क्ष्यं मा देहि । स्वस्थ १५ समोपवामिनो गेहे लाभं मा कार्षीः : स्वस्य ममीप १६ वामिनो जायायां वा दावा दास्यां वा गवि वा गईभे वा तव समोपवामिमानुषम्न कस्मिंश्चित् वस्तुनि १० शोभमा कार्षीः। तदानों सर्व मानवा जीभूतस्तनितं सडितं वरी-१० लिखनं धूमयुक्त धराधरच दृष्टबन्नः ; दृष्टा च पृथम्
.
२. पचायः1]
याचापुसक
२६३
१८ भूत्वा दूरे स्थितवका ; ततो मूमे कथितवन्तः, त्वम
अस्माभिः मार्द्ध कथां कथय, तां वयं श्रीष्यामः, किन्वी-
सरोऽस्माभिः साई कथां ग कथयतु, नो चेत्
२. वयं मरिष्यामः। ततो ममा मानुषान् अवदत् , मा
भैष्ट एमाकं सम्मुख ईश्वरं प्रति यथा भयं तिति,
पथा च पापं न कुरुथ, तदर्थम् ईश्वरो युभान परे.
२१ चितम् भागतवान्। तदानी लोका दूरे तिष्ठन्न पार्सन,
किन्तु यत्र स्थान ईश्वर प्रामीत्, तस्य घारान्धकारस्थ
समीपं मूग
अनन्तर परमेश्वरी मूमा जगाद, त्वम् इस्त्रायेलो
वंशाय कथामिमां कथय, अहं गगणे तिष्ठन युमाभिः
२९ माईम् वालपम् इति स्वयं दृष्ट्वनः। अतो युमाधि
मसमक्षं दुर्यमूर्ति मा कार्ट, स्वार्थ सुवर्णमूर्तिच
मा कार्य।
No text on this page.
THE LIBRARY
OF THE
Rajah of Cooch Behar.
No text on this page.
No text on this page.