Shri Jain Swetamber Khartargacch Sangh, Jaipur

Veer Stuti Hundi

Yasho, Vijay Ji · 2011/03

PDF Proofread

Front matter

No text on this page.

जयपुर
श्रीमद्यशोविजयजी जपाध्यायकृत वीरस्तुतिरूप हुंमिर्नु
स्तवन तथा तेमनो शा. हरराज देवराज
नपर लखेलो कागल.
श्रीमती
छपावी प्रसीद्ध करनार.
शरधीजी-
शा. प्रेमचंद सांकलचंद.
सुवर्णश्री.
ठे. यांचीनी पोल-अमदावाद.
प्रथमारत्ति.
सने १९१६
संवत १९७२
नवा दरवाजे आवेला श्री सत्यविजय प्रिन्टिंग प्रेसमां शा. सांकळचंद हरीलाले
अने दींकवा चोकीपासे आवेला शान्तिविजय मिटिंग प्रेसमां इश्वरलाल
केशवलाल वकील अने माणेकलाल माधवजीए छाप्यु-अमदावाद.
नकल,
AAAAAMANARTHERE

单 ते चार प्रस्तावना. था महावीर जिन स्तुतिरुप दोढसो गाथार्नु हुंडीनुं स्तवन श्रीमद्यशोविजयजी उपाध्यायनुं रचेवू , ते पद्मविजयजी महाराजे करेला वालाववोध सहित पाव्युं . आ पुस्तकनी अंदर ढुंढकमतिनुं निराकरण सूत्र सिद्वांतनी साखो साथे करेलु . आ पुस्तक वाचवाथी ढुंढकोना प्रसंगे करी जे माणसनुं मन (जनप्रतिमा उपर गमे तेवु मोलायमान थयु होय तो पण स्थिर श्रया विना रहेतुं नथी. आ स्तवननी पेहेली ढाळमां जिन प्रतिमा वांदवा योग्य ठे निपे सिटकरी वताव्यु ठे. बीजी ढाळमां जिनप्रतिमा वांदवा तथा पूजवायोग्य ठे. तथा चैत्य शब्दनो अर्थ प्रतिमा श्राय , ते सिकरी वताव्युं . त्रीजी ढाळमां पूजादिक करणी तथा पूजा कोणे कोणे करी ते सिवंतनी साखे देखाम्युं . चोथी ढाळमां ढुंढको जिन पूजामां हिंसा माने ले. तेनो निपेध करी जिनपूजा समकित संवरनी करणी ठे ते वगेरे जणाव्यु ठे. पांचमी ढाळमां देवता नंदिश्वर प्रमुखने विपे जिनबिंबोने पूजे ,ते सविस्तर पणे देखामयु .उही.ढाळमां योग वही- ने सूत्र बांचवा जणवां वगेरे सिड करी बताव्यु ठे. त्यार पछी यशोविजयजी महाराजे खेनात नगरथी * जेसलमेरना श्रावक हरराज शा. देवराजशाने तेमना लखेला कागळनो जवाव लखेलो बेजेमां जेन शैलीथी विपरीत चालनारा ढुंढक तथा दीगंबर लोकोने ग्रंथानुसारे शिखामण आपतांनपदेश कयों ने. संवत १९७२ ना कारतक सुदी १५ ना रोज अमदावाद पांजरा पोळना उपाश्रयथी पन्या- सजीश्री नीति विजयजीगणी चोमासुं बदली घांचीनी पोळे आव्या ते वखते घांचीनी पोळना रहीश शेठ सांकळचंद नगीनदासना पुत्र शा. प्रेमचंद सांकळचंद साथे पोताना मयत पिताश्री ना स्मार्थे झान- उजमणुं करवानी वातचीत थयेली त्यारे पन्यासजीए जणाव्यु के मारवाम, माळवा, मेवाम वगेर ज्या ज्या ढुंढकादि लोकोनों जयो ने त्यां विचरता साधुनने प्रतिमा संबंधी जे जे प्रश्नो पूढे तेना खुलासा आपी प्रतिमा पर श्रदा कराववा आ पुस्तक अति उपयोगी धारी अने ते नाना कदमां मळी आवतुं नहीं होवार्थी ते विहारमा सहेलाथी साथे राखी श- काय तेवु प्रत रुपे बनाववानी जरुर जे. एम कहेवाथी आ पुस्तक प्रगट करवानुं ते माथे लक्ष तेनी व्यवस्था करवानुं काम शा. हीराचंद ककलनाइ तथा वालाना ककसन्नाइने सोंप्यु. तेमणे खंतथी घणी काळजीपूर्वक यथाशक्ति मेहेनत करी सुधारी उपावी थाप्यु . ली. उपावी प्रसिह कर्ता.

॥ श्रीमद्गुरुभ्योनमः श्रीमदिष्टदेवतायैनमः ॥ ॥ अथ श्री श्री यशोविजयजी.नपाध्यायकृत वीरस्तुतिरूप.॥ हुँमिनुं स्तवन प्रारंन. L ॥ प्रथम अर्यकर्ता, मंगलाचरण अनुष्टुप् वृतम् ॥ प्रणम्यश्री महावी ॥ शंकरं शिवसौख्यदं ।। धीर वीरं प्रकुर्वेदं ॥ श्रीवीरस्तववार्तिकं ॥ १ ॥ ए स्तवनमां प्राये ( घणुं करीने ) पद आघां पागं होय, तेनो अन्वय करोने अर्थ करवो. ते अर्थ अमे अन्वय करीने लखीशु. ते अन्वय पदं श्राघां पागं होय, ते पोतानी मेले जोइ लेजो. यद्यपि श्रीमद्यशोविजय उपाध्यायजीएज आलावा लखवारूप वार्तिक तो करयुं बे, पण सर्व पदनो अर्थ सर्वनी नजरमा न आवे, ते माटे पोताने संजारवा सारु तथा जे को माराथी

...
--
स्तु
हुं० स०
। १ ।
॥
अस्प बुद्धिवाला , तेना उपकारने अर्थे ए अर्थ लवं. त्यां प्रथम गाथामां मंगलाचरण,
प्रयोजन, संबंध अने अनिधेय देखाडे,
॥ ढाल पहेली ॥ नविका सिद्धचक्रपद वंदो ॥ ए देशी॥
प्रणमी श्रीगुरुना पयपंकज ॥ थुणशुं वीर जिणंद ॥ उवणनिदोष प्रमाण पंचांगी ॥ परखी लडं पाणंदरे॥
जिनजी तुज थाणा शिर वहीए ॥ तुजशासननय शुष्प्ररूपणा गुणधी शिवसुख लहीएरे । जि0 १ ॥
अर्थः-हवे प्रणमी कहेतां प्रणाम करीने, श्री गुरुके तत्वने जे कहे तेने गुरु कहीए. ते गुरु
श्रीके लक्ष्मी ज्ञानादिक गुणनी, तहत् जे गुरु, तेना पयपंकजके चरणकमल, ते गुरुपदपंकजने
नमीने हवे उत्तरक्रिया कहे. थुणशुके। स्तविशं. वीरजिणंदके वीरनामा चोवीशमा परमेश्वर.
जिनके जेणे राग द्वेष जीत्या, एटले सामान्य केवली तेमां इंडसरखा एटले तीर्थंकर, ते स्तवीशं
तेपण शी रीते स्तवीशुं ? ते कहे . पंचांगी प्रमाण ठवण निक्षेप परखीने आनंद लहुं. इत्यन्वयः
पंचांगी जे एक सूत्र, बीजी नियुक्ति, त्रीजी नाष्य, चोथी टीका अने पांचमी चूर्णि ए पंचांगी
,
,

प्रमाणे थापना निदेपो परखोने आनंद पामुं. इति प्रथमगाथार्थ ॥ १॥. हवे नावार्थ-एमां एम कह्यु जे पंचांगी मानवाने योग्य, प्रतिमा पण मानवाने योग्य. तेसर्व वात आगल कहेशे; एटले ए गाथामा प्रथम पदे मंगलाचरण करयुं १. बोजु, पद तथा पंचांगी प्रमाण उवण निक्षेप परखी, ए पदे अन्निधेय देखाड्यु. जे माटे वीरस्तवाशु, ए पण अभिधेय तथा पंचांगी स्थापन करवं, तथा स्थापना निदेपो स्थापवो ए पण अन्निधेय जाणवू २. तथा पंचांगो प्रमाणे ए पदमा संबंध देखाइयों; जे माटे पंचांगोना प्ररूपक परंपराए सर्वज्ञ , तेवारे गुरुपर्व क्रम संबंध आव्योज ३. तथा आनंद पामुं, ए पदेकरी प्रयोजन देखाडयु. तेमां कर्ताए ग्रंथ कस्यो, एटले परोपकार थयो. तरत आनंद उपन्यो, ए अनंतर प्रयोजन. आनंद जे मोक्ष ते पामुं. ए परंपर प्रयोजन जेमां इति. एटले श्रोताने अर्थ ज्ञान ते अनंतर प्रयोजन अने सिछि वरवी ए परंपर प्रयोजन ॥ ए रीत चार वानां प्रथम गाथामां देखाड्यां. दे जिनजी तुज आणा शिर वहिए के तमारीआज्ञा मस्तके धरीए. एटले ए पदमा एम देखाडयुं जे आज्ञा तेज प्रमाण के; पणं कुयुक्ति करवी ते g - SARE हुं० स्तन स्तुव प्रमाण नथी. जे माटे ते ढुंढक लोको एम कहे जे जें, दया ए धर्म, किंवा हिंसा ए धर्मः एवं नोला लोकोने कहीने समजावे. तेउने पाडो उत्तर वालवा ए पद कां. यथा एम कहे तेने पाळ पूबिए जे दयाए धर्म किंवा आझाए धर्म इति, एटला माटे हे प्रजुजी, तुजशासन के तमारी आझा, तेहनी नय के नीति तेने शुध प्ररूपण गुणथीज के यथार्थप्ररूपवारूप गुणथकी शिवसुख लहिए के मोक्षसुख पामोए. इतिप्रथम गाथार्थ ॥ १॥ हवे ते थापना निदेपो देखाडवा माटे सिद्धांतनो साख देखाड़े बे. ए स्तवनमा ढुंढोआ बत्रीश सूत्र माने यथा अगीआर अंग, बार जपांग, एक नंदी, एक अनुयोग द्वार, एक दशः वैकालिक, उत्तराध्ययन, निसीथ, वृहत्कटप, व्यवहार, दशाश्रुतस्कंध, अने आवश्यक ए बत्रीश. तेमांनीज साख देखाडशे. इति. श्रीअनुयोगवारे नांष्या ॥ चारनिदेपा सार ॥ चार सत्य दश सत्या नाष्या ॥ गणांगे निरधाररे ॥ जिनजी॥ तु॥२॥ " * ॥ २ ॥ * अर्थ:-श्रीअनुयोगहारने विषेनाध्याके कह्याचे,चार निदेपा सारकेप्रधानपणे,एटले वधता निदेपा न करो शके तोपण चारनोतो प्रधानता. अवश्यं करवा,एवं देखावासारु पद. यतः जबय जं जाणि- जानिके निरिकवे निरवसेत॥जनविय नजाणिजा चनक्कयं निकिवेतन ॥१॥इति अनुयोग छारे॥ अर्थः-अधिका निक्षेपान जाणिए; तोपण चार निक्षेपा सर्व गमे करवा. बली चार प्रकारनी सत्यलाषा चोथे गणे तथा दश प्रकारनी सत्यनाषा दशमे ठाणे; गणांगे निरधारके० श्रीठाणांग सूत्रनेविषे निश्चयपणे कही. यतः ॥ चनविहे सच्चे पन्नत्ते नामसच्चे उवणसच्चे दवसच्चे नावसच्चे ॥ ए चोथे गणे तथा इसविहे सच्चे पन्नते तं जहा ॥ जणवय, सम्मय, उवणा, नामे, रूवे, पमुच्चसच्चेय, वव- हार, नाव, जोए, इसमे विम्म, सच्चेय ॥ इति वाणांगमध्ये दशमे:गणे ने एनो अर्थः-कोंकण- देश प्रमुखने विषे पयने, पिच कहे; पाणीने उदक कहेबे, श्यादिक जनपद सत्य कहीए १. कुमुद कुवलयादिक पण पंकथी उपजेले; पण पंकज ते अरविंदनेज सम्मत बे. ए सम्मतसत्य २. तथा लेप्यादिकनेविषे अरिहंत प्रतिमा, एककादिक अंकविन्यासः कार्षापणादिकनेविषे मुखाविन्यासादिक;

स्तु०
हुं० स्त
त सर्व थापनासत्य ३. तथा कुलनी वृद्धि न करतो होय, तोपण कुलवर्द्धन नाम होय ते नामसत्य
४. व्रतना गुण न होय तो लिंगमात्रे पण व्रती कहीए ते रूपसत्य ५. तथा अनामिकांगुली, कनि
ष्टाने आश्रीने दीर्घ कहीए अने मध्यमाश्रीने ह्रस्व कहीए, ए प्रतीतसत्य ६. पर्वत उपर तृणादिक
बलता बता पर्वत बलेडे, पाणी ऊमेजे तोपण कहिशुं के घनो कमेडे, अने पेट बतां पण कन्याने
अनुदरा कहे, इत्यादिक सर्व
व्यवहारसत्य
जे ७. वर्णादिक जे नाव ते नावसत्य, यथा बगला
उजला बे. यद्यपि बगलांमां पांचे वर्णने; तोपण शुक्लवर्ण उत्कटले माटे उजलां बगला एम कहेले.
एमज नमरो कालो; इत्यादिक सर्व नावसत्य जाणवू ७. तथा दमने जोगे जे दंभी कहीए. इत्या-
दिक योगसत्य कहीए ए. अने समुनसरखं तलावडे इत्यादिक उपमासत्य १०. ए दश सत्यमां
स्थापना सत्य आव्युं, तथा पूर्वोक्त चार सत्यमां पण स्थापना सत्य आव्यु; तेमाटे स्थापना ते
सत्यने; एम श्री गणांगनी साखे देखामयु, ए गाया. पन्नवणा सूत्रे नाषा पदमां पण ले. इति
हितीय गाथार्थः ॥ २॥

'ए तो सामान्य प्रकारे थापना पण साची एम कह्यु. हवे कहे जे वीतराग तो चारे निदेपे साचा. ते देखावे. जास ध्यान किरियामांहि आवे ॥ तेह सत्य करी जाणुं ॥ श्री आवश्यकसूत्र प्रमाणे ॥ विगते तेह वखाए॒रे ॥ जिप ॥ तु ॥ ३ ॥ अर्थः-जास ध्यानके जे वीतरागर्नु ध्यान, किरियामां आवे के क्रिया जे आवश्यकनी क्रिया तेमा आवे, ते सत्य करी जाणुंके, साचुं करी मानु. जे माटे आवश्यकनी करणी ते चारित्रियानी वे; माटे ते जे क्रियामां बोले ते साचुंज बोले तो चारित्र रहे, अन्यथा चारित्र विराधे. नापासत्य ते साचुं बोलतां थायठे ते विचारी जोजो. हवे श्री आवश्यकसूत्रप्रमाणे विग- तेके निन्न जिन्न पणे, तेहके ते नामादिक सत्य वखातुं. इति तृतीय गाथार्थ ॥ ३ ॥ चोवीशव्यमांहि निदेपा ॥ नाम अव्य दोय नावें ॥ काल. सगालावे उवणा ॥ नाव ते सघले लावूरे ॥ जिनजी॥ तु०॥४॥ • .

०स्तु ९०. स्त । ४ । अर्थः-चोवीशव्यके चौवीश जिननी स्तवना एटले लोगस्सउडोअगरे ए पाठ उच्चारतां रूषन्नादिक. चोवीश नाम प्रगटपणे कहे ते नाम निदेपो जाणवो. तथा अव्यनिदेपो जेअश्या सिहा ए गाथामां बे; पण ए गाथा, कुमति माने नहीं; तेने चोवीशबामांहेज देखामेजे. नामजव्य के नामनिदेपो अने व्यनिदेपो. दोय भावुके। ए बने निक्षेपा भावुर्छ. ते अव्यनिक्षेपो एम जे पन्नादिक तीर्थकरने वारे जे प्रभु विचरता ते नावतीर्थकर जाणवा, पण बीजा त्रेवीश प्रभु रह्या, ते चोवीशबामा व्यनिदेपे वंदाणा. यतः भूतस्य नाविनो वा नावस्य हि कारण यबोके । तद्रव्यं तत्वः सचेतना चेतना कथितं ? इतिवचनात् ॥ तथा वली हमणां जे. चोवीशबो कहे, तेने अरिहंतेकित्तश्स्स अथवा तियरामेपसीयंतु इत्यादिक पाठ कहेतां मृषावाद लागेडे; जे माटे ह. मणां तो चोवोशे भावनिदेपे सिद्धबे ते माटे पूर्व नावनो उपचार लेइ अव्यनिक्षेपे वांदतांज सत्य थाय ते विचारी जोजो, एटले चोवीसनामांहे नाम अने अव्य ए बे निक्षेपा फलाव्या. हवे थापनानिदेपो कहेले. काउसग आलावेके काउसग्गकरवानो आलावो जे अरिहंतचेश्याणं करेमिकालस्सग्गं वंदणवत्तिआए पूअपवत्तिआए ॥ इत्यादिक पाठ उच्चारतां ठवणांके थापनानि केपो भावूछं. अर्थ-अरिहंतनी प्रतिमाने वंदन पूजनयो जे फल होय, ते फलने अर्थे काउसंग्ग के काउसग्ग करंतुं. अहीयां ढुंढीआ एम कहेछे जे अमे ए आलावो मानता नथी. तेनो उत्तर जे, आवश्यक सूत्रमांनो आलावो खंमित थाय, तो पांचU काउसग्ग नामें आवश्यक केम थाय ? तथा आवश्यकसूत्र आज के, तेमां ए पाठ छे, ते केम जलवाय ? अने जे उलवे तेने माथे आझान्नंगरूप वज्रदंमनो घात पडे. तथा आ स्तवनने अनुमाने जाणीए ओए, जे पूर्वे ढुंढीआ आ आलावो मानता दीसे, पण हमणांज ना कहे; बाको जो पूर्वे न मानता होय तो तेनो साख ए स्तवनमांज केम होय ? इतिनाव. एम त्रीजा निक्षेपार्नु ध्यान क्रियामाहे आव्यु अ नाव ते सघले लावुके नावनिक्षेपों तीर्थकरनो, जे केवल ज्ञानादि गुणरूप, ते तो ध्यान धाराए सर्वत्र क्रियातमाप्ति यावत् हृदयमांहे लावुलु. इति चतुर्थ गाथार्थ ॥ ४ ॥ एवं चार निक्षेपा आवश्यक क्रियामाहे देखामया. हवे. केटलाएक ढुंढीआ एम कहे जे स्तु " अमे आवश्यक सूत्र मानीए बीए पण ते था. तमे कहो बो ते आवश्यक छे नही.” तेने उत्तर देबेजे; "तमोने कोणे कांके ते आवश्यक नही ? ते विषेनो तो केवलीविना निरधार थाय नही." तेवारे ढुंढोआ कहेके, " तमने कोणे कयुं जे आवश्यक तेनुं तेज ?' तेनो उत्तर जे "अमे तो आगम प्रमाणे मान्यु." तेज आगलो गाथाए देखामे. पुस्तकलिखित सकल जिम बागम ॥ तिम यावश्यक एह ॥ नगवई नंदी साखे सम्मत ॥ तेहमां नहीं संदेहरे ॥ जि० ॥ तु ॥ ५ ॥ अर्थः-पुस्तकलिखित जेम समस्त आगमक सिद्धांत; तेम ए आवश्यक पण पुस्तकलिखि- तबे; तथा नगवई साखेके श्रीनगवतीसूत्रमाहे आवश्यकनी नलामण, यथा जहा आवस्सए इति तथा वली नंदीसाखेके नंदीसूत्रमध्ये पण सर्व सूत्रनां नाम कह्यां, त्यां अकालिआ सूत्रमा आवश्यकतुं नाम प्रगटपणे कडंडे; तेमाटे अमे मानीए बीए; तेम अवश्य तमारे पण मानवं पमशे. नहीं मानो तो नगवती तथा नंदो ए वे सूत्र विराधशो. ते माटे सम्मतके ए वे सूत्रनी साखे .

मानवा योग्य वे, तेमां कांइपण संदेह नथी; इति गाथार्थ ॥ ५ ॥ हवे ढुंढक कहेठे के "आवश्यक सूत्रतो घरघरनुं जुटे एक नथो" तेने शिक्षा कहे. सूत्र आवश्यक जे घाघरनुं ॥ कदेशे ते अज्ञानी ।। पुस्तक अस्य परंपर आव्यु ॥ माने तेहज ज्ञानीरें ॥ जि0 || तु ॥ ६ ॥ अर्थः-सूत्र आवश्यक जे घरघरनुं निन्न निन्न ठे, एम जे कहेशे तेतो; अज्ञानी अथवा मूर्ख जाणवा. शामाटे मूर्ख ? ते कहेठे. पुस्तककेपानामा लख्यु ठे ते ना केम कहेवाय ? जेमाटे श्री अनुयोगहार मध्ये कयुं वे के ॥ नोआगम दवावस्सय जंपत्तयपोचयलिहियं ॥ इति ॥ तथा अर्थ पण आवश्यकरूप चाल्यो यावे. एमांत्रण प्रकारना आगम देखामया; यतः॥सुत्तागमे, अचागमे तनयागमे ॥ इति ॥ तथा परंपर श्राव्युके० परंपराए चाट्युं आव्युबे, ते पण मानवू. एमां पण त्रण प्रकारना आगम देखाड्यांठे. यतः अत्तागमे, अनंतरागमे, परंपरागमे इति ॥ तेथी जे आवश्यक न माने तेणे एटला ओलावा दूहव्या; माटे तेने मूर्ख कहीएं. ते माटे माने तेहज ज्ञानी जे ए

२
(०स्तुका
हुं० स्त.
RECENE
वात माने तेज झानी पुरुषले, एम कहोए. इति षष्टी गाथार्थ ॥६॥
वली जे एकलो नावनिक्षेपो वादवा योग्य माने, तेने स्थापना तथा ऽव्य निदेपो वांदवा
योग्य जे एम बतावेजे.
बन्नीलिपी श्रीगणधरदेवे ॥ प्रणमी नगवई यादे ॥ झानतणी
ते उवणा अथवा ॥ अव्यश्रुत अविवादेरे ॥ जि0. ॥ तु ॥७॥
अर्थः-नगवर आदेके श्री नगवतीसूत्रने धुरे श्री गणधरदेवेके० सुधर्मास्वामिए. बंजीलिपी
के ब्राझीलियोने प्रणमीके प्रणाम कर्यो . नमोबंनीएलिविए ए सूत्रे करीने अने ब्राह्मोलिपीके
अक्षरविन्यास कहीए. ए अर्थ आगली गाथाए स्पष्ट थशे. ते अक्षरविन्यास तो छाननी स्थापना
बे. यतःअनुयोग छारे॥आवस्सयत्ति उवणाविश तथा वली सद्यावठवणा असद्यावठवणा ए बे जेद
पण अनुयोग हारमध्येज कह्याडे. तेमाटे तेके ते ब्राह्मीलिपि ज्ञानतणी उवणा के ज्ञाननी थापना
जाणवो. अथवाके० पक्षांतरे जो थापना नगणीए अने ग्रंथरूप ब्राह्मोलिपि लेइए तो व्यश्रुत कहेतां
॥६॥

मुख्य निरूपेऽव्यश्रुत कहिये.अविवादे के०विवादरहितपणे एटले एमां कोइ घमो नथो यतःदवसुधे जं पत्तय पोव्य लिहियं ॥ इत्यादि अनुयोगद्वार वचनथी जाणवू. एटले ए नाव जे, नमोपनीए लिवोए ।। ए सूत्रप्रमाणे ज्ञाननो थापनानिक्षेपो, अथवा व्यनिदेपो साधुने वांदवायोग्य ने तो श्रीतीर्थकर देवना स्थापना तथा अन्य ए वे निदेपा वांदवायोग्य केम न थाय ? इति नावार्थ ॥ इति सप्तम गाथार्थ. ॥ ॥.. था ठेकाणे को ब्राह्मीलिपिनो अर्थ मरमे के तेने शिखामणदीए बे. प्नेद.अहारज बन्नीलिपिना ॥ समवायांगे दीगः शुरु अरथ मरमी नव बहुला ॥ नमशे कुमति धीगरे ॥ जि0 ॥ तु ॥७॥ अर्थः-नेद अढारज बनोलिपिनाके ब्राह्मीलिपिना अंढार भेद.श्रोसमवायांग सूत्रमा दीठा के देखाड्यावे. यथा ॥ बन्नीएणं लिविए अढार विहे लिविविहाणे पन्नते इत्यादि. ब्राह्मीलिपि अढार प्रकारनोवे. ते ब्राह्मीलिपि ते अकरन्यासरूप कहेठे. ते ब्राह्मीलिपिने पंचमांगने धुरे श्रीग- पधर देव प्रणम्या, ते वांको अर्थ केम थाय ? तेमाटे ए शुद्ध अर्थ मरमीने कुमतिकेश कुथुद्धिना Gol. स्त वि स्तु ॥४॥ धणी धीगके वांको अर्थ करवाने धैर्यवंत, गणधर तथा तीर्थकरनी पण बीक नहीं धरता, नव- बहुला नमशेके घणो संसार रमलशे. ते माटे तमे संसार दीर्घताथी शुं नथी बीहीता ? इति नावार्थ. इतिअष्टम गाथार्थ ॥ ॥ हवे पूर्वे कयुं जे कुमतिले अर्थ मरमे , ते शुं मरमे ? ते कहे . बनालिपि जो तेहनो करता ॥ तो लेखक पण यावें ।। गुरुवाणा विण अरथ करे जे ॥ तेहनो बोल न जावेरे ॥ जि॥ तु॥ए । अर्थः-बन्नीलिपिके० ब्राह्मोलिपि तेना करनारा ऋषन्न परमात्मा, तेने गणधर नम्या. जे माटे ब्राह्मीलिपि श्रीरुषलदेवजीए बतावी ते माटे एम आशंका परनी करीने उत्तर दे. बन्नीलिपिके पालाने दृष्टांत ब्राह्मीलिपिना कर्ता श्री षनदेव लेश्ए. अहींयां ए नाव जे. सूत्रधारने, पालो घमवा काष्टलेवा जतो देखी कोश्के पूब्यु के क्या जशो ? तेवारे अशुधनैगमनयनी अपेक्षाए सु- तार बोल्यो जे पालो लेवा जश्शुं. तेम अहींयां पण रुपनदेवजीनो अर्थ करे .तिनाव. तेहने उत्तर-तो लेखकपण आवेके तो सहिउँ-पुस्तकनो लखनारो पण श्रावशे श्हीं ए नाव जे नैग- ॥ G - मनये रुपनदेव लोधा पण अशुद्धनैगमनी अपेदा , ते यकी ढुंकमो ते शुधनैगम कहीए. तेम श्हा ढुंकमो तो ब्राह्मोलिपिनो' कर्ता लहिं ठरे; जेम कोरीने अने गेलीने चोक्खो कर्यो एवो जे पालो तेने पालो कदे, ते शुद्धनैगम कहेवाय: तेम अहींयां पण जाण: ए नयनी अपेक्षाए ढुंकडों ते शुद्ध अने वेगलो ते अशुद्ध इतिन्नावः तेवारे लहिरी वांदवायोग्य तमारे थयो १ तथा वली केशो के ब्राहीनो आदि कर्ता लेश्शु, तो ते मिथ्या जे जे माटे ए भोलिविए ए पदनो अर्थ नहिं, ए तो उपचार करीने अर्थ खेंची लेइए तेवारे श्रावे, ते तो निःप्रयोजन उपचार करोए तो सूत्र दोष थाय. ५ तथा वली नमोवंनोएलिविए ए पद भ्रांतिनुं करणहार कर्युः तेबारे नमोसि. प्पसयस्स एवू पण ब्रांतिरहित पद थाय, ते कां न कह्यु ? जे समवायांगसूत्र अढारलिपिनुं ते साथे विरोध पडेज नहीं. ३ तथा वलो नमो अरिहंताणं ए पदमा शुं रुपभदेव आव्या नहीं ? जे वली बनोएलिविए ए पद कहीने अलगा देखाड्या. ४ तथा वली भीनो कर्ता तो लिविए ए पद कदेवानुं शुं काम ? तथा एम कहेशो के " ब्राह्मोलिपिनी क्रिया एमणेज बतावी ते क्रियागुणे वां: दवा योग्य " तेनो उत्तर के, रुषभदेव वांद्या तेवारे ब्राह्मी लिपि तो पहेला वांदोज. जे मोट क्रियानो H

वि०
Go4.
स्त
॥७॥
कर्तावंद्य तो किया वंद्यजथइ. इत्यादि घणा उत्तर दे माटे गुरु श्राणाविणके० गुरु जे परमगुरु श्री
तीर्थकर, तेनी आझाविना जे अर्थ करे के. खोटो अर्थ को तेनो बोल बाझाबाह्यपणा माटे न
भावे के भावतो नथी. इति नावः अथवा गुरु के शुद्ध परंपराए आव्या जे गुरु तेनीयाणा: इति.
हवे ब्राहालिपि अव्यश्रुत बे, माटे वंदना करवायोग्य एवं कडं. ते उपर दृष्टांत बतावेजे.
जिनवाणी पण अव्यश्रुत ॥ नंदीसूत्रने लेखे ॥ जिम ते तिम
बंभीलिपि नमिये ॥ भाव ते अव्य विशेषेरे। जि० ॥ तु ॥ १०॥
अर्थः-जेम जिनवाणी पण नंदीसूत्रने लेखे अव्यश्रुत . ते के तेने जेम नमीए बैए तेम
बंभोलिपिके ब्राहीलिपिने पण नमीए " इति पदत्रय अक्षरार्थ " नावार्थ तो ए. जे श्रीभगव.
तीने धुरे 'नमो सुअदेवयाए' ए सूत्रे जिनवाणीने गणधरे नमस्कार करयो. अने जिनवाणी तो,
नंदीसूत्रमा अव्यश्रुत कही बोलाव) जे. तथा च तत्पाठ ॥ केवलनाणएणले णा जे तब पलवणजोग्गे
ते नास तिबयरो वश्जोगसुझं हव सेसं ॥ १ ॥ अर्थः-केवलझानेकरो अर्थ जे पदार्थो तेने
जाणोने जे ज्यां प्रज्ञापना योग्य प्ररूपवा योग्य ते त्यां तीर्थंकरो नाषे एटले जे अनिलाप्य होय
॥6॥

ते बोले, अने अनलिलाप्य होय ते जाणेबे; पण वचन गोचर न आवे तेथी अनलिलाप्य वचने कहेवातो नथी ते परमात्मानुं वचनयोग शेषश्रुत थाय एटले अव्य श्रुत थाय. इति. एटले ए नावार्थ; तीर्थंकरनो वचनयोग ते शेषश्रुतके व्यश्रुत जाणवो एवो अर्थ बे. एवू जाणो अव्यश्रुत जिनवाणी वंदीएतो अव्यश्रुत वंनोलिपि केम न वांदोए ? ए वेमां फेर नथी, तेनो हेतु कडे. जावके आपणोनाव ते ७व्यविशेष के व्यनो विशेष करे. इति अक्षरार्थ. भावार्थ तो ए के, ऽव्यपणे तो सर्व वस्तु सरखी जे, जेम ब्राह्मालिपि अदररूपे ऽव्य तेम जिनवाणते नाषा- वर्गणाना पुजलरूप अव्य. ए मां तो कां विशेष नथी. पण आपणा ज्ञानादिक नावना साध- नपणे प्रणम्याथको ते द्रव्यविशेष पाम्यो कहीये. ते माटे ए वांदवायोग्य डे एम सद्दहवं. इतिदशमगाथार्थ ॥ १० ॥ कोइ कहेशेके अजोवरूप थापनाथो आपणने शो. गुण थार ? तेने कहोए छैए.. जेम अजीव संयम, साधन ॥ ज्ञानादिकनुं तेम ॥ शुद्धन्नाव पारी विधिसु ॥ तेहने संघले खेमरे ॥ जि.॥ तुः॥ ११ ॥ - ... Galle aana स्त ॥ .. अर्थः-जेम अजीव संयमनुं साधनके जेम वस्त्रपात्रादिक अजीबळे; पण ते संयम के चा- रित्रनां साधन . एथी चारित्र सधाय . ज्ञानादिकनुं तेम के तेमज थापना जे ब्राह्मोलिपि, तथा जिनप्रतिमा प्रमुख ज्ञाननो तथा दर्शनशुद्धि प्रमुखनो हेतु थाय; ते माटे शुद्धन्नाव आरोपे विधि- सुंके विधिपूर्वक पोतानो जे शुन्नाध्यवसाय, तेनुं धारोपण सामी वस्तुने विषे करे; तेदनेके ते प्राणीने संघले खेमके सर्व काणे मंगलीक ले. तिन्नाव. इतिगाथार्थ ॥ ११ ॥ ते उपर सूत्र लखीए बैयेः-तं महाफलं खलु अरहताणं नगवंताणं नामगोयम विसवणया- ए. ॥ अहींयां ए आलावे नामनिदेय ते महाफलदायक कह्यो. तथा ॥ धनाणं ते गामागर नगर खेड कव्वा ममव दोण मुह पट्टणा समसन्निवेसा जल अरिहंता नगवंता विहरति ॥ ए आलावा- मां ग्रामादिकने धन्य कह्यां. ते पण श्री अरिहंतनोज प्रशंसा थइ. तथा वलो श्रीश्रमणसूत्र प्रमुख घणां सूत्रोमां तेत्रीश आशातना मध्पे गुरुसंबंधी पाटी पीठ संथारे पग संघटतां आशातना लागे, ए सर्व वस्तु अजीवडे, तोपण पोताने विशेषे श्राराधवा योग्य कहो; तेतो तुं पण माने तो पली जनप्रतिमा ब्राह्मीलिपि प्रमुख अजीव केम नथी मानतो ? तथा वली श्री अंतगडदशांगमां , पा सुखसाना अधिकारे हरिणगमेषीनी प्रतिमा आराधने ते हरिणगमेषी आराध्य दतो; तेथो ते हरिण- गमेषो संतुष्ट थयो; तेम वीतरागनी प्रतिमा आराधने वोतराग आराध्य केम न थाय ? थायज. अहींयां कोइ कहेशे के “जेम हरिणगमेषी संतुष्ट थयो तेम श्रीवीतराग पण ए दृष्टांते तो संतु- ट थया जोइशे." तेनो उत्तर जे दृष्टांत होय ते तो एक देशे होय; ते माटे अहींयां आराध्य- रूप देश लीधो . एटले ए नाव जे वीतराग डे माटे कांश संतुष्ट न थाय पण आराध्य तो थायज एवं सम्यक्दृष्टिए, विचारवं. वलि नावजिन पण आराध्य फल दे. तेमां पण बे वात . जे नाव- जिनने देखेडे ते पण पुद्गलपिंड आकार रूप देखे; ते तो थापना डे, ए पण जंडो आलोच कर विचारजो. वीजें नाव जिन छता होय त्यां पण पोतानो नाव निर्मल होय तो फल आपे. जो पोता- ना नावविना फल आपे तो अन्नव्य अने दुरनव्यनेज फल आपq जोइए, ते माटे निजन्नाव तेज प्रमाण ले. तेम थापना जिनने विषे पण जाणवू. अहोयां पोतानो नाव प्रमाण कह्यो; तेमां कोश्कने आशंका उपजे के. “सामो वस्तु जेवी होय तेवी हो पण पोतानो भावज प्रमाण जे" तेने कहे जे के एम नहीं; ते उपर गाथा कहे.

वि०
ढुं०
.
स्त०
॥१॥
.
,
शुनाव जेहनो ने तेहना ।। चार निदोपा साच ॥ जेहमां नाव
अशुध छे तेहना ॥ एक काचे सवि काच रे ॥ जि0 ॥ तु० ॥ १२ ॥
अर्थः-शुधनाव जेहनो डे के जे वस्तुनो नावनिक्षेपो शुद्ध , तेहना चारे निक्षेपा साचा
बे. गौतमादिकनी परे एटले ए भाव जे, गौतमजीनो नावनिदेपो आराध्य साचोछे; तो नामा-
दिक पण गौतमनां आराध्यदे. परम मंगलीकभूत जे. तथा जेमां नाव अशुरू के जे वस्तुनो
नावनिक्षपो अशुध बे; तेहने के ते वस्तुने, एक काचे सवि काच के एक नावनिक्षेप काचे
करीने चार निक्षेपा काचा जाणवा. अंगारमईकाचार्यनी परे जेम तेहनो नाव अशुधने तो तेनां
नामादिक पण परम पापरूप जे; माटे आराध्य नही. तेथी नाव तेहज सत्य. माटे पापो जीवनी
अजोवस्थापना पण आराध्य नहीं. इति भाव. इति गाथार्थ ॥ १२ ॥
हवे व्यतिरेक दृष्टांते साध्य साधे .
दश वैकालिके दूषण दाख्यूं ॥ नारीचित्रने गमे ॥ तो केम जिन
प्रतिमा देखीने ॥ गुण नवि होय परिणामेरे ॥ जि0 ॥ तु ॥ १३ ॥
-
॥
॥१०॥

L
अर्थः-जेम दशवैकालिकसूत्रनेविषे नारीचित्रने गमे के0 स्त्रोतुं रूप चितर्यु होय, आलेख्यु
होय, तेने केकाणे जोतां एबुं पद अर्थगम्यथा. लेवू. दूषण दाख्यु के कंदर्प विकार उपजे एह
दोप देखाउचो ठे. यतः ॥ चित्त भित्तं न णिसाए नारी वासु अलंकियं, भरकर पिव दट्टणं दिहिं प-
मिसमाहरे ॥ १ ॥ ए गाथानो अर्थ एके चित्रामणनी नितिप्रत्ये न णिशाए के न जोइए. तेने
विपे नारिके० स्त्री प्रतिते अलंकृत होय माटें एवो प्रत्ये न जो. विकार उपजवानो हेतु ले माटे.
जकर के० सूर्य सामु जोड्ने, जेम दिछ के दृष्टि संहरी लेइए. तेनी परेज चित्रामण देखोने दृ-
टि संहरी लेवो. ति नाव. इति दशवैकालिके दृष्टांते : जनप्रतिमा देखोने. परिणामे के पोताने
नावे केम गुण न होय ? एटले स्त्रोनुं रूप देखी दोष कह्यो; तो जिनप्रतिमा देखीने गुण कम न
थाय ? थायज. इति नाव ॥ १३ ॥
ए तो सामान्यपणे स्थापनानिदेपो वंद्य देखाडयो. हवे जिनप्रतिमा कोणे वांदी ? ते देखाडे छ
रुचकहोपे एक मगले जातां ॥ पमिमा नमिय आणंदे ॥ आवतां
एक मगले नंदीसरे ॥ बीजे शहां जिन वंदे रे ॥ जि0 ॥ तु ॥ १४ ॥

५ वि० स्तु० ॥११॥ हुं० स्तक अर्थः-" अहींयां जंघाचारण मुनिनो अधिकार दे. आगली गाथामां जंघाचारण एडवू पदछे" ते जंघाचरण मुनि रुचक छीपे के रुचक नामा तेरमो दीप, मतांतरे एकवीशमो छोप, तेहने विषे एक डगले जातां के एकज डग नरी उत्पत्या ते त्यां उतर्या, उतरोने पडिमा नमियके जिन प्रतिमा, तेने आनंदे के हर्षे नमीने, आवतांके पाबा वलतां, एक मगले नंदीसर के एकमगले नंदीसरनामा आग्मो डीप, त्यां उतरे; त्यां उतरी विसामो लश् त्यां जिनप्रतिमा वांदे, बीजे के बोजे डगले अहींयां आवे. अहींयां जिनप्रतिमा वांदे. ए अहीयांना जिन ते अशाश्वती प्रतिमा वांदे; एम जणाव्यु. इति चतुर्दश गाथार्थ ॥ १४॥ त्रिली गतिए नगवई नासी ॥ जंघाचारणकरी ॥ मंगवन नंदन शहां पमिमा ॥ ऊर्थ नमे घणेरीरे ॥ जि0॥ तु० ॥ १५ ॥ अर्थः--त्रीली गतिए भगवई भाषी के श्रीनगवतीसूत्रने विषे ए तोर्डिगति कहो. एकवार नगवती, नाम दीई, एटले जंघाचारण तथा विद्याचारणनो अधिकार सघलोनगवतोसुत्रमा बे; एम समजदूं. जंघाचारण केरी के जंघाचारणनी तीरछी गति कहो. दवे ऊर्ध्वलोकन बात कहछे. एक मगले ॥११॥ द्र जंचा मेरुपर्वतने माथे पंझक वने के पांडक वनने विषे जाय, त्यां चैत्यवांदे; त्यांथो पाबा वलतां एक 'मगले नंदन के नंदनवन, संजूतलापृथ्वीथो पांचशे योजन ऊंचु बे; त्यां श्रावे. त्यांनां चैत्य चांदे त्यांथको बीजे मगले इहां पमिमाके अहींयां धरती उपरे अशाश्वतीप्रतिमाने वांदे. एम ऊर्थ नमे घणेरी के प्रलोके घणी प्रतिमा वांदे, इति पंचदश गाथार्थ ॥ १५ ॥ हवे विद्याचारणमुनिनो संबंध कहेछे. विद्याचारण ते एक मगले ॥ मानुषोत्तरे जाय ॥ बीजे नंदीस रे जिनप्रतिमा ॥ प्रणमी प्रमुदित थायरे ।। जि0 ।। तु० ॥ १६ ॥ अर्थः-विद्याचारणमुनि ते प्रथम एके गले मानुषोत्तरे जाय के अढो छोग्नी मर्यादा करीने रह्यो, एवो जे मानुष्योत्तरपर्वत, ते पर्वते जाय; त्यांना चैत्य वांदे. त्यांथो वोजे के बीजे मगले नंदीश्वर छोपे जाय. त्यां जिनप्रतिमाप्रत्ये प्रणमीके प्रणाम करीने प्रमुदित थथि, एटले हर्षवंत थाय, इति गाथार्थ ॥ १६ ॥ तिहाथी पमिमा वंदण कारण ॥ एक डगले हां आवे ॥ ऊर्थ

Gon.
वि०
स्तन
॥१२॥
पणे जातां बे मगले ॥ यावतां एक स्वप्नावरे ॥ जि०॥ तु०॥ १७॥
अर्थः-तिहांथी के० ते नंदोसर छोपथी, पमिमावंदण कारण के प्रतिमा वंदणने हेतुए, एक
मगले इहां आवे के एक उत्पाते अहींयां आवे. आवीने अहीयांनां चैत्य वांद, ए तीबी लोकनो
वात कहो, हवे ऊर्ध्वलोकनो वात कहेछे, ऊर्ध्वलोके पण जातां बे डगला अने आवतां एक डगर्बु,
एटले ए नाव जे, जातां एक डगले नंदनवने जइने चैत्य वांदे. अने बोजे डगले पांमुकवने जश्ने
चैत्यवांदे. त्यांथो एक मगले अहोयां आवी अहींयांनी प्रतिमावादे. स्वन्नावके० ए गतिना ए
स्वभाव . वचमां बीजा विसामा करी शकाए नहीं. ति गाथार्थ ॥ १७ ॥
हवे पूर्वे " नगवती सुत्रमा ए पाठ बे, '' एवं तो कयुं हतुं, पण कीए ठामे छे ? ते कहे.
शतकवीशमे नवम उद्देशे ॥ प्रतिमा मुनिवर वंदी ॥ इम देखीजे
अवला नांजे ॥ तस मति कुमति फंदीरे ॥ जि ॥ तु ॥ १७ ॥
अर्थः-शतक वीशमे नवम उद्देशे के0 शतक वोशमुं अने उद्देशो नवमो, तेमा प्रतिमा
मुनीवर वंदो के मुनिराजे प्रतिमा ए रीते वांदी बे. श्म देखी के एवो पाठ देखोने, जे अवला
॥१२॥

नांजे के जे प्राणी अवला वांका जाय छे; तस मति के० तेऊनी जे 'बुद्धि, ते कुमति फंदी के. मुगुरुनी नोलवी थकी कुमतमां फंदाइ रहे बे. एटले जो मिथ्यात्वने जोरे कुमति फेदमां पडया छे, तो एवा प्रगट पाठ देखीने पण अवला भांजे छ, कुमतिनी जालमां गुंथाय छः इति नाव ॥ इति गाथार्थ.॥ १७ ॥ हवे ते पाठ लखे . कशविहाणं नंते चारणा पन्नता गो उविहा चारणा पन्नत्ता “ तंजहा विजाचारणा य जंघाचारणा य से केणणं भंते एवं बुच्चइ विजाचारणा गो बजेणं अणि- कित्तेणं तवोकम्मेणं विजाए उत्तरगुणलाई खममाणस्स विजाचारणलकि नाम लछि समुप्पजाइ. से तेणणं जाव विजाचारणा विजाचारणस्सणं नंते कहंसोहागकहंसीहे गइविसए पन्नत्ता, गो अयण्णं जंबुद्दोवे दीवे जाव किंचि विससाहिए परिवेणं महिलिए जावं महासोके जाव इणामेव तिकटु जंबुद्दीवं दीवं तिहिं अंबाणिवाएहिं तिरकुत्तो अणुपरियहित्ताणं हत्व मागविला विजाचारणस्सएं गो तहांसोहाग तहासी ग विसए पन्नता. विजाचारणस्सणं नंते तिरि- यं केवश्ए गइविसए पन्नत्ता गोण सेणं एगेणं जप्पाएणं माणुसोत्तरे पवए समोसरणं करइ माणु-

वि०
हुँ
स्त
॥१३॥
ALSARAK
सोत्तर तहिं चेइयाई वंदइ वंदश्त्ता बीएणं उप्पाएणं नंदीसरवरद्दीवे समोसरणं करेइ करेश्ता
तहिं चेश्याई वंदर वंदश्त्ता तर्ज पडिनियत्तश्त्ता इहमागछइ गइत्ता हं चेइआई वंदर विजा-
चारणस्सणं गोण नहं एवश्ए गतिविसए पन्नत्ता सेणं तस्स गणस्स अणालोश्य पमिकते कालं
करेइ नहि तस्स आरादणा सेणं तस्स ठाणस आलोइअ पडिकते कालं करे अनि तस्स. आरा-
हणा से केणणं नंते एवं वुच्चइ जंघाचारणे गो तस्सणं अठमं अट्टमेणं अणिखित्तेणं तवोक-
म्मेणं अप्पाणं नावेमाणस जंघाचारणलद्धी नाम लद्धी समुप्पज्जइ से तेणणं एवं वुच्च जंघा.
चारणे जंघाचारणस्सणं नंते कहंसीहागइ कहंसीदे गइविसए पन्नता गो० अयणं जंबुद्दोवे दीवे
जहेव विजाचारणस्स णवरंतिसत्तरकत्तो अणुपरियट्टित्ताणं हत्व मागविजा जंघाचारणस्सणं गो०
तहासीहागइ तहासीहे गइविसए पन्नत्ता; सेसंतंचेव जंघाचारणस्सणं ते तिरियं केवइए गतिवि-
सए पन्नत्ता गो सेणं इतो एगेणं उप्पाएणं रुअगवरेदीवे समोसरणं करेइ करेइत्ता तहिं चेइंयाई
वंदइ वंदश्त्ता त पडिनियत्तमाणे बीइएणं उप्पाएणं णंदीसरेदीवे समोसरणं करेइ तहिं चेश्याइ
वंदइ वंदइत्ता इहमागछर इं चेश्यावंद जंघाचारणस्सणं गो० तिरियं एवइए गति-
..
HERO
॥१३॥

विसए पन्नत्ता गोप जंघाचारणस्सणं ते उद केवइए गइ. विसए. पन्नत्ता गो सेणं इतोएगेणं उप्पाएणं पंडगवणे समोसरणं करेइ करेइत्ता तहिं चेहयाई वंदइ वंदना त पमिणियत्तमाणे वित्तिएणं नप्पाएणं नंदणवणे समोसरणं करेइ - करेइत्ता तहिं. चेइयाई वंदइ- वंदत्ता इहमागछइ मागलइत्ता इहचेश्याई वंदइ जंघाचारणरसणं गो० उहं एवइए गतिविसए पन्नता सेणं तस्स हाणस्स अणालोइस अप्पमिकते कालं करे नवि तस्स आराहणा सेणं तस्स ठाणस्स बालोइअ पडिकते कालं करेइ अनि तस्स आराहणा सेवं नंते सेवं भंते जाव विदरइ इति भगवती सूत्रे शतक वीशमे उद्देशे नवमे ए पाठ . हवे कुमति नवनवा अभिप्राय लावी ए आलावानो अर्थ मरडे छे. ते प्रगट करी दूषवे. , अहिंयां ढुंढक कहे जे " चैत्य शब्दे अमे जिनप्रतिमा नथी मानता अने एम करतां तमे चैत्य- शब्दे जिनप्रतिमा कहो छो तो कहो, पण ते वांदतां लान होततो सूत्रमा तस्सगणस्स अणा- लाइभ इत्यादिक पाठे केम कह्यु जे ते स्थानकने अणआलोए, अण पमिकमे काल करतो विरा- धक थाय ? " इति; तेनो उत्तर कहे जे.

हुँ
वि०
स्तु०
॥१४॥
स्त
आलोधणनुं गण कडं जे ॥ तेह प्रमाद गतिकरो ॥ तीरं गते
जे जात्र विचाले ॥ रहे ते खेद घणेरोरे ॥ जि ॥ तु ॥ १५ ॥
अर्थः-ते ठाणनुं बालोअण कडं के ते स्थानक जे चैत्यवंदनामां प्रमाद स्थानक तेहy
जे आलोव, तेज देखा बे. ते प्रमाद गतिरो के० प्रमादे गति करी तेनुं आलोवq जे जे कारण
माटे लब्धि उपजीवन ते प्रमाद गति बे. कोइ पूजे जे “ ते गणनुं आलोअण कडं एहवो अन्वय
क्यांथो करयो ?” तेने कहीए ए जे ॥ तस्स ठाणस्स बालोअणालोइत्र इत्यादिक सूत्रपाउथकी
एवो अन्वय कयों. इति; तथा वली प्रमादस्थान बीजं देखामे . तीरंगति के तोरना वेगनी
पेरे उतावली गतिए जे चाल्या जाय ते जाताथका जात्रविचाले के वचमां तीर्थयात्रा प्रमुख शा-
श्वतां देहेरांप्रमुख रहे के० रही जाए . ते खेद घणेरो के घणो खेद चित्तमां उपजे . एटले
तीरना वेगनी परे गयां ते आलोअणस्थानक कहीए. इति नाव. इति एकोनविंशतितम
गाथार्थ ॥ १ए॥
हवे आलावानो अर्थ. कशविहाणं के केटला प्रकारना दे जगवन्. चारण मुनि कह्या ले ?
--
॥१४॥

प्रनुजी कहे. जे हे गौतम, वे प्रकारना चारणमुनि . तं जहा इत्यादिक ते कहे . एक विद्या- चारण वोजा जंघाचारण. से केणणं के शा कारणथी विद्याचारण ? प्रनुजी कहे . हे गोयम, उज्ने अणिकित्तेणं के अविश्रामपणे एटले निरंतर तप करतां विजाए के विद्याए करी पूर्व गतश्रुत विशेषे करीने उत्तरगुणलाई ‘खममाणस्स के पिंम विशुद्धादिकनेविषे तप तेहने खमता सहेता एटले तप करता. शतिनावः विद्याचारणलब्धि उपजे जे से तेणठेणं के ते कारणे विद्या- चारण कहीए. हे स्वामिन्. विद्याचारणनी कहंसीहा गइ के केवी शीघ्रगति ले ? कहलोहे गइ. विसए के शीघ्रगतिविषय केवो एटले गमन विना पणः शीघ्रगति विषयु केटबुं खेत्र ? ति नावः प्रभुजी कहे . हे गोतम, अयएणके आ जंबुद्धीप:लाख योजननो यावत् ३ १६५२७ यो- जन, ३ गाज, १२७ धनुष्य १३ अंगुल बारां. एटलो परिवेणं के परिधि .महार्द्धक यावत् महासुखनो धणी देवता; त्यां अबराणिवाएहि के त्रणचपटी वगामीए एटली वारमा तिखुत्तो के त्रणवार जंबुछोप. फ़री आवे. विद्याचारणनी एवी शीघ्रगति ले. एवो शीघ्रगतिनो विषय जे. ए सा. मान्य प्रकारनी गति कही. हवे त्रोटीगतिविषय पू. विजाचारणस्सणं इत्यादिक सुगम , तिरियं

•ron
स्त
R
केवइ गाविसए के त्रीबो गतिनो विषय केटलो ने? प्रनुजी कदेबे. दे गौतम, एगणं जप्पाएणं केएके
डगले माणुसोत्तरे पवए के मानुषोत्तर पर्वतने विषे समोसरणं के० समवतार करे, करोने तबचेश्या-
वंद के त्यां चैत्य वांदे. बितीएणं जप्पाएणं के बीजे डगले नंदीलरवरदी के नंदीश्वर छोपने
विषे'समोसरणकरेति के समवतार करे. करीने तहि चेश्याइ वंदर के त्यां चैत्यने वदि. ततोप-
मिनियत्तइ के त्यांथी पाछा निवर्ते. शहमाग के अहींयां आवे.३६ चेश्याइं वंदइ के अहींयांनां
चैत्य वांदे, विजाचारणस्सणं गो तिरियं एवइए गतिविसए के हे गौतम विद्याचारणनोतीबिंगति
विषय एटलो . विद्याचारणस्त णं उहं केवश्ए गइविसएपन्नत्ता के ते विद्याचारणनो ऊर्ध्वगति
विषय केटलो ? प्रजुजी कहे . हे गौतम सेणं के ते, श्तो के अहींयांथो, एगेणं जप्पारणं
नंदणवणे समोसरणं करेति के एके डगले नंदनवनने विषे समवसरण करे; करोने तहिं चेश्या
वंद के त्यां चैत्य वांदे; बितोएणं जप्पाएणं के बीजे मगले, पंडगवणे के पांमुकवन मेरुने मस्तके
समवसरण करे, तहिं चेश्या वंदश्के त्यां चैत्य वांदे. ततो पमिनियतइ के त्यांथो पाला निवर्ते.
श्ह मागबश् के अहिंया आवे. श्रं चेश्याश् वंदइ के अहीयांनां चैत्य वांदे. विजाचारणस्सणं
56
॥१५॥

इत्यादि सुगम. जे. सेणं तस्सठाणस्स के ते स्थानकने एटले लब्धि फोरवी ते स्थानकने अणालो. इश्य अप्पडिकते के अणलोए, अणपनिकमे, कालंकरश्के काल करे. तोनछि तस्स आराहणा के आराधना तेने नथो. सेणं तस्सगणस्स के ते स्थानकने, बालोइय पमिकते कालंकर के आ- लोचीने अने पडिकमोने काल करे. तोअवि तस्सयाराहणा के तेने आराधना, एटले ए जावार्थ सन्धिउपजीवन ते प्रमाद , ते प्रमाद आलोयाविना चारित्रनी आराधना न थाय, अने विराधक चारित्रनुं फल न पामे. स केणणं नंते, इत्यादिक जंघाचारणना आलावानो पण एज अर्थ डे, पण एटलो फेर ले के अहम अहमनां पारणां करता ए लब्धि उपजे. ॥ जंघाचारणस्स एंनंते कहंसोहागइ ॥ इत्यादिक पण विद्याचारणनी परे . पण एटलो फेर जे कोइ देवता तिसत्तखुत्तो के एकवीसवार जंबुझोपने फरी आवे एवी शीघ्रगति जंघाचारणनो . जंघाचारणस्स णं नंते ति- रियं इत्यादिक सुगम बे, पण एटलो फेर जे, सेणं एगेणं उप्पाएणं रुअगवरेदीवे समवसरणं करेइ के एके डगले रुचकवर जे तेरमो छोप, तेने विवे समवसरण करे. करीने तहिं चेझ्याई वंदर के त्यां चैत्य वांदे, वांदीने तपडिनिअत्तमाणे के त्यांथ पागं निवर्ततां वितीए दोसरवरेदोवे

वि०
हुं०
स्तव
॥१६॥
समवसरणं करे के नंदीश्वरकीपनेविषे समवसरण करे, तहिं चेश्या वंदश् के त्यां चैत्यने वांदे.
इहमाग के अहिंयां आवे, इहं चेइआई वंदइ के अहिंयां चैत्यवांदे, जंघाचारणनो
ऊर्ध्वगति विषय एटलो डे. यावत् संपूर्ण लगी सुगम . सेवं नंते के गौतमस्वामि कहे छे.
॥ तहत्तिइति ॥अहींयां विद्या चारणने जावु बे डगले अने आवq एके मगले; तथा जंघाचारणने
जावं एके डगले अने आवतां वे डगला; ते लब्धिनो स्वन्नाव . तथा कोइ कहे छे के, विद्याचारणने
आवतां विद्या स्पष्टतर थाय, माटे एक मगले थावे अने जातां तेवी न होय माटे बे मगले जाय,
घने जंघाचारणने लब्धिथी उपजे. माटे आवतां अल्प सामर्थ होय; तेथो आवq बे मगले अने
जावं एक डगले. इतिवृति.
हवे ते आलोववा उपर सिद्धांत साखे दृष्टांत कहे.
करी गोचरी जिम पालोए ॥ दशवैकालिक साखे ॥ तिम ए
गम प्रमाद बालोए ॥ नही दोष ते पाखरे ॥ जि० ॥ तु0 ॥ २०॥
अर्थः-करी गोचरी के गोचरी कराने जेम उपाश्रये आवोने साधुपद अर्थापत्तिए लहीए;
ते
॥१६॥

साधु, जिम आलोए के प्रमादने आलोवे बे; पण नही दोष ते पाखे के ते प्रमादविना बोजो दोप नथी. इति अक्षरार्थः नावार्थ तो ए के श्री दशवैकालिके एम कडं जे; साधु गोचरी करी आ. वीने गुरु पासे आलोवे. ते नली रोते न आलोयुं होय तो फरी पडिकमे. एम कद्यु. तेमा ए पडि- कम्युं ते दोष लाग्यो तेने. पमिकम्युं पण गोचरी करी ते पडिकम्यो नथो; तेम अहींयां पण चैत्य- वंदना पमिकमी नथी. दोष लाग्यो ते पडिकम्यो बे. इति नाव. एटले कोई पूछे जे “ आलोया प. मिकम्याविना काल करे तो विराधक थाय; एम करतां श्रीनगवतोसूत्रमा तेहनो शो जवाब वा- ट्यो " ? तेने कहीए जे हे देवाणुप्रिय, अमे जवाव वाट्यो; पण तुं नलो समज्यो नथी ! ! फरी सांनल. गोचरी करीने साधु, उपाश्रये आवतां मार्ग मध्ये आलोया पमिकम्या विना काल करे तो थाराधक कहीए; किंवा विराधक कहीए ? ते विचारी जोजो. यतः श्री दशवकालिके पंचमाध्य- यने ॥ विणएणं पविसित्ता सगासे गुरुणोमुणो । रिया वहीयमादाय, आगाओ अपमिकमे ॥ १ ॥ आनोइत्ताण एीसेसं अध्यारं जहकर्म गमणागमणेचेव नत्नपाणे असंजये ॥२॥ उज्जुप्पनो अणु- विग्गो, अबस्कित्तेण चेअसा । आलोए गुरुसगासे, जंजहा गहियं नवे ॥ ३ ॥ णसम्ममा लोश्यं

हुँ
वि
स्तु
॥१॥
स्तम
हुजा, पुदिपछावि जंकमं । पुणो पडिक्कमे तस्स, वो सिहो चितएं श्मं ॥४॥ अर्थः-विणएणं के
विनय करी, पविसित्ता के पेशोने, सगासेगुरुणो के गुरुनी समीपे मुणी के० मुनि, आगउ एटले
आव्यो थको, इरियावदीयं पडिकमे के रियावही पनिकम, आदाय के ग्रहोने. १ पळो काज-
सग्गमाहे आनोश्ता के उपयोग देइने, नोसेसं के सघलाए, अइआरं के अतीचारने, जहकम
के यथा अनुक्रमे अतोचारने, चिंतवे. गमणागमणे के जातां आवतां, चेव के निश्चये, जत्नपा-
णेश के नात पाणीने विषे, संजएके० मुनि. २ उपन्नो केसरल प्रज्ञावालो, अणुविगो के
उठेग रहित, अश्वरिकत्तेणचेश्सा के० सावधान मने कर काउसग्ग पालोने, आलोए गुरु सगासे
के० गुरुनी समोपे आलोए. जंजहागहियं के जे जेम लोधो होय ते तेम. ॥ ३ ॥ एम करतां
कदाचित् णसम्ममालोश्यंहुजा के रुमी पेरे आलोयुं न होय, पुवि पनाविजं कर्म के पूर्वे आहा-
रादिक ग्रयुं होय तेने, अथवा पो ग्रयुं होय ते पूर्वे कहेवाणुं होय अथवा पळे कहेवाणुं होय, जंक के
जे एम कीधा तथा पूर्व कर्म दोष पश्चात् कर्मदोष लाग्या होय, तेने पुणो पडिकमे के फरो पमिकमे, तस्स
के ते सूक्ष्मअतोचारने वोसिहो के वोसिरावतो, चिंतएश्म के एम चिंतवे. ए चार गाथानो अर्थ.
RE
॥१७॥

हवे एवो नगवतीसूत्रनो पाठ सानलीने कुमति बोल्यो.
कहे. कोश ए कहेवा मात्रज ॥ कोई न गयो नवि जाशे॥ नहीतो
लवणशिखामां जातां ॥ केम. बाराधक थाशेरे ? ॥ जि0 ॥ तु ॥ ११ ॥
अर्थः-कोइक कुमति एम कहे जे, कहेवामात्रज़ के ए नगवतीसूत्रमां. चारणरुषितुं नाम
देने क़युं, पण ते कहेवारूप जाणवू. पण कोश् न गयो के एरीते कोइ अतीत काले गयो नथा।
तथा. नविजाशे के. अनागत काले को जाशे पण नही. तेनो हेतु कुमति देखाडे : नहीतो के
जे में कयुं तेम न होय तो लवण शिखामांदे जातां के लवणसमुनी शिखामां थइने जातां केम
आराधक थाशे के अपकायनी विराधना करीने जतां आराधक केम थाशे ? ति गाथाअकरार्थ,
हवे जावार्थ-कहे , जे जंबूझोपने पळवाडे वे लाख योजन एक दिशाए पहोलो एवो चारे दिशाए
फरतो लवणसमुज ; ते वचमा सोल हजार योजन पाणी चंचु चोफेर बे; ते पाणीमाथी थईने
मुनि के जाय.? अने जाय तो आराधक केम थाय ? तथा बीजो पण को मार्ग जवानो नथा;
ते माटे कहीए बैए के चारणमुनिनावात ते जगवतोसूत्रमा कहेवा रूप ले, पण करवा रूप नथी ॥१॥

---
*hor
वि०
स्तु
॥१॥
स्तक
हवे कुमतिने आगली गाथामा उत्तर देडे.
सत्तर सहस्स जोयण जई उंचा ॥ चारण तीर्ग चाले ॥ समवायंगे
प्रगट पाठ ए॥ शुं कुमति जम घालेरे ? ॥ जि0 ॥ तु०॥ २॥
थर्थः-सत्तर सहस्स जोयण के सत्तर हजार योजन, जई ऊंचा के जंचा जईने, चारण
तीळ चाले के० ते चारणमुनि तोळ जाए . एम ए रोते श्रोतमवायांगसूत्रमा प्रगट पाउडे तो,
शुं कुमति बमघाले के हेकुमति, कुत्सित मतिना धणी, नोलालोकने खोटी खोटी वातो कही झुं
भ्रम घाले ले ? संशयमां शुं पाडे ले ? जे तुं कहे जे तेम कहेवा मात्र होय तो समवायांगसूत्रमा
एवो पाठ केम कहे ? इतिनावः यथा ॥ लवणेणं समुद्दे सत्तरजोयण सहस्साई सवग्गणं पन्नत्ता
इमोसेणं रयणप्पभाए पुढवोए बहुसमरमणिका नुमिन्नागा साइरेगाई सत्तर जोयणसहस्सा
उड्ढं उप्पश्त्ता त पन्नाचारणाणं तिरियगई ॥ इति समवायांगे ॥ एनो अर्थः-लवणसमुख सत्तर
जोयण सहस्साई के सत्तरहजार जोजन, सबग्गेणं के सर्व थइने कह्यो बे. एकहजार उमो,
सोल हजारनी उपर शिखा. एवं १७००० मोसंणं. रयणप्पन्नाए पुढवीए के ए रत्नप्रन्नापृथ्वीथकी
॥१॥

बहुसमरमणिका भूमिन्नागार्ड के धणी सरखी एटले बराबर रमणीक भूमिनागथकी, एटले मेरुनी धरती थका; साइरेगाइ सतरजोयणसहस्साई उहं उप्पइत्ता के सत्तरहजार जोजन फाफेरा ऊर्ध्व जईने पहा के पठी चारणाणं तिरियगई के चारणमुनिनी तो गति प्रवर्ते. ते माटे नगवतीसूत्रनो पाठ करवारूप वे; पण कडेवारूप नथी. इति द्वाविंशतिम गाथार्थ ॥ २२ ॥ ए आलावामां चेइआई वंदे कह्यु; ते उपर कुमति चैत्यशब्दनो अर्थ ते ज्ञान कहे , तेह आशंका लावोने उत्तर वालवा गाथा कहे . . चैत्य शब्दनो ज्ञान अरथ ते ॥ कहो करवो कुण हेते ॥ ज्ञान एक ने चैत्य घणां ॥ जूले जम संकेतेरे ॥ जि ॥ तु ॥ २३ ।। अर्थः-चैत्य शब्दनो जे ज्ञान अर्थ करोछो. ते शा हेतुए करवो ? पाधरो अर्थ चैत्य के जिन- घर अथवा जिनप्रतिमा, यतः ॥ चैत्यं जिनौकस्तदिवं चैत्यो जिन सनातरुः ॥ " इत्यने- कार्थसंग्रहे " एवो अर्थ मूकोने चैत्य के ज्ञान एवो अर्थ शामाटे करवो पो ने ? इतिन्नाव. झान एक ने चैत्य घणां छ के झानतो एक ठे, अने चैत्य घणां डे; ते माटे भूले के० ते अर्थ

हुँ
वि०
स्तु
॥१॥
स्त०
।
.
करतां भूले छे. शामाटे भूले छे ? ते कहे . जडसंकेते के मूर्खसंकेते, एटले शुद्धगुरुपरंपरा आव)
होय तो निपुणसंकेत होय; पण निगुरुना संकेत ते मूर्खज होय. इतिगाथा अक्षरार्थः अथ नावार्थ.
ते कुमति एम कहे जे जे “ विद्याचारण जंघाचारण मुनिए, नंदीश्वर प्रसुखनी वातो सिहांतमां
सांनलो; ते सांतली हृदयमा कौतुक उपन्यु, जे ए वात केम हशे ? आपणी नजरे जोइए ” एम
विचारीने नंदीश्वरादिकने विषे जोवा गया. त्यां जेम आगममां सांनट्युं तेम नजरे दी; तेवारे
प्रभुना ज्ञान- बहुमान नाख्यु; जे " धन्य प्रभुना ज्ञानने " एम कहीने प्रजुना ज्ञानने पगे लागे.
"चेआई वंदइनो ए अर्थ बे;" एम कुमति कहे . तेनो उत्तर वाल्यो; जे मूर्ख व्याकरण प्रमुख
लण्याविना शुं समजे ? चेश्आई के चैया नि ते हितोयानुं बहुवचन बे, दवे जो ज्ञानने पगे
लाग्या होय तो बहुवचन सूत्रकार शाने माटे कहे ? ज्ञान तो एक जे. एवो वातो मूर्ख शुं जाणे? इति.
अहींयां केटलीक वातो, स्तवनमां नथी आणी पण काइक विशेषे वात लखीए छैए. त्यां
जइ ज्ञानने पगे लाग्या; एम कदे तेवारे वाटमां जातां चमत्कार उपजे एवा पहाड पर्वत समुह
प्रमुख घणा आव्या हशे; तो तेने देखीने प्रजुना ज्ञानने वंदना कां न करी ? ते विचारजो. वली
॥१॥

एम चैत्य शब्दे ज्ञान कहीए तो;॥ नाणं पंचविहं पन्नत् ॥ इत्यादिक, सूत्रमा ज्ञानना थालावा
घणा छे, त्यां सघले ॥ चेश्यं पंचविहं पन्नतं आनिणि बोदिय चेइयं, सुयचेश्य, हिचेश्य, मण-
पजावचेश्यं, केवलचेइयं. इत्यादिक पाठ लखत पण तेतो क्यांए दोसता नथी; तथा वली एवो
अर्थ करे जे, आगममांथी वात सांभली निर्णय करवा गया तेवारे शंका तो हृदयमा तरी अने
जिन वचनमा शंका उपजे; तेवारे साधुपणु केम रहे ? यतः ।। पय मरकरंपि एकंपि जो नरो एश्
सुत्त निदिई संसंरोयं तोविहु मिछदिहि जमालिव ॥१॥ ते माटे मूर्ख संकेतनो अर्थ बांभो, निपु-
ण संकेत अर्थ करीए तो सर्व ठीक थाय. ए जवाबना उत्तर घणा छे; तेहनो खप होयतो प्रतिमा
शतकग्रंथ उपाध्यायजीनो करेलो जे ते जोज्यो. ए विस्तारे सरयु ॥ २३ ॥
हवे वली कुमति एम कहे जे, “चैत्य के प्रतिमा हो तो पण भले हो पण ते शाश्वतीप्रतिमा
हती अने तमेतो अशाश्वती मानोगे.' एम कहेनारने एज आलावामांथी अशाश्वती देखामे बे.
रुचकादिकना चैत्य नम्या ते ॥ सासय पमिमा कहिए ।। जेह
हांना तेह यशाश्वत ॥ बेजमां नेद न लहिरे॥ जि ॥ तु० ॥ २४ ॥

Gou.
वि०
स्तु
॥२०॥
स्त०
अर्थः-रुचकादिकना के० रुचक आदि देई. श्रादि शब्दथकी नंदीश्वरादिक लश्ए. तेइ चैत्यने
मुनि जे नम्या; ते सासयपमिमा केते शाश्वतीप्रतिमा कहीए तथा जेह श्हांना के. अत्रे नर-
तनां चैत्य वांद्या; श्हां ॥ चेइयाई वंदइत्ति पाठात् ॥ ते अशाश्वतां जाणवां. ते माटे मूर्ख होय ते
शाश्वतीमां अने अशाश्वतीमां पूज्यापूज्यनो फेर पामे. तेज माटे आगल कहेवाशे जे प्रोपदीनो
अधिकार, तेमां केवल अशाश्वतीनेज पूज्यपणु कयुं बे, अने जिनघर कही बोलाव्युं बे; ते कारणे
बेजमा नेद न लहीए के शाश्वतीमां अने. अशाश्वतीमा अंशमात्र नेद नथी. इति गाथार्थ ॥२४॥
हवे ए अधिकार पूरो थयो माटे उपसंहार करे .
जे जपर साहेब तुज करुणा ॥ शुरू घरथ ते नाखे ॥ तुज
वागमनो शुरू परूपक ॥ सुजश श्रमियरस चाखेरे ॥ जि० ॥ तु० ॥ २१ ॥
अर्थः-जे जपर साहेब तुज करुणा के हे साहेब, जे प्राणी उपर तमारी करुणा एटले कृपा
बे, शुद्ध अरथ ते भाषे के० ते प्राणी यथार्थ व्याख्या कहे. अहींयां ए व्याख्याए एक उपर करुणा
बे अने एक उपर करुणा नथी एवो अर्थ थाय ते वीतरागने केम घटे ? अत्र उत्तर. जेम एक बापना बे
॥२०॥

दोकरा होय; वापर्नु ते वेउ उपर हेत सरखं; पण एक आज्ञाकारी बे, बोजो आज्ञाकारी नथी. तेमांजे आज्ञाकारी ते उपर देत लोक प्रगटपणे देखें अने जे आज्ञाकारो नथी ते उपर यद्यपि पितानुं हेत जे; तो पण लोको ते प्रगटपणे देखता नथी; तेम अहींयां पण तीर्थकरने यद्यापि सर्व प्राणी उपर करुणा ठे पण जे आणाना आराधक ते उपर प्रगटपणे दीले बे; ते माटे एम कयु. जे उपर साहेवं इत्यादि अहींयां सर्वथा करुणा नथी एम कहे ते निवारवं, जे माटे वीरस्वामिने उद्मस्थपणे नगवतीना शतक पन्नरमानी वृतिमध्ये श्री अन्नयदेवसूरिजीए लख्यु जे जे ॥ स्नेहगर्नान कंपास- नावात् ॥ तेवारे केवलीने स्नेहराहत अनुकंपा गरी; अन्यथा स्नेहगर्न पदनुं युं प्रयोजन ? इत्या. दिक बहु ची , ते ग्रंथ वधे माटे नथी लखता. ते माटे तुज श्रागमनो जे शुछ परूपक होय ते प्राणी सुजश के नला यशरूप, अमियरस के अमृतनो रस ते, चाके के आस्वाद करे. एटले कविए पोतानुं नाम पण सूचव्यु. इति पंचविंशतिगाथार्थ. ॥ २५॥ ए प्रथम ढाल थयो. ग्रंथा- ग्रंथ-४७३ अक्षर १४. इवे बोजो ढाल कहे . तेनो संबंध जे प्रथम ढाले प्रतिमा स्थापन करीने प्रतिमाने वंदना

हुं०
स्त
वि०
स्तु
॥११॥
• .
कही; हवे केटलाक मूढ एम कहे जे जे "प्रतिमा वांदीए पण पूजीए नही" तेमने समजाववा
माटे बोजो ढाल पूजानो कहे जे. तेनी प्रथम गाथाः
महाविदेह क्षेत्र सोहामणुं ॥ ए देशी ॥
तुज थाणा मुज मन वसी॥ जिहां जिनप्रतिमा सुविचारः॥ लालरे ॥
रायपसेणी सूत्रमा ॥ सूरियान तणो अधिकार ॥ लालरे ॥ तुज ॥ १ ॥
अर्थः-तुज आणा के तमारी जे आझा, प्रस्तावथी वीरनी जे आज्ञा ते मुज मन वसी के.
महारा चित्तने विषे रहो बे. एटले श्रीजिनशासन मांहे बाझा ए धर्म बे पण आज्ञाग्राह्यमा युक्ति
न करवा एम देखामयु. ते थाझा केवी ने ? जिहां जिनप्रतिमा सुविचार के जे आशामां जिन-
मुलानो नलो विचार ले तेहिज आगम साखे देखाडे जे. रायपसेणोसूत्रमा के रायपसेणी नामे बीजु
उपांग; तेमां सूरियान तणो अधिकार के सूर्याननामे देवता, जे परदेशो राजानो जीव प्रथम
देवलोके उपन्या तेनो अधिकार विस्तारे बे; एटले ए अर्थ जे, सूर्यान देवताए प्रतिमानी पूजा
करी तेनो विस्तारे अधिकार ले. इति नाव इति प्रथम गाथार्थ ॥१॥
१
॥२१॥

तेहिज विस्तार देखाडे .. ते सुर अन्निनव उपन्यो ।। पूरे सामानिक देव ॥ लालरे ॥ शुं मुज. पूरव ने पनी ॥ हितकारी कहो ततखेव ॥ लालरे ॥ तु० ॥२॥.. अर्थः-ते सुर के ते देवता अभिनव उपन्यो के नवो जेवारे उपन्यो तेवारे पूले सामानिक देव के सामानिक जे पोताने सरखी सद्विना धणी ते देवता ने पूजे जे. शुं मुज पूरव ने पी हित. कारी के महारे पूर्वे अने पछी हितकारी आ विमानमां शुं ! ते कहो ततखेव के तत्काल कहो. इति छित्तीय गाथार्थ ॥२॥ ते कहे एह विमानमां ॥ जिनपमिमा दाढा जेह ॥ लालरे । तेहनी तमे पूजा करो ॥ पूर्व पहादित एह ॥ लालरे ॥ तु ॥ ३॥. अर्थः-ते कहे के हवे ते देवता उत्तर कहे जे, एद विमानमां के एहनु था प्रत्यक्ष विमान तेहमां जिनपमिमा दाढा जेद के जिनेश्वरनी प्रतिमा बे; तथा जिनेश्वरनी दाढा जे ने तेनी तमे पूजा करो. इति स्पष्टं ॥ पूरव पहाहित एद के पूर्वे तथा पठो जिन प्रतिमा तथा वि० हुं० स्त० ॥२२॥ ॥ जिन दाढा ए बे वस्तुनी पूजा तेज हितकारी जे. ए रीते सामानिक देवताए उत्तर वाल्यो. इति तृतीय गाथार्थ ॥ ३॥ अहियां जिनदाढा शब्दे जिनअस्थि (हाम). जाणवां. अन्यथा सूर्यानदेवना विमानने विषे जिनदाढा संन्नवे नही. जे कारण माटे एक सौधर्मेंस, बीजो ईशानेड, त्रीजो चमरें अने चोथो बलींज, ए चारे इंजनेज दाढा लेवानो अधिकार बे, एटला माटे जंबुछोप पन्नत्तीनो वृत्तिमां शांति- चंड उपाध्यायजीए जिनसकहा शब्दे ॥ जिनास्थिनी ॥ एवं लख्युं बे. जेम अहिंयां रायपसेणीमां पण ॥ सकहा ॥ एवोज पाठ बे; तेमाटे दाढा शब्दे अस्थि कहिए. इतिनाव तथा पूर्व पलानो अर्थ पोतेज अनेक रीते करशे; माटे अमे नथी लख्यो. ए त्रण गाथा कहो तेमां सूत्र पाठ हतो. ते प्रमाणे गाथामां अर्थ बांध्यो. तथा च तत्सूत्रं ॥ तएणं तस्स सूरियानस्स देवस्स पंचविदाए पद्यत्तिए पद्यत्ति नावंगयस्स समाणस्स इमेयारूवे अ. धलिए पलिए मणोगए संकप्पे समुपजिला किं मे पुर्वि करणिधं ? किंपला करणिचं, किं मे पुविं सेयं, किं में पढ़ा सेयं, किं मे पुत्विं पछावि हियाए सुहाए खमाए णिसेसाए थाणुगामियत्ताए न- ॥२२॥ ७ विस्सइ तएणं तस्स सुरियानस्सदेवस्स सामाणिय परिसोववणगादेवा - सूरियानस्स इमे यारूवं अन्नबियं समुप्पन्नं समनिजाणित्ता जेणेव सूरियानेदेवे तेणेव उवागळंति सूरियानंदेवं करयल परिगाहियं दसनहं सिरसावतं मलए अंजलि कटु जएणं विजएणं वद्धावेश वद्धावेत्ता एवंवयासी एवं खलु देवाणुप्पियाणं सूरियानेविमाणे सिद्धायतणे जिणपमिमाणं जिणुस्सेदप्पमाणं मेत्ताणं स. उसयं सन्निखिताणं चिइ सभाएणं सुहमाएणं माणवए चेइयखंभे वशमएसु गोलवट्ट समुग्गएसु वहुइ जिणसकहा सन्निखिता चितितार्ड ण देवाणुप्पिएयाणं अन्नेसयं बहुणं वेमाणियाणं देवाणय देवीणय अञ्चणिचा जाव पधुवासंगिधा तंएयणं देवाणुप्पियाणं पुविकरणिधं एयणं देवाणुप्पियाणं पनाकरणिचं एयणं देवाणुप्पियाणं पुट्विं पछा वि हियाए सुहाए खमाए: निस्सेसाए आणुगामियत्ताए नविस्स ॥ इति रायपसेणोलपांगे ॥ अस्यार्थः-तएणं तस्स सूरियानस्स देवस्स के तेवारे ते सूरियाभ देवताने, पंचविहाए पछत्तीए पद्यत्तोलावं गयस्स समाणस्स के पांच प्रकारनी पर्याप्तिए पर्याप्तिनाव पाम्या थकाने एटले देवताने नाषा अने मन ए बे पर्याप्ति साथे नीपजे जे; माटे पांच कहोः श्मेयारूवै के एवा प्रकारनो अद्यबिए पबिए के म-

वि०
Goil.
स्त
॥२३॥
नमा प्रार्थो. मणोगए संकप्पे समुपजिला के मनोगत संकल्प उपन्यो ते कहे बे, किं मे पुवि सेयं
के \ माहारे पूर्वे श्रेयकारी ? किं मे पन्छा सेयं के शुं माहारे पलीश्रेयकारी ? किं मे पुदिपछावि के
शुं मारे पूर्व अने पनी हियाए के हितकारी पथ्य आहारनी पेरे, सुहाए के सुखने अर्थे, खमाए के
संगतने अर्थे, खेमने अर्थे, निस्साए के निश्रेयस जे मोक्ष तेने अर्थे, आणुगामि अत्ताए के.
अनुगमन करे ? एटले परंपराए शुन्नानुबंधी नविस्सई के थशे ? तएणं सूरियानस्स देवस्स सा-
माणिय परिसोवनगादेवा के तेवारे ते सूरियानदेवना सामानिक पर्षदामा उपन्या देवता ते, सू.
रियानस्स इमेयारूवं अधबियं समुप्पन्नं समन्नि जाणित्ता के सूर्यान देवतानो एवो अभिप्राय
उपन्यो जाणीने, जेणेव सुरथानदेवे के ज्यां सुर्यान्न देवता बे. तेणेव उवागचंति के त्यां थावे.
सुरिया देवं के० सुर्याभ देवने, करयलपरिगाहियं के बे
हाथ जोमीने, दसनहं सिरसावत्तं मत्रए
अंजलिं कटु के दश नख नेला करी, मस्तके आवर्त करी अंजली करीने, जएणं के स्व
पदनो जय तेणे करोने विजएणं के परपदनो जय तेणे करीने वधावे; वधावीने एवंव.
यासी के० एम कहे. एवं खलु देवाणुप्पियाणं के खवु नाम निश्चये ए देवानुप्रियाना सुरयानेवि-
॥२३॥

माणे के सुर्यान नामा विमाननेविषे सिद्धायतणे के० सिद्धर्नु घर एटले देहेरूं, ते देहेराने विषे जिनपडिमाणं के जिनेश्वरना प्रतिमाने, ते प्रतिमा केवी ले ? जिणुस्सेहपमाणमित्ताणं के तीर्थ- करना नत्सेध के जंच प्रमाण मात्र जे. अहस्सयं सणिखित्तं चिह के एकशोने आठ थापना ; तथा सन्नाएणं सुहम्माएणं के सुधर्मानामा सनाने विषे माणवए चेइयखने के माणवकनामा चैत्यस्तंभ बे; ते स्तंन्नने विषे वश्रमएसु गोलवह समुग्गएसु के वज्रमय गोलवृत्त डाबडाले. तेमां बहुइ के घणां, जिणसकहा के० जिननां सकदा शब्दे अस्थि . सन्निखिना चिति के थापनाए , ताणं के ते जिनप्रतिमा तथा जिणसकहार्ड ते देवाणुप्पियाण के हे देवानुप्रिय तमने तथा अन्नेर्सि के बीजापण सम्यग्दृष्टि, वेमाणियाणं देवाणं देवीणय के वैमानिक देवता देवीने, अञ्चणिकाजे के० अर्चवा योग्य जे. जाव पद्यवासणिजा के यावत् सेवा करवा योग्य . अहींयां यावत् शब्दे वंदणकार्ड सम्माणणिजार्ज इत्यादिक कहेवू. तं एयणं देवाणुप्पियाणं इत्यादिक सुगम छे. नावार्थ ए ले के ए तमने पूर्वे करवा योग्य छे, पनो करवा योग्य छे, ए तमने पूर्वे तथा परी हितकारी सुखने अर्थे, हमने अर्थे, मोदने अर्थे अने शुन्नानुबंधने अर्थे थाशे.

वि० स्तु० हुं० स्त० २४॥ अहियां केटलाएक कुमति कहे डे के, “ए देवतानी स्थिति बे.” तेहनो उत्तर जे, सुत्रपा- उमां ॥ अन्नेसि बहूणं वेमाणियाणं ॥ इति बहु पद शुं करवा का ? ॥ सवेसिं वेमाणियाणं ॥ एवो पाठ कां न कह्यो ? तेज माटे जाणिए गए जे, ए सर्व देवतानी स्थिति नदि, ए स्थिति ते स. म्यग्दृष्टिनीज दोसे बे. तथा वली सिद्धायतन कहेतां गणधरजीने मृषावाद केम न थाय ? पण जिनप्रतिमा सिद्ध नगवान परे तो सिहायतन कहेतां मृषावाद न लागे ते विचारो जोज्यो. वली ए बालावे एवां जिनप्रतिमा वांद्यानां फल कह्यां; तेवांज फल वर्तता जिनने वांद्यानां कह्यां बे. जेम ए रायपसेणीमांहेज पाठ छे ॥ तं महाफलं खलु तहारूवाणं अरहताणं नगवंताणं नामगोयस्स विसवणयाए किमंग पुण वंदण नमसण पणिपुरण पडवासणयाए एगस्तवि आरि- यस्स सवणयाए किमंग पुणविजलस्स अस्स गहणयाइ तंगबामिणं समणं भगवं महावीरं वदामि नमसामि सकारेमि सम्मामि कहाणं मंगलं. चेइयं देवयं पज्जुवासामि एयंमे एचाहियाए सुहाए खमाय निस्सेसाए अणुगामियत्ता नविस्सर इत्यादि ॥ अस्यार्थ ॥ तं महाफलं खलु का निश्च- ये तेहनुं महाफल बे, शानुं फल बे ? ते को बे, तहारूवाणं अरहताणं नगवंताणं के तथा रूप ॥श्था अरिहंत नगवंतनां; नाम गोयस्स विसवणयाए के नामगोत्र सांभट्यां थकां पण, किमंग पुण के तो तेद [.शुं कहे ? वंदण नमसण के वंदना करीए, नमस्कार करीए, पमिपुत्रण के प्रतिपृछा करीए. पङ्गु वासण्याए के सेवा करे. एगस्तवि आरियस्स सवणयाए के एक पण आर्यवचनः सांजलीए तो महा फल थाय तो; किमंगपुण विजलस्स अट्ठस्स गहणयाए के विपुल अर्थनुं ग्रहण करोए तेदना फलनुं शु कहे ? तं गामिणं के ते कारण माटे, जाउं केजइने समणं नगवं महावीरं वदामि नमसामि के० श्रमण नगवंत महावीरने वंदणा करूं, नमस्कार करूं. सकारेमि सम्माणेमि के सत्कार करु, सन्मान करूं, कल्लाणं के कल्याणकारी, मंगलं के मंगलो. कनुं करणहार चेइयंदेवयं के देवतासंबंधी चैत्य जे प्रतिमा ते प्रतिमानीपरे, पखुवासामी के सेवा करूं. एयं मे केव ए मुजने, पेच्चा के परनवे, दियाए सुहाए इत्यादिकनो अर्थ पूर्वनी परे जा- णवो. एमां पण देवतानां चैत्यनी पेरे सेवा करूं एम कह्यु. नित्य पोताना गुरुने वांदतां पण कहाणं इत्यादिक पाठ कहे ; पण मूर्ख कांई विचारता नथी. ए. तो प्रसंगे कह्यु; पण ए पाठ लेखे थाप- नाजिन अने नावजिन ए बेउनां फल समान वताव्यां तथा वली नावजिनथी थापना जिन अ- वि० हुँ - स्त' ॥२५॥ धिक पण ले ते झोपदीने बालावे प्रगट कर। देखामशुं. तथा एज आलावामा देहेराने सिद्धायतन गणधरजोए कह्यु; ते सिनुं घर कह्यु. एटले जिनप्रतिमा सिधस्वरूप बलात्कारे रीज; तेवारे ना. वजिनथो जिनप्रतिमा अधिकी थईज; एमां कोई विवाद नथी. एटलाज माटे शकस्तवमा जिन- प्रतिमा आगले ठाणं संपत्ताणं ॥ कहोए बोए. अने नावजिन आगल ॥ गणं संपाविसकामे ॥ एवा पाठ . तो मूर्ख एटबुं न विचारे के सिस्थानक पाम्या ते अधिक के सिस्थानक पामवानी श्वा करे ते अधिक ? इत्यादिक घणी चर्चा ; पण ग्रंथ वधे माटे लखता नथी, एप्रसंगे सरयु ॥३॥ हवे कुमतिउनी आशंका उपाडी उपामीने एज आलावामांथी गुप्त अर्थ प्रगट करी उत्तर दे ले. त्यां प्रथम कोश्क कुमति कहे जे के, “ सूर्याजदेवता जे वेला उपन्यो ते वेला पूजा करी पण पड़ी तो बधा नवपर्यंत नथो करी. तेवारे एतो लौकिक आचारनी पेरे थयुं पण धर्म अर्थे थयु नही” इति. तेने उत्तर कहे बे. पूरव पहा शब्दथी॥ नित्यकरण जाणे सोय ॥ लालरे ॥ समकितदृष्टि सद्दहे ॥ ते व्यथकी क्यम होय ? ।। लालरे ॥ तुज०॥४॥ ॥२॥ - अर्थः-पूरव पहा शब्दथी के पूर्व अने पठी हितकारी शुं ? एवं पूयुं अने ते ए “पूरव अने पछी एज.हितकारी छे" एवं कह्यु, तेवारे पूजाविनानो शेष काल कीयो रह्यो ? ते माटेज, सोय के ते सूर्यानदेवता एम जाणे जे माहारे नित्यकरणी सदा कर्तव्य . एटले सदाकाल पूजा करो एम वरयु. इति नावार्थ, वली कोइक कुमति बोल्यो के, " एतो अव्यथा वाह्यथी पूजा करी पण नावथो नथी करो." इति. तेहने उत्तर दे छे जे, समकितदृष्टि जे होय ते सद्दहे के धर्म एवं सदहे; ते अव्यथो केम होय ? एटले समकितो अव्यथो करे तो शुं श्रद्धामा न होय ? जेम पुत्र विवाहादिक. इति नाव. इति तूर्यगाथार्थ ॥४॥ तेज हवे स्पष्ट कर देखाड़े . अव्यथकी जे पूजीयां ।। प्रहरण कोशादि अनेक ॥ लालरे ।। तेहथी वेज जूदां कह्यां ॥ ए तो साचो भाव विवेक ॥ लालरे ॥ तुज0 ॥५॥ अर्थः-ऽव्यथकी जे पृज्यां प्रहरण के शस्त्र, कोश के भंमार आदि शब्दयी अनेक पूज्यां पण ते सर्वथी वेल जे जिनप्रतिमा अने जिन दाढा ते जुदाज कहां ले. जे कारणे प्रणाम अथवा शक- स्तवादिक बोजा को स्थानके कस्यां नथो. तथा सामानिक देवे उत्तर वाल्यो तेवारे पण प्रतिमा

हुं०
स्त०
वि
स्तु
॥२६॥
तथा दाढाज़ पूजवापणे बताव्यां अने फल पण एनांज बताव्यां ते माटे प्रगटपणे बे जुदांज कह्यां
छे; एतो साचो नाव के ए नाव ते साचो, विवेक के वेहेंचीने निन्न निन्न पणे कह्यो .
इति गाथार्थ. ॥५॥
ते उपर अव्यन्नाव दृष्टांत कहे .
चक्ररयण जिन नाणनी ॥ पूजा जेनरते कीध ॥ लालरे । ज्यम ते
त्यम अंतर श्हां ॥ समकितदृष्टि सुप्रसिद्ध ॥ लालरे ॥ तुज ॥ ६ ॥
अर्थ:-जेम जरते के नस्तराजाए, चक्ररयणनी के चक्ररत्ननो पूजा, तथा जिननाणनी के०
रूषनस्वामिना केवलज्ञाननी पूजा; एम पूजा पद बेउ ठामे जोमिए; ते कीध के करी. ज्यम ते
के जेम चक्रनी पूजा अव्यथी आलोकनुं उपकारी जाणी करी. अने ज्ञाननी पूजा ते नावथी
आलोक तथा परलोकनुं उपकार जाणी कर, तेम अंतरं इहां के अहींयां सूर्यान्न अधिकारे पण
अव्यनुं तथा नाव- एम अंतर जाणवू. समकितदृष्टि सुप्रसिद्ध के सम्यग्दृष्टि जीवने एतो प्रसिद्ध
छे अर्थात् प्रगट छ एटले मिथ्यात्व जेना हृदयमांहे होयं तेने ए वे वात जुदी न नासे. इति भाव.
..
॥२६॥

एटले कुमतिमां समकित नथी एम पण देखाडयु. इति गाथार्थ. ॥ ५॥ हवे कोइ कुमति कहे जे जे “ धन काढवाने अधिकारे ॥ हियाएं सुहाए ॥ इत्यादिक पाठ कला छे; ते जेम था लोकना सुखने अर्थे , तेम अहिंयां सूर्याजने अधिकारे पण एवोज पाठ . ते माटे आ लोकने अर्थे सूर्याने पूज्या" तेहने पुर्वि तथा पल्ला ए बे शब्द परलोकवाचक ठे एवं देखाडे .. पहेले नव पूरव कहे ॥झाता दर संबंध ॥ लालरें ।। पछा कम्य विषय कह्या वली मृगापुत्र परबंधः ॥ लालरे ॥ तु ॥ ७ ॥ अर्थः-पहेले नव के० गतनक, पूरव नव के पूरव शब्दे कहे छे. कोण कहे जे ? ते कहे जे. झाता के उलै अंग ज्ञातासूत्र कहे के दर्दुर संबंध के नंदमणोधार देडका थया; ते संबंधा एटले देमंकाना संबंधमा पूर्व शब्दे गतभव के एम ज्ञातासूत्र कहें. .. इति भाव. तथा च ज्ञाता: सूत्रं ॥ पुर्विपिणं मएसमणस्स नगवळ महावीरस्स ॥ इत्यादिः ए रीते पूर्व शब्दे गतनव कह्यो. हवे पला शब्दे वागलो अनागत नव देखाड़े ले. पदने एक देशे पदना, समुदायने जपचारीए माटे Fo हुं ० स्त २॥ अर्थः-जस पूरव पछा नहीं के० जेने पूर्व तथा पनी नथी; मध्ये पण तस संदेह के तेने वचमां पण संदेह जाणवो; एटले ए भाव जे, जेहने पूर्व श्रने पनी नथी, तेहने मध्ये संदेह. तेवारे एम श्राव्यु जे जेने पूर्व तथा पछी छे, तेहने मध्ये पण अवश्य छे. एम पहेले अंगे के श्री श्राचारांगसूत्रमा एम कर्तुं . यतः ॥ जस्स नदि पुरापला मद्ये तस्स कुठे सिया ॥ इति जस्स नवि के जेने नथी; पुरापछा के पूर्व अने पड़ी, मधे तस्स कुठे सिया के तेने मध्ये पण क्यांथो होय ? इति आचारांगे, ले सूधो अरथ ते एह के ए अर्थ सूधो छ, पांशरो बे; तेथी सूर्यानने त्रिकाल हितकारी जिनपुजा . इति नाव. इति गाथार्थ ॥ ए॥ हवे कोइक वली कहे जे जे “ वांदवाने अधिकारे ॥ पेच्चा हियाए ॥ कह्यु ले ते परनव हित आवे. पण अहीयां पला शब्द छे, माटे या लवज हितकारी , उत्तर दे . पहा पेच्चा शब्दनो ॥ जे फेर कहे ते. जुठ ॥ लालरे ॥ शब्द तणी रचना घणी ॥ पण थरथ एक छे पुठ्ठ ॥ लालरे ॥ तु०॥ १० ॥ अर्थः-पछा अने पेच्चा ए बे शब्दनो जे फेर कहे के अर्थ शब्द गम्यमान में माटे जे फेर ॥ है ॥श्ना पण अर्थ तो ॥ अर्थ करे , ते उठ के पुष्ट जाणवा. जे माटे शब्दतणी रचना घणी के शब्दरचना यद्यपि घणी एकज़ , एकवार गम्यमान बे, पुरु के० पुष्ट अर्थ डे. इति गाथा अक्षरार्थः हवे. भावार्थ जे पेचानो अर्थ जेम-परनव डे; तेम पछानो अर्थ पण परभवज जे एम जाणवू, पण शब्द फेर रचनाए भूलवू नहीं. जेम वंदनानाज अधिकारमा किहांक तो ॥ पेच्चा हियाए ॥ एम कयुं बे, तथा किहांक तो ॥ इह नवे वा परनवे वा आणुगामियत्ताए नविस्सए ॥ एवो पाठ , ते माटे परनव अने. पेच्चा ए बे शब्दमां जेम फेर नथी, तेम पछा पेच्चा. शब्दमां पण फेर नजाणवोः ते. पछा-शब्दे पछा कमुअ विवागा इत्यादिक वामे परनवनो अर्थ संनव देखाडयो छे. ॥ १० ॥ ए रायपसेणी सूत्रनो पाठ हतो, तेना चर्चा युक्तिना उत्तर वाल्या. हवे सूरियान देवता बागल शुं करे ? ते कहे छ. . वांची पुस्तक रत्ननां ॥ हवे लेश धरम व्यवसाय ॥ लालरे ॥ खिद्धा- यतने ते गयो । जिहां देवबंदनो गयः ॥ लालरे ॥ तु० ॥ ११ ॥ अर्थः-वांची पुस्तक रत्ननां के शाश्वता रत्ननां पुस्तक वांचे. ते वांचीने, हवे लेइ - धरम .

हुं०
स्तक
स्तु
॥२॥
k
व्यवसाय के० धर्मना व्यवसाय शब्दे उपकरण लेन, सिद्धायतन के सिद्धन आयतन जे घर,
तेने विर्षे ते गयो के ते सूरियाभ देवता गयो. ज्या देवबंद स्थानक जे त्यां गयो. शति गाथार्थ. ११
जिनप्रतिमा देखी करी ॥ करे शिर प्रणाम शुन्न बीज ॥ लालरे॥
पूष्पमाल्य चुणे करी ॥ वस्त्रनारणे वली पूज ॥ लालरे ॥ तु ॥१॥
अर्थः-जनप्रतिमा देखीने करे शिर प्रणाम के मस्तके प्रणाम करे. शुन्न बीज के ते
प्रणाम शुन्न जे पुण्य, तेनु बीज छे; एटले पुन्यनुं बीज छे.
पुष्प
के फूले करी तथा माट्य के
मालाए करी तथा चूर्णे करी तथा वस्त्रे करी तथा आनरण के धरेणांए करी;वली पूज
पूजा
करी. इति गाथार्थ ॥ १५ ॥
फुल पगर धागे करी ॥ बालेखे मंगल आठ॥ लालरे ॥
देई काव्य स्तवी ॥ करे शकस्तवनो पाठ॥ लालरे ॥ तुज ॥ १३ ॥
थर्थः-ते वार पड़ी फूल पगर के फूलना ढगला आगल करी, आलेखे मंगल आठ के
अष्ट मांगलीक ते आसेखे. यथा स्वस्तिक १ श्रीवत्स २ कलश ३ नमासन ४ शरावसंपुट ५ मत्स-
के
15
J-
॥२९॥

युग्म ६ दर्पण ७ नंदावर्त छ एवं अष्ट मंगल, धूप देश के अनेक जातीना. धूप देईने, काव्यस्तवी के तेवार पठी अपुनरुक्त एकसो थाव काव्ये स्तवीने, करें शक्रस्तवनो पाठ के बेसी वारे नमो- खुणंनो पाठ कहे. इति गाथार्थ ॥ ए. वली सुत्र प्रमाणे. गाथा बांधी. तथा च तत्सूर्ण ॥ तएणं से सूरियालेदेवें पोंच्यरयण गिएहर पोउयरयणं गिण्हिता. पोचयरयणं विहाडिति विडितित्ता पोलयरयणं वाएइ वाएइत्ता धम्मियं ववसायं गिण्ह गिण्हता पोछयरयणं पडिनिकवेइ पमिनिकवइत्ता सीहासणा अप्नु- इ अमुझेइत्ता ववसाय सनात पुरिमबियेणं दारेणं पमिनिखम पडिनिकमश्ता जेणेव णंदापुरक- रणी तेणेव उवागछ उवागश्ता हल पायं परकालेइत्ता आचंते चोके सूश्भूए एगं. महं से रययामयं विमल सलिल पुन्नं निंगारं गिण्हेश गिहिश्त्ता जाई तच उप्पलाइ जावसय सहस्स पत्ताई ताई गिण्हइ गिण्डिइत्ता जेणेव सिद्धायतणे तेणेव पहारेगमणाए तएणं सुरियानंदेवं बहवे आनिगिया देवाय देवीय थप्पेगश्या कलस हल गया जाव अप्पेगश्या धूवकडुबय हबगया सरियानंदेवं पिछले समणु गति. गचंतिता तएणं सुरियानेदेवे चनहिं सामाणिअ साहसीहिं

•hcm
वक
स्त
॥३०॥
जाव अन्नेहिं देवेहि देवीहिं य सद्धिंसं परिवुमे सबबलेहिं जाव वान रवेणं जेणेव सिद्धायतणे
तेणेव उवागछ उवागलइत्ता सिहायतणं पुरिश्चिमेणं दारेणं अणुपविसइ पविसइना जेणेव देवछंदए
जेणेव अहसयं जिणपमिमा तेणेव उवागबइ. उवागबश्त्ता जिणपनिमाणं आलोए पणामं करे।
करेइत्ता लोमहव्यः गिएर गिण्डिइत्ता लोमहवेणं परामुसइ परामुसइत्ता गंधोदएणं एहावेइ
एहावेइत्ता मोसीसचंदणेणं गाया अणुर्विपश् अणुलिंपइत्ता जिणपमिमाणं श्रदयाई देवस जुत्र-
लाइं नियंसे निरंसेइत्ता पुप्फारुहणं १ मल्लारुदणं २ चुण्णारुहणं ३ वारुहणं ४ आन्नरणारहणं
५ करेइ करेइत्ता आसत्तो उसत्त विजल वह वग्धारिय मतदाम कलावं करेश करेश्ता करयल पडि-
ग्गहियं करयल पक्ष विप्पमुक्केणं दसवणेणं कुसुमेणं मुक पुप्फ पुंजो वयार कलियं करेश करेश्त्ता
जिणपमिमाणं पुर अनिहिं सएणेहिं रययामएहिं अबराहिं तंऽलेहिं अमंगले. श्रालिहतं
जहा सलिय जाव दुप्पणं तयाणं तकणं चंदप्पनरयण वयर वरुलिय विमलदंड कंचण मणिरयण
नत्तिचित्तं कालागुरु पवर कुंदुरुक्क तुरुक्क मसंत धूवमघमघंत गंधुधुआनिरामं गंधवट्टि विणिम्मु-
अंतं वेरुलियमय कमुबुयं पग्गदिऊणं धूवंदाऊण जिणवराणं अहसयं विसुद्ध जुत्तेहिं अपुणरुत्तेहिं
.1
॥३०॥

महाविनहि संथुणइ: संथुणइत्ता पछा सत्तपयाई पच्चोसकइ ॥ वामंजाणु अंचेश् अंचेइना दाहिणं जाणु धरणितलं सिसाहहु तिरकुत्तो मुद्धाणं धरणितलं सिणिवेसेइ सिणिवेसेश्त्ता एगसाडिझं उत्तरासंगं करई करइत्ता जाव करियल परिगाहियं दसण्हं सिरसावतं मलए अंजलिं कटु एवं वयासो नमो. बुणं अरहंताणं नगवंताणं ॥ इत्यादि रायपसेणीनपांगे. अहींयां कुमति कहे छे के देवतानी करणी हुँ मानुं नहीं. " तेने पूछोए जे देवता, जे. करणी करे तेमां पुण्य तथा पाप बंधायः के नहीं ? जो कहेशो के बंधाय तो ए पूजा प्रमुख करतां पुण्य बंधाणु के पाप ? तेनो उत्तर देजो. त्यारे कदेशे के काइ न बंधाय. तेवारे जीव समय मात्र सात कर्म वांध्या विना रहे नही; ते केम मेलवशो ? ते कहो: तथा कोइक कुमति कहे जे जे; "देवता तो नोम्मिश्रा ." तेनो उत्तर जे चारित्रनो अपेक्षाए तो नोधम्मिया सुखे कहो पण श्रुत समकितनी अपेक्षाए नोधम्मिश्रा केम कहेवाशे ? ते विचारजो. वली श्री नगवतीसूत्रने विषे अविरती देवताने कहीए तो ॥ निठुरवयणमेयं ॥ एम कयुं छे. इत्यादिक युक्ति, उपाध्याय श्री यशोविजयजीकृत नौधम्मिानिषेध ग्रंथथी जाणवी.

हुँ
वि०
स्तु
३१॥
वली देव करणी मानवीज घटे छे, ते देखाम बे.
जेदना स्वमुखे जिन कहे ॥ नवसिकि प्रमुख उ बोल ॥ लालरे ॥
तास नगति जिन पूजना ॥ नवि माने तेह निटोल ॥ लालरे ॥ तु० ॥ १४ ॥
अर्थः-जेहना के जे सूरियानदेवताना, स्वमुखे जिन कहे के जिनेश्वर अर्थात् श्रीवीर-
स्वामि पोताने मुखे कहेता हवा. लवसिधि प्रमुख के नवसिद्धि प्रमुख, प्रमुख शब्दे बीजा अ.
नवसिहि १ समकिती मिथ्यात्वो, २ परित्त संसारी अर्णत संसारी ३ सुलन्नबोधी कुर्लनबोधी ४
आराधक विराधक ५ चरम अचरम ६ ए उ बोल लइए. इतिः भावार्थ जे, देवताना ए बोलमां
जे रुडा बोल ते प्रजुए बताव्या. तुं नव्य . १ तुं समकिती . २ परित्त संसारी बे. ३ सुलन बो-
धी जे. ४ आराधक . ५ चरम ले. ६ एम बताव्युं, इतिनाव. तासन्नगति जिनपूजना के ते सूरि-
याननी नक्ति आगल कहिशुं ते, तथा जिनपूजना जे पूर्वे कहो, ते नवि माने के जे मूर्ख माने
नही; ते पुरुष, निटोल के अटोलकाटबुं लोक प्रसिद्ध कवाय जे तेहवा जाणवा इतिगाथार्थ॥१४॥
हवे आलावानो अर्थः तएणं से सून्नरियान्नेदेवे के तेवारे ते सूरियाभदेवता, पोउयरयणं
॥३१॥

गिएहइ के० पुस्तकरत्न लोए. लेश्ने, पोव्यरयणं विडित्ति के पुस्तकरत्न उघाडे, उघाडीने, पोचयर- यणं वाए के पुस्तकरत्न वांचे. वांचीने धम्मियं ववसायंगिरह के धर्म संबंधी व्यवसायले. अ- हीयां धर्मव्यवसाय ते पूजाना उपकरण ते ले. पोळयरयणं पनि निकवर के० पुस्तकात्न पालु मूके. पर्मिनिरकवेइत्ता के ते मूकीने, सीहासणा अपहेश् के सिंहासनथकी ऊठे. अमुळेइत्ता के उगने, ववसाइ सन्ना के व्यवसाय सनाथकी, पुरिमधिलेणं दारेणं पडिनिस्कमई के पूर्वदिशिने बारणे नीकले, नीकलोने जेणेव मंदापुरकरणो के ज्यां नंदानामे वाव्य बे; तेणेव उवागत के त्यां श्रावे. आवीने, हब पाए परकालेश् के हाथ पग पखाले. पखालोने, आयते के नव द्वार श्रोतनां (देहनां) , ते शुद्ध पाणीए पखालवे करोने आचंत के० ग्रथु ले आचमन जेणे, चोरके के० थोडो पण मल राखे नही, एटला माटे सूइभूए के पवित्र थया, एगं महं के एक मोहोटो, सेयं के श्वेत, उज्व- ल, रययामयं के रुवानो, विमल सलिल पुण्णं के निर्मल पाणीए भयो, निंगारं के कलश, गि- एहेइ के ते लेइने जाइं तब जप्पलाइं के त्यां जे नत्पल, एटले कमल, जाव सहस्सपत्ताइ के यावत् हजार पांखमोनां कमल. यावत् शब्दे वीजा कमलना नेद लेवा ते लेने, जेणेव सिद्धायतणे के

Gol
स्त
वि०
स्तु
३॥
ज्यां सिद्धायतन एटले जिनघर , तेणेव पहारेगमणाए के. त्यां जावाने उद्यम करे. तएणं सू.
रियानेदेवं के तेवार पड़ी मूरियान देवने पूबे, बहवे आनिगिया देवा देवीन के घणा आनि-
योगीक देवता देवीज, अप्पेगइया कलस हल गया के केटलाएकना हाथमां कलश रहो गया बे.
जाव अप्पेगश्या, धूवकडुबय हबगया
के यावत् केटलाएकना हाथमां धूपना कडबा रहो गया .
अहीयां यावत् शब्दथी केटलाएकना हाथमां गार कमल प्रमुख लेवा, सूरियानंदेवं पिवळ स-
मणुगढ़ति के सूरियान्न देवतानो पूढे चाट्या जाय; तएणं सूरियानेदेवे के तेवार पछी सूरियान
देवता, चनहिं सामाणिय साहस्सिहिं के चार हजार सामानिक देवताए, जाव अन्नेहिं देवेहिं
देवीहिं सद्धिं के बीजा पण देवता दवीए, संपरिवुमे के परिवर्यो: अहीयां यावत् शब्दे बीजा पर्ष
दाना, कटकना, आत्मरक्षक. इत्यादिक देवता लेवा. सवबलेणं के. सर्व बले सहित जाववाश्यर-
वेणं के० वाजीतना शब्द वाजते, जेणेव सिद्धायतणे के ज्यां सिहायतन जे. तेणेव उवागब उ-
वागबश्ता केप त्यां आवे, त्यां आवोने, सिद्धायतणं पुरिखिमणं दारेणं के सिहायतनप्रत्ये पूर्वदि-
शिने बारणे अणुपविस के प्रवेश करे, प्रवेश करीने जेणेव देवचंदए के ज्यां देववंदो बे; जेणेव
॥३॥

- . अहसयं जिणपनिमा के ज्यां एकसो आठ जिनप्रतिमा जे, तेणेव उवागबइ के त्यां आवे, श्रावीने जिनपमिमाणं लोए के जिनप्रतिमाने दोठा थकां, पणामं करेश के प्रणाम करे:प्रणाम करीने, लोमहव्यं गिएहइ के मोरपीडो ले. लेश्ने, लोमहवेणं परामुसश के ते मोरपीडीए पूंजे, पूंजीने गंधोदएणं पहावेइ के सुगंध पाणीए नवरावं. नवरावीने गोलोसचंदणेणं गायाई अणुलिप के गोशीर्षचंदन, जे वावना चंदन तेणे करीने गात्र प्रतिमानुशरीर, तेहने विलेपण करे.करीने, जिनप. मिमाण के जिनप्रतिमाने,अहयाई के अक्षत, देवदूसजुवालाश्के देवष्यनोयुगल एटले जोमोनि- यंसेइ के पहेरावे. पेहेरावीने, पुंफारुहणं के० फूलनुं आरोपण करे, महारुहणं के० फूलनी मालतुं आरोपण करे. चूमारुहणं के वास बरासं प्रमुख सुगंधी चूर्णतुं आरोपण करे.. वबारुणं के व- स्त्रनुं आरोपण करे, आनरणारुहणं के मुकुटप्रमुख आनरणनुं आरोप करे; करोने अासत्तो के० भूमिए लाग्यो. जसत्त के उपर लाग्यो. विउल के विस्तीर्ण, वट्ट के० गोल, वधारिय के लंबाय- मान. एवो मबदामकलावं के माल्यदाम जे माला तेनो समूह. करे, करयल पडिग्गदियं के ह- स्ततलनेविषे ग्रह्या. करयल पप विप्पमुक्केणं के हस्ततलथो त्रष्ट थयां मूक्यां, एहवां दसद्धवणेणं

•ne
स्त
da
स्तु
॥३३॥
कुसुमेणं के पंचवरणी फूले, मुक्कपुप्फ पंजोवयारकलियं के मूक्या ने पुष्पना पुंज, तेहने उपचारे
सदित करे. करीने जिणपडिमाणंपुर के जिनप्रतिमानी आगल अबेहिं के निर्मल संएहहिं के०
सुकोमल, स्ययामएहिं के० रूपमयी. अठराहिं के० ढुंकडी वस्तुना प्रतिबिंबा पमें; एहवा निर्मल;
तंडुलेहिं के० एवे चोखे करोने, अध्ठमंगले आलिहर के० अष्टमंगल आलेखे. तं जहा के ते कहे
३. सबिय के० स्वस्तिक, जा दप्पण के यावत् दर्पण कहे. यावत् शब्दे श्रीवत्स प्रमुख लेवां, त-
याणं तकणं के तेवार पठी चंदपनरयण के चंपन्न रत्न, वयर के० वज्र, वेरुलिय के० वैडूर्यर-
नमयी, विमलदंड के निर्मल बे दंड जेनो, वली कंचणमणी रयणन्नत्तिचित्तं के० कनक मणीरत्न-
नीनांति विचित्र बे. कालागुरु के० कृष्णागुरु, पवर के प्रधान, कुंदरुक ते प्रसिक, तुरुकनामा गं-
धव्य विशेष. डसंत धूव के. दह्यमान जे दशांगादि धूप, तेहनो मघमघंत के० महमहाट गंध
धूया निराम के० प्रगट थयो गंध तेणे अनिराम. गंधवहिं विणिमुयंत के गंध, अव्य गुटिका
सरखो सुगंध मूकते, वेरुलियमय कडुबयं के वैडूर्यरत्नमय कडबा, पगाहिऊणं के लेश्ने, धूवं
दाऊणं जिणवराणं के जिनवरने धूप देइने, अहस के एकशो श्राप, विशुजुत्तेहिं के शुरू
॥३३॥

युक्त, अपुणरुत्तेहिं के फरी फरीने तेहनो तेह पाठ न आवे. एवा महावित्तेहिं के० महाकाव्ये, संथुण के स्तवना करे. करीने, पछाय सत्तठ पयाइं के० पाबां सात आठ पगलां, पच्चोसकर के पागे सरे. वामं जाणु अंचेइ के माबो ढींचण उँचो राखे, दाहिणं जाणु के जमणो ढींचण, धरणितलं सिसाहणं के० धरतीने विषे थापे. तिरकुत्तौ मुद्धाणं धरणि तलंसि निवेसइ के वणवार मस्तक धरतीए स्थापे. स्थापीने, एगसाडी उत्तर उत्तरासंग करेइ के एक सामी. उत्तरासंग करे. करीने, जाव करयल परिग्गदियं दसनदं के। हस्ततल परिग्रहित दश नख, सिरसावत्तं के० म. स्तके आवर्तन करीने, मबए अंजलिं कटु के० मस्तके अंजली करोने, एवं वयासो के एम कदे- | नमोबुणं कहे. एहनो अर्थ टीकाथी जाणवो. अहीयां कहेतां ग्रंथ वधी जाय बे-इति हवे ते छ बोल रायपसेणी मध्ये कह्या ले. तथाहि ॥ तएणं से. सूरियानेदेवे समणस्त नगवर्ड महावीरस्स अंतिए धम्मं सोचाणीसम्म हछ जाव नइ हित्ता समणं नगवं महावोरं वंदर ण. मंस एवं वयासी अहण्णं नंते सूरियानेदेवे किं नवसिहिए अभवसिद्धिए १ सम्मदिछिए मिछा- दिहिए २ परित्तसंसारिए अणंत संसारिए ३ सुलह बोदिए दुलह बोहिए ४ बाराहए विराहए

निक
•hen
%3D
स्त
॥३४॥
५ चरमे अचरमे ६ सूरियाना समणे नगवं महावीरे सूरियाभं देवं एवं वयासो सूरियाना तुमएहं
नवसिद्धिए, नो अन्नवसिहिए जाव चरमे णो अचरमे ॥ अस्यार्थ ॥ तएणं से सूरियान्नेदेवे के
तेवारे ते सूर्यानदेवता, समणस्स-नगवळ महावीरस्स अंतीए के श्रमण नगवान महावीरने स-
मीपे, धम्म सोच्चाणिसम्म के धर्म सांजलीने, हट जाव उइ के हर्ष पामीने यावत् उठे. उठी-
ने, समणं नगवं महावीर के श्रमण नगवान महावीर प्रत्ये बंदइ नमंस के वंदना करे नम-
स्कार करे. एवं वयासो के एम कहे. अहन्नं नंते सूरियानदेवे के० हे भगवन्, हुं सूर्यान नामे
देवता, किं भवसिद्धिए अभवसिद्धिए के० शुं भव्य छ ? किंवा अभव्य बुं ? १ सम्मदिछी के
सम्यक्दृष्टि हुँ किंवा मिथ्यादृष्टि बुं ? २ परित्त संसारिए अयंत संसारिए के परित्त मव्यो संसारी
डं किंवा आणतो संसारछु ? ३ सुलहबोदिए दुलहबो दिए के सुलभबोधि छु एटले परनवे जि-
नधर्म प्राप्ति सोहली ने जेने एवो छ के दुर्लनबोधि ढुं ? ४ आराधक के विराधक बु. ५ चरमे
के देवतानो भव बेहो ले के अचरमे के घणाभव करवा ले ? सूरियानाइ के सूर्यानने बोला-
वोने श्रमण भगवान महावीर सूर्यान्नने एम कहे. सूर्याना तुमणं भवसिद्धिए के हे सूर्यान, तुं
-
॥३४॥

भवसिद्धिक छे, अन्नवसिदिक नथी, यावत् चरम , अचरम नथी. एम बोल रुमा कहेवा. वीजा निषेध करवा: इति गाथार्थ ॥१४॥ हवे.सूर्याननो नक्ति देखा बे. प्रनु आगल नाटक कयुं ॥ नगति सूरियानने सार लालरे ॥ नगतितणां फल शुन्न कह्यां ॥ श्री जनाध्यपन मोझार ॥ लालरे ॥ तु0.॥ १५ ॥ अर्थः-प्रभु आगल नाटक कयु. ए स्पष्ट ले. ते माटे नक्ति सूरिया ने सार के० सूरियान्न देवताने सार एटले प्रधान नक्ति . तथा च तत्सूत्रं ॥ अहन्नं नंते देवाणुप्पियाणं ननिपुवयं गायः माईणं समणाणं निग्गंथाणं बनोसइबद्वं न विहिं उवदसेमि ॥ अर्थ ॥ अहवं ते देवाणुप्पियाणं भनिपुव्वयं के सूर्याभ, प्रनुजोने कहे . हुं. देवाणु प्रियनो भक्तिपूर्वक, गोयमाईणं समणाणं निग्गंधाणं केव गौतमादिक श्रमण निग्रंथने, बत्तीसइ बाई नट्टविहिं उवदंसेमि के बत्रोश विधि नाटक देखाउं? इति रायपसेणीमध्ये ए सूत्रमा भक्तिपूर्वक एवो. पाव. उ. माटे जाणीए बीए जे सरियालने नक्ति प्रधान . अने नक्तिनां फल तो शुभ के उत्तम कयां . श्री उत्तराध्ययन मोकार के० श्री उत्त- वि० हुँ स्तक ॥३५॥ राध्ययन मध्ये अध्ययन गणत्रोशमे . तथा च तत्पाः ॥ गुरु साहम्मिय सुस्सूसण्याएणं भंते जीवे किंजणइ गुरु. साहम्मिय सुस्सूसणयाए विणयपडिवत्तिं जश्णविणयपमिवन्नेणं जीवेअन्नच्चा- सायणसीले नेरइय तिरिकजोणिय मणुस्स देवडग्गई निरुंन वण संजलणंनति बहुमाणयाए माणुस्सदेव सुगइ निबंधइ सिधि सुगई च विसोदेश पसबाइंचणंविणय मूलाई सबकाई साहेइ अन्नेअ बहवे जीवे विणश्नत्ता नव ॥ अस्यार्थः गुरु साहम्मिय के साधर्मिकनी, गुरुनी सुस्सू- सणयाएणं के सेवा करतो, नंते के हे लगवन् , किं जणइ के शुं नपार्जे ? गुरु उत्तर कहे . गुरु साहम्मिय सुस्सूसणयाए के गुरु अने साधर्मिकनी सेवा करतो, विणयपमिवत्तिं के उचित कार्य अंगीकार करे, विणयपमिवन्नेणं जीवे के विनयप्रतिपन्न जीव, अमच्चासायणसीले के गुर्वा- दिकना अवर्णवाद न बोले, ते वारे नारकी तियेचनी योनि तथा मनुष्य देवतानो पुर्गतिने रुंधे; वाम के प्रशंसा संजलणं के गुणर्नु प्रगट करवु. नत्ति के अंजलो प्रमुख करवो. बहुमान ते अं- तर प्रीति-एटलां वानां करतो मनुष्यनी अने देवतानी सुगइ निबंधई के० सदगति बांधे. सि. हिसुगई च विसोहेश के सिधिरूप सद्गति ते रत्नत्रय तेहने विशुद्ध करे. परनवे मुक्ति साधे. . 1 वली अन्ने बहवे जीवे के वीजा घणा प्राणीने, विणइभत्ता नवइ के विनयवंत करे. उक्तं च ॥ ग्गिंग च एपर इति गाथार्थ ॥ १५ ॥ ए सूरियाननो अधिकार एकज ए स्तवनमा देखाइयो. एम केटला कहोए ? सूत्रमांतो ठामे ठामे कह्यां , माटे अति देश करे . अंग उपांगे घणे कही ॥ एम देव देवीनी नक्ति ॥ लालरे ॥ .'. आराधकता तेणे थइ ॥. हां तामली इंनी युक्ति ॥ लालरे ॥ तु० ॥ १६ ॥ अर्थः-अंग के ज्ञातासूत्र प्रमुखने विषे देवी अनेक नवनपतिमा उपना ले. त्यां पण सू- र्याननीज रीति कही बे. तथा नगवतीमां इंसादिकनां नाटक घणां वखाण्यां जे. तथा उपांग के जीवानिगमादिकमां विजयप्रमुख देवतानो तथा रोते बोजा पण जगतीवा त्रण दरवाजाना धणी एमज कह्या ले. घणे कही के. ए: रोते घणे अंगः उपांगे कहो . कहींक तो करी एवो पाठ . त्यां नक्ति करी, एवो अर्थःकरोए. एम देव देवीनी नक्ति ए स्पष्ट जे. वली.गणांगमध्ये चोथे गणे नंदीश्वर छोपे. घणा:सुर असुरादिकोए पूजा भक्ति प्रमुख कयाँ ले तथा ते देवता देवीनने आराधक कही .

Goal.
점
स्त
३६॥
::
बोलाव्यां ले. ते श्राराधकपणुं तो तेणे थर के० ते वीतरागनी नक्तिएज थ . अहींयां बाराध-
कतानी अपेक्षाए थइ एम कर्दा बे; अहीयां कोइ कहेशे के ए जिन नक्तिए आराधकता नथी.
एतो पाबले नवे करणो करो ; ते अपेक्षाए आराधक कह्या बे. एम कहेनारने उत्तर दे .
इहां तामलो इंच के० तामलो नामा तापस ते बीजा ईशानदेवलोके इंज थया; तेहनी युक्ति जा.
जो. इति गाथाक्षरार्थ.
नावार्थ तो ए. के तामली नामा तापस, पोताने तपने कष्ट करी बीजा देवलोकने विषे
तेमणे आगल नाटक करो पूयु जे हुँ आराधक बुं किंवा विराधक बुं ? इत्यादिक
ब बोलनी पूग श्री भगवतीसुत्रमा कहो ले. तेमां कडं जे " आराधक " एम का बे; माटे
पूबोए छैए जे परनवनो अपेक्षाए आराधक होत तो, एतो परनवे तापत हता, तेथो केम परभव
कहेवाशे ? ते माटे आ. भवनी प्रजुन्नक्तिज आराधकता कही ले. इतिभावः इतिगाथार्थ ॥ १६ ॥
ए जिनेश्वरनो थापनानिदेपो पूजवा योग्य छे. एम कडं. हवे कोई कहे छ, “ ए अचेतन छे.
एमां शा गुण ? " तेनो उत्तर करे जे, जिनदाढा पण अजीव ले तेमां शो गुण जे ? अने
इंच थया;
प्रन्नु
155
॥३६॥

. पूजवा योग्यतो जे ते देखामे.. लक्ति जीत. धर्मे करी ॥लीए दाढा अवर.जिन. अंग लालरे ॥. थूल रचे सुर ते ॥ कहे जंवूपन्नत्ती चंग.॥ लालो। तु० ॥१७॥ अर्थ:-क्ति के कोइक, देवता नक्ति जाणी ले . जीत के अपरदेवता पोतानो जीत- व्यवहार जाणी. ले ले. धर्मे करो. के. कोइक धर्मे करी लेता हवा; एंटले धर्म जाणी लेता हवा. लोए के एटले प्रकारे ले. दाढा के दाढा, अवर के वली बोजा देवता, जिनअंग के हाड दंत प्रमुख ले. तेवार पठी सुर के देवता, त्रण. खून, रचे के करे, कहे जंबूपन्नती के जंबूझोपपन्न- ती एम. कहे . आद्यांत ग्रहणे मध्यग्रहणमिति न्यायात्. जंबूपन्नत्ती शब्दे जंबूझोपपन्नत्ती लेइए, एटले.जंबूझोपपन्नत्तीमध्ये एम,कहे . .चंग के मनोहर..इति. तथा च तत्पाठः ॥. तएणं सके देविदे देवराया उवरिलं. दाहिणं सकह गिएहइ ईसाणे देविंदे देवराया. उवरिवं वाम सकहं गि: पहई चमरे अतुरिंदे असुरराया हिडिवं दाहिणं सकहं गिण्हइ बलों वश्रोयणिंदे वश्रोयणराया हिरिवं वाम सकहं गिएहइ अवसेसा नवणबई जाव,वेमाणियादेवा जहारिहं अबसेसाई अंगम

म
वा
•hen
स्त
0
|३॥
गाई भिण्ड के जिणन्नत्तिए केई जीयमेयंति कह केई धम्नोति कट्टु गिएहंति तएणं. सके देविंदे
देवराया नवणवइ जाव वेमाणियादेवा एवं वयास खिप्पामेव नो देवाणुप्पिया सवरयणामए मह-
इमहालए तर्ड चेश्य थूने करेह एग नंगवतो तिबगरस्स एगं गणहराणं एगं अवसेसाणं अणगा-
राणां तएणं बहवे जाव करेति तएणं ते बहवे नवणव जाव वेमाणिया देवा तिबगरस्स परिनिवाण
महिम करति जेणेव पंदीसरेदीवे तेणेव उवागमति ॥ व्याख्या-तएणं सके देविदे, देवराया के०
तेवारे शक्र देवेंछ देवतानो राजा, उवरिलं दाहिणं के जमणी उपरली, सकहं के दाढा, गिएहई
केग्रहे, ईसाणे देविंदे देवराया के ईशान देवेंग देवतानो राजा, उवरिलं वाम सकहं गिण्ह के
माबी उपरनी दाढा लोए. चमरे असुरींदे असुरराया के चमर असुरकुमारनो इंज, असुर कुमारनो
राजा, हिडिवं दाहिणं सकई, गिएड के जमणी हेठली दाढा लीए. बली वश्रोयणिंदे वशरोय:
णराया के बली नामा वैरोचन देवनो इंऽ वैरोचनराजा,, हिड्विं वामं सकह गिएहर के. माबी
हेठली दाढा लीए. अवसेसा के० बोजा शेष, नवणवर जाव वेमाणियादेवा के जवनपति यावत्
वैमानिकदेवता. जहारिहं के जेम जेने योग्य होय ते, श्रवसेसाई के शेष थाकतां, अंगमंगाई
॥३॥

गिएहर के अंगोपांग लीए, के.जिणन्नत्तीए, के कोश्क देवता. जिननी नक्ति, जाणो, लीए केइ जियः मेयंति कट्ठ.के कोइ जीत आचार. एम करीने लीए, केइ धम्मोति कटु गिण्ड के कोइक धर्म. एम. करीने लीए. तएणं, सके देविंद देवराया के तेवार,पली शक देवेंद्र देवराजा, नवण. 'वर जाव,वेमाणियादेवा एवं,वयासी के नवनपति प्रमुखने. एम कहे. खिप्पामेव नो देवाणुप्पिया के शीघ्र शीघ्र हे देवानुप्रिय, सब, रयणमए के० सर्व रत्नमयी, मह महालए के, अति, मोटा, तर्ज चेइअथूने करह के त्रण चैत्यस्तून करो.. एग,भगवळ तिबगरस्स. के एकतो लगवान तीर्थ- करनी, एग गणहाणं केए, एक गणधरनी, एग:अवसेसाणं, अणगाराणं के एक शेष,अणगारनी तपणं के तेवार,पो बहवे. जाव करेनि केय ,घणा, भवनपति यावत्, चार, निकायना देवता थूल त्रण करे तएणं के0:तेवारे ते नवन-पति प्रमुख देवता, तिबगरस्त के तीर्थकरनो परिनिवाण महिम, करंति के निर्वाण महोत्सव, करे. जेणेव पदीसरेदीवे के ज्या नंदीश्वरकोपले. तेणेव उवागवंति, के० त्यां थावे, इत्यादिक पाठ... इति: जंवूछीपप्रज्ञप्ति:पाठः इतिगाथार्थः ॥ १७ ॥ वली एज वात: विशेषे कहे. के. -*

•hes
स्त
॥३॥
शतक दशमे अंग पांचमे ॥ नदेशे के इंद ॥ लालरे ॥ दाढतणी
याशातना ॥ टाले ते विनय अमंद ॥ लालरे ॥ तुज ॥ १७ ॥
अर्थः-शतक. दशमे अंग पांचमे के पांचमुं अंग श्री भगवतीसूत्र-तेनुं दशमुं शतक-तेने
उद्देशे बड़े के० उहा उद्देशानेविषे, इंद के० चमरेंप्रमुख इंड ते, दाढतणी आशातना टाले के
दाढानी आशातना टाले बे. ते विनय अमंद के ए तीव्र आकरो विनय जाणवो. इति गाथा-
ऽक्षरार्थः नावार्थ तो ए ले जे, चमरेंज प्रमुख सुधर्मासन्नामध्ये विषयप्रमुख नथी सेवता, ते सु
धर्मासन्नामध्ये परमेश्वरनी दाढा बे; तेनो आशातना टालवा माटे नथी सेवता. इति नावः ॥१॥
शहां ए स्तवनने विषे तो दशमा शतकना बहा उद्देशानी साख लखी; अने श्रीनगवतीसूत्रमा
जोतां तो दशमा शतकना पांचमा उद्देशासां ए पाठ , तेमाटे जाणीए बैए जे कोइ धुरथीज ल.
खनारनो दोष जे; अन्यथा उपाध्यायजी एम आणे नहीं; एहवी प्रतीति . अथवा रानसवृत्तिए
अनानोगे उपाध्यायजीए एम आएयुं . यतः ॥ नदि नाम मान.नंग छद्मस्थस्येद कस्यचिन्ना-
स्ति " ज्ञानावरणीयोहिं ज्ञानावरणं प्रकृतिकर्म" ॥ १॥ हवे ते पाठ लखीए बैए. चमरेणंते नंते,
॥३॥

असुरिंदे असुरकुमारराया चमरचंचाए रायहाणिए सभाए सुदम्माए चमरंसी सिंहासणंसिं तुडिय- णं सद्धिं दिवाइनोग लोगाई जुजमाणे विदरित्तए णोश्ण सम से केणणं नंते एवं वुच्चइ नोप- भूजाव विदरित्तए गो चमरस्सणं असुरिंदस्स असुरकुमाररन्नो चमर चमरचंचाए रायहाणीए स. भाए सुहम्माए माणवए चेश्अखंभे वामएसु गोलवदृ समुग्गएसु बहुश्ओ जिणसकहा सन्नि- कित्ता वित्ति जाणं चमरस्स असुरिंदस्स असुरकुमाररणो अन्नेसिं च बहूणं असुरकुमाराणं | देवाणं देवीणय अञ्चणिजा वंदणिझा नमसणिजाउँ पुयणिजार्ड सकारणिका. सम्माणणि- जार्ड कक्षाणं मंगलं देवयं चेश्यं पज्जुवासणिजा नवंति से तेणठणं अजो एवं तुच्चइ णोपभूजाव विह रित्तए पभूणं नंते चमरे असुरिंदे असुरराया चमरचचाए रायहाणीए सन्नाए सुहम्माए चम- रति सिहासणंसि चजसहिए सामाणिय साहस्सीहिं तायत्तोसाए जाव अहिं असुरकुमारेहिं दें- वेहिं देवीदिय सिद्धिं संपरिबुडे महया हयनह जाव मुंजमाणे विद रित्तए हंता केवलपरियारिटीए नो चेवणं मेहुणवत्तियाए ॥ व्याख्या ॥ चमरेणं नंते के हे नगवन् , चमरो, असुरिंदे के असुरदेव- नो इंड, असुरकुमारराया के० असुरकुमारनो राजा, चमरचंचाए रायहाणीए के चमरचचा नामे वि० •hen हुं० स्त स्तु० ॥३९॥ राजधानोनेविषे, सभाए सुहुम्माए के सुधर्मानामा सनाने विषे, चमरंसि सिहासणंसि के चम- रनामना सिंहासननेविषे रह्यो. तुमिएणंसहिं के तुटित जे घाणीनो समुह ते साथे, दिवाई के देवसंबंधी, नोगाई के लोग, खंजमाणे के० नोगवतो थको, विहरित्तए के विचरे. प्रजुजी कहे बे. णो इणठे समठे के ए अर्थ समर्थ नही. एटले. नोग न नागवे; से केणणं ते एवं वुच्च के हे नगवन, शामाटे एम कहो ले ? णोपभूजाव विदरित्तए के न समर्थ नोग नोगवतो वि- चरवाने. एम पूजे थके नगवान कहे . हे गोयम. चमरस्सणं असुरिंदस्स असुर कुमाररन्नो के चमरो असुरेख असुरकुमार राजानी, चमरचंचाए रायहाणीए के० चमरचंचा राजधानीमां, स- नाए सुहम्माए के सुधर्मासभाने विषे, माणवए चेश्यखने के० माणवकनामा चैत्यस्थंभनेविषे वइरामएस के० वज्रमयी, गोलवट्ट समुग्गएसु के घणा गोल माबमा बे. तेहनेविषे, जिणसकहा के जिनेश्वरनी दाढाओ, सन्निरिकत्ता चिति के थापीथकी जे. जाणं के जे दाढाओ, चम- रस्स असुरिंदस्त असुरकुमाररन्नो के चमरो, असुरेंद्र, असुरकुमार राजाने तथा अन्नसिं च के० बीजा पण देवताने, बहूणं असुर कुमाराणं के घणा असुरकुमार; देवाणं के देवताने, देवीणय के R ॥३॥ - देवीने, अच्चणिजा के अर्चवा योग्य . वंदणिजा के वांदवा योग्य . एमसणिका के नमस्कार करवा योग्य वे. पूयणिजाले के पूजवा योग्य छे. सकारणिका के सत्कार करवायो- ग्य वे. सम्माणणिजा के सन्मान करवायोग्य बे. कक्षाणं मंगलं के कल्याणकारी, मंगलकारी. देवयं चेश्य के देवतानां चैत्यनी परे. पखवासणिझाउँ, के सेवा करवायोग्य, भवंति के ले. से तेणणं अजो एवं बुच्चइ के हे आर्य, तेमाटे एम कहीए बैये. णोपभूजाव विहरित्तए के नथी समर्थ, यावत् देवी साथे लोग नोगववाने. फरी पूठयुं जे, चमरो असुरकुमार चमरचंचा राज- धानीनेविषे सुधर्मासभामां चमरसिंहासननेविषे वेगो. चलसहिए सामाणिय साहस्सीहिं के चो- सठ हजार सामानिक देवतासाथे, तायत्तीसाए के० तेत्रोश त्रायत्रिंशकसाथे, जावअन्नेहिं असुर कुमारेहिं इत्यादिक सुगम जे. स्यादि जगवत्ती सूत्रे शतक दशमे नदेशे पांचमे. शहां परिचारणरू- वि के० नाटय पूजामांहे स्त्रीशद्द श्रवणादिक परिचारण करे; पण मैथुनसंज्ञाए सुधर्मासनामांश- व्दादिक न सेवे, ए.रीते जेम चमरेंजने कही तेम सौधर्मे लगे एटले नवनपति, व्यंतर, ज्योति- पी, वैमानिक तथा तेहना लोकपालना आलावा बे, ते सर्व अर्थी होतो जोज्यो, हुं० स्त वि० स्तु ॥४॥ हवे अहींयां कोईःपूजे जे “नगवतीसूत्रमा तो एटर्बु कयु जे सुधर्मासन्नामां दाढा बे, माटे विषय वात न करे पण ते करतां आशातना थाय; एम क्या कह्यु डे ?” एवी मूर्खनी आ- शंका धरीने लखीए बैए जे, सोनल, श्री उववाइ प्रमुख सूत्रमाहे अनाशातनाविनय कह्यो बे; ते सर्व परमारथथी जोतां अरिहंतनोज विनय जाणवो. हवे एवा अधिकार सनिलीने ते कुमति बोल्या जे " देवता तो अविरति, अपच्चखाणी, नोधम्मिया . ए देवतानी करणी कोण लेखामां गणे ? ते माटे ए देवताए एटलां वानां क- स्या पण अमे तो एनी करणी मानता नथी. " एम देवताने नोधम्मिा कही कहीने निंदे ने तेने शिखामण दिए बे. समकितदृष्टि सुरतणी ॥ पाशातना करशे जेह ॥ लालरे ॥ उझन बोधि ते थशे ॥ गणांगे नाख्युं एह ॥ लालरे ॥ तु० ॥ १५ ॥ अर्थः-सम्यक्दृष्टि सुरतणी के सम्यग्दृष्टि देवतानी, आशातना करशे जेद के जे प्राणी आशातना करशे, अवर्णवाद बोलशे, दुर्द्धनबोधि ते थशे के। ते प्राणी दुर्लनबोघि थाशे. एटले R ॥४॥ है

श्रागल बोधिवीजनी सामग्री दोहली मलशे. ति नाव. गणांगे नाख्यु एद के एवी वात गणां-
गसूत्र जे त्रीजुं अंग तेमां कही ; यदुक्तं ॥ पंचहि ठाणेहिं जीवा दुखदबोहियत्ताए कम्म पक-
रेति तं जहा अरिहंताणं अवर्ण वयमाणे १ अरिहंत पसत्तस्स धम्मस्स अवणं वयमाणे आयरि-
यवसायाणं अवर्ष वयमाणे ३ चाउवलस्स संघस्स अवर्ष वयमाणे ४ विवक तव बनचेराणं
वाणं अवां वयमाणे ५ व्याख्या-पंचहिगणहिं के० पंचस्थानके जीवा के जीवने, दुलहवोहिय-
ताए के पुर्लनवोधिपणु एटलें परभवे जिनधर्म प्राप्ति दोहिली होय.. कम्मं पकरेति के कर्म
बांधे. तं जहा के ते पांच प्रकार देखांडे . अरिहंताणं अवर्ष वयमाणे के अरिहंतना अवर्णवाद
बोलतो १ अरिहंत पाहत्तस्स धम्मस्स अवां वयमाणं के अरिहंतना परूप्या धर्मना अवर्णवादने
बोलतो । आयरिय उवझायाणं अवलं वयमाणं के श्राचार्य उपाध्यायना अवर्णवाद बोले ३
चाउवापास्स संघरस अवम् वयमाणे के चतुर्विध संघना अवर्णवाद बोलतो ४ पांचमा बोलनो
अर्थ आगल लख्यो बे, पण एटलो फेर जे अवर्णवाद बोलतो उर्लनबोधिपणुं करे. तथा वणवाद
ते जश बोलतो थको जीव सुलभबोधिपणुं करे. इति वाणांगे ॥ इति गाथार्थ ॥ १५ ॥

वि •ion ॥४१॥ स्त SA ए. जेम समकितो देवताना अवर्णवाद बोलता दुर्लन्नबोधि थाय तेम एनो ज़श बोलता सु. लभबोधि पण थाय ते देखाडे जे. तेहने जश बोले कह्यं ॥ वली सुलानबोधत थाय ॥ लालरे ॥ तेणे पूजादिक तेहना ॥ करणी शिवदेतु कहाय ॥ लालरे ॥ तु० ॥ २० ॥ अर्थः-तेहने के ते समकितदृष्टि देवतानो जश बोले के० वर्णवाद बोलतां कयु के श्री ग- णांगमध्येज कह्यं . ठाणांगमध्ये एटलो अर्थ गम्यथी लइए, वलो के ते दुर्लनबोधिनी अपेदा- ए. सुलन्नबोधत थाय के आगल बोधिबीजनी सामग्री तरत मले. यतः ॥ पंचहिंठाणेहि जीवा सुलहबोदित्ताए कम्मं पकरेति तं जहा अरिहंताणं वण्णं वयमाणे जाव विवक तवबनचेराणं देवाणं वणं वयमाणे ॥ अहींयां कोइ पूढे जे " ए सूत्रना आलावामा समकिती क्या कह्या ? जे तमे क- होबो समकितीना अवर्णवाद बोले ते ऽर्लनबोधि थाय ! तेतो एमां न आव्यां" एम कहे जे, तेने सूत्रमाथी आन्नाय देखामी समकिती ठरावे . अहींयां आचार्य उपाध्याय इत्यादिक नावनिदेपे प्रसिद्ध ले. तेमाटे तेहने बोजां विशेषण पद न कह्यां, अने देवपदनो अर्थ तो मुख्यताए कीमादिक ॥४१ काचक उदयिक नावपुष्टिपणे प्रसिद्ध ; ते माटे विशेषण कह्यु, विवक के पाका तप ब्रह्मचर्य, तेथी उपन्यां पुण्य कर्म जेने एवा देवनो अवर्णवाद बोलतो एतावता सम्यग्दृष्टि श्राव्याज. इति भावः तेणे के ते कारण माटे ए सम्यग्दृष्टि बे. ते. माटे तेहना के ते देवतानां पूजादिक के पूजा आदिशब्दथी जन्म महोत्सव समवसरणादिक गसन समवसरणादिकनुं रचवू लइए. एदवी जे करणी ते शिवहेतु कहाय के मोदनां हेतु कहोए, एटले देवतानो जे पूजादिक करणो ते मोक्षः हेतु जाणवी, इति नाव. गाथार्थ. ॥ २० ॥ वली जे देवतानी करणी नथी मानता तेमने आपको दे ले. ते जेनशैलीना अजाण ३ एम देखामे . तप संयम तरुसम कह्यां ॥ फल सम ते सुर शिवशर्म ॥ लालरे । सुर करणी माने नहीं ॥ नवि जाएयो तेणे ए मर्म ॥ लालरे ॥ तुजा ॥ २१ ॥ अर्थः-तप संयम तरु सम कह्यां के तपस्या तथा संयम-तेतो वृद्ध समान कह्यां , अने तेहना फल समान ते सुर के देवतानां सुख, शिव के मोकना, शर्म के सुख कह्या देएटले

वि
•hoy
स्त
॥४॥
,
ए नाव जे, तप संयम ते कारण थयां अने देवतानां तथा मोक्षनां सुख ए कार्य थयां. हवे
विचारो जे, कारण अने कार्य मध्ये अधिक शुं कहीए ? एतावता कार्य अधिक कहिए. केइत्थ
देवलोएसुं केइ सितंति नीरया ॥ इति वचनात्. ते माटे सुर करणी के देवतानी जे करणी ते
माने नईी के न माने, तेणे के ते मूर्खे, ए कारण कार्य नावना संबंधनो जे, मर्म के गुह्यार्थ,
ते नवि जाण्यो के नथी उलख्यो. एटले निपट मूर्ख ले. इति भाव. इति गाथार्थ ॥ २१ ॥
हवे कोइकने शंका उपजे जे “
देवतामां समजण काची हशे ते पूजा
करे तो सुखे
सुखे करों
पण अमे समजु थश्ने पूजा केम करीए ?" तेने उत्तर दे .
दशवकालिके नरथकी ॥ सुर अधिक विवेक जणाय ॥ लालरे ।।
अव्यस्तव तो तेणे कयाँ ॥ माने तस सुजश गवाय ॥ लालरे ॥ तु० ॥२२॥
अर्थः-दशवैकालिके नरथको के दशवैकालिकने लेखे मनुष्य थकी पण सुर के० देवताने,
अधिक विवेक जणाय के अधिको विवेक जणाय . तथा च तत्सूत्रं ॥ धम्मो मंगल मुकि अ-
हिंसा संजमो तवो. देवा वि तं नमसंति जस्स धम्मे सयामणो ॥ ए गाथाने विषे एम कयुं जे
॥४॥

. धर्मने विपे जेनुं सदा मन वर्ते ; तेने देवता पण नमस्कार करे. थपि शब्दे एम सूचवे ठे जे, मनुष्य करे तेमां कदेवुज शुं ? ए लेखे मनुष्यथकी अधिक विवेक योज; अने व्यस्तव तो तेणे कयों के अव्यस्तव जे, प्रनु पूजा, अने परमेश्वरनी भक्ति ते देवताए कया . माने के ते अयस्तव कयां ते माने, प्रतीति करे, श्रद्धा करे. तस के ते प्राणीनो सुजश के नलो जे जश ते गवाय. एटले ए भाव जे देवतानां कयां व्यस्तव मान्यां; एटले बागम प्रमाणे श्रद्धा थ. ते श्रद्धावंतना गुणग्राम नव्यप्राणी करेज. इति. नावः एटले कर्ताए जश ए, पोतानुं नाम पण सूचव्यु. इति गाथार्थ ॥ २५ ॥ एटले बीजो ढाल संपूर्ण थयो. ग्रंथाग्रंथ ५३६ अ॥ २४ - सर्व ग्रंचामंच १०१० अ० ६. इवे बीजो ढाल मांडे ठे. तेने पूर्व हाल साथे ए संबंध के वीजा ढालमा पूजानो अधि- कार देवता संबंधी कायो. हवे जे मूर्ख देवतानी करणीमां आश्रवद् घोले , तेने मनुष्यना अधिकार सिद्धांत साखे ए ढालमा देखाडे वे. ए संबंधे करो आव्यो त्रीजो ढाल; तेनी प्रथम गाथा कदे .

वि
हुँ
स्त
॥४३॥
ढाल ३ जी ॥ ऋषन्ननो वंश रयणायरु ॥ एदेशी ॥
शासन ताहरु अति नबुं ॥ जग नहीं कोई तस सरखुरे ॥ तेम
तेम राग घणो वधे ॥ जेम जेम जुगति शुं परखुरे ॥शा० ॥१॥
अर्थः-शासन के शोखामण वचन, तारुं के तमारूं, अर्थापतिए हे परमेश्वर, तमारु
शीखामण वचन, अति नबुं के घणु रुहुँ जे. जग नही कोश् तस सर के जगतमां कोइ ते
सरखं नथी. जेम जेम जुक्तिए परीक्षा करूं खंतेम तेम राग घणो वधतो जाय . इति प्रथम गाथार्थ ॥१॥
श्री अरिहंत ने तेदनां ॥ चैत्य नमुं न अनेरां रे ॥ अंबड ने
तस शिष्यनां ॥ वचन उववाश् घणेरांरे । शा॥२॥
अर्थः-श्री अरिहंत के श्री वीतराग अने तेदना के श्री वीतरागनां चैत्य के प्रतिमाने,
नमुं के नमस्कार करूं. न अनेरा के श्री वीतराग तथा वीतरागनी प्रतिमा टाली अन्यदर्शनी
तथा अन्यदर्शनीनी प्रतिमा न नमुं. ए रीते कोणे कडं जे ? ते कहे जे. अंबड ने तस शिष्यनां के
अंबड परिव्राजक अने अंबमना शिष्य, तेनां वचन उववाइ घणेरां के श्री उववाश् प्रथम श्रीथा-
N
॥४३॥

चारांगसूत्रनुं उपांग-तेदमा घणां वचन ले. इति गाथार्थ ॥ २ ॥ तथा च सूत्रं ॥ अंबमस्सणं नो कप्पइअन्न उबिएवा अन्ननबिय देवयाई वा अन्ननलिय परिग्गदियाई अरिहंत चेश्याइं वा वंदि- त्तए वा नमंसित्तए वा नन्नछ अरिहंते वा अरिहंत चेश्याणि वा ॥ ए अंवमनो अधिकार कह्यो. एज रीते तेना सातसे शिष्योनो अधिकार जाणवो ते कहीए बीए. ॥ तेणं परिवायगा बहूई जनाइं अणसणाई दित्ता आलोश्य पडिकता समादिपत्ता कालमासे कालंकिच्चा बनलोए कप्पे देवताए उववन्ना तहिं तेसिं गई दससागरोवमाई लिई परलोग आराहगा सेसं तं चेव ॥ अहीयां अंबड शिष्यनो शेष अधिकार अंवडने जलाव्यो, ते माटे समकितनो आलावो सहूनो सरखो जाणवो. इति नाव:: अर्थः-अंवम परिव्राजक पोतेज बोले डे अंबमस्सणं के अंबडने, णो कप्पइ के न कटपे, अन्ननलिए वा के अन्य तीर्थीप्रत्ये तथा अन्ननबिय देवयाणि वा के वा अथवा अन्य तीर्याना देव प्रत्ये, तथा अपबिय परिग्गहियाई अरिहंत चेइयाई वा केवा अथवा अन्य तीर्थी परि- ग्रहीत के अन्य तीर्थीए ग्रह्यां एवां अरिहंतनां चैत्य जे जिन प्रतिमा ते प्रत्ये; एटले ए नाव

वि०
G
स्त
॥४४॥
जे अरिहंतनी प्रतिमा होय, ते अन्य तीर्थीए पोतापणे ग्रही होय, ते प्रत्ये शुं न कटपे ? ते कहे
बे. वंदित्तए वा के वंदना स्तवना करवी, तथा नमंसित्तए वा के० नमस्कार करवो, नन्नब के
एह विना, अरिहंते वा के अरिहंत तथा अरिहंत चेइयाणि वा के अरिहंतनी प्रतिमा, एटले
ए बेजने वंदना नमस्कार करूं; पण पुर्वे कह्यां तेमने न करूं. इति नाव. ए अंबडनो अधिकार
कह्यो. वली एज प्रमाणे तेना सातसें शिष्योनो अधिकार जाणवी. ते कहिए बीए. तेणं परिवायगा
के ते परिव्राजक, बहु नत्ताई अणसणाई दित्ता के० घणा नात अणशणे बेदोने, बालोइय
पडिकता के बालोई पडिक्कमोने, समाहि पत्ता के समाधि पाम्या थका, काल मासे कालंकिच्चा
के काल अवसरे काल करीने, बनलोएकप्पे के० पांचमा ब्रह्मदेवलोकने विषे, देवत्ताए उववन्ना
के० देवतापणे सघलाए उपन्या. तहिं के० ते देवलोकने विषे तेसिं के. ते देवताउनी, दससागरो-
वमा रिई के दश सागरोपमनी स्थिति उ. परलोगरस धाराहगा के० परलोकना सहुए आराधक
. सेसं तं चेव के शेष बीजो सर्व पाठ अंबडनी परे कहेवो. ॥५॥
हवे ते मूर्ख लोक, चैत्य शब्दनो अर्थ फेरवे . ते उपर आगलो गाथा कहे .
व
-
॥४४॥

चैत्य शब्द तणो अरथ ते ॥ प्रतिमा नहि कोश्नीजो रे ॥जेद देखी गुण चिंतिए ॥ तेहज चैत्य पतीजो रे ॥ शा० ॥ ३ ॥ अर्थः-चैत्य शब्दनो अर्थ ते प्रतिमा बे, पण नही को बीजो के बीजो कोई अर्थ नथी. चैत्यं जिनौकस्तवि ॥ इति अनेकार्थसंग्रह वचनात्. वली आवश्यक चूर्णि मध्ये पण कह्यु जे जे ॥ सवलोए सिद्धाइं अरिहंतं चेश्आई तेसिं चेव पडिमा चितिसंज्ञाने संज्ञानमुत्पाद्यते काष्टकर्मा दिपु प्रतिदृष्ट्वा ॥ चैत्य शब्दनो ज्ञान एवो अर्थ कोइ पण ठेकाणे नथी. नहोतर ॥ केवल वरनाण दसण समुपाई ॥ एहवा पाठ सिद्धांतमां . तेम ॥ केवल वर चेश्य दसणे ॥ एवो पाठ पण होत-तथा जेह देखी गुण चिंतोए के० जे देखीने गुण परमात्माना गुण अथवा पोताना ज्ञाना. दिक गुण चिंतिए के प्रतीतमा आणीए. तेदज चैत्य पतीजो के० तेमने चैत्य प्रतीतमा आणो. इति गाथार्थ ॥३॥ अने चैत्य कहेतां ज्ञान कहीए तो अन्य तीर्थीए गर्दा जे अरिहंतनुं ज्ञान ते केम संन्नवे? तथा ज्ञान एक ले अने चैत्य अनेक . ॥ चेश्याई ॥ ए गमे बहुवचन . इत्यादिक शब्दार्थनी वातो मूर्ख \ जाणे ? व्याकरणादिक विना व्युत्पत्ति शुं जाणे? अने ज्यां शब्द शुद्धि ते वि० हुं स्तक TVA ASSES न होय तो ते विना बोजु महाव्रत न आराधे.श्री प्रश्नव्याकरणांगमां कह्यु डे के, नाम काय निवाय उवस्सग्ग तद्धिय समास संधियं हेन जोगिय जणाश् किरिया विहाण धातु सर विन्नत्ति वन्न जुत्तंति कल्लं दसविहंकि सचं जद नणियं तह कम्मुणा होई ज्वालसहा विहोइ नासा वयणं पिय होश् सालस विहं एवं अरिहंत मणुन्नायं समिस्कियं संजएण कालं मिवत्तवं ॥ अस्यार्थः नाम ते देव, घट, वृद इत्यादिक विनक्तिरहित शब्द ते नाम कहीए. आख्यात ते क्रियापद; जेम नवति, करोति, तनोति, पचति पति श्यादिक, निपात ते अनेक अर्थने विषे पडे. यथा च, वा, खलु, अहो, एव, एवं, नूनं, विना इत्यादिक, उपसर्ग ते उपसमीपे धातुने करीए ते उपसर्ग, प्र, परा, अप, सं, अव, निर्, उर, वि, थाङ्, अधि, अनि इत्यादिक तद्धित तेने हित ते तद्धित यथा नान्नेरपत्यं नाभेयः तव इदं तावकं, मम इदं मामकं. इत्यादिक समास ते, अव्य- योनाव प्रथम, तत्पुरुष बोजो, इंछ त्रीजो, बहुबोहि चोयो, कर्मधारय पांचमो, द्विगु हो अने एकशेष सातमो, ए साते समास जाणवा. उपनगरं ग्रामं ए अव्यया भावः १ अर्हतांचैत्यानि अरिहंतचे आणि ए तत्पुरुष २ ग्रामनगरे नगर खेडकवम इत्यादि इंछः ३ बहुधनं LS , ॥४५॥ 5 - यस्य स बहुधनः बहुधंणो ए बहुव्रीहि ५ नीलं च तत्पलं नीलोत्पलं नीवुप्पलं, ए कर्मधारयः ५ दशानां पुराणां समाहारो दशपुरं, ए द्विगुमाता च पिता च पितरौ ए एक शेषः ७ एम समास जाणवा. संधि के वे पद एकग मले ते संधि कहोए. यथा दधि दं, दधीदं, गुणाकार इत्यादि पद के विनक्ति अंते आवे ते पद कहीए. तथा हेतु पंचावयव अनुमाननो अंग, तर्क, शास्त्र प्रसिद्ध यौगिक ते वे पदने योगे निष्पन्न हरिषेण, श्रोषेण, पद्मनान इत्यादि, उणादि अनेक प्रत्यय . यथा, अत सातत्य गमने इति धातुः अतति गति इति आत्मा, अहोयां औणादिक प्रत्यय बे. एणी परे औणादिक प्रत्यय थको अनेक शब्द नोपजे छे. किरिया विहाण के क्रियाविधि क्रियाए करी पद नीपजे छे. यथा पतीति पाठकः पचतीति पाचकः इत्यादिक. धातु ते भू सत्तायां पा पाने, घ्रा गंधोपादाने, ध्मा शब्दाग्निसंयोगयोः इत्यादि अनेक धातु छे. स्वर अकारा दिक. असा इई उऊ ऋ ललु एऐ उऔ इत्यादिकः विन्नक्ति के स्यादि त्यादि वर्ण ते अदर क ख ग घ ङ च ज ज ञ इत्यादिक व्यंजन ते वर्ण कहेवाय. एंटले करो युक्त के सहित तथा तिकवं के त्रिकाल विषय अतीत अनांगत वर्तमान काल विषपर्नु वचन, यथाविधि बोलवू. दस विहंपि संचं

•hen
वि०
स्तु
॥४६॥
स्तो
जह नणियं के दश प्रकारनुं सत्य ते जेम पूर्वे जणवयसम्मय उवणा इत्यादिक कह्या ले तेम
कम्मुणा होइ के अदर लखनादिक क्रिया करे ते पण सत्य जाणवू. एटले ए नाव. जेम वचन
सत्य बोलवू, तेम बीजें हस्तादिक कर्म पण सत्ये करवं. कोइ एम जाणशे जे में जुटुं बोलवानो
नियम कीघोड़े पण लखवानो तथा मस्तक नयनादिक संज्ञानो नियम नथो कोधो एम न जाणवू.
जेम वचन सत्य तेम कर्म पण सत्यज करवं. श्त्यर्थः ज्वालसदा विहोर नासा के नापाना
बार भेद जाणवा. ते कोण ? तो के एक संस्कृत, बोजी प्राकृत, त्रीजी सौरशेनी, चोथो मागधी,
पांचमी पैशाचिकी, बहो अपत्रंशका. ए नाषा गद्य पद्य बेन नेदे करतां नाषाना बार भेद थाय.
तथा वयणंपि य होइ सोलस विहं के वचन पण शोल प्रकारे जाणवु ते शोल नेद कोआ ?
ते ग्रंथांतरथो कहीए बोए. वयणतियं ३ लिंगतियं ३ कालतियं ३ तहपरोक पञ्चकं ११
उवणीयाई चलकं १५. असचेवः १६ सोलसमं. अस्यार्थ एक वचन, हि वचन अने
बहु
वचन, वृक्षः घटः पटः ए एक वचन, वृदो, घटौ पटौ ए छिवचन, अने वृक्षाः घटाः पटाः ए
बहु वचन, ए वचन त्रिक. पुरुष, स्त्री, नपुंसक लिंग, देवः नरः ए पुलिंग. कुमारी, नदी, नगरी,
A
॥४६॥

गंगा यमुना ए स्त्री लिंग. कमलं, मुखं, नयनं, ए नपुंसक; ए लिंगत्रिक ६: अतीत,. अनागत, वर्तमान ए कालत्रिक ए. अकरोत्. अभूत्. अपठत् ए अतोतकाल. करिष्यति, नविष्यति, पविष्यति ए अनागत.कास. करोति, नवति, पठति ए वर्तमान काल, एवं ए. परोक्ष वचन ते ए कार्य तेथे की) इत्यादिक १७. प्रत्यक्ष वचन ते ए एम करे ठे इत्यादिक ११. उपनौत अपनीत ते पहेलो गुण पठी थवगुण वोलबोते जेम, एस्रो सुशील ठे पण काली .१२ अपनीत उपनीत ते पहेलो अवगुण अने पठो गुण जेम, ए पुरुष सुशील ठे पण पंमित ठे. १३ उपनीत उपनीत ते पहेलो गुण कहेवो भने पछी पण गुण कदेवो. यथा, ए स्त्री रूपवंती ते अने सुशील वे १४ अपनीत अपनीत वचन ते पहेदूं बखोमवु अने पी पण वखोमवू, यथा. स्त्री कुरूपो ने अने कुशील ने १५ अध्यात्म वचन ते हेयामां गोपवीने कांइक कहे दोय अने हैयामां होय तेज कहेवाय. यथा, कोइक रूनो वेपारी वाणि रू मोंघु जाणी कोश्क गामे रू लेवा गयो. हवे तृपा लागी. मनमा जाणे वे जे रूनी वात कोइने कहेवी नथी. हवे ते वाणीयो पाणी पोवा कोश्कने घरे गयो त्यां तेणे ते घरवालो खोने कां के रू पा. हवे ते स्त्रो विचरण वे माटे जाण्यु जे एहने पाणी पीतुं छे; अने एम कर्दा जे. रूं पा;

हुं०
वि०
स्तु
स्त
D
."
माटे रू मोघु दोसे छे. पछी पोताना जरतारने कहीने रू पोते लेवराव्यु, त्यां लगो ते स्त्रीए रूना
वेपारी वाणियाने आगतास्वागता करीनोजन करावी पी विसर्जन कर्यो. ए अध्यात्म वचन
कहोए १६ एहवा सर्व पूर्वोक्त प्रकार समजोने बोले ते सत्य नाषा, अने काइकने गम काइक कहे
तो श्री वीतरागनी आज्ञा भंग करे. एवं के० ए रीते अरिहंत मणुन्नायं के अरिहंते आझा करी
छ. एम जाणी पूर्वे कयुं तेहवु सत्य बोल. समिस्कियं के सम्यक्प्रकारे बुद्धि आलोची विमासी
संजएण काले वत्तई के संयमवंत चारित्रिए अवसरे बोलवू इति गाथार्थः ॥३॥
एमज घालावे पाणंदने ॥ जिनप्रतिमा नति दीसेरे ॥
सप्तम अंगना अर्थथी । ते नमतां मन हीसेरे ॥ शा० ॥ ४ ॥
अर्थः-एमज आलावे आणंदने के एज रोते जेम अंबमने कडं तेम आणंदने आलावे पण
जिनप्रतिमार्नु नति के नमवू दीसे बे. सप्तम अंगना अर्थथी के ए सातमा अंगनो अर्थ बे.
एटले श्री उपासकदशांगमध्ये आणंद श्रावक जिनप्रतिमाने नम्या जे. ते कारणथी ते के जिन-
प्रतिमा नमतां थकां मन हींसे के मन दर्षे. इति गाथार्थः ४. ते आणंदनो बालावो श्री उपास-
॥४॥

कदशंगसूत्र मध्ये ; ते लखीए बीए.॥ नो खलु मे ते कप्प असपभिई चणं अन्न उठिया वा अन्ननचियदेवयाणि वा अन्नउलिए परिग्गहियाई वा चेइयाई वंदित्तए वा नमंसित्तए वा पुद्धिं श्रणालित्तणं आल वित्तए वा संलवित्तए वा तेसिं असणं वा पाणं वा खामं वा साश्म वा दाउं वा अणुंपदाउंवा नन्नव रायानिलंगेणं गणाभिगेणं बलानिगेणं देवाभिगेणं गुरुनिग्गदेणं वित्तिकतारेणं कप्पश्मे समणे निग्गंथे फासु'एसणिणं असणं पाणं खाइमं साश्मेणं वन पग्गिाह कंवल पाइपुखणेणं 'पामिहारिय पीढ ‘फलगसेज्जासंथारएणं सह नेसणं : पमिलाने माणस्स विहंरित्तए' इति कटु एवं 'एयारूवं अनिग्गरं अनिगिण्हई ॥ अस्यार्थः नो के नही, खलु के निश्चे, मे के मुजने नंते 'के हे नगवन्, कप्पर के कटपे: एटले हे नगवन् मुजने नहीज कंटपे..इति नाव शुनः कल्पे ? ते कई बे. अन्नप्पनिश्चणं के आजथी मामीने, अन्न जलिया वा के अन्य तीर्थप्रत्ये वा शब्द पदांतर सूचक . अन्न उबियदेवयांणि वा के अन्य तीर्थीनादेव दरिदरादिक, अन्न उब्यि परिग्गदियाशं वा चेश्याइं के अत्य तोथिए ग्रह्यां जे चैत्य जिनप्रतिमा एटला प्रत्ये वंदित्तए 'वा के वंदना करवी, निमंसित्तए. वा-के. नमस्कार

•hey
वि०
स्त
स्तु
राधना
करवो, पुदि अणालित्तेणं के आगलथी वगर बोलावे, आल वित्तए वा केबोलाव. संलवित्तए
वा के वारंवार बोलाव. ए सर्व न कल्पे. एम संबंध करवो. वली तेसिं के. तेदने, असणं वा
के अशन जैदनादिक, पाणं वा के० पाणी साक्षपानादिक, खाइमं वा के खादिम शुखमा प्रमुख,
साश्मं वा के तंबोल प्रमुख, दाजं वा के देवू, अणुपदा वा के वारंवार देवू न कटपे, एम
अहींयां पण जोगिए. पण ए कारण टालोने न कल्पे ते कदे . नवल क० एटला कारण विना,
रायानिगेणं के. नगरादिकनो स्वामि ते राजा कहीए, तेदनो अभिग ते शासन, एटले रा.
जानी थाणाए करतां दोष नहो. कार्तिकशेठनी परे १ गणालिगणं के लोकनों समुदाय ते गण
कहीए. तेदनी आणाए. ५ तथा बलाभिगेणं के० बलवंत चोर परम ऐश्वर्यवंत ते पोताना आग्रहे
करावे ३ देवानिगेणं के जैन प्रतिकुल क्षुध देवता तेहनी आणाए. ४ गुरुनिग्गदेणं के गुरु
ते माता, पिता, नर्ता, कलाचार्यादिक ते शाक्यादिकना जक्तिवंत मिथ्यात्वी होय तेहना आग्रहथी
वंदनादि करवु पमे; ते गुरुनिग्गदेणं कहिए. ५ वित्तिकंतारेणं के वृत्ति जे आजीविका-तेहज
कांतार जे जीष्म अटव; तेहने एटले अन्यत्र आजीविकाने अन्नावे मिथ्यात्वोनी आजीविका होय;
३
1
॥४॥

राया का राजा का . तेणे करी करवू पडे. ६. ए. विमीए! पूर्वे कह्या तेमने वंदनादिक करतां दोष न लागे. इति भाव. ए न कटपे ते कडं हकल्पे ते कई छे. कप्पइ मे के मुज़ने कट समणे निग्गंधे के जैन श्रमण निग्रंथप्रत्ये अशन; १.पान, खादिम, ३:स्वादिम, ४ वन के वस्त्र पमिगह के० पमघो. पात्र कंबल के. जननु वस्त्र, पायपुतणेणं के रजोहरण,. पाडिहारिया के वावरीने पाग आपवा. एहवा' पीढ के० वाजोग फलक के पाटला, सेजा के वसंती, संथारएणं के तृणादिक संथारो, सह नेसशेण के. औषधने भेसो करी पडिलान माणस्स के पडिलाभतांथिका विदरित्तइ के वि.. च तिकट्ठा के. एम. करीने; एवं एयारूवं के० एहवो, ए तद्रूप अनिगई. अग्निंगिण्हई के अनिग्रह ते ले इत्यादिक पाठ . हवे ढुंढक; ए आलावामां:वांकु.बोले तेमने उत्तर वालवा माटे' आगली' गाथा कहे . ते ढुंढक एम' कहे जे जे परतीर्थी तेहना देवनी प्रतिमाने वंदवानों निषेध कर्यो; पण जिनप्रति- माने वांदी तो नथीः एम कहे जे तेहने उत्तर दिए : परतीर्थी सुर तेहती। प्रतिमानी नति वारीरे ॥ तेणे मुनि' is. the R हुँ विव स्तु ॥४॥ स्तव जिनप्रतिमातणी॥ वंदन नति निरधारीरे ॥ शा० ॥ ५ ॥ अर्थः-परतीर्थी सुर तेहनी प्रतिमानी के अन्यतीर्थी तथा अन्यतीर्थीना देवनी प्रतिमानी, नति वारी के नमवानो निषेध कयों; तेणे के तेहज कारणे, मुनि जिनप्रतिमातणी के मुनिने तथा जिनप्रतिमाने, वंदन नति निरधारी के वंदना नमस्कारनो निरधार को. एटले ए नाव जे, अन्यतीर्थीने वंदनानो निषेध कर्यो; एटले मुनिने वंदना करूं एम आव्युंज. तथा अन्य ती- थींना देवनी प्रतिमाने वंदनानो निषेध कर्यो, एटले जिनप्रतिमान वंदना करुं एम आव्युंज. एमां मूर्खने पण शंका न उपजे. तथा पूर्वे अंबडने आलावे. अन्यतीर्थीनो निषेध थने स्वतीर्थी- नी हा एम बेवडो आलावो कह्योज बे; तेपण मूढा समजता नथी. इति नाव ॥ ५ ॥ वली कुमति एम कहे जे जे चैत्य शब्दे मुनि कहीए; एटले अन्यतीर्थीनां ग्रह्यां चैत्य के० मुनि एडवो अर्थ मरमे बे. तेने उत्तर करे बे. परती ए जे परिग्रह्या ॥ मुनि तेतो परतीबीरे ॥ त्रण शरण माहे चैत्य ते ॥ कहे प्रतिमा शिव अबीरे ॥ शा०॥ ६ ॥ S ॥४ अर्थः-परती ए जे परिग्रह्यां मुनि के० जे मुनि परतीर्थीए ग्रह्यां एटले अन्य तीर्थीमां गया ते तो परतीर्थी के ते मुनि तो परतीर्थीज कहीए, एटले परतोर्थीने वंदना नही करुं तेहमां आवी गया. ते माटे चैत्य शब्दनो मुनि अर्थ ते खोटो करे जे; ते उपर कहे . त्रणं शरणमांदे चैत्य ते कहे प्रतिमा शिव अबी के मोद अर्थी त्रण शरणंमा चैत्यं ते प्रतिमा उ एम कहे . एटले ए नाव जे भगवतीमत्र मध्ये असुरकुमारनादेवो सौधर्मदेवलोक लग जाय . त्यारे एक अरिहंत, बोजु चैत्य अने त्रोजु अणगार ए त्रणनां शरण करे ले तेहमां अरिहंत १ चैत्य ५ अने अणगार ३ ए त्रण कह्यां . जो चैत्य के मुनि होत तो अणगार जुदा केम कह्या ? इति नाव. हवे ते श्री भगवतीसूत्रनो आलावो लखीए बैए. ॥ नन्नव अरिहंते वा अरिहंतचेश्याणिया वा नाव अप्पणो अणगारस्स वा णिस्साए उठं उप्पयंति जाव सोहम्मोकप्पो॥अयार्थः ननद के न अ. न्यत्र, ए त्रण टालोने बीजी रीते जश्न शके अरिहंते वा के अरिहंतन निश्रा १ तथा अरिहंत चेश्याणि के अरिहंतनी प्रतिमा २ तथा नाव अप्पणो के संयम तपने विषे आत्मा नाव्यो जेणे, एवा अणगारस्स के अणगारनी निश्रा विना उलु उप्पयंति के उर्ध्व उत्पते एटले एनि-

Gol.
(व
स्तम
॥५०॥
श्रा विना जंचा जइः न शके-जावः सोहम्मो कप्पो के यावत् सौधर्मः देवलोक लगे' जश्न शकें।
इति गाथार्थ ॥६॥
अझोयां कोश्क कुमति एम पूजे जे जे “कोण श्रावके देदेरा कराव्यां?" तेने कहिए जे
श्री समवायांगसूत्रमा सर्व सूत्रनो हुंमी बे; तेमां श्रीनपासकशागनी हुमी मध्ये कह्युले जे " दशे
श्रावकनां चैत्य तथा धर्माचार्य अने उद्यान कहीशु..” अहीयां साधु तथा उद्यान जूदां कह्यां बे;
माटे चैत्य शब्दे प्रतिमा तथा देहेरांज ठरशे. तथा यद्यपि भाजः कालना दोषे करो सातमा
अंगमा ए वातोनाः पाठः विछेद गया , तो पण' समवायांगनो पाठ खरो के नहीं ? ए लेखे श्रावके
देहेरां पण कराव्यां ले. इतिः ते पाठ. लखीए बैए. ॥ से किं तं उवासगदसा उवासगदसासुणं
उवासयाणं नगराई उजाणाईचेइयाई वणसंमाई राया अम्मासमो धम्मायरिया' इति ॥ श्रर्थः से-
किं तं उवासगदसा के उपासगदशांग ते शुं कहोए ? एम पूढे थके उत्तर कहे . उवासग-
दसासुणं के उपासगदशांगने विषे, उवासगाणं के श्रावकोनां, नगराई के नगर कहेवाशे.
उजाणाई केय उद्यान कहेवाशे, चेइयाई के चैत्य देहेरां कहोरों, वणसंडाइ के वनखम कहीशु,
॥
-
॥५०॥

1 राया के राजा कहीशु. अम्मा के माता पिता, धर्माचार्य कहीशु.॥६॥ :". ... इवे कोइक मूर्ख, "अन्य तीर्थीनां चैत्यने नहीं वांछ एम. कां," त्यां एम श्रवबुं बोले ले के जो चैत्य शब्दे जिनप्रतिमा :कदेशो. तेवारे आलावामां एम कडं बे के तेहने बोलावीश नही, अन्नादिक आपोश नही. ते केम मेलवशो? ते उपर गाथा कहे जे. दान कशुं प्रतिमा प्रत्ये ॥ एम कदे जे ग्ल हेरी रे ॥ उत्तर तास संजवतणी ॥ शैली ने सूत्रकेरी रे ॥ शा० ॥ ७॥ अर्थः-दान कशुं प्रतिमा प्रत्येकेण ते कुमति बोल्यो जे प्रतिमाने दान शुं? एम कहे जे छल हेरी के एम जे बलना हेरनार कहे जे उत्तर तास के तेहने उत्तर कहे छे. संजवतणी शैली सूत्रकेरी के सूत्रनो ए शैली , जेहने जे सन्नवे तेहने ते जोडीए, नहीं तो घणे ठेकाणे अर्थनो अनर्थ थाय. एटले वंदना, नमस्कार ते.अन्यतीर्थी प्रमुख सहुने जोडीए, अने दानादिक ते अन्य तीर्थीनेज जोमीए, पण प्रतिमाने न जोमीएः इति नाव. ति सप्तमी गाथार्थः ॥ ७ ॥ ते संभव उपर सूत्रांतरनो पाठ आगली गाथामा देखामे के RS हुँ वि० स्तु० ५१॥ स्तव दशविध बहुविध ज्यम कह्यु ॥ वैयावच्च जद जोगेरे ॥ दशमे ते अंगे तथा ईहां ॥ जोमीए नय उपयोगेरे ॥ शा० ॥७॥ अर्थः-दशविध के दश प्रकारचें, बहुविध के अनेक प्रकारचें जम वैयावच्च कयुं , ते जह जोगे के जेहने जेवू घटे तेहबुं करवं. पण सामान्य सूत्रमा वैयावच्च करवू कडं, ते सर्वने सरखं नही, ते आगल देखामगुं. दशमे ते अंगे के ते वैयावच्च दशमुं अंग जे प्रश्नव्याकरण ते मध्ये जेम कह्यां , तथा इदा के तेम इहां अन्यतीर्थी चैत्यने वंदना प्रमुख तथा अशनादिकनुं देवु, ते जेम घटे तेम अहोयां जोमीए, नय उपयोगे के नयने उपयोगे जम ज्यां जेवो नय घटे त्यां तेवो उपयोग राखी जोमीए, हवे ते प्रश्न व्याकरणमध्ये त्रीजे संवरछारे पाठ जे ते लखोए बैए. अह के रिसए पुणाश् थारहए वयमिणं जे से उवहि नत्तपाणे संगह दाण कुसले अञ्चंत बाल १ ऽब्बल गिलाण ३ वुड्डू ४ खवगे ५ पवत्ते ६ आयरिय ७ उवाए ज सेदे ए साइम्मि- ए १० तवसो ११ कुल १५ गण १३ संघ १४ चेश्यले १५ निजारही वेथावच्चं अणिस्सियं दसविह' --- ॥५१॥ - बहुविहं पकरेई अर्थः-अथ के० प्रश्ने केरिसए के कहेवो, “पुणा"पद ते अलंकारने अर्थे छे.बाराह- ए वयमिणं के ए व्रत आराधेः एतावता शिष्य पूजे जे के हे नगवान्, केवो साधु एत्रोजें व्रत आराधे ? एम पूछ्याथी गुरु कहे जे. जे से के जे साधु, उहि जत्तपाणे के वस्त्र तथा नात- पाणीनो संग्रह के यथोक्तविधिए लेवु: दाण के० यथोक्तविधिए आचार्यादिकने आप. तेहने- विष कुसले के निपुण एटले. यथोक्तविधिए उपधि नात पाणी लेइ. जाणे तथा देइ. जाणे; ते साधु ए बी व्रत आराधे. तथा अञ्चंत के अत्यंत-बाल होय; सुब्बल के शक्तिहीन, ग्लान के रोगादिकवंत, वुड के के मासक्षपणादिकनो करणहार. एटलाने विषे वैया. वच्च करे. तथा. पवित्त के प्रवर्तक आचार्य उपाध्यायनेविष वैयावञ्च करे. तेदमा प्रवर्तक ते गठमांहे जे जेवा योग्य होय तेंहने त्यहां प्रवावे, ते प्रवर्तक कहीए. तथा सेहे के नवदी. क्षित शिष्यने वैयावच्च करेः तथा साहम्मिए के लिंगे प्रवचने सरखो वर्ते ते सार्मिक कहीए, तेहनेविषे वैयावच्च करे. तवस्सी के चतुर्थ, षष्ट अष्टमादिक तपनो करणंहार-तेहने विषे वैयावच्च. करे; तथा कुल गण संघ इय के कुल ते चांसादिक, गण ते कुलनो समुदाय कोटिका- वृद्ध, स्थविर, दपक वि •hen 18 स्त दिक, संघ ते कुलगणनो समुदाय जे चतुर्विध संघ ते. चैत्य के अरिदतनी प्रतिमा एटलानो जे अर्थ-तेहनेविषे निर्धारानो अर्थी कर्मक्षय वांछतो थको, अणिस्सियं के जश मानादिक- नी अपेक्षा विना एटले एहवं न वांजे जे हुं एहनो वैयावच्च करु; जेथी मारी प्रशंसा थाय. एहवा नावरहित वैयावच्च करे ते कहे बे, वैयावच्च योग्यने उपष्टंन दे. अहीयों को एम पूजे के नात पाणी उपधि दीजे तेहज वैयावच्च एम कहे ते खोटुं. जे माटे बाल, पुर्बल, वृक्ष अने पकादिकनेविषे नक्तपाननो वैयावच्च संनवे; पण कुल, गण अने संघ तथा चैत्य-एटलांने नातपाणीने देवेज वैयावच्च नथी. अनेरा घणा प्रकार वैयावच्चना होय; ते माटे कुल, गण, संघ तथा अरिहंतनी प्रतिमा-एटलाने कोइ अवर्णवाद, होलना, विराधना करे, तेहने उपदेशादिक देइ तेहनी विराधना टाले; ए पण वैयावच्च कहीए. ए वैयावच्च चारित्री करे ते त्रीजु व्रत आराधे. अहाँया दशविध ते अन्यत्र ठाणांग तथा व्यवहारसूत्रमध्ये दश प्रकार कह्या डे. यतः ॥ गणांगे, दशविहे वेयावच्चे पन्नत्ते तं जहा आयरिय वेयावच्चे ? उवसाय वेयावच्चे थेर ३ तवस्सी गिलाण ५ सेह ६ कुल ७ गण संघ ए सादम्मिय वेयावच्चे १० ए आश्रीने दश - ॥श 44 . विधे: कह्यु ले. अहींयां पूर्वे जे घणा प्रकार कह्या ते पण आ दशमां अंतर्भूत के ते जेम वैयावच्च दश प्रकारनां सर्वने सरखां नही, तेम अशनादिकनुं दान पण अन्यतोर्थीने जोमोए; पण जिन- प्रतिमाने न जोमीए. इति नाव. ए दशनुं वैयावच्च बहुविहं पिकरे के नातपाणी प्रमुख अनेक प्रकारे जेहने जेवू घटे, तेहने तेवु करे. इति. वली प्रसंगागते लखीए बैये जे एज आलावामां साधुने दांमा कह्यो छे; ते मूढा राखता नथी. ए रीते नगवतोसूत्रे तथा दशवैकालिके विधिवादे दांगो कह्यो , अने पूज्या थकां कहे जे जे वृद्धने दामो राखवो ते खोटुं कहे . जे कारणे वृछ, को सूत्रमा कह्या नथी. दशवैकालिके विधिवादे दांडो पडिलेहवो कह्मो छे. हवे प्रस्तुत कहे . साधुने जिनप्रतिमातणु ॥ वैयावच्च त्यहां बोल्युरे ॥ एह अस्थयको कुमतिवें ॥ हियरुं कांश न खोल्युरे ॥ शा० ॥५॥ अर्थः-साघुने जिनप्रतिमातणुं के० मुनिने जिनप्रतिमातणुं एटले मुनिने जिनप्रतिमार्नु, वैयावच्च त्यहां बोल्यु के ते प्रश्नव्याकरणमांज का. चेअ निजारहि ॥ ए पदे अनंतर वर- णवी आव्या. तेह अस्थथको पण कुमतिनुं के जिनवचन उबापक पुष्ट मतिना धणी, हैयु -- •ion वि० स्तु ॥५३॥ स्तः । . LORERALARGESANGRk काश् न खोल्युं के लगार मात्र पण न उघडयु; अथवा कां न खोल्यु के शे न खोट्युं ? इति नवम गाथार्थ ॥ ए॥ संघतणी जेम थापना ॥ वैयावच्च जस वादोरे ॥ जाणोए जिनप्रतिमातएं ॥ तेम हां कवण विवादोरे ॥ शा० ॥ १० ॥ अर्थः-संघतणी जेम थापना के० जेम पूर्वे बोल कह्या त्यां संघर्नु स्थापन करवं. वैयावच्च के ते संघर्नु वैयावच्च करवु. जस वादो के ते संघनो जश बोलवो. तेम के जेम संघने तेम जिनप्रतिमाने पण जाणवू. इहां कवण विवादों के० अहींयां पाधरं विचारे तेने शो विवाद के ? शति दशम गाथार्थ ॥ १० ॥ हवे अहींयां जिनप्रतिमा अधिकार ले माटे स्तवन मध्ये नथी गुंथ्यो, तोपण व्यवहारसूत्रथी आलोयण अधिकार लखीए बैये, ते निश्चयथी जाणजोजी. जे निकू के जे भिनु साधु, अन्नयरं के अनेरो, अकिच्चगणं पडिसेवित्ता के० करवाने अयोग्य स्थानक पडिसेविने, श्वेजाए के वांछे. आलोइत्तए के आलोचवू तो, जळेव के ज्यादा, अप्पणो के पोतानो, आयरिय उवाए ॥५३.

पासेजा के आचार्य उपाध्याय देखे, कप्पइ से के कटपे ते साधुने, तस्संतिए के० तेनी समीपे लोश्तए वा के० आलोचवू, पडिक मित्तए वा के० पमिकमवू. उवहित्तए वा के प्रायश्चित्ते टालवा विसोदित्तए वा के आत्माने विशुद्धि करवा, अकरणयाए के फरीअण करवे. अप्नुत्तिए वा के एहवो उजमाल थयो, अहारिहं के यथायोग्य, तवो कम्मं के तप कर्म, पायलितं के प्रायश्चित्त, पडिवडिानए वा के० अंगीकार करीने विचरे छे. नो चेवणं अप्पणो थायरिय जवशाय पासेजा के कदाचित् पोताना आचार्य तथा उपाध्याय न मल्या तो, जन्नेव संन्नोइयं साहम्मियं के० ज्यहां श्रादार पाणी नेवू करे बे एवा सरखा धर्मना साधु, बहुस्सुयं के बहुश्रुत, वशागमं के० घणा आगमना जाण, पासेशा के० तेमने देखीने, कप्प से तस्संतिए के ते सांनोगिक साधुने समीपे कटपे, आलोश्तए वा के आलोचवू. जाव पडिक्कमित्तए वा के यावत् पडिकमवू, नो चेवणं संन्नोइयं के वली ते सानोगिक पण, सादम्मियं के सरखा धर्मना धणी, बझागमं पासेझा के घणा आगमना जाण एवा न देखे तो, जंव अन्न संन्लोइयं साहम्मियं के० ज्यहां अन्यसांनोगिक आहार पाणी एकठां न करवां ते .

है .00 वि० हुँ स्त ॥५४॥ साथै एवा सरखा धर्मी, बहुस्सुयं के० बहुश्रुत, बझागमं पासेशा के घणा श्रागमना जाण देखे. कप्पड़ से तस्संतिए के तेमनी समीपे कटपे. आलोश्त्तए वा के बालोचवू. जाव पडिवत्तिए वा के० यावत् प्रायश्चित्त लें, नो चेवणं अन्नसंनोइयं के ते अन्य सांजोगिक पण न मल्या, साह म्मियं के साधर्मिक, बहुस्सुयं के० बहुश्रुत, बरसागमंपासेशा के बहु बागमना धणी न देखे तो; जबेव सारूवियं के ज्यां साधुना वेषधारी, बहुस्सुयं के बहुश्रुत, बशागमं पासेशा के बहु. आगमना धणी देखे. कप्पंति से तस्सं तिए के तेहनी पासे कल्पे. आलोत्तए वा के० आलोचवू. जाव पमिवजित्तए वा के० यावत् प्रायश्चित्त पनिवजवं, नो चेवणं सारूवियं के कदाचित् वेषधारी, बहुस्सुयं के बहुश्रुत; बझागमं पासेशा के बहु आगमवंत न देखे तो, जलेव समणोवासगं के० ज्यहां श्रमणोपासक श्रावक चारित्र सेवी पाबळथी पन्या बे, साधुपणु मूकीने श्रावक थया ले. पछाकडु के तेदने पश्चात्कृत श्रमणोपासक कहीए, बहुस्सुयं के बहुश्रुत, बझागमं के० बहु आगमना जाणने, पासेजा के० देखे, कप्पइ से तस्संतिए के तेनो पासे कल्पे. बालोइत्तए वा के थालोच, जाव पडिवजित्तए वा केव यावत् प्रायश्चित्त पडिवो. नो चेवणं समोवासंग के श्र- " . in५४॥

मणोपासक पुर्वे कह्या एवा न देखे, पलाकडं के पश्चात्कृत, बहुस्सुयं के. बहुश्रुत, वागमं पासेजा के बहु आगमना धणी न देखे तो; जव सम्मनावियाई के ज्यां सम्यक्नावित एटले सुविहित, प्रतिष्ठित चेश्या के जिनप्रतिमा; ॥ चैत्यं जिनौकस्तहिवमिति वचनात; ॥ एवी प्रतिमा, पासेजा के देखे. कप्पर के कटपे, से तस्संतिए के तेहनी पासे,आलोत्तए वा के आलोच. जावपमिवजित्तए वा के० यावत् पडिवजवं, नो चेवणं सम्मं भावियाईचेइयाई पासेजा के सम्यग्- नावित चैत्य पण न देखे तो, बहिया गामस्स वा के गामने बाहेर, अथवा, जाव सन्निवेसस्सव के यावत् सन्निवेशने बाहेर, पाणानिमुहे वा के० पूर्वदिशिने सामा अथवा, बदिणानिंमुहे वा के उत्तर सन्मुख रहीने. इत्यादिक पाठ , इत्यादिक व्यवहार प्रथमोद्देशके ने तो मुनि चैत्यनी साखे आलोयण लीए एम कर्तुं अहींयां चैत्यनो अर्थ बीजो थायज नहीं; तो गृहस्थ, देव पूजा वैयावच्च चैत्यनुं करे तेहy शुं कहे ? तोपण मूखोंनी आंखो उघडती नथी, हवे अधिकार बोले बे. एम सवि श्रावक साधुने ॥ वंदनानो अधिकारोरेः ।। . .

•hce वि० स्तु ॥५५॥ स्तन सूत्रे कह्यो प्रतिमातणो ॥ हवे कहुं पूजा विचारोरे ॥ शा० ॥ ११ ॥ अर्थः-एम सर्व श्रावक साधुने वंदनानो अधिकार प्रतिमानो सूत्रे कह्यो, एटले प्रतिमानो अधिकार, वंदनानो सूत्रे करीने अमे कह्यो. हवे पूजानो अधिकार कहुं कुं. एटले प्रसंगागत पूर्वे सूर्यानादिकना पूजाना अधिकार कह्या , पण मनुष्यना अधिकार हवे कहेवाशे. इति गाथार्थ ॥११॥ याग अनेक करया कह्यां ॥ श्रीसिघारथ राजेरे ॥ ते जिन पूजना कल्पमां ॥ पशुना याग न गजेरे ॥ शा० ॥ १२ ॥ अर्थः -याग अनेक कस्या कह्यां के अनेक याग कस्या, श्रीसिहारथराजे के श्री सिद्धारथ राजाए कस्या कह्यां बे. ते याग, जिनेश्वरनी पूजा बे. श्रीकल्पसूत्रमा कह्यां . .अहींयां ते पुष्ट, पशुना याग बतावे जे, ते पशुना याग कहेतां बाजे नहीं. इति गाथार्थ ॥ १५ ॥ ते कल्प सूत्रनो पाठ लखीए बैए. तएणं सिहराया दसाहियाए विई वडियाए वट्टमाणीए सश्एय सादस्सिएय सयसाहस्सिएय जाएय भाएय दलमाणेय दवावेमाणेय लभेमाणे पमिलेमाणे पमिबावेमाणे एवं विहरश्. इति कल्पसूत्रे. अर्थ-तएणं सिहराया के तेवारे सिघार्थराजा, दसा दियाए के दश ॥५५॥ 5 दिवसनी, विज्ञवडियाए के स्थिति पताका कुलस्थितिरूप प्रवर्ते थके, सश्एय के० सैकमो गमे, सादस्सिए के हजारो गमे, सय साहस्सिए के लाखो गमे, जाएय के० याग, अहिंयां याग- शब्दे अरिहंतनो प्रतिमानो पूजा लेइए: दाएय के पर्व दिवसादिकनेविषे देख जाएय के लागे लाध्यु अव्य, तेहनो नाग. दलमाणे के देता, दवावमा के देवरावता, लंभेमाणे के. जे पोताने लान आवे, पमिळेमाणे केग्रहेता, पमिडावेमाणे के ग्रहेवरावता. एवं विहर के एम विचरे. अहिंयां जिनप्रतिमानो पूजा लाखोगमे कही, तेहमां ते कुमति, परमेश्वरना पिताने यागते पशुने होम, एम कहे वे; तेहना मुख उपर चारांगनो साख रूप चरेटो मारे जे. श्री जिन पासने तीरथे ॥ समणोपासक तेहोरे । प्रथम अंगे कह्यो तेहने ॥ श्री जिनपूजानो नेहेरे ॥ श० ॥ १३ ॥ अर्थः-श्रीजिनपासने तोरणे के श्रीपार्श्वनाथ स्वामिना तीर्थने विषे, समणोपासक तेहो के ते सिद्धार्थराजा तथा त्रिसलाराणी समणोनां उपासक एटले श्रावक छे. प्रथमअंगे के प्रथमांग जे आचारांग, तेह्नेविषे कह्यु . तेहने के० ए रोते ते सिद्धार्थ राजा अने त्रिलला राणीने, श्रोजिन.

वि०
हुं०
स्त०
॥५६॥
पूजानो नेहो के श्रीजिनेश्वरनी पूजानो स्नेह ले. ते श्रावक थका बोजा याग केम करे ? इति
नाव. तथा वली यज् एवो धातु, देवपूजावाच
वाचक बे. ते मूढा अनकर न समजे. आचारांगे वोरनां
मातपिता श्रमणोपासक कहां बे; ते पाठ लखीए बैए. समणस्स नगवळ महावीरस्स अम्मापिअरो
पासावच्चिजा समणावासगा आविहोबा तेणं बहुणिवासाणि समणोवासगगरियागं पालश्ता बएहं
जीव निकायाणं संरकणनिमित्तं आल इना नंदित्ता गरहित्ता अहारिहं उत्तरगुण पायचित्तं पडि-
वजित्ता कुससंथारं पुरुहिता नत्तं पञ्चकायंति पच्चरक यंतित्ता अच्चुए कप्पे देवताए उववना
तणं आउरकएणं नवकएणं विश्कएणं महाविदेहे वासे चरिमेणं जस्सासेणं सिन्सिसंति बुश्ति-
संति मुच्चेसंत्ति सवपुकाणमंतं करिस्संति ॥ अर्थः समणस्सलगवर्ड इत्यादि. श्रमण नगवान
महावीरनां अम्मापियरो के माता पिता, पासावच्चिजा के पार्श्वनाथना अपत्य एटले शिष्य
परंपरा तेहना, समणोवासगा आविहोबा के० श्रमणोपासक श्रावक होता हवा. तेणं इत्यादि ते
घणां वर्ष लगे श्रमणोपासकनो पर्याय पालीने, बण्डं जीव निकायाणां के बकाय जीवनी संरकण-
निमित्तं के रवाने निमित्ते, आलोश्त्ता के आलोग्ने, नंदित्ता के आत्म साखे निंदा करीने,
॥५६॥

गरहित्ता के गुरुसाखे गर्दा करीने, अहारिहं के० यथायोग्यपणे, उत्तरगुण पायछि पमिवजित्ता के उत्तरगुणरूप प्रायश्चित्त अंगीकार करीने, कुससंथारं कुरुहित्ता के डाभना संथारा उपर वेशीने, भत्तं पञ्चरकायंति के० आहारपाणीनां पञ्चरकाण करे, करोने अच्चुए कप्पे देवताए जव- बन्ना के अच्यूत जे वारमो देवलोक-त्यां देवतापणे उपन्यां. तर्जणं के० त्यां थकी देवतासंबंधी, आउकएणं के० आयुष्यनो क्षय थये थके एम नवनो क्षय, एम ते आयुष्यनी स्थितिनो क्षय यये यके, महा विदेहवासे के महा विदेह देवने विषे, चरमेणं उसासेणं के रेल्वे श्वासोश्वासे; सि- सिसंति के निहितार्थ थाशे.बुझिस्संति के तत्वना जाण थाशे, मुच्चेसंत्ति के आठे कर्मथी मूकाशे, सबपुरकाणमंतं करिस्संति के सकल दुःखनो अंत करशे. ए रीतिनां श्रावक सिद्धार्थ राजा अने त्रिशला राणी . ते अरिहंत पूजारूप यज्ञ करे पण वीजा पशूवधरूप यज्ञ न करे. इति गाथार्थ ॥१३॥ श्रेणिक महावल प्रमुखना ॥ एम थधिकार अनेकोरे ॥ उठे अंगे वली प्रौपदी ॥ पूजा प्रगट विवेकोरे ॥ शा० ॥ १४ ॥ अर्थः-श्रेणिक महावल प्रमुखना के० ए रोते श्रेणिकराजाअने महाबल प्रमुखना अनेक अधिकार वि० •hon स्त ५७॥ श्री सिद्धांतमां बे.त्यां॥ण्हायाकयवलिकम्मा॥ एवा पाठ डे.त्यां बलिकर्म ते पूजानो अर्थ ले. ते आगल चोथा ढालमां कहीशुं, वलोछे अंगे के श्री ज्ञातासूत्रने विषे, झोपदी पूजा प्रगट विवेकोरे के प्रोप- दोए प्रगट विवेके पूजा करी . ति गाथार्थ. ते ज्ञातासूत्रनो पाठ लखीए बैए.॥ तएणं सादोबई राय वरकन्ना जेणेव माणघरे तेणेव उवागबई मजाणघरं अणुप विसर पहाया कय बलिकम्मा कयकोग्य मंगल पायबित्ता सुद्धपावसाई वबाई परिहिया माणघराउँ पामणिकमई जेणेव जि- णघरे तेणेव उवागब जिणघरं अणुपविस पविसश्ता आलोए जिणपडिमाणं पणामं करे लो- महव्यं परामुसई एवं जहा सूरियानो जिणपडिमा अञ्चेशं तहेव नाणियचं जाव धूर्वमह धू- वंडहश्त्ता वामंजाणु अंचे अंचेइत्ता दाहिणजाणु धरणितलं सिनिहछु तिरकुत्तो मुघाण धरणि तलं सिनिवेसेइ सिनिवेसेइत्ता ईसिं पञ्चुणमई करयल जाव कडु एवं वयासी नमोबुणं अरिहताणं नगवंताणं जावसंपत्ताणं वंदई नमसई जिणघराजे पमिणिकर. ॥ इति ज्ञातासूत्र अध्ययन सोल- मे. अर्थः-तएणं सादोव रायवरकन्ना के तेवारे ते छौपदो, राजवरनी कन्या, जेणेव माणघरे के ज्या सान मजान करवानुं घर बे, तेणेव उवागछइ के त्यां आवे. मऊणघरं अणुपविसइ ॥UN के मङनघरमां पेशे. एहाया के स्नान करयुं कयवलिकम्मा के करयु ने वलिकर्म पूजा, कार्य, अर्थात्, इहां घरमां देहर नापूजा लेइए. ए देहरानुं स्नान घरे कह्यु. एटले आव्यु. शामाटें के विस्तारे (जनपूजातो आगल कहेशे. कयकोउअ मंगल पायचिता के कौतुक ते तिलकादिक.. मं. गल ते दधि खोव अक्षतादिक-तेहज प्रायश्चित्त. दुःस्वप्नादिकनां घातक, ते कय के कस्यां ने जेणे, सुखपावेसाई वबाइ पारहिया के० शुद्ध जे उज्वल, पावेसाइ के० देहेरे जावा योग्य एवां वस्त्र पेढ्यो , मजाणघराउँ पमिएि रकमई के मकानघरमांथी नोकले. जेणेव जिणघरे के ज्यां जिनघर ते त्यां आवे. जिणघरं अणुपविसई के० जिनघरमा पेशे; पेशीने आलोए के दो थके, (जनपमिमाणं पणामं करइ के० जिनप्रतिमाने प्रणाम करे. अहींयां पण जिनघर कही बोलाव्यु. माटे जिनप्रतिमा ते जिन ; नहीतर गणधरने ए पाठ कहेतां मृषावाद थाय. हवे लोमहत्बयं पं- रामुसइ के मोर पीजी ले, एवं जहा सूरियानो जिणपमिमा अञ्चेई तहेव नाणिया के जेम सूर्यांन्न देवता जिनप्रतिमाने पूजे तेम सघलोय विधि जाणवो. ते अधिकार सूर्यान्ननो त्यां लगे कहेवो. जाव धूवंडहइ के० यावत् धूप दहे ते विस्तार पूर्वे सूर्याजने अधिकारे कह्यो ; त्यांथो

*
वि०
हुँ
स्त
आयना
जाणवो. ते धूप दहीने, वामंजाणं अंचेइ के डाबो ढींचण उचो राखे, दाहिणं जाणुं धरणितलं-
सिनिहद्दु के जमणो ढींचण धरतीए थापे; थापीने तिरकतो के त्रणवार मुद्धाणं के मस्तक,
धरणितलंसि के पृथ्वीतलप्रत्ये निवेसइ के० थापे-थापीने, ईसिंपञ्चुणमई के लगारेक नोचे नमे.
करयल जावकटु के हाथ जोडी दश नख नेला करो मस्तके अंजली कराने, एवंवयासी के एम
कहे. नमोबुणं, अरिहंताणं नगवंताणं के नमस्कार थाओ अरिहंत नगवंत प्रत्ये. जाव संपत्ताणं
के
यावत् सिद्धिगतिप्रत्ये पाम्या गे.
यावत्
शब्द शक्रस्तव संपूर्ण थयो कहेवो. पळो वंदई के
वंदना करे, नमसइ के०.नमस्कार करे. जिघरा पडिणिखाई के जिनघरमांथो नीकले. एनो
विशेष अर्थ टीकाथी जाणवो. अहोयां ते कुमति एम कहे जे जे प्रौपदी श्राविका न होतो, ते
पूजाकरे एमां शुं ? एम कहे जे तेहने शिक्षा देतां श्राविका उरावे बे,
नारद देखीने नवि थई ॥ नन्नी तेह सुजाणरे ॥ जाणोए
तेणे ते श्राविका ॥ अदर एहज प्रमाणरे ॥ शा० ॥ १५ ॥
अर्थः-नारद देखीने नवि थई उन्नी के० जे जौपदी नारद आव्या तेवारे असंयमी जाणीने
॥५॥

उनी न थई. तेह सुजाण के एहवी ते सुजाण माही. जाणिए तेणे ते श्राविका के ते कारणे
तेने श्राविका जाणीए. श्राविकाविना असंयमी आगल उन्ना न थावं, एहवं केम जाणे ? अक्षर
एहज प्रमाण के अक्षर तेहज प्रमाण छे. एदले अहींयां आगम प्रमाणे श्राविका छे. इति गाथा-
थः ॥ १५ ॥ ते आलावो ज्ञातानो छे ते लखोए छैए. ॥ तएणं सादोवइदेवो कबुद्धं नारयं असंजय
अविरय अपडिहय पञ्चरकाय पावकमतिकटु नो आढाई नो परियाणाई णो अप्नुछेइ ॥ इति. अर्थः-
तएणं के जेवारे नारद आव्या तेवारे, सादोवईदेवी के० ते प्रौपदीदेवी, कबुल नारयं के कब.
लनामा नवमा नारदप्रत्ये, असंजय के असंजमो, अविरय के अविरती, अप्पडिहय पञ्चकाय
के नथी हरयां, नथो पचख्यां पावकम्मं के पापकर्म जेणे, इति कटु के एम करीने, णो आढाइ के
न आदर करे, नो परियाणा के आव्यो जाणे पण नह) नो अनुढेश के ऊनी पण न थाय. इति.
वली ते प्रौपदी श्राविका ने तेनुं वोनुं प्रमाण कहे .
यांविल अंतर वg ॥ उपसर्गे तप कीधुरे ॥ केम नवि
कहिए ते श्राविका ॥ धर्मे कारय सीधुंरे । शा० ॥ १६ ॥

ई वि० स्तु० पापा स्तर अर्थः-आंबिल अंतर बहनो उपसर्गे के जेवारे अमरकंकाए प्रौपदोने लेई गया ते उपस- मां बहने पारणे आंबिल एहवं तप कीधुं. केम नवि कहिए ते श्राविका के तेने श्राविका केम न कहीए ? वली धर्मथो जेनु कार्य पण सिह थयु. हवे तेणे बबहनुं तप कर्यु ते आलावो लखीए बैए. तमाणुं तुम देवाणु प्पिया ओढ्य जावनियाहि तुमणं मए सहिं विजलाइ लोग नोगाई जाव विहराहि तएणं सादोवश्देवी पउमनानं एवं बयासी एवं खलु देवाणुप्पिया जंबूद्दोवे होवे भारहे वासे बारवईए कएहेनामं वासुदेवे मम पिय नाजए परिवसई तं जइणंसे एहं मासाणं मम कूवं नोहवमागबई तएणं अहं देवाणुपिया जं तुमं वदसि तस्स आणामवाय वयणणिद्देसे चिहिस्सामि तएणं से पनमे दोवइए एयम पडिमुणेई दोवश्देवी कन्नतेनरेठावेश तएणं सा दो- वईदेवी बढ़ छोणं अणि कित्तणं आयंबिल परिग्गाहिएणं तवो कम्मेणं अप्पाणनावेमाणे विहर, ॥ इति. अर्थः तंमाणु तुम देवाणुप्पिया उदय जावशियादि के अमरकंकाए जेवारे पद्मोत्तरराजा- ए प्रौपदोने मित्र देवता कने तेडावी तेवारे प्रौपदी विकल्प करती जाणोने पद्मोत्तर द्रौपदीने कहे RATE ॥पए वे. उपहत मनथकी यावत् मत्त आर्तध्यान करी, तुमणमएसधि के तमे मारी साथे, विजलाई लोग भोगाई जाव विहराहि के विपुल नोग नोगवतां थकां विचरो. तएणं सा दोवईदेवी के ते वारे ते जौपदी देवी, पउमनाभं एवं वयासी के पद्मनाभप्रत्ये एम कहे. एवं खलु देवाणु के हे देवानुप्रिय, जंवूद्दीवे दोवे के जंबू छोपनामा छीपने विपे नारदेवासे के नरतत्रने विषे, त्यां वारवश्ए के छारका नगरीने विषे, कण्हे नामं वासुदेवं के० कृष्ण नामे वासुदेव ने ते, ममपि- यभाउए के माहरा नारना नाइ . परिवसई के० त्यां वसे छे. तं जयंसे के ते जो, बण्हं मासाणं के 8 महीनामां, मम के मने, कूर्व के पाछी वालवा, नोहत्व माग के नहीं आवे, तएणं अहं देवाणुं के तो हुं हे देवानुप्रिय, जं तुमं वदसि के जे तुं कहीश, तस्सयाणाउवाय वयणनिदेसे चिहिस्सामि के आज्ञानुपाय वचन निर्देशे रहीश. तएणं से पउमे के ते वारे ते प. मनाभ, दोवईए एयम पमिसुणेश के औपदोनी ए वात मानी. पनी दोवईदेवी के द्रौपदीदेवी- ने, कन्नते उरेठावेश के कन्याना अंतेजर मध्ये मूके, तएणं सा दोवइदेवी के ते वारे ते झोपदी- देवी, उहं छठेणं के 3 बहने, अणिखित्तेणं के निरंतर, आयंबिल परिग्गादिएणं के बिल ,

वि०
•hey
स्त
॥६॥
परिग्रहीत, तवोकम्मं के तपकमें करीने, एटले छठ छठने पारणे आंबिल करती थकी, अप्पाणं
नावेमाणे के आत्माने भावती थकी, विहर के विचरे ॥ इति.
वली कुमति कहे जे औपदी श्राविका नथी एम कहे . तेहने दृष्टांत दइ. वली झोपदीने
श्राविका उरावे जे.
रायकन्या कही श्राविका ॥ न कही जे गॅलेरे ॥ राजीमती
कही तेहवी ॥ तिहां संदेह ते फूलेरे ॥ शा० ॥ १७॥
अर्थः-रायकन्या कही के० द्रौपदीने राजकन्या कहे छे, पण श्राविका न कही के श्राविका
नथी कही. एम जे भूले के एवी वातो करीने जे जुले छे तेहने उत्तर कहे छे. राजीमती कही
तेहवी के जेम राजीमती साध्वी थकी राजकन्या कही बे, अथवा मल्लिनाथने ज्ञातासूत्रमध्ये रा-
जकन्या कही छे; तेहमा श्राविकापणु तथा साध्वीपणु केम गयुं ? तेम प्रौपदी पण जाणवी. ए
दृष्टांते, संदेद ते फूले के संदेह जातो रहे. यतः ॥ अह सा रायवरकन्ना सुहिया नियमवए ॥
इति उत्तराध्ययने. वली कुमति कहे जे परण्या पली समकित पामीले; ते पांच जरतार करया
॥६०॥

एटले निया| कर्यु दतुं ते पूरूं थोमाटे मिथ्यात्व थकां पूजा करीजे. एम कहे जे तेहने हवे उत्तर वाले ने. हरि परे कर्म नियाणर्नु ॥ श्ह नवे नोग न नासेरे ॥ समकित लहे परण्यापरी ॥ कहे ते शुं न विमासे रे ? ॥ शा0 ॥ १७ ॥ अर्थः-दरि परे के० श्रीकृष्णनी पेरे, कर्मनियाण- के नियाणानु.जे कर्म तेणे करी, श्ह लवे के आ भवपर्यंत, नोग न नासे के लोग नासे नही. एटले आ नवपर्यंत नोगवे, तेवारे तुटको थाय. समकित लदे परण्या पठी के परण्या पो समकित पामी, कहे ते शुं न विमासेरे ? के० एम कहे ठे ते केम नथी विचारता? इति अक्षरार्थ. नावार्थ तो ए ले जे दशाश्रुतस्कंधमां नव प्रकारनां नियाणां कह्यां ठे. ते मध्ये धुरनां सात नियाणां कामनोगनां ठे, ते उत्कृष्टे रसे नियाj कयु होय तो समकित न पामे; अने जो मंद रसे नियागुं कर्यु होय तो सुखे समकित पामे. जेम कृष्ण, वासुदेवन निया' करीने उपन्या ठे, तेहने पण समकितनी प्राप्ति थ . कोश ढुंढिर्ड बोल्यो जे वासुदेवनी पदवी पाम्या एटले नियाणु पूरु ययुं, माटे वासुदेवनी पदवी पाम्या पछी समकितं पाम्या छे; तेम डोपदी पण पांच नरतार पामी एटले नियाj पुरु थयु पछी परणीने

वि०
हुँ
स्त
॥६॥
समकित पामी ते खोटुं कहे छे. जे माटे नियाणु तो भव लगे पहोंचे. केमके दशाश्रुतस्कंधमांज
नवमुं निया| दीक्षानुं कर्तुं छे; ते दीक्षा लीधी एटले नियाणु पुरुं थयुं जोइए. तेवारे तेहज
नवने विषे केवलज्ञान उपन्युं जोइए. ते केवलज्ञान उपजवानी तो दीदाना नियाणावालाने ना
कही . तद्यथा ॥ एवं खलु समणाजसो निग्गंथे वा निग्गंथी वा नियाणंकिच्चा तस्स गणस्स
अणालोइअ अपमिकंते सवं तं चेव सेणं मुंडे नवित्ता आगारा अणागारं पवएशा सेणं तेणेव
नवग्गहणेणं सिळोजा जाव सब पुकाणं अंतं करेजा नो श्ण सम ॥ इत्यादि. एमां एम कयु
जे, ते दीक्षाना नियाणावालो ते नवमां मोके न जाय. ते माटे नियाj ते भव पूरो थाय त्यां लगे
पहोंचे. पण मंद रसे नियाणु करयुं होय तो सम्यक्त्वादिक गुण सुखे पामे. एक केवलज्ञान न
पामे. ते माटे छौपदीनुं निया| मंदरसेज छे. ते कारणे बाल्यावस्थाने विषे समकित पामी संभवे
छे. बाकी तो आम्नाय विना सूत्र अक्षर देखीने अर्थ करीश ते एहज दशाश्रुतस्कंधमां त्रीश थानके
महा मोहनीय कर्म बांधे. ते महामोहनी तो उत्कृष्टी सीत्तेर कोडाकोडी स्थिति ले तो परदेशी
राजाने समकित अणुव्रतनी प्राप्ति न थर जोइए. जे माटे परदेशी राजाए तो घणा पंचेद्रिय
॥६॥

जीवोनी हिंसा करी ; ते तो रायपसेणीसूत्रमा प्रसिद्ध छे. ते महामोदनी बांधीने घणो संसार रमल्यो जोइए पण ते तो एकावतारी छे; ते वारे ए सूत्र केम मलशे ? अने सूत्रमा तो झोपदीए पूजा करी तेवारे सूर्याभने लाग्यो ; ते लेखे पण समकितो तो अवश्य ठरेज डे. वली परणवानी धक पकमां महामोहनी नीडमां जिनपूजानी करणो सनरी डे, ए पक्की श्रद्धावंतीनां लक्षण . तेमाटे जौपदी सुलन्नवोधि हती; माटे जिनपूजा सांभरी . अहिंयां कोइ कहेशे जे एकज वार पूजी कही ठे, पो तो कहींए पूजी नथी. तेहने कहीए जे एकवार पण कहीछे. अने प्रौपदीए खाधुं तो एकेवार नथी कयुं माटे खाधुं पण नही होय. वली तुंगोया नगरोमां श्रावके साधु एकजवार वांद्या , तथा आणंद कामदेवादिके नगवंतने एकजवार वांद्या जे; ते केम वीजीवार नहीज वांया होय ? वलो जो परणतां मोहनी नीममां जिनपूजा करी छे तो बोजे काले तो अवश्य पूजा करोज हशे; एमां शी शंका छे ? वली मूर्ख कहे छे जे ए स्त्री बतावी तो कोश् श्रावक कां न कह्यो ? तेने कहीए जे प्रभुजीने रेवती श्राविकाएज औषध वहोराव्युं तो श्रावके वहोराव्यु एम का न.कडं ? वलो प्रथमसिद्ध मरुदेवीमाता थयां तथा वोर प्रन्नुनो अभिग्रह छ मास पांच दिन

हुँ
वि०
स्तु
॥६॥
स्त
जणे चंदनबालाए पूरो कस्यो बे; तथा संगमाना उपसर्गने उ महीने वत्सपाली मोसीए पारणु प-
रमान्ने कराव्यु जे. वली ए चोवीशीमा मसिनाथजी अनंती चोवोशो ए स्त्रीपणे तीर्थकर थया. इ-
त्यांदिक. आ चोवीशोमां स्त्रीए घणां मोटा काम कस्यां बे; ते प्रायः पुरुष तो करे तेमां शी व-
डा? पण स्त्रीने करवू दोहल ले. तेम पुरुषने तो पूजानां कारण मेलववां सुगम डे; पण स्त्रीने
विषम माटे छौपदोनो अधिकार विस्तारे कह्यो , जो स्त्रीए एम पूजा करी तो पुरुषे तो घ.
णीज करो जे; एमां शो संदेह ? ए नावः वली प्रौपदोनो निंदा करतां घणु पुःख पामशे. जेम
कौरवोनो निकंदन थयो. तथा कैयाकोचक कवीला सहित पुःख पाम्यो; वली पद्मोत्तर राजा कुःख
पाम्यो; अने झोपदीने शरणे उगस्यो. तेम ढुंढक पण आ नवे जैनवाह्य थया ने, अने परनवे
शो गति थाशे ? ते ज्ञानी जाणे. हवे ते राजवरकन्या पोताना नियम व्रतने विषे रही थकी ए
पाठ दीक्षा लीघा पनीनो बे.
वली कुमति कहे जे जे परण्या पळो समकित पाम बे, नहींतर पांच भर्तार केम करे ? एम
कहे जे तेने एज गाथामांथो उत्तर वाले डे.
?
॥६२॥

हरि परे के श्रीकृष्णनी पेरे, कर्मनियाणनु के नियाणानुं जे कर्म-तेणे करी, हलवे के था भवमा नोगनो नाश न थाय; तेमाटे, समकित लहे परण्या पली के परण्या पठी समकित पामी. कहे ते शुं न विमासे के एम कहे ते ए वात केम विचारता नथी ? इति अक्षरार्थ. ना. वार्थ तो ए जे, श्रीकृष्णे पूर्वे नियाj वासुदेवतुं कर्यु हवं, ते वासुदेव पदवी नव पर्यंत नो. गव्या विना छूटको नहिं; पण समकितने वाधा नथी. तेम जौपदीए पांच नरिनुं निया' कयु हतुं, ते पांच नीर थया विना छूटको नहीं; पण समकितने वाधा कोणे करी ? जे माटे मनक. ल्पित नव नवी वातो जावो तो? इति नाव इति गाथार्थः ॥ १७ ॥ जिणघर केणे करावियु ॥ तिहां प्रतिमाने पइगरे ॥ तेहनी पूजा ते कुण करे ॥ एम परखे ते गरिबारे ॥ शा० ॥ १५ ॥ अर्थः-जिणघर केणे करावियु के देहेरुं जिनेश्वरनुं श्रावक टाली कोणे कराव्युं ? तिहां प्र- तिमाने पइसा के त्यां प्रतिमा तथा प्रतिमानी प्रतिष्ठा एटलां वानां श्रावकविना कोण करे ? एम परखे के एम परीक्षा जे करे, ते गरिता के ते महोटा आदमी जाणवा. पण वगर विचारे जेम तेम जे वोले ते हलका जाणवा, इति.

chon
वि०
स्तु
॥६३॥
स्त
॥
वली कुमति कहें बे जे परणवा वेला पूज्या . तेने उत्तर कहे जे.
वर नवि माग्यो ने पूजतां ॥ शक्रस्तवे शिव मागेरे ॥ नक्तिस-
मी सू रियानने ॥ विरती विशेषथी जागेरे ॥ शा० ॥ २० ॥
अर्थः-वर नवि माग्यो रे पूजतां के पूजा करतां वर नथो माग्यो. शकस्तवे शिव मागे
के नमोबुणं करतां मोक्ष माग्यो . जे माटे ॥ तिमाणं तारयाणं ॥ इत्यादिक पद नावतां तुं त-
यो मुजने तार. इत्यादिक नावना कोंधी ने. पण वर पामुं तो याग भोग तमारां करशुं, एम नथी
कडं, तो अतुं आल चढावो का अनंतो संसार बांधो ? वली कुमति कहे जे जे सूरियाननी परे
कूवा, वावी. उंबराप्रमुख पण प्रौपदीए पूज्यां छे; एम कहे जे ते खोटुं कहे . जे माटे ॥ जहा
सूरियानो तहेव जिणपमिमा अञ्चेश् ॥ ए पाठे सूर्याननो पेरे जिनप्रतिमा पूजे एम कयुं छे. तथा
देशविरति ले ते माटे सूर्यानथको विशेष नक्ति ने एम पण समजवू. तेहज कहे . भक्तिसमी
सूर्यानने के० सूर्यान्न सरखी. हवे नक्ति शब्द आगल जोडीए विरती विशेषथी नक्ति जागे के.
देशविरतोए विशेष नक्ति प्रगट होय. इति गाथार्थ ॥ २० ॥
॥६३॥

वली जिनप्रतिमाने ॥ ठाणसंपत्ताणं ॥ एम कर्दा . तथा नावतीर्थकरने ठाणं संपाविलं कामे ॥ एहवा पाठ ठे. माटे सिक स्थानक पाम्या छो एम जिन प्रतिमाने सिक गण्या माटे भावतीर्थकरथी पण ए अपेदाए अधिकी ठे; माटे लौकिक पूजा प्रौपदीए नयी करी एतो विशेपे प्रत्यक्ष पाठ जणाय ठे. आंख उघाडी जुए ते देखे. वलो कोइ कुमति एम कहे ठे जे जिनघर ते अवधिजिननुं घर, एटले कोश् यक्षन देहेरं हतुं. शा माटे जे अवधिजिन गणांग मध्ये कह्या वे. एम कहे ठे ते खोटं. जे माटे अवधिजिन आगल कोइए शक्रस्तव नथी कयें. इति. धर्म विनय अरिहंतनो ॥ एम ए लोग वयारोरे ॥ संन्न- वे सर्वने जाणिए ॥ समकित शुरु आचारोरे ॥ शा० ॥ २१ ॥ अर्थः-धर्म विनय अरिहंतनो एम ए लोगवयारो के० एम ए पूजा, अरिहंतनो लोकोपचार विनय धर्म ; एम अन्वय करवो. संनवे सर्वने जाणिए के जेहने जे संनवे तेहने ते जाणीए. एटले जे साधु एणी परे करे, देशविरति एणो परे करे अने समकिती एणी पेरे करे, एम जेहने जेवो पाठ संनवे तेहने यद्यपि सूत्रकारे न कह्यो होय तोय कहेवो समजवू. जे जिनपूजा ते समकितनोज •hcm বি स्तु ॥६४॥ स्त . शुछ आचार बे; पण मिथ्यात्वीनो आचार नथी. इति गाथार्थ. ॥१॥ ते उपर दृष्टांत कहे जे. आणंदनो विधि नवि कह्यो ॥ राय प्रदेशीने पावरे ॥ संभव सर्व न मानशे ॥ वींटाशे तेह बारे ॥ शा० ॥१२॥ अर्थः-आणंदनो विधि नवि कह्यो के सातमा अंगमां आणंदश्रावकनो विधि कह्यो; ते रोते नथी कह्यो, क्यां नथो कह्यो ? ते कहे . राय प्रदेशीने पाठे के रायपसणीमा प्रदेशी रा- जाना पाठमां नथी कह्यो ते माटे शुं आणंदे जेम व्रत समकित चस्यां तेम प्रदेशीए शुं नथो उचरयां ? ते माटे जेने जे संन्नव होय ते मानवो तथा, संनव सर्व न मानशे के सघलो ए संभव नही माने, वींटाशे तेह आवे के ते आठे कर्मे वींटाशे, एटले घणो संसार रमलशे. तथा वली एहज. संभव देखा जे. पमिकमणादिक कम नहीं ॥ पाठे सप्तम अंगेरे ॥ पढम अणु- नंगथी प्रकरणे ॥ सर्व कयो विधि रंगेरे ॥ शा० ॥ २३ ॥ अर्थः-पमिकमणादिक क्रम के पडिकमणादिकनो अनुक्रम, ते पाठे सप्तम अंगे नही के ॥४॥ 10 More उपासकदशांगमा पाठ नथो. एटले ए नाव जे साधुने पमिकमणानो अनुकमतो थोडोएक श्री उत्तराध्ययने सामाचारी अध्ययनमा कह्यो छे, पण श्रावकने तो सातमा अंगमां आणंदादि- कने काइए वताव्यो नहीं; तेवारे श्राविक, पमिकमणादिक. कोण सूत्र उपर करे? तेमाटे ए नगु- राने उत्तर देवानुं ठेकाणुं नथी. इहां शिष्ये पूज्यु के हे स्वामिन् , तेवारे श्रावक क्याथी करे ठे ? तेढ्ने करुणाए पाछो जवावं कहे छे. पढमश्रणुजंगथी के प्रथमानुयोग जे दृष्टिवादना चोथा ने. दनो प्रथम नेद, तेहमा थको प्रकरणमा पूर्वीचार्ये सर्व विधि कह्यो : रंगे के पर उपकारने रंगे कह्यो ठे. यतः श्रीसमवायांगसूत्रे ॥ से किं तं अणुगो अणुचेंगे उविहे पन्नते तं जहा, मूल ॥ पढमाणुनंगेय गंडियाणुगेय ॥ इत्यादि. अर्थः-बारमा दृष्टिवादना नेद पांच छे. एक परिकर्म, वीजो सूत्र, बोजो पूर्वानुगत, चोयो अनुयोग, अने पांचमो चुलिका-तेमां चोथो. अनुयोग ते दु- विहे पन्नते के० ते वै प्रकारे ते. तेमां मूल प्रथमानुयोगमा घणी वातो सुत्रकारे लखी छे, पण ते कहेतां ग्रंथ वधे ठे माटे नथी कहेता. इति गाथार्थ ॥ २३ ॥ हवे कोइक कहेशे जे प्रदेशो प्रमुखना. अधिकारमा विशेषे वात कां न कही ? तेने उत्तर करे छे जे ए सिद्धांतनी शैलीज ये; ते उपर गाथा कहे .

5
Gol.
स्त
वि०
स्तु
॥६५॥
किहां एक एक देशज आहे ॥ किहां एक ग्रहे ते अशेषोरे ।।
किहां एक क्रम नतकम ग्रहे ॥ ए श्रुतशैली विशेषोरे॥ शा० ॥ २४ ॥
अर्थः-किहां एक एक देशज ग्रह के कोइक स्थानके तो वस्तुनो देशज एक ग्रहे, जेम
श्री नगवतीसूत्र मध्ये रथ मुसल संग्राम तथा महाशिला कंटक संग्राम कह्यो, तेम किहां एक
ग्रहे ते अशेषो के कोश्क स्थानके समस्त ग्रहे, जेम निरयावली मध्ये एहज संग्राम विस्तारे
कह्या जे. किहां एक क्रम के० कोइक स्थानकने विषे अनुक्रमे कहे. जेम पन्नवणा प्रमुखने विषे
धर्मास्तिकायादिक अनुक्रमे कह्या बे. उतक्रम ग्रहे के० कोश्क स्थानके पश्चानुपूर्वीए ग्रहे. जेम
कल्पसूत्रने विषे वीरस्वामिथको रूपनदेवजी लगे अधिकार कह्यो. ए श्रुतशैली विशेषो के ए
सिद्धांतनी शैली विशेष . यतः ॥ कब देसग्गहणं कब घिप्पंति निरवसेसाइ उक्कमइ वइकमाइ
सहाववस निस्ताई ॥१॥ इति कल्पनाष्ये सुगमा ॥ ए वातो नजरमा राखे तो सुत्रनो खरो
अर्थ थाय. ते देश प्रमुख सुत्रे ग्रह्या होय ते संपूर्ण तो नियुक्ति टीका प्रमुखमां पामीए. इति गा-
थार्थ. ॥ २४ ॥ हवे उपसंहार करे .
॥६॥

शासननी जे प्रत्नावना ॥ ते समकितनो प्राचारोरे ॥ श्री जि- नपूजाए जे करे ॥ ते लहे सुजश नंमारोरे ॥ शा० ॥२५॥ अर्थः-शासननी के जिनशासननी, जे प्रनावना के शासन उजवँ देखाडवू; जे देखी लोक प्रशंसा करे, ते समकितनो आचारो के ते समकितनो आचार . यतः ॥ श्रोउत्तराध्ययन अनावीशमे अध्ययने ते. ॥ निस्संकिय निकंखिय निवितिगिठा अमूढ दिछीय उववूह थिरीकरणे, वचस पन्नावणेअह अर्थ सुगम छे. ते माटे प्रस्तावना ते समकितनो आग्मो आचार बे. ते श्री. जिनपूजाए जे करे के श्रीजिनेश्वरनी पूजाए जे प्राणी शासननी उन्नति करे, ते लहे सुजश नंडारो के ते प्राणी पूजा करीने शासननी प्रनावनानो करणहार भलो जशनो नंमार पामे. एटले पूजातीर्थ यात्रा, संघ काढवे शासननी प्रभावना थाय एम देखामयु. तथा जश एव॒ पोतानु नाम पण कविए सूचव्यु. इति पंचविंशतमो गाथार्थ ॥२५॥ एम बीजो ढाल संपूर्ण थयो. ग्रंथाग्रंथ ५१३ अक्षर १६ सर्व ग्रंथाग्रंथ मलीने १५२४ अक्षर-१० हवे चोथो ढाल कहे जे. तेहने पूर्व ढालसाथे ए संबंध मे, जे त्रीजा ढालमां पूजानो अधि-

4
वि०
Goal.
स्तो
॥६६॥
कार कह्यो. हवे ते कुमति, पूजामां हिंसा माने जे; तेहने जवाब देवा चोथो ढाल कहे जे. ए सं.
बंधे आव्यो चोथो ढाल तदनी ए प्रथम गाथा कहे..
॥ ढाल चोथो ॥ कांकरिया मुनिवर धन धन तम अवतार ए देशी ॥
को कहे जिन पूजतांजी ॥ जे षटकाय पारंन्न ॥ ते केम श्रावक आचरे जी॥
समकितमां-थिरथंभः ।। सुखदायक तोरी आणा मुज सुप्रमाण ॥ टेक ॥१॥
अर्थः-कोइ कहे जिन पूजतां के कोइक तो ढुंढी एम कहे जे जे परमेश्वरनी पूजा करतां
थका जे षटकाय आरंन के ब कायनी जे हिंसा थाय छे. ते के ते पूजा, केम श्रावक आचरे के०
श्रावक केम करे ? समकितमा थिरर्थन के समकित दृढ ले ते श्रावक छ कायनी हिंसानो हेतु
जे जिनपूजा ते, धर्म वास्ते केम करे ? इति प्रथम गाथार्थ. सुखदायक के हे सुखदायक, सुखना
देणहार, तोरी आणा के तमा, आज्ञा ते, मुज सुप्रमाण के० महारे प्रमाण दे. अथवा
प्रजुजीनी स्तवना तो करेज ले माटे प्रनुजोने कहे छे जे सुखदाइ जे तमारी आज्ञा ते, मारे
प्रमाण बे, एटले ए नाव जे तमारी आज्ञा ते प्रमाण में, पण कुयुक्ति करवी ते प्रमाण नथो.
A
॥६६॥

३ अकसायया अयोगया ५ इत्यर्थः पंचसंवरं द्वार काँ ठे. संमकित ते संवर कहीए. एम विरति तथा अप्रमादीपणु तथा अकसायीपणु तथा अयोगीपणु. तेहमां साहमीवछल तथा घर निर्वाह चारित्र लीए तेहनां, तथा सामयां को. ए सर्व समकित संवरनी करणी दे. तेम जिन पूजा उदार के उदारपणे जिनपूजा करवी ते पण समकिल संवरनी करणी के. एहमा हिंसा नथी एहमा एम पण कहेवाणुं जे समकिती देवता ले ते समकित संवरना धणी ठे तेहने अधर्मी केम कहीए ? तथा देवतानी करणी अधर्ममां कहीए तो देवता, तीर्थंकरने, साधुने अने श्रावकने कोश्क परीसह करे, कोश्क सेवा करे, ते वेउने फल केवां होय ? वली कोश्क शिष्य देवता थयो होय ते गुरुने चारित्रथी पमिवाइ देखीने गुरुने ठेकाणे आणे तेहने अधर्मी केम कहीए ? तथा गुरुए काल को होय ते तमारे मते देवता थयो न जोशए. शोमाटे जे देवतामां वे जाती बे. समकिती तथा मिथ्यात्वी, तेमां जो समकिती थाय तो सूरियाननीपरे जिनप्रतिमा पूजे; अने मिथ्यात्वी कहेतां तमारी जीन चाले नदी, मनुष्य पण थाय नही. शामाटे जे तमे तमारा गुरुने चारित्रिया मानो बो; ते मरीने मनुष्य थाय नही. सिहि पण पंचमकालमांहे. हमणां वरे नही वि० स्तु ॥७॥ हुं० स्त माटे अमने संदेह जे जे, तमारा गुरु मरीने के गतिए जाय ? वली तमारा गुरुए काल कों तेहने तमे केम वंदना करो हो ? ते समजावजो, ते माटे देवताने अधर्मी न कहेवाय. वली उत्त- राध्ययने हरिकेशी अणगारनुं जो वैयावच्च कर्यु, ब्राह्मणोने लोहि वमता कर्या; तेहने हिंसा दोष लाग्यो के नही ? तथा सूत्रकारे तो वैयावच्च कही बोलाव्युं ॥ जकाहु वेया पमियं करेति इति पागत्. ते वैयावच्चना करणहारने अधर्मी केम कहेवाय ? तथा वली झातामांहे पोटिलाए तेतलीपुत्र समजाव्यो. तथा वली सौधर्मे जगवंतने अवग्रह आशा करी, ते धर्म कहीए के अधर्म कहीए ? वली लोकांतिक देव, प्रजुजीने प्रतिबोधवा आवे ते अधर्ममां केम गणाय ? इत्यादि शं शुं लखीए ? ए प्रसंगे सयु. हवे वली पूजामाहे हिंसा कहे , तेहने पूबीए जे झातासूत्र मध्ये सुबुद्धिप्रधान राजाने प्रतिबोधवा निमित्ते खानुं पाणी लाव्या; ते हिंसा थ के नही ? ते विचारजो. तथा जंबूधीपपन्नती माहे प्रजुजीनो जन्मानिषेक वर्णव्यो बे; ते तो समुअसरखा पाणीना प्रवाह चाल्या; तेहमां पृथ्वी, पाणी, तेज़ वाज, वनस्पती, त्रस कायमां के काय उगरी दशे ? तो पण 5-50-52-RE ॥

हवे उत्तर वाले : तेदने कहीए जतना भक्ति ॥ किरियामां नहीं दोष ॥ पडिकमणे मुनिदान विहारे ॥ नहींतो होय तस पोपः ॥ सु० ॥२॥ अर्थः-तेहने कहीए के जे पूजामा हिंसा वतावे ले. तेहने कहीए, शुं कहीए ? ते कहे .. जतना नक्ति के एक जतना, वीजी नक्ति, किरियामां के जे क्रियामां होय एट्ले जे क्रियामां- जतना तथा नक्ति होय; नहि दोष के ते क्रियामां दोष नथी तथा कदाचित् तेहमां पण हिंसा कहीने दोप देखामीए तो पमिकमणे के पमिकमणामां, मुनिदान के मुनिने दान देता, वि- हारे के मुनिने विहार करतां, नहींतो के जेनता नक्तिए पण करतां दोष कहीए तो; होयः तस पोप के तेप्रतिक्रमण प्रमुखमां पण हिंसानी पुष्टि याशे.एटले ए जावजे प्रतिक्रमण करतां जन- वेस करतां वायुकाय हणाय, मुनिदानमां पण नी वाफ नीकलें, तथा दान देवा उठतां पण जीवघात थाय, वली मुनिने विहार करता पण पृथ्वी, पाणी, वायु, वनस्पति वली त्रस वेजियादिकतो पण घात थाय; ते माटे ऐ पण न करखा एस कहे पमशे, तेमादे जतना जक्तिए क्रियामा दोष नथी.

•fice कि स्तु ॥६॥ स्त . हवे ते उपर उष्टात देखा है. साहमीचडल पस्किय पोसह ॥ नगवश्वंग प्रसिद्ध ॥ घर निर्वाह चरण लिए तेहनां । झातामांहे हरि कीध ॥ सु० ॥ ३ ॥ अर्थः-साहमीवछल के साधर्मिकनां वात्सल्य कयाँ, तथा पस्किय पोसह के पाकीनो पोसो कर्यो, ए अर्थे सूचव्यो एहवो शंखपुष्कलीनो अधिकार नगव अंग प्रसिह के श्री जगवतीसूत्रमा प्रसिह ले. तथा. च तत्पाठः ॥ तएणं से संखे समणोवासए एवं वयासी तुम्हेणं देवाणुप्पिया विनलं असणं पाणं खाश्मं साश्मं नवकमावेह तएणं अम्हे विनलं असणं पाणं खाश्मं सामं आसाएमाणा बिसाएमाणा परिनाएमाणा परिजुजेमाणा परिकयं पोसहं पमिजा- गरमाणा विहरिस्सामि ॥ इति नगवतीसूत्रे शतक वारमे उद्देशे पहेले ॥ अर्थः तएणं के साथ- बीनगरीने बाहेर वीरस्वामि समोसर्या; त्यां शंख श्रावक प्रमुख घणा श्रावक देशना सांजलीने पाबा घरनणी आवे ले तेवारे, से संखे के० ते शंख श्रावक, समणोवासए के वीजा श्रमणोपा- सकोने, एवं वयासी के एम कहे . तुम्हेणं देवाणु प्पिया के हे देवाणु प्रिय तमे, विजलं के ॥६७ कथा पामे थकें, इंन्तु: के हर्ष पामे, संतोष पा. कोमंबिय पुरिसे सदावे के कोटविक पुरुषने बोलावे. बोलावीने एवं वयासी के एम कहे. खिप्पामेवं नो देवाणुप्पिया के तो देवानुप्रिय, शीघ्र-वीतनयं नयरं मनिंतर वाहिरियं के ए वीतलयनगर, मध्ये तथा बाहेर शणगारो इत्यादिक जहा कोणि उववाश्ए के जेम कुणिकराजा, उववाश् सूत्रमा कह्याने तेम कहे. जाव पशुवासे के यावत् प्रजुजीनी सेवा करे. एम कुणिकने, उंदाईने सामर्शयामां हिंसा लागे के नही ? ते वि- चारजो तथा एहाया कयवलिकम्मा के कयौं ने वलिकर्म पुजाकर्म जेणे एहवा तुंगीय श्राद अनेक के तुंगीया नगरीना अनेक श्रावक वखाएया . ते नगवंतासूत्रना शतक बीजे उद्देशे पांचमे ठे; ते श्रावक पूजा करे ते अरिहंत विना-बीजा कोण देवनी करे ? ते विचारजोजी तथा वलिकर्म ते पूजाज जे. शामांटे जे ज्ञातासूत्र मध्ये ॥ तएणं मही विदेह वर रायकन्ना एहाया जाव पायबित्ता सवालंकार विजूसिया बहू दिख्खुजाहिं जाव परिखित्ता।अहिंयांवे वार सरखोपाठ बेते माटे महिए कयंवलिकम्मा केम्वेवार देव पूजा करी,अप्पणोपमिमं कारेश् केपोतानीप्रतिमा नरावी, वली नित्य आहार कवल मूक्यो,तेहमां.पण जीवनी उत्पत्ति थाय पण ते हिंसामां नही.वली यतिना पनि वि० स्तु ॥७॥ हुं० स्त %3D ॥ कमणसूत्रमाहे ॥ मंझिपाहुमियाए वलि पाहुझियाए ॥ए पाठ ठे मंझिपाहुझियाए के नीखारीने माटे ढांकणी मांहे धान्य घायु तेलेवुनही.बलिपाहुमियाए के नैवेद्यनुंधान्य वहोरवू नही.अजाणतां वहोरी खाधुं तो ॥ मिलामि डुक्कर्म ॥ वली नाममाला मध्ये-पूजार्हणा सपर्यार्चा नपहार वलीसमौ ॥ एम महानिशीथ आवश्यक नियुक्ति मध्ये पण वलि ते नैवेद्य . वास्तुक शास्त्रने विषे पण तथा ज्योतिषशास्त्रे घर देवतानी पूजा करीने नूतने वलि देश्ने पेसवु कयुं . यतः ॥ गृह प्रवेशं सुवि- नीत वेषः सौम्यायने वासर पूर्वन्नागे कुर्याद्विधायालय देवताची कल्याण नूतवलिक्रिया च ॥१॥ एम अनेक गमे बलि शब्द नैवेद्य पूजा ले. इति तूर्य गाथार्थ ॥ ४ ॥ हवे ए क्रिया ते समकितनी करणी ते कहे . समकित संवरनी ते किरिथा ॥ तेम जिनपूजा उदार ॥ हिंसा होय तो अरथ्य दममां ॥ कहे नही तेह विचार ॥ सु० ॥ ५ ॥ अर्थः-समकित संवरनी ते किरिया के ए समकित नामे संवर, तेहनी क्रिया जे. जे माटे श्रीगणांगने विषे गणे पांचमे कह्यु जे. ॥ पंचसंवरदारा पन्नत्ता तं जहा सम्मत्तं १ विरई अपमादो । -- ॥

विपुल अशनादिक, उवरकमांवेदं के रंधावो. तएणं अम्हे के तेवारे आपणे विजलं असण इत्यादिक सुगम तेढ्ने आस्वादन करतां थकां थोडं खावं, घणुं तजवं, ते आस्वाद कहीए. 'शेलमीनी पेर, तथा विसाएमाणा के विशेषे स्वाद करतां खजूर प्रमुखनी पेर घणुं खातां थोड़ें काढी नांखतां, परिनाएमाणा के अन्योन्य देतां, परिजुजेमाणा के अन्नादिकनी पेरं सर्व वावरतां पाखीसंबंधी पोसह, पमिजागरमाणा के पालता थका, विहरिस्सामि के विचरशं. इति. एम ठराव करीने पठे वधते परिणामे घेर जश्शंखे तो निराहार पोसह कयों, ते सुदख्खुजागरिका एम जगवते वखाएयो. तेमाटे वीजा श्रावकना पस्किय पोसह वखोड्या न कहीए. जेम धन्ना अणगारनो तप वखाएयो एटले वीजा अणगारनो तप वखोम्यो न कहीए. जिनशासनमा सर्व करणी शक्ति प्रमाणे लेखे है; ते माटे ए साहमिवछल करतां हिंसा तमारे लेखे थइ 'जोइए; पण जतना तथा नक्ति होय त्यां दोप न लागे एम मानीएं तो सूत्रमा क लागे तथा वली घरनिर्वाह, चरण लिए, तेहनां के जे चारित्र लीए तेना घरनो निर्वाह हरि कीधं के कृसे कयों वे. ते ज्ञाता मांहे. के ज्ञाता सूत्र मध्ये कह्यु . ते हिंसा कृप्सने केम नही लागे ? अहीयां •hoo वि. स्तु ॥६न॥ स्त तो जतना पण नथी. तथा च झातासूत्रं ॥ तएणं से कएहे वासुदेवे थावच्चा पुत्तेणं एवं वुत्तेसमाणे कोलंबिय पुरिसे सद्दावे सदावेश्त्ता एवं वयासी गाहणं देवाणुप्पिया वार वश्ए नयरीए सिंघाम- गति गजाव पहेसुहलिखंधवरगया महया मया सद्देणं जग्घोसेमाणा उग्घोसणं करेह एवं खलु देवाणुप्पिया थावच्चापुत्ते संसार नच्चिगो नीए जम्ममरणाणं श्छ अरहणं अरिहनेमिस्स अंतिए मुंमे नवित्ता पवइत्तए तं नो खल्नु देवाणुप्पिया राया वा जुवराया वा देवी वा कुमारो वा इसरो वा तलवरे वा कोमंबिय सेहि सेणावर सबवाहे वा थावच्चापुत्तं पवयंतमणुपवयति तस्सणं कएहे वासुदेवं अणुजाणइ पछाउरस्सा वियसेमित्तणाइ जोगखेमं वदृमाण पमिवहशत्ति घोसणं घोसेह जाव घोसेत्ति तएणं थावच्चापुत्तस्स अणुराएणं पुरिससहस्सं णिकमणानिमुहं एहायं सबालंकार विनूसियं पत्तेयं पत्तेयं पुरिससहस्सवाहिणी सुसिबियासु उरूढं समाणं मित्तणा परिवुझ थावच्चापुत्तस्स अंतियं पाउनयं तएणं कएहे वासुदेवे पुरिस्ससहस्समंतियं पाउ- सवमाणं पासइ कोमंबियपुरिसे सदावे सदावेश्ता एवं वयासी जहा मेहस्स णिकमणालिसे तहेव सेयापीएही एहावे जाव अरहाउँ अरिघ्नेमिस्स उत्ताश्वत्तं पमागापमागं पासे विजा- . ॥६॥ *SX हरचारणे जाव पासित्ता. सीवियाउँ पञ्चारुह तएणं कएहे वासुदेवे थावच्चापुत्तं पुरन का जेणेव अरहा अरिहनेमि सवं तं चेव ॥ इति झाता सूत्रे अध्ययन पांचमे ॥ अस्यार्थः तएणं से करहे वासुदेव के तेवारे ते कृमवासुदेव, थावच्चापुत्तेणं एवं वुत्तेसमाणे के थावच्चापुत्रे एम कहे थके एटले कृसने थावच्चापुत्रे कछु; जे मरणथी रखवाला तो रहुं, एम कहे थके कोमविय पुरिसे स- दावे के कौटंविक पुरुषने बोलावे, बोलावीने एवं वयासी के एम कहे, गबहणं देवाणु प्पिया के हे देवानुप्रिय जार्ज, वारवश्ए नयरीए के द्वारकानगरीने विषे, सिंघामगति गजाब पहेसु के सींगोमाने श्राकारे मार्ग, एम त्रिक चोक मार्ग यावत् राजपंथने विषे, हबिखंधरवरगया के हाथीना स्कंधने विषे बेसीने, महया महया सदेणं के मोटे मोटे शब्दे करी, घोसमाणा के उद्घोसणा करता, जग्घोसणं करेह के उद्घोषणा करो एटले लोकने एम जणावो. एवं खलु देवाणु प्पिया के. हे देवानुप्रियो, एवी रीते यावच्चापुत्ते संसार नचिगो के थावच्चापुत्र संसारना जयथी उद्वेग पाम्यावे.नीए जम्म मरणाणं के जन्म मरणथी वाहीन्या.श्वअरदर्जणं अरिहनेमिस्स अंतिए के अरिष्टनेमि अरिहंतने पासे,श्वे ले.मुझे नवित्ता पञ्चश्त्तए के मुंम थश्नेप्रवर्जा लेवाने,तंनो खबुदेवाणु- वि० Goj. स्तु ॥६॥ स्तन प्पियाके हे देवाणुप्रियजे कोइरायावाजुवराया के राजा अथवा युवराज, देवी वा केराणी प्रमुख, कुमारो वा के कुमार, इसरो वा के ईश्वर, तलवरे वा के कोटवाल, कोमंबिय के कुटुंबना स्वामि, सेही सेणावश्के शेउ सेनापति, सबवाहे वा के सार्थवाह,थावच्चापुत्तं पचयंतमणुपचयति के थावच्चापुत्र दीक्षा लेताने पड़वा दीक्षा लीए, एटले थावच्चापुत्र साथे दीक्षा लीए, तस्सणं कएदे वासुदेवे अणुजाण के तेहने कृमवासुदेव आज्ञा आपे . पछा के ते राजा, दीक्षा लीधे थके पडवा, आजरस्ताविय के आतुर जे धनादिकने अन्नावे पुःखी हशे, से के तेहना मित्तणा के मित्र झाति एटले पोतासंबंधी परिजनने जोगखेमं वट्टमाण के योग हम वर्तमान वहेशे एटले जेहनी पासे नही होय तेहने आपशे; ते योग कहीए; अने जेहनी पासे हशे तेहने पालशे तेहने देम कहीए, ते योग तथा केम वर्तमानकाले जेम घटशे तेम राजा कृम करशे. एटले ए नाव के, जे कोइ थावच्चापुत्र साथे दीक्षा ले तेहने पबवामे तेना धरना निर्वाहनी चिंता कृम करशे-ते अटकावे कोइ रहेशो नही. इति नावः घोसणं घोसेह के उद्घोषणा करो. जाव घोसेश के० ते कौटंबिक पुरुष तेमज उद्घोषणा करे. तएणं थावच्चापुत्तस्स अणुराएणं के० थावच्चापुत्रने ॥६णा कंग रागे, पुरिससहस्से के एक हजार पुरुषो,णिरकमणानिमुहं के दीदा लेवा सन्मुख थया.एहायं के स्नानप्रमुख करी, सबालंकार विनूसियं के सर्व अलंकारे शोजित थर, पत्तेयं पत्तेयं के प्रत्येक निन्न निन्न, पुरिससहस्स वाहिणीसु सिबियासु के० हजार पुरुष उपामे एवी शिविकाने विषे, पुरूढं- समाणं के बेग थकां, मित्तणाइ परितुझं के मित्र ज्ञाते परिवर्या, थावच्चापुत्तस्स अंतियं पाउलयं के यावच्चापुत्रने समीपे प्रगट थाय एटले थावच्चा पुत्रने पासे श्रावे. तएणं कएहे वासुदेवे पुरिस सहस्समंतियं पानपत्रमाणं पास के ते कृम वासुदेव हजारे पुरुष आव्या देखे. कोमंबिय पुरिसे सद्दावे के कौटं विक पुरुषने चोलावे. बोलावीने एवं वयासी के० एम कहे. जहामेहस्स पिरक- मणालिसेन के जेम मेघकुमारनो निःक्रमणानिषेक ते दीक्षा लेवानो अनिषेक कर्यो; तदेव के तेमज, सेयापीएहिं के श्वेत पीला एटले कनक रूपाने कलशे करी, एहावेति के नवरावे, जाव अरहर्ज अरिघ्नेमिस्स बत्ताश्चत्तं पमागाइ पमागं पास के अहीयां यावत् अरिहा अरिष्टनेमिना त्राति न पताका देखे, विजाहर चारणे जाव पासित्ता के विद्याधर चारण जूलक देवता आकाश थकी उतरता देखीने सीवियाउँपचारुद के शिविका थकी उतरे. तएणं कएहे वासुदेवे के तेवारे

•kom
स्तु
ngoll
स्त
कृष्म वासुदेव, थावच्चापुत्तं पुरऊकाउं के थावच्चा पुत्रने आगले करीने, जेणेव अरहाअरिहनेमि
के ज्यां अरिहा अरिष्टनेमि ;सवंतं चेवई के बाकी सर्व मेघ कुमारनी परे कहे. अहीयां कृम
महाराजे लोकनां घर निर्वाह कर्यो; तेमां हिंसा लागे के नही? ते विचारजोइति तृतीयगाथार्थ ॥३॥
कुणिक राय नदायन कीयां ॥ वंदन मह सुविवेक ॥ एहाया
कय वलि कम्मा कहिया तुंगीय श्राद्ध अनेकः ॥ सु०॥४॥
अर्थः-वली कुणिकराय के कुणिकराजाए, वंदन मह के घणे आनंबरे वांदवाना महोछव
कर्या एटले प्रनुजीने सामाश्या कर्या, ते श्री उववाइसूत्रमा विस्तार घणो बे; ते लखतां ग्रंथ घणो
वधे माटे लखता नथी. वली नदायन के उदाइराजाए पण सामश्यां कयाँ. ते श्री नगवतीसूत्रमा
शतक तेरमे उद्देशे के अधिकार . तथा च तत्पावः ॥ तएणं उदायणे राया श्मी से कहाए
लह समणे हन्तु: कोमंबिय पुरिसे सदावे सदावेश्ता एवं वयासी खिप्पामेव नो देवाणुप्पिया
वीतनयं नगरं मप्रिंतर बाहिरियं जहा कोणीन जववाईए जाव पडवासे॥ अस्यार्थः तएणं
उदायणेराया के तेवारे उदाइ राजाए, श्मी से कहाए लाइके समाणे के वीरस्वामिने श्राव्यानी
॥७॥

कहे तेहने कोश्क वचमा उत्तर वाले डे. प्रयम बंध ने पी निर्जरा ॥ कूप तणारे दिठत ॥ कही को जोडे बुध गापे ॥ नाव ते शुचि जल तंत ॥ सु० ।। ॥ अर्थः-प्रथम बंध ने पठी निरा के प्रथम फूल, जल, न्हावं, धूप, दीपे जीव हींसाए बंध थाय; पठी नावना स्तवनाए, आल्हादताए निर्धारा थाय . कूपतणोरे दिठंत के कूआने दृष्टांते. जेम कूवो खोदे तेवारे ते माटी प्रमुखे मेलो थाय. मजूरी करतां तरस पण लागे, थाक पण चढे. पठी पाणी आवे तेवारे मेल जाय, तरस नागे, थाक पण उतरे, बीजा लोक पण पाणी पीए ते माटे ए दृष्टांते प्रथम बंध थाय; पबी निर्जरा थाय. यतः आवश्यक नियुक्तौ ॥ अकसिण पवत्तगाणं, विरया विरियाण एस खलु जुत्तो ॥ संसार पयणु करणे दवबए कुवदिहतो ॥१॥ व्या- ख्या. अकसिणं पवत्तगाणं के समस्तपणे न प्रवृत्या एहवा, विरया विरियाण के विरता विर- ति श्रावक, देशविरति, जे कारण माटे श्रावक. देशथी प्रवृत्या . सर्वथी तो मुनि प्रवृत्या बे. ते श्रावकने एस. के. ए, दवबए के अव्यस्तव, खबु के ते निश्चय, जुत्तो के० जुक्त घटमान जे.

Gol. वि० स्तु स्त ॥५॥ RE एटले श्रावकने अव्यस्तवं घंटमान जे. संसार पयणु करणे के संसार पातलो करवाने, कुवदिछता के कुआनुं दृष्टांत जाणवू. इति उक्त गाथार्थः १ ते कुआनुं दृष्टांत कह्यं ते रीते, कहीने को जो के कोइक ए शेते कहीने जो . पण तेहने निषेधे जे. बुधन्ना के पंमित लोको तो एम कहे . नाव ते शुचिजल के नाव जे अध्यवसाय शुन्न जे. ते शुन अध्यवसायरूप पाणी ए अशुनबंधरूप मेले मेलो थतो ज नथी. इति नावः अहींयां शिष्य पूजे जे जे कुआनुं दृष्टांत केम मलशे ? तेहने उत्तर दीए ले जे दृष्टांत होय ते देशिक होय, माटे अहींयां बंधरूप मेस, शुन्न अध्यवसायरूप पाणी. एटली सरखावी लीजीए. हवे एहज वात दृढ करे बे. नपादान वशे बंधन कहियुं ॥ तस हिंसा शिर उपचार ॥ पुष्पादिक आरंचतणो एम ॥ होय गावे परिहार ॥ सु०॥ ए॥ अर्थः-उपादान के आत्मानो अध्यवसाय, तेहने वशे बंधन कहियुं के बंध करो. ए- टले जेवो आत्मानो अध्यवसाय थाय तेहवो बंध पसे, यतः ॥ जं जं समयं जीयो आविस्स जेणं जेण नावण ॥ सो तमि तमि समए सुहासुहं बंधए कम्मं ॥ १ ॥ इति उपदेश मालायां ॥ ॥ RRC ॥जय॥

व्याख्याः-जे जे समये जीव; जे जे नावे आवेशमा आवे, ते प्राणी ते ते समये शुन्नाशुन कर्म बांधे, इति. तस के० तेहने अध्यवसाय निना जे हिंसा ने ते उपचारेज . एटले पूजामा फूल पाणी प्रमुखनी हिंसा कहेवाय , ते उपचारे कहेवाय जे. जे माटे हिंसाना अध्यवसाय नथी माटे एहने माथे हिंसा ते उपचारे . पुष्पादि आरंनतणो के फूल प्रमुखना आरंजनो, एम के ए उपचार प्रकारे, होय नावे परिहार के अध्यवसाए परिहार थाय. एटले अध्यवसाय विशेषे पुष्पादिकनो आरंन टले; आरंन न लागे. इति नाव, इति गाथार्थ ॥ ए ॥ वली दृष्टांते करी दृढ करे . जल तरतां जल जपर मुनिने ॥ जम करुणारे रंग ॥ पुष्पादिक श्रावकने तेम ॥ पूजा माहे चंग ॥ सु० ॥ १० ॥ अर्थः-जल तरतां के पाणी तरता; जल ऊपर मुनिने जेम करुणानो रंग के जेम मुनिने पाणी उपर दयानोज रंग . पण अंश मात्र हिंसानो परिणाम नथी. पुष्पादिक उपर श्रावकने तेम पूजामां के श्रावकने तेहज रीते एटले मुनिनी रीते, पूजामां फुल धूप दीप प्रमुखमां जा- her वि० स्तु ॥४६॥ . स्त प. चंग के मनोहर एटले श्रावकने फुल प्रमुख उपर दया नाव बे, पण हिंसानो परिणाम अंश मात्र नथी. अहीयां जल तरता कयु तेहमां एम सूचव्युं जे पाणी उतरे तो खरा अने पाणी तरे पण खरा, जे कारण माटे गणांग मध्ये पांच गणे पांचे गमे आज्ञा न लंघे. तेमा साधवी तणाती देखीने तरीने पणं साधु काढे एम आशा करी बे. माटे पाणी तरतां एम पाठ कह्यो. इति दशमी गाथार्थ ॥ १० ॥ हवे कुमति कहे जे जे “ मिथ्यात्व गुणगणे पूजा करे तेहने शुं फल थाय वारुं ? " ते उपर दृष्टांत देश्ने देखामे बे. पात्रदानथी इत्यादि. पात्र दानथी शुभ विपाक ज्या ॥ लहे सुबाहु कुमार ॥ पहेले गुणगणे चपक पण ॥ त्या जिन पूजा उदार ॥ सु० ॥ ११ ॥ अर्थः-पात्रदानथी के सुपात्रने दान दीधाथी, जुन विपाक ज्यम के जेम शुन्न विपाक, लहे के पामे, सुबाहु कुमार के श्री विपाक सूत्रमा सुबाहु कुमार, पहेले गुणगणे के मिथ्या- त्व गुणगणे हता, लस्क पण के नक सरल स्वन्नावपणे हता. एटले ए नाव जे सुबाहु ॥१६॥ -- ज्यां हिंसा तिहां नही जिनाणाः॥ तो केम साधुः विहार । कर्मबंध नहीं जयणा नावे ॥ ए ने शुन व्यवहार ॥ सु० ॥ ७॥ अर्थः-कुमति बोले ठे के, ज्यां हिंसा के ज्यां हिंसा. होय; तिहां नही जिनाणा के० त्यां प्रजुयाणा न होय. तेनो उत्तर करे . तो केम साधुविहार के तो मुनिने विहारनी आज्ञा पर- मेश्वरे केम करी ? वली विहार करतां नदीमां ॥ एगं पायं जले किच्चा ॥ एगं पायं थले किच्चा ॥ एहवा पाठ आचारांगे तथा कल्प' सूत्रे केम कह्या ? वली नदी उतरतां सूर्य अस्तंगत थाय तो पाणीमांने पाणीमां चारे पहोर साधु उन्ना रहे: एम दशाश्रुतस्कंधमां केम आज्ञा करी ?. वली वरसाद वरसतां पण वहोरवा जवाना अधिकार कल्पसूत्रनी सामाचारीमां केम. कह्या ? वली वरसाद वरसतां एक साधु अने एक साध्वी, ए एकांते वृदादिक गमे नेला थाय. तो उन्नां न रहे; बरसतामां पण चाख्यां जाय. ए आज्ञा केम कीधी ? वली रुपनदत्त प्रमुखं प्रजुने बांदवा गया. तिहां-धम्मियं जाणपवरं ॥ एम कडं ते रथ ने धर्मयान कम का ? ए रथ, मार्गमध्ये शी दया पालशे ? तथा धर्मयान अने पापयान ए वे प्रकार जुदा पण दीसे . मादे पापयान कां न ?

- व० हुं स्त स्तु ॥४॥ कडं ? वली श्रावक आणंदादिकने नपासगदशांगमध्ये व्रत उचराव्यां; तेवारे प्रथम व्रतमां "बारणे ढोर होय तो तेहने नातपाणीनो विछेद करे तो अतीचार लागे. ए अतीचार जाणवा पण आचरवा नही.” एम आज्ञा केम कीधी ? तथा वली आचारांगमां कडं जे वहोर्यु खूण गृह- स्थ पालुं न ले तो पोते वावरे; सानोगिकने वहेंची आपे. ते लुण वावरतां विराधना केटली थाय? पण एटली विराधना करतो आराधक कह्यो. ज्यां हिंसा त्यां आझा नही. एम कही तेवारे सघलाए सूत्र देखाइयां. तेहथी बीजां पण घणां जे. केटलांक लखाय ? ते सघलाए व्यर्थ थाय ते माटे ते ते काणे हिंसा पण वे; अने आज्ञा पण करी जे. ए विचारजो. हवे शिष्य पूजे जे जे " हिंसा पण ले अनेः आज्ञा पण ; तेवारे ए केम मेलवीए.” हवे उपकार करवा शीखवे डे. सानल नाइ, कर्मवंध नही जयणा नावे के जतनानावे कर्म बंध नथी. एटले ए नाव जे, जतनाए जे. जिनशासननी करणी करी तेहमां यद्यपि हिंसा होय तोपण कर्म- बंध न थाय. तिनाव, ए शुन व्यवहार के० एहज नलो व्यवहार , इति सप्तमी गाथार्थ, हवे को कदेशे जे, “ पूजामां हिंसा तो थाय बे, तेहनो बंध पण प्रथम थाय बे.” एम एजे 45 ||४|| कुमार नष्क हता, मिथ्यास्व गुणगणे हता; पण सुपात्रदाने करी. पुन्य बंधाएं, संसार परित्त कयों अने शुन्न विपाक पाम्या. तेम जिन पूजा लंदार के एज रीते मिथ्यात्वी होय अने नदार सक्तिए जिनपूजा करे ते शुन्न विपाक. पामे. इति एकादशमी गाथार्थः ॥ ११ ॥ वली कुमति वोट्यो जे " दान- फल कयुं पण पूजानुं फल क्या कह्यु ले ? तेहने :उत्तर करे ठे. उपलकणथी इत्यादि. नपलदापायी जेम शीलादिक ॥ तेम जिनपूजा लीध ॥ मनुज श्रायुबंधे ते सुबाहु ॥ तेणे समकित न प्रसिक ॥ सु० ॥ १५॥ अर्थः-उपलक्षणथी जेम शीलादिक के दानना उपलक्षणथी जेम शील तप प्रमुख लीजीए, तेम जिनपूजा लीध के तेम उपलकणथी जिनपूजा लीधी दे. अन्यथा महानिशीथ सूत्रमा तो प्रगटपणे पूजानां फल कह्यां ठे. पण महानिशीथ सूत्र कुमति न माने, माटे उपलक्षण बताव्यु है. वली कुमति बोल्यो. “ सुवाहु कुमार मिथ्यात्वी क्या कह्यां ले ?” तेहने उत्तरं दीए . मनुज आयुवंधे ते सुवाहु केते सुवाहु कुमारे मनुष्यनु आजवु वाध्यु के. समकिती होय ते नियमा IA विव स्तु ॥७॥ FOLORIES हुँ स्तो वैमानिकर्नु आउ बांधे. तेणे समकित न प्रसिह के ते कारणे एहने समकित प्रसिह नथी. वली मिथ्यात्व गुणवाणे पुण्यकरणी करतां शुन्न विपाक पामे ते उपर बीजुं दृष्टांत कहे . मेघजीव इत्यादि ॥ मेघ जीव गज शस अनुकंपा ॥ दान सुबाहु विचार ॥ पहेले गुणगणे पण सुंदर ॥ जेम जिन पूजा प्रकार ॥ सु० ॥ १३ ॥ अर्थः-मेघ जीव गज शस अनुकंपा के मेघकुमार श्रेणिकनो पुत्र, ते पागले नवे गज हतो. तेणे ससलानी अनुकंपाए पग हेगे न मूक्यो; अने महा वेदना खमी. ते वेलाए पण तेने मि- ध्यात्व हतुं. तेम दान सुबाहु विचार के सुबाहु कुंवरनुं दान तेहनो पण विचार करवो ते पहेले गुणगणे पण सुंदर के. झमा अध्यवसायवंत हता. तेम जिन पूजा प्रकार के जेम दया कही. दान कडं, तेम जिन पूजानो प्रकार पण एम जाणवो. एटले मिथ्यात्व गुणगणे एवमो गुण करे , तो समकित देशविरतिवालाने ए पूजा गुणकारी थाय; एमां पूर्बुज शुं ? सामुं एहथी अधिक गुण करे. इति त्रयोदशमी गाथार्थ, RRESENSOREA aan

?
परमेबरनो जन्मानिपेक ते हिंसा न कहेवाय नक्ति प्रवल ठे माटे. तेम पूजामा पण हिंसा न
गणची. एटलाज माटे प्रश्नव्याकरण मध्ये यानों नाम कमां . तेंहमां पूजाप्रमुखना नाम कहां
ते पूजा ते दया कही ठे; पण हिंसाना नाममा पूजा नथी. इत्यादिक घणी चर्चा ठे. केटली
लखाय ? श्रात्मार्थी होतो मध्यस्थ थइने जोज्यों. हिंसा होय तो के० जिनपूजामां हिंसा होय
तो, अर्थ दंममां करे नंही ते विचार के श्री सूयगमांगसूत्रना वीजा श्रुतस्कंधना वीजा अ-
ध्ययनमां तेर क्रिया चाली ठे तेमा प्रथम अठांदमे के अर्थ, प्रयोजने हिंसा करे ते अर्थदंग
कदीप. जो पूजा करतां हिंसा होय तो अर्थदंममा पूजा कहे नही ? अने न कही तेवारे जाणीए
वेग जे पूजामां हिंसा नथी. इति पंचम गाथार्थ ॥ ५ ॥
वे कोकना मनमा एम आवे जे अर्थदंममा पूजांनो अधिकार नथी आठ्यों माटे नथी
कतो. तेहने उत्तर दिए .
नाग भूत जदादिक हेते ॥ पूजा हिंसा उत्त ॥ मूंगमा-
गमा नवि जिन हेते.॥ बोलें जें होए जुत्तः॥ सुं० ॥६॥

वे० हुंच स्त ते ३॥ -- . अर्थः-नाग नूत जक्षादिक हेते के नागने हेते नूतने हेते, जदने हेते, पूजा हिंसा उत्त के० पूजा ते हिंसा कही . सूगांगमां के सूगमांगमध्ये, नवि जिन हेते के० जिनेश्वरने हेते पूजा ते नथी कही. एटले ए नाव जे ते सूगमांगमध्ये अर्थदंममा नागादिकनी पूजा ते हिंसामां गणी के; पण जिननी पूजा नथी गणी, ते माटे पूजानो अधिकार कह्यो.अने जिनपूजा शे न कही ? ते कहे जे-बोले जे होए जुत्त के सूत्रमा जे जुक्त होय तेहज बोले, अयुक्ति न बोले. तथा उलटा सिझतमा चैत्य महोत्सव चाव्या ॥ चेश्यमहेराश् वा ॥ इत्यादिक आचारांग प्रथम श्रुतस्कंध प्रथमाध्ययने प्रथम उद्देशे जे. एम जमाली प्रमुखने अधिकारे एवा गम ठाम पाठ . देहेरां पण जववाश्सूत्रमध्ये चंपानगरी वर्णववाने अधिकारे पामे पामे कह्यां ने. अने गमे गमे नगरीननो वर्णव उववाश्सूत्रने नलाव्यो . तेवारे सर्व नगरमध्ये पामे पामे चैत्य व्यजि. इत्यादिक घणो विचार जे. केटलो लखाय? ॥६॥ हवे कुमतिं कहे , पूजामां हिंसा के माटे ज्यां हिंसा होय त्यां जिनेश्वरनी आज्ञा केम होय ? ते उपर गाथा कहे . ॥७३॥ X हवे इम कहे थके कुमति बोध्यो जे "पूजामा गुण मानोगे तेवारे साधु कां न करे ? जेहमा गुण होय ते सहुए करे” एम कहे जे तेहने उत्तर वाले . दान देव पूजादिक सघलां ॥ जव्य स्तव कह्यां जेह ॥ अस- दारंजी तस अधिकारी ॥ मांझी रहे जे गेह ॥ सु० ॥ १४ ॥ अर्थः-दान देवपूजादिक संघलां व्यस्तव कह्मा जेह के दान, देवपूजा आदि शब्दथी साहमिवचल, प्रनावना तीर्थयात्रा, अने रथयात्रा प्रमुख लेवां. ए सर्व अव्यस्तव कह्यां ने. असदारनी के हीणाआरंजना धणी, तस अधिकारी के ते अव्यस्तवना अधिकारी जे? ते असदा- रंनी केवा वे ? मामी रहे जे गेह के जे घरमांमी रह्याने एवाले.एटले ए नावजे-आरंन वे प्रकारे . एक सदारंन अने बीजो असदारंज.तेमांदान,देवपूजा, साहमिछल प्रमुखमांजे आरंन-ते सदारंन कहीए, अने घरवार करावतां तथा छैयां डोकरां परणावता जे आरंज-ते असदारंन कहीए. जे असदारनी होय ते सदारंजनो अधिकारी होय. पण निरारंजी मुनिराजने सदारनपणुं केम हुँ स्त० विक स्तु .॥ हवे ते ऊपर एक दृष्टांत कहीए ए-चोमासामा कोइएक गृहस्थ, धर्मशालामा सामायक करीबेगे. एवामां वरसाद आव्यो, तेणे करी ते धर्मशालामा चूवा लाग्यु. तेवामां को बुटो गृहस्थ त्यां आव्यो; तेणे चूवास्थानके कुठे मामयु. ते कुंॐ पाणीए नराएं. एवामां ते कुमामां माखी पनी ते तरफ . हवे ते सामायकवालो गृहस्थ ते माखी काढे के न काढे ? जो काढेतो असंख्याता अपकायनो घात थाय , सचित्तनो स्पर्श पणं थाय बे. जो न काढे तो चौरेंजि माखी मरे ले अने तेथी दया रहेती नथी. हवे कोश बीजो बूटो गृहस्थ आवे ते माखीने सुखे काढे. तेवारे गृहस्थ गृहस्थमा, विरंति तथा अविरतिमां पण आटलो फेर बे तो, पूजा करवामां अने साधु तथा गृहस्थमा फेर केम न होय ? इति गाथार्थ ॥ १४ ॥ सदारंगमां गुण जाणीजे ॥ असदारंन निवृत्ति ॥ अरमणी- कता त्यागे भाखी ॥ एमज प्रदेशी प्रवृत्ति ॥ सु० ॥ १५ ॥ अर्थः-सदारनमा गुण जाणीजे के असदारंजमा बेगे होय तेने सदारंजमां गुण जाणीए, शो गुण जाणीए ? ते कहे . असदारंज निवृत्ति के असदारंजना त्याग थाय, एटले ज्यां लगी . ॥४॥ - ."

स्थितिनो हेतु जे एम ग्युज. ते माटे प्रजुजीने राज्यस्थिति स्थापना का अनुचित नथी. ॥१६॥ हवे अही वली कोई पर बोल्यो के ''मुनि होय ते पूजा प्रमुख हिंसानो उपदेश केम करे ? " ते उपर ।। मुनि उपदेश दिए ॥ एम सूत्र साखे देखा जे. यतनाए सूत्रे कयु मुनिने ॥ आर्य करम उपदेश । परिणाभिक बुद्धि विस्तारे ॥ समजे श्राद्ध अशेष ॥ सु ॥ १७ ॥ अर्थः-यतनाए के मुनिने सूत्रने विषे, अर्थात् उत्तराध्ययन सूत्रने विषे कह्यु डे, एटले मुनि, आर्यकर्मनो उपदेश दीए,इतिनावःपली श्राइ,परिणामिक बुझिए करी विस्तारे,अशेष समजे,श्त्यन्वय. श्रा के श्रावक, परिणामिक बुद्धि के० बुद्धि परिणमी जाए एवी बुहिए करीने, विस्तारे. अशेष समजे के सर्व समजी जाय. ते सूत्र पाठे ए.॥ज सिलोएं चश्न असत्तों अंजाईकम्मांश करेहि रायं धम्मे हिर्ज सब पयाणुकंपी तो होहिसि देवो विनंची ॥१॥ व्याख्याः-चित्रमुनिए ब्रह्मदत्तने उपदेश घणो दीधो; पण प्रतिवोध न पाम्यो. तेवारे चित्रमुनि कहे . जश् के जो, त्तं सि के तुं . लोए चश्न असत्तो के लोग जमवा असमर्थ तो अजाकम्माई के आर्यकाम, ज़-

!
বিo
दु०
स्त०
न॥
SH
तम लोकने उचित, एहवां कार्य जे अनुष्टान, करेहि रायं के है राजन्, करजे. धम्म हिउ के.
धर्मनेविषे रह्यो. प्रस्ताव थकी गृहस्थ धर्म खइए एटखे गृहस्थ धर्ममा रह्यो. सब पयाणुकंपी के
सर्व प्रजा जे प्राणी-तेमनी अनुकंपावंत थको, तो के० ते श्रार्य कार्य करवाथी, होहिसि के
थाश. देवो के देवता, जे के आ मनुष्यना नवथकी, विनवी के वैक्रिय शरीरवंत यश.
अहीया कोश्क कहे जे जे "आर्य काम ते पोसह सामाधिक लीजीए, पण पूजा नही
तेने कहीए जे लोग गमवा असमर्थ कह्यो ने श्रने पोसह सामायिकमां तो लोग माय बे; माटे
पूजा, प्रस्तावना, अने साहमिवछल प्रमुखज आवे.
आर्यकार्य श्रावकनां जे जे ॥ तेहमां हिंसा दिह ॥
हेतु स्वरूप अनुबंध विचारे॥ नाशे देई निज पि ॥ सु० ॥ १० ॥
अर्थः-आर्यकार्य श्रावकनां जे ले के जे. जे श्रावकनां आर्य काम , तेहमां हिंसा दिक
के तेहमा एटले आर्य काममां हिंसा दीठी दे. ते हिंसा त्रण प्रकारे .. ते त्रण प्रकार देखा
बे. हेतु के एक देतुहिंसा. स्वरूप के बीजी स्वरूपासा अने अनुबंध के बीजी. अनुबंध-
॥७॥

. | हिंसा: विचारे के ए त्रण लेद, हिंसाना विचारें तो, नाशे देश निज पि5 के ते पूजा प्रमुखमा हिंसा प्ररूपनारा. अमति, पोतानी पूच देने नाशे पण युक्तिए टकी शके नही. इति अष्टादशमी गायार्थ ॥ १७॥ हवे एज त्रण प्रकारंनी हिंसानो अर्थ देखामे वे. हिंसाडेतु अयतना जाये ॥ जीव ववे ते स्वरूप ॥ आणा- जंग मिथ्यामति जावे ।। ते अनुबंध विरूप ॥ सु० ॥ १५ ॥ अर्थः-हिंसाहेतु के हेतुहिंसा ते कहीए जे. अयतना नावे के अनाउपयोग प्रमादे प्रव- तवं तेइमां यद्यपि जीवहिंसा न थाय. तो पण हेतुहिंसा कहीए. हवे स्वरूपहिंसा कहे . ते स्वरूप के तेहने स्वरूपहिंसा कहीए. कोने ? ते कहे . जीव वधे के प्राणीनो बात थाय, तेवारे एटले मुनिराजपणं उपयोगे चालता हालता होय अने को जीवनो घात ययो; तो. मुनिने स्वरूपहिंसा लागे; पण ते स्वरूपहिंसा, हीणां फल देवानो एकांत नही. हवे अनुवंधाहंसा कहे . आणानंग के प्रजुजीनी आज्ञानोलंग करें, श्रांझा सोपे; मिथ्यामति जावे

वि०
GH
स्तु
॥७॥
स्तन
--
के० मिथ्या विपरीत एहवी जे मति, ते नावे करीने एटले विपर्यास अशए करीने जेटलु प्रवर्त
न करे, कष्ट अनुष्टान करे ते यद्यपि बाह्यथी हिंसा न करतो होय तोपण, पोतानो आत्मा हणाय
बे, माटे अनुबंध ते सततरनावे परंपराए हिंसानुं फल आपे बे. माटे अनुबंधहिंसा कहीए. ते
विरूप के पूर्वे वे हिंसा कही, तेथी ए महाविरूप में, विपरीत स्वरूप दे. इति अंगणीशमी
गाथार्थः ॥ १५ ॥ वली एहज स्पष्ट करे बे.
हेतु स्वरूप ने हिंसा सेवी ॥ सेवी ते अनुबंध ॥
तोजमालि प्रमुखे फल पाम्या॥करयां करी बहु बंध। सु० ॥२०॥
अर्थः-हेतुस्वरुप के हेतुहिंसा; तथा स्वरुपहिंसा, न हिंसा सेवी के ते हिंसा सेवी न
कहीए. एटले कुटविपाक फल तेवां न आपे अने सेवी ते अनुबंध के अनुबंध हिंसा ते हिंसाज
सेवी: जे माटे महा विपरीत, परनवे मुक्पिाक फल ते ए आपे बे. ते उपर दृष्टांत देखामे बे.
तो जमालिप्रमुख फल पाया काओं के०. ते अनुबंधहिंसावंत हतो तो जमालि प्रमुखे कमुआं
फल पाम्या. करी बहु इंध के घराध क्लेष करीने काया कष्ट करी वली चीजाने पण मिथ्या
॥२॥

वि०
४॥
के अथवा अजाणे आप्यु ? से य जणिका के ते.एम.कहे. नो खयु मे जाणयादिन्नं के में
जाणीने नथी आप्यु..अजाणया के अजाणे आप्यु बे, एवं खलु आहेसो के हे. आनखावंत
साधु, श्दाणिं निसिरामि. के हवणां में आप्यु, तं जुजहवाणं परिसाएशा के तें तमे जोगवो
अथवा तमारा साधुने वर्हेची आपो. तं. परेहिं . समणुन्नायं समणु सिहं के ते परे एम.जाणीने
आज्ञा आपे थके ततो संजयामेव के तेबारे साधु पोते कारणे, मुंजेगावा पीएऊवा के खाय अथवा
पीए.जंच नो संचाएत्तिनोत्तए वा पायए वा के जो न लोगवी शके अथवा न पान करीशके; साह-
म्मिया तब वसंति के त्यां साधर्मिक साधु वसता. होय, संनोश्या समणुन्ना अपरिहारिया के
एक सामाचारी वाला जाणे. तप न कर्यो होय, अरगया समणुन्नाया के०. ढुंकमा जाणीने, ते-
वत्तवं सिया के तेहने कहे. एटले तेहने वर्हेची आपे, नो जब साहम्मिया के ज्या एवा साधु
न होय. जहेवं बहु परियावन्ने कीरति के बहु पर्यापन्ने विधि करे, ते विधि आचारांगमा पूर्वे
कही , तहेव कायवं सिया के तेम करे. एवं खलु तस्स निफुस्स सामग्गियं के.ए निंदन
सामय जाणवू, ए मुनिने बूण वावरतां स्वरुप हिंसा: क्या दली ? अने मुनि उत्कृष्ट कह्या माटे
॥४॥

है १०. विa स्तु० ॥७॥ स्त . प्रमुखने श्रापोश इत्यादि पाठ तो जो सानिमा गुण ले तो. इतिः ॥१५॥ वली सूत्रसाखे बीजु दृष्टांत देखा . लिखन शिल्पशत गणित प्रका यां ॥त्रम प्रजा हित देत ॥ प्रथम राय श्री रूपभजिणंदे ॥ तिहां पण ए संकेत ॥ सु०॥ १६ ॥ अर्थः-लिखन के अढार लिपि गणित पद अहींयां जोमीए. एटखे गणित ते एकं, दर्श, शतं, सहस्र इत्यादिक: शिल्पशत के सो शिल्प, ए प्रकाश्यां के कह्यां. अम के ए त्रण लि- खनादिक जाणवां. उपलक्षणथी बहोतेर पुरुषकला १ चोसन स्त्रीनीकला, १ श्रने सो शिल्पकला ३. प्रजा हित हेत के प्रजाना हितने कारणे, प्रथमराय के प्रथमराजा श्रीषनजिनेश्वरे देखामया. त्यांपण ए संकेत के त्यां श्रीझपनदेवने पण एज संकेत दे. एटले रुपनदेवजीने पण जन्मार्ग तजीने मार्ग लोक प्रवर्ते एयोज संकेत जे. अन्यथा ऋषनदेवजी त्रज्ञानना धणी एम बतावेज केम ? इति नाव. ते सूत्रपात कहे . ॥ खेहाश्या गणिय पहाणा सजणरुय पक्षवसाणा बावत्तरि कला चउसहि महिसागुणे सिप्पसदं च कम्माण तिन्निविपहियाए उवदिसि उवदि- १. स ॥ स से जिस्कूवा लिकूणीवा के० ते साधु अयवा साधवी, जाव समाणे के यावत् गृहस्थनें घेरगो- चरी पेगं. सिया के कदाचित्, सेपरो के ते गृहस्थ, अनिता अंतो के मांहे पेशीने, पमिग्ग- हए के पात्रनेविषे ग्लानादिकने काजे खारुं प्रमुख याचे अके, विलं वा लोणं के खाण विशेपर्नु दुण, नशियं वा के दुगना आगारमा उपन्युं, तोणं के तेवारे, दातार परिया जाएत्ता के पोताना नाजनमध्येयी थोमुक ग्रहीने, निहह के वहार नीकलीने, दलएका के साधुने आपे. तहप्पगारं के तथा प्रकारनु, पहिग्गरंग के नाजन हजी, परहबुसि वा के परना हाथमा . परजायंसिवा के परनाजननेविषे, अकासुओं के एह सचित्त जाव नो पमिगहेजा के यावत् न पमघावे, न लिए निषेध करे थाहच्चा के सहसात्कारे, पमिमाहए सिया के पमघाव्यु होय, सीधुं होय. तं च नातिरंगएं जाणिका के ते दातार घणो समीपे जाणीने, सेत्तमायाए के ते निकु, लवणादिक लेने, तबगछिका के ते दातार पासे जायः जश्ने, पुनामेव आलोएसा के० प्रथमथी ते लवणादिक देखाने, पी एम कहे. पाउसोत्तिवा के हे श्रानखावंत, नगिणीत्ति वा के. हे बहेन, मंते कि जाणयादिन्नं के श्रा युग प्रमुख तने जाणते आप्यु ? उदाहु शुजाणया

२.
GANA
वि०
स्तु
॥४॥
स्त
के अथवा अजाणे आप्यु ? से य जणिका के ते. एम. कहे. नो खयु में जाणयादिन्नं के में
जाणीने नथी आप्युं. अजाणया के अजाणे आप्यु , एवं खलु आहेसो के हे आनखावंत
साधु, दाणिं निसिरामि के हवणों में आप्यु, तं जुजहवाणं परिनाएशा के ते तमे लोगवो
अथवा तमारा साधुने वहेंची आपो. तं परेहिं समणुन्नायं समणु सिहं के ते परे एम जाणीने
आशा आपे थके. ततो संजयामेव के तेवारे साधु पोते कारणे, मुंजेऊावा पीएऊवा के खाय अथवा
पीए.जं च नो संचाएत्तिन्नोत्तए वा पायए वा के जो न जोगवी शके अथवा न पान करीशके; साह-
म्मिया तब वसंति के त्यां साधर्मिक साधु वसता. होय, संनोश्या समणुन्ना अपरिहारिया के०
एक सामाचारी वाला जाणे. तप न कर्यो होय, अरगया समणुन्नाया के०. ढुंकमा जाणीने, ते-
वत्तवं सिया के तेहने कहे. एटले तेहने वहेंची आपे, नो जब साहम्मिया के ज्या एवा साधु
न होय. जहेवं बहु परियावन्ने कीरति के बहु पर्यापन्ने विधि करे, ते विधि आचारांगमा पूर्वे
कही , तदेव कायवं सिया के तेम करे. एवं खलु तस्स निकूस्स सामग्गियं के० ए निहुनु
सामध्य जाणवू, ए मुनिने लूण वावरता स्वरुप हिंसा क्या दली ? अने मुनि उत्कृष्ट कह्या माटे
k
॥४॥

वि० ॥७३॥ करतां पागीना जीयोनी स्वरूपथी हिंसा थाय के. वी के बीजु,उदाहरण कहे . अपंवादपदे जे वरते के अपवादपद ते कारणे करवु पमे, त्या वर्तती हिंसा याय , पण तेणे शिवपद लीध के पण ते-अपवादना सेवको, मोदपद पाम्या , श्री थाचारांगसूत्र द्वितीयश्रुतस्कंध प्रथम अध्ययन दशमे उद्देशे ॥से निकू वा निरंकुणि वा जाव समाणे सिया सेपरो थनिहठं अंतो पनि गहए विलं वा लोणं वा उशियं वा तोणं परिया नाएत्ता निह दसएजी तहप्पगारं पमिग्गहगं परहसि वा परजायंसिवां अंफासुग्रं जाव नो पमिग्गाहेजा आहच्चा पमिगाहए सिया तंच ना- तिरंगए जाणिका सेत्तमायाए तबगडिजापुवामेव आलोएडो यांससोत्तिवानगिणीति वा - मंते कि जाणयादिन्नं उदाहु अजाणया से यन्नणिजा नों खलु में जाणयादिन्नं अंजाणंया श्म खलु श्रासो दाणिं निसिरामि तं जुजहवाणं परिलाएका तं पाहिं समणुन्नायं समणुसिंह ततो सं- जयामेव मुंजेज वा पिएजंवा जंच नो संचाएंति नोत्तए वा पायंए वासाहम्मियां तब वसंति सं- जोश्या समणुन्ना अपरिहारिया अचूरगया समणुनाया तेवत्तवंसिया नो ज, साहम्मिया जहवं बहुपरियावन्ने कीरति तहेव कायरसिया एवं खg तस्स निस्स्स जिस्कूसामग्गिय, ॥ व्याख्या ०३

Veer Stuti Hundi

Author
Yasho, Vijay Ji
Title
Veer Stuti Hundi
File name
Veer Stuti Hundi
Text
OCR done
Citation
1916
Published
2011/03
Publisher
Ahamdabad., Premchand Sankalchand
Language
Sanskrit
Pages
168
Library
Shri Jain Swetamber Khartargacch Sangh, Jaipur
Classification
Devotional
DLI number
550788
Barcode
4990010031593.00
Scanning centre
C-DAK, Kolkata
Digital publisher
Digital Library Of India
VMLT id
f3j8AeRiSqN
Download PDF

Veer Stuti Hundi