·No text on this page.

·வையை
!! sr: ||
-
| fafiaதாய
ஸ்ரீ தேசிகாஷ்டகம்
ஸம்ஸ்கிருதத்தில் வியாக்யானத்துடனும்
ஸ்ரீ சங்கரவிஜய கதையுடனும்
கூடியது.
-
கன
கிருஷ்ணராஜபுரம்
ஸ்ரீ சங்கர தீக்ஷிதரால்
இயற்றப்பட்டது.
-
--
ஸ்ரீரங்கம், ஸ்ரீ சங்கரகுருகுலம்
ஸ்ரீ வெங்கடராம சாஸ்திரிகள்
எழுதிய
தமிழ் அநுவாதத்துடன் கூடியது.
காக
1955
விலை ரூ.1-8
தகயாக
பம்

·No text on this page.

·॥ श्रीः ॥
SRI DESIKA SHTAKAM
॥ श्रीदेशिकाष्टकम् ॥
सव्याख्यम् भूमिकासहितम् ।
श्रीशंकरविजयकथासयुतम् ।
कृष्णराजपुरम् श्रीशंकरदीक्षितैः प्रणीतम् ।
महादानपुरं श्रीभाष्यस्वामिभिरनुगृहीत
भूमिकासंयुतम् ।
with a Foreword by
R. KRISHNASWAMI AIYAR, M. A., B. Intes
Translated into Tamil by
K. S. VENKATARAMA SASTRIGAL
Sri Sankaragurukulam,
Srirangam.
SRI VANI VILAS PRESS,
SRIRANGAM.
1955
Price Re, 1-6

·விஞ்ஞாபனம்
ஸ்திக ச':களே,
உலக முன்னேற்றத்திற்கு ஸ்ரீ ஸத்குரு கிருபையே
பலகாரமென்பது யாவரும் அறிந்த விஷயமே.
தேசிகாஷ்டம் என்னும் இந்நூல் ஸ்ரீ ஸத்குரு கிருபை
யின் அதி! வடிவமேயாகுமென இதைப்படிக்கப்
படிக்க யாவரும் தானாகவே உணரக்கூடும். ஆகவே
இந்நூல் உலகத்தின் பாக்யப் பெருக்கால் வெளிவந்த
தென்றே கருத வேண்டும். அதனால் உலகமுன் னேற்
மத்திற்காக முன்வந்த உங்கள் அதீன மேதான் இந்
சலின் நான்னேற்றமுமென்பது உரைக்காமலே உண
அதுகொண்டு இந்நூலை அடிமுதல் நுனி
வரையில் நன்கு படித்து ஸாராஸாரத்தை நன்கு பரி
சீலனம் பண்ணி இதன் முன்னேற்றத்திற்கான உபா
யத்தை ஆலோசித்து தாங்கள் கையாள்வதுடன் எனக்
கும் தெரிவிக்கக் கோருகிறேன்.
ஆசிரியர்.

·श्रीमत्परमहंसपरिव्राजक- श्रीसञ्चिदानन्दतीर्थस्वामिभिः प्रणीता । ॥ भूमिका ॥ %3B , अयि मान्याः! समृद्धसौजन्याः! पण्डितमूर्धन्या! इह खलु महता पुण्यपुंजेन , महीयसा तपःपरिपाकेन , बहीयसा भगवत्कृपाति- शयेन च भारतभुपरिसरे लब्धजनुषां वैदिकवम॑जुषां, विशेषतश्च अद्वैतिकुले प्राप्तवपुषां समेषामस्माकं अवश्यकर्तव्यमिदं अवसरप्राप्तं च कर्म ; यत्किल परमोपकारिणां श्रीभगवत्पादानां निरन्तरस्मरणपूर्वक तत्प्रणीतभाष्यग्रन्थानां असकृत् परिशीलनेन अनुदिनमनुसवनमनु- क्षणमपि भाष्यार्थानुसन्धानेनैव कालयापनं नाम ॥ तत्र अनधिकारिणां तु तत्प्रणीतप्रकरणग्रन्थव्यासंगेन , तत्राप्य- शक्तानां शिवविष्ण्वादिमूर्तिपारम्यवर्णनपरस्तोत्रजातपठनेन, तत्राप्य- क्षमाणां भजगोविन्दादिगीतावलीगानेन वा, प्रत्यहं भगवत्पादानां सकृद्वा स्मरणमनिवार्यमतिश्रेयस्करं च कार्यमिति न खल्विदमविदित- मावेदनीयम् । तदभावे तु सर्वथा वयं कृतन्ना एव नूनं भवेम ॥ भगवत्पादप्रणीतदेवतास्तोत्रपाठवदेव भगवत्पादविषयकस्तोत्र- पाठोऽपि सर्वाभ्युदयनिःश्रेयसकारणतां प्रतिपद्यते इत्यत्रापि नास्ति विप्रतिपत्तिः । तत्रापि तदीयावतारादिसमग्रचरितसंग्राहकस्तोत्रपठनस्य तु वैशिष्टयं अवचनसिद्धमेव ॥

·ii प्रकृते च अखण्डकवेरजातटविराजमानकृष्णरायपुरवास्तव्यैः आहिताग्निप्रवरैः श्रीशंकरदीक्षितेन्द्रः शृंगगिरिश्रीजगद्गुरूणां स्वप्न- सन्निहितानां सकरुणया प्रेरणया आज्ञया वा देशिकाष्टकमिदं निरमायि । वह्वयंसंग्राहकाणं पद्यानामेषां माधुर्यादिगुणगरिमा अन्यादृश एवेति सुधीजनाः स्वयमेव अनुमवितुं प्रभवन्तीति नात्र विषये वयं लेखनी प्रसारयामः । देशिकाष्टकस्यास्य परमगंभीरत्वादेव तदर्थाविष्करणाय तत्प्रणीत- व्याख्यापि मूलेन साकं समयोजि । सर्वथाऽयं ग्रन्थः भगवत्पादभक्तस्य एकैकस्यापि गृहे गृहे सांनिध्यं प्राप्नुयादिति सुदृढं विश्वसिमः । आशास्महे च प्रकृतग्रन्थपठनेन भगवत्पादीयाः सर्वे सफलीकृतपुण्यजन्मानो भूयासुरिति सर्वतः शिवम् ।। मन्मथवत्सरीय श्री भाष्यस्वामी मोकाम् -महादानपुरम् । आश्वयुजकृष्ण सम्याम् ।

·FOREWORD. I deem it a great bonour and privilege to write a short Forevord to the DESIKASHTAKA of Brahmasri SANKARA DIKSHITAR of Krishnarajapuram. I have known him from his student days at Kaladi. His unostentatious and deeply religious life in the midst of the stress of modern conditions is proof positive of what intense faith in God and in his divine commands can do even in these days of exceptionally adverse circumstances. It is no matter for surprise therefore that he has always had in abundance the gracious blessings of His Holiness the late Acharya of Sringeri. Brahmasri Dikshitar was ever content with bis daily duties as an Agnihotri and would not care even to expound the Vedanta for he was too shy to pose as a teacher to anybody. It was really a surprise to himn when, during the early hours of a morning on his way to the river for bathing, some words kept ringing in bis ears and vibrating in his tongue and, before be returned from the river, he found some eight slokas ready made for him and his bewilderment was no less than that of Valmiki on the banks of Tamasa ·when his sorrow found expression and shape in the form of a verse the primary fountain of the immortal Srimad Ramayana. He wrote the verses down and found in thein summary of the life of Sri Sankaracharya. Tbe more and more he coutemplated upon toem, the more and more flashed apo hin the significances of each word. As be claimed no originality for this composition and believed them to be God-sent for the benefit of the world, he immediately had them printed in the form of a small pamphlet adding a Tamil translation thereto. As the language of the slokas is somewhat stiff, an explanatory commentary was deemed necessary, particularly correlating the ideas here with the incidents in Sankara Dig Vijaya. The result is the present publication. Brahmasri K S. Venkatarama Sastrigal of Sri Sankara Gurukulam, Srirangam, bas been kind enough to include bere 2 rough but fairly full paraphrase of the commentary in Tamil for the benefit of those unacquainted with Sanskrit. Apart from the depths of meaning wbich the slokas disclose when read intensively, the mere repetition of the slokas by themselves daily, even without knowing their meanings, is bound to be of great spiritual benefit.

·111 Brahmasri Dikshitar has prefixed to this publication an introduction quite characteristic of his method of exposition and I think it proper to reproduce here a few of the thoughts contained there. The world in general (and our body in particular) is really a prison where we have to undergo not only punishment for past misdeeds but also to undergo training and correction to save us from future misdeeds. The prison is not intended as a permanent residence; the ultimate aim of the prisoner ought to be to walk out of it pure and free. Hard work may be the lot of criminals and some anenities may be given to civil debtors but both of them are only prisoners. When we are in it, we must try our best to earn the good grace of the authorities, conform to the rules and discipline of the institution and merit by our conduct an early release from it. It may be compared aslo to a hospital where we are housed for the time as inpatients. We must abide by the instructions of the doctor, conform to his diet regulations, accept his medicines sweet or bitter as they may be, and get cured as early as possible so that we may walk out of the hospital healthy and care-free. Similarly we must conform to the dictates of God, the superintendent ·of the worlds and the doctor par excellence, and by implicit obedience to Him earn His graces and His certificate of discharge. It is not always that the prisoners or the patients have direct contact with the head of the institution but it must be remembered that the warders or the nurses attend on them not on their own initiative but only on the instructions of and on the authority of that bead. Similarly with those of us who are unable to have contact with God direct, His representatires the Acharyas listen and attend to our needs and help us towards an early discharge. Our faith in them must be equally sincere and deepseated. It is our earnest hope that a perusal of this short but inspired Stotra will infuse and strengtben such faith in its readers. R. Krishnaswami Aiyar, 27-'55 Retired Advocate, Tirunelveli.

·॥ श्रीमहागणपतये नमः॥ ॥ श्रीरामजयम् ॥ ॥ भूमिका॥ गुरवे सर्वलोकानां भिषजे भवरोगिणाम् । निधये सर्वविद्यानां दक्षिणामूर्तये नमः ।। गुरुर्ब्रह्मा गुरुर्विष्णुः गुरुर्देवो महेश्वरः । गुरुः साक्षात्परं ब्रह्म तस्मै श्रीगुरवे नमः ॥ अयि भो आस्तिकमहाशयाः! इह खलु लोके वयं सार्वदिकमभयं सुखं च प्रार्थयन्तस्तदर्थं प्रयतामहे ! न च प्रयत्नफलं प्राप्नुमः ; न वा प्रयत्नान् विरमामः ; न च कंचिदपि पुरुष सर्वथा दुःखरहितं भयरहितं वा पश्यामः । किमत्र कारणमिति विचार्यमाणे सति, 'प्रपञ्चे सर्वमपि वस्तुजातं सर्वत्र सर्वदा येन केन प्रकारेण दुःखभयान्यनरपर्यवसायिव्यवहारोपयोग्येव वर्तते' इति निश्चितं भवति । तथाहि-यद्वन्तु यस्मिन्काले सुखसाधनं भाति तदेव कालान्तरे दुःख साधनं भवति । यथा शीतोष्णादि तत्कालेऽपि तद्वस्तु देशान्तरे दुःखसाधनम् । यथा तदेव शीतोष्णादि । तत्काले तद्देशेऽपि च प्रकारभेदेन दुःखसाधनम् ; धनकनकादिकं भोगकीर्त्यादिसाधनत्वेन सुखं, रक्षणीयत्वेन आर्जनीय- त्वादिना च दुःखं च प्रयच्छति । एवमेव भयसाधनत्वम्मपि ब्रतु- तद्यथा ।

·2 ." - जातस्य वर्तते । तद्यथा-'अतिस्नेहः पापशङ्की' इति न्यायेन यत् अतिप्रेमापदं तत् अपायभीजनकम् । 'अतिद्वेषो द्रोहशंकी' इति न्यायेन यत् अनिद्वेषास्पदम् , तत् द्रोहभीजनकम् । यत् तटस्थं नदार कालान्तरे एतदन्यतरान्तःपाति भवितुमर्हति । एतदुभयमपि कदाचित् तटस्थं भवितुम:नि ! अनः किं वस्तु कदा केन प्रकारेण प्रेयो, द्वघ्यं वा, नटस्थं वा भवदिति अनिश्चितम् । अतस्सिद्धं भयसाधनत्वं वन्तुजातस्य ।। नथा वस्तूनां मुखसाधनत्वमपि अनियतम् । तद्यथा- प्रियस्य लाभः सुखाय, अत्रियस्य लाभो दु खाय। प्रियाप्रिये च अनियते । अतश्च सिद्धं सर्वमपि वस्तुजानं पूर्वोत्तरीत्या दुःखभयान्य- तरपर्यवसायिव्यवहारोपयोग्येवेति। एतेन इहलोकवामः कारागृहवास- तुल्य इति प्रतीयते । यतः तत्रत्यनियमनिबन्धादिकं सर्वमपि दुःख- भयान्यतरोलादकमेव विवेकिनाम् । इहापि तथैवेत्युपपादितम् ।। किंच कृतापराधानां तदपराधफलानुभवाय 'इतः परमत्र यथा न प्रविशेम तथा वर्तितव्यं' इति बुद्ध्युत्पादनाय च कारागृहे प्रवेशनं, तथैव इहलोके अस्माकं मनुष्यादिजन्मरूपेण प्रवेशनमपि, पूर्वकृतसुकृतदुष्कृतकर्मणां फलानुभवाय 'इतः परमिह- लोके जन्मादिकं यथा न प्राप्नुयाम, तथा शास्त्रीयसाधुमार्गाव- लम्बनेन वर्तितव्यं' इति बुद्ध्युत्पादनाय च । यद्यपि गर्भस्थदशाया- मस्माकमेतादृशी बुद्धिः संजातैव ; परन्तु भूस्पर्शनानन्तरं माया- प्रभावान् नानुवर्तते । अतोपि कारागृहवासतुल्यत्वं इहलोकवासस्य || । यथा ·तथा अस्मदनुभवेनापि सर्वो व्यवहारः तादृशबुद्ध्युत्पाद- नायैवेति प्रीयते । तत्र दिङ्मात्रमुदाह्रियते । तद्यथा-- पदे पदे प्रयत्नानां वैफल्यं, तेन च प्रवृत्तौ मन्दता, निर्वेदश्च जायते। तदात्व गवाकस्मादपूर्ववस्त्वन्नरपातौ सयां महान्हषः, तत्र अनुरागाति- शयश्च भवनः । तादृशवस्तु पाध्यकार्यकलापविषयकसङ्कल्य परंपरा च वर्धते । न च पूर्णो भवति मनोरथः । वस्तु च तत् अकस्मादति । तेन च भवति महान्धिपादः, निदाशियश्च । इतः परं किमपि न काव्यं, किमस्ति लोके, यथाकथंचित् कालो यातु इत्येवमादयः कति कति अनुभवाः कै; नानुभूयन्ने ? एवमनुभवेऽपि न विरज्या- महे, परन्तु तत्रैव रज्यामहे । अहो! मायावैचित्र्यम् ।। , एनेन एवं प्रतीयो यथा लोके केचन जनाः गृहा- गतान् स्वयमेव प्रस्थानोन्मुखान् विधातुं तदीयेच्छाप्रातिकूल्या- चरणेन अरुचिमुत्पादयन्ति, तथा लोकव्यवहारं सर्वमपि अस्म- दिच्छाप्रानिकल्येन प्रवचन परमेश्वरः ‘कदा नु कथं नु अयमितो विरज्य मामभिगन्तुं व्यत्रस्येत्' इति कृपया प्रतीक्षत इव इति । अन एवाऽह भगवान् न मां दुष्कृतिनो मूढाः प्रपद्यन्ते नराधमाः । माययाऽपहृतज्ञानाः आसुरं भावमाश्रिताः॥ अन्तवत्तु फलं तेषां तद्भवत्यल्पमेधसाम् । देवान्देवयजो यान्ति मद्भक्ता यान्ति मामपि ।।

·नाहं प्रकाशः सर्वस्य योगमायासमावृतः । मृढोऽयं नाभिजानाति लोको मामजमव्ययम् ।। वेदाई समतीतानि वर्तमानानि चार्जुन । भविष्याणि च भूतानि मां तु वेद न कश्चन ।। येषां त्वन्तगतं पापं जनानां पुण्यकर्मणाम् । ते द्वन्द्वमोहनिर्मुक्ताः भजन्ते मां दृढव्रताः ॥ इति ।। भगवान्भहरिपि एतादृशभगवदभिप्रायं उपोद्दलयतीव- भोगे रोगभयं कुले च्युतिभयं वित्ते नृपालाद्धयं माने दैन्यभयं बले रिपुभयं रूपे जराया भयम् । शास्त्र वादिमयं गुणे खलमयं काय कृतान्ताद्भयं सर्व वस्तु भयान्वितं भुवि नृणां वैराग्य मेवाभयम् ।। ननु विचित्रभोगादिमत्त्वात् इहलोकवासस्य, कारागृहवास- तुल्यत्वं कथमिति न शङ्कनीयम् । कारागृहस्य द्वैविध्यात् । तथाहि- तत्र एक चौर्यादिप्रयुक्तं बहुदुःखजनकं करं च । अपरं तु धनादि- प्रत्यर्पणाशक्त्यादिप्रयुक्तं सौम्यं च । सौम्यभूते तत्र तत्तद्विभवानु- सारेण विचित्रोपचारभोगादितारतम्यमपि वर्तत एव । लोके अति- दुःखिनोपि प्राणिनः दृश्यन्त एव । अतः कारागृहवासतुल्यत्वं नापैति॥ किञ्च यथा कारागृहद्वयमपि मानिनां विवेकिनां च भीषकमेक ·सवति दुःखजनकं च । अत एव केचन विवेकिनः 'यदि ऋण न दास्यसि, तर्हि कारागृहं प्रवेशयामि' इत्युत्तम!क्तिमात्रेण कम्पिता- स्सन्तः प्रत्यर्पणाय त्वरन्ते। तथा इहलोकवासोऽपि विशुद्धान्तःकरणानां महापुरुषाणां भीतिदुःखजनक एव भवति । अत एव इतो विरज्यमाना दृश्यन्ते केचन महापुरुषाः ।। 'केचन प्रमत्ताः सर्वत्र वासतौल्यं मन्यमानाः यत्किञ्चिन् कृत्वा कारागृहेऽपि कुतूहलिनो भवन्ति' इति कृत्वा तानुदाहृत्य न वर्तितव्यम् । एवं सति इहलोके सार्वदिकमभयं सुखं च यदस्म- इभिलपितं तत् कथं लब्धुं शक्यम् ? को नाम विवेकी कारागृहे सुखमभयं च प्राप्नोति, अभिलपति वा ? न च तावन्मात्रम् ; अपि तु अनुभूयमानविषयादिसुखमति तदनुभवकाले तदर्थश्रमनिवृत्ति- कामादिनिवृत्तिमात्रेण औपचारिकमेवेति पर्यवस्यति । अत एवाह भगवान्भर्तृहरिः तृषा शुष्यत्यास्ये पिवति सालल शोतमधुरम् क्षुधातः शाल्यन्नं कवलयति मांसादिकलितम् । प्रदीप्त कामानौ सुदृढतरमालिङ्गति वधू प्रतीकारं व्याधेः सुखमिति विपर्यस्यति जनः ॥ इति । नाऽति तावन्मात्रम् । तादृशसुख साधनशब्दादिविषया अपि न विश्वासयोग्या वर्तन्ते। यतः कर्मानुरोधेन स्वल्पकालं अधिककालं बा स्थित्वा दृढानुरागमुत्पाद्य क्षणकालमपि स्ववियोगासहनसमयं ·6 - - प्रतीक्ष्य वञ्चकपुरुषवन् मध्येमाग अनापृच्छयैव अवश्यं गमिष्यन्तः अधिकसंतापजनका भवेयुः। अतः , पूर्वमेव तत्स्वभावं पर्यालोच्य बुद्धिपूर्वकनया तत्परित्यागे अनन्नमुखलाभः स्यात् । तदुक्तं श्रीभगवत्पादैः द्रव्यं पाणितलाच्च्युतं यदि भवेत्वापि प्रमादात्तदा शोकायाथ नदर्पितं श्रुतवते तोपाय च श्रेयसे । स्वातन्त्र्याच विषयाः प्रयान्ति यदमी शाकाय ते स्युश्चिरं मन्त्यक्ताः स्वयमेव चत्सुखमयं निश्रेयसं तन्वते ।। इति । भगवान भर्तृहरिरप्याह अवश्यं यातारश्चिरतरमुषित्वाऽपि विषयाः वियोगे को भेदस्त्यजति न जनो यत्स्वयममून् । वजन्तः स्वातन्त्र्यादतुलपरितापाय मनमः स्वयं त्यक्ता ह्यते शमसुखमनन्तं विदधति ॥ इति ।। नैव तावन्मात्रम् । अवस्तुभूताश्च तादृशशब्दादयः स्वाप्निक- पदार्थवन् आद्यन्तयोरदर्शनात् । 'आदावन्ते च यन्नास्ति वर्तमानेऽपि तत्तथा' इति श्रीगौडपादाचार्याः आहुः । गीतास्वप्युक्तं श्रीभगवता- अव्यक्तादीनि भूतानि व्यक्तमध्यानि भारत । अव्यक्तनिधनान्येव तत्र का परिदेवना मत्स्थानि सर्वभूतानि न चाहं तेष्ववस्थितः । न च मत्स्थानि भूतानि पश्य मे योगमैश्वरम् ।।

·7 व्यवहाराक्षमत्वेन अवस्थान्तर- मत्तः परतरं नान्यत्किश्चिदस्ति धनञ्जय । मयि सर्वमिदं प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव || इति । नन्वेवं स्वप्नकालिकपदार्थजातस्य अवस्तुत्वेपि सम्यक् व्यवहारक्षमाणां जाग्रत्पदार्थानां कथं अबस्तुत्वमिति चेत् न, तेषामपि स्वप्नकालीनव्यवहाराक्षमत्वात् । व्यवहाराक्षमत्वं तत्तदवस्थाव्यवहारक्षमत्वं च उभयेपां समानमेव । अत एवाऽऽहुः कारिकाचार्याः- सप्रयोजनता तेषां वन विप्रतिपद्यत । तस्मादाद्यन्तवत्वेन मिथ्यैव खलु ते स्मृताः ॥ इति । एवमुभयोरवस्तुत्वेपि 'असत्ये वर्त्मनि स्थित्वा ततः सत्यं समहिते' इति न्यायेन जाग्रद्वयवहारस्य परमपुरुषार्थसाधनसंपादन- क्षमत्वं वर्तते । नतु स्वाप्निकेषु तदस्ति जाग्रन्मात्रविषयकत्वात् विधि- निषेधयोः । अतः देशान्तरगतपुरुषवत् अस्माकं समाहितश्रेयस्साधन- संपादनरूपं कार्य झटिति निर्वर्य स्वस्थानप्राप्तिविषय एव अतीव त्वरमागता युक्ता ॥ एतावता इहलोकवासः बहुविधदुःखभयत्रातभूयिष्ठत्वात् कारागृहवासतुल्यः, जिहास्यश्च इति यद्यप्यवगतम् ; अथापि स्वास्थ्यापरपर्यायश्रेयस्साधनकलापभूयिष्ठत्वात् महावैद्यशालावासतुल्यः उपादेयश्च इत्यपि प्रत्येतव्यम् ।। तथाहि - यथा दीर्घरोगिणः केचित् रोगपीडिताः सन्तः ·8 .. कदा वा कथंनु निवृत्तरोगाः स्याम । को नु महापुरुषः तथा विधास्यति' इति चिन्तापारवश्यसमये केनापि आप्ततमेन महा- चिकित्साशालां प्रवेशिताश्चेत् । यथा प्रधानवैद्याधीना भूत्वा तदुक्तं पथ्यमाचरन्नः तहत्तं औषधमनुपानं च सेवमानाः रोगनिवृत्ति- प्रकार एव दत्तदृष्टयो भवेयुः: तथा वयमपि नायादोषप्रयुक्तदीर्घ- बन्धरोगा भूत्वा रोगपीडामपि अनुभवामः । गर्भवासकालिकविवेक- वशात् 'कदा मुक्तः स्याम्' इत्यादिचिन्तापरवशाश्च अभूम । इदानी- मपि मध्ये मध्य बहुसङ्कटसमये एनादशोपद्रवनिवृत्त्या कदा वा सुखी स्यामित्यादिचिन्ताऽपि अवशात् जायत एव । नथा महाचिकित्सा- शालास्थानीयं इहलोकं च परमात्रतमेन परमेश्वरेणैव प्रवेशिताः स्मः । स एव परमेश्वरः इहलोकचिकित्साशालायाः प्रधानवैद्यः । अहो अस्मद्भागधेयं ! यन् प्रधानवैद्योपि सन् अनपेक्षः अवाप्तसमस्तकामः स्वयमेव प्रवेशयिता च संवृत्तः । तस्य प्रथमभिपक्त्वेन श्रूयमाणत्वात् । तेन कृपालुना 'बन्धरोगनिवृत्तये अत्र प्रवेशिताः स्मः' इति प्रतिक्षणं स्मरन्तः तदुक्तं पथ्यस्थानीयं स्वस्वधर्म आचरन्त: 'तद्दत्तं सुखं मधुरौषधस्थानीयं, दुःखं च तिक्तोषधस्थानीयं' इति मत्वा अनु- भवन्तः , तदनुपानस्थानीयं च पुत्रमित्रकलत्रादिकं शब्दस्पर्शादिक च यथाप्राप्तमुपयुञ्जानाः वर्तेमहि । तथा वर्तनमेव बुद्धिमतां युक्तम् । अत्र श्रीलोकगुरवः तपस्विनः महर्षितुल्याः महनीयपुरुषाश्च वैद्यशालास्थावान्तरविचारकोपवैद्यस्थानीयाः सञ्चरन्तो वर्तन्ते । तद्वारा मध्ये मध्ये संभवत्संशयविपर्यासज्ञानं निवर्तयेम । एवमेव यथा तत्र- , , ·त्यरोगिणः अन्यस्मै उक्तं दत्तं वा पथ्य औषधं अनुपानं वा प्रधान- वैद्यानुमतिमन्तरा न सेवन्ते । कुतः ? रोगनिदानानुसारेण रोगनिवृत्ति- तारतम्यानुसारेण वा औषधभेदस्य मिश्रणभेदस्य वा संभवात् , तस्य हिताहितत्वनिर्णये च अशक्तत्वात् इति वक्तव्यं । तथा अस्माभिरपि अन्यदीयपथ्यौषधानुपानीयस्थानीयपदार्थजातं तदनु- मतिमन्तरा न सेवनीयमेव । तदनुमतिश्च श्रुतिस्मृतिरूपैव । यतो वयमपि शास्त्रमन्तरा तस्य दिनाहितत्वनिर्णये अशक्ता एव । अस्म- दभ्यूहस्तु तात्कालिकहिताहितत्वमात्रमवगाहते; न त्वागामिकालीनम् । 'यत्तदने विषभिव परिणामेऽमृतोपमम्' 'यत्तदनेऽमृतमिव परिणामे विषोपमम्' इति च श्रीगीताचार्यैरुक्तम् । अनुभवेनापि एवमेवेति निश्चेतुं शक्यमेव । अतो विना शावं हिनाहितत्वनिर्णये न प्रभवाम एव इति सिद्धम् ॥ किंच नत्र शालायां यथा रोगिणः रिक्तं मधुरं वा उभयविध- मपि औषधं समानबुद्धद्या उत्साहन सेवन्ते । तत्र किं कारणम् ! यतः ‘उपयोगकाले श्रमसत्वरि रोगनिवर्तन साधनतमं तत्' इति मन्यन्ते; तथा अस्माभिरपि 'दुःखानुभववेलायां पापक्षयः, सुखा- नुभववेलायां पुण्यक्षयश्च भवति। पुण्यपापे च बन्धरूपे एव । अत: उभयानुभववेलायां बन्धनिवृत्तिस्समानैव' इति मत्वा सन्तोषबुद्धया स्थातव्यम् । तदुक्तं श्रीनारदेन- देवोपसाादत यद्यत् स तन सुखदुःखयाः । आत्मानं तोषयन्देही तमसः पारमृच्छति ॥ इति । , ·10 . अत्र सुखदुःर खयोमध्ये यद्यत् देवोपसादितं -इत्यन्वयक्रमः। किंच यथा रोगिणः वैद्यशालायां विद्यमानतत्तत्प्रधानौषधादिक सर्वमपि अनुभवितुं अस्माकं भाग्यं नासीत् किलेति न शोचन्ति., नापि तत्तादृशौषधानुभवसिद्धये रोगाभिवृद्धिं संपादयन्ति , प्रार्थयन्ते वा। तथा अस्माभिरपि लोकरीत्या 'तत्ताशविभवातिशयो वा भोगातिशयो वा अस्माकं नासीकिल' इति न चिन्ताशोकादिक कर्तव्यम् । अत एव वैद्यशालास्थावान्तरविचारकोपवैद्यपुरुषस्थानीयः भगवान्भर्तृहरिः अस्मान उल्लासेन पथ्यौषधादिकं सेवयन् उपदिशति वाञ्छा सज्जनसङ्गतौ परगुणे प्रीतिः गुरौ नम्रता विद्यायां व्यसनं स्वयोषिति रतिः लोकापवादाद्भयम् । भक्तिः शूलनि शक्तिरात्मदमने मंसर्गमुक्तिः खलैः एते येषु वसन्ति निर्मलगुणाः तेभ्यो नमः कुर्महे ।। तृष्णां छिन्धि भज क्षमा जहि मदं पापे रति मा कृथाः सत्यं ब्रूझनुयाहि माधुपदवीं सवस्त्र विद्वज्जनम् । मान्यान् मानय विद्विषोऽप्यनुनय प्रख्यापय प्रश्रयं कीति पालय दुःखिते कुरु दयां एतत्सतां चेष्टितम् ॥ इति च । तथाच पथ्यविशेष-औषधविशेषस्थानीयानां एतादृशोत्तम- गुणगणानां परिशीलनेन अस्माकं वृथा चिन्ताशोकादिकं न स्यादिति .. अत्र यद्यपि आरम्भप्रभृति विचारितरीत्या सर्वमपि झटिति.

·11 कर्तुं न शक्यम् । वैराग्यमपि झटिति न मुसंपादं । तदा हस्तप्राप्तं सुखमपि स्वल्पं वाऽधिकं वा न त्यक्तुं शक्यमेव । अथापि पूर्व विचारितरीत्या इहलोकः कारागृहस्थानीयः, वैद्यशालास्थानीयश्चेति निर्णीतम् । तादृशोभयविधत्वेपि ततो निर्गमनायैव यतितव्यं इत्यत्र नास्ति संदेहः । न हि कोऽपि प्रेक्षावान् अपराधी वा रोगी वा कारागृह एव, वैद्यशालायामेव वा स्वायुष्कालं सर्व निनीपति । ततो निर्गमनोपायभूनं चेदमतिदुर्लभं मनुष्यशरीरम् । तञ्च काश्मीर- खण्डवत् सारक्षेत्रं अनर्घमोक्षफलपर्यन्तप्रापणाय समर्थं च । अत:. तादृशं शरीरममोघं कर्तुं धर्माविरोधेन भोगानुभवः, स्वधर्माचरणे यन्नाधिक्य, देवपितृकार्येषु अप्रमादेन वर्तनं, साधूनां गुणगण- संपादने आभिमुख्येन प्रवृत्तिश्च इत्यादिकमवश्यं कर्तव्यं शक्यं च ।। सत्यम , समीचीनमेयोच्यते . अथापि भृतयेऽपि गृहालाभ- समये गृहे पूर्वमस्माभिः स्थापितो दुर्जनो यथा गृहान्निष्कासयितुं न शक्यते तद्वत् अधर्मबहुले एतत्काले अस्मासु स्वयमेव प्रविष्टं अश्रद्धाऽऽलस्यादिकं निष्कासयितुमेव न शक्यते । तदेवालस्यादिकं सर्वसत्कार्यप्रतिवन्धकं वर्तते। किं कुर्मः ?' । किं कुर्मः ?' इति चेत्, सत्यं ! साधुभूतोऽयं सन्तापः । परंतु किमयं वस्तुभूतस्सन्तापः आलस्यादिप्रेरणया अभिनयरूपो वा ? इति विचारणीयम् । वस्तुभूतत्वे आलस्यादिनिरसनेपि यत्नः स्यादेव । यतः न यत्यते, अत: अभिनयरूप एवेति पर्यवस्यति । किमर्थमेवमभिनीयते ? आलस्यादि- ? उत ·12 प्रेरणाप्रयुक्ताभिनयन न नम्य काऽपि हानिः । अस्मत्स्वार्थहानिरेव संपद्यते । अनः वस्तुभूनसन्तारानु मरणमेव युक्तम् । तथावे अयन्ननः पापनिवृत्तिरवि भवति ॥ , किंच दृष्टफले लौकिकव्यवहारे आलस्यादिकमपि अभिभूय तीत्रयन्ना भवामः । नत्र किं कारगं? तत्साध्यफले तीवेच्छासत्वमेव । नदपि कुतः ? फलस्य दृष्टरूपत्वादिति वक्तव्यम् । यदि हि सद्य:- फलन्वेन लौकिकव्यवहारे तीवेच्छया प्रवृत्तिः, तर्हि अदृष्टफले वैदिकव्यवहारेऽपि तथा प्रवृत्तिः सुरां युक्ता । यतः अदृष्टसामग्रयेव दृष्टफलमरि अनुभावयति । तत्साधनपदार्थानपि संघटयति। अतः लौकिकव्यवहार इव वैदिकव्यवहारपि आलस्याश्रद्धादिकं निरस्य नच्छिया प्रवर्तनीयमेव इत्यवगन्तव्यम् । पवं जाग्रत्स्वप्नयोः लौकिकवैदिकव्यवहारेषु यथायथमवि- श्रान्नव्याष्ट कार्यकरणानामस्माकं विश्रान्तिलाभाय प्रतिदिनमनुभूयमाना या मुषुप्त्यवस्था, तन्यामेवावस्थायां निरतिशयसुखमप्यनुभूयत एव । सुखमहमस्वा समिति सुप्नोत्थितस्य परामर्शदर्शनात् । परामर्शश्च नानु- भवमन्तरा उपपद्यते। तत्र यत् निरतिशयसुखमनुभूयते, तदेवास्मदीय- पारमार्थिकस्वरूपं, प्राज्ञात्मसंपरिष्वङ्गश्रवणात् । 'स्वमपीतो भवति' इति स्वपितिनामनिर्वचनश्रवणाच्च । तदेव सत्यज्ञानानन्दरूपं । तत्सत्वादेव सर्वेषामुच्छ्वासनिश्वासप्रचलन च । तत्सकाशादव परि- दृश्यमानप्रपञ्चमृष्टिस्थित्यादिः । तस्मादेव भीतास्सन्तः आदित्यादयः ·13 स्वस्वकार्यमनवरतमन्यूनं कुर्वन्तो दृश्यन्ते । तत्सम्यग्ज्ञानायैव सर्वे वेदान्ताः प्रवृत्ताः। तत्प्राप्तावेव यदस्मदभिलषितं सार्वदिकं अभय सुखं च तदपि सिद्धयेत् ॥ ननु तथाचेत् सुषुप्तिसुखानुभवस्य सिद्धत्वेन स्वरूपसुख- प्राप्तिरपि सिद्धैवेति उत्थितत्य कथं दुःखभयानुवृत्तिः दृश्यते इति चेत् ; उच्यते । अत्र च स्वरूपसुखप्राप्तिः विस्मृतकण्ठाभरणप्राप्तिवत् प्राप्तप्राप्तिरूपैवेति विभावनीयं । तथाहि-यथा कश्चित् कण्ठ- स्थमेवाभरणं विस्मृत्य, नष्टत्वभ्रान्त्या तदाभरणं बहुत्र अन्विष्यति । बहु दुःखं च अनुभवति । तत्काले दैववशात् आप्तः कश्चिदागत्य यन्नष्टं मन्यसे आभरणं, तत् तव कण्ठ एव वर्तते इति बोधयति चेत्, तरोधमात्रेण कण्ठस्थमेवाभरणं प्राप्नोति । अपूर्वप्राप्तिवत् नष्टप्राप्तिवच्च परमानन्दमनुभवति । तादृशं आप्तं च नितरां श्लाघते । तथा अस्माकमपि नित्यप्राप्तमेव स्वरूपसुखं अज्ञानवशात् अप्राप्त- मिव, तत्सम्यग्ज्ञानात् प्राप्तमिव च भवति । अतः अत्र अज्ञानरूपैव अप्राप्तिः ज्ञानरूपैव तत्प्राप्तिश्चेति पर्यवस्यति। भ्रमस्थले अन्यथा तयोः दुर्निरूपत्वात् । अतश्च सुषुप्तौ स्वरूपसुखानुभवेऽपि न तत्प्राप्तिरस्ति । 'न किञ्चिदवदिष' इति सुप्तोत्थितपरामर्शेन तदानीमज्ञानस्य जागरूकत्वावगमात् । अत एव सुषुप्तौ सुखस्य अनुभवेऽपि अस्फुरणमुपपद्यते । यथा रसखण्डभक्षणसमये माधुर्य स्फुरति, तथा स्त्र सुखास्फुरणात् । अतः अज्ञानसमकालीना या स्वरूपप्राप्तिः, सा सर्वावस्थासु समानैव । परन्तु सुषुप्तौ विषयानुपरक्तसुखानुभवः ·14 .. अतिरिच्यते । अवस्थान्तर विषयोपरक्तत्वं परं सुखानुभवे अति- रिच्यते । मुखं तु तदेव, यत् सुपुष्टी अनुभूयते । तथाच जाप्रति, बग्ने, मुषुटतो, माझे च अम्मत्म्वरूपमुखमेवानुभूयते इति उक्तप्रायम् ।। परन्तु इयानव विशेषः । यत् जाग्रत्स्वप्नयोः पराधीनतया परप्रेष्यभाया पन्नवन् बहुलायामपूर्वकं अबज्ञादत्तकदन्नमिव अनुभूयते मुखम् । सुपुती तु स्वतन्त्रं अनुभूयते । अथापि अनुभवकाले स्फुरणं नास्ति. माझ तु स्कुणमपीति विशेषः । यतः तत्र मायायवनिका- ऽमृता. अतः स्फुरनि । स्फुरगं चात्र ‘अवगनिपर्यन्तं ज्ञानं मन्याच्यानाः इच्छायाः कर्न' इति भाष्योक्तावगतिरूपम् । ताश- यवनिकामतरगं च परमाप्रतमेन परनदयालुना श्रीगुरुगैव कर्तुं शक्यम् । अतः कदा नाशगुरुकटालाभो भविष्यतीति तत्प्रती- अगमेव युक्तम् । तदर्थं च न नृष्णी स्थातव्यम् । यथा श्रीमत- हरिणा उक्तं, तथा वर्तितव्यम् । तद्यथा- निन्दन्तु नीतिनिपुणाः यदि वा स्तुवन्तु लक्ष्मीः समाविशतु गच्छतु वा यथेष्टम् । अद्यैव वा मरणमस्तु युगान्तरे वा न्याय्यात्पथः प्रविचलन्ति पदं न धीराः ॥ इति । न्याय्यश्च पन्थाः कः ? इति चेत्, 'तस्माच्छास्त्रं प्रमाणं ते कार्याकार्यव्यवस्थिती' इति परमाप्तत मश्रीगीताचार्येण उक्तत्वात तादृशशास्त्रीयमार्ग एव न्याय्यः पन्थाः। शास्त्रं च श्रुतिस्मृत्यादयः ।

·15 गीतासु च सर्वशास्त्रार्थः उक्तः । ताश्च गीताः गुरूपसदनसंप्रदाय- रीत्यैवाध्येतव्याः। तदानीमेव गीतार्थः यथावत् प्रतिभायात् ।। एवं स्थिते इदानी अस्मद्भाग्यवशात् परमकृपालवः श्रीभगव- त्पादाचार्याः क्षुधितवाल मातृन्यायेन अस्माननुजिघृक्षन्ति इति प्रति- भाति । तथाहि- यथा बुभुक्षया स्थालीपर्यस्तान् शुष्कानपुलाकान् चिन्मुद्रया गृहीत्वा आस्यपारगवेलायां अन्तरा अन्तरा अधः पातयन्न, एवं पुनः पुनः गृह पातयन्नं च बालकमालोक्य, अहो ! बुभुक्षिता वाल इति परवशा माता ससंभ्रममागत्य घृतसूपकलितं अन्नं सम्यक् संयुत्य स्वादु स्वयमेवास्यं प्रापयति, तथा निरतिशयानन्दानु- बुभूषया फल्गुविषयानन्द साबनकलापसंपादनव्यग्रान् पदे पदे भग्नप्रयत्नान् अस्मान् वीक्ष्य कृपापरवशः श्रीगुरुः निरतिशयानन्दमेव स्वयमेवानुभावयितुं इदं देशिकाष्टकं नान स्तोबरनं आविर्भावित- बानिति प्रतीयते॥ इदञ्चाष्टकं दैनन्दिनसेवनगुटिकास्थानीयम् । यथा मन्दाग्नीनां तादृशगुटिकासेवनेन जाठराग्न्यभिवृद्धया स्वारस्येन भोजनादौ प्रवृत्तिः, क्रमेण पुष्टयारोग्यं च वर्धते, तद्वत् एतदष्टकसेवनेन पापविरेचनं स्वधर्माचरणाभिरुचिः, तदनुष्ठानं, चित्तपरिपाकादिः, एवं क्रमेण परमानन्दप्राप्तिश्च भवति ।। ननु नित्यनैमित्तिककर्माचरणेन श्रीमदाचार्यकृतस्तोत्रकदम्ब- पारायणेन च एतत्सिद्धौ किमनेन ? इति चेन्, सत्यं सिद्धयति, ·16 । । यदि तत्र स्वारसिकी प्रवृत्तिः स्यात् । इदानीं तु तादृशी प्रवृत्तिरेव नष्टप्राया वर्तते । तत्राभिरुचि संपादनायैव अपूर्वोषधस्थानीयमिद- मष्टकं आविर्भावितम् । भवतु, अत्रापि अभिरुच्या प्रवृत्तिः कथं सिद्धयति इति चेत, कृपापरवशश्रीगुरुसंकल्पविशेषमहिनैव सेत्स्यति । तहि एतादृशसंकल्पविशेषः साक्षात् नित्यनैमित्तिकादि- प्रवृत्तावेव भवतु इति चेत् , उच्यते ; श्रीगुरोः सर्वज्ञस्य सत्य- संकल्पस्य संकल्पविशेयनियमने कथं वयं प्रभवेम । नहि ज्ञानप्रदो गुमः मनुष्यविशेषमात्र इति मनव्यं । स खलु साक्षात्परमेश्वर एव ! तदुक्तं- मनुष्यचर्मणा बद्धः साक्षात्परशिवः स्वयं । सच्छिष्यानुग्रहार्थाय गूढं पर्यटति क्षितौ ॥ सद्भक्तरक्षणायैव निराकारोऽपि साकृतिः । शिवः कृपानिधिलॊक संसारीव विचेष्टते ।। इति । किंच शैशवप्रभृति तत्तदवस्थापर्यन्तं लौकिकवैदिकव्यवहारो- पयोगितत्तद्विशेषपरिज्ञानं स्वयमेव कस्यापि न भवति, शक्तिग्रहणवत् । किन्तु बहुजनप्रवृत्तिव्यवहारवचनमुखादेव भविष्यतीति वक्तव्यम् ।। यथा 'अयं घटपदवाच्यः, अयं पटपदवाच्यः' इत्याकारकशक्तिग्रहः अन्याधीन एव । तथा तद्रहणानन्तरमापि तत्तत्पदार्थप्राप्तिस्थल- परिज्ञानं वा तत्तदुत्पत्तिस्थलकालज्ञानं वा तत्तत्पदार्थसाध्यार्थ- क्रियाज्ञानं वा सर्वमपि अन्याधीनमेव, न स्वतः इत्यनुभवसिद्धम् ।।

·17 - " तत्र सर्वत्रान्यत्वेन अभिमतेषु प्राणिषु गुवंशः विद्यमानस्सन्नेव ज्ञानांशं प्रयोजयति इत्येव वक्तव्यम् । यतः गुरोरेव अज्ञाननिरोधे- ऽधिकारः, तत्पदनिर्वचनस्य तथा श्रुतत्वात् । यथा - गुकारस्यान्धकारोऽर्थः रुकारस्तनिरोधकः । अन्धकारनिरोधित्वात् गुरुरित्यभिधीयते ॥ इति । अत एव इदमपि संगच्छने- लोकिकं वैदिकं वाऽपि तथाऽऽध्यात्मिकमेव च । आददीत यतो ज्ञानं पूर्व तमभिवादयेत् ॥ इति । अत्र लौकिकज्ञानस्यापि गुरुमूलकत्वमुक्तं, संकोचे प्रमाणा- भावात् । सर्वलौकिकज्ञानस्यापि तन्मूलकत्वमुक्तं भवति ।। किंच 'ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्नं यस्य मे गुरुसन्ततिः । तस्य मे सर्वपूज्यस्य को नु पूज्यो महीतले ।।' इति वचनेन श्रीगुरोः सर्वत्र विद्यमानता स्कुटं प्रतीयते । 'सर्वपूज्यस्य' इत्यत्र बहुव्रीहि- समासः । तथा—'गुरुबुद्धया ननेत्सर्व दैवतं तृणमेव वा। नमेच्च देवबुद्धया तु प्रतिमा लोहमृण्मयीः ॥' इति वचनमपि श्रीगुरो सर्वत्रास्तित्वं स्फुटं प्रतिपादयति । यतः अत्र देवबुद्धिकरणस्य प्रतिमा- विषयत्वं नियम्यते । गुरुबुद्धिकरणस्य सर्वविषयत्वं प्रतिपाद्यते । अत एव गोपालाजपालादयोऽपि अपरिचितस्थले समीचीनमार्ग- प्रदर्शका भवन्ति । मक्षिकामशकायोपि अवश्यजागरितव्यकाले निद्राणस्य देशनादिना प्रबोधका भवन्ति ॥ .

·18 एवं च सर्वत्र स्वांशेन वर्तमानस्सन् श्रीगुरुरेव सर्वव्यवहार निर्वयितीति सिद्धं । तादशगुरुः एतत्सन्दर्भानुसारेण देशिकाष्टका- विर्भावनेनाप्युपकरोगोनि वा , तच्च देशिकाष्टकं परंपरया परमानन्द- प्रापकमिति वा नानुपपन्नं । यस्य गुरोः प्रसादः क्षणार्धेनापि मोक्षलक्ष्मीप्रापकः, तादृशश्रीगुरोः अनुग्रहफक्किका ईग्विधैवेति कथं निर्गतुं शक्या? तदुक्तम् - यः प्रसन्नः क्षणार्धेन मोक्षलक्ष्मी प्रयच्छति । दुर्लभं तं विजानीयाद गुरुं मंसारतारकम् ।। निर्गतं यद्गुरोर्वक्त्रान मर्वशास्त्रं तदुच्यते । निषिद्धमपि तत्कुर्यात् गुर्वाज्ञां नैव लङ्घयेत् ।। इति अत्रोक्तानि वक्ष्यमाणानि च गुरुविषयाणि सर्वाणि वचनानि ललितोपाख्यान विद्यन्ते । तानि च अचिन्त्यमहिम- श्रीगुरुविषयकाणीति भूतार्थवादीन्येव ।। एवं सर्वप्रकारेणास्माकं सर्वदा परमोपकारिणः श्रीगुरोः अनवरतस्मरणं कर्तव्यमित्यनुक्तसिद्धम् । तत्स्मरणेनैव सर्ववापि कृतज्ञता प्रदर्शिता स्यात् । इदमष्टकञ्च प्रातिस्विकतत्तन्माहात्म्य- घटिगुरुस्मरणोपयोगितया प्राप्तमस्ति । गुरु नरणे कृते तत्वचिन्त- नमपि कृतं भवति । ' उत्तमा तत्वचिन्ता स्यात्', 'नास्ति गुर्वधिकं उत्वं' इति च उक्तत्वात् । अतः तदनुग्रहाविर्भूतं दैनन्दिनसेवना- ·19 हौषधस्थानीयं देशिकाष्टकं सायंप्रातरवश्यं पठनीयम् । तद्भूमिका च तदनुनस्थानीयति, सागि अवश्यं पठनीया । 'औषधविधायक एवानुवानमनि विधत्ते' इसी सा भूमिकाऽपि तदनुग्रहरूपैव । ते च श्रीभगवत्पादाचार्याः अस्नाकमारद्वान्धवाः परमहिनषिणश्चेति तद्- वारप्रभृत्यवधृतमस्ति । काले चास्मिन् अनर्गलमधर्मागां वाहुल्येन प्रसरणं, निरर्गलं स्वधर्मेपु मुख्यञ्च प्रत्यक्षीकुर्वतां तेषां अस्मदुद्दि- धीर्षा जागी गोली' वचनाथानीयेन एतदष्टकाविर्भावेन प्रतीयते । नपा संकल्लाऽन्य वा भवनि । अनश्चाष्टमूर्तिस्वरूपाः ते स्वयं देशिकाटक वेगाऽऽविर्भूय, तद्भभिकारूपेण स्वोपदेशमप्या- विष्कृस्वन इति मन्व्यं ! अनः नद्भमिकां सम्यक्पठित्वा, अर्थ- नश्च यथायथं अवधार्य, अन्यस्मा अपि सोऽर्थ. अवश्यं वर्णनीयः एक: स्वादु न भुञ्जीन' इति न्यायान् । सतां रीतिरपि एवमेव- यन् जिनमत्वेन शा मनोऽर्थः स्वावगतः, सोऽर्थः तदनभिज्ञेभ्यो- ऽनि बोवनीयः , उसथना मन्नानां अन्धानां समीचीनमार्गप्रदर्शनवत् इति। तदुक्तं ऋपभदेवेन- 'लोकः स्वयं श्रेयसि नष्टदृष्टियो- मनीत निकामकानः । अन्योन्यवरः मुखलेशहेतोरनन्तदुःखञ्च न वेद मूढः॥ कर स्वयं तदभिज्ञो विपश्चिदविद्यायामन्तरे वर्तमानम्। दृष्ट्वा पुनस्तं सघृगः कुबुद्धिं प्रयोजयदुतवगं यथाऽन्धम् ॥ गुरुर्न स स्यास्वजनो न स स्यासिता न स स्याजननी न सा स्यात् । देवं न तत्स्यान्न पतिश्च स स्यान्न मोचयेद्या समुचेतमृत्युम् ।।' इति ।।

·20 - किश्च यथा अव्यक्तकलमधुरं प्रियवालभाषणं श्रोतुकामाः मातापित्रादयः केनापि व्याजन बालान्भापयनि । पुनः पुनः शृण्वन्ति नितरामानन्दमनुभवन्ति च । तथा श्रीगुरवोऽपि देशिकाष्टक- उद्भूमिकाव्याजेनास्मान्भापयन्तः नितरामानन्दमनुभवन्ति । अतः तदष्टकपठनेन तद्भनिकापठनेन च श्रीपरमाचार्यान्सन्तोषयेम तत्सन्तोषेण च आत्मलाभ लभ्यामहे । तेन चानवरतमस्मदभिलषितं यत् सार्वदिकं अभयं मुखं च नन्त्राप्नुयाम ॥ अत्र च, भूनिकाप्रदानेन अस्माननुगृहीतवतां मूकाम्बिकाक्षेत्र- सहवासप्रभृतिचिरकालचालल्यवतां ब्रह्मचर्यादेव सन्यस्तवनां हृदयङ्गम- चदुलचतुरललितपदविन्यामप्रसाबिनकवितास्वयंवृतानां श्रीलच्चिदानन्द- दीर्थेति योगपट्टालंकृतानां भाष्यस्वामिन इति, महादानपुरस्वामिन इति च प्रसिद्धोपपदोपदावतां परमहंसाग्रेसराणां कृतज्ञतापूर्वकं प्रणाम- वति प्रतिपादयामः ।। अस्मद्विषये प्रेमातिशयेन आङ्गिलभाषाप्रस्तावनां वितीर्णवतां शान्तिदान्तिविनयालंकृतानां मितभाषिणां सारभाषिणां सारग्राहिणां विशालमतीनां गम्भीरहदयानां न्यायविदग्रेसराणां श्रीकृष्णस्वाम्यार्याणां कृतज्ञतापूर्वकं वन्दनोपचारं निवेदयामः ॥ एतद्न्यस्य सामग्रयेण द्राविडभाषान्तरीकरणेन नितरां लोकोप- कारं कृत्वा, अस्माकं आनुकूल्यं संपादितवतां सूक्ष्मग्राहिमतिविशालानां विनयादिगुणभूषितानां विद्वप्रेसराणां तदीयवैदुष्यानुसारेण श्रीवाणी-

·विलासमुद्रणालयलब्धवर्णविचारकभावं प्राप्तानां श्रीवेकटरामशालिणां
कृतज्ञतापूर्वकं क्षमपरंपरां प्रार्थयामः इति शिवम् । इदमस्तु
महनीयानामाशंसनम् ॥
स्वस्ति प्रजाम्यः परिपालयन्तां
न्याय्येन मार्गेण महीं महीशाः ।
गोब्राह्मणेभ्यः शुभमस्तु नित्य
लोकास्समस्ताः सुखिनो भवन्तु ।।
ईश्वरो रक्षतु।
श्रीशङ्करदीक्षितः
कृष्णराजपुरम् ।
ii

·॥ भूमिका
(தமிழ் அனுவாதம்)
ஆஸ்திக மஹாசயர்களே ! இவ்வுலகில் நாமெல்
லோரும் பயமில்லாத அழிவற்ற ஸுகத்தை அடைய
விரும்பியே எல்லா முயற்சிகளையும் செய்கிறோம்.
எடுத்த முயற்சியின் பலன யாருமடைவதில்லை. அதற்
காக முயற்சியை விடவுமில்லை. இவ்வுலகில் எப்பொழு
தும் எவ்விதத்திலும் துக்கமும் பயமுமில்லாத புருஷன்
ஒருவ னயாவது காணவில்லை.
இதற்கு என்ன கார
ணம்?
உலகிலுள்ள பொருள்களெல்லாம் எங்கும்
எப்பொழுதும் ஏதாவது ஓர்விதத்தில் பயத்தையோ
துக்கத்தையோ கொடுப்பதாகவே முடிகிறது என்ப
தே. எந்த ஒரு பொருள் குறிப்பிட்ட ஒரு காலத்திலோ,
அல்லது இடத்திலோ ஸுகத்தைக் கொடுப்பதாகத்
தோன்றுகிறதோ, அதே பொருள் மற்ற சமயத்திலும்
மற்ற இடத்திலும் துக்கத்தையே கொடுக்கிறது.
இதற்கு திருஷ்டாந்தமாக குளிரையும் உஷ்ணத்தை
யும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.
கோடைகாலத்திலும்
உஷ்ணதேசத்திலும் ஸுகத்தைத் தரும் குளிர், பனி
காலத்திலும், குளிர் தேசங்களிலும் துக்கத்தையே
தருகிறது. இவ்விதமே உஷ்ணமும். இம்மட்டுமா!
வஸ்துக்கள் ஸுகத்தை அளிக்கும் அதே காலத்திலும்
தேசத்திலுமே துக்கத்தையும் கொடுக்கின்றன. அதா
வது பணம், தங்கம் முதலியவை ஸுகானுபவத்தை
யும் கீர்த்தியையும் கொடுத்தாலும் ஸம்பாதிப்பதிலும்

·23
காப்பாற்றுவதிலும் மிகுந்த பிரயாஸமேற்படுவதால்
அதே தேசத்தில் அதே காலத்தில் துக்கத்தையும்
கொடுக்கிறது.
இவ்விதமே ஒவ்வொரு பொருளும் பயத்தையும்
கொடுக்கிறது எந்தப் பொருளில் மிகுந்த அன்பு
வைக்கிறோமோ, அது நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து போய்
விடுமோ என்ற பயத்தை எப்பொழுதும் கொடுத்துக்
கொண்டே இருக்கிறது. எதை நாம் வெறுக்கிறோமோ
அது துன்பத்தைத் தருமோ என்ற பயம் ஏற்படுகிறது.
விருப்பு வெறுப்புக்கு உட்படாமல் உதாளீனமாக
இருக்கும் பொருள்களும் காலாந்தரத்தில் விருப்பு
வெறுப்புக்கு உள்ளாகின்றன. இப்பொழுது விருப்பு
வெறுப்புக்குள்ளாகும் பொருள்களும் மற்றோர் ஸம
யம் உதா ஸீன நிலைமையை அடைகின் றன. ஆகை
யால் எந்தப் பொருள் எந்த இடத்தில் எந்த காலத்
தில் நமக்கு விருப்பையோ, வெறுப்பையோ உண்டு
பண்ணும் என்பதை யாரும் முன்னால் தீர்மானித்துக்
கூறமுடியாது. ஆகவே எல்லாப் பொருள்களும் ஏதா
வது ஓர்விதத்தில் நமக்கு பயத்தையே உண்டுபண்ணு
கின்றன. மேலும் எந்தப் பொருளும் இயற்கையிலே
ஸுகத்தைக் கொடுப்பதாக இல்லை. அதில் பிரீதியுள்
ளவர்களுக்கு ஸுகத்தையும் மற்றவர்களுக்கு துக்கத்
தையும் கொடுக்கிறது. ஒவ்வொருவருக்கு ஒவ்வோர்
ஸமயம் ஒவ்வொன்றில் ப்ரீதி உண்டாகிறது. அதுவும்
நியதமில்லை.
இதுவரை கூறியவற்றால் இஹலோக வாஸம்

·24
ஜெயில் வாளத்திற்கொப்பானதென்று தெரிகிறது.
ஜெயில் வாளத்திலுள்ள கட்டுப்பாடுகளெல்லாம்
துக்கத்தையும் பயத்தையும் தருவது போல இவ்வுலகில்
வாஸஞ்செய்வதும் துக்கத்தையும் பயத்தையும் தரு
கிறதல்லவா! குற்றம் செய்தவர்களை அதன் பலனை
அனுபவிக்கும்படி செய்வதற்காகவும், ' இதுபோல்
மறுபடியும் ஜெயில் வாஸம் நேராதபடி ஜாக்ரதையாக
நல்வழியில் செல்லவேண்டும்' என்ற புத்தி அவர்
களுக்கு உண்டாவதற்காகவும் அவர்களை ஜெயிலில்
தள்ளி பல கொடுமைகளுக்கு ஆளாக்குகிறார்கள்.
இதுபோலவே நாம் முற்பிறவிகளில் செய்த நல்வின
தீவினைகளின் பலனை அனுபவிப்பதற்காகவும் , ' மறு
படியும் இவ்வுலகில் பிறவி ஏற்படாமலிருப்பதற்காக
இனிமேல் சாஸ்திரங்களில் கூறிய நல்வழியிலேயே
செல்லவேண்டும்' என்ற நற்புத்தி ஏற்படுவதற்காக
வுமே ஸர் வேசுவரன் இப்பிறவியைக் கொடுத்திருக்
கிறார். இதனாலும் இது ஜெயில் வாஸத்திற்கொப்
பானதென்று தெரிகிறது. நம் அனுபவங்களை சற்று
ஆராய்ந்துபார்த்தாலும் முன்னால் கூறியது உண்மை
என்பது புலப்படும். நாம் விரும்பிய பொருளை அடை
வதற்காக எவ்வளவோ
முயற்சிகள் செய்கிறோம்...
ஆனால் அநேக ஸமயங்களில் அம்முயற்சிகள் பலனை
கொடுக்காமல் வீணாகிவிடுகின்றன. அதனால் மேலும்
முயற்சிப்பதில் வேகம் குறைகிறது. விரக்தியும் உண்
டாகிறது. அதே சமயம் எதிர்பாராமல் கோரிய
பொருள் கிடைக்கிறது. அதனால் மிகுந்த ஸந்தோஷ

·25
மும் கிடைத்த பொருளில் மட்டற்ற ஆசையும் ஏற்
பட்டு, அதைக் கொண்டு பின்னால் நடத்தவேண்டிய
கார்யங்களைப்பற்றி மனக்கோட்டை கட்டுகிறோம்.
இந்த எண்ணங்கள் முழுதும் நிறைவேறுவதற்குள்
அப்பொருள் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்துவிடுகிறது. அத
னால் மிகுந்த வருத்தமும் விரக்தியும் உண்டாகிறது.
இனிமேல் என்ன செய்தும் பலனில்லை. இவ்வுலகில்
என்ன இருக்கிறது. எப்படியாவது காலத்தைத்
தள்ள வேண்டும்” என்பது போன்ற
அநுபவங்கள்
யாருக்குத்தான் ஏற்படவில்லை. இவ்விதம் ஏற்பட்டும்
வைராக்யமுண்டாவதில்லை. மறுபடியும் அதிலேயே
ஈடுபடுகிறோம். என்னை மாயையின் சக்தி!
இவ்விதமாக நாம் நினைக்கிறபடி ஒரு கார்யமா
வது நடைபெறுவதில்லை. நம் விருப்பத்திற்கு விரோ
தமாகவே நாம் வேண்டாத கார்யங்களையே ஈசுவரன்
ஏன் நடத்திவைக்கிறார் என்பதை சற்று ஆராய்ந்து
பார்த்தோமானால் அதன் காரணம் இவ்வாறு நமக்கு
புலப்படும். லோகத்தில் தன் வீட்டிற்கு வந்து தன்
இஷ்டத்திற்கு விரோதமாக வெகுநாள் தங்கியிருப்ப
வர்களை வெளியில் போகும்படி நேரில் சொல்லத்தயங்கி
தானாகவே அவர்கள் வீட்டைவிட்டுக் கிளம்பும்படி
செய்ய அவர்களுக்கு இஷ்டமில்லாததும் அவர்களுக்
குப்பிடிக்காததுமான கார்யங்களைச் செய்கிறார்களோ
அதுபோல நம் இஷ்டத்திற்கு விபரீதமாகவே கார்யங்
களைச்செய்து வருகின்ற ஈச்வரனும் தீவரவைராக்
யத்தை அடைந்து இதிலிருந்து வெளிக்கிளம்பி எப்படி

·26
யாவது நம்மிடம் வந்துசேரமாட்டானா' என்று
எண்ணுகிறார்போலும்.
மாயையால் மறைக்கப்பட்டுத்தான் ஜனங்கள்
என்னை அறிவதில்லை. என்னை வந்து அடைவதில்லை
என்று பகவான் கீதையில் கூறுகிறார். பர்த்ருஹரியும்
உலகிலுள்ள ஒவ்வொரு பொருளும் பயத்தைக்
கொடுக்கிறது என்பதை நன்கு விவரித்து ஆசையற்றி
ரூப்பதுதான் பயம் நீங்கும் உபாயமென்று கூறுகிறார்.
இங்கு ஓர் ஸந்தேஹம் உண்டாகலாம். “ஜெயில்
வாளத்தில் கொஞ்சம் கூட ஸுகமில்லாமல் துக்கத்
தையே அனுபவிக்கிறார்கள். இவ்வுலக வாழ்க்கை
பிலோ ஸுகமும் துக்கமும் கலந்துவருகின் றன 3வ.
ஸ்கத்தையே அதிகமாக அனுபவிக்கின்ற செல்வவந்
தர்களும் இருக்கிறர்களே. எவ்விதம் இதை ஜெயில்
வாஸத்திற்கு ஒப்பிடலாம்” என்று. உண்மை
தான். ஆனால் சிறைவாஸம் இரண்டு விதமிருக்கிறது.
திருட்டு, கொலை முதலிய குற்றம் புரிந்து செல்வது
ஒன்று. வாங்கிய கடனை திருப்பிக் கொடுக்காததால்
சிறைசெல்வது மற்றொன்று. முதலாவது கொடும்
துன்பங்கள் நிறைந்ததுதான். அதுபோலவே இவ்வுல
கிலும் பிறந்தது முதல் ஸுகத்தையே காணாது துக்
கத்தை மட்டும் அனுபவிக்கிறவர்களுமிருக்கிறார்கள்
இரண்டாவது ஸௌம்யமானது. தன்னிஷ்டப்படி
வெளியில் சென்று வருவதற்கு கட்டுப்பாடுகளிருந்தா
லும் அவனவனுடைய ஐச்வர்யத்திற்குத் தக்கபடி

·27
வாழ்க்கை வஸதிகள் கிடைக்கும். இதுபோலவேதான்
இவ்வுலகிலும் சிலர் ஸுகத்தையும் பெறுகின்றனர்.
இரண்டுவிதமான ஜெயில் வாஸமும் விவேகிகளான
மானிகளுக்கு பயத்தையும் துக்கத்தையும் கொடுக்கும்.
அதனால் தான் அவர்கள், “ வாங்கின கடனைத்திருப்பிக்
கொடுக்காவிட்டால் உன்னை ஜெயிலில் வைத்து வீடு
வேன் " என்று கடன் கொடுத்தவன் சொன்னமாத்தி
ரத்திலேயே பயந்து நடுங்கியவர்களாய் கடனைத் திருப்
பிக்கொடுக்க தீவ்ர முயற்சி எடுத்துக் கொள்கிறார்கள்.
இது போலவே பரிசுத்த மனமுள்ள சில மஹான்கள்
பணம் முதலிய ஸுகஸாதனப் பொருள்கள் நிறைந்
தும் இதில் வைராக்யம் கொண்டு செல்கின்றனர்.
னால் இவ்வுலகவாழ்க்கையை ஜெயில் வாஸத்திற்
கொப்பிட்டது யுக்தம் தான், மானமிழப்பதைக்
கண்டு பயப்படாத சில அல்பர்கள் ஏதாவது குற்றத்
தைச்செய்து ஜெயிலுக்கும் சென்று உத்ஸா ஹமாகவே
இருப்பதைப் பார்த்து நாமும் அவ்விதமிருக்கலாம்
என்று எண்ணக்கூடாது.
இவ்வாறு பல உதாஹரணங்களாலும் அநுபவத்
தாலும் ஜெயிலுக்கு ஒப்பாக தீர்மானிக்கப்பட்ட
இஹலோகத்தில் நாம் விரும்பும் அழிவற்ற ஸுகத்
தையும் அபயத்தையும் எவ்விதமடைய முடியும்?
எந்த அறிவாளியாவது ஜெயில்வாஸம் மூலம் ஸுகத்
தையும் அபயத்தையும் அடையவிரும்புவானா? இது
மட்டுமா! இவ்வுலகப் பொருள்களிலிருந்து நாம்
அடைவதாக
நினைக்கும்
ஸுகமும் உண்மையில்

·28
ஸுகமாகாது. கையில் பொருள் கிடைத்ததும் அதை
அடைவதற்காக இதுவரை
பாடுபட்ட சிரமம்
அடங்குவதும், அதிலுள்ள ஆசையால் உண்டான
தாபம் நீங்குவதும் தவிற ஸுகம் என்பது தனி
யாக வேறென்ன இருக்கிறது? துக்கம் விலகுவதையே
ப்ரமத்தால் ஸுகமென்று நினைக்கிறோம். இதையே
பர்த்ருஹரி அழகாகக் கூறுகிறார் :-" தாகத்தால்
வாய் உலர்ந்து போனதும் அதைத்தணிக்க குளிர்ந்த
தண்ணீரைக்குடிக்கிறோம். பசியைத் தணிக்க அன்
னத்தை சாப்பிடுகிறோம். காமத்தீயை அணைப்பதற்கு
தன் மனைவியை ஆலிங்கனம் செய்கிறான்.
இவ்விதம் தனக்கு ஏற்பட்ட வியாதியை நீக்கும்
விஷய ஸேவையை புத்தி மோவத்தால் ஸுகமென்று
நினைக்கிறான். அது மட்டுமா ! இவ்விதம் ஸுகத்தை
கொடுப்பதாக நாம் நினைக்கும் அந்த விஷயங்களும்
நம்பத்தகுந்ததாயில்லை. ஏனெனில் அவைகள் நம்
முடைய பூர்வ கர்மாவை அநுஸரித்து நம்மிடம்
கொஞ்ச காலமோ நீண்ட காலமோ இருந்துகொண்டு
நமக்கு அநுராகத்தை யுண்டுபண்ணி அதை விட்டுப்
பிரிந்து ஒரு நிமிஷமும் நம்மால் ஜீவிக்க முடியாதென்ற
நிலைமையை ஏற்படுத்தி, வஞ்சகன் கூடவே வந்து நடு
வழியில் சொல்லிக்கொள்ளாமல் பிரிந்து சென்று நம்
மைக் கைவிடுவதுபோல் நம் விருப்பத்தைக் கேளா
மலே விஷயங்களும் நம்மைவிட்டுப் பிரிந்து மிகுந்த
தாபத்தைக் கொடுக்கின்றன. இதை நன்கு அறிந்து
அதிக ஆசை வைக்காமல் புத்திபூர்வமாக முன்னா

·29
லேயே விஷயங்களை த்யாகம் செய்பவன் மிகுந்த
ஸுகத்தை அடைகிறான்.
இதையே ஸ்ரீ பகவத்பாதரும் பர்த்ருஹரியும்
மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறார்கள். "கவனக் குறை
வால் கையிலிருந்து பணம் நழுவிக் கீழே விழுந்துவிட்
டால் அது மிகுந்த சோகத்தைக் கொடுக்கிறது.
அதையே ஸத்பாத்ரத்தில் கொடுத்தோமானால் மன
திற்கு வந்தோஷத்தையும் பரலோகத்தில் சிரேயஸ்
ஸையும் கொடுக்கிறது. அது போல் விஷயங்கள் எவ்
வளவு நாள் நம்மிடமிருந்தாலும் ஒரு நாள் நம்மை
விட்டுப் பிரிந்துதான் போகும். நமக்கு துக்கத்தையும்
கொடுக்கும். நாமாக த்யாகம் செய்தால் நமக்கு
ஸுகம்".
அதோடு மட்மோ! விஷயங்களை நன்கு ஆராய்ந்து
பார்த்தோமானால் அவைகள் ஸ்வப்னத்தில் தோன்
றும் பொருள் போல உண்மையல்ல என்று புலப்படும்.
4 முன்னாலும் பின்னாலும் இல்லாமல் நடுவில் மட்டும்
தோன்றும் பொருள் உண்மையல்ல" என்று கீதாசார்
யரும் கௌடபாதாசார்யரும் கூறுகிறார்கள். இங்கு
ஓர் சங்கை உண்டாகலாம். ஜாக்ரத் பொருள்கள்
பலமுறைகளில் நமக்குப் பயன்படுகின்றன,
காலமிருக்கின்றன, ஸ்வப்னப்பொருள்கள் விழித்துக்
கொண்ட பிறகு ஒரு விதத்திலும் நமக்கு உபயோக
மாகிறதில்லையே. ஆனதால் ஸ்வப்னத்திற்கு ஸமமாக
எவ்விதம் ஜாக்ரத்பொருள்களைக் கூறலாம்? என்று.
ஸமாதானம்-ஜாக்ரத்பொருள்கள் அந்த அவஸ்தை
வெகு

·30
பயன்படுவது போல ஸ்வப்னப்பொருள்களும்
ஸ்வப்னாவஸ்தையில் நன்கு பயன்படுகின்றன. ஸ்வப்
னப்பொருள் ஜாக்ரதவஸ்தையில்
பயன்படாதது
போல ஜாக்ரத் பொருள்களும் ஸ்வப்னாவஸ்தையில்
பயன்படுவதில்லை. அந்தந்த அவஸ்தைகளில் மட்டும்
பயன்பட்டு மற்ற அவஸ்தைகளில் பயன்படுவதில்லை
என்பது இரண்டுக்கும் ஸடம்தான்.
இவ்விதம் இரண்டும் பொய்யாயிருந்தபோதிலும்
சாஸ்திரங்களிலுள்ள விதி நிஷேதங்களெல்லாம் ஜாக்
ரத்வியவ வாரங்களை ஒட்டியிருக்கிறபடியால் பரம புரு
ஷார்த்தமான மோக்ஷத்தை அடைய அவை ஸாதன
மாயிருக்கிறது. ஸ்வப்ன வியவஹாரம் அப்படியில்லை.
ஆகவே கார்யார்த்தமாக தேசாந்தரம் சென்றவன்
அங்கே ஆக வேண்டிய கார்யங்களை சீக்கிரம் முடித்துக்
கொண்டு தன் ஊர் செல்வதிலேயே எப்பொழுதும்
கருத்துள்ளவனாக எப்படி இருப்பானோ, அதுபோல
இந்த லோகத்தை ஸொந்த இடமாகக்கருதாமல் வந்த
இடமாக நினைத்து ஸொந்த இடமான மோக்ஷத்திற்குச்
செல்லவேண்டிய வழிகளை அனுஷ்டித்துக் கொண்டு
அங்கு செல்வதிலேயே கருத்துள்ளவர்களாயிருக்க
வேண்டும்.
இதுவரை இஹலோகவாஸம் பலவித துக்கம்
நிறைந்துள்ளதால் ஜெயில் வாஸத்திற்கொப்பானது
என்று கூறப்பட்டது. வியாதி நீங்கி ஸ்வஸ்தனாக
ஆவதற்கு வேண்டிய ஸாதனங்கள் ஆஸ்பத்திரியில்
இருப்பதுபோல் ஸகல துக்கங்களும் விலகி சாச்வத

·31
ஆனந்தத்தை அடைவதற்கு வேண்டிய ஸாதனங்கள்
நிறைந்திருப்பதால் இதை பெரிய வைத்யசாலைக்கு
ஒப்பாகவும் சொல்லலாம். வியாதியுள்ளவர்கள் அரு
கிலிருக்கும் ஆஸ்பத்ரியை உபயோகப்படுத்திக்
கொண்டு அதன் மூலம் ஸ்வாஸ்த்யம் அடைவதுபோல
நாமும் நமக்குக்கிடைத்த பிறவியை உபயோகித்துக்
கொண்டு சிரேயஸ்ஸை அடைய முயற்சிக்க வேண்டும்.
நீண்ட ரோகமுள்ளவர்கள் பிணியின் துன்பம்
பொறுக்க முடியாமல் “எப்பொழுது எப்படி இந்த
வியாதியிலி ருந்து விடுபடுவோம்? அவ்விதம் நமக்கு
எந்த மஹாபுருஷன் உதவி செய்யப்போகிறார் ” என்று
கவலைபறும்பொழுது ஆப்த நண்பர் ஒருவரால் பெரிய
ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு அங்குள்ள
பெரிய டாக்டருக்குட்பட்டு அவர் கூறிய பத்ய
முறையைக் கைக்கொண்டு அவர் கொடுத்த மருந்தை
யும் அதுபானத்தையும் ஸேவித்துக்கொண்டு பிணி
நீங்கும் முறைகளிலேயே கவனமுள்ளவர்களாக எப்
படி இருப்பார்களோ, அதுபோல நாமும் மாயை
என்னும் தோஷத்தால் ஏற்பட்ட பந்தம் என்ற
ரோகத்தை நீண்ட நாளாக அதுபவித்துக்கொண்
டிருக்கிறேம். கர்ப்பத்தில் வஸிக்கும்பொழுது எல்
லோருக்கும் எப்படியாவது இதிலிருந்து விடுபட
வேண்டுமென்ற எண்ணம் உண்டாகிறது. அதன் பிற
கும் மிகுந்த சங்கடமான ஸமயங்களிலெல்லாம் " இந்து.
எல்லாக் கஷ்டங்களும் விலகி எப்பொழுது ஸுகமா
யிருப்போம்” என்ற எண்ணம் உண்டாகிறது.

·32
பெரிய வைத்யசாலைக் கொப்பான இந்த லோகத்
தில் நமக்கு மிகவும் ஆப்தரான ஸர்வேசுவரன் தான்
நம்மைக் கொண்டு விட்டிருக்கிறார். நம்முடைய பாக்ய
வசத்தால் அவரே இந்த வைத்யசாலையில் ப்ரதான
வைத்யராகவும் இருக்கிறார். அவர் நம்மிடமிருந்து
ஒன்றும் எதிர்பாராதவராகவும் அவாப்தஸமஸ்தகாம
ராயும் நித்யதிருப்தராகவுமிருக்கிறார். அவரே ப்ரதான
ரான முதலாவது தேவ வைத்யர் என்று சுருதி கூறு
கிறது. அந்த ஸர்வேசுவரனால் பரம கிருபையால் நம்
முடைய பந்தம் என்ற வியாதி நீங்குவதற்காக இங்கு
அனுப்பப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதை மட்டும் ஒவ்
வொரு ஷணமும் நாம் நினைத்துக்கொண்டு அவரால்
உபதேசிக்கப்பட்ட ஸ்வதர்மம் என்ற பத்யத்தை
சரிவர அனுஷ்டித்துக்கொண்டு நமக்கு ஏற்படும்
ஸுகத்தை அவரால் கொடுக்கப்பட்ட இனிப்பான
மருந்தாகவும், துக்கத்தை கசப்பு மருந்தாகவும் புத்ர
மித்ர களத்ராதிகளையும் சப்த ஸ்பர்சாதிகளையும் மருந்
துக்கு அனுபானமாகவும் எண்ணி கிடைத்ததை
விருப்பு வெறுப்பில்லாமல் அனுபவித்துக்கொண்
டிருக்கவேண்டும். இவ்விதமிருப்பதுதான் புத்திமான்
களுக்கு அழகு.
பெரிய ஆஸ்பத்திரியில் சின்ன டாக்டர்கள் பலர்
நோயாளிகளுடன் நெருங்கிப்பழகி அவர்களுக்கு
வேண்டியதை எடுத்துக் கூறுவதுபோல ஜகத்குரு
வான ஆசார்யர்களும், மஹரிஷிகளும் அவர்களைப்
போன்ற மஹான்களும் நம்மிடையே தோன்றி நமக்கு

·உபதேசம் செய்கிறார்கள். அவர்களைத்தேடிச்சென்று
நம் ஸந்தேஹங்களையும் விபரீத ஞானத்தையும் போக்
கிக்கொள்ள வேண்டும். வைத்யசாலையிலுள்ள
நோயாளிகள் அவரவர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட மருந்
தையும் அனுபானத்தையும் பத்யத்தையும் ஸேவிப்
பார்களே தவிற பிறருக்குக் கூறப்பட்டதை வைத்யரு
டைய அனுமதியில்லாமல் ஒருநாளும் ஸேவிக்க மாட்
டார்கள். இவர்களுக்கு எது ஹிதமென்பதும், ரோகத்
தின் நிதானமும், அதை அனுஸரித்து மருந்துகளின்
விபரமும் அதைச் சேர்க்கும் விதமும் வைத்யரைத்
தவிற வேறுயாருக்கும் தெரியாது. இதுபோல சாஸ்
திரம்தான் நமக்கு ஹிதாஹிதங்களை உபதேசிக்கிறது.
அதன் உதவியில்லாமல் நம் புத்தியை மட்டும் கொண்டு
வருங்கால ஹிதத்தை அறிந்து கொள்ள முடியாது.
கீதையில் பகவானும் " முதலில் அமிருதம் போலிருப்
பது பின்னால் விஷம் போலாய்விடும். முதலில் விஷம்
போலிருப்பது பின்னால் அமிருதம் போலாகும்” என்று
கூறுகிறார். சாஸ்திரம் தான் வைத்யருக்கொப்பான
ஈசுவரனுடைய அநுமதி. அதில் அவரவருக்குக் கூறப்
பட்ட ஸ்வதர்மம் என்ற பத்யத்தைத்தான் அவரவர்
அனுஷ்டிக்க வேண்டும். பிறருடைய தர்மத்தை
ஒருபொழுதும் அனுஷ்டிக்கக்கூடாது.
அபத்யம்
போன்றதான அதர்மத்தையும் அனுஷ்டிக்கக்கூடாது.
மேலும் வைத்யசாலையில் நோயாளிகள் மருந்து
கசப்பாயிருந்தாலும் இனிப்பாயிருந்தாலும் ஒரேவித
எண்ணத்துடன் உத்ஸாஹத்தோடு ஸேவிக்கிறார்கள் -

·34
ஏன்? மருந்தை சாப்பிடும் பொழுது கஷ்டமாயிருந்தா
லும் பின்னால் வியாதியை அடியோடு போக்கும் என்ற
எண்ணத்தால்தான். அது போலவே துக்கத்தை அனு
பவிக்கும் பொழுது பாபம் தொலைகிறது என்றும்
கத்தை அனுபவிக்கும் பொழுது புண்யம் 'குறை
கிறது என்றும் எண்ண வேண்டும். புண்யம் பாபம்
இரண்டுமே நமக்கு பந்தத்தைக் கொடுப்பதால் ஸுக
துக்கானுபவங்களால் பந்தம் நீங்குகிறது என்று
எண்ணி ஸந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும்.
வைத்யசாலையிலுள்ள விலையுயர்ந்த மருந்துகளை
யெல்லாம் டாக்டர் தனக்குக்கொடுக்கவில்லையென்றோ
அதை சாப்பிடுவதற்கு தனக்கு பாக்யமில்லை யென்றே
எண்ணி 37ாயாளிகளில் யாரும் வருந்துவதில்லை. அந்த
மருந்தை சாப்பிடுவதற்காக யாரும் வியாதியை வர
வழைத்துக்கொள்வதில்லை. வியாதியை வளர விடுவது
மில்க. அது போல நமக்கு ஏற்படும் ஸுகத்தையும்
துக்கத்தையும் நம் வியாதி நீங்க ஈசுவரனாகிய வைத்ய
ரால் கொடுக்கப்பட்ட மருந்து என நினைக்க வேண்டும்.
பிறரிடமுள்ள விபவங்களோ, ஸுகபோகங்களோ
நமக்கு ஏற்படவில்லையே என்று வருந்தக்கூடாது.
பர்த்ருஹரி கூறியுள்ளபடி ஸாதுக்களின் லக்ஷணமான
நற்குணங்களை நாமும் கைக்கொள்ள வேண்டும். அப்
பொழுது பிறரிடமுள்ள ஐச்வர்யங்களைக் கண்டு ஆசை
ஏற்படாது.
ஆரம்பம் முதல் இதுவரை கூறப்பட்ட விஷயங்
எல்லாம்
ஒருதடவை கேட்ட மாத்திரத்தில்

·35
அனுஷ்டானத்திற்கு கொண்டுவருவது. சற்று சிரமம்
தான், வைராக்யமும் அவ்வளவு எளிதாக வந்து
விடாது. இதற்காக கையில் கிடைத்த ஸுகத்தை
எப்படித் தள்ள முடியுமென்று கேட்கலாம். ஆனாலும்
இந்த உலகம் ஜெயிலுக்கொப்பானதென்றும் வைத்ய
சாலக்கொப்பானதென்றும் முன் கூறிய விஷயத்தை
ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். இரண்டு
விதத்திலும் இதிலிருந்து வெளிக்கிளம்பவே நாம் எப்
பொழுதும் முயற்சிக்க வேண்டுமென்பதில் கொஞ்ச
மும் ஸந்தேஹமில்லை. குற்றம் செய்தபோதிலும்
புத்தியுள்ளவன் ஒருவனாவது தன் ஆயுள் முழுவதும்
ஜெயிலிலேயே வாஸம் செய்ய விரும்பமாட்டான்.
இது போலவே நோயாளியும் வைத்யசாலையிலேயே
இருக்க ஆசைப்படமாட்டான்.
இவ்விதம் ஜெயிலுக்கும் வைத்யசாலைக்கும் ஒப்
பான இதிலிருந்து வெளிக்கிளம்புவதற்கு இந்த
மனுஷ்ய ஜன்மா தான் மிகவும் உபயோகமானது;.
இது ஸுலபமாகக் கிடையாது. காஷ்மீர தேசம்
போல இது ஸாரமான க்ஷேத்ரம்.
இதில் நல்ல
விதையை விதைத்தோமானால் மோக்ஷமென்ற பழத்
தைக் கொடுக்கும். ஆகையால் நமக்குக் கிடைத்த
இந்த மனுஷ்ய ஜன்மா வீணாகாமலிருப்பதற்காக,
தர்மத்திற்கு விரோதமில்லாமல் கிடைத்த போகங்களை
ஸந்தோஷமாக அனுபவிப்பது, ஸ்வதர்மத்தை விடா
மல் அநுஷ்டிப்பதில் மிகுந்த முயற்சி எடுத்துக்கொள்
வது, தேவபித்ரு கார்யங்களை சரிவர அனுஷ்டிப்பது,

·36
ஸாதுக்களிடம் காணப்படும் குணங்களை அடைவதில்
ஈடுபடுவது முதலிய கார்யங்கள் அவசியம் செய்ய
வேண்டும்.
இந்த விஷயங்களை யெல்லாம் கேட்ட நமக்கு
மனதில் ஓர் எண்ணம் தோன் றலாம். உண்மை
தான்! சொன்ன விஷயங்களெல்லாம் என்னவோ
ரொம்பவும் நன்றாகத்தானிருக்கிறது. வெளியில்
வாடகைக்கு வீடே கிடைக்காத காலத்தில் நாமாகவே
நம் வீட்டில் குடியிருக்கும்படி வைத்துக் கொண்ட
துஷ்டரை வீட்டிலிருந்து எப்படி வெளிக்கிளப்ப முடி
யாதோ அது போலவே அதர்மம் நிறைந்துள்ள இக்
காலத்தில் தானாகவே நம்மிடம் புகுந்துள்ள அச்ரத்தை
ஆலஸ்யம் முதலியவைகளை விரட்டமுடியவில்லையே.
அவைதான் எந்த நற்கார்யங்களைச் செய்வதற்கும்
இடைஞ்சலாக இருக்கிறது. நாம் என்ன செய்யலாம்"
என்று. வாஸ்தவம் தான். இந்த எண்ணம் ஏற்படுவது
நல்லது தான். ஆனால் இது உண்மையானது தானா
அல்லது வெளிவேஷமா என்பதை ஆராய வேண்டும்.
உண்மையாகவே ஏற்பட்டால் நல்ல கார்யங்களில்
செல்லவொட்டாமல் செய்கின்ற சோம்பல் முதலி
யவைகளை விரட்ட முதலில் முயற்சி எடுத்துக் கெ
டிருப்போம். அவ்விதமுயற்சி எடுத்துக்கொள்வதில்லை.
அதனால் இது வெளிவேஷம் தான் என்று தெரிகிறது.
இதனால் ஆலஸ்யம் முதலியவைகளுக்கு ஒரு குறைவும்
இல்லை. நமக்குத்தான் புருஷார்த்த ஹானி உண்டர்
கும். ஆனதால் யதார்த்தமாய் அந்தரங்கமாக

·37
மனத்தில் அனுதாபம் ஏற்பட வேண்டும். அப்
பொழுது பாபங்களும் தொலையும்.
மேலும் த்ருஷ்டபலமான லோகவீயவஹாரத்தில்
சோம்பல் முதலியவைகளை உதறித்தள்ளி மிகுந்த உத்
SRஹத்துடன் ஈடுபடுகிறேம. அதற்கு என்ன கார
ணம்? அதன் பலன் நேரில் காணும்படியாயிருப்
பதால் அதை அடைய வேணுமென்ற தீவ்ர இச்சை
தான் காரணம். உண்மையில் அத்ருஷ்ட பலமான
வைதிக விடவஹாரத்திலும் இதைவிட இன்னும்
2.பான 2 லஹத்துடன் ப்ரவர்த்திப்பதுதான்
உசிதம். ஏனெனில் அதிருஷ்ட லாமக்ரி தான்
திருடபலத்தை நம்மை அனுபவிக்கும்படி செய்கி
மது. அதற்கு ஸாதனமான வஸ்துக்களையும் நம்
மிடம் சேர்த்து வைக்கிறது. ஆகையால் லோக வியவ
ஹாரத்தில் போல வைதிக வியவஹாரத்திலும் அச்
ரத்தை, சாம்பல் முதலியவைகளை விட்டு மிகுந்த உத்
Taத்தடன்
+பட வேண்டியது ரொம்பவும்
அவசியம்.
இவ்விதம் விழித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுதும்
ஸ்வப்னம் காணும் பொழுதும் ஒவ்வொரு நாளும்
லௌகிகமாயும் வைதிகமாயுமுள்ள வியவஹாரங்
களில் இடைவிடாது ஈடுபட்டு மனது இந்திரியங்கள்
எல்லாம் சோர்ந்துபோய் விச்ராந்தியைப் பெறுவதற்
காக ஸுஷுப்தி என்ற அவஸ்தைக்குச் செல்லுகி
றோம். அங்கு தான் நிரதிசயமான ஸுகத்தை அனு
பவிக்கிறோம். காலையில் தூங்கி எழுந்திருந்தவுடன்
iii

·''ராத்திரி 7மாகத் தூங்கினேன்'' என்று நினைத்
துக் கொள்கிரம். ஸ்வுப்தி அவஸ்தையில்
ஸுகத்தை அனுபவிக்காவிட்டால் காலையில் இந்த
நினைப்பு ஏற்படாது. அந்த சம்தான் நம்முடைய
உண்மையான ஸ்வருபம். அது ஸச்சிதானந்த வடிவ
மானது. ' தன் நிலமையை அடைந்திருக்கிரன்'
என்றம் - -2 க் ஸ்வரூபத்துடன் ஒன்றாக் கலர்
திருக்கிறன்' என்றும் உபநிஷத்துக்கள் கூறுகின்றன.
அது ஒன் இருப்பதால்தான் நாம் மூச்சுவிடமுடி
எல்லாக் கார்யங்களும் நடைபெறுகின்றன.
அதிலிருந்துதான் பிரபஞ்சத்தின் ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி
வந்தாரங்கள் ஏற்படுகின்றன. அவரிடம் பயத்தால்
தான் ஆக்யன் முதலானவர்கள் தங்கள் தங்கள்
கார்பங்களைக் கறைவன்னியில் இடைவிடாது நடத்
திக்கொண்) வருகிறார்கள். அவரை நன்கு அறிவ
தற்காகத் தான் எல்லா உபநிஷத்துக்களும் ஏற்பட்
டிருக்கின்றன. அந்த ஸ்வரூபத்தை அடைந்தால்
தான் நாம் விரும்பும் பயமில்லாத சாஸ்வதமான
பேரானந்தம் கிடைக்கும்.
முன் சொன்னபடி ஸ்ஷுப்தி ஸுகமே பேரா
னந்தமாகுமானால் அது தானாகவே ஒவ்வொருவருக்கும்
கிடைத்து விட்டபடியால் விழித்துக்கொண்ட பிறகு
மறுபடியும் துக்கமும் பயமும் எவ்விதம் ஏற்படலாம்
என்று கேட்கக்கூடும். ஆனால் இங்கு ஒரு விஷயம்
தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். முக்தியில் நமக்குக்
கிடைக்கும் ஸ்வரூப ஸுகம் ஏற்கெனவே இல்லாமல்

·39
4.திதாக அடையப்படுவதல்ல. நம்மிடம் இருப்பதை
யேதான் மறுபடியும் அடைகிறோம். திருஷ்டாந்தமாக
ஒருவன் தன் கழுத்தில் ஆபரணம் இருப்பதை மறந்து
எங்கோ தொலைந்து போய்விட்டது என்ற ப்ரமத்
தால் வெளியில் எங்கும் தேடி கிடைக்காமல் மிகுந்த
துக்கத்தை அனுபவிக்கிறான். அதுஸமயம் நண்பன்
ஒருவன் தைவ வசமாக அங்கே வந்து விஷயத்தைத்
தெரிந்து கொண்டு “எதை கெட்டுப்போனதாக நினைக்
”யோ அந்த ஆபரணம் உன் கழுத்திலேயே இருக்
கிறதே" என்று கூறுகிறான். அவனுடைய வார்த்தை
யைக் கேட்டமாத்திரத்தில் தொட்டுப் பார்த்து கழுத்
தில் இருப்பதைத் தெரிந்துகொண்டு, புதிதாக அந்த
நகையை அடைந்தது போலவும், நஷ்டமான பொருள்
திருப்பிக் கிடைத்தது போலவும் எண்ணி மிகுந்த
ஆனந்தமடைகிறான். தனக்குக் காட்டிக்கொடுத்த
அந்த நண்பன் மிகவும் கொண்டாடுகிறான். அது
போலவே ஸ்வரூப ஸுகமும் நம்மிடம் எப்பொழுதும்
ஸித்தமாயிருந்தாலும் அக்ஞானத்தால் நம்மிடம் இல்
லாதது போலவும், ஞானத்தால் புதிதாக அடைந்தது
போலவும் நினைக்கிறோம். ப்ரம ஸ்தலங்களிலெல்லாம்
அக்ஞானத்தால் வஸ்துவின் மறைவும் ஞானத்தால்
வஸ்துவை அறிந்து கொள்வதும் தவிற வேறுவிதமாக
நிரூபணம் செய்ய முடியாது.
முடியாது, ஸுஷுப்தியில் ஸ்வரூப
ஸுகாநுபவம் இருந்தாலும் அக்ஞானத்தால் அதை
அடையவில்லை.
காலையில் விழித்துக்கொண்டதும்
" ராத்திரி நன்றாகத் தூங்கினேன். ஒன்றும் தெரி

·யாது" என்று சொல்வதால் தூங்கும்பொழுது அக்
ஞானமிருப்பதாகத் தெரிகிறது. கற்கண்டை சாப்
பிடும்பொழுது அதன் இனிப்பு நமக்கு நன்றாகத் தெரி
வது போல ஸுஷுப்தியில் ஸுகாநுபவம் நமக்குத்
தெரிவதில்லை.
இதே ஸ்வரூபகானுபவம் நம்மிடம் எப்
பொழுதும் இருக்கிறது. ஜாக்ரத்ஸ்வப்னங்களில் விஷ
யாலுபவமிருப்பதால் நம்மிடமுள்ள ஸ்வரூப ஸுகத்
தையே, பிறர்கையை எதிர்பார்த்து, மிகுந்த கிலேசத்
துடன் பிறரால் அவமதிப்புடன் கொடுக்கப்பட்ட
அன்னத்தை சாப்பிடுவது போல அனுபவிக்கிறோம்.
ஸுஷுப்தியில் விஷயமில்லாததால் பிறரை எதிர்
பார்க்காமல் ஸ்வாதந்திரியத்துடன் அனுபவிக்கிறோம்.
ஆனால் இரண்டிலும் அக்ஞானம் பொதுவாக இருக்
கிறது. மோக்ஷத்திலோவெனில் மாயை என்ற திரை
நீங்கிவிடுவதால் ஸ்வரூபஸுகானுபவம் நன்றாக தெரி
கிறது.
இவ்விதமான அஞ்ஞானம் என்ற திரையை நீக்கு,
வது பரமதயாளுவான ஸ்ரீ குரு ஒருவரால்தான் முடி
யும். ஆதலால் அப்பேற்பட்ட குருவின் கடாக்ஷம்
நமக்கு எவ்விதம் எப்பொழுது கிடைக்கும் என்று
எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அதற்காக
சும்மா இருக்கக்கூடாது. பர்த்ருஹரி சொல்லியபடி
என்ன வந்தாலும் நியாயவழியிலிருந்து விலகக்கூடாது.
'இது செய்யத்தகுந்தது. இது செய்யத்தகாதது
என்று தீர்மானிப்பதற்கு சாஸ்திரம்தான் பிரமாணம்
T

·41
என்று கீதையில் கூறியுள்ள படியால் சுருதி ஸ்மிருதி
முதலிய சாஸ்திரங்களில் கூறியுள்ள துதான் நியாய
வழி.
இந்த நிலைமையில் இப்பொழுது நம் பாக்யத்தால்
பரமகிருபாநிதியான ஸ்ரீ சங்கரபகவத்பாதர் பசியுள்ள
குழந்தைக்கு தாயார்போல நமக்கு அநுக்ரஹம் செய்ய
விரும்புகிறார் என்று தெரிகிறது, பசியுள்ள சிறு
குழந்தையானது பானையிலுள்ள சாதப்பருக்கைகளை
தன் விரல்களால் எடுத்து எடுத்து வாயில் கொண்டு
போகும்பொழுதே கீழே இறைக்கின்ற நிலைமையைப்
பார்த்து தாயார், "ஆஹா ! குழந்தைக்கு ரொம்ப பசி
எடுத்து விட்டது” என்று எண்ணி பரபரப்புடன்
நெய் பருப்புக்கலந்து அன்னத்தை நன்றாகப் பிசைந்து
தானே வாயில் ஊட்டுவது போல நிரதிசயமான ஆனந்
தத்தை அடையும் விருப்பத்தால் அல்பமான ஆனந்
தத்தைக் கொடுக்கும் விஷயங்களைத் தேடியலைந்து
முயற்சி வீக் ஆனந்தம் கிட்டாது வருந்துகின்ற நம்
மைப்பார்த்து கிருபை கொண்ட ஆசார்யரும் நிரதிச
யானந்தத்தை நம்மை அனுபவிக்கும்படி செய்வதற்
காக தேசிகாஷ்டகம் என்ற இந்த சிறந்த ஸ்தோத்
ரத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.
இந்த ஸ்தோத்ரம் ப்ரதி தினமும் ஸேவிக்கின்
மருந்து மாத்திரை போன்றது. வயிற்றில் அக்னி
மாந்த்யம் உள்ளவர்களுக்கு அவ்வித மாத்திரையை
நித்யம் சாப்பிடுவதால் நன்கு விரேசனமாகி
ஜாடராக்..

·னிக்த பலமேற்பட்டு சாப்பாட்டில் ருசியும், ஆரோக்
யமும் புஷ்டியும் ஏற்படுவது போல தேசிகாஷ்டகத்தை
பாராயணம் செய்வதால் பாபம் துடைந்து ஸ்வதர்மா
சரணத்தில் ருசி, பிறகு அனுஷ்டானம், சித்தசுத்தி,
முறையே பேரானந்தமும் ஏற்படுகிறது.
நமக்கு ஏற்பட்ட நித்ய நைமித்திக கர்மாக்களை
விடாமல் அனுஷ்டித்துக்கொண்டும் ஸ்ரீமதாசார்யா
ளால் செய்யப்பட்ட ஸ்தோத்திரங்களைப் பாராய
ணம் செய்து கொண்டுமிருந்தாலேயே இந்தப் பலன்
கிடைக்குமே. அதிகப்படியாக இது எதற்காக? என்று
கேட்கலாம். ஸ்வதர்மாசரணத்தில் ஸ்வரஸமான
ப்ரவிருத்தி இருந்தால் அந்தப்பலன் கிடைக்கும்,
அதுதான் இந்தக்காலத்தில் இல்லையே. ஸ்வதர்மா
சரணத்தில் ரூசி ஏற்படுவதற்காகத்தான் சிறந்த
ஒளஷதம் போன்ற இந்த தேசிகாஷ்டகம் வெளிவந்
திருக்கிறது. இந்த தேசிகாஷ்டகத்தை வாசிப்பதில்
ருசி ஏற்படவேண்டுமே! அது எப்படி ஏற்படும்
என்று கேட்டால், பரமகருணாநிதியான ஸ்ரீ ஸத்குரு
வின் ஸங்கல்ப விசேஷத்தால் தான் இது நிறைவேறும்
என்றுதான் சொல்லவேண்டும். நேரிடையாக ஸ்வ
தர்மாசரணத்திலேயே நமக்கு ப்ரவிருத்தி ஏற்படும்
படியாக அவருக்கு ஸங்கல்பம் ஏற்படட்டுமே என்
மூல் ஸர்வக்ஞராகம் ஸத்ய ஸங்கல்பராயும் உள்ள
ஸ்ரீஸத்குருவிற்கு இந்த மாதிரிதான் ஸங்கல்பம் ஏற்
படவேண்டுமென்பதை நாம் கட்டுப்படுத்த முடியாது.
ஞானத்தைக் கொடுக்கும் குருவை மனிதர்களில்

·சிறந்தவர் என்பதாக மட்டும் நினைக்கக்கூடாது.
அவரை ஸுக்ஷாத் ஈச்வர னாகவே பாவிக்க வேண்டும்.
உருவமற்றவராயிருந்தாலும் பரமேசுவரன் பக்தர்க
ளான சிஷ்யர்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக மனித
உருவம் தாங்கி ஆங்காங்கு ஸஞ்சரிக்கிறார்.
மேலும் சிறு வயது முதற்கொண்டு லோக வியவ
ஹாரங்களில் ஈடுபட்டு காரியங்களைச் செய்வதற்கு
வேண் டிய தானம் நமக்குத் தானாகவே ஏற்படுவ
தி.. ப்ளச் செய்வதையும் அவர்கள்
பேர்கொள்வதையும் பார்த்துப் பார்த்துத்தான்
நாம் தெரிந்துகொள்கிறோம். இன்ன பதத்திற்கு
இன்ன பொருள் என்பதை பிறருடைய உபதேசம்
மூலம் தெரிந்து கொள்வது போல, அதன் பிறகு அந்தப்
பொருள் உண்டாகும் இடம், காலம், அது கிடைக்கும்
இடம், காலம் முதலியவற்றையும் அதன் உபயோகத்
தைரர் மூலமாகவே நாம் தெரிந்து கொள்கிறேம்.
அங் நமக்கு அறிவையுண்டுபண்னுட்டங்களிலெல்
லாம் குருவின் அம்சம் இருக்கிறது. ஏனெனில் அறி
யாமையைப் போக்கடிப்பது குரு ஒருவரால் தான்
முடியும். குரு என்ற பதத்திற்கே அறியாமையைப்
போக்கடிக்கிறவர் என்பது தான் பொருள். லௌகிக
மாகவோ, வைதிகமாகவோ, ஆத்யாத்மிகமாகவோ
உள்ள ஞானமெல்லாம் குருவின் மூலம்தான் ஏற்படு
கிறது. ப்ரஹ்மா முதல் ஸ்தம்பம் வரையுள்ள தான
எல்லாவற்றையும் குரு என்ற பாவனையுடன் வணங்க
வேண்டும். எங்கும் குருவின் அம்சமிருக்கிறதென்று.
நத

·தெரிகிறது. ஆகையால்தான் பழக்கமில்லாத இடத்
தில் ஆட்டிடையர்களும் மாட்டிடையர்களும்கூட சரி
யான வழிகளைக் காட்டுகிறார்கள். அவசியம் விழித்துக்
கொண்டிருக்க வேண்டிய சமயத்தில் தூங்கிக்கொண்
டிருக்கும் நம்மை ஈ, கொசு முதலியவைகள் கடித்து
எழுப்பி உதவி செய்கின்றன .
இவைகளால் தன் அம்சத்தால் எங்கும் இருந்து
கொண்டு ஸ்ரீ தந்தான் எல்லாகாரியங்களையும் நடத்தி
வைக்கி ரரென்று கிடைக்கிறது. அப்பேற்பட்ட குரு
இந்த காலத்திற்குத் தகுந்தபடி தேசிகாஷ்டகத்தை
வெளியிட்டு உபகாரம் செய்கிறார் என்பதும் அது பரம்
பரையாக பரமானந்தத்தைக் கொடுக்குமென்பதும்
யுக்தம் தான். எந்த குருவின் அனுக்ரஹம் ஏற்பட்
டால் அரை நிமிஷத்தில் மோக்ஷம் கிடைக்குமோ, அந்த
3ரு அனுக்ரஹம் செய்யும் முறை இன்ன விதமாகத்
தான் இருக்கும் என்பதை யாரும் தீர்மானித்துக் கூற
முடியாது.
இவ்விதம் எல்லாவிதங்களிலும் நமக்கு எப்பொ
முதும் பரமோபகாரம் செய்கின்ற குருவை மறக்கா
மல் எப்பொழுதும் ஸ்மரிக்க வேண்டுமென்பது கூற
மலை விளங்கும். அவரை ஸ்மரித்தால் தான் நாம்
நன்றியை காட்டினவர்களாக ஆவோம். இந்த தேசி
காஷ்டகத்தில் அவருடைய மஹிமைகள் ஒவ்வொன்
றும் தனித்தனியாக நன்கு காட்டப்பட்டிருப்பதால்
குரு ஸ்மரணத்திற்கு இது மிக உபயோகமாயிருக்கும்,

·45
ஆகையால் தினந்தோறும் உபயோகிக்கும் மருந்து
போன்றதான இந்த தேசிகாஷ்டகத்தை காலையிலும்
மாலையிலும் ஒவ்வொருவரும் படிக்க வேண்டும். மருந்
துக்கு அனுபானம் போன்றதான இந்த பூமிகையை
யும் கட்டாயம் படிக்க வேண்டும். மருந்தைத் தீர்மா
னிக்கும் வைத்யரேதான் அனுபானத்தையும் தீர்மா
னிக்கிறார். தேசிகாஷ்டகத்தை வெளிப்படுத்திய ஸ்ரீ
குருதான் பூமிகையையும் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.
பூய்கையும் அவருடைய அனுக்ரஹத்தால் ஏற்பட்டது
தான். அவருடைய அவதாரம் முதல் ஒவ்வொரு லீலை
களையும் கவனித்தால் நம்முடைய நன்மையைக்
கோருபவரென்றும், ஆபத்காலத்தில் உறவினர் போல
உதவி செய்பவரென்றும் நிச்சயமாகத் தெரியும்.
இக்காலத்தில் தடையில்லாமல் அதர்மம் எங்கும்
பரவி வருவதையும், ஸ்வதர்மத்தில் ப்ரவிருத்தி இல்லா
விருப்பதையும் 35?பார்க்கின்ற ஸ்ரீ குருநாதருக்கு
நம்மைக் கைதூக்கிவிட வேண்டுமென்ற ஸங்கல்பம்
இருக்கிறது என்பது கௌளி அடிப்பது போன்ற
இந்த தேசிகாஷ்டகம் வெளிப்பட்டதால் தெரிகிறது.
அவருடைய ஸங்கல்பம் ஒருநாளும் வீணாகாது. அஷ்ட
மூர்த்தி ஸ்வரூபமான அவரே தேசிகாஷ்டக ரூப
மாக ஆவிர்பவித்து பூமிகை என்ற வியாஜமாக தன்
உபதேசத்தையும் வெளியிட்டிருக்கிறார். ஆகையால்
பூமிகையை நன்றாகப் படித்து அதன் பொருளைத்தான்
தெரிந்து கொள்வதுடன் பிறருக்கும் இதை எடுத்துக்
கூற வேண்டும்.
மிக்க ருசியுள்ள பொருளை தான்

·46
ஒருவன் மட்டும் சாப்பிடக்கூடாது என்பது உலக
வழக்கமல்லவா. மேலும் வழி தவறிச்செல்லும் குரு
டனை நல்வழியில் கொண்டு சேர்ப்பதுபோல மிகவும்
ஹிதம் என்று சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்ட விஷயம்
தனக்குத் தெரிந்தால் அதைப் பிறருக்கும் எடுத்துக்
கூறவேண்டும்.
மேலும் குழந்தையின் மதுரமான மழலைச் சொற்
களைக் கேட்க ஆசைப்படும் தாய் தந்தையர் குழந்தை
யைப் பேசச் செய்து அதன் மழலைச்சொற்களைக் கேட்
டுக்கேட்டு மிகுந்த ஆனந்தமடைவது போல ஸ்ரீமதா
சார்யாளும் தேசிகாஷ்டகம், பூமிகை என்ற வியா
ஜமாக நம்மை பேசச்செய்து ஆனந்தமடைகின்றார்.
ஆகையால் இந்த தேசிகாஷ்டகத்தையும், பூமிகையை
யும் படித்து அவரை ஸந்தோஷப்படுத்த வேண்டும்.
அவருடைய ஸந்தோஷத்தால் நாம் ஆத்ம லாபத்தை
அடைவோம். அதனால் எப்பொழுதும் நாம் விரும்பு
கின்ற பயம் கொஞ்சமும் இல்லாத சாச்வதமான
ஆனந்தத்தை அடைவோம்.
ப்ரஜைகளுக்கு க்ஷேமம் உண்டாகட்டும். அரசர்
கள் நியாயவழியில் பூமியை காப்பாற்றட்டும். பசு
பிராஹ்மணர் இவர்களுக்கு எப்பொழுதும் நன்மை
உண்டாகட்டும். எல்லா உலகங்களும் ஸுகமா
விருக்கட்டும்.
ஈச்வரோ ரக்ஷது.
ஸ்ரீ சங்கர தீக்ஷிதர்.

·No text on this page.

·॥श्रीमच्छंकरभगवत्पूज्यपादाः ॥

·॥ श्रीगणेशाय नमः ॥ ॥ श्रीगुरुभ्यो नमः॥ ॥ श्रीदेशिकाष्टकम् ॥ सव्याख्यम् ॥ प्रथम: इलोकः। विश्वदर्पणदृश्यतासमतामुपादिशदादराव विश्ववन्दितपादपङ्कजतत्त्वबोधनिदानवित् । विश्वदेशिकराजराण्मम मानसे परिवर्तता तं गुरुं कृतहन्तृतापनिवृत्तये स्मरतास्तिकाः॥१॥ व्याख्या पादुका देशिकेन्द्राणां पातुकान् भवसागरे । पातु बालान् या तु दक्षा गुरुपादावनेऽपि सा ।। देशिकाष्टकमारभमाणः वस्तुनिर्देशरूपं गुरुस्मरणरूपं च मङ्गळमारचयति ~ विश्वेति । श्रीदक्षिणामूर्तिस्तोत्रे प्रथम- लोकारम्भे विश्वस्य दर्पणदृश्यमाननगरीतुल्यत्वोपदेशेन मिथ्यात्वं दर्शितं श्रीभगवत्पादैः। अत्रापि प्रथमश्लोकारम्भे तदनुवादेन श्रीभगवत्पादमहिमा वय॑ते । विश्वति लुप्रषष्ठीकं पदम् । दर्पणे ·२ श्रीदेशिकाष्टक दृश्यता यासां व्यक्तीनां ताः दर्पणदृश्यताः; दपंग दृश्या: नगर्यादिव्यक्तय इति यावत । ताभिः समतां विश्वस्योपादिशन । दक्षिणामूर्त्यष्टके प्रथम श्लोकारम्भ इति शेषः । एवं च तत्रोक्तं विश्वस्य मिथ्यात्वमत्रानूदितं भवति । ननु दक्षिणामूर्ति- स्तोत्रारम्भेऽपि कथं मिथ्यात्वप्रदर्शनं कृतं भवतीति चेत् - उच्यते । दर्पणे दृश्यमानाः प्रतिबिम्बाः अवस्तुभूना इत्यत्र नास्ति विवादः । यतः, श्रीविद्यारण्याचायः प्रतिबिम्बानां प्राति- भामिकवस्त्वन्तररूपतेन स्वरूपत एव मिथ्यात्वमुक्तम् । विवरणा- चार्थेरपि बिम्बम्यैव दर्पणस्थत्वप्रत्यङ्मुखत्वादिरूपेण मिथ्यात्व- मुक्तमेव । भवतु प्रतिबिम्बानां मिथ्यात्वं ; तत्तुल्यत्वस्य जगति प्रकारान्तरेणापि संभवात् कथं तुल्यत्वोपदेशमात्रेण प्रपञ्चमिथ्याव- प्रदर्शनं कृतं भवति इति चेत् - उच्यते । तत्र 'निजान्तर्गत पश्यन्नात्मनि मायया बहिरिव' इत्यादिनाऽनन्तरमस्यैव स्पष्टी- कृतत्वात् । प्रपञ्चमिथ्यात्वप्रदर्शनपूर्वकात्मयाथात्म्यप्रदर्शनपरत्वा- त्वष्टकस्य । तथा च एवं श्लोकार्थः यः विश्वदेशिकराजराट् गुरुचक्रवर्ती भगवत्पादरूपः शिष्येषु आदरात् स्नेहेन दक्षिणा- मूर्तिस्तोत्रारम्भे विश्वस्य मिथ्यात्वमुपादिशत् । किमर्थमारम्भे मिथ्यात्वमुपदिष्टमिति चेन - आदरात् इति आवर्यते । ओ समन्तात् दर: भयं यस्मिन् संसारमण्डले तस्मात् संसार- मण्डलात् भयस्थानात् । ल्यब्लोपे पञ्चमी । भयस्थानं विहाप्ये- त्यर्थः । सामर्थ्यात् अभयस्थानमिति लभ्यते । तत् प्रापयितु- - ·प्रथमः श्लोका। मिनि शेषः । नदर्थ वा किमिनि मिथ्यात्वोपदेशः कृत इति चेत्, उन्बोधनिदान बिन् । श्रीगुरुहं भवरोगिणां भिषग्वरः, 'मिषजे भवरोगिणान्' इत्युकत्वात् । लोके हि भिवम्बराः प्रथम रोगनिदान निधाय तात्रवनेक औषधं निश्चिन्वन्ति । निश्चि- लमपि औषधं नदुपयोगयोग्यतामंपादनपूर्वकमेव ददति । नदेव गुमापि कोनि । तथाहि-भवरोगस्य निदानं आदि- कारणं निदान कादि कारगम्' इत्यमरः । मूलकारणं अविद्या। ननवनिका च अबण्डलामाकाररूपा विद्या। तत्प्रातिश्च गुरुमुख- अवमादिना । नत्र च श्रवगादो माधनचतुष्टयमंपन्न एवाधि- कारी। तत्र व प्रथमसंपादनीयः नित्यानित्यवस्तुविवेकः । नित्यत्वं मत्यत्त्र, अनित्यत्वं चासत्यत्वम् ; मिथ्यात्वमिति यावन । तनिश्चयसत्व एव विषयौराग्यमभवान् । विरक्ताग्रे- नरस्यैव तीव्रमुमुक्षया गुरू समदनपूर्वकश्रवणादिना साक्षात्कार- समान : एवं रोगनिदानं ननिवर्ननिदानं च विदितवता गुरुगा आदौ प्रचमिथ्यात्वमेव म्बलु उपदेष्टव्यम् । लोके तावन काहाचित्कान्नवदनज्ञान मात्रेणापि विवेकिनः कदाचिदपि तदीयं वाक्यं विश्वस्य न प्रवर्तन्ते खलु । एवं च सति किमु वक्तव्यं प्रपंचम्बरूपमेव मिथ्यति ज्ञाने जाते विवेकिनः विश्वासेन तन न प्रवर्तन्त इति । इत्थमालोच्य गुरुरादो मिथ्यात्वमुपदिष्टवान् । अत एव विश्वेषां भवरोगिणां वन्दनाई. पादपङ्कजश्च । स चासौ तत्त्वबोधनिदानविच । निवर्तकनिदानk ·श्रीदेशिकाष्टके 20 वित्त्वस्योक्तत्वादेव निवर्त्यनिदानवित्वमपि अर्थसिद्धम् । तादृशो गुरुः मम मानसे परिवर्नताम् । प्रार्थनायां लोट् । प्रकारान्तरेणार्थों वर्यत- ममेति भावप्रधानो निर्देशः । ममभाव इत्यर्थः । अयमहंभावस्याप्युपलश्चणम् । शरीरपुत्रमित्रकळत्रादिविषयक- ममाहंभावदूषिते मानसे गुरुराड्विषयकममाहंभावः परिवर्तता- मित्यर्थः । तस्यैवाहं ममैवासौ स एवाहमिति त्रिधा' इत्युक्तः । तथा च 'मोक्षकारणसामग्रयां भक्तिरेव गरीयसी, इति वचनानुसारेण गुरुविषयकभक्तिः प्रार्थिता भवति । तादृशभक्ति- प्रतिबन्धकपापनिवृत्ति प्रार्थयते-तं गुरुमिति । कृतहन्तृता कृतघ्नता तद्रूयं यत् अघं तन्निवृत्तये हे आस्तिका: तं मुरूं स्मरतेत्यर्थः | कृतघ्नतादोषस्य पापेषु प्रधानत्वात् प्रधानमल्ल- निवर्हणन्यायेन तन्निवृत्त्या सर्वनिवृत्तिः स्यात् इत्यभिप्रायः । बहुविधपापरूपप्रतिबन्धकवतामस्माकं तन्निवर्तकगुरुस्मरणस्य प्राप्त कालत्वमुक्तं भवति ॥ .. . ஸ்ரீ குருகதாளுடைய பாதத்தை (ஆசார்யபாதாளை)க் காப்பாற்றுவதிலும் திறமையுள்ள ஸ்ரீ தேசிகேந்த்ராளு டைய பாதுகை ஸம்ஸார (பிறவி)க் கடலில் விழுந்து உழலுகின் றசிறுவர்களை (அக்ஞானிகளை) காப்பாற்றட்டும். ஸ்ரீ தேசிகாஷ்டகம் என்ற கிரந்தத்தை ஆரம்பிக் கின்ற கவி ஆரம்பத்தில் குருஸ்மரணரூபமான மங்க எத்தைச் செய்கிறார் :-- ·14H: 5: 1 . எவர் தக்ஷிணாமூர்த்யஷ்டகம் என்னும் ஸ்தோத்ரத் தின் ஆரம்பத்தில் சிஷ்யர்களிடம் வாத்ஸல்யத்தால் பயத் தைக் கொடுக்கும் பிறவிக்கடலிலிருந்து அவர்களைக் கரை யேற்றி பயமேயில்லாத இடத்தை அடைவிப்பதற்காக கண்ணாடியில் தோன்றும் நகரத்திற்கு ஒப்பாக உபதேசித்தாரோ, அதாவது பிரதிபிம்பம் போல ஜகத் தையும் பொய்யென்று உபதேசித்தாரோ, பிறவிப்பிணி அள்ள எல்லோராலும் வணங்கத்தகுந்த தாமரை போன்ற பாதங்களை யுடையவரும் பிறவிப்பிணியின் மூலகாரணத் தையும் அதைப் போக்கும் தத்வ போதத்தின் காரணத் தையும் நன்கு அறிந்தவருமான அந்த உலகத்திற்கெல் லாம் குருஸர்வபௌம மரான ஸ்ரீபகவத்பாதர் என் மன எப்பொழுதும் வஸிக்கட்டும். சரீரம், புத்திரன், கண்பன், மனைவி முதலியவர்களிடம் எனக்கு அஹங்காரமமகாரம் தொலைந்து என்னைச் சேர்ந்தவர் தரு என்று குருவிடம் மமகாரம் ஏற்படட்டும், குருபக்தி வளரட்டும். அதற்கு இடையூறு செய்கின்ற பாபங்கள் தொலையட்ம்ே. ஆஸ்திகர்களே, நன்றி மறத்தல் என்ற பாபம் தொலைவதற்காக அந்த குருவை ஸ்மரியுங்கள். ஆசார்யர் ஸம்ஸார ரோகத்தின் மூலகாரணத்தையும் அதைப் போக்கடிக்கும் உபாயத்தையும் நன்கு அறிந்த வைக்யரானதால் மூல க1 காரணமான ஆசை தொலைந்து வைராக்யம் ஏற்படுவதற்காக முதலில் உலகம் பொய் என் பதை உபதேசித்தார். பொய்யென்று தெரிந்துவிட்டால் பிறகு அதில் ப்ரவர்த்திக்கமாட்டார்கள், இங்கு எல்லா பாபங்களுக்கும் மேல்பட்டதான நன்றிமறத்தல் என்ற ·६ श्रीदेशिकाष्टके பாபம் குருஸ்மரணத்தால் தொலையும் என்று கூறுவதால் அதற்கு கீழ்ப்பட்ட எல்லா பாபங்களும் தொலையுமென்று, சொல்லாமலேயே கிடைக்கிறது. इति प्रथमः श्लोकः॥ ॥ द्वितीयः श्लोकः॥ ( श्रीशंकरविजये प्रथमसर्गकथा) .. प्रायेण सहस्रद्वितयाधिकेषु कल्यब्दे व तीतेषु बौद्धपाषण्ड- कापालिकादिभिः वैदिकमतदूषकः ब्राह्मणहिंसकैः स्वमतप्रचारधुर- न्धरैः आकुलिने भारतमण्डले देवतानां हविर्भागविधुरता आस्ति- कानां बौद्धाद्युपद्रवासहिष्णुता केषाञ्चित्तन्मतप्रवेशोन्मुखता काल- विळम्बे उपेक्षितविषवत दुर्मतस्य शीघ्रप्रसारिताश्च दृष्ट्वा असहमानेन श्रीनारदमहर्षिणा ब्रह्मलोकं प्राप्य निवेदितं वृत्तान्त अवगतवता ब्रह्म- देवेन देवगणैस्सह कैलासं प्राप्य भूलोकवृत्तान्त निवेद्य बौद्धादि- निरसनं प्रार्थितः परमेश्वरः 'स्कन्दः कुमारिलभट्टरूपेण, देवेन्द्र सुधन्वराजरूपेण, आदिशेषः पतञ्जलिरूपेण च अवत्तरतु । कर्म- मार्गप्रचारानन्तरं ज्ञानमार्गप्रचाराय श्रीशङ्कराचार्यरूपेण अहं अवतरिष्यामि । इतरदेवताः शिष्यरूपेण अवतरन्तु' इत्याज्ञापया- 4 ।

·द्वितीयः शोकः। .. : , तदनुमारेण अवतीर्णः सुधन्वा च बौद्धान् लालयन भट्ट- पादागमनं प्रतीक्षाच अवतीर्णश्च भट्टपादः बौद्धगुरुमेव अपदेशन मृत्य तन्मतरहस्यं विज्ञाय राजसमीपं प्राप्य वादाय ज्यवस्थित सभायां बौद्धवादान् शतशः खण्डयामास । तदानी 'युक्तिपटुवाबदूकतामात्रेण तन्मतमेव यथाभूतमिति न बिसम्भ- गाय। दिव्यशोधनयत्र याथानध्यं अवसेयम् । अतः गिरिशिख- रात्पतनपि अविनाशिता यस्य तन्मतमेव ग्राह्यम्' इति बौद्धोक्त- सुधन्वराजानुमत्या श्रीभट्टरादः ' यदि वेदाः प्रमाणं स्युः, न मे किश्चिद्भविष्यति' इति वेदमातरमेव शरणीकृत्य गिरिशंख- रात्पपान । तस्य च शरीरेऽणुमात्रमपि केशो न बभूव । तदानीं मणिमन्त्रादिकौशलेनापि सम्भावनीयमेतत इति बौद्धोक्त- सुधन्वना 'इदमेव अन्तिमशोधनम , नातः परं शोधनीयम्' इति कोपेन उद्धोध्य 'घटस्थवस्तुवादिमतमेव सम्यक् , तदन्ये आन्त- शिक्षाहीः' इत्युक्तम् । प्रातम्ममागन्य भोगीन्द्रास्तित्वं उक्तवन्तः सौगताः । भोगीन्द्रभोगशायी माझान हरिरेच वर्तते इत्युक्तं भट्ट- पादैः। तथैव दृष्टम् सः । निगृहीताश्च बौद्धाः, वर्धिताश्च भट्टपादाः, प्रसारिताश्च कर्ममार्गविस्ताराः, प्रसन्नाश्च दिशः, तृप्ताश्च हविर्भुजः॥ ॥ द्विर्तायसंगकथा ॥ एवं निर्मक्षिकतायां कालट्यभिख्यपुण्याग्रहारे श्रीविद्या- धिराजनामधेयभूसुरवरभागधेयभूतेन विधिवदधीतसाङ्गस्वाध्यायेन ·श्रीदेशिकाष्टके श्रीमदार्याम्बापरिचर्यमाणपादकमलेन विविधयज्ञानुष्ठा शनतोषित- देववृन्देन विविधभोगभाग्यसत्वेऽपि पुत्रभाग्यविरहखिन्नेन शिव- गुरुणा सहधर्मचारिणीप्रेरणया संवत्सरकालं वृषाद्री सहैव पत्न्या तपस्यता स्वप्ने प्रमन्नात् परमेश्वरात् अभीष्टं वरं प्राप्य गृह- मागत्य विधिवत सन्तर्पणादिना ब्राह्मणाः पूजयाञ्चक्रिरे । भुक्तवतां तृप्तवतां विप्राणां आशीर्भिः अलंकृतस्य तस्य शिवगुरोः विप्रशेष- भोजनवेळायां शैवमहःप्रवेशेन तस्मादार्याम्बा गर्भ धार । श्रीपरमेश्वरप्रवेशमुचकचिह्नानि देवतास्तव नवृषाधिवहननृत्तगीत- वाद्यश्रवणरूपाणि बहूनि स्वप्नादिसमये अनुभूतवती च । पूर्ण काले शुभवीक्षिते शुमलग्ने श्रीमदाचार्य प्रासून च भाग्यवती ॥ । तृतीयसर्गकथा ॥ - तदवतारसमये च विष्णुः पद्मपादरूपेण पवनः हस्तामलक- चोटकरूपेण विधि: सुरेश्वररूपेण एवमितरेऽपि नन्दिकेश्वरवरुणादि- देवाः उदङ्कचित्सुखादिरूपेण च अत्रतेरुः । उभयभारतीनाम्ना सरस्वत्यपि अवतीर्णा । सा च स्वयमेव सकलकलारूपत्वात् स्वयंप्रतिभातचतुष्पष्टिकला सती विध्यवतारविश्वरूपं विमल- गुणोपेतं सकलकलाऽभिज्ञं मनोभिरामं च भूसुरवरेभ्यश्श्रुत्वा तदनुरागवती बभूव । सोपि विश्वरूपः तां उभयभारती गुणज्ञां मनोज्ञां अभिज्ञां विज्ञां च तथैव ब्राह्मणमुखात् श्रुत्वा तदासक्तो बभूव । तोच अन्योन्यदर्शनलाल सौ चिन्तापरवशी स्वप्ने ·द्वितीयः श्लोकः। दर्शनभाषणलाभही प्रबोधे तदलाभशोकपरवशौ आहारविहार- निर्विण्णौ सुविषण्णौ च दृष्टवन्तौ तयोर्मातापितरौ कथञ्चिदवगत- तत्तन्मनोरथौ अन्योन्याभिलषितपूरको अन्योन्यप्रेरको अन्योन्य- सन्दर्शनसंहृष्टी पोषितबन्धुजनी तोषितभृत्यजनौ हर्षितपान्थजनो पूजितविप्रगणौ च भूत्वा वधूवरयोः पाणिग्रहणमहोत्सव यथावत् निर्वतयामामतुः॥ ॥ चतुर्थसर्गकथा ॥ एवं देवगगावतारशिष्यगणशोभिनभूतले परमेश्वरावतार- भूतपरमाचार्यश्च प्रथमहायन एव मालवर्णज्ञानं निजभाषाज्ञानं च प्राप! द्वितीये लिखितपठनसामर्थ्य, तृतीये काव्यपुराणादिपरि- ज्ञानं च प्राप्य चै ळकर्मणा मंस्कृतः, ताशपुत्रवरेण आत्मानं कुलं च कृतार्थ मन्यमानस्य पितुः शरीरवियोगे सति तत्कृत्यजातं विधिवद्विवाय पञ्चमहायने ज्ञातिजनान् पुरस्कृत्य मात्रा उपनीत- स्मन गुरुकुलं प्राप्य अधीनमाङ्गचतुर्वेदः द्वित्रिमास एव गुरुमम- विद्यः सर्वतन्त्र न्वतन्त्रः समभवन् । एवं गुमकुलवाससमये कदाचित् भिआमटन श्रीमदाचार्यः दीनबागवरगृहं प्रविश्य विभिने। तद्गृहिणी भिक्षाप्रदानाशक्त्या अनुतप्यमाना आमलक- मेकं दत्तवती। तद्दशाम महमानः करुणानिधिः कनकधारास्तुत्या प्रत्यक्षीभूतया महालक्ष्म्या 'हे वटो, तब हृद्नं अवगत्यापि महित- मदीयकटाभहेतुप्राक्तनशुभावरहात एतयोः किं कर्तुं शक्य इत्युक्तस्सन् 'हे मातः, यद्यनुकम्पनीयोऽहं तव तहि एतदामलक- ·१० श्रीदेशिकाष्टके दानफलं अद्यैव दातव्यम्' इत्युक्तवान् । रमया च विपुलकनका- मलकवर्षणं कृतम् । तद्दर्शिनश्च सर्वे विस्मयमा पन्नाः। एवं भूसुर- वरं सुरवरसम्पत्सम्पन्नं विधाय यथा पुरं गुरुकुले वसति स्म || ॥ पञ्चमसर्गकथा॥ यस्य अनन्तरं गुरुकुलान् आगत्य गुरुः जननी परिचरन् वेदराशि परिपठन अग्निसूर्योपास्तिं कुर्वन् आदित्यवत् विरेजे । दर्शनमात्रेण युवापि न कुप्यति, वृद्धोप्युपचरति, सर्वोपि जन: माञ्जलिबन्धो भवति, तादृशसकलगुणमहिमसम्पन्नानुत्तमात्मज- दर्शनेन जननी परां निवृति प्राप्रबती। कदाचित मध्याह्नम इसमये नानाथ गतवती मानरं आतपत्र शेन मूच्छिनां ज्ञात्वा गुरुवरः शैत्योपचारेण मूछामपनीय गृहमानीय जननीमौकर्याय स्तुत्या प्रार्थिता पूर्णानदीं गृह समीपे आन यति स्म । एवं अमानुषवृत्तमेनं अवगतवान् केरळपतिः तत्पादरजसा स्वभवनं पवित्रीकर्तुंननाः गजाद्युपायनपुरस्सरं मन्त्रिप्रवरं प्राहिणोदानेतुम् । तथैवागत्य गुरुममीपं भूपतिहदयमावेदितवन्तममात्यवरं गुरुवरः राज गृहं प्रत्यागमनादिना स्वनियमलोपसभवं प्रतिपाद्य निवर्तयामास स्वयमेव राजा आगत्य अयुनसुवर्णसहित नाटकत्रयोपायनं पुरस्कृत्य प्रणम्य आत्मीयदृष्टिं कृतार्थयन श्रीगुरुणा पृष्टकुशलस्सन् नाटकत्रय वाचयति स्म । तच्छ्रवणसंहृष्टात गुरोस्सकाशान अभीष्टपुत्रलाभवरं प्राप्य तद्गुणमुदीरयन्नेव केरलावीशः स्वनगरी प्राप्तवान् ।। ।

·fails! *க: |
துனபம்
ஸ்ரீசங்கர ஜயம்.
முதலாவது ஸர்க்கஸங்கிரஹம்.
சுமார் இரண்டாரிரம் வருஷங்கள் கலியுகத்தில்
சென்ற பிறகு பாரதபூமி எங்கும் பௌத்தம் காபாலிகம்
முதலிய துர்மதங்கள் பரவி வைதிக மதம் குன்றி வைதிக
மதத்தை தூஷிக்கிற பாஷண்டர்களால் ஆஸ்திகர்களுக்
கும் முக்யமாக பிராஹ்மணர்களுக்கும் பலவித
ஏற்பட்டு எங்தர் யாகங்கள் கடைபெறாததால்
களுக்கு பாகம கடைக்காமல் துர்மதங்கள் விஷம்
போல மிக வேகமாக மேன் மேலும் பரவி வருவதையும்
ஸ்திகர்களிலும் பலர் துனபம் தாங்கமாட்டாமல் பிற
மதங்களை கைக்கொள்வதையும் பார்த்து இனதத் தடுப்ப
தற்காக ஸ்ரீ நாரத மஹரிஷி தேவசணங்களுடன் ப்ரஹ்ம
லோகம சென்று ப்ரஹ்மாவிடம் விக்ஞாபனம் செய்தார்.
இதைக் கேட்டு பிரஹ்மாவும் எல்லோரையும் அழைத்துக்
கொண்டு கைல 7.2ம் சென்று பல விதமாக ஸ்தோத்ரம்
செய்து பரமேச்வரனிடம் விண்ணப்பித்துக்கொண்டார்.
இதைக் கேட்டு பகவானும் தேவர்களின பிரார்த்
தனைக்கு இரங்கி பயப்பட வேண்டாம். நானே பூரியில்
அவதரித்து ஔபநிஷதமான
ஞான
மார்க்கத்தை
ஸ்தாபிக்கிறேன். இதற்கு ஒத்தாசையாக நீங்களும்
பூமியில் அவதாரம் செய்யுங்கள் ' என்று சொல்லிவிட்டு
தன் அருகிலிருக்கும் ஸுப்ரஹ்மண்யரைப் பார்த்து "நீ
முதலில் பூமியில் அவதரித்து பௌத்த மதத்தை
கிரஸனம் செய்து வைதிகமான கர்மமார்க்கத்தை ஸ்தாபிப்

·श्रीदेशिकाष्टके ஸபையை '' என்று ஆக்ஞை செய்தார். பிறகு தேவர்கள் தங்கள் தங்கள் ஸ்தானம் சென்றதும் ஆதிசேஷன் பதஞ்சலியாகவும் தேவேந்திரன் ஸு) தன்வா என்ற அரச னாகவும் அவதரித்தார்கள். ஸு தன்வராஜனும் பௌத்த மதத்தைக் கைக்கொண்டு அவர்களை ஆதரிப்பவன் போல் அபிநயம் செய்து எங்கும் பரவியிருந்த பௌத்தர்களை யெல்லாம் ஒன்று கூட்டி ஸுப்ரஹ்மண்யருடைய வரவை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் . ஷண்முகரும் குமாரில் பட்டர் என்ற பெயருடன் பூமியில் அவதரித்து பௌத்தர் களிடமே சிஷ்யனாக இருந்து கொண்டு பௌத்த மதத்தின் ரஹஸ்யங்களை யெல்லாம் அவர்கள் மூலமே நன்கு கற்றுத் தெரிக்து கொண்டு ஸுதன்வராஜனுடைய அடைந்து பௌத்தர்களுடன் விவாதம் செய்து அதேகம் யுக்திகளால் அவர்களுடைய மதத்தைப் கண்டித்தார். பௌத்தர்களும் மேலே யுக்தி தோன்றாமல் விவாதத்தில் பட்டபாதரை ஜரிக்க திறமையற்றவர்க அரசனைப் பார்த்து "அரசனே, இவ்விதம் யுக்திகளைக் கொண்டு விவாதம் செய்வதால் உண்மையை தீர்மானிக்க முடியாது. புத்தி சக்தி அதிகமுள்ளவர்கள் தங்களுடைய வாதத்திறமையால் உண்மையை மாற்றி தங்களுடைய கக்ஷியை ஸ்தாபித்து விடுவார்கள். அதனால் தைவிகமான திமித்தங்களைக் கொண்டுதான் உண்மையைத் தீரமானிக்க வேண்டும். ஆகவே மலையின் உச்சியின் மேல் ஏறி கீழே விழுந்தும் எவன் பிழைத்துக் கொள்கிறானோ அவனுடைய மதம் தான் சிறந்தது என்று தீர்மானிக்க வேண்டும்.” என்று கூறினார்கள். அரசனும் அதற்கு சம்மதித்தான். பலவாறாக களாய் -

·द्वितीयः श्लोकः।
பிறகு தமாரிலர் " வேதங்கள் பிரமாணம் என்பது
வான் தவமானால் எனக்கு ஆபத்து ஒன்றும் ஏற்படாம
விருக்கட்டும '
வேதமாதாவை
அடைந்து மலையின் உச்சியிலிருந்து கீழே விழுந்தார்.
ஒருவித ஆபத்து மேற்படாமல் பிழைத்து விட்டார்.
இதை கேரில் பார்த்தும் பௌத்தர்கள் ஒப்புக்கொள்ளாமல்
மணி, மந்திரம் முதலிய முறைகளைக் கொண்டு இவர்
பிழைத்து விட்டார். இதைக்கொண்டு இவர் மதம் தான்
சிறந்தது என்று தீர்மானிக்கமுடியாது” எனறு
விட்டார்கள். இதைக் கேட்டு மஹாராஜன் மிக கோபத்
தை யடைத்து "அப்படியானால் கடைசியாக நான் ஒன்று
கூறுகிறேன். இதன்படி எல்லோரும் கடந்து கொள்ள
வேண்டும். மேலே ஆக்ஷேபம் செய்யக்கூடாது.
குடத்திற்குள்ளிருக்கும் வஸ்துவை எவன் கூறுகிறானோ
மதம் தான் பிரமாணம். மற்றவர்கள்
சிக்ஷிக்கப்படுவார்கள் '' என்று கூறினான். இதற்கு
எல்லோரும் சம்மதித்தனர். மறுகள் காலை
கூடினதும் அரசன் உள்ளே பாம்பை விட்டு மேலே
மூடப்பட்ட குடத்தை சபைக்கு கொண்டுவரச்செய்தான்.
பௌத்தர்கள் குடத்திற்குள் பாம்பு இருப்பதாக சொன்
னார்கள். குமாரிலர் பாம்பின் மேல்
படுத்துக்கொண்டி
ருக்கும் ஹரி இருப்பதாக கூறினார். அரசனால் இக்குடம்
திறக்கப்பட்டதும் குமாரிலர் சொன்னபடியே இருப்பதை
பார்த்து அரசன் பட்டரைக் கொண்டாடி கௌரவித்து
பூஜித்து வைதிக தர்மத்தைக் கைக்கொண்டு பௌத்தர்
களெல்லோரையும் கிரகித்து எங்கும் வைதிகமான

·श्रीदशिकाष्टके ஹவிர் கர்ம மார்க்கத்தை பரவச்செய்தான். முன்போலவே யாகங்களெல்லாம் கடைபெற்று தேவர்கள் பாகத்தை பெற்றனர். அதனால் எங்கும் ஸுபிக்ஷ மேற்பட்டுயாவரும் அவரவர்களுடைய வர்ணாச்ரம தர்மத் திலிருந்து நழுவாமல் சந்தோஷமாக வாழ்ந்து வந்தனர். இரண்டாவது ஸர்க்க ஸங்கிரஹம். இவ்விதம் வைதிக தர்மம் ஓங்கியிருக்கும் பொழுது காலடி எனற அக்ரஹாரத்தில் வித்யாதிராஜருடைய புத்திரரான சிவகுரு என்ற விப்ரோத்தமர் முறைப்படி ஸங்கமாக வேதத்தை த்யயனம் செய்து சாஸ்திரங்களெல்லாவற்றையும் கற்று ஆர்யாம்பா என்ற மனைவியுடன் பலவித யாகங்களால் தேவர்களை திருப்தி செய்வித்துக்கொண்டு ஸ்வதர்மத்தை அனுஷ்டித்து வந்தார். அவருக்கு தேவர் களுடைய ப்ரஸாதத்தால் எல்லாவித பாக்யங்களும் பூர்ண மாக இருந்தும் புத்ரபாக்யம் ஏற்படாததால் மிக வருந்தி தன் தர்மபத்னியான ஆர்யாம்பாளின் பிரேரணையால் விருஷாத்ரிசில் பத்னியுடன் ஒரு வருஷகாலம் புத்ரனை வேண்டி பரமேச்வரனைக் குறித்து நியமத்துடன் தவம் செய்து வந்தார். அதனால் ப்ரஸங்கரான பகவான் அவருடைய ஸ்வப்னத்தில் தோன்றி நீண்ட ஆயுளுள்ள அறிவில்லாத பல புத்ரர்கள் வேண்டுமா? அல்பாயுன் மன்ள ஸர்வஞ்ஞனான ஒரு புத்ரன் வேண்டுமா என்று கேட்க ஸர்வக்ஞனான ஒரு புத்ரனே போதுமென்று சிவகுரு சொன்னதும் ஈச்வரன் அநுக்ரஹம் செய்து மறைந்துவிட்டார். - ·firs: TIS: | செய்து இவ்வதம் +ச்வர துடைய அநுக்ரஹத்தைப் பெற்ற இந்த தம்பதிகள் மிகவும் ஆ ஈத்தமடைந்து விரதத்தை முடித்துக்கொண்டுயதேஷ்டமாக பிராமணஸந்தர்ப்பணம் அவர்களுடைய ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்று பிராமணர்கள் போஜனமசெய்து சிஷ்டமான அன்னத்தை சிவகுரு சாப்பியே பொழுது அன்னத்திலே சைவமான தேஜஸ் புரந்து அதன் மூலம் ஆர்யாம் பளுக்கு கர்ப்பம ஏற்பட்டது. ஸ்வப்னக்கில் திருஷப வாஹாக்கில் ஒற்றி எந்த பகவான் தன் கர்ப்பத்தில் பிரவேசித்ததையும் தேவர்கள் அம்கே வந்து ஈச்வரனை ஸ்தோத்ரம் செய்து பூஜித்ததையும் கண்டு தன் கர்ப்பத்தில் இருப்பது ஷைத் பரமசிவனே என்று அறிந்து கொண் டாள். பக்கமாதங்கள் நிறைந்ததும் வைசாகசுத்த பஞ்சமி யன்று சுபக்ரங்களரல் பார்க்கப்பட்ட சுபலக்னத்தில் க்ர கறங்கள உச்சத்திலிருக்கும்பொழுது ஆர்யாம்பா ரூடைய பாக்ய வசத்தால் ஸ்ரீ சக்கரரே அவ குழந்தையாக அவதரித்தார். மூன்றவது பர்க்க ஸங்கிரஹம். ஸ்ரீ சங்கரருடைய அவதாரமேற்பட்டதும் ஸ்ரீ மது மஹா பதமபாதராகவும் வாயு ஹஸ்தாமலகராகவும் தோடகாகவும ப்ரஹ்மா ஸுரேச்வரரூபமாகவும் எச்தி கேச்வரர் உதங்கராகவும் வருணர் சித்ஸுகராகவும் அவதரித்தனர். மற்ற தேவர்களும் இவ்விதமே ஸ்ரீ சங்கரருடைய அனுக்ரஹத்தைப் பெறவேண்டி ஆக் காங்கு அவதரித்தனர். ஸரஸ்வதியும் வதியும் ''உபயபாரதீ" என்ற பெயருடன் அவதரித்தாள். அவள் ஸர்வவித்யா ·श्रीदेशिकाष्टक ஸ்வரூபிணியான தால் பிறர் உபகேசமில்லாமல் தானாகவே அறுபத்து கான்கு கலைகளிலும் அறிவுத்திறமையை வடைந்தவளாய் நற்குணங்களுடன் கூடியவரும் எல்லா வித்யைகளையும் நன்கு அறிந்தவரும் மனதைக் கவருகின்ற வரும் ப்ரஹ்மாவின் அவதாரமான விச்வரூபரைப்பற்றி பிராஹ்மண சிரேஷ்டர்கள் மூலம் தெரிந்து கொண்டு அவ னிடம் ஆசை கொண்டான். அந்த விச்வரூபரும் நற்குண மறிந்தவரூம் அழகியவளும் அறிவுள்ளவளும் படிப் புள்ளவளுமான அந்த உபயபாரதியை பிராமணர் முகமாக கேட்டு அவளிடம் மனது ஈடுபட்டவரானார். இவ்விதம் அவ்விருவர்களும் ஒருவருக்கொருவர் பார்ப்பதில் ஆசை கொண்டவர்களாய் ஸ்வப்னத்தில் மட்டும் பார்த்தும் பேசியும் ஆனந்தமடைந்து விழித்துக் கொண்டதும் மறைந்து விடுவதால் விடுவதால் வருந்தியவர்களாய் முதலியவற்றிலும் வெறுப்படைந்தார்கள். இவ்வித திலைமையைப் பார்த்து அவர்களின் தாய்தந்தையர்கள் அவர்களுடைய எண்ணத்தை அறிந்து அதை நிறை வேற்றுவதில் ஈடுபட்டு ஒருவருக்கொருவர் பிராமணர்கள் மூலமாக சமாசாரத்தை தெரிவித்து நேரிலும் கண்டு பேசி முடிவு செய்து அவர்களுடைய விவாஹத்தை வெகு விமரிசையாக நடத்திவைத்தார்கள். அதில் பிராமணர் களை பூஜித்தும் பந்துக்களை கௌரவித்தும் வந்த லோருக்கும் சன்மானம் செய்தும் பரிஜனங்களுக்கு வெகுமதி அளித்தும் மிக சிறப்பாக நடத்தினார்கள். காலாவது ளர்க்க ஸங்கிரஹம். இவ்விதம் பரமேச்வரனுடைய அவதாரத்தில் ஆஹாரம்.

·fix: IS: |
அவருக்கு சிஷ்யராக இருந்து அனுக்ரஹத்தைப் பெற
ஆங்காது பூமியில் தேவகணங்கள் அவதாரம்
செய்திருக்கும்பொழுது ஈச்வரரவதாரமான சங்கரரும்
முதல் வயதிலேயே எல்லா எழுத்துக்களையும் அறிந்து
தன் பாஷையையும் கனகு கற்றர். இரண்டாவது வயதில்
எழுதினதைப் படிக்கும் திறமையையும் மூன்றாவது
வயதில் காவ்ய புராணங்களில் தேர்ச்சியையும் பெற்று
தந்தையால் சென்ளம செய்விக்கப்பட்டார். இவ்விதமான
சிறந்த புத்திரனை அடைந்ததால் தானும் தன் குலமும்
பயனடைந்ததாக எண்ணிய தந்தை கர்மவசத்தால் கால
கதியை யடைந்தார். அவருக்கு அந்திம ஸம்ஸ்காரத்தை
கடத்திவைத்து ஞாதிகளக் கொண்டு தாய் குழந்தைக்கு
உபாயனம் செய்து வைத்தாள். பிறகு குருகுலத்தை
யடைத்து குருவினிடம் வேதம் வேதாக்கம முதலிய எல்லா
வற்றையும் கற்று இரண்டு
மாதங்களுக்
குள்ளேயே தருவிற்கு சமமாக எல்லா வித்யைகளிலும்
மிகுந்த திறமையை படைத்தார்.
இவ்விதம் குருகுலத்தில் வஸிக்கும் பொழுது ஒரு
காள் நீத்யம் போல பிக்ஷசரணம் செய்துகொண்டு ஸ்ரீ
சங்கரர் ஒரு ஏழை பிராமணர் வீட்டிற்கு சென்று
பிக்ஷை கேட்டார். அந்த வீட்டிலிருந்த
பிராமண
குடைய மனைவி பிக்ஷை போடுவதற்கு ஒன்றுமில்லாத
தால் மிக வருந்தியவளாய் செல்லிக்கனி ஒன்றைக்
கொடுத்தாள். அவர்களுடைய ஏழ்மை நிலைமையை
அறிந்து ஸஹிக்காதவராய் அதை போக்குவதற்காக
D. 2.

·30
श्रीदेशिकाष्टके
கருணாதியான சங்கர் 'கனகதாரா' ஸ்தோத்ரத்தால்
லெக்ஷியியை துதித்தார். லெக்ஷிமியும் சேரில் வந்து
“ஹே வடுகே! உன் மனதிலுள்ள தை அறிந்தேன். என்
கடாக்ஷத்திந்த காரணமான புண்யத்தை இவர்கள் முற்
பிறவியில் செய்யாததால் நான் என்ன செய்ய முடியும்
என்று கூறினாள். உடன் சங்கரர் ''தாயே! என்னிடம்
உனக்கு தயவு இருக்குமானால் எனக்கு நெல்லிக்கனி
கொடுத்த சுகிர்தத்தின் பலனை இப்பொழுதே இவர்
களுக்கு
கொடுக்க வேண்டும் என்று சொன்னதும்
லெக்ஷிமி மனமிரங்கி அந்த கிருஹத்தைச் சுற்றிலும்
தங்க கெல்லிக்கனி மழையைப் பொழிந்தாள். இதை
பறித்து எல்லோரும் ஆச்சர்யமடைந்தனர். இவ்விதம்
பிராமணனை குபேரனுக்குச்சமமான செல்வமுள்ளவனாகச்
செய்து முன் போல குருகுலத்தில் வஸித்துவந்தார்.
ஐந்தாவது ஸர்க்க ஸங்கிரஹம்.
பிறகு வித்யாப்யாஸம் முடிவு பெற்றதும் குருகுலத்
திலிருந்து திரும்பி வந்து மாத்ருசுச்குஷையுடன் அக்னி
யையும் ஆகித்யனையும் உபாஸித்துக்கொண்டு சூர்யன்
போல் பிரகாசிக்கிற ஸ்ரீ சங்கரர் எல்லா கற்குணங்
களுக்கும் இருப்பிடமாயிருந்தார். எல்லோரும் இவரைக்
கொண்டாடுவதையும், வயதானவர்களும் இவரை உபசரிப்
பதையும் கண்டு இவருடைய தாயார் மிக ஆனந்த
மடைந்தாள் . ஒரு
நாள் மத்யான ஸமயம் ஸ்னானத்
திற்காக கதிக்குப்போன இவள் வெய்யில்
தாங்க
மாட்டாமல் மூர்ச்சை யடைந்தாள். இதை அறிந்து ஸ்ரீ

·द्वितीयः कः।
சங்கரர் சைக்போபசாரம் செய்து தாயாரின் மூர்ச்சையை
தெளிவித்து வீட்டுக்த அழைத்துவந்து, பிறகு தாயாரின்
தேர்யத்திற்காக பூர்ணா தியை ஸ்தோத்ரம் செய்து
பிரார்த்தித்து தன் வீட்டின் ஸமீபமாக ஓடும்படி
செய்தார்.
இவ்விதம் அமானுஷமான காரியங்களைச் செய்து
வந்த நீ சங்கர நடைய மஹிமையைக் கேள்விப்பட்ட
கேரள தேசத்தரசன் தன் அரண்மனையில் அவருடைய
பாத்துர் பட்டு பரிசுத்தமாக வேண்ெேமன்று விரும்பி
அவரை அழைத்துவர கஜம முதலிய காணிக்கைகளுடன்
தன் முக்ய மந்திரியை அனுப்பினான். மந்திரியும் குருவின்
ஸமீபம சென்று அரசனின் ஆவலைத் தெரிவித்தான்,
ஸ்ரீ சங்கரரும் யாத்திரை செய்து அங்கு வருவதில் தன்
துடைய ஆச்ம தர்மங்களுக்கு லோபம் ஏற்படக்கூடு
மாதலால் தான அங்கு வருவது உசிதமில்லை யென்றும்
ஸ்வதர்ம சரிவர ப்ரஜைளை அனுஷ்டிக்கும்படி
செய்வதே அரசனுடைய கடமை பெனறும் சொல்லி
மதிரியை திருப்பி அனுப்பிவிட்டார். மந்திரி மூலம்
விருத்தாந்தமறிந்து கொண்ட அரசன் தானே பேரில்
வந்து பதினாயிரம் ஸுவர்ணங்களுடன் தான் செய்த
மூன்று நாடகங்களை காணிக்கையாக செலுத்தி வணங்கி
னதும் ஸ்ரீ குருவால் க்ஷேமம் விசாரிக்கப்பட்டு
தன்
கடகம்
மூன்றையும் வாசித்துக் காண்பித்தான். அதைக்
கேட்டு சந்தோஷமடைந்த ரீ குருவினிடம் புத்ரலாபம்
ஏற்படும்படி அநுக்ரஹம் செய்யவேண்டுமென்று பிரார்த்
தித்து குருவின் அனுக்ரஹத்தைப் பெற்று அவருடைய

·श्रीदेशिकाष्टके பணங்களை சொல்லிக் கொண்டே தன் நகரம் அடைந்தான் उक्तकथामंग्राहकः द्वितीयश्लोकः॥ योहिभमुखननाशिनबौद्धवृन्दजगत् सुरे- रर्थितोऽवततार वैदिकतत्त्वबोधविवृद्धये । लीलयाऽखिलवेदशास्त्रविदादिमाश्रमचर्यया दीनपोषणमातृतोषणविस्मिताखिलपावनः ॥ २॥ योहीति । पूर्वश्लोके गुरुस्मरणमुक्तम् । तच्चरित्रस्यक वर्णयिष्यमाणत्वात् यच्छब्देन गुरुह्यः । सुरैरर्थित इत्युक्त्या सः परमेश्वर एव । 'यथा घटश्च कलशः कुम्भश्चैकार्थवाचकः । तथा मन्त्रो देवता च गुरुश्चैकार्थवाचकः ॥' इति च गुरुदेव- तयोरेक्यमभिहितम् । तथा च गुवभिन्नः यः परमेश्वरः ब्रह्मा- दिभिः सुरैः अर्थितः प्रार्थितः सन् स्कन्दादीन् भट्टादि- रूपेणावतार्य अवतीर्णस्तः बौद्धबृन्दं नाशयित्वा कर्मोपासनामा प्रचारयामासेत्यर्थः॥ .. .. - জম্বা एवम् अहिभट्टमुनेननाशितबौद्धबृन्द- जगत् इत्येकं पदम् । आइपदेन शेषावतारभूतः पतञ्जलिः, भट्टादेन स्कन्दावतारभूतः कुमारिलभट्टः, इनपदेन इन्द्रावतार- भूतसुधन्वराजश्व बोध्यन्ते। तथा च अहिसहितः भट्टः अहि- ·द्वितीयः श्लोकः। . भट्टः सः मुन्वं द्वारं यस्य इनभ्य तेन नाशितं बौद्धानां वृन्दं जथाभून जगत यस्य सः । किमर्थम् ? वैदिकतत्त्वबोधविवृद्धये । वैदिकानि तत्वानि त्रीणि कर्म उपामना ज्ञान चेति उपायोपेय- भावापन्नानि । तेषां मध्ये कर्मोपामनयोः बोधविवृद्धये । बोधपूर्वकानुष्ठानाभिवृद्धये इत्यर्थः । एतेन प्रथममगार्थ उक्तः ।। अनन्तरं वृषाद्रो लिङ्गात्म ना आविर्भूतः परमेश्वरः आर्या- बया शिवगुरुगा चयर्थिनः सन ब्रह्मविद्याप्रचाराय श्रीशंकर रूणावतनार इनीयं द्वितीय सर्गकथा । तत्राक्षरयोजना- लीला- शब्दस्य अआिद्यजन्तवन क्रीडाविलामयोलीला' इति कोशेन च लीलावती, विलासबनी, विलासिनी इनि खीसामान्य- वाचकस्य प्रकृतानुरोधान प्रकरणविशेषाच्च आयाम्बति स्त्रीविशेष- परत्वम् : नथा अविलवेदशास्त्रविदा गुरुकुलवामादीनयमपूर्वक अधीन मानव.ध्यायेन शिवगुरुगेल्यर्थः । आदिमाश्रमचर्यया उपलभितेन । ब्रह्मचर्याश्रनोचितगुमकुलवामानिमरिचरणादि- नियमविशेषवनेत्यर्थः । ब्रह्मचर्यपूर्वकनपश्चर्या च विवक्ष्यते । तथा च पुत्रार्थ तपश्चरगकृद्भ्यां आर्याम्बाशिवगुरुभ्यां प्रार्थितः परमेश्वरः इत्यर्थः फलितः । एतेन द्वितीय मर्गार्थ उक्तः ॥ श्रीमदाचार्यावतारसमये पद्मपादादीनामवतारः, उभय- भारतीविश्वरूपयोः विवाहश्च तृतीयसर्थः । तत्राक्षरयोजना- अखिलचासो वेदश्च अखिलवेदः तेन शास्ति स्वाधिकार निर्वत- ·श्रीदेशिकाष्टके । यतीति अखिलवेदशास्ता स चासौं अश्चेति अखिलवेदशास्त्रः ब्रह्मा तदवतारभूतः विश्वरूपो लक्ष्यते । विदः ज्ञानम्य आदि: कारणभूता या मा सरस्वती । सरस्वत्याः दुर्गालक्ष्मीरूपत्वात् मापदेन सा गृह्यने । तेन तदवतारभूतोभयभारती लक्ष्यते । तथा विश्वरूपसहिता उभयभारती लीलया विवाहशोभया उपलक्षिता बभूवेत्यर्थः । आश्रमचर्यया गृहस्थाश्रमनियमेन चोपलक्षितेत्यर्थः अखिलवेदः शास्ता विधिमात्रपरः यस्य विश्वरूपस्य इति तद्- साधारणार्थपरत्वमपि संभवति ! तथा अखिलवेदशास्तृ निखिल- वेदरूपशास्त्रं अं ब्रह्माणं वेदयति प्रापयति इति विष्णुः। 'यो ब्रह्माणं विदधाति पूर्व यो वै वेदांश्च प्रहिणोति तस्मै' इति श्रुतेः । तेन तवतारभूतः पद्मपादो लक्ष्यते । एवं विस्मिताखिल. पावन पदस्य इस्तामलकतोटकाचार्यपरत्वं, उभयोवाय्वंशत्वात् । अखिलविस्मारकचरित्रत्वाच्च ॥ चतुर्थसाथै अक्षरयोजना- लीलया अनायासेनेत्यर्थः । उत्तरत्र सर्वत्र संवध्यते । अखिलानां वेदः वेदनं ज्ञानं यस्यः गुरोः सः । अखिलपदेन यथायथमर्थो बोध्यते । तत्र प्रथम- हायने अखिल्व:, द्वितीयहायने अखिललिखितानि, तृतीय- हायने अखिलकाव्यपुराणानि च बोध्यन्ते । शास्त्रपदेन साङ्ग- स्वाध्याय उच्यते । शास्त्रं वेत्तीति शास्त्रवित् अखिलवेदश्चासौ शास्त्रविच । आदिमाश्रमचर्यया ब्रह्मचर्यनियमकलापेनोपलक्षित इत्यर्थः । एवं आदिभूतायाः संपत्कारणभूतायाः माया: लक्ष्म्या:

·fir: ஆக; | यस्य श्रमचर्यया श्रमकरणन निर्बन्धकरणेन दीनब्राह्मणपोषणं, मातु- स्तोषणेहतुनद्यानयनं च, ताभ्यां विस्मिताः विस्मयमापन्नाः विस्मा- far I uter I சான: Tifrain TNTIAaftar graafa figfr sft qT7N ! तथा दीनपोषणादिविचित्रचरित्रेण विस्मितः विस्मयमापन: अखिलपः अखिलपालक: भूपतिः केरळराज इत्यर्थः। तस्य अवनं वरदानेन रक्षण यम्य मः तथाभूतः सन् । एवंभूतं गुरूं எந்த குருமூர்த்தியான பரமேச்வரர் ப்ரஹ்மா முதலிய தேவர்களால் பிரார்த்திக்கப்பட்டு வேதத்தில் கூறப்பட்ட கர்ம, உபாஸனம், ஞானம் என்ற மூன்றும் கன்கு விருத்தியடைவதற்காக (அஹி) சேஷரின் அவதார மான பதஞ்சலி (பட்டர்) ஸ்கந்தரின் அவதாரமான குமாரில பட்டர் இனi) இந்திரனுடைய அவதாரமான ஸுதன்வ ராஜன இவர்களைக்கொண்டு உலகத்தில் எங்கும் பரவி யிருந்த பௌத்த மதத்தை அழிக்கும்படி செய்தாரோ. பிறகு விருஷாத்ரியில் லிங்கரூபமாக ஆவிர்பவித்த பரமேச்வரன், ப்ரஹ்மசர்ய நியமத்துடன் குருகுலவாஸம் செய்து வேதங்களையும சாஸ்திரங்கள் களையும் கற்றறிந்த சிவகுருவாலும் அவருடைய மனைவியான ஆர்யாம்பாளாலும் தபஸ்ஸினால் தபஸ்ஸினால் ஸந்தோஷப்படுத்தப் பட்டவராய் கரலடியில் அவர்களுக்கு குழக்தையாக் அவதரித்தார். அப்பொழுது எல்லா வேதங்களைக் கொண்டு தன் அதிகாரத்தை நடத்துகின்ற ப்ரஹ்மா க ஸகல

·श्रीदेशिकाष्टके
விச்வகுபராக அவதரித்தார். ஞானத்திற்கு காரணமான
ஸரஸ்வதியும் உபயபாரதி என்ற பெயருடன் அவதரித்
தான் : விச்வரூபர் உபயபாரதியை விவாஹம் செய்து
கொண்டார். ப்ரஹ்மாவிற்கு வேதத்தை உபதேசித்த
விஷ்ணுவும் பத்மபாதராக அவதரித்தார். வாயுவும்
ஹஸ்தாமலகராகவும் தோடகராகவும் அவதரித்தார்.
ஸ்ரீ சங்கரரும் விளையாட்டாகவே முறையாக மூன்
வயதிற்குள் எழுத்து, பாஷை, காவ்யம் புராணம் முதலிய
வைகளைக் கற்று பின் உபநயனம் செய்விக்கப்பெற்று
குருகுலவாமை
செய்து ப்ரஹ்மசர்ய நியமத்துடன்
வேதத்தையும் சாஸ்திரங்களையும் கற்று
வரும்பொழுது ஸம்பத்துக்கு காரணமான லெக்ஷியின்
நிர்பந்தித்து ஏழையான பிராமணனுடைய தாரித்ர்யத்தை
போக் காப்பாற்றியும் தாயார் ஸந்தோஷமடைய பூர்ணா
கதியை தன் வீட்டின் ஸமீபமாக ஓடும்படி செய்தும்
தன் தனுடைய அமானுஷமான
செய்கைகளால் எல்லோ
ரையும் ஆச்சர்யமடையும்படி செய்தும்
தன்னைப்
பேசுபவர்களுடைய
பரபங்களைப் போக்கி
பாவனர்களாகச் செய்தார்.
ஆச்சர்ய
மடைந்த கேரள தேசத்தாசனுக்கு அபீஷ்டமான
வரங்களைக் கொடுத்து காப்பாற்றினார். (அவரை எப்
பொழுதும் ஸ்மரியுங்கள் )

·तृतीयः श्लोकः। ॥ तृतीयः श्लोकः ॥ ॥ पञ्चमसविशिष्ट कथा। .. माना एवं गच्छति काले कदाचित् उपमन्युप्रभृतयो मुनि- प्रवरा भाविवृत्तान्तमावेदयितुं ममागताः । तांश्च श्रीगुरुः मात्रा माकं मधुपादिना मादरं संपूज्य 'देववशात् संप्राप्तं तत्र- भवतामलभ्ययोगतुल्यं दर्शनमल्लापातिकम । कृतार्थः मंजानोऽहं भवनामागम नेन' इत्युवाच । नत्रश्चिरं नै: सह मलापमकरोत् । च रहमि कथा प्रसंगेन नान्सविनयं तनयस्यायुरादिकं प्रपच्छ। तदानीमगस्त्य महर्षि: 'आदावष्टौ कारणान्तरादष्टौ पुनश्च षोडश' इत्यादि बक्तुमुन्नवान । तत् दृष्ट्वा महर्षयः नेत्रमूचनया तं निवार्य तेन माकं गुरुमामन्त्र्य जग्मुः। एनच्छ्रत्रणेन भृतं विषयों जनन नोहनिवारणपटूक्तिभिः ममश्वस्य शंकरः मन्यायीक रबिषये गुरुभूतमातुरनुमत्युपायं चिन्तयामास ॥ . सद्य कदाचिन मानार्थ नद्यामबतीर्णः शंकरः प्राहेण गृहीतः सन उचगक्रुश्य मानरमाह्वयत् । तच्छ्रुत्वा निकट- मागता माता तद्दशादर्शनाखन्ना अगत्या अनुन्नां ददौ । एवं मातु. रनुज्ञा लब्ध्वा सद्य एव मानमिक संन्यासं विधाय पाहाद्विमुकः तीरं प्राप्य मातरं तुरीयाश्रमोचितकृत्यशासनं प्रार्थितवान् । तनयस्य जीवितलाभेन संतुष्टापि माता सन्यासेन · तद्वियोगं स्मृत्वा ..

·श्रीदेशिकाष्टके दुःखिना सती गत्यन्तराभावान पुत्रप्रसूनिफलसंस्कारकर्तव्यता शासितवती । ' मा शुचर्मातः । यत्र कुत्रावस्थितोऽपि स्वस्थया अस्वस्थया वा नक्तं दिवा वा स्मृतमात्रः झटित्यागत्य, अनेक मम स्थित्या यन् फलं प्राप्नुयाः ततः शतगुणफलं प्रापयिष्ये । नात्र शोचनीयम । धनं चापरिमितं वर्तते । ज्ञातयच पाल- यिष्यन्ति' इत्यादिमुक्तिभिः मातरमेकपुत्रां पतिवियुक्तां पुत्र. लालमा तद्वियोगदुः खपरत्रशामाश्वाम्य ज्ञाति अर्पितवान् । अनन्तरं प्रस्थानसमये मातृसौकर्याय पूर्वमानीतपूर्णा नदीतरङ्गैः वर्याकाले त ड्यमाना यदुपतिमूर्तिः चलितुमारब्धा । तत्प्रति. विधानाय आकाशवाण्या प्रेरितः सन् तद्विग्रहं स्थलान्तरे निरुपद्रवं सम्यक् स्थापयित्वा चिराय लोकानुग्रहकरणं च संप्राय प्रतस्थे । ततो योगमार्गेण नर्मदातीरे श्रीगोविन्दगुरुवनमागत्य तद्वासगुहाद्वारं प्राप्य स्तुनवान् । तेन च कम्त्वमिति पृष्टः दश- श्लोक्या प्रत्युत्तरं ददौ । तदीयबोधप्रकाशकवचनजातमाकर्ण्य संदृष्टान्तरङ्गः श्रीगोविन्दभगवत्पादः समाधिना तं साक्षात् 'शंकर' एवेति विदित्वा आचारसंप्रदायार्थ पादोपसंग्रहणादिक कारयित्वा महावाक्यान्युपदिदेश । प्राप्तोपदेशश्च श्रीगुरुः शुश्रूषया तं गेषयन् नर्मदातीर एत्र आश्रमोचितनियमध्यानादि- पर: सन् कश्चित्कालमुवास । कदाचित् वार्षिकमहाप्रवाहभीत- नवोषमाकण्यं करुणापरवशः देशिकं च समाधिस्थं वीक्ष्य ·तृतीयः कः। अभिमन्त्रितकरकमध्ये तत्प्रवाई प्रावशयन । तावता अतिमादमान- जनममूहमुम्दान समाधिव्युत्थि तदाशिकवर्यः वृत्तवृत्तान्तमाका- तिसन्तोषेण गुरुमाहूय एवमुक्तवान् ." पूर्व कदाचित अवि- सत्रसमये व्यासाचायः मां प्रति 'सर्ववित्प्रवरः कश्चित शिष्यस्तर भविष्यति । स च नर्मदाप्रवाहं कमण्डलावन्तर्भावयेत् । स तावन् ब्रह्मसूत्राणां विशदं भाध्यं विधास्यति । दुर्मतजालं च निर- सिष्यति' इत्युक्तम् । तादृशश्च शिष्यः त्वमेवेति इदानी ज्ञातम् । अतो लोकोपकाराय काशी गच्छ । भजस्व परमेश्वरम् । तदनु- ग्रहान कनव्यजातं मर्व सेत्स्यति" इति । ततः प्रसन्नगुरुकटाक्षानु- गृहीतः सन् आचार्य: ननः प्रस्थाय काशी प्राप्याधिवमति स्म ॥ ॥ षष्टमर्गकथा । अत्रानरे ब्राह्मण सूनुः कश्चित् विरक्तामणी: गुरुपादमुप- सत्य भव मागरतर मंप्राथ्ये उपदेशं प्राप्रवान् । स एव श्रीगुरोः सनन्दनो नाम प्रथमशिष्यः। एवं अन्य ऽपि देवाशभूतशिष्यप्रवरा प्राप्तवन्तः। एवं शिष्यगणैः विराजमानः कदाचित माध्याह्निक- स्नानाय जाह्नवी प्रति गमनसमये चण्डालरूपेण आगतं विश्वनाथं दृष्ट्वा मार्गात अपमरणाय गच्छ गच्छेत्युवाच । भगवत्पादानां तत्वज्ञानदाढ्योतिशयं प्रख्यापयितुं पृष्टवान्- 'मो दूरीचिकीर्षितं वस्तु किं साक्षिचैतन्यम उत अन्नमयशरीरम् , इति विकल्प्य अद्वैतवादिनस्तव आत्मभिन्नस्य मायाविलसितत्वात सच श्री- ·२८ श्रीदेशिकाष्टके मायिकस्य च अवस्तुत्वान वास्तविकब्राह्मणश्वपचादिभेदविरहात बहुषु प्रतिविम्वितस्यापि सूर्यबिम्बस्य एकत्वानपायात् परमार्थदृशां व्यावहारिकस्य च अकिञ्चित्करत्वान परमार्थदृशः तव गच्छ गच्छति वचनं स्वस्यैव स्वस्मान् दूरीचिकीर्षापर्यवसन्नप' इति। तादृशत्रण्डालं प्रति 'माधु भोः प्रतिवचनं साधु । तथैव शास्त्र- निद्धान्तः । ममापि तथैव दृढ निश्चयः । नास्ति अखण्डानन्ता- नन्दाद्वितीयात्मवस्तुनि भेदकलनापि' इत्येवमादि संभाषमाणः श्रीगुरुः न दृष्टवान चण्डालरूपम्। दृष्टवांश्च चन्द्रकलाधरगङ्गाधर- रूपम् । दृष्टान्तरङ्गः तुष्टाव स्तुतिविशयः । ततश्च अतिप्रमन्त्रः परमेश्वरः 'भो भो भवान् नत्वविदामग्रगी: शोभते । शोधिता च तब विवकनिष्ठा । श्रीवेदव्यामतुल्यमाहमाऽमि। अत: व्याम- प्रगीतवदान्तवाक्यार्थनिर्णायकसूत्राणा विशदभाध्य विधाय श्रात- युक्त यनुभवावष्टम्भेन मकलभेदवादिमतानि निरस्य अद्वैतमत. प्रचारधुरन्धरशिष्यवरान् तव तन्त्र स्थापयित्वा अस्मत्स्थानं आगमि- व्यास । तावकमाध्यमेव इन्द्रादिदेवैरपि आदरणीयं भविष्यति। ब्रह्मलोकेऽपि महीयमानं भवति' इत्याद्युक्त्वा अन्तर्दधे । एवं परमेश्वरानुग्रहं प्राप्य सूत्रभाध्यकरणोत्कण्ठहृदयः सह शिष्यगणेः बदरिकाश्रमं प्राप्य तत्रत्यब्रह्मनिष्ठः साकं किञ्चि- कालं उपनिषदथं विचार्य व्याससूत्राणां भाध्यं रचयामास । शब्दगाम्भीर्यार्थयुक्तिगाम्भीर्यसूक्तिगाम्भीर्ययुतं श्रुतिसूत्रगाम्भीर्य

·Tr: க: |
आविष्कुर्वन पङ्क्तिबाचनवेलायामेव श्रोतृणां पठिनृणां च कृनार्थना-
बुद्धिं उत्पादयन् मधुरं यद्भाध्यं दृष्ट्वा कुमारिलभट्टाचार्यः अत्यन्तं
कुतूहल प्राप्य अध्यामभाध्यमात्रस्य अष्टो सहस्राणि वार्तिकानि
Tif=1 STIIT, 37 +q faETraftarfarE
किं परिमातुं वाक्यम
तथैव उपनिषदां गीतानां च भाष्यं,
अनेकाद्वतग्रन्थावलि च रचयामास ॥
வகை
இவ்விதம் கொஞ்சகாலம் சென்றதும்
ஒருகள்
உபமன்யு முதலிய முனிசிரேஷ்டர்கள்
அவதார விருத்
தாத்தத்தைத் தெரிவிப்பதற்காக ஸ்ரீ சங்கரருடைய கிரு
ஹத்திற்கு வந்தனர். ஸ்ரீ குருவும் தாயுடன் முறைப்படி
ஆதரவுடன் மதுபர்க்கம் முதலியவைகளால் அவர்களை
பூஜித்து
* தங்கள் வரவால் நாங்கள் கிருதார்த்தர்
களானோம். அலப்பயோகம் போல் கிடைக்கப்பெறாத
தங்கள் தர்சனமும் ஸல்லாபமும் எங்களுக்கு கிடைத்தது
பெரும் பாக்யம் என்று கூறி உபசரித்தார். பிறகு
முனிவர்கள் சங்கரருடன் வெகுகேரம் தனிமையில் பேசி
விட்டு பிறகு தாயாருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
அப்பொழுது தாயார் ரஹஸ்யமாக அவர்களிடம்
குழந்தையின் ஆயுர்பாவத்தைச் சொல்லவோ பண்டும்
கேட்டாள். அப்பொழுது அகஸ்திய முனிவர்
இவனுக்கு பதினாறு வயது ஏற்பட்டிருந்தாலும் மேலும்
பதினாறு வருஷம் பூமியில் வசிப்பான்'' என்று வரும் கால
சமாசாரத்தை சொல்ல ஆரம்பித்ததும் மற்ற முனிவர்கள்
கண் ஜாடையால் அவரை தடுத்து சங்கரரிடம் விடை

·श्रीदेशिकाष्टक * . . பெற்றுக்கொண்டு எல்லோரும் சென்றனர். கேட்டு மிக வருத்தமடைந்த தாயாரை பலவிதமாக சமாதானப்படுத்தி, தான் ஸக்யாஸம் பெற்றுக்கொள்ள மாதாவின் அனுமதியைப் பெறும் உபாயத்தை ஆலோசிக் கலனார், ஒரு கான் ஸ்தானத்திற்காக 5தியில் இறங்கிய ஸ்ரீ சங்கரரை முதலை பிடித்துக்கொண்டது. அங்கிருக்தே உரக்க மாதாவை கூப்பிட்டார். அதைக்கேட்டு அருகில் வந்து தனயனின் கிலையை அறிந்து மிகுந்த துக்கமடைந்த தாயிடம் ஸக்யாஸாச்ரமஸ்வீகாரம் செய்து கொண்டால் பிழைக்க முடியும்' என்று கூறினதும் வேறு கதி மில்லாததால் எப்படியாவது பிழைத்தால் போதுமென்று அனுமதி கொடுத்தாள், இவ்விதம் தாயின் அனுமதியைப் பெற்று அங்கேயே ஆச்ரம ஸ்வீகாரம் செய்து கொண்டதும் முதலையிலிருந்து விடுபட்டார். முதலையாக வந்த கந்தர்வனும் சாபம் நீங்கி தன் லோகம் சென்றான். சங்கரரும் கரைக்கு வந்து தன் ஆச்ரமத்திற்குகந்த காரியங்களை நடத்திக்கொள்ள பிரார்த் தித்தார், தன பிள்ளை பிழைத்ததில் கொஞ்சம் சந்தோஷ மடைந்தபோதிலும ஸன்யாஸியாகப் போவதால் அவரின் பிரிவை நினைத்து வருத்தி கடைசியில் பிள்ளை பெற்றதின் பயனாக அக்த்ய காலத்தில் தனக்கு ஸம்ஸ்காரம் செய்ய வேணுமென்று கூறினாள். " அம்மா, கொஞ்சமும் வருந்த வேண்டாம். எந்த இடத்திலிருந்தாலும் எந்த சமயத்திலும் தங்களால் நினைத்த மாத்திரத்தில் இங்கு வந்துவிடுவேன். நான் இங்கேயே இருந்தால் உனக்கு மானஸமாக ·तृतीयः श्लोकः। என்ன சிரேபஸ் ஏற்படுமோ அதைக்காட்டிலும் மடங்கு அதிகமான சிரேயஸ்ஸை அடையும்படி செய் கிறேன" என்ற ஒரே பின்ளையைப் பெற்று கணவனையு மிழந்து புக்ரவாத் ஸல்யத்தால் அவன் பிரிவை ஸகிக்காது பலவிதமாக ஆச்வாஸனம் செய்து அவனக் காப்பாற்றி வ *ரும்படி பந்துக்களிடம் ஒப்புவித்து விட்டு புறப்பட்டார்.. தாயாரை புறப்படும் சமயத்தில், முன்னால் தன் தாயாரின் ளெகரியத்திற்காக தன் வீட்டின் அருகில் ஓடும்படி செய்த பூர்ணாதியின் பிரவாஹத்தால் அங்கு இருக்கின்ற கிருஷ்ண விக்ரஹம் அசைய ஆரம்பித்தது. உடனே *சனை சரியான இடக்தில் ஸ்தாபித்து விட்டு செல்ல வேண்டும்'' என்ற வார்த்தையை கேட்டு அவ்விதமே மற்றோரிடத்தில் அசையாதபடி கிருஷ்ண முர்த்தியை ளகாபித்து வெகுகாலமிங்கு இருந்து லோகக்கிந்த அதுக்றம் செய்யவேண்டுமென்று பிரார்த்திக், து புறப்பட்டார். ஆகாசத்தில் 4 பிறத த நவைத் தேடி முறைப்படி அவரிடம் உபதேசம் பெற்றுக் கொள்வதற்காக தன் யோக சக்தியால் கர்மதாதீரம் சென்று ஸ்ரீ கோவிந்தபகவத்பாதர் வாஸம் செய்யும் குஹாத்வாரமடைந்து அவரை ஸ்தோத்ரம் செய்தார். 'நீ யார்” என்று அவர் கேட்டதற்கு "தசச் லோகி சுலோகங்களால் பதில் சொன்னார். அதைக்கேட்டு மிகுந்த சந்தோஷமடைந்த ஸ்ரீ கோவிந்த பகவத்பாதர் யோகபலத்தால் இவரை ஸாக்ஷாத் பரமேச்

·३२
श्रीदेशिकाष्टक
வரனே என்று அறிந்து மஹாவாக்யங்களை உபதேசித்
தார். ஸ்ரீ சங்கரரும லோக ஸங்கிரஹத்திற்காக சிஷ்ப
தர்மத்தை
ப்ரகாசப்படுத்த சுச்ரூஷையால் அவரை
னக்தோஷப் படுத்திக்கொண்டு தன் ஆச்ரம தர்மங்
களையும் அனுஷ்டித்துக் கொண்டு கொஞ்ச காலம் அங்கு
வளித்து வந்தார்.
ஒரு கான் மிகுந்த மழையால் கர்மதையில் ப்ரவாஹம்
எற்பட்டு அதனால் பயமடைந்த ஜனங்களின் கூக்குரலைக்
கேட்டுக் கருணை கொண்ட சங்கரர், தேசிகர் ஸமாதியி
லிருப்பதைப் பார்த்து தன் மந்திர வீர்யத்தால் ப்ரவா
ஹத்தை தன் கமண்டலுவில் அடக்கிவிட்டார். இதனால்
ஆனந்தமடைந்த ஜனங்கள் மூலம் ஸமாதியிலிருந்து
விழித்துக்கொண்ட தேசிகர் கடந்த வரலாற்றைக் கேட்டு
சந்தோஷத்துடன குருவை கூப்பிட்டு "முன் ஒரு சமயம்
அத்ரிமஹரிஷியின் ஸத்ர யாகத்தில் ஸ்ரீவியாஸரசார்யாள்
என்னைப்பார்த்து " ஸர்வக்ஞனான ஒருவன் உனக்கு
சிஷ்யனாக ஆகப்போகிறான். அவன் நர்மதா
ப்ரவா
ஹத்தை தன் யோக சக்தியால் கமண்டலுக்குள் அடக்கி
விடுவரன். ப்ரஹ்மஸூத்ரங்களுக்கு சிறந்த பாஷ்யம்
எழுதுவான் . துர்மதங்களை யெல்லாம் அழித்துவிடுவான்
று சொன்னார். வியாஸர் கூறிய சிஷ்யன் நீதான்
என்று இப்பொழுது கன்கு தெரிந்து விட்டது. ஆன தால்
நீ இப்பொழுது காசிக்குச் செல். அங்கு ஸ்ரீ விச்வேச்
எருடைய அனுக்ர திறத்தால் எல்லாக் காரியங்களும்
கிறைவேறும் ” என்று கூறி தன் கடாக்ஷத்தால் அநுக்
சவித்தார். இவ்விதம் குருவின் அநுக்ரஹத்தைப்

·74: க: | ३३ பெற்று அங்கிருந்து புறப்பட்டு காசிக்கச் சென்று அங்கு வளித்து வந்தார். ஆறவது பர்க்க பங்கிரஹம். இந்த ஸமயத்தில் விஷயங்களில் மிகுந்த வைராக் யத்தை படைத்த பிராமண சமமினாருவன் ஆசார்யாளை படைத்து பாதத்தில் விழுந்து வமரைக்கடலிலிருந்து தன்னைக் கரை யேற்றுவிக்க வேண்டுமென்று பிரார்த் தித்தான், அவலுக்கு உபதேசம் செய்து அவனை சிஷ்யனாக ஏற்றுக்கொண்டார். இவன் தான் ஆசார்யா ளுடைய முக்ய சிஷ்யனான ஸ.சந்தனன். இவ்விதமே தேவாம்சமாக அவதரித்த மற்றும் பலரும் சிஷ்யர்களாக வந்தார்கள். இவ்விதம் சிஷ்யகணங்களுடன் காசியில் ஆசார்யாள் வாஸம செய்து வரும்பொழுது ஒருநாள் மாத்யாஹ்னி ஸ்தானத்திற்காக சிஷ்யர்களுடன் கங் கைக்கு போகும் வழியில் சண்டாளன் ஒருவனைப் பார்த்து து விலகிச்செல் என்று சொன்னார். ஸ்ரீ சங்கருடைய தத்வஞானானுபவத்தை உலகிற்குத் தெரியும்படி செய்வதற்காகவே சண்டாள வேஷத்துடன் வந்த விச்வநாதர் ஸ்ரீ சங்கரரைக் கேட்டார்- ஆத்மாவை விலகச் சொல்கிறாயா அல்லது அன்ன சரீரத்தையா? அத்வைதியான உனக்கு ஆத்மாவைத்தவிற வேறு பொருள் உண்மையில் கிடை பிராமணன் சண்டானன் வேற்றுமை யெல்லாம் மாயையால் தோன்றுவதால் கிடையாது. ப்ரதிபிம்பம் பலவாகத் தோன்றினாலும் D. 3. விலது என்ற * உன்மையாக ·20 श्रीदेशिकाष्टके A ஸித் பிம்பமான சூரியன் ஒன்றுதான், பரமார்த்த தர்சியான நீ விலகும்படி சொல்வது முற்றிலும் பொருந்தாது. தன்னை யே தன்னிடமிருந்து விலக்குவதற்கொப்பாகும் '" இதைக் கேட்டு ஸ்ரீசங்கரர் '' ன்று ! நன்று! பதிலுரை மிகவும் போற்றத்தக்கது இதுதான் சாஸ்திரங்களின் தாந்தம். எனக்கும் அவ்விதமேதான் த்ரூடமான அபிப் பிராயம். அகண்டமானதும் பரிச்சேதமற்றதும் ஆனந்த குபமுமான அத்விதீயாத்ம வஸ்துவில் கொஞ்சம்கூட பேதமென்ப கிடையாது" சொல்லிக் கொண் டிருக்கும் பொழுது அங்கு சண்டாளனைக் காணவில்லை. சந்த்ரகலாதனைக் கண்டார். ஆனக்கக் கண்ணீர் பெருக பலவாறு துதித்தார். இதனால் ப்ர ஸன்னரான ஈச்வரனும் "நீர் ஞானிகளுக்குள் மிகச்சிறந்த வராக விளங்குகிறீர். உம்முடைய ஞானநிஷ்டை நன்கு பரிசோதிக்கப்பட்டது. ஸ்ரீ வேத வியாஸருக்கொப்பான மஹிமையுள்ளவரானதால் உபநிஷத் வரக்யங்களின் தரத் சர்யத்தை நிர்ணயம் கொடுக்கிற ஸ்ரீ வியாள ருடைய ப்ரஹ்மஸூத்ரங்களுக்கு பாஷ்யம் இயற்றி ச்ருதி யுக்தி அனுபவங்களால் த்வைதிகளை ஜபித்து அத்வைத வித்தாந்தத்தை எங்கும் பரவச்செய்து, சிஷ்யர்களை ஆ காங்கு ஸ்தாபித்து என் ஸ்தானம் வருவாயாக. பாஷ்யம் தான் எல்லா உலகங்களிலும் எல்லோராலும் கொண்டாடப்படும்.'' அனுக்ரஹம் செய்க மறைத்துவிட்டார். இவ்விதம் அனுக்ரஹம் பெற்று காத்ரபாஷ்யம் " இயற்றுவதில் ஆவலுள்ளவராக செய்து ·TIT:5: | அளவிட்டுக் சஷ்கர்களுடன் பதரிகாச்மம் சென்று அங்கு வஸிக்கும் சப்பப்ப நிஷ்டர்களுடன் கொஞ்சகாலம் உபநிஷத்துக் களின் அர்த்தத்தைபரிசீலனம் செய்து வியாஸ ஸூத்ரங் களுக்கு சிறந்த பாஷ்யமியற்றினார். சொல், பொருள் முதலியவற்றில் காப்பீர்யமுள்ளதும், உபடிேத்து, ஸூத் *களின் காமயீர்யத்தை கன்கு வெளியிடுகின்றதும் அரசிக் தாபோ மத கேட்கிறவர்களுக்கும் படிக்கிறவர் கரூக்கும பிறவிப்பயனர் கொதிக்கின்றதுமான இந்த பாஷ்யத்தை பார்த்து குமரிலபட்டர் மிதந்த குதூஹலத் அக்கா பாடியக்கிற்த மட்டும் எண்ணாயிரம் வார்த்திகம் எழுதலாமென்று சொன்னார். இவ்விதமான மர மையை யாரால் முடியும்! இதுபோலவே உபநிஷத்துக்களுக்கும் கீதைக் கும பாஷயம் இயற்றி அகேக அத்வைத கிரந்தங்களையும் செய்தார். எல்லாவற்றையும் சிஷ்யர்களுக்கு சொல்லி அவந்தர். : க: साधुबोधितमातृमतियोगवितयोगिराट नर्मदाझानिग्रहग्रहदोशिकानुमतो गुरुः । गाङ्गोधमि संवसन्मुनिमण्डलैः परिशीलयन् मूत्रवेदशिरस्सुगीतसनत्सुजातसहस्रकम् ।।३।। IqN साधिति । साधुभिा त्रितलागस्त्यादिमहर्षिभिः बोधित: निवेदितव्यः । स चासौ माता च निर्माता परमेश्वरस बद- ·श्रीदेशिकाष्टके । , भिन्नाचार्यः ! साध्या आकाशवाण्या बोधित: निवेदित कृष्णा- विग्रहस्थापनश्च । संमत्यै संमति मंन्यासानुमतिं संपादयितुं योगः उपायः यस्य सः 'तुमर्थाच्च भाववचनान' इति चतुर्थी। सेवितयोगिराट् सेविनः स्थलान्तरस्थापनरूप कर्येण उपासितः योगिराट् कृष्ण: येन सः 'यत्र योगीश्वरः कृष्णः' इत्युक्तेः । किं च, साधु यथा तथा बोधिता चासौ माता च जननी तस्याः संमतिः संन्यासानुमतिः यस्य स चासो योगसेवितयोगिराट् च । योगेन योगमार्गेण सवितः स्तुतिनत्यादिभिः उपासितः योगि- राट् श्रीगोविन्दभगवत्पादाचार्य: येन सः । अयं पाद आवर्तितः नर्मदेति । नर्मदाया झरः प्रवाहः तस्य निग्रहः कमण्डली कृत्स्नप्रवाहान्तभवनम् , तेन प्रहः अयमेव श्रीव्यासाचार्योक्तः ब्रह्मसूत्रभाध्यकरणसमर्थशिष्यः इत्याकारकज्ञानम चासो देशिकश्च श्रीगोविन्दगुरुः तेनानुमतः अनुमतकाशी- गमनादिः सन गुरुः शंकरगुरुः गागरोधसि गङ्गातीरे काश्या- मित्यर्थः। संवमन संतोषेण वसन मुनीनां मननशीलानां भविष्य- द्वृत्त्या श्रवणमननयोग्यानामिति यावत् । पद्मपादादिशिष्याणां मण्डलैः समूहै: सेवित इति शेषः। श्रीविश्वनाथात् प्राप्तवरस्य बदरिकाश्रमप्राप्त्यनन्तरवृत्तमाह - गाङ्गरोधसि बदरिकाश्रमे संवसन् मननशील। महर्षिमण्डलैः सह वासं कुर्वन् तैः सह संप्रदायरक्षणार्थ परिशीलयन् उपनिषदादिविचारं कुर्वन्नित्यर्थः । स्त्रति। सूत्राणि ब्रह्मसूत्राणि, वेदशिरांसि उपनिषदः, सुगी यस्य ·तृतीयः श्लोकः। - भगवढाना, मनर जानः सनत्सुजातीय महलं विष्णु पहस्रनाम- स्तोत्रम । तेषां समाहारद्वन्द्वः, स्वाथै कः। अस्य च परिशीलन- कर्मलेन यथायथमन्वयः । एवं परिशीलनं कृत्वा भाष्यं चकार ।। अपरा योजना सूर्य ब्रह्मसूत्र, वंदशिरांसि उपनिषदः तासु गीतः निर्गुण पगुणरूमा परमेश्वरः मनत मनातनः नित्यः सुजात महसकः भक्तपरिपालनाय परिगृहीताने कदिव्यमङ्गळविग्रह इत्यर्थः। । मामान परमेश्वर एव भारिपालनायावनी: सन् वेदप्रदायशिमंदायप्रबननार्थ अनेकधर्माचरणं नाटयतीति गुरोरैश्चर्यमाहात्म्य प्रतिपाद्यते । अत्रेदमवश्यमवधेयम् - पूर्व गोविन्दगुरुत्रा अनन्तरं परमेश्वरेण तो व्यासाचार्येण तत: उभय भारत्या जैमिन्याचार्येण च परतत्त्वरूणव श्रीशंकरो व्यवडियने । பூர் சங்கர் காதுக்கான த்ரிதலர் அகஸ்த்யர் முத -பியமy fளால் பின்னால் கடக்க வேண்டிய அவதார கார்யங்களை தெரிவிக்கப்பட்டவராய் ஸந்யாஸம் பெற்றுக் கொள்ள ICTETaar அனுமதியைப் பெற உபாயத்தை லோசிகது அகன் பிரகாரம் மாதாவின் அனுமதியைப் பெற்று அவருக்கு உபதேசம் செய்து ஆகாசவாணியால் தெரிவிக்கப்பட் தேஷ்ண விக்ரஹத்தைப்ரவாஹத்தால் இடைஞ்சலில்லாத வேறிடத்தில் ஸ்தாபித்து யோகீச்வர சான கிருஷ்ணனை பூஜித்து யோகசக்தியால் ஸஞ்சாரம் Cri து நர்மதாதீரம் சென்று யோகிராஜரான ஸ்ரீ கோவி ந்த பகவத்பாதரை ஸ்தோத்ரம் செய்தார்.

·श्रीदेशिकाष्टके கர்மதா திரின் பிரவாஹத்தை கமண்டது. வில் அடக்கின தால் *ஸ்ரீவியாளரால் கூறப்பட்டவர் இவர்தான். பிரஹ்ம ஸூத்ரங்களுக்கு பாஷ்யம் செய்யத்தகுந்தவர்'' என்று அறிந்து கொண்ட தேசிகரான ஸ்ரீ கோவிந்த பகவத் பாதரால் உபதேசம் செய்யப் பெற்று ஸ்ரீ சங்கரர் அவரால் அனுமதிக்கப்பட்டவராய் காசிக்கு சென்று ஸக்தோஷமாக வஸித்துக்கொண்டு பத்மபாதர் முதலிய சிஷ்யர்களால் ஸேவிக்கப்பட்டவராய் ஸ்ரீ விச்வநாதரிடமிருந்து வரங்களை பெற்ற பதரிகாச்ரமம் சென்று கங்கா தீரத்தில் முனிவர் களுடன் சிஷ்ட ஸம்பிரதாயத்தை பரிபாலனம் செய்வதற் உபநிஷத்து, ப்ரஹ்ம ஸூத்ரம், பகவத்கீதை, ஸனத்ஸுஜாதீயம், விஷ்ணுளஹஸ்ரகம இவைகளையும் பரிசீலனம் செய்து பாஷ்யமியற்றினார். க்ஷத்ரம் உபநிஷத் முதலியவைகளில் ப்ரதிபாதிதமான நித்யமான பரமாத்ம வஸ்துவே பக்தர்களை காப்பாற்றுவதற்காக இவ்விதம் அவ தரித்து திவ்யமங்கள விக்ரஹத்துடன் விளங்குகிறார். ॥ षष्टसर्गावशिष्ट कथा।। बहुषु शिष्येषु मध्ये सनन्दनादयः शमादिगुणः मुख्यशिष्यता आपन्नाः। तत्रापि सनन्दनः अधीतभाष्योऽपि पुनः पुनः अति-- गहनार्थविवित्सया पिपठिषुर्वभूव । तत्स्वभावं भक्त्यतिशयं च वीक्ष्य शंकरः तं स्वकीयसर्वग्रन्थ जातमपि त्रिवारमध्यापयामास । तेन च इतरशिष्याः एवं नास्मानध्यापयति इति असूयाळवा बभूवुः। तदसूयामपनिनीषुः श्रीमदाचार्यः कदाचित् गङ्गापर- वीरवसनन्दनं आहूतवान् । सोऽपि नावमन्तरेण गुरुभक्तिमेवा ·चतुर्थः श्लोकः। .. ३९ .. नावीकृत्य पादचारणेव आगन्तुं गला अवतीर्य तदानीमेव गङ्गा- प्रदर्शितपनेषु पदानि विन्यस्य गुरुसमीपमागतवान् । गुरुवरोऽपि दृष्टम्पन पद्मगद इति नाम ददौ । एवमितरेषां तद्भक्त्यतिशय ख्यापयामास । शिष्याश्च अनसूयवः पद्मपादमक्तिमहिमाभिज्ञाः भक्तिपरवशा बभूवुः॥ ॥ सप्तमसर्गकथा। एवं कदाचित् गङ्गातारे भाध्याध्यापनसमाप्तिवेळायां श्रीव्यानाचायः वृद्धत्राझगरूपेशागत्य गुरुवरं 'किमध्यापयसि' इत्यादि पप्रच्छ । पद्म गदादयः अमावस्मद्गुरुः सूत्रभाध्यादिकर्ता सर्वतन्त्रस्वतन्त्रः इत्येवमादि निवेदितवन्तः। भवतु एकस्य सूत्रम्य वापि ममीचीनाथविवरण श्रोतुमिच्छामि इत्युक्तेन गुरुवरेण 'नाहं सुत्रार्थविन ; तदहन्नाऽपि नास्ति मम । सूवार्थ- विनायो नमोऽस्तु । अथापि यत्किश्चिन पृष्टश्चन यथाशक्ति बदामि' इन्युक्तम् । नदानी तदन्तराधिकरणमधिकृत्य पृटम , प्रत्युक्तं च । एवं क्रमेण वादः प्रवृद्धः : अष्ट दिनानि अतीयुः । तदवसरे पद्म- पादोक्त्या व्यामोऽयमिति अवगत्य तत्प्रत्यक्षदर्शनाय प्रार्थितवान्। प्रत्यक्षीभूय व्यासमहर्षिरपि तद्वचनजातमभिनन्ध शुकमहर्षिवत् नितरां प्रीतिमावहतः तव भाष्यदर्शनार्थमागमनं इत्युक्तवान् । भाध्यकरणमाहसं सोढ्वा तत्समीकरणं च प्रार्थयन् श्रीगुरुः भाष्यं प्रदर्शितवान । महर्षिरपि इस्तद्वयेन भाष्यमादाय समग्रं वीक्ष्य सूत्रार्थवर्णनशैलीपूर्वोत्तरपक्षयोजनचातुर्यादिना परं मोदमानः ..

·श्रीदेशिकाष्टके । अतिगूढभावसूत्रार्थाविष्करणचतुरं एतादृशभाष्यं विधातुं त्वामृते को वा प्रभवति इत्येवमादि उक्त्वा श्लाघयन प्रतिष्ठासुर्बभूव ।। तदानी श्रीगुरुः मम अवतारकार्य परिपूर्णम् । देहत्यागाय मणिकर्णिकायां स्वल्पकालं सन्निधातव्यम इति प्रार्थयामास । तदानी व्यासाचार्य: 'न एवं कर्तव्यं । सन्त्यनिर्जिताः पण्डितप्रवराः । तेषां विजित्यै अद्वैतमतस्य रूढमूलतामिद्धथै मोक्षसाधनविवेक- वैराग्यमुमुक्षादिप्रसिद्धथै च कश्चित्कालमुषित्वा प्रयातव्यम् । अन्यथा अविबाल्ये मातृविसष्टशिशुवत् मोक्षसाधनादि न प्रसि- द्धयत । अतः नदर्थ प्रसन्नेन मया श्रीपरमेश्वराज्ञया षोडश वयांसि दत्तानि । भाष्यं च भुवि प्रचरिष्यति ।' इत्याद्युक्तधा अन्तर्दधे । महर्षिविरहं च कथाश्चिसहमानः भाष्यस्य कुमारिलभट्टेन वार्तिकानि कारयितुमनाः प्रयागक्षेत्रं प्राप : तत्र त्रिवेण्यां स्नानवेलायां कृतबहूपकारां सोढबहुदुःखां मातरमपि स्मरन स्नात्वा जपादिवेळायां श्रीकुमारिलभट्टस्य तुषाग्निप्रवेशवृत्तान्त श्रवणेन खिन्नः शीघ्रं तत्समीपमागतवान् । दृष्टवांश्च साश्रुमुखैः प्रभाकरादिशिष्यवरैः परीतं तुषानलेन दह्यमानशरीरं दृश्यमानमुखमात्रं श्रीभट्टपादम् । सोऽपि चिरकालं गुरुवरस्य विचित्रवृत्तान्तं श्रावं श्रावं मोदमानोऽपि न दर्शन- मुपेयिवान । तद्दर्शनमात्रेण परमानन्दमनुभवन् प्रभाकरादि- शिष्यगणः वरिवस्यां कारयामास । श्रीगुरुश्च भिक्षादिकं निर्वयं ·चतुर्थः श्लोकः । माध्यममै प्रदर्शयामास । भाष्यदर्शनेन दृष्टान्तरङ्गः 'भो वरेण्य भवदीयाध्यासमाध्यमात्रस्य अटी महनाणि वातिकानि भान्ति । यदि पूर्वमेव अद्रश्य नहिं वार्तिकान्यपि अकरिष्यम् । यशश्व विपुलं अप्राप्स्यम् । किमिदानी तदुक्त्या ? न तु तद्भाग्यमासीत् । अथापि एतादृशमन्दर्भ अनिदुर्लभमहनीयदर्शनादधिकं किमस्ति भागधेयम् तल्लामाद्धन्यतमोऽस्मि । कृतदीक्षश्वाहमिदानी । एतत्प्रायश्चित्तनिमिनं च पूर्व मोगतगुरुमुखात तन्मतरहस्यं विज्ञाय नक्षेत्र निग्रहणं कृतम् । एकावरप्रदातुरपि गुरुत्ने किमु वक्तव्यं तम्य । तादृशगुरुद्रोह निवृनये गिरिशिखरान पननवेळ:यां यदि बदाः प्रमाणमिनि यदिशब्दप्रयोगात कर्मण एत्र फलदातृत्त्रव्यव- स्थापनाय ईश्वरनिरालस्य कृनवान नहोपनिवृनये च विहिता- मतां प्रायश्चिनिमाचर मि । यदि पूर्वनेव महनीयदर्शनं स्यात् म्यात्मैव महनी प्रायश्चितिः । न चेनदाचरेयं तदा । इदानी हुनत विगुगं सम्मन्नं इन्चुक्तान ।। तनः गुमा 'भो मनी पिन भवान वादककमार्गप्रतिष्ठापनाय तहिरोधिशिक्षणाय च अवती: मामास्कन्द एव । तादृशस्य तक पातकं वा प्रायश्चित्तं वा कुनः। अनः करकाम्बुमेचनेन त्वामु- जीवयामि । कुमध्व वार्तिकानि यथामनोरथम्' इति गुरुणा उक्त सनि चिरमृतस्यापि उजावयितुः काल मृत्योरपि कालयितुः भवत: मदुजोवन ईषत्करम । अथापि लोकविरुद्धाचरणं आरब्ध- बपरित्यागेन शिष्टाहणं च मा भून् । अतः न एतं नियमं त्यक्त.

·४२ श्रीदेशिकाष्टक मिच्छामि । यदि च ज्ञानमार्गप्रचाराय तद्विरोधिनः केवलकमक फलदात, नातिरिक्त ईश्वरोऽस्ति । तत्कल्पनाऽपि विरुद्धा वृथा च इत्येवरूपकर्ममार्गस्य प्रतिष्ठापयितुमम जयोऽपि अपेक्षित: तह मदीयशिष्यमण्डनायमानालङ्कमणिवरमण्डनमिश्रविजयेनैव सर्व- ऽपि जितास्स्युः । मत्तोपि अधिकस्मः । अत: शीघ्र तत्र गत्वा तत्पन्न साक्षीकृत्य वादे विजित्य वशंवदीभूतेन तेनैव पूर्णमनोरथस्सन् माध्यस्य वानिकान्यपि कारय । तारकोपदेशेन माञ्च त.रक इत्युक्तवन्तं भट्टपादं सच्चित्सुखमयब्रह्मात्मतत्वोपदेशेन कृतार्थयित्वा तच्छिभ्य भूतं मण्डनमपि कृतार्थयितुं तन्नगरं जगाम ।। अष्टमसर्गकथा । अभ्रमार्गेण शुभ्रदयः माहिष्मती प्राप्य मण्डनगृहं च विचार्य मध्याह्नमम ये श्राद्धदिनवान् पिहितकवाटगृहान्तरङ्गणं आकाशमार्गेण प्रविश्य श्राद्धे निमन्त्रिताभ्यां व्यासजैमिनिमहर्षि- भ्यां दर्शनमात्रेण अभिनन्दितः तयोरसमीप स्थितवान । तयोः पादप्रक्षाळनं कुर्वन महाकर्मठः मन्यासशास्त्रस्य अर्थवादत्व- निश्चयवान् मण्डनार्थ: ज्ञानशिखोपवीतिनं यतिसार्वभौमं महर्षि- मान्यं दृष्ट्वा तदसहमानः कुपिनस्मन् कवाटपिधानवेळायां केन मार्गेण आगमनमिति आगमनमार्ग पप्रच्छ- 'कुतो मुण्डी' इति । कियत्पर्यन्तं वपनमिति प्रश्नार्थमादाय आचार्यः 'आगळा न्मुण्डी' इति प्रत्युवाच । एवमुभयोः वक्रोक्तिपरम्परा प्रवृत्ता ·M , चतुर्थः श्लोकः। तन्मध्ये व्यामाचार्य: नै दुर्भाषणमुचितं, विशेषतश्च कमकाले। आगतश्च आत्मवित्तवरः मान्यतमश्च । सामाद्विष्णुरेव आगत इति निमन्त्रय एनमपि इति वदन वारयामास । तदाज्ञया उसस्पृश्य जलं प्रशान्तमनाः तथैव भिक्षाय निमन्त्रितवान् । गुरुश्च 'न मे अनभिक्षायामादरः, वादभिश्वार्थमेव आगतोऽस्मि । यतः सर्व- मतानि विजित्य ज्ञानकाण्डप्रकाशनमेव मम कर्तव्यं । तत्र भवतो विजयाय आगलाहम । यदि जितोस्मीऽत्युच्यते मम मतं च अङ्गीक्रियने, नई मा• बादः । ना चे प्रवर्तताम् , विजेतु- राश्रम स्वीकरणच पणबन्धन विधीयतां' इति हृदयमाविश्वकार ।। तदानी मण्डनार्यः ‘फणिपत्ति वा फणिपतिमण्डनं वा फणिपतिशायिनं वा विजेतुं निर्भीकस्य मम बदनात जितोऽस्मीति मीरूक्तिः कथं प्रवतेत ! चिनिनेयं वादकथा स्वयमेव आगता मां प्रहयति, स्वरयनि च । अनोऽवश्यं दास्यामि वादभिक्षां। परन्तु जयगर बनिया मध्यस्थ्य को निर्वहिष्यति । नोचत वादेनापि वृथा अनसम्पधेत' इति प्रतिवभाण । 'आवयोः भाग्यवान आगतो तत्रभवन्तावेव साभिभावं भजेताम' इति प्रार्थयति गुरी · एषा उभयभारती सर्वज्ञा । ती मध्यस्थां विधाय विधीयतां वादः' इति व्यवस्थित वन्तो मुनिवरी यतिवरच अग्नि- वयमित्र यथाविधानं अभ्यर्च्य कृतार्थीवभूव मण्डनार्यः । क्रियान्ते च कञ्चित्कालं संलपन्तो महर्षिवरौ गुरुमामन्त्रक अन्तहिती॥ , ama ·श्रीदेशिकाष्टके पोद्यवि मण्डनार्यानुनया अङ्गीकृत माक्षिभावां पतिदेवतां उभयभारती पुरस्कृत्य वादः प्रवृत्तः । तत्र च स्वस्वसिद्धान्तं प्रादर्शयताम् । प्रतिदिनं कृत्वा आह्निकमारभेताम् । उभयभारती च प्रत्येक कण्ठे मालां मध्यस्थां निधाय म्लानमालत्वं नयेतर- निश्चायकं इत्युक्त्वा पाकादिगृहकृत्यपरा सती मध्यन्दिनसमये भनें भोजनकालं यतिवराय भिक्षाकालं च निवेद्य यायात । एवं पञ्चषदिनेषु अनीतेषु म्लानमालत्वं भर्तुरवेक्ष्य उभयोरपि भिक्षाकालं निवेदितवती उक्तवती च 'इदानीं त्वजयेन दुर्वासश्शापस्यावमा मम समभूत । अनः यथागतं गमिष्यामि' इति । गुरुश्च तदानी तभ्या अपि विजयन स्वमतपूज्यतायै स्वसार्वयं प्रकाशयितुं तां विजेतुकामः वनदुर्गामन्त्रेण प्रस्थितां तां बन्धयन् 'मातस्त्वां गिरां परां देवतां जानामि, लोकोपकाराय कृतावताराश्च । अथापि भक्तचूडामणेर्मम अनुज्ञामपि आदाय गन्तव्यमिति प्रार्थयामास ॥ ॥ नवमसर्गकथा ॥ श्रीमद्गुरुत्ररोक्त्या अद्वैते दृढनिश्चयोऽपि मण्डनार्यः 'भवतु मम पराजयः। नास्ति मे विषादः परन्तु सर्वज्ञस्य "जैमिनिमहर्षेरपि वचन वितथं भवनीति में विषादः' इति पुनर्वदति स्म। 'मो मनीषिन , महर्षेरपि तात्पर्य अत्रैव गूढतया वर्तते । तत्तु न गृहीतं । तथाहि-निष्कामत या अनुष्ठीयमानकर्मणां चित्तशुद्धयादिवैराग्यद्वारा ब्रह्मज्ञानं प्रत्यारादुपकारकत्वात्तमेतमिति ।

·चतुर्थ श्लोकः । बचन च कर्मकाण्डम्य ब्रह्मपरत्वम । अक्रियार्थानां आनर्थक्य- वचनञ्च कर्मकाण्डाभिप्रायेण न तु ज्ञानकाण्डाभिप्रायेणापि । ईशनिराकरणम्यापि ईश्वरपरानुमाननिराकरणे तात्पर्य । तार्किकाः खलु केवलानुमानादेव ईशमिद्धिः । तसिद्धश्च तं श्रुतयः अनु- बदन्ति इति वदन्ति । तदनुपपन्नम् ' नावेदविन्' इत्यादिश्रुनयः अवेदविदगोचरत्वं परमेश्वरस्य बोधयन्त्यः केवलानुमानगम्यत्त्वं निराकुर्वन्ति' इत्यादि बोधयन गुरुः जैमिनिमहर्षिमपि सस्मार। तत्क्षण एवं आगतो महर्षिरपि परतत्त्वबोधेन जगदुद्धरणाय कृतावतारपरमपुरुषरूपत्वेन गुरुमहिमानं वर्णयित्वा तदुक्तमेव मदीयहृदयमपि । तद्वचनमेव विश्वासार्ह इत्युक्त्वा अन्तरधात् ।। मण्डनार्योऽपि विदितगुरुमहिमा गळितमतविशयः अत्यु- दारवचनैः गुरूं सम्मानयन 'एषणात्रितयविनिर्मुक्तोऽहं तव चरण- मेव शरणं गतोऽम्मि' इत्युपमाद । तत्काल गुरोः तदनुजिघृक्षाञ्च अत्य उभयभारती मध्ये बभाग - 'भो यतिसार्वभौम, बाल्य एव मम वृत्तान्तमधिकृत्य मात्रा पृष्टः कश्चन योगिवरः सर्वमपि उक्त्वा पितामहावतारभूतो मम पतिः परमेश्वरावतारभूतेन यतिना पराजितो भविष्यति इत्यप्युक्त्वा गतवान् । तत्तथैव संवृत्तं । अथापि अर्धशरीरत्वात् मम विजयेनैव पतिः समग्र- जितो भवेत् ।' इति ॥ गुरुश्च तदुक्तं बाढमित्यङ्गीकृत्य 'गाया याज्ञवल्क्यवत् भवत्या वादो न विरुध्यते । किश्च स्वमतं निराचिकीर्षुः स्त्रीजनो वा -- , ·४ श्रीदशिकाष्टके , -- अन्यो वा स्वमतरक्षणाय जेतव्य एव' इति वादौचित्यं सम- र्थितवान् । श्रीगुरोरुभयभारत्याश्च पण्डिनमदास वाद कथा प्रवृत्ता। या च नियमकालमृते नक्तं दिवं अविरतं चचाल । एवं सप्तदश- दिनेषु अनीतेषु श्रीगुरोः मर्वशास्त्रनिच येषु अजरबत्वं निश्चित्य बाल्य एव कृतसन्यमनस्तान अलुपनि यमत्वान अकृनकामनन्त्र- परिश्रमवान तत्रत्र जय्यत्वं निश्चिमवती उभयभारती कामकला. दिकमधिकृत्य पृष्ठवती। तत्प्रनप्रतिसमाधानाय मासमात्रावधि- मादाय सह शिष्यगणैः अभ्रमार्गेण प्रतस्थे ॥ तदा अमरवरस्येव दिवश्च्युतस्य अमरुकराजस्य शरीरं परासु प्रविविक्षुम्मन भक्तिपरवशतया पद्मपादाचार्येण मत्स्येन्द्र- योगिदृष्टान्तेन कामपरवशत्वब्रतभङ्गादिसम्भवप्रदर्शनेन निषेधे कृते तं एवं समादधानः 'वत्स सम्यगुक्तं त्वया। परन्तु असङ्गात्म- दृशः निस्सङ्कल्पस्य न कामपरवशत्वं गोपीसखस्य गोपालस्येव सम्भवति । बिन्दुं मणिवत दृढयन्तं वनोळियोगं अभ्यस्यतः गोपालवत् न व्रतभङ्गो भवति । आत्ममिन्नं सर्वमपि स्वाग्निक- तुल्यमेव पश्यतः निपस्य स्वानिकसुकृतदुष्कृतलेपाभाववत् सुकृतदुष्कृतपोपि न स्यात् । अतः निःशङ्कतया याबदागमनं अत्रैव गुहायां अप्रमत्तास्सन्तः देहमेतं रक्षत' ' इत्युक्त्वा पादा- पृष्ठादारभ्य शिरोमार्गेण योगशच्या प्राणवायु निर्गमयन् स्थूलं विहाय अमरुकशरीरे शिरोमार्गेण प्रविश्य पादांगुष्ठतलपर्यन्तं ज्याप्तस्तन क्रमेण मुखहृदयनयनपाणिपादादि चालयन् उत्थाय ·चतुर्थः श्लोकः । प्रहश्यमहाजनैः मन्त्रिवरैश्च मह भद्रगजमारुह्य वाद्य घोषेण नगर अविश्य पुरोहिनकुतशान्तिकर्मा यथावन प्रजाः पालयामास । ॥ दगमर्मर्गकथा ॥ कि बहुना ? तथैव गुरुवरस्य तदा गुमगरिपालन समये 'प्रवृद्ध सस्या वसुमती, प्राज्य- फलातरत्र:, विहितम्वधर्म पराः जनाः, कालवर्षी च पर्जन्यः, कालिरपि त्रेतामतिशते स्म । विनर मातिशयबुद्धशानिमानुपयशोयादिकं च वीक्ष्य मन्त्रि- वरैः, नूनं कश्चिन महापुरुष वात्र प्रविष्टः, यथा चायं पूर्व- शरीरं न प्रविशत् तथा विधानव्यमिति रहसि निश्चित्य यत्र कुत्रापि स्थितं गतासुगरीरं दह्याम इते दूनेषु विसृष्टेषु, श्रीगुरुः आप्रतमेषु मन्त्रिवरेषु निहितराज्यभारस्सन् किलि- किचिनादिविन्दा मविशेषान् साक्षात्कर्तुमनाः, विलासिनीजन: विला ममनुवभूव । वात्स्यायननन्वं च सम्यगवेक्ष्य स्वयं च तत्तन्वमधिकृत्य ग्रन्थमेकं रचयामास ॥ अन्यामवस्थायां शिध्यप्रवराः मासातिक्रमेण गुरो- रनागमनेन च क्लान्तहृदया: श्रान्तकृत्याः सन्तः देहरक्षार्थ कनिचन शिष्यान्निधाय पद्मादादयः प्रस्थिताः । प्रतिशेलं प्रति- नगरं च अन्विष्यन्तस्ते कोणामरुकदेशमपि प्राप्य देशपोकल्ये- नैव निश्चितगुमस्थितिका अपि, प्रसङ्गात् भूपतिमपि मृत्त्वा पुनरुस्थितं श्रुत्वा दृढनिश्चयास्सन्ता गायकवेषेण राजसमां ·४८ श्रीदेशिकाष्टके प्रविश्यान्यापदेशेन तत्त्वं वोधिनवन्तः । तदा अवगतकृत्यः गुरुरपि पूर्ववत् निर्गत्य यतिलिङ्गशरीर दूनवि सृष्टपावकं विलो- क्यान्तः प्रविश्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहं तुष्टाव । तदनुग्रहेण शान्तनहन शिष्यगणैः परिवृतः पुनरपि मण्डनगृहमवाप । मण्डनार्योऽपि मुदितमनास्मन् सर्वस्वं विहाय गुरुपादायैव स्वं निवेदितवान् । शारदाम्बा तु 'मो भो सर्व विद्याधिपस्य सर्वज्ञम्य तवाविज्ञात किमस्ति । मर्त्यशिक्षणार्थ शिष्टमंप्रदायरक्षणार्थ च मासावधि: परकायप्रवेशो वा विडम्बितः । एवं सति पतिस्समग्रो जित इति किमाश्चर्यम् । अतः दीयतामनुज्ञा ; यास्याम्यात्मसदनं' इति आमन्त्रितवती सती 'गच्छ यथास्थानं सन्निधत्स्व आत्म- कल्पितस्थानेषु । अभीष्टार्थान् योजय भक्तजनान् पालय इति गुरुणोक्ता सा तथेति संश्रुत्य प्रययौ । मण्डनार्योऽपि सर्वस्व- दक्षिणां प्राजापत्येष्टिं निरुप्य आत्मन्यग्नीन समारोप्य गुरु- मुपसन्नः। गुरुरपि संन्यासगृह्योक्तकर्मजातमनुष्ठाय महावाक्य- मुपदिश्य पदार्थवाक्यार्थो वर्णयामास । गुरुमहिमानं गुरुभक्तेः मुख्यतां च बोधयामास । सुरेश्वर इति योगपट्टे च सर्वप्रसिद्ध विदधे । एवं शिष्यभूतमण्डनान्वितः महाराष्ट्रमुख्यदेशेषु स्वग्रन्थं प्रचारयन् क्रमेण श्रीशैलं प्राप्य कर्तव्यजात उपदिशन्नास्त। அநேகம் சிஷ்யர்களுக்குள் சமதமா திஸம்பன்னர் களான ஸகந்தனர் முதலிய சிலர் மிகவும் முக்ய சிஷ்யர் களானார்கள், அதிலும் ஸனந்தனர் ஒருதடவை குரு

·age: 5:|
விடம் பாஷ்யம் வாசித்த போதிலும் திருப்தியடையாமல்
மிக் கூடமான அர்த்தங்களை அறிந்து கொள்வதில் ஆசை
யால் மேலும் மேம் வாசிப்பதில் ஆசையுள்ளவரானார்
வருடைய ஆவனையும் பக்தியையும் பார்த்து சந்தோஷ
மடைந்து ஸ்ரீ சங்கரர் தன்னுடைய கிரந்தங்கனெல்லாவற்
றையும் மூன்று தடவை இவருக்கு சொல்லி வைத்தார்.
இதைப்பார்த்து மற்ற சிஷ்யர்கள் தங்களுக்கு இவ்விதம்
கற்றுக்கொடுக்கவில்லையே' என்று அக்ஷயையடைந்தார்
கன். அவர்களுடைய அளயையைப் போக்கடிக்க விரும்பி
ஆசார்யர் *தினம
இக்கரையிலிருந்து
கொண்கி அவளரமாக அக்கரையிலிருக்கும் ஸனந்த
கூப்பிட்டதும் வேறொன்றையும் கவனியாமல் குரு பக்தி
யால் தண்ணீரென்றும் பாராமல் காலால் நடந்தே கங்கை
யைக் கடக்க ஆரம்பித்து விட்டார். இவருடைய பக்தி
யைக்கண்டு வியந்து கங்கையானவன் தாமரைகளால் அவ
ருடைய பாதங்களை தாங்கிக்கொன்ன ஸனந்தனர் இக்கரை
பந்து குருவின் ஸமீபமடைந்தார். இக்காரணத்தால்
இவருக்கு ஸ்ரீ குருவானவர் "பத்மபாதர்'' என்று பெயரி
ட்டார். மற்ற சிஷ்யர்களும் இவருடைய பக்தியையும்
மஹிமையையும் கண்டு அஸூயையை விட்டு இவ
அன்பு கொண்டார்கள்.
ஏழாவது ஸர்க்க ஸங்கிரஹம்.
ஒரு நான் ஸ்ரீ சங்கரர் கங்கைக்கரையில் சிஷ்யர்களு
கு பாடம் சொல்லி முடிந்த சமயம் வியாஸாசார்யர் விரு
த்த பிராமண உருவத்துடன் அங்குவந்து என்ன பாடம்
D. 4.

·श्रीदेशिकाष्टके
நடக்கிறது" என்று கேட்டார். அதற்கு பத்மபாதர்
விய சிஷ்யர்கள் ''இவர்தான் எங்களுடைய ஆசார்யர்.
அத் பாஷ்யம் முதலான பல கிரந்தங்களை இயற்றியவர்,
எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் அஸாதாரணமான ஞானமுள்
வவர்" என்று தெரிவித்தார்கள், இதைக்கேட்டு ஸ்ரீவியாளர்
“ஏதாவதொரு ஆக்ரத்தின் விரிவான விவரணத்தைக்
கேட்க விரும்புகிறேன்'' என்று சொல்ல ஸ்ரீதர ஸுத்ர
க்கணின் உட்கருத்துகளை நன்கு அறிந்த பெரியோர்களுக்கு
நமஸ்காரம். அவ்விதமான சிறந்த அறிவு எனக்கு இல்லை.
ஆனாலும் ஏதாவது ஓரிடத்தில் கேட்டால் என் புத்திக்
கெட்டியவாறு தெரிந்தவரை ஏதோ கொஞ்சம் சொல்கி
றேன்” என்றார் உடன் வியாளர் “IEFTTUM ists
பக: சார் (TES.. ...)
என்ந அதிகரணத்தில் கேட்டார். ஆசார்யர் பதில்
சொல்ல ஸ்ரீவியாளர் மேலும் கேட்க இவ்விதம் எட்டு நாள்
கள் இருவருக்கும் வாதம் கடந்தது. முடிவு ஏற்படவில்லை
இதைப்பார்த்து பத்மபாதர் கொஞ்சம் ஆலோசித்து
திவ்ய திருஷ்டியால் வந்திருப்பது வியாஸர் எனத்தெரிந்து
ஸ்ரீசங்கருக்கும் ஸ்ரீ மக்காசயணருக்கும் வாதக் எற்பட்
உால் எவ்விதம் முடிவு ஏற்படுமென்று கூறினார். இதைக்
கேட்டு ஆசார்யரும் தெரிந்து கொண்டு ஸ்வய ரூபத்
துடன் தரிசனம் கொடுக்க வேண்டுமென்று பிரார்த்தித்
தார். வியாஸரும் ஸ்வயரூபத்துடன் அவருடைய வார்த்
தையை சிலாகித்து "சுகர் போல எனக்கு மிவும் பிரீதி
மை உண்டு பண்ணுகிற உன்னுடைய பாஷ்யத்தைக்
பார்ப்பதற்காகவே வந்தேன்” என்று சொன்னதும் ஸ்ரீசன்

·1ge: 2 |
என் குற்றங்களை மன்னித்து பாஷ்யத்திலுள்ள
தோஷங்களை நீக்கி அனுக்ரஜம் செய்ய வேண் திய'
கூறி பாஷ்யத்தை கொடுத்தார். பாஷ்யத்தை
வியாணர் மிக சந்தோஷமடைந்து எத்ரம்
தைந்திருக்கும் உட்கருத்துக்களை கனகு வெளியிடு
கினற இது போன்ற பாஷ்யத்தை உன்னைத்தவிற வேறு
வாரால் இயற்றக் கூடும் என்று கூறி சிலாகித்து விட்டு
புறப்படத்தயாரானார்
6
அப்பொது ஸ்ரீ கு வானவர்
தார கார்யம் பூர்த்தியாய் விட்டது ஆயுளும் மூடிக்
விட்டது. தங்கள் ஸந்திதியில் இச்சாரத்தை விட்டு ஸ்வஸ்
தானம் செல்கிறேன்' என்று கூறினார். இதந்த ஸ்ரீ வியாஸர்
"இவ்விதம் செய்யக்கூடாது இன்னும் ஜமிக்கப்பட வேண்
டிய வாதிகள் பலர் இருக்கின்றனர் அவர்களை ஜயிக்க
வேண்டும் அத்வைத ஸித்தாந்தம நன்கு வேர் ஊன்ற
வேணடும். மோக்ஷஸாதனமான விவேகம், வைராக்யம்,
முமுக்ஷை இவைகள் எங்கும் ப்ரசாரமடைய வேண்டும்.
இல்லாவிடில் தாயையிழந்த சிறு குழந்தை போல இவை
கள் வளர்ச்சி பெறாது. தங்கள் பாஷ்யமும் ப்ரஸித்தி
யடைய வேண்டும்.
இதற்காக பரமேச்வரனுடைய ஆ.
ஞைரின் பேரில் மேலும் பதினாறு வயது கொடுக்கிறேன்.
அந்த காலத்திற்குள் லோகோபகாரமான கார்யங்களைச்
செய்து அத்வைத ஸித்தாந்தத்தை எங்கும் பரவச்செய்
ஸ்வஸ்தானம் செல்லலாம்'' என்று கூறிச் சென்றார்.
ஸ்ரீ குருவும் வியாஸருடைய பிரிவை நினைத்து வருத்தி

·श्रीदेशिकाष्टके
ஸமாதானம் செய்து கொண்டு தன் பாஷ்யத்திற்கு குமா
சில பட்டரைக் கொண்டு வார்த்திகம் செய்விப்பதற்காக
ப்ரயாக க்ஷேத்ரம் சென்றார்.
அங்கே திரிவேணியில் ஸ்னான சமயம் தன்னை ஈன்
றெடுத்து தனக்காகப் பல துக்கங்களை யனுபவித்து தனக்
குப்பேருதவி செய்த தன் மாதாவை நினைத்து ஸ்னானம்
செய்து ஆஹ்னிகங்களை முடித்துக்கொண்டதும் குமாரி
லபட்டர் உமிக்காந்தல் செருப்பில் ப்ரவேசித்திருக்கும்
விருத்தாந்தத்தைக் கேள்விப்பட்டு வருந்தியவராய் வேக
மாய் அவர் ஸமீபம் சென்று கண்ணீர் பெருக பக்கத்தில்
சிற்கும் ப்ரபாகரர் முதலிய சிஷ்யர்களால் சூழப்பட்டு
முகம் மட்டும் வெளியே தெரியும்படியாக உமிக்கரந்தல்
நெருப்பில் பிரித்துக்கொண்டிருக்கும் குமாரிலரைப்பார்த்
தார். அவரும் ஸ்ரீ சங்கரருடைய அத்யாச்சர்யகரமான
கார்யங்களைக் கேள்விப்பட்டு அவரைப்பார்க்க ஆவல்
கொண்டுள்ள போதிலும் இதுவரை தரிசனம் கிடைக்க
வில்லை. இப்பொழுது பார்த்த மாத்திரத்தில் ஆனந்த
மடைந்தவராய் தன் சிஷ்யர்களைக் கொண்டு அவருக்குப்
பூஜை செய்வித்ததும் குருவும் பிக்ஷையை முடித்துக்
கொண்டு தன்பாஷ்யத்தை அவரிடம் காண்பித்தார். பாஷ்
வத்தைப்பார்த்து குமாரிலர் சந்தோஷத்துடன் “இதில்
அத்யாண பாஷ்யத்திற்கு மட்டும் எண்ணாயிரம் வார்த்தி
கங்கள் இயற்றலாம். முன்னாலேயே இதைப்பார்த்திருப்
பேனேயாகில் முழுவதற்கும் வார்த்திகம் இயற்றி மிகுந்த
கீர்த்தியையடைந்திருப்பேன். இப்பொழுது
சொல்லி என்ன பயன்? அந்த பாக்யம் எனக்கு இல்லை.
அதைச்

·: கா
1
५३
ஆனாலும் இந்த மையம் கிடைத்தற்கரிய தங்கள் தர்சனம்
கிடைத்ததைவிட வேறு என்ன பாக்யம் வேண்டும்? தன்
யனானேன். பால்யத்தில் பௌத்த குருவிடம் பௌத்த
மத ரஹஸ்யத்தைக் கற்று பிறகு விவாதத்தில் அவரை
நிக்ரஹம் செய்தேன், ஒரு அக்ஷரம் சொல்லிக்கொடுத்
தவரும் குருவென்று சாஸ்திரம் கூறுகிறது. மலையின்
உச்சியிலிருந்து விழும் சமயம் வேதம் பிரமாணமாக
க்குமானால் என்று கூறினேன். பலனைக்கொதிப்பது கர்
மாகான ஈச்வரனே கிடையாதென்று ஸித்தாந்தம் செய்
தேன். இந்த மூனறுவித பாபங்கள் தீவிர்த்தியாவதற்காக
இப்பொழுது பிராயச்சித்தம் அனுஷ்டித்துக் கொண்டிரு
க்கிறேன். முன்னாலேயே தங்கள் தர்சனம் கிடைத்திருக்
குமேயானால் இதை ஆரம்பித்திருக்கமாட்டேன். அதுவே
எனக்கு பிராயச்சித்தமாக ஆகிவிடும். இதனாலும் நஷ்ட
மொன் றமில்ல. இப்பொழுது இரண்டு மடங்கு பிராயச்
சித்தமாகிவிட்டது, ''என்று கூறினார்.
இதைக் கேட்டு குரு வைதிகமான கர்மமார்க்கத்தை
ஸ்தாபிப்பதற்கும் அதன விரோதிகள சிக்ஷிப்பதற்கும்
அவதரித்த ஸுப்ரஹ்மண்யரே தாங்கள். தங்களுக்கு பாப
மும் ப்ராயச்சித்தமும் ஏது? ஆகையால் கமண்டலு ஜலத்
தால் உங்களை ஸ்வஸ்தமாக்குகிறேன். உங்கள் இஷ்டப்படி
வார்த்திகம் செய்யுங்கள்" என் சொன்ன னதும் ''இறந்து
வெகுகாலமானவரையும் பிழைக்கச்செய்யவும் காலமிருத்
யுவையும் மாற்றவும் சக்தியுள்ள தங்களுக்கு என்னைப்
பிழைக்க வைப்பது பெரிய கார்யமல்ல, ஆனாலும் லோக
விருத்தமாயும் சாஸ்திரவிருத்தமாயுமுள்ள கார்யங்களைச்

·श्रीदेशिकाष्टके உலகில் செய்வதும் பெரியோர்கள் சித்திக்கும்படியாக ஆரம்பித்த கர்பத்தை கடுவில் நிறத்துவதும் உசிதமல்ல. ஆனதால் இந்தப்ராயச்சித்தத்தை முழுவதும் அனுஷ்டிக்க விருப்பு கிறேன். ஞானமார்க்கத்தை ஸ்தாபிக்க, ஈச்வரனை நிராகரணம் செய்து கர்ம மார்க்கத்தை ஸ்த தா பித்த என்னை ஜபிப்பதும் அவசியமானால் என்னுடைய சிஷ்யர்களுக்குள் சிறந்த மண்டன மிச்ரரை ஜபித்தாலே போதுமானது. அவர் என்னை விட மேலானவர் சீக்கிரம் நீர் அங்கு சென்று அவருடைய மனைவி வியை மத்யஸ்தையாகக் கொண்டு விவாதம் செய்து அவரை ஜவித்து சிஷ்யராக்கிக் கொண்டு அவரைக் கொண்டே பாஷ்யத்திற்கு வார்த்திகங்களை செய்விக்கலாம், எனக்கு இப்பொழுது தாரகமந்திரத்தை உபதேசம் செய்து அனு க்ர ஒறம் செய்ய வேண்டும்'' என்று பிரார்த்தித்த குமாரில பட்டருக்கு ஆத்ம தத்வத்தை உபதேசம் செய்து விட்டு அவருடைய சிஷ்யரான மண்டனரை கிருகார்த்தனாகச் செய்வதற்காக சிஷ்யர்களுடன் மாஹிஷ்மதீக்கரம் சென்றார் எட்டாவது ஸர்க்க ஸங்கிரஹம். யோகசக்தியால் ஆகாச மார்க்கமாக அங்கு சென்று கதியில் ஸ்னானம் செய்து ஆஹ்கெங்களை முடித்துக்கொண்டு மத்யானன ஸமயம் வழியில் ஜல மெடு க்கச் செல்லும் தாசிகளைப்பார்த்து மண்டனருடைய கிரு ஹத்தைப்பற்றிக் கேட்டார். "எந்த வீட்டின் வாசலில் கினிகள் சாஸ்திரார்த்த விசாரம் செய்கின்றனவோ அது மண்டனமிச்சருடைய கிருஹமென்று சொன்னார்கள்,

·Tg: : |
இந்த அடையாளத்தைக் கொண்டு
கிருஹத்திந்த சென்ற சமயம் மண்டனர் கதவைச்சாத்தி
தாழ்ப்பாளிட்டுக்கொண்டு உள்ளே சிராத்தம் செய்து
கொண்டிருந்தார். கதவு திறக்கப்படாததால் ஆகாசவழி
யாக உள்ளே சென்று வியா ஈரையும் ஜைமினியையும்
பார்த்து அவர்களால் புகழப்பட்டவராய் ஸமீபத்தில்
கின் சார், வங்கியா சாஸ்திரத்திற்கு ப்ராமாண்யம்
கிடையாது. அர்த்தவாதம் என்று சொல்கிற மஹாகர்மட
ரான மண்டனர் பிராமணர்களுக்கு பாதப்ரக்ஷாலனம்
செய்துகொண்டிருந்த சமயம் மஹரிஷிகளால் கொண்
டாடத்தகுந்த பதிலார்வபொர் சிகை யக்ஞோபவீத மில்
லாமல் சிராத்ததினத்தில் தன் கண்ணில் படும்படியாக
எதிரில் வந்து நின்றதைப்பார்த்து பொறுக்காதவராய்
கதவு சாத்தப்பட்டிருக்கும்பொழுது எவ்வழியாக வந்தாய்
என்ற கருத்துடன் "குதோ முண்டி'' என்று கேட்டார்.
இதற்கு ஆசார்யர் கழுத்து வரை முண்டனம் என்று
பதில் கூறினார். இவ்விதம் மேன் மேலும் வக்ரோக்தியாக
இருவரும் வியவஹாரம் செய்யும் பொழுது வியாஸர் தடு
த்து கர்மகாலத்தில் இவ்வித கெட்ட வார்த்தைகள் பேசு
வது உசிதமில்லை வந்தவர் ஸாமான்யரல்ல. ஆத்மஞானி
களுக்குள் சிறந்தவர், மஹாவிஷ்ணுவே வந்திருக்கிறார்
என்ற பாவனையுடன் இவரையும் கிமந்த்பணம் செய்"
என்று சொன்னதும் மண்டனர் பிக்ஷை செய்ய வேண்டு
மென்று பிரார்த்தித்தார், குருவும் "அன்ன பிக்ஷைக்காக
கான் வரவில்லை வாத பிக்ஷைக்காக வந்திருக்கிறேன்.
எல்லா மதங்களையும் ஜபித்து அத்வைத மதத்தை ஸ்தா

·श्रीदेशिकाष्टके
பிப்பது என் னுடைய கார்யம்.
உம்மை ஜரிப்பதற்காக
வந்திருக்கிறேன். தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு என் ஸித்
தாந்தத்தை ஒப்புக்கொண்டால் வாதம் வேண்டாம். இல்லா
விட்டால் விவாதம் நடக்கட்டும். தோல்வியடைந்தவர்
ஜெயித்தவருடைய ஆச்ரமத்தை ஸ்வீகரிக்க வேண்டும்”
என்பது தான் பக்தயமாக ஒப்புக்கொள்ளப்படவேண்டும்”
என்று தன் அபிப்ராயத்தை வெளியிட்டார்.
தைக் கேட்டு மண்டனர் "ஆதி சேஷனையோ மஹா
தேவனையோ , நாராயணனையோ ஜயிப்பதற்கு திறமை
யுள்ள என் வாயிலிருந்து எப்படி ஜபிக்கப்பட்டேன் என்ற
வார்த்தை வரும். விவாதத்தில் மிகவும் பிரியமுள்ள நான்
வெகுநாளாகவே இதை எதிர்பார்த்திருந்தேன். இது
கிடைத்ததால் மிகவும் ஸந்தோஷமடைகிறேன். நாமிருவ
ரும் கட்டாயம் விவாதம் செய்வோம். ஆனால் வெற்றி
தோல்வியை தீர்மானிப்பதற்கு மத்யஸ்தர் ஒருவர் வேண்
டுமே. மத்யஸ்தரில்லாத விவாதம் நிர்ணயமேற்படாமல்
வீணான சிரமத்தையே கொடுக்கும்'' என்று கூறினார்.
தைக்கேட்டு ஸ்ரீ சங்கரர் வியாஸரையும் ஜைமினியையும்
பார்த்து "எங்களுடைய பாக்ய வசத்தால் இங்கு வந்திருக்
கும் நீக்களே மத்யஸ்தர்களாக இருக்கவேண்டும்” என்று
பிரார்த்திக்க அவர்கள் “உபயபாரதி எல்லாமறிந்தவள்
இவளையே ஸாக்ஷியாக வைத்துக்கொண்டு விவாதம் செய்
யுக்கள்" என்று முடிவு செய்தார்கள்.
மண்டனரும்
மூவர்களையும் விசேஷமாக பூஜித்தார்.
தும் வியரளரும் ஜைமினியும் கொஞ்சநேரம் ஸம்பாஷி
த்துவிட்டு குருவிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு சென்றனர்.
கர்மா முடிந்த

·ge: க: |
மறுதினம் மண்டனரின் அனுமதியின் பேரில் மத்ய
ஸ்தையாயிருப்பதற்கு ஒப்புக்கொண்ட லாத்வியான உபய
பாதியை முன்னிட்டு விவாதமாரம்பமாயிற்று. இருவ
ரும் தங்கள் தங்கள் ஸித்தாந்தத்தை விவரித்தனர். ஒல்
வொருமாளும், ஆஹ்னிகங்களை முடித்துக்கொண்டு விவா
ஆரம்பிப்பார்கள். உபயபாரதியும் தன் யோகசக்தி
யால் செய்யப்பட்ட மாலைகளை இருவர் கழுத்திலும்
போட்டு யாருடைய மாலை வாடுகிறதோ அவரே தோல்வி
யுத்தவர் என்று கூறி வீட்டுக்கார்யங்களை கவனித்துக்
கொண்டிருப்பாள், மத்யான்னமையம் பதீச்வரரை
பிக்ஷைக்கும், தன் பர்த்தாவை போஜனத்திற்குமழைப்
பாள். இவ்விதம் ஐந்தாறு தினங்கள் சென்றதும் ஒரு
தினம் தன் பர்த்தாவின் கழுத்திலுள்ள மாலை வாடியிருப்
பதைப்பார்த்து இருவரையும் பிக்ஷைக்கு கப்பிட்டாள்.
இவளுடைய சாதுர்யத்தைப்பார்த்து ஸ்ரீ சங்கரர் ஆனந்த
மடைந்தார். "துர்வான மஹரிஷியால் எனக்கு ஏற்பட்ட
சாபம் தங்களுக்கு ஜயம் ஏற்பட்டதிலிருந்து இன்று
முடிந்து விட்டது. ஆனதால் நான் என் ஸ்தானம் செல்
கிறேன்" என்று உபயபாரதி கூறி கிளம்பிச் செல்ல ஸ்ரீகுரு
அவளையும் ஜயித்து தன் வித்தாந்தத்தை உலகம் கோன்
படும்படி செய்ய வேண்டுமென்று விரும்பியவராய் வன
துர்க்கா மஹாமந்திரத்தால் அவளைத்தடுத்து தாயே, .
ஸரஸ்வதியென்றும் லோகோபகாரத்திற்காக அவதாரம்
செய்திருக்கிறாயென்றும் அறிந்து கொண்டேன். பக்த
னான என் கோரிக்கையை பூர்த்தி செய்துவிட்டு செல்ல
வேண்டுமென்று பிரார்த்தித்தார்.
D. 41

·श्रीदेशिकाष्टके
ஒன்பதாவது ளர்க்க ஸங்கிரஹம்.
மண்டனர் குருவின் வார்த்தையால் மனதில் உறுதி
கொண்டபோதிலும் "நான் தோல்வியடைந்ததைப்பற்றி
எனக்கு வருத்தமில்லை. எல்லாமறிந்த ஜைமினி மஹ
கிஷியின் வார்த்தையும் பொய்யாக ஆய்விட்டதே என்பதில்
தான் வருத்தம்' என்று கூறினார் இதைக் கேட்டு ஸ்ரீதரு
வும் 'இதைப்பற்றி நீர் வருத்தப்படவேண்டாம். ஜைமினி
மஹரிஷிக்கும் இதில் தான் தாத்பர்யம். நன்கு கவனித்
தால் தெரியவரும். இதை தீர் அறிந்து கொள்ளவில்லை.
பானை விரும்பாமல் செய்யும் கர்மாவானது சித்தசுத்தி
வைராக்கியம் மூலம் ஞானத்திற்கு ஸாதனமாகிறது.
வேதம் ப்ரவிருத்தி நிவிருத்திபரம் என்று ஜைமினி சொன்
னது கர்ம காண்டத்தைப்பற்றியது. ஞான காண்டத்
தைப்பற்றியதல்ல, இவ்விதமே ஜைமினி ஈச்வரனை நீராக
சணம் செய்ததற்கும் தார்க்கிகர்க சொல்வது போல
கேவல அனுமானத்தால் ஈச்வரனை ஸாதிக்க முடியாது
என்பதில்தான் தாத்பர்யம்” என்று கூறி ஜைமினி மஹரிஷி
மை ஸ்மரித்தார். அந்த நிமிஷமே முனிவர் அங்குவந்து
மையை அறிந்து லோக க்ஷேமத்திற்காக அவதரித்த
னுடைய மஹிமையை வர்ணித்து
ரைப்பார்த்து இவர் சொன்னதுதான் என்னுடைய
அபிப்பிராயம், இவர் சொல்வது முழுவதும் நம்பத்
தகுந்தது” என்று கூறி ஸமாதானம் செய்து மறைந்து
விட்டார்,
மண்ட

·g: க: |
மண்டனரும் ஸமாதானமடைந்து ஸந்தேஹம்
குருவின் மஹிமையை அறிந்து ஸ்தோத்ரம் செய்து
ணம்ஸாஸாகரத்திலிருந்து கரையேறுவதற்காக தங்கள்
பாதத்தையே சரணமாக அடைக்தேன். என்னை சிஷ்யனாக
ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்' என்று பாதத்தில் விழுந்தார்.
குருவானவர் அவருக்கு அனுக்ரஹம் செய்ய ஆவலுள்ள
வராயிருப்பதை அறிந்த உபயபாரதி "யதிஸார்வ
பொமரே! பால்யத்தில் என் வருங்காலத்தைப்பற்றி
என் தாயாரால் கேட்கப்பட்ட ஒரு யோகீச்வரர் ''ப்ரஹ்
மானின அவதாரமான இவளுடைய கணவன் பரமேச்வ
ராவதாரமான யதீச்வரரால் விவாதத்தில் தோல்வியடை
யப்போகிறார்” என்று கூறிச்சென்றார். அவ்விதமே நட
ந்து விட்டது. ஆனாலும் மனைவியை கணவனுடைய பாதி
சரீரமாக வேதம் கூறுவதால் என்னையும் ஜரித்தால் தான்
பூர்ண ஜயம் உமக்கு கிடைக்கும். இல்லாவிடில் பாதி
ஜயம்தான்” என்று கூறினாள்.
குருவும் அதை அங்கீகரித்து "கார்கியுடன் யாக்ஞ
வல்க்யர் விவாதம் செய்தது போல் உன்னுடன் விவாதம்
செய்வதில் தப்பில்லை. மேலும் தன் மதத்தை எதிர்க்
கின் றவன் புருஷனாரிருந்தாலும் ஸ்திரீயாயிருக்தாலும்
ஜெயிக்கவேண்டியது அவசியம்'' என்று கூறினதும் இரு
வருக்கும் பெரிய பண்டித ஸதஸ்ஸில் விவாதம் ஆரம்ப
மாயிற்று. ஆஹ்னிக்காலம் தவிற எல்லா காலங்களிலும்
விவாதம் நடந்தது. இவ்விதம் பதினேழு காட்கள் சென்
எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் ப்ரச்னம் செய்து ஒன் நீ
லும் ஜயிக்க முடியாமலிருப்பதைக் கண்டு

·श्रीदोशकाष्टके காம பால்யத்திலேயே ய ஸந்யாஸாச்ரமம் புகுந்ததாலும், ஸக்யாவி தர்மங்களிலிருந்து கழுவாமலிருக்கிறபடியாலும் தந்திரத்தில் அப்யாஸமில்லாதபடியாலும் அதில்தான் ஜபிக்க வேண்டுமென்று எண்ணி ப்ரச்னம் செய் தாள், ஸ்ரீ சங்கரரும் இதற்கு பதில் கூற ஒருமாதம் அவகாசம் கொடுக்கவேண்டுமென்று கேட்டுக் கொண்டு சிஷ்ய கணங்களுடன் ஆகாச மார்க்கமாக அங்கிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றார். *- அப்பொழுது ப்ராணனை இழந்த, ஸ்வர்க்கலோகத்தி விருந்து வந்த தேவன் போன்ற அமருகராஜனுடைய சரீரத்தில் தன் யோக சக்தியால் பிரவேசிக்க விரும்பிய ஆசார்யரை பத்மபாதர் காமபரவசமாய் யதி தர்மத்திற்கு பக்கம் சேருமென்று கூறி தடுத்தார். அதற்கு ஆசார்யர் * அஸக்கமான ஆத்மஸ்வரூபத்தை அறிந்தவனுக்கு ஒரு வித லக்கல்பமுமில்லாததால் அவன் ஒரு நாளும் காம பரவசனாக ஆகமாட்டான். வஜ்ரோளி என்னும் யோகத்தை அப்யஸித்தவனுக்கு விரத லோபம் ஏந் படாது. ஸ்ரீ கிருஷ்ணபரமாத்மா கோபிகைகளுடன் காடை செய்யவில்லையா யா? ஸ்வப்ன பனத்தில் செய்யும் புண்ய பாபங்கள் இவனுக்கு பலனை கொடுக்கின் றனவா? அது போல ஆக்மாவைத் தவிற மற்றெல்லாவற்றையும் ஸ்வப் சத்திற்கு துல்யமாக பார்ப்பவனுக்கு புண்ய பாப் ஸம்பச் தமும் கிடையாது ஆனதால் கவலையில்லாமல் வரும்வரை இங்கேயே குஹையிலிருந்து கொண்டு இந்த தேஹத்தை காப்பாற்றிக் கொண்டிருங்கள்” என்று உறி கா ·. ge: க: | யோக'சக்தியால் சரீரத்திலிருந்து பிரன் வழியாக கிளம்பி அமருக சரீரத்தில் புகுந்து ல் முதலியை அசைத்துக் கொண்டு எழுத்திருந்தார். இதைக் கண்டு சதோடிக்கொண்ட ஸ்திரீகளாலும் மந்திரிகளாலும் சாந்திகர்கள் செய்விக்கப்பட்டவராய் பட்டத்து யானைகின் கேல் எறிக்கொண வாத்ய கோஷங்களுடன் ககரத்தில் தர்மமாக பிரஜைகளை பரியாலித்து வந்தார். தாரணமான யாரோ ஒரு பத்தாவது ஸர்க்க ஸங்கிரஹம். ஆசார்யர் சரீரத்தில் புதக்து ராஜ்ய பரிபாலனம் செய்யும் பொழுது ஜனங்கள் ஸ்வதர்மத்தை விடாது அனுஷ்டித்து வந்தார்கள். காலத்தில் மழை பெய்து பூமி முழுவதும் செழிப்பாயிருந்தது. குருவின் புத்தி, தைர்யம், சௌர்யம் கொடை முதலிய குணவிசேஷங்களைக் கண்டு மந்திரிகள் இவர் தம் ம்முடைய பழய ராஜா அல்ல. மஹா புருஷர் தன் யோக சக்தியால் இச் சரீரத்தில் புகுத்திருக்கிறார். மறுபடியும் மறுபடியும் தன் சொந்த சரீரத்தில் பிரவேசிக்காமல் இந்த சரீரத்திலேயே ஸ்திரமாக கும்படி செய்துவிட வேண்டும்' ரஹஸ்யமாக ஆலோசித்து " பிராணனில்லாத சரீரம் எங்கிருந்தாலும் தேடிக் கண்டுபிடித்து உடனே கொளுத்திவிடுங்கள். என்று உத்தரவு செய்து தூதர்களை அனுப்பினார்கள். குருவும் ஆப்தர்களான மந்திரிகளிடம் ராஜ்ய பாரத்தை ஒப்புவித்து விட்டு காமசாஸ்திர சஹண்யங்களை அறிந்து என்று ·श्रीदेशिकाष्टके கொள்ள அந்தப்புரத்தில் ஸ்திரீகளுடன் விஹாரம் செய்து கொண்டிருந்தார். ஸ்வல்ப காலத்திலேயே முழுவதும் அறிந்து அது விஷயமாக ஒரு கிரந்தத்தையுமியற்றினார். இது ஸமயம் குருவின் சரீரத்தை ஜாக்ரதையாக காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கும் சிஷ்யர்கள் ஒரு மாதம் சென்றும் குரு வராததால் மிகவும் வருந்தியவர்களாய் தங்களில் சிலரை அங்கேயே இருக்கும்படி செய்துவிட்டு பத்மபாதர் முதலிய முக்ய சிஷ்யர்கள் குருவைத்தேடி புறப்பட்டுச் சென்றனர். மலைகளிலும் காடுகளிலும் தகங்களிலும் தேடிக் கொண்டு க்ரமமாக அமருக தேசத்தை யடைந்து தேசத்தின் செழிப்பைப் பார்த்து மஹாராஜன் இறந்து பிறகு பிழைத்த வரலாறையும் கேள்விப்பட்டு அங்கேயே ய குரு இருப்பதாக தீர்மானித்து காயாக வேஷத்துடன் ராஜஸபை சென்று குருவுக்கு மட்டும் விளங்கும்படியாக தத்வத்தை எடுத்துச் சொன் னார்கள். அதைக் கேட்டு அந்த நிமிஷமே ராஜ சரீ சத்தை விட்டுக் கிளம்பி தன் சரீரத்தில் புகுத்து கொண்டார். அதே சமயம் மந்திரிகளால் உத்தரவிட்டு அனுப்பப்பட்ட தூதர்கள் தன் சரீரத்தில் தெருப்பிட் உருப்பதை அறிந்து ஸ்ரீ லெக்ஷ்மீந்ருஸிம்ஹரை ஸ்தோத் ரம் செய்தார். அவருடைய அநுக்ரஹத்தால் தாபம் தணிந்தவராய் சிஷ்யர்களுடன் மறுபடியும் மண்டன இருஹம் சென்மூர், மண்டனரும் மிகச் சந்தோஷங்கொண் டவராய் தன்னுடைய தனமெல்லாவற்றையும் தன்னையும் குருவிடம் அர்ப்பணம் செய்தார். சாரதையும் 'எல்லா மறிந்தவரும் எல்லா வித்யைகளுக்கும் ஈசனான தங்களுக் ·Tge: *க: | . குத்தெரியாதது இருக்கிறது. சிஷ்டர்களின் வலம்ப்ரதாயத்தை காப்பாற்றுவதற்கும் பிறருக்கு வழி காட்டுவதற்காகவும் தான் ஒரு மரணம் அவகாசம் கேட் பிறர் சரீரத்தில் புகுந்ததும். என் கணவனை முழுவதும் ஜயித்தாய்விட்டது. ஸ்தானம் செல் றேன். அனும மதி கொடுக்க வேண்டும்” என்று கூறினாள். என்னால் கல்பிக்கப்பட்ட ஸ்தானங்களில் எப் பொழுதும் ஜாக்கித்யத்தை யடைந்து கொண்டு பக்தர்கள் கோரிய பலனைக் கொடுத்து காப்பாற்றவேண்டும்'' என். அங்கீகரித்து ஸ்தானம் சென்றான், மண்டனரும் ளந்யாஸாச்ரம ஸ்வீகாரம் செய்து கொள்வதற்கு பூர்வாங்கமாக செய்யவேண்டிய வைதிக கர்மாக்களையெல்லாம் செய்து ஸர்வஸ்வத்தையும் கியாகம் செய்து குருவை அடைந்தா குருவும் மஹாவாக்யோபதேசம் செய்தார். பிறகு சிஷ்யர் களுடன் ஆசார்யர் மஹாராஷ்ட்ரம் முதலிய தேசங்களில் சஞ்சரித்து தன் கிரந்தங்களை பிரசாரம் செய்து கொண்டு க்ரமமாக ஸ்ரீசைலம் சென்றார். பரர்:க: माष्यभूषितमागताजपदादिनेयमबोधयद व्यासतोषणवादघोराणिरीशदचवरेड्यराट् । भट्टपादनिदेशमण्डनमिश्रवादविशारदो भारतीमपि संजयन्नमर्जयन नृहरि स्तुवन् ॥ ४॥ भाष्येति । पूर्वश्लोकान्तिमपादः अनुवर्तते । सूत्रवेद- சாணமாக ·श्रीदेशिकाष्टके -- शिरस्सुगातसनत्सुजातसहस्रकं भाष्यभूषितं स्वीयभाष्येण भेद- वादनिराकरणपरेण अलंकवं, अब्ज पदः आदिः यस्य स चासो नेयश्च विनेयश्च । आगतश्चासौ अजपदादिनेयश्व तम ; जात्येक वचनम् । यः गुरुरबोधयत अध्यापयामासेत्यर्थः । एतच भाष्यं देवलोकेष्वपि प्रथितं बभूव । तथाहि-भाष्येण भूषिता या मा लक्ष्मी: लक्ष्म्यादिनानाशक्तिरूपेण वर्तमाना पराशक्ति, आगतश्चासौ अन्ज पदश्च अब्जं पदं स्थानं यस्य सः कमलासन इत्यर्थः । तदादीन नेयान् विनेयान् शिष्यान् इत्यर्थः। अबोध. यत् , माध्यमिति शेषः । दक्षिणामूर्तिरूपेणेत्यर्थः । 'दक्षिणामूर्ति- रूपिणी' इति ललितासहस्रनामोक्तेः । एवं च तदवसरेण वटवरू- मूळे ब्रह्मादिशिध्यान परमात्मतत्त्वं बोधयन्ती पराशक्तिरपि माध्येणालंकृतेत्युक्त्या तल्लोकपर्यन्तं भाष्यं प्रसिद्धमभूदिति म्वन्यते । व्यासस्य तोषणी वादानां धोरणी यस्य सः । व्यासस्य बोषणवादाः श्लाघावचनानि तेषां धोरणी यस्य सः॥ ईशेति । ईशेन विश्वनाथस्वामिना दत्ता वरः भाष्य- करणाद्वतमतप्रचारणशिष्यस्थापनादिरूपः यस्मै स चासौ ईड्य- राट् च पण्डितप्रवरैः स्तुत्यानां वरः पण्डितानां श्लाघनीयतम इत्यर्थः । भट्टपादेति । भट्टपादस्य निदेशः मण्डनजयेन सर्वेषां जितत्वं, तेनैव भाष्यटीका कारयितव्या इत्यादिरूपं विज्ञापन मण्डनं यस्य सः। मिश्रवादे विशारदश्च समर्थश्च । भारती उमयमारतीमपि संजयन् संप्रदायेन जयन् मन् परकायस्वीक- ।

·चतुर्थः श्लोकः। रणार्थ अम अममकशी स्वप्रवेशन ऊर्जयति प्राणयति बलयनीति अमरूई । ऊ बलप्राशनयोः' इति धातो: विनम्नत्यरूपम अमरकराजजागर मानवलायां मण्डने तत्तलीलीचिनालंकरो; मिश्रे मित्रगे मेलन इत्यर्थः । गान- वेलायां नाननालादिविचित्र जानिमिश्रण, वादे विनोदवेलायां चाटुभाषणे च विशारदः ममर्थः । अक्षक्रीडावे लायां विविध शासन अन हानि प्रयोजयनीति च विशारदः। जयन् राज्यभरिपालन वन व पृनया मकर्षण वर्तमानश्च नृवार नरं मनुष्य शरीरं वयनिचिह्न शरीरमिति यावत । तं हरति अपहनि दहनीति नृहरिः दून विमृष्टामिः तं शमयितु- मिति शेपः । नृहरि लक्ष्मीनृसिंह स्तुवन् स्तुतवान् इत्यर्थः । स्तोत्रेण प्रसन्नल कमीनृसिंहानुप्रहेग शान्नदहनः सन मण्डनगृहं प्रापति पूरणीयम् ।। ஸ்ரீ சக்கரர், ப்ரஹ்மஸூத்ரம், உபநிஷத்துக்கள், பகவத்கீதை, ஸகத்ஸு ஜாதீயம், விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாம ஸ்தோத்ரம் இவைகளுக்கு பாஷ்யமியற்றி பத்மபாதர் முதலிய சிஷ்யர்களுக்கு சொல்லிவைத்தார். பூலோ கத்தில் மட்டுமல்ல, தேவலோகத்திலும் பாஷ்யம் ப்ரசா ரத்தை யடைந்து தேவர்களும் இதைக் கற்கவும் கற்றுக் கொடுக்கவும் ஆரம்பித்தனர். குரு விருத்த பிராஹ்மண வேஷத்துடன் வந்த ஸ்ரீ வியாஸருடன் விவாதம் செய்து அவரை சந்தோஷப்படுத்தி அவரால் பலவாறு சிலாகிக்கப் D.5.

·श्रीदेशिकाष्टके
னரை
பட்டார். சண்டாள வேஷத்துடன் வந்த
நாதரிடமிருந்து பாஷ்ய மியற்றவும் அத்வைத ஸித்தாக்
தத்தை பரவச் செய்யவும் ஆங்காங்கு சிஷ்யர்களை
ஸ்தாபிக்கவும் வரங்களைப் பெற்று சிறந்த பண்டிதர்
களாலும் புகழப்பட்டு
புகழப்பட்டு விவாதத்தில் எல்லோரையும்
ஜெயிப்பதற்காக பட்டபாதரை அடைந்தார். மண்ட
அவரைக் கொண்டே பாஷ்யத்திற்கு
வார்த்திகம் இயற்றும்படியும் அவர் ஒருவரை ஜயித்
தாலேயே போதுமென்றும் பட்டபாதரால் தெரிவித்துக்
கொள்ளப் பட்டவராய் மண்டன மிச்ரரை ஜயித்து அவர்
பத்னியான உபயபாரதியை ஜயிப்பதற்காக யோகசக்தி
யால், பிராணனை இழந்த அமருக ராஜனின் சரீரத்தில்
புகுந்து முன்னை விட சிறப்பாக தர்மம் ஓங்கி பூமி செழிக்கும்
படி பிரஜைகளை பரிபாலனம் செய்து கொண்டு, அந்தப்
புரத்தில் ஸ்திரீ ஜனங்களுடன் விஹாரம் செய்து கொண்டு
காமசாஸ்திர ரஹஸ்யத்தை முழுவஈம் நன்கு அறிந்து,
சமயத்தில் மாறுவேஷங் கொண்ட சிஷ்யர்களால் விக்ஞா
பனம் செய்து கொள்ளப்பட்டவராய் மறுபடியும் அந்த
சரீரத்தை விட்டு தன் சரீரத்தில் புகுந்து, மந்திரிகளின்
உத்திரவின் பேரில் தூதர்கள் நெருப்பு வைத்திருப்பதை
அறிந்து ஸ்ரீ லெக்ஷ்மீருஸிஹ்மரை ஸ்தோத்ரம் செய்து
ருடைய அனுக்ரஹத்தால் தாபம் தணிந்து வஸ்த
சாக மறுபடியும் மண்டன கிருஹம் சென்றார்.
>

·पञ्चमः श्लोकः। । ॥ पञ्चमः इलोकः॥ (एकादवाम कथा) श्रीशैल अत्रवास समये कदाचिन् कश्चित कश्चित कापालिका चिरकालं दुकरतापला इशं साक्षात्कृत्य मझरीरकैलामगमनं नववरण बिहारं च प्रार्थयामास । तब मनोरथः मिध्येन् यदि मदर्थ चक्रवनि शिर वा सर्वज्ञजिरो वा अनौ हूयेन' इत्युक्त्वा- उन्नलिने परमेश्वर नदयं यतनानः कालिकः चक्रवर्तिशिर: न मनन इति निश्चिन्य परमाचार्यसमीपं प्राप्य पाना चातुधुरी शानन यामनं रथं प्राधिनत्रान् । नदा परम- कामगिको गुमरगी कृत्य नईयां प्रार्थना रहन्थेव नःमाधयितु- मुचिनम् । शिष्यविदितं चेत् कार्यस्य विधान: प्रमज्येन । लम्मान प्रातरामच्छ" इत्युक्त्या प्रेग्यानाम । तथैव कापालिक: प्रानरागनः। तदा पझरादादयः मेंडशियाः स्नानाद्यर्थ बहिर्गना आसन । कापालिक दृष्ट्वा गुमच एकान्ने निर्विकल्पक- समाधी स्थितवान् । विस्मृतप्रजातं समाधिलीनं श्रीगुरुं इन्तुं सुरापूर्णकपालहस्तः करालकृपागपाणिः कापालिकः याव- दन्तिकमाजगाम तावत पद्मपादः स्वयमेव तं वृत्तान्तं मनसि ज्ञात्वा क्रुद्धः मन् सकलातिनाशनं प्रहादवत्सलं श्रीलक्ष्मीनृसिंह स्मृत्वा तन्मन्त्रसिद्धत्वात तरक्षण एवं नृसिंहो भूता प्रचण्डाट्ट- हासः सहसाऽऽत्य कालिकं विदार्य ब्रह्माण्ड मिन्दनि- बोच्चैर्जगर्ज । वेन च समाधेर्युस्थितो गुरुवरः पुरतो गर्जन ..

·श्रीदेशिकाष्टके नृसिह्यं तेन व्यापादितं कापालिकं च दृष्ट्वा वृत्तान्तं सर्वमपि शिष्यमुखादवगत्य श्रीनृसिंह तुष्टाव । तेन च सः सद्यः शान्तः प्रसन्नो बभूव ॥ ततः स्निग्धैः पृष्टः पद्मपादः स्वस्य नृसिंहप्रसाद- लामवृत्तान्तमुक्तवान "पूर्व कदाचित् अहोबल नामकपर्वत पुण्यारण्ये भक्तैकत्रश्यं भगवन्तं श्रीलक्ष्मीनृसिंह ध्यायन्नेक बहूनि दिनान्यतिबाहयन्नासम् । तदा केनचिन् किरातयूना 'किमर्थमेकान्ते एको वससि' इति बहुवारं पृष्टः अहं 'वनेऽस्मिन् मृगः कश्चिन् आकण्ठं दिव्यमांकृति: तत्परं सिंहाकृतिश्च वसति । स तु नाक्षिगोचरो भवति' इत्यवादिषम् । तंदानी मेक वनचरोऽयं प्रविश्य वनं लताभिस्तं दृढं बद्धा आकृष्य मम पुरतः स्थापितवान् । तं दृष्ट्वा 'भगवन् , महर्षिभिः मनसा- ऽप्यगम्यो भवान् कथं वनेचरस्य वशंवदस्तिष्ठति' इति प्रार्थित- सन् 'यथाऽनेनैकाग्रतया ध्यातः न तथा ब्रह्मादिभिरपि । किमु वक्तव्यं नान्यरिति । अतो नायमुपालम्भाहः' इति वदन् प्रसादं विधाय विरोऽधात् ।" इति ॥ ॥ द्वादशसर्गकथा॥ कदाचित् श्रीगुरुः तीर्थाटनार्थ प्रवृत्तसन् गोकर्णक्षेत्र प्राप्य तत्र परमेश्वरं अपूर्वपद्धतिना स्त्रोत्रविशेषेणाहीयेत्या ठतः प्रस्ताव मध्येमार्ग मृतं शिशुं अङ्के निधाय प्रलपन्तौ तदेकपुत्री ·पञ्चमः श्लोकः। ६९ - - पितरी दृष्ट्वा दयया शिशुं समुज्जीवयन तदीयानानन्दयित्वा मूकाम्बिकालयं प्राप तत्र विविधरहस्यार्थकपद्यविशेषैः श्रीमूकाम्बिका विधिवदुगास्य मराराध्यमानः कश्चित्कालमुवास। अथ ततः प्रस्थाय आदिनाग्निमहम्रद्वयमण्डिनं श्रीबलिनामक- मग्रहारं प्राप्य तत्र प्रभाकरना मकद्विजश्रेठेन आवाल्यानडाकृति सपुत्रं आनीच स्वपादयोनामित पादौ विहायानुस्थितवन्तं स्वहस्तेन उत्थाप्य ' कुवं, किमेवं जडवत्प्रवृत्तः' इनि पप्रच्छ । तच्छ्रुत्वा म: 'नाई नडा, नु जड प्रवनने मत्मन्निधानेन' इत्यादि- द्वादशः द्रुमनामलकरन आन्मनत्वं बोधयद्भिः आत्मानं तम्य हस्तामलकः' इति नामधेयं विधाय 'नायं गृहवामाईः, अत्रैव निष्ठतु' इन्युक्त्वा पितरी संप्रेष्य तमपि शिष्यत्वेन अदाय शृङ्गगिरि पनि प्रतस्थे । शृङ्गगिरि प्राप्य नत्रैव कञ्चिका बसन नत्रन्य पण्डिन श्रेष्ठान म्वकीय ग्रन्थजात- सर्वशिल्यविचित्रं श्रीशारदाम्बाया आलयं निर्माप्य तत्र प्रत्यहं विस्तरशः पूजादिकं प्रवर्तयामास ।। . प्रकाशयामाम। मध्यापयामान பதனேன் றவது ஸர்க்க ஸங்கிரஹம். ஸ்ரீ சைல க்ஷேத்ரத்தில் ஆசார்யாள் சிஷ்யர்களுடன் வாஸம் செய்யும் சமயம் காபாலிக மதத்தைச் சேர்ந்த ஒரு வன் ஸ்ரீசங்கரபகவத்பாதருடைய கீர்த்தி எல்லா திசைகளி லும் பரவிவருவதைக் கண்டு அவர் இயற்றிய கிரந்தங்களை யும் பார்த்து மனது பொறுக்காமல் தன் மதம் அழிந்து ·श्रीदेशिकाष्टके ஈசனை விடுமோ என்று பயந்து எவ்வித உபாயத்தாலாவது அவரைக் கொன்றுவிட வேண்டுமென்று தீர்மானித்து மாறு வேஷத்துடன் அவர் சமீபம் சென்று வினயத் துடன் அவரைப் புகழ்ந்து பிரார்த்தித்தான் ''கான் வெகுகாலம் கடும் தவம் புரிந்து கபாலியான கேரில் கண்டு இந்த சரீரத்துடனே யே கைலாசம் சென்று ஈசனுடன் விஹாரம் செய்யவேண்டுமென்று வேண்டிக் கொண்டேன். சக்ரவர்த்தியின் சிரஸ்ஸையோ அல்லது ஸர்வக்ஞனுடைய சிரஸ்ஸை ஐயோ என்னை உத்தேசித்து அக்னியில் ஹோமம் செய்வாயேயானால் உன் அபீஷ்டம் திறைவேறும் என்று அனுக்ரஹம் செய்துவிட்டு மறைத்து விட்டார். சக்ரவர்த்தியின் சிரஸ்ஸைப் பற்றி மனதாலும் எண்ண முடியாது. தாங்களோ ஸர்வக்ஞர். லோகத்திற்கு உபகாரம் செய்வதையே விரதமரகக் கொண்டவர். தாங்கள் தங்கள் சரீரத்தை எனக்குக் கொடுத்து என் மனோரதம் நிறைவேறும்படி அனுக்ரஹம் செய்யா வேண்டும் '' இதைக் கேட்டு கருணா தியான குருவும் அதை அங்கீகரித்து " இது விஷயம் சிஷ்யர்களுக்குத் தெரிந்தால் இடைஞ்சல் ஏற்பட்டு காரியம் நிறைவேறாமல் போய்விடும். அதனால் நாளைக் காலையில் நான் தனிமையி லிருக்கும் பொழுது வந்து காரியத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ளும் '' என்று கூறினார். அவ்விதமே மறுகள் காலையில் சிஷ்யர்களெல்லாரும் ஸ்னானத்திற்காக வெளியில் போயிருக்கும் பொழுது காபாலிகன் வந்தான். குருவும் தனிமையில் உட்கார்ந்துகொண்டு சரீரத்தை மறந்து நிர்விகல்பக ஸமாதியிலிருந்தார். காபரலிகன் ஸுரை

·TH: 5
செம்பிய கபாலத்தைக் கையிலேந்தியவனாய் மற்றொரு
கையில் கத்தியை எடுத்துக் கொண்டு சிரஸ்ஸைக் கத்தி
யால் கொய்வதற்காக ஆசார்யரின் ஸமீபத்தில் வருவதற்
குள பத்மபாதர் இந்த விபரத்தை தைவவசமாகத்
தானாகவே அறிந்து கோபங்கொண்டு எல்லாத் துன்பம்
களையும் போக்கடிக்கும் ப்ரஹ்லாத வத்ஸலரான ஸ்ரீ
லெக்ஷ்மீந்ருஸிம் ஹரை ஸ் மரித்து
அவருடைய மந்தி
ரத்தை ஆவிருத்தி செய்து ஸித்தி பெற்றிருக்கிறபடியால்
அந்த நிமிஷமே
கரஸிம் ஹருடைய
ஆவேசத்தை
அடைந்து அட்டஹாஸம் செய்து கொண்டு காபாலிகன்
ஸமீபம் வந்து ஹிரண்யகசிபுவைப்போல காபாலிகன்
சரீரத்தைக் கிழித்து பிரம்மாண்டம் பிளக்கும்படியாக
கர்ஜித்தார். அதனால் ஸமாதி கலைந்து எழுந்திருந்த
ஆசார்யர் முன்னால் கர்ஜித்துக் கொண்டிருக்கிற கர
ஸிஹ்மரையும் அவரால் கொல்லப்பட்ட காபாலிகனையும்
பார்த்து சிஷ்யர் மூலம் விருத்தாந்தமறிந்து நரஸிம்மரை
ஸ்தோத்ரம் செய்து சாத்தப் படுத்தினார்.
பிறகு பத்மபாதர் தனக்கு நரஸிம்ஹரின் அனுக்
ரஹம் கிடைத்த வரலாறைக் கூறினார், ''முன் ஒரு சமயம்
அஹோபலம் என்ற மலையின் ஸமீபமுள்ள காட்டில்
பகவான் ஸ்ரீ லெக்ஷ்மீகரஸிஹ்மரை த்யானம் செய்து
கொண்டு வெகுசாள்கள் வஸித்து வந்தேன். ஒருகாள்
வேடச்சிறுவன் ஒருவன் என்னிடம் வந்து ' எதற்காக
தனிமையில் தாங்கள் வஸித்து வருகிறீர்கள்' என்று
கேட்டான். பதில் சொல்லவில்லை. இவ்விதம் பலதடவை

·७२ श्रीदेशिकाष्टके * கேட்டபிறகு 'இக் காட்டில் கழுத்துவரை மனித உருவத்துடனும் அதற்கு மேல் ஸிஹ்ம உருவத்துடனும் ஒரு மிருகம் வலிக்கிறது. அதை நேரில் பார்ப்பதற் காகவே தவம் செய்கிறேன் ' என்று சொன்னேன். அப்பொழுதே அவ்வேடன் காட்டிற்குள் புகுந்து கண்டு பிடித்து கொடிகளால் கழுத்தில் கட்டி இழுத்துக் கொண்டுவந்து முன்னால் நிறுத்தினான், அவரைப்பார்த்து * ஸ்வாமி, மஹரிஷிகளுடைய மனதிற்கும் எட்டாத தாங்கள் எப்படி ஒன்றுமறியாத இவ்வேடனுக்கு கட்டுப் பட்டிருக்கிறீர்' என்று பிரார்த்திக்கப்பட்டவராய் ஏகாக்ர மனதுடன் இவன் த்யானம் செய்தது போல் வேறு ஒரு வரும் த்யானம் செய்யவில்லை. குறைவாக நினைக்க வேண்டாம் என்று கூறி எனக்கு அனுக்ரஹம் செய்து விட்டு மறைந்துவிட்டார் '' என்று கூ றினார். இவனைக் பன்னிரண்டாவது ஸர்க்க ஸங்கிரஹம். ஒரு ஸமயம் ஸ்ரீ குருவானவர் தீர்த்தாடனத்திற்காக சிஷ்யர்களுடன் கிளமபி கோகர்ண க்ஷேத்ரம் சென்று அக்கு ஈச்வரனை ஸ்தோத்ரம் செய்து பூஜித்து அங்கி ருந்து புறப்பட்டு கசிவழியில் ஓர் கிராமத்தில் இறந்த சிறு குழந்தையை மடியில் வைத்துக்கொண்டு புலம்பிக் கொண்டிருக்கும் தாய் தந்தையரைப் பார்த்துக் நருணை கொண்டவராய் குழந்தையைப் பிழைக்கும்படி செய்து அவர்களை சந்தோஷப்படுத்தினார். பிறகு அங்கிருந்து இளக்பி மூகாம்பிகாலயம் சென்று அம்பாளைப் பூஜித்து தோதரம் செய்து கொஞ்சகாலம் அங்கே வளித்து ·qா! க: | வந்தார். பிறகு அங்கிருந்து புறப்பட்டு ஆவிதாக்னிகள் பலர் வாஸம் செய்யும் ஸ்ரீபலி என்னும் கிராமத்தை படைக்தார். அங்கே ப்ரபாகர் என்னும் பிராமணர் ஆசார்யாளுடைய மஹிமையைக் கேள்விப்பட்டு பிறந்தது முதல் ஜடமாயிருந்த தன் புத்திரனை ஆசார்யானின் ஸமீபம் அழைத்துக் கொண்டுவந்து இணங்கும்படி அனுக்ரஹம் செய்ப வேண்மென்று பிரார்த் தித்தார். தன் பாதத்தில் விழுந்த பையன் எழுந்திருக் காமலிருப்பதைக் கண்டு ஆசார்யர் தன் கையால் அவனை பூப்பி '; யார் : சன இவ்விதம் ஜடம் போலிருக் கிறாய்'' என்று கேட்டார். இதைக் கேட்டு அவன கான் ஜடனில்லை. சேதனனான என்னுடைய ஸாக்கித்யத்தால் தான ஜடமெல்லாம் வேலை செய்கிறது என்று ஆரம்பித்து உளளங்கை நெல்லிக் கனி போல ஆக்மதத்வத்தை விளக்குகின்ற பன்னிரண்டு சுலோகங்களால் தன்னைக் தெரிவித்தான். இதைக் கேட்டு உங்களுட வீட்டில் வஸிக்கத்தகுந்தவனல்ல. இவன் என்னுடனேயே இருக்கட்டும்'' என்று சொல் தந்தையை அனுப்பிவிட்டு இவனுக்கு 'ஹஸ்தாமலகர்' என்று பெயரிட்டு சிஷ்யனாக ஏற்றுக்கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பி சிருங்ககிரிக்குச் சென்று அங்கே எல்லாருக்கும் யெல்லாம் கற்றுக் கொடுத்துக் கொண்டு கொஞ்ச காலம் வாஸம் செய்து வந்தார். அங்கே ஆச்சர்யப்படும்படியான பல சில்பம் நிறைந்த கோவில் கட்டி அங்கே சாதாம்பாளை ப்ரதிஷ்டை செய்வித்த விஸ்தாரமாக பூஜைகள் நட கும்படி ஏற்பாடு செய்தார். தன் ·श्रीदेशिकाष्टके ॥ पञ्चमः श्लोकः । शिष्यमण्डनखण्डिताखिलवादिवादविजृम्भणो मूकमातमुखालयाटनहस्तधात्रिनिषेवितः । ऋश्यशृङ्गपुर वसन्नुरु शारदालयमातनोत् पद्मपादहतार्थितोचमगात्रभैरवपूजनः ।।५॥ || व्याख्या॥ शिष्येति । किञ्च यः परमाचार्यः उभयभारत्या ब्रह्मलोक- गमनानन्तरं शिष्यभूतः मण्डनमिश्रःपद्मपादाचार्यस्याप्युपलक्षणम् । वाभ्यां तन्मुखेन खण्डिनं आखिलाश्च ते वादिनश्च तेषां वाद- विजृम्भणं वादविस्तारः येन सः । एतत् श्रीशैलपान्तसञ्चार- काले प्रवृत्तवादखण्डन परम् । पञ्चदशाध्यायोक्तदिग्विजयसमये प्रवृत्तवादिखण्डनपरत्वे एवं योजनीयम् - मण्डयतीति मण्डन: कर्तरि ल्युट । शिष्याणां मण्डनः श्रीभगवत्पादाचार्य: शिष्यान अक्षोभ्यविवेकवैराग्यातुलशास्त्रपाण्डित्यादिना नितरामलङ्करोति । अत एव शिष्या अपि अलंकृता इव जाज्वल्यन्ते खलु । अथवा, मण्डनपदं मध्यममणिरूपमण्डनविशेषपरम् । शिष्यमुक्ताहारमध्य- मणिस्थानीय इत्यर्थः । स चासौ अखिलवादिनां श्रीकण्ठाचार्य- हरदत्ताचार्यप्रभृतीनां तदध्यायोक्तप्रचण्डवादिनां वादविजृम्भणं खण्डितं येन सः । तीर्थाटनसमये हस्तामलकप्राप्तिमाह म्केति ! मूकमाता मूकाम्बा मुखं आदिः यासां तासां देवतानां आलयेषु अटनं यस्य स चासौ। तन्मध्ये महाबलिपुरे वर्तमान- -- ·134; க; 85 | वेलायां हस्तधात्रिणा हस्तामलकेन निषेवितः निश्चयेन सेवितः। अयं गृहानई इति निश्चयेन अत्रैव भवतु इति स्खेनैव सेविता सेवा प्रापितः इत्यर्थः । ऋश्यशृङ्गेति । क्रमेण शृङ्गगिरि प्राप्य तत्र वसन मन् शारदालयं उस विस्तार आननोत् निर्मितवान इत्यर्थः। पद्मपादेति। उत्तमस्य सत्तमस्य गुरूनमस्य गात्रं शिर प्राधान्यान लक्ष्यते । अर्थितं येन स चासो भैरवपूजनश्च भैरवो- पासक इत्यर्थः । पद्मपादेन हनः तादृशः यस्य सः ஸ்ரீ பரமாசார்யர், உபயபாரதீப்ரஹ்மலோகம் சென்ற பிறகு ஸ்ரீ சைல ப்ராந்தத்தில் ஸஞ்சாரம் செய்து கொண்டு அநேகம் வாதிகளுடைய வாதங்களை மண்டன பத்மபாதர் இவர்களால் கண்டிக்கும்படி செய்தார். விவேகம் வைராக்யம் பாண்டித்யம் இவைகளால் சிஷ்யர்களை அலங்கரிப்பவரும், சிஷ்யர்களாகிற முத்து மாலைக்கு கடுமணி போனறவருமான ஆசார்யர் தானும ஸ்ரீ கண்டாசார்யர், ஹரதத்தாசார்யர் முதலியவர்களின் வரதங்களை கண்டித்து அவர்களை ஜயித்தார். மூகாம்பா க்ஷேத்திரம் முதலிய க்ஷேத்ரங்களில் யாத்திரை செய்யும் பொழுது இந்தப் பையன் உங்களுடன் வஸிக்கத் தகுந்தவனல்ல. என்னுடனேயே இருக்கட்டும்'' என்று கூறி ஹஸ்தாமலகரை தன் சிஷ்யராக ஏற்றுக்கொண்டு அவரால் ஸேவிக்கப்பட்டவராய் க்ரமமாக சிருங்ககிரி க்ஷேத்ரம் சென்று அங்கே வாஸம் செய்து கொண்டு ஸ்ரீ சாரதாம்பாளுக்கு பெரிய ஆலயம் ஒன்றைக் கட்டிவைத்து விஸ்தாரமாக பூஜைகள் நடக்கும்படி ஏற்பாடு செய்தார்...

·श्रीदेशिकाष्टके ஆசார்யருடைய சிரஸ்ஸை அவரிடமே பிரார்த்தித்து அவரைக் கொல்வதற்கு முயற்சித்த பைரவோபாஸகனை WITTER பத்மபாதர் நரஸிம்மாவேசம் கொண்டு கொன்றார். ॥ यष्ठसप्तमन्लोको॥ ॥ द्वाददासर्गावशिष्ट कथा ॥ .4 तत्र च श्रीगुरावत्यन्तभक्तिमान् सदा शुश्रूषातत्परः निरतिशय- विनयादि सद्गुणमंपन्नः यथायथं पादसंमर्दनशौचदन्तधावनादि- सामग्री नयनशाटीक्षालनादिकार्य तात्पर्येण कुर्वन् परमानुग्रहाई: गिरिनामवेयः कश्चिन शिष्यप्रवरा आसीन । एकस्मिन् दिने पाठारम्भवेलायां तं विहाय सर्वेपि समुपागताः। स तु तदा नदी- तीरे गुरोर्बनं शोधयन् आसीन । तस्यापि आगमनं प्रतीक्षमाण आचार्यः पाठं न प्रारंभे , तूष्णी स्थितवान् । पद्मपादस्तु पाठारंभे विलम्बममहमानः साबहळनं तस्य मूढतां प्रकाशयामाम । तत् ज्ञात्वा निरवधिकरुणापरवशहृदयो गुरुः गिरेः सर्वविद्यालार्म मनस्संकल्पनैव अन्वगृहात । तत्क्षण मेव समधिगतनिखिलविद्या- कलापो गिरिः गुरुमाहात्म्यप्रख्यापकान श्रुनिशिरस्सारप्रदर्शकान खेनैव तोटकवृत्तनिबद्धान् श्लोकान् कथयन्नेव गुरोरन्तिकमाजगाम । दृष्ट्वा चैतत् पद्मपादादयः सर्वे गवं विहाय शान्तहृदया: गुरो- माहात्म्यं तुध्रुवुः। ततः प्रभृति गिरिश्च तोटकवृत्तश्लोकरचनाता -नोटकनाना प्रथितो बभूव ।।

·पष्ट सप्तमश्नोको। ॥ त्रयोदशसर्गकथा॥ कदाचित् श्रीसुरेश्वराचार्यः श्रीगुरोः समीपमागत्य, 'भो देशिकेन्द्र, भवदीयं निदेशं परिपूरयितुमभिलषामि । यतः तथाविधं जीवनमेव सफलं भवति । अतो मामनुशाधि' इति प्रार्थयामास । देशिकेन्द्रोऽपि, कुमारिलेनापि स्वाधिकतया निश्चित: सर्वतन्त्रम्वतन्नः सर्ववित् अयमेव मदीयभाष्यवार्तिककरणाई इति मनाम निश्चित्य मदीयम्य मूत्रमाप्यस्य वार्तिकं रचयतु भवान् । एतदेव ममःभीनम' इदि अनुशशास । 'अतिगभीरार्थस्य भवदीयम ग्यम्य बातिक प्रगतुं नास्ति मम शक्तिः, अथापि भवत्कटायलेन यथाशक्ति यते' इत्युक्त्वा वातिककरणाय प्रववृत ॥ अत्रान्तरे पद्मपादाम्तरङ्गभूताः पद्मपादान्तरङ्गभूताः चित्सुखाचार्यप्रभृतयः रहसि गुरुवरमेवं निवेदयामासुः-'भो स्वामिन् , नाविज्ञातं भवतः किंचिदस्ति । अयं च विश्वरूपाचार्य: महाकर्मठः । भट्ट- पादस्य शिष्योऽयमत्यन्तं तदीयसिद्धान्तेऽभिनिविष्टचेताः सन् संन्यासशास्त्रमा अर्थवादतां अन्धपग्वादिविषयतां च समर्थि- तवान् । सर्वलोकप्रसिद्ध परमेश्वरमपि निराकतवान् । भिवो गृहस्यान्तः प्रवेशमपि न दत्तवान् । यद्यपि इदानीमयं संन्यासी अथापि वादे पराजयेन प्रतिज्ञापालनाय गत्यन्तराभावात् तुरीयाश्रममाश्रितवान् । अतो भाध्यस्य व्याख्या कर्तुमनुहा दीयेत चेत् सर्वस्वापि कर्मपरवां स्थापयेत् । यदि बार्तिक- ·श्रीदेशिकाष्टके निबन्धनं कारयितुमिष्टं, तत्रास्ति पद्मपादः प्रथमशिष्यः ब्रह्मचर्या- देव पारिवाज्यं स्वीकृतवान् । पूर्व सर्वेष्वपि शिष्येषु परतीरस्थेषु सत्सु भवता आहूतास्ते सर्वेऽपि नावमन्विष्याधावन् । अयं तु भवदीयचरणभक्तिमेव नौकां विधाय गङ्गायामवातरन् । तदा जाहव्या प्रदर्शितेषु पद्मेषु पादौ विन्यस्य भवदन्तिकमागतः । "एतादृशोऽहंति वार्तिकनिबन्धनाय । अयं हस्तामलकोऽपि - अत्र अधिकारी भवितुमर्हति । यदीयानि पद्यानि हस्तामलकवत् • औपनिषदमद्वैतराद्धान्तं सम्यगात्रेदयन्ति । एव तुष्टेन भवना तदेव नाम कृतम्।' इति । अत . . एनदाकर्ण्य गुरुवरो हस्तामलकमधिकृत्येत्थं प्रस्तौति अस्य तावत् बालक्रीडा वा, अमराभ्यासो वा, उपनयन बा, वदाध्ययनं वा, चाटुवचनं वा, किमपि नासीत् । बाल्यप्रभृति अयं आत्मस्वरूपे एव मनमानम आसीन। तदज्ञानेनायं भूतोपहत इति निश्चित्यास्य पिताऽस्मत्सकाश- मानीतवान् । कस्त्वमित्यस्माभिः पृष्टश्च तदेव मौनं विहाय प्रकटितवानात्मतत्वम् । तत् श्रुत्वा तत्पितापि अत्रैव वासार्होऽयं 'इत्युक्त्वा तं विसृज्य गतवान् । एवमावाल्यात् आत्मविलीनचेत- सोस्य कथमेतादृशमहाप्रबन्धनिर्माण बुद्धिः प्रवर्तेत' इति । श्रुत्वा चैतन् शिष्यगणाः पप्रच्छुः- 'स्वामिन , विना श्रवणादिमिरुपायैरयं कथमात्मतत्त्वं विदितवान्' इति । गुरुस्तदीयं ·षष्ठ समश्लोको। वृत्तान्तं सर्वमप्यवदत्-'पुरा कश्चित् सिद्धः यमुनातीरे वसति स्म। एकदा काचित् विप्रकन्या द्विहायनं स्वीयं बालक सत्ममीपे निवेश्य 'अणं शिशु प्रतीभव' इत्युक्त्वा सम्वीमिः मा सानार्थ गता। समाधिनिष्ठश्चायं योगिगत्रो न ज्ञातवान् । वालकश्च देववशान चंक्रम्यमाण: नद्यां पपात । मृतस्य शिशोः शरीरं नदीतीरे दृष्ट्वा तद्वन्धत्रः महर्षेः पुरतः उच्चैः कन्दन्ति स्म । समाधेव्युस्थितश्च मुनिः नदाक्रोशममहमानः करुणापरवशहदया योगमहिना शिश: शरीरं प्रविवेश। तादृशशिशुरेवायं हस्ता- मलको नाम । पनावन्न कालं जनमलभिया जडबदामीन । अनेनाविदितं किमपि नास्ति अथापि मदा अन्तर्मुखमिमं बहिर्मुख माध्यग्रन्थकरणे प्रेरयितुं न शक्यम् । विश्वरूपस्तु सर्ववित् सरस्वत्यापि श्लाषितविज्ञानः अन्धकरणे शकः । स चेत् भवद्भ्यो न रोचने नान्यं पक्ष्यामः । न च बलगमन कार्य कारयितुमिष्टम। अस्ति सनन्दनः मनिन्दनः भवतामपि संमतः। स तु वार्तिकं विहाय भाष्यस्यान्यां व्याख्यां करोतु । वार्तिकं तु विश्वरूपेण प्रतिज्ञात' इति शिष्यान् आदिदेश ॥ ततः गुरुः रहामि सुरेश्वरमाहूय भवतः पूर्ववा सनाबलेन भाष्यस्य कर्मपरतानयनशंकया न वार्तिकनिबन्धनं सहन्ते एते शिष्याः। अतः संप्रत्यया सर्वेषां यथा स्यात तथा स्वतन्त्रप्रन्थ- मेकं अध्यात्मविषयं विरचय' इत्युवाच | सुरेश्वरोपि गुर्वाज्ञया अचिरादेव नैष्कर्म्यसिद्धिनामक ग्रन्थमकं विधाय प्रदर्शयामास ।

·श्रीदेशिकाष्टके . आचार्योपि तं समग्रमवलोक्य परितुष्टचेताः अन्येभ्योऽपि शिष्येभ्यः दर्शयामास । तेऽपि दृष्ट्वानीव विश्वासमापन्नाः नास्त्यन्यः सुरेश्वरसमः तत्त्वविन इत्यपि प्रतिपन्नाः। पुनरपि गुरुवरः सुरेश्वराचार्यस्य बुद्धिनैपुण्यं ग्रन्थ नैपुण्यं च आलोच्य नाभूतिल शारीरकभाध्यम्य वार्तिकं सुरेश्वरकृतं इति जातमफि सन्ताप स्वयमेव शमयन् तैत्तिरीयकमाष्यस्य वृहदारण्यकमाध्यस्य च कार्तिकं कारयित्वा, पद्मपाइटीकामध्ये पश्चैव पादा प्रसिद्धा भवेयुः, तत्रापि सूत्रचतुष्टयमेव नितराम् । भवांस्तु प्रारब्धकर्म- वशात् भुवि वाचस्पति मिश्रो भूत्वा भाष्यस्य भव्यां टीका विधास्यति । सा च आभूतमप्लवं जीयात् इत्यनुजग्राह । अन्यकृतमपि वार्तिकं अप्रसिद्धं भवेत् इति सुरेश्वरशापोऽपि जातः । पद्मपादाचार्यः भाष्यस्य टोकां विधाय दर्शयामास । एवमानन्दगिर्यादयः गुज्ञिया अध्यात्मग्रन्थान रचयामासुः । एवं शिष्यगणाः श्रीदेशिकानुज्ञया अद्वैतपरान् बहून् ग्रन्थान विरचय्य गुरुदक्षिणारूपेण समर्पयामासुः ॥ ॥ चतुर्दशसर्गकथा॥ ततः कदाचित पद्मपादाचार्यः तीर्थयात्रायां अतीव बद्धा- दरः गुरोरनुज्ञां प्रार्थयामास । तदानी गुरुवरः एवमुवाच- 'गुरुसमीपवास एवं क्षेत्रवासः, तत्पाद सलिलसेवनमेव तीर्थ- सेवन, गुरूपदेशेन तत्त्वदर्शनमेव सर्वदेवतादर्शनं । + ·षष्ठमनमश्लोको। ८१ , शुश्रूषणेन गुरुममीपस्थितिरवोचिना , नातोऽन्यत्र गमनम् । किछ कुत्रचित जल मौकर्य कत्रित तदभावः स्यात् । एवं शयनस्थलमपि चिस्यान कचिन्न । नदुभयान्वेषणश्रमोऽपि पान्थस्य भूयान्न स्थान । किञ्च पथिकस्य वरातिमारादिगंगाश्व सुलभतया म्युः । रोगपीडिनश्च स्थातुं गन्तुं वा न शक्नोति । अशक्तं च महायभूता अपि कदाचिन विमुञ्चेयुः। किश्च स्नानं देवतार्चनं ममाधिर्वा न यथाकार यथाचित स्याना अशनं वा मित्रसमागमो बा दुम्मंपादः" । इनि 11 नदानी पद्मपादः श्रीमतां ममीपस्थित्यत्र सर्व संपद्यत, नास्ति नत्र संदहः । अश्चापि नाना देशातीर्थक्षेत्रदर्शन मेवनकुतूहला- कुलं मम मानमम । चि , मा यद्यपि जलाद्य लाभेन श्रमः स्यान अथापि न मोढव्य मेत्र । न हि अनायासन कश्चिदपि पुण्यं लभते । किंच पूर्वजन्मार्जिनं दुष्कृतमेवास्मिन जन्मान सर्वेषां प्राणिनां तदा नदा दुःवं जननि । तच न केनापि कुत्रापि निवारयितुं शक्यम् । यात्रायां च दौत्रादिनियमस्य संकोचः स्मृतिकाररुपदिष्टः । यात्र या तत्र तब निवसत साधूनां विदुषां च संगा भवेत् । मुत्संगश्च श्रेयःसाधकः । अतः अनुमतिहतिव्यनि प्रार्थयामास । - तदानीं गुरुवरः, 'यद्यति तवातिमात्रं कुतूहलं वीर्य- यात्रायां तर्हि मास्तु तत्रान्तरायलेशोऽपि । तव चित्तवर्यपरीक्षार्थ- D.6. ।

·श्रीदेशिकाष्टके । मेव मया एवमुक्तम् । अतिदुर्गमक्षेत्राणि विहाय अन्यत्र गच्छ। मा याहि मार्गे विना सहायम् । चौरसंचारमार्ग मा संचर । विप्रावासस्थान एव वस । सद्भिः सङ्गं विधत्व । सन्तो हि नित्यं सुखयन्ति वाक्यैरध्यात्मपरैः। यथामनोरथं यात्रां कृत्वा क्षेमेण पुनरागच्छ' इत्युक्त्या अनुज्ञां ददो । । एवं गुगे: हितनममुपदेशं शिरसि वहन सरोजपादः ततः प्रतस्थे । तदनन्तरं गुरुवरोपि शृङ्गाद्रावेव सुरेश्वराद्यैः मह कंचिन कालं वमन् आमन्नमरणां मातरं दिव्य दृष्ट्या, ज्ञात्वा तत्काले म्वमान्निध्यम्य आवश्यकतां विनिश्चित्य योगबलेन तत्मणमेव मातुः ममीपं प्राप्य आतुरां जननीं दृष्ट्वा खिन्नचेताः तस्याश्चरणौ वन्दित्वा 'मान: अहमहमस्मि । यत्कर्तव्यं तन ब्रूहि । त्यज शोक' इत्यवदत् । सा च बहोः कालादनन्तरमागतं तनयं पश्यन् दृष्टान्तरङ्गा 'आयुष्मन् यदस्यामवस्थायां कुशली भूय मदृष्टि- गोचरोऽसि नाता परं कृत्यमधिकं वर्तते । नेतः परमिदं शरीरं जीर्ण वइनक्षमम् । अतः साधुकृत्यस्त्वं शास्त्रविधानेन मां संस्कृत्य प्रापय पुण्यलोक' इति अवोचत ।। तदानी मातुर्वाक्यमारमबधार्य तद्भाग्यसारभूतः शंकरः परमाचार्यों भूत्वा परमात्मतत्वमुपदिदेश । 'न च निर्गुणे वस्तुनि रमते मम मनः। अतः सगुणं वस्तु वद' इति मातुर्वचनमाकर्ण गुरुवरो नितान्तभक्त्या भुजङ्गवृत्तेन भुजङ्गभूषणं तुष्टाव । तेन च ·षष्ठमप्रमश्नको । ८३ तमन्न परमेश्वर: बदूनान प्रेषयामाम । शूलादिपाणीन् तान् दृष्ट्वा भी ना मा ने माननुगच्छे यनित्युवाच । ततस्तान विनयोक्त्या अंगायचा मधुरः माधवम्बरू समुपदिदेश । तत्स्वरू हृदये धरयी पुत्रमपि प्रशं मन्नी और रमपि त्यजन्ती विष्णुदूनर्विमान- वरेग मबहुनानं नीयमाना वैकुण्ठलोकं प्राप्रवनी । गुरुरपि स्वयमेव प्रकाराय व्यत्रमिनः बन्धुवर्गमाजुहाव । स च बन्धु- वर्ग: बहु विनिन्दन अनधिकारिणा कथं संस्क्रियत इति न बद्धि- मपि अर्थ यनिस्म । निर्भमोऽपि गुमः कोपपरीतः दक्षिणपाणि- मथनेन जनहिना काष्ठानि म समूह्य मातरं दहनिम्म । बन्धु- वर्ग च शापवाण्या ग्ल पति स्म । बेदबाह्यस्त्र यतिभिभानहतं गृह ममीपदाइत्वं च यत् शापमानं ज्ञातीनां तदद्यापि दृश्यते ।। एकमात्ररादि मार्गेगापुनरावृनिस्थान मानरं प्रारथ्य दिग्विजययावायै मनन्दनादिशिष्यप्रवरान प्रश्रिमाणः केरल. देशेषु मंचरनिस्म । श्रीपद्मपादाचार्योऽपि औनरतीनि बहूनि मेवित्वा क्रमेण काहस्तीश्वरं सुत्र णमुर्व काबीनगरं विदम्बर- क्षेत्रं च मवमानः , क्रमेण चोळशं प्राप्य , कवेरजा नावा श्रीरङ्गनाथं संसेव्य , पूर्वाश्रममातुलेन बहुप्रकारमनुनीतः मन् तद्नेह जगाम । तदागमनवृत्तान्तं श्रुत्वा , वहो: कालादनन्तर- मागतस्य तम्य दर्शनार्थमागताः बन्धुजनास्तं दृष्टा संतुष्ठमानसा आनन्दाश्रु त्रिमुञ्चन्तः तेन साकं नानाविधं संलापं कुर्वाणाः, ·८४ श्रीदोशिकाष्टके तदीयवैराग्यपाण्डित्यादीन प्रशंसन्तः स्तुविनत्यादिभिः सादरं त पूजयामासुः । पद्मपादोऽपि गार्हस्थ्याश्रममाहात्म्यवर्णनेन स्वधर्म- निष्टान् तान प्रशशंस ॥ अथ मातुलगृहे भिक्षां समाप्य संभाषण समय शिष्य- हस्तस्थं पुस्तकमारं दृष्ट्वा किभिदामिनि मातुलेन पृष्टः तस्मै भाष्यं टीकां च दर्शयामास । स च टीका सम्यगवेक्ष्य तदीयबुद्धि- पाटवं चालोच्य स्वाभिमनं गुरुमनमपि खण्डितमति अन्तर- सूयाविष्टोपि वहिः ग्रन्थाभिनन्दनमभिनयति स्म । एतद्ग्रन्थम्या- प्रचारे उपायं च मनानि चिन्तयामाम । हृदयं पद्मपादः पुस्तकभारोऽत्रैवान्तु । मेतुयात्रां निवर्त्य पुनरागमिष्यामि इत्युक्त्वा तत्काले सञ्जातं वामाक्षिस्पन्दादि- दुनिमित्तमपि अनालोच्य ततः प्रतस्थे ।। अविजानन् मातुल- पद्मपाद: मध्ये मार्ग तत्र तत्र तीर्थेषु स्नानादिकं कुर्वाण : क्रमेण दर्भशयनं गत्वा अनन्तरं सेतुं दृष्ट्वान् । महनीयतमे तत्तीर्थ स्नात्वा भक्त्या श्रीरामनार्थ प्रणम्य जनानां भक्तिश्रद्धाभि- वृद्धये मेतुमाहात्म्यं वर्णयामास । तत्र च केनचित् पृष्टः रामेश्वर- शब्दस्य समासत्रैविध्यं पक्षभेदेनेत्थं प्रदर्शयामास- रामः तत्पुरुषं, शिवो बहुव्रीहि, इन्द्रादयः कर्मधारयं च मन्यन्ते बयाणामपि तत्वकत्वे तात्पर्य' इति । एवं हितं उपदिशन् पद्मपाद: - ।

·षष्ठसमश्लोकी। सबकवास्यमानः कंचित्कालं तत्रोषित्वा तनः प्रस्थाय तीर्थ सेवया पवित्रहदयः नानादेशान् पश्यन पुनरपि प्राप मातुलगृहम ॥ .. मातुलस्तु अन्य प्रस्थान ममनन्तरमेव स्वाभिमनदूषकमेलं अन्य युक्त्या दूपयितुमसमर्थः मन दुष्टबुद्धिः पुस्तकदाह करणं मनाम निश्चित्य नवप्रकाशाय पुनमारमहिनं बीयं गृहं वह्निना ग्वा बनिद्धानम् ण्डन रस्यास्य अन्धस्य विनाशेन नितरामन्न: संतुष्टोऽभवत् । पुनः प्रन्यागत 'य पद्मादाय म्वदं बहिः प्रकट यन् गृहदाई पुम्नकद ई च गहच्छया मंजा निवेदयामाम। श्रुत्रा च नद्वचनं पननादः नदीयमाशयमझानानः अन्यविनागेन मर्वस्व- विनाशं प्राप्त इव महान्न विधामगनन । मातुलस्तु पुनरप्ये- नाशग्रन्थकरणभिया भिन्न या माकं मतिमान्यकरमौषधं दत्वा कृतार्थ मान्मान मेने । मन पद्मपादः मंमृदचनाः मविषाद स्मिन काल ममागनरन्यैः शिष्यः माकं बरूपमीपं गन्तु- मिच्छन् , नन्संचारस्थलं ब्राह्मगमुबादवगत्य तब जगाम ।। गुरुत्रयस्तु मातृसंस्कारानन्तरं सबब निस्पृहः केरदेशेषु संचरन महासुरालयेशं सभक्तिविनयं प्रणम्य तदीयविविधमहि- मानमभिष्टुवन तत्रावर्तत । तस्मिन समय एव तदीया शिष्याः सपि चिरकालं गुरुवियोगेन लान्तहदयाः तत्समीपमागत्य गुरुदर्शनेनानन्दपरवशा ववन्दिरे । दद्यासमुद्रो गुरुपि श्रान्त- हृदयान् शिष्यगणान् कुशलप्रश्नसंभाषणः सान्तयामास ।

·८६ श्रीदेशिकाष्टके अत्रान्तरे श्रीपद्मपादोऽपि टीकालोपादिकं स्वीय सर्व वृत्तान्तमपि निवेद्य टीकाप्रचार अनुग्रहं प्रार्थयामास । गुरुरपि भवदीय- टीकायां या पश्चपादी मत्समीपे पूर्व वाचिता सा इदानी स्मयते। आदितस्तां कथयामि, लिख्यां इत्युक्त्वा पूर्व यैवानुपूर्ध्या आचख्यो। पद्मपादोषि गुरूक्तं स बिलिख्य पश्यन् परमानन्द- मनुबभूव । तथैव केरळराजोऽपि स्वकृतं नाटकत्रयं नष्टं गुरु- मुखात प्राप्य ननन्द ।। , ॥ पञ्चदशसर्गकथा॥ ततः ततः इदा चिन् श्रीगुरुः सहस्र संख्यैः शिष्यगणैः परिवृतः सुधन्वना च राज्ञा अनुयातः सन् दिग्विजयाय प्रतस्थे । प्रथम सेतुं प्राप्य तत्रत्यान् अवैदिकमार्ग त्याजयन् वैदिकं च मार्ग प्राहयन् श्रीरामनाथमभिपूजयन् कांचित्कालमुवास । चोळपाण्डयदेशेषु सञ्चारं कृत्वा तत्र विमतस्थान् जित्वा काञ्चीनगर प्राप। तत्र श्रीकामाश्रीदेव्याः विचित्रं विशालं आलयं निर्माप्य वैदिकपूजासंप्रदाय प्रवर्तयन् तत्रागवान बहुशिष्यगणान् यथायथ. मनुगृह्य श्रीवेस्टाचलपति संपूज्य विदर्भदेश प्राप्तः तद्देशाधि- पतिना पूजितः उत्पान्तवर्तिनः ब्रह्मद्वेषिणः अविघौरान भैरवो- पासकान् विजित्य पश्चिमसमुद्रतीरे बहुत्र सञ्चारं कृत्वा गोकर्ण- क्षेत्र प्राप्य श्रीपार्वतीपति स्तुतिनत्यादिभिः पूजयन् शिष्यान अध्यापयन्नासीत् ।

·षष्ठसप्तमश्लोको। ८७ तदा श्रीहरदत्ताचार्यमुखादिम वृत्तान्तमवगत्य वादार्थ- मागनं श्रीकण्ठाचार्य श्रुनियुक्तिशनैर्विजित्य शरणागतेन तेन पूजितः मौराष्ट्रदेशेषु स्वभाष्यं प्रचार्य द्वारवती गत्वा वैष्णवशव- शाक्तमोरमुखान् वशंवदीकृत्य उज्जयिनी प्राप्य भगवन्तमाराध्य तनत्यं दिगन्तविश्रान्तकीर्ति वादिभयङ्करं श्रीभट्टभास्करनामानं पण्डितामरमपि वादे अजयत् । ततः अवन्तिषु सरन् प्रसिद्धान् वाणमयूरादीन् स्वभाध्य श्रवणोत्सुकान् विधाय जैनान् बौद्धांश्च विजित्य नैमिशे भाष्यं प्रचारयन कुरुपाञ्चालशूर र सेनादिषु विजयं प्राप्य शाक्तभाष्यकारमभिनवगुप्ताचार्य जित्वा विदेह- कोमलैरर्चितः अङ्गयङ्गषु आत्मकीति प्रमार्य मुरारिमिकं उद्य- नाचार्य धर्मगुप्तमिश्रं च विजित्य गौडेष्वपि स्वयशो गापयामास ॥ .. षोडशसर्गकथा ॥ एवं वादिनिकरान् शान्तदान स्ववशंवदान विधाय दिग्विजयेन जेजीयमानस्य गुरोरुत्कर्षमसहमानः अभिनवगुप्ता असुयाविष्टः आभिचारप्रयोगेन गुरोः शरीरे भगन्दररोगमुत्पादया- मास । तेन च अनवरतस्रवद्रक्तधारादूषितशाटीक्षालनादिक अन्यच्च गुरोः शरीरशुश्रूषादिकं अजुगुप्सितेन मनसा श्रीतोटका. चार्यश्चकार । निरभिमानो गुरुः दुस्सहमपि रोगपीडाश्रमं सोढ़वा यथापूर्वमासीत् । न रोगनिवारणे स्वयं प्रयत्नमकरोत। शिष्य- गणास्तु गुरोः संजातं रोगविकारं दृष्ट्वा नितरां विषण्णाः निर्बन्धन ।

·८८ श्रीदेशिकाष्टके चिकित्सने गुरोरनुमतिं संपाद्य तत्र तत्र गत्वा राजस्थानात भिषग्रानानीय दर्शयामासुः ! ते च निपुणा अपि विफलप्रयत्नाः प्रतिनिवृत्ताः । गुरुन्तु आदिभिषक्तमं भगवन्नं स्मरहरमेव सर्वदा स्मरति स्म । नदानीमेव श्रे परमेश्वरप्रेषितौ अश्विदेवी गुरुसमीप. मासाद्य नायं चिकित्मानिवत्यों रोगः, कि तु आभिचारकृत इत्यूचतुः । एतत् श्रुत्वा पद्मपादाचार्यः गुरुणा निवारितोपि परकृत्यानिवर्नकमन्त्र जपादिना गुरोः शरीरान तं रोगं प्रयोक्तार- मन्निव गुप्रमेव प्रापयामास । मोऽपि महदरचारफलं प्राप्तवान ॥ एवं विनिवृत्तरोग आचार्यः कदाचिन सायं गङ्गातीरे ब्रह्मानुसन्धान पर आसीन् । नदा यदृच्छया तत्रागतं परमगुरुं श्रीगौडपादाचार्य दृष्ट्वा ससंभ्रममभिगम्य पादयोः पतितः विधिवत्सपर्या विधाय साञ्जलिबन्धं तस्य पुरस्तादतिष्ठन । म च प्रत्यक्तत्वानुमन्धानविद्याप्रचारादिकं पृष्ट्वा 'गोविन्दमुखात सूव- भाध्यादिनिबन्धकरणवृत्तान्तं श्रुत्वा महता हर्षेण त्वां द्रष्टुमह- मागतः' इत्युक्तवान् । श्रीशंकराचार्यः स्वकीयं भाष्यादिग्रन्थ- जातं माण्डूक्यकारिकाभाष्यसहितं मदीयो भावस्सर्वोऽपि सम्यक् भाष्ये प्रदर्शितः । तेन संतुष्टोऽहं वरं ददामि । यथाभीप्सितं ब्रियताम' इति परमगुरुणा उक्तो भगवत्पादः 'श्रीशुकाचार्यावतारभूतानां पूज्यपादानां दुर्लभ- दर्शनानां भवतां दर्शनादन्यत् किं वरणीयं वर्तते । इदानीं दर्शन- : श्रावयामास । ।

·षष्ठमप्तमश्लोको। लाभेन कृनाथः मञ्जानोऽहम । अथापि एनन् प्रार्थये मदीयं चिनं सर्वदा चिनत्वचिन्तनपरमेव भवतु' इति मविनयमुवाच । ITI am f எரா !! ஸ்ரீகு வானவர் வாணம் செய்யும் பொழுது அவரிடமிருக்க பாண்டவரும் சிறந்த வினயம் முதலான கந்தனாகன் சிரம்பியவரும் சோகனா முகலான தகளின் பணிவிடைகள் செய்வதி லேயே எப்பொழுதும் ஈடுபட்டவரும் தான் ப்ரீதியை பெற்றவருமான சிஷ்யர் ஒருவர் இருக் தார். ஒT 5ன் படம் ஆரம்பிக்கும் சமய ரியைத் தவிற மற்ற எல்லா சிஷ்யர் அக் து விட்டார்கள். ஆசார் யாளூர் வந்து உட்கார்ந்து விட்டார்கள. அந்த சமயம் சிரிகதி தீரத்தில் ஆசார்யாளின் வாதிரத்தை சோதனம் செய்து கொண்.+ ருந்தார். அதனால் ஆசார்யாள் பாடம் ஆரம்பிக்கவில்லை. பத்பாகர் ஆரம்பமாவதில் தாமதத்தை பொறுக்காமல் UILE சொல்லவேணு மென் ) பிரார்த்திக்தார். கிரியும வரட்டுமென்று ஆசார்யர் ன்னார். அதன்மேல் பச்மபாதர் பாடத்தை கிரி கேட் கேட்காவிட்டாலும் ஒன்று தான் என்று கிரியை கழ்ந்து கூ, றினார். இதைக் கேட்டு கரிரிடம் மிகுந்த கருணை கொண்டவராய் சிரிக்கு எல்லா வித்யைகளும் டைக்க வேண்டு மென்று தன ஸங்கல்பத்தாலே லேயே அனுக்ரஹம் செய்தார் அந்தக்ஷணமே கதியிலிருக்கும் கிரி எல்லா வித்யைகளையும் பெற்றவராய் குருவின் மஹிமை யைக் காட்டுகின்றதும் உபநிஷத்துக்களின் தாத்பர்யத்தை டாலும்

·श्रीदेशिकाष्टके
வெளியிடுகின் சுறதுமான தன்னால் செய்யப்பட்ட தோடக
ருத்தத்திலமைந்த சுலோகங்களை சொல்லிக்கெ கொண்டே
குருவின் ஸமீபம் வந்தார். இதைப்பார்த்து பத்மபாதர்
முதலியவர்கள் கர்வத்தை விட்டு குருவின் மஹிமையை
ஸ்தோத்ரம் செய்தார்கள். அது முதல் தோடக விருத்
தத்தில் சுலோகம் செய்த காரணத்தால் தோடகர்' என்ற
பெயர் இவருக்கு ஏற்பட்டது.
13-வது ஸர்க்க ஸங்கிரஹம்.
ஒரு ஸமயம் ஸு - ரேச்வரர் ஸ்ரீ குருவின் சமீபம் வந்து
குருவின் ஆக்ஞையை நிறைவேற்றுபவனுடைய பிறவி
தான் பயனுள்ளதென்று சாஸ்திரங்கள்
கூறுகின்றன.
தங்களுடைய ஆக்கையை நிறைவேற்றி கிருகார்த்தனாக
வேண்டுமென்று விரும்புகிறேன். உக்தரவு செய்யவே
பவேண்டு
மென்று பிரார்த்தித்தார் தேசிகரும் எல்லாசாஸ்திரங்
களையும் கனகு கற்றுணர்ந்தவரும், தமாரிலபட்டராலும்
தன்னை விட
மேலானவராக கூறப்பட்ட இவர் தான்
என்னுடைய பாஷ்யத்திற்கு வார்த்திகமியற்றத் தகுந்த
வர் என்று மனதில் தீர்மானித்து, என்னுடைய ஸூத்ர
பாஷ்யத்திற்கு வார்த்திகமியற்றங்கள், இதுவே எனக்கு
மிகவும் விருப்பமான கார்யம் என்று கூறினார். '' ஆழ்ந்த
கருத்துக்கள் நிறைந்த தங்களுடைய பாஷ்யத்திற்கு
வார்த்திகம் செய்வதற்கு எனக்கு கொஞ்சமும் சக்தியில்லை.
ஆனாலும் தங்களுடைய அநுக்ர ஹபலத்தால் யதாசக்தி
முயற்சிக்கிறேன்'' என்று கூறி ஸுரேச்வரர் வார்த்திகம்
இயற்ற ஆரம்பித்தார்.

·षष्ट सप्तमश्लोको। 32 மென்று இந்த சமயம் பத்மபாதருக்கு மிகவும் வேண்டியவர் சித்காசார்யர் முதலியவர்கள் தனிமையில் வந்து குருவிடம தெரிவித்தார்கள் -"ப்போ களுக்குத் தெரியாதது ஒன் றமில்லை. இந்த விச்வரூபர் பெரிய கர்மடர். பட்டபாகருடைய சிஷ்யரான இவர் அவ குடைய ஸித்தாந்தத்தில் மிகவும் ஈடுபட்டவராய் ஜக்யால சாஸ்த்ரத்தையே அர்த்தவரகமென்றும் அல்லது கர்மாக் கள் செய்வதற்கு சக்தியில்லாத குருடர் கொண்டி முதலிய வர்கள்தான் எட்க்யாணத்தைக் கைக்கொள்ளலா தீர்மானித்திருக்கிறார் உலகத்தில் எல்லோரும் அப் புக்கொண்டிருக்கிற ஈசுவரனையே நிராகரணம் செய்தவர். பிக்ஷைக்காக யதிகள் வீட்டில் நுழைவதை ஸஹிக்காத வர். இப்பொழுது இவர் ஸபாவியாரிருந்து கட் ஸித்தாக் தக்தை அலுாரித்த போதிலும் இதைக்போன் இவ ருடைய மனது மாறிவிட்டதென்று நமப பமுடியாது. வாதக் தில் தோற்றுப்போனதால் று கதியில்லாமல் ஸக்யாஸத் தைக் கைக்கொண்டி. ஈக்கறார். இவருக்த பாடியவார்த்திக மியற்றும்படி அனுமதிகொடுத்தால் தன் புத்திக் திறமை யால் பாஷ்யத்திற்கு கர்ம ஸித்தாந்தத்தில்தான் தாத்பர்ய மென்று ஸ்தாபித்து விடுவார். வார்த்திகம செய்ய வேண் டும் என்று தங்களுக்கு அபிப்ராய மிருக்குமானால் பத்ம பாதரைக் கொண்டு நிறைவேற்தலாம். இவர் தங்க ளுைைடய முக்ய சிஷ்யர். ப்ரஹ்மசர்யாச்ரமத்திலிருந்தே ஸந்யாஸத்தை கைக்கொண்டவர். முன்னால் எல்லா சிஷ்யர் களும் கங்கையின் அக்கரையிலிருக்கும் பொழுது தாங்கள் அவரைகார்யமாக சிஷ்யர்களை கூப்பிட்டதும் மற்றவர்கள் வ 4.

·९२ அதுக் எல்லோரும் கங்கையைக் கடப்பதற்கு ஓடத்தைத் தேடிச் சென்றார்கள் இவர் மட்டும் தங்கள் குரல் காதில் பட்ட வுடனே ப்ரவாஹத்தைக்கூட கவனியாமல் கங்கையில் இறங்கிவிட்டார். இவருடைய குருபக்தியைப் பார்த்து கங்காதேவி இவர் கால்வைக்குமிடத்திலெல்லாம் தாமரைப் புஷ்பத்தால் இவரைத் தாங்கக் கொண்டாள். இவ்விதச் சிறப்பு வாய்ந்த பத்மபாதர் தங்கள் அபிப்ராயத்தை வார்த் திகத்தில் கன்றாக காண்பிப்பார். ஹஸ்தாமலகரும் வார்த் சித மியற்றத்தகுந்தவர். அக்வைதாத்ம தத்வத்திலே எப் பொழுதும் น. இருடைய சு கங்கள் உள் வங்கை செல்லிக்கனி போல ஒளபநிஷதமான அத்வைத ஸித்தாந்தத்தை கனகு எடுத்துக் காட்டுவதால் சக் தோஷ மடைந்த தாங்கள் இவருக்கு ஹஸ்தாமலகரென்று ரிட்டீர்கள், ஆகலால் வார்த்திகமியற்ற ஸுரேச்வரருக்கு அனுமதி கொடுக்கக்கூடாது” என்று கூறினார்கள், லோக பெய இதைக் கேட்டு ஆசார்யர் "ஹஸ்தாமலகர் பிறந்தது முதல் ஆக்ம ஸ்வரூபத்திலேயே மனதைச் செலுத்தியவர். மற்றவர்களைப்போல இவருக்கு குழந்தை விளையாட்டோ அக்ஷராப்யாஸமோ, உபநயனமோ, வேதாத்யயனமோ, வித் யாப்யாஸமோ, ஒன்றும் கிடையாது. இவருடைய உண்மை கியைத் தெரிந்து கொள்ளாமல் ஜட மென்று நினைத்து இவருடைய தந்தை இவரை என் ஸமீபம் அழைத்துவந் தார். ' நீ யார்? என் ஜடம் போலிருக்கிறாய்' என்று நான் கேட்டதும் பிறந்தது முதல் வாயைத்திறந்து பேசாதவர் மௌனத்தைக்கலைத்து தான் எப்பொழும் அனுஸந்தானம்

·எERE
செய்சின ற ஆக்மதத்வத்தை சுலோகங்களால் நன்கு
வெளி விட்டார். இதைப்பார்த்து தந்தை ' இவன் உங்க
ளுடனேயே இருக்கட்டுமென்று கூறிச் சென்றார். எப்
பொழுதும் ஆத்ம ஸ்வரூபானுக்கானத்திலேயே #B
பட்ட இவருடைய மனது கிரந்தமியற்றுவதில் எப்படிச்
செல்லும்'' என்று சொன்னார்.
இதைக் கேட்டு சிஷ்யர்கள் ''ப்போ, ச்ரவணம்
முரிய உபாடங்கள் ஒன்றையும் அனுஷ்டிக்காமல் இவ
ருக்கு எவ்விதம் ஆக்ம ஸாக்ஷாத்காரம் ஏற்பட்டது ”
என்று கேட்க ஆசார்யர் அவருடைய கதையை கூற ஆரம்
பித்தார். “ முன் ஒரு ஸமயம யமுனா தீரத்தில் யோகி
ஓசவர் வரஸம் செய்து வந்தார். ஒரு நாள் பிராமணப்
பெண் ஒருவள இரண்டுவயதுள்ள தன சிறு குழந்தையை
யோகியின் அருகில் விட்டுவிட்டு கொஞ்ச கர இக்
குழந்தையை கவனித்துக்கொள
எளுங்கள் ' என்று சொல்லி
அவருடைய பதில் எதிர்பாராமல் தோழிகளுடன் ஸ்னா
னம் செய்யச் சென்று விட்டாள. ஸமாதியிலிருந்ததால்
இதோன்றும் யோகிக்குத் தெரியாது. குழந்தை அங்கி
ருந்து தவழ்ந்து சென்று கதியில் விழுந்து ப்ரவாஹத்
தால் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டது. அப்பெண்மணி
திரும்பி வந்துபார்த்து குழந்தையைக்காணாமல் பந்துக்களி
டம் சொல்ல அவர்கள் வந்து எங்கும் தேடி கடைசியாக
கொஞ்ச தூரத்திற்கப்பால் கரையோரமாக ஒதுக்கப்பட்
டிருந்த உயிரற்றகுழந்தையின் உடலைப்பார்த்து எடுத்துக்
கொண்டுவந்து யோகிரின் முன்னால் உட்கார்ந்து கொண்டு
அழுதனர். அதனால் ஸமாதி கலைந்து கண்ணை விழித்துப்

·श्रीदेशिकाष्टक பஹிர் முகனா பார்த்து கடந்த வரலாறை ஞான திருஷ்டியால் அறிந்து அ'ரவதைக்கண்டு ள ஹிக்காமல் கருணை கொண்டவராய் யோகசக்தியால் தன் உடலை விட்டு குடிக் தையின் சரீரத்தில் புகுந்தார். அந்த யோகி கான் ஹஸ் தாமலகர். இவர் ஞானியாயிருந்தும் ஜனங்களின் ஸங்கக் தால் மறுபடியும் பிறவி ஏற்பட்டுவிடுமோ என்ற பயத்தால் இது வரை ஜடமபோல் அபியம் செய்தார். இவருக்குக் தெரியாதது ஒன்றுமில்லை. ஆனாலும் எப்பொழுதும் அந்தர் ர்முகமாகவே இருக்கின்ற இவரை விருந்து செய்ய வேண்டிய கிரந்தமியற்றும் கார்யத்தில் எப் படி ஈபெடுக்கமுடியும் ? ள ரஸ்வதியாலும் சிலாகிக்கப் பட்ட ஞானமுடைய ஸர்வகஞரான ஸுரேச்வரரால் கிரந்த மியற்ற முடியும். இது உங்களுக்கு இஷ்டமில்லை. பலர் விரும்பாத காரியத்தை நிறைவேற்றுவதும் உசித மல்ல. ஸுரேச்வரரைத்தவிற மற்றவர் வார்க் திக மியற்று வது எனக்கு இஷ்டமில்லை. பத்மபாதரும் பாஷ்யத்திற்கு வியாக்யானம் இயற்றட்டும்'' என்று கட்டளையிட்டார். பிறகு குரு தனிமையில் ஸுரேச்வரரைக் கூப்பிட்டு "நீங்கள் பூர்வவாஸனா பலத்தால் கர்மஸித்தாந்த பரமாக பாஷ்யத்திற்கு வியாக்ப பானம் செய்து விடுவீர் என்ற பயத் தால் தாங்கள் வார்த்திகம இயற்றுவதை மற்ற சிஷ்யர்கள் விரும்பவில்லை. ஆனதால் எல்லோருக்கும் நம்பிக்கை யுண்டாகும்படியாக அத்வைத ஸித்தாந்தத்தை விவரிக் கும் ஸ்வதந்திரமான கிரந்தமொன்று செய்யுங்கள்' என்று கூறினார். ஸுரேச்வரரும் குருவின் ஆக்ஞையின் பேரில் "நைஷ்கர்ம்யஸித்தி என்ற கிரந்தமியற்றி குரு

·षष्ठसप्तमश्नको
1
விடம் காண்பித்தார். அவரும் முழுவதும் பார்த்து சக்
தோஷமடைந்து மற்றவர்களுக்கும் காண்பித்தார். அவர்
களும் பார்த்து காபிக்கை யடைந்தவர்களாய் விபரீத
எண்ணத்தை விட்டு ஸுரேச்வாருக்சச் சமமக தத்
வத்தை அறிந்த புத்திமான ஒருவருமில்லை என்று சொல்
விக்கொண்டார்கள். தநவும் கம் பாஷ்யத்திற்கு
ஸரேச்வரரால் வார்த்திகம் இயற்ற முடியாமல் போய்விட்
டதே என்று தன் மனதில் ஏற்பட்ட வருத்தத்தை அடக்
கிகொண்டு தைத்திரீபேநிஷத் பாஷ்யத்திந்தம் பிருஹ
தாரண்யகோபநிஷத் பாஷ்யக்சிந்தம ஸுரேச்வாரைக்
கொண்டு வார்த்திகா இயற் டிம்படி செய்தார். ரேச்
வரரைப் பார்த்து நீர் மறு பிறவியில் வாசஸ்பதி மிச்ரர்
என்ற பெய நடன் அவதரித்து பாஷ்யக் கிந்த வியாக்யா
னம் செய்யப்போகிறீர். அது எப்பொழுதும் விளங்கப்
போகிறது பத்மபாதருடைய உகையில் முதலில் ஐந்து
பாதங்களும் பிறகு நான்கு எக்ரங்களும் தான் ப்ரணித்த
மாரிருக்கும். மீகி மறைந்து விடும் என்று கூறி அநுக்ர
ஹித்தார். ஸுரேச்வராம் ' மற்றவர் இயற்றும் வார்த்தி
கம் மறைந்து போக வேண்டும்' என்று சாபம் கொடுத்தார்.
பத்மபாதர் பாஷ்யத்திற்கு உரை எழுதி ஆசார்யரிடம்
காண்பித்தார். ஆனக்ககிரி முதலான மற்ற சிஷ்யர்களும்
அத்யாத்ம விஷயமான கிரந்தங்களை எழுதி குருதக்ஷிணை
யாக ஸமர்ப்பணம் செய்தார்கள்.
14-வது ஸர்க்க ஸங்கிரஹம்
பிறகு ஒரு சமயம் பத்மபாதர் தீர்த்தயாத்திரை செய்

·श्रीदेशिकाष्टके வதில் மிகுந்த ஆசை கொண்டவராய் குருவின் அனு மதியை பிரார்த்தித்தார், ஆசார்யர் ''குருவின் ஸமீபத் தில் வாலம் செய்து கொண்டு அவருக்கு சுச்ரூஷை செய்து கொண்டு அவருடைய உபதேசத்தைக் கேட்பதைவிட மேலானது ஒன்றுமில்லை. யாத்திரை செய்வதில் பல தோஷங்கள் இருக்கின்றன. தங்க இடம், தீர்த்தம் முத லான ஸௌகர்யங்களைத் தேடுவதிலேயே பொழுது கழித்து விடும். ஸ்னானம், ஆஹ்னி, கம, ஸமாதி முதலான ஸ்வதர் மங்களை அந்தந்த காலத்தில் அனுஷ்டிக்க முடியாது. ஆஹாராதிகளும் உரிய காலத்தில் கிடைக்க வசதியில்லாத தால் பலவித வியாதிகள் ஏற்பட்டு யாத்திரையே செய்ய முடியாமல் போய்விடும். வியாதி ஏற்பட்டு விட்டால் ஸஹா பத்திற்குக் கூட மனுஷ்யர்கள் இருக்கமாட்டார்கள் " என்று கூறினார். இதைக் கேட்டு பத்மபாதர் '- தாங்கள் வாஸ் தவம் ஸந்தேஹமில்லை. ஆனாலும் என்மனம் பல தேசங்களையும் தீர்த்தங்களையும் க்ஷேத்ரம் களையும் பார்ப்பதில் ஆவலுள்ளதாயிருக் தாங்கள் சொல்லுவது போல வழியில் பல அஸௌகர்யங்கள் ஏற்படக் கூடும். அதை ஸஹித்துக் கொன்ளத்தான் வேண்டும் சிரமமில்லாமல் எவ்விதம் புண் யம் லம்பாதிக்கமுடியும்? முற்பிறவியில் செய்த பாபம் தான் இந்த ஜன்மாவில் ரோகம் முதலியவை மூலம் துக் கத்தைக் கொடுக்கிறது. அது எந்த இடத்திலிருந்தாலும் வந்தே தீரும். யாராலும் தடுக்சடியாது, யாத்திரை வில் ஸ்னானாதி நியமங்களுக்கு ஸங்கோசத்தை ஸ்மிருதி கள் கூறுகின்றன. முக்கியமாக யாத்திரை செய்வதால் செரல்லுவது

·षष्ठमप्तमश्लोको
ஆங்காங்கு வஸிக்
க்கும் ஸாதுக்களுடையவும் வித்வான்
களுடையவும் ஸங்கம் ஏற்படும். ஸத்ஸங்கம் மேலான
சிரேயஸ்ஸைக் கொடுககும, ஆகையால்
அனுமதி
கொடுக்க வேண்டும்'' என்று மறுபடியும் பிரார்த்தித்தார்.
இதைக்கேட்டு ஸ்ரீ குருவானவர் ''யாத்திரை செய்
வதில் மிகுந்த ஆவலிருக்குமானால் அவ்விதமே செய்.
உன் மனதைப் பரீக்ஷிக்கவே இவ்விதம் சொன்னேன்.
சரியான வழியில்லாத இடங்களுக்குச் செல்ல வேண்டாம்,
துணையில்லாமல் தனியாக செல்லதே. பிராமணர்கள்
வஸிக்குமிடங்களில் தங்கு. ஸாதுக்களுடன் வங்கத்தை
வைத்துக்கொள். அவர்கள் உபதேசங்களால்
எல்லோருக்கும் ஆனந்தத்தைக் கொதித்து சைதுக்கி
விடுகிறார்கள். உன் இஷ்டப்படி யாத்திரை செய்து
க்ஷேமமாகத் திரும்பிவா '' எனறு அதுக்ரஹம் செய்து
அனுமதி கொடுத்தார். இவ்விதம் ஸ்ரீ குருவின் ஹிதோப
தேசத்தைக் கேட்டு சந்தோஷத்துடன் புறப்பட்டார்.
அதன் பிறகு குருவும் ஸுரேச்வரர் முதலிய சிஷ்யர்
களுடன் சிருக்கச்சியில் வாசம் செய்து வரும்பொழுது
தன் தாயாருக்கு அத்யகாலம் நெருங்கிவிட்டதை ஞான
திருஷ்டியால் அறிந்து அந்த சமயம் தான் பக்கத்தில்
இருக்கவேண்டியது அவச்யம் என்று நினைத்து யோக
சக்தியால் அந்த கிமிஷமே தாயாரின் ஸமீபத்தை
அடைந்து அவளுடைய நிலைமையைப் பார்த்து வருந்திய
வாய் ' அம்மா, இதோ கான் வந்திருக்கிறேன். வருத்தப்
படாதே. உனக்கு ஆகவேண்டிய காரியத்தைச் சொன்று
D. 7.

·श्रीदेशिकाष्टके பிரிந்ததும் னே நிறைவேற்றுகிறேன். ” என்று கூறினார். அவளும் வெகுநாள் கழித்து தன் ஸமீபம் வந்த பிள்ளையைப் பார்த்து ஸந்தோஷம் கொண்டவளாய் ''குழந்தாய், என் அக்த்யகாலத்தில் ஷேமமாய்த் திரும்பி என் அருகில் வந்த உன்னை என கண்ணால் பார்க்கும்படி கிடைத்ததே. இதைக் காட்டிலும் அடைய வேண்டியது வேறு என்ன இருக்கிறது? ஜீர்ணமான இந்த சரீரத்தைத் தரங்க சக்தியற்றவளாயிருக்கிறேன். என் இந்த சரீரத்தை உன் கையாலேயே ஸம்ஸ்காரம் செய்து புண்யலோகம் கிடைக்குமபடி செய்ய வேண்டும்'' என்று சொன்னாள், இதைக்கேட்டு சங்கரர் தாயாருக்கு பரமாத்ம தத்வத்தை உபதேசித்தார். ணமான தத்வத்தில் கிற்கவில்லை. ஸகுணமான ஸ்வரூபத்தை பார்க்கவேண்டும்' என்று தாயார் கேட்க சங்கரர் பக்தியுடன் புஜங்கவிருத்தத்தில் பரமேச்வரனை ஸ்தோத்ரம் செய்தார். அதனால் பிரஸன்னரான ஈச்வான் தன் தூதர்களை அனுப்பினார். சூலம் முதலிய ஆயுதக் களைக் கையிலேந்தியுள்ள அவர்களைப் பார்த்து பயந்து இவர்களுடன் கூட நான் போகவில்லை என்று சொன்னாள். பிறகு அவர்களை அனுப்பிவிட்டு அழகிய விஷ்ணுவின் ஸ்வரூபத்தை தாயாருக்கு வர்ணித்தார். அவளும் அந்த ஸ்வரூபத்தை மனதில் தியானித்துக்கொண்டே சரீரத்தைவிட்டுப் பிரிந்ததும் விஷ்ணு தூதர்கள் வந்து மிக்க ஆதரவுடன் விமானத்தில் றி வைகுண்டத்திற்கு அழைத்துச் அழைத்துச் சென்றனர். நீர்குண ஈச்வர மஹா ·षष्ठमप्तमश्लोको। s பிறகு குரு தாயாரின் மனோரதத்தை நிறைவேற்ற தானே ளம்ஸ்காரம் செய்ய உத்தேசித்து பத்துக்களிடம் அக்னியை கேட்டார். அவர்கள் எல்லாவற்றையும் துறந்த ஸந்யாஸிக்கு ஸம்ஸ்காரம் செய்ய அதிகாரம் ஏது என்று பலவிதமா* திந்தித்ததுடன் அக்னி கொடுக்க வில்லை. அதனால் கோபம் கொண்டு ஆசார்யர் வலது கையைக் கடைந்து அதிலிருந்து உண்டான அக்னியால் ஸம்ஸ்காரம் செய்தார். “வேதபாஹ்யர்களாகவும், யதிகள் பிக்ஷை செய்வதற்த யோக்யதை இல்லாதவர்களாயும், வீட்டின் பக்கத்திலேயே சவத்தைக் கொளுத்தும்படியாக வும் ஆகவேணுமென்று பத்துக்களை சபித்துவிட்டுச் சென்றார். அது இப்பொழுதும் காணப்படுகிறது, இவ்விதம் தன் தாயாரை மறுபடியும் திரும்பிவராத உயர்ந்த ஸ்தானத்தை அடையும்படி செய்து திக்விஜயம் செய்ய புறப்படுவதற்கு ஸனத்தனர் முதலான சிஷ்யர்களை எதிர்பார்த்துக்கொண்டு கேரள தேசத்திலேயே கொஞ்ச காலம் ஸஞ்சாரம் செய்துவந்தார். பத்மபாதர் தேசத்திலுள்ள தீர்த்தங்களை ஸேவித்து விட்டு க்ரமமாக காளஹஸ்தி, காஞ்சி, சிதம்பரம் மு. முதலிய க்ஷேத்திரங்களை தர்சித்துவிட்டு சோள தேசத்தை அடைத்து காவேரியில் ஸ்னானம் செய்து கொண்டு ஸ்ரீ ரங்கனாதரை ஸேவித்து பூர்வாச்ரமத்திய தன் மாமாவால் மிகவும் வேண்டிக் கொள்ளப்பட்டவராய் அவருடைய வீட்டிற்கு சென்றார். இவருடைய வரவை அறிந்து வெகுகாலம் கழித்து வந்த இவரைப் பார்க்க ஆவல் கொண்டு பந்துஜனங்கள் இவர் ஸமீபம் வந்து பார்த்து ஆனந்தக்கண்ணீர் பெருகிய

·0
श्रीदेशिकाष्टके
வர்களாய் பலவிதமாக பேசிக்கொண்டு இவருடைய
பாண்டித்யத்தையும் வைராக்யத்தையும் புகழ்ந்து
கொண்டாடினார்கள். பத்மபாதரும் கிருஹஸ்தரச்ரமத்
தின் பெருமையை எடுத்துக் கூறி ஸ்வதர்மதிஷ்டர்களான
அவர்களை சிலாகித்தார்.
பிறகு மாமாவின் கிருஹத்தில் பிக்ஷையை முடித்துக்
கொண்டு பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது சிஷ்யனுடைய
கையிலிருக்கும ஏட்டுச் சுவடியைப் பார்த்து “இது
என்ன" எனறு கேட்க பத்மபாதர் மாதுலரிடம் பாஷ்யத்
தையும் தான் செய்திருக்கும் உகையையும் காண்பித்தார்.
அவர் முழுவதும் பார்த்து அவருடைய புத்தித்
திறமையையும், தனக்கு இஷ்டமான குருமதம் அதில்
கண்டிக்கப்பட்டிருப்பதையும் கவனித்து
மனதில்
அஸீயை கொண்ட போதிலும் அதை வெளியில் காட்
டாமல் கிரந்தத்தை சிலாகித்தார். இந்த கிரந்தம் லோகத்
தில் ப்ரசாரமடையாமல் மறைந்து போவதற்கு உபாயத்
தையும் மனதில் ஆலோசித்தார். மாதுலருடைய இந்த
எண்ணத்தை அறிந்து கொள்ளாமல் ''இந்த கிரந்தம் தங்க
னிடமே இருக்கட்டும். நான் ளேது யாத்திரையை
முடித்துக்கொண்டு திரும்பி வந்து வாங்கிக்கொள்கிறேன்''
என்று கூறிவிட்டு அச்சமயம் இடது கண் துடித்தல்
முதலான துர்மித்தங்கள் ஏற்பட்டதையும் கவனியாமல்
அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.
போகும் வழியில் பத்மபாதர் ஆங்காங்கு புண்ய
தீர்த்தங்களில் ஸ்னானம் செய்து கொண்டு திவ்ய க்ஷேத்ரங்

·षष्ठसप्तमश्लोको।
களை தர்சித்துக்கொண்டு தர்ப்பசயனம் சென்று பிறகு
ளே துவை அடைந்தார். அங்கே ஸ்னானம் செய்து பக்தி
யுடன் ஸ்ரீ ராமனாதரை வணங்கி ஜனங்களுக்கு பக்தியும்
சிரத்தையும் உண்டாவதற்காக லேதுவின் மாஹாத்ம்
யத்தை உபதேசித்தார். ராமேச்வரபதத்தின் பொருளை
பின் வருமாறு விவரித்துக் கூறினார்.
உறினார். ''ஸ்ரீராமர் RET
27: Trar; (ராமருக்கு ஈச்வரர்) என்று தத்புருஷ ஸமா
ஸத்தைக் கூறுகிறார். TH: 52T: 1+7 =: HT: (பயரை
ஈச்வரனாக உடையவர். அதாவது பரமசிவனுக்கும் ஈச்
வரர் ராமர்)
ராமர்) என்று பஹவ்ரீறி ஸமாளத்தையும்,
இந்த்ராதி தேவர்கள் (reat tarz (மாயிருக்கிற
ஈச்வரன் ) என்று த்வந்த்வ மாளத்தையும் கூறுகின்ற
னர், எல்லோருக்கும் தத்வம் ஒன்று என்பதில் தான்
தாத்பர்யம்.'' இவ்விதம் உபதேசம் செய்து கொண்டு
எல்லோராலும் பூஜிக்கப்படுகிறவராய் கொஞ்ச காலம்
அங்கே வாஸம் செய்து விட்டு பிறகு அங்கிருந்து கிளம்பி
அசேகம் ஸ்தலங்களைப் பார்த்துக்கொண்டு மறுபடியும்
மாமாவின் கிருஹத்திற்கு வந்தார்.
-அவரோவெனில் இவர் புறப்பட்டுச் சென்றவுட
னேயே தன் ஸித்தாந்தத்தைக் கண்டிக்கின்ற இந்த
கிரந்தத்திற்கு யுக்தியால் பதில் கூற சக்தியில்லாதவராய்
கெட்ட எண்ணம் கொண்டு கிரந்தத்தைக் கொளுத்தி
விடுவது என்று தீர்மானித்து அது வெளியில் தெரியாம
லிருப்பதற்காக கிரந்தத்துடன் தன் வீட்டுக்கே கெருப்பை
வைத்து விட்டு அந்த கிரந்தம் அழிந்து விட்டதைப்
பார்த்து ஸக்தோஷமடைந்தார். மறுபடியும் திரும்பி

·3*
श्रीदोशकाष्टके
வந்த பத்மபாதரிடம் யதிருச்சையாக வீட்டில் செருப்பு:
பற்றி அதனால் வீடு முழுவதும் எரிந்து போய் கிரந்தமும்
போய் விட்டது என்று வருத்தத்தை வெளியில் காண்
பித்துக்கொண்டு சொன்னார். இந்த வார்த்தையைக்
கேட்டு மாதுலரின் கபடத்தை அறியாதவராய் உண்மை
என்று கம்பி தன் கிரந்தம் அழித்து விட்டதால் ஸர்வஸ்வத்
தையும் இழந்தவர் போல் துக்கமடைந்தார். மாமாவோ
வெனில் மறுபடியும் இதே போல கிரந்தம் செய்து விடு
வாரோ என்று பயந்து பிக்ஷன்னத்துடன் புத்திக்கு
மாந்தியத்தை உண்டு பண்ணுகிற மருந்தைச் சேர்த்து
சாப்பிடச் செய்தார். அதனால் மதியிழந்து ஒன்றும்
தோன்றாமல் பத்மபாதர் அங்கிருந்து கிளம்பி மற்ற
சிஷ்யர்களுடன் சேர்த்து கொண்டு குருவின் ஸமீபம்
செல்ல விரும்பி அவர் எஞ்சரிக்குமிடத்தை பிராமணர்
மூலம் அறிந்து அங்கு சென்றார்,
குருவர்யரும் மாதாவுக்கு ஸம்ஸ்காரம் செய்து விட்டு,
கேரள தேசத்தில் ஸஞ்சாரம் செய்து கொண்டு மஹா
ஸுராலயேசரை பக்தியுடன் கமஸ்கரித்து பலவிதமாக அவ
ருடைய மஹிமையை ஸ்தோத்ரம் செய்து கொண்டு அங்கு
வளித்து வந்தார். அந்த ஸமயம் சிஷ்யர்கள் எல்லோரும்
குருவைத் தேடி அங்கு வந்து வெகுகாலம் பிரித்து மறு
படியும் குருவின் தர்சனம் கிடைத்ததால் ஆனந்தமடைந்த
வர்களாய் வந்தனம் செய்தார்கள். தயாநிதியான குருவும்
வாடின மனதுடன் வந்த சிஷ்யர்களை குசலப்ரச்னம் விசா
சீத்து ஸமாதானப்படுத்தினார். பத்மபாதர் தான் யாத்ரை
செய்த வரலாரைக் கூறி தான் எழுதின பாஷ்ய டீகை

·षष्ठसप्तमश्लोको
|
எறிந்து போன தகவலையும் சொல்லி, அது லோகத்தில்
ப்சாரமடையும்படி அனுக்ரஹிக்க வேண்டுமென்று
பிரார்த்தித்தார். இதைக் கேட்டு குரு "உனது டீகையில்
முதல் ஐந்து பாதங்கள் மட்டும் என்னிடம் உன்னால்
வாசித்துக்காட்டப்பட்டது. அதை ஞாபகத்தில் வைத்துக்
கொண்டிருக்கிறேன். அதைச் சொல்கிறேன். எழுதிக்
கொள்'' என்று அதே ஆனுபூர்வியாகச் சொன்னார். பத்ம
திப்பார்த்து ஆனந்தமடைக்
தார். இவ்விதமே மறைந்து போன கேரன ராஜனுடைய
மூன்று பாடாலேயும் தன்னிடம் முன்னால் வாசித்துக்
காட்டியதை ஞாபகத்தில் வைத்துக்கொண்டு மறுபடியும்
அவனுக்குக் கூறி அனுக்ரஹித்தார்.
பாதர் குரு
சொன்னதை எழு
15-வது ஸர்க்க ஸங்கிரஹம்
பிறகு குருஸர்வபௌமர் ஆகிரக்கணக்கான சிஷ்யர்
களால் சூழப்பட்டவராய் ஸுதன்வராஜனால் பின் தொட
ரப்பட்டு திக்விஜயத்திற்காகப் புறப்பட்டார். முதலில்
ஸே துவிற்குச் சென்று அங்குள்ள வைதிக மார்க்கத்தி
லிருந்து கழுவியவர்களை வேதமார்க்கத்தைக் கைக்கொள்
ளும்படி செய்து ஸ்ரீபமாதரைப் பணித்துக்கொண்டு
கொஞ்சகாலம் வளித்தார். பிறகு சோள தேசத்திலும்
பாண்டிய தேசத்திலும் ஸஞ்சாரம் செய்து பிற மதத்தி
னரை ஜயித்து காஞ்சீகரம் சென்றார்,
ஸ்ரீகாமாக்ஷி தேவிக்கு ஆச்சரியப்படத் தகுந்த பெரிய
ஆலயம் கட்டி பூஜையில் வைதிக ஸம்ப்ரதாயத்தை எத்
படுத்தி அங்கே தன்னிடம் வந்த அகேகம் சிஷ்யர்களை

·श्रीदेशिकाष्टके
அனுக்ரஹித்து திருப்பதி சென்று வெங்கடாசலபதியை
பூஜித்து விதர்ப்ப தேசம் சென்றார்.
அங்கே அரசனால்
பூஜிக்கப்பட்டு அங்குள்ள ப்ரஹ்மத்வேஷிகளும் மிக பயக்
கரமான வேஷம் கொண்டவர்களுமான பைரவோபாஸகர்
களை ஜபித்து மேற்கு ஸ முத்திரக் கரையில் அநேக இடங்
களில் ஸஞ்சாரம் செய்து கொண்டு கோகர்ண க்ஷேத்ரம்
சென்று பரமேச்வரனை ஸ்தோத்ரம் செய்து பூஜித்து
சிஷ்யர்களுக்கு பாடப்ரவசனம் செய்து கொண்டு கொஞ்ச
காலம் வளித்து வந்தார்.
அப்பொழுது ஸ்ரீஹரதத்தாசார்யர் முகமாக ஆசார்
யாளின் சிறப்பைக் கேட்டுப் பொறுக்காமல் வாதத்திற்
காக வந்த ஸ்ரீகண்டாசார்யரை ச்ருதி யுக்தி ப்ரமாணங்
களால் ஜபித்து சரணாகதி யடைந்த அவரால் பூஜிக்கப்
பட்டவராய் ஸௌராஷ்டிர தேசத்தில் தன் பாஷ்யங்
களை பிரசாரமடையும்படி செய்து த்வாரகை சென்று
வைஷ்ணவர், சைவர், சாக்தர் முதலானவர்களை தன்
ஸித்தாந்தத்தை அனுஸரிக்கும்படி செய்து உஜ்ஜயினி
சென்றார். அங்கே பகவானை ஆராதித்து மிகக் கீர்த்தி
பெற்ற வாதி பயங்கரரான பட்டபாஸ்கரர் என்ற பண்டித
ரையும் வரதத்தில் ஜெயித்தார். பிறகு அவந்தி தேசத்
தில் சஞ்சாரம் செய்து ப்ரஸித்தர்களான பாணர், மயூரர்
முதலியவர்களை தன் பாஷ்யத்தை ச்ரவணம் செய்வதில்
ஆவலுள்ளவர்களாகச் செய்து ஜைன பௌத்தர்களை
ஜயித்து கைமிசம் சென்று குரு, பாஞ்சாலம், சூரசேனம்
முதலிய தேசங்களிலும் ஜயத்தை யடைந்து சாக்தரான
அபிநவ குப்தரையும் ஜரித்து விதேஹம், கோஸலம்,
m

·ஏகாது
அங்கம்,
முதலிய தேசங்களில்
களிலும் லஞ்சரித்து
மாரிமிச்ரர், உதயனர், தர்மகுப்தமிச்சர் முதலியவர்களை
ஜரித்து கௌட தேசத்திலும் தன் கீர்த்தியை பரவச்
செய்தார்.
16-வது சர்க்கஸங்கிரஹம்
இவ்விதம் எல்லா வாதிகளையும் ஜபித்து அவர்களால்
கொண்டாடப்பட்டு சிறப்புடன் விளங்குகின்ற ஆசார்யா
ளின் கீர்த்தியைக்கண்டு at மிக்க ரமல் அஜூயை
கொண்ட அபிவே தப்தர் ஆ சொரப் போகத்தால் குரு
வின் சரீரத்தில் பகந்த ரோகத்தை உண் பெண்ணினார்.
அதனால் எப்பொழுதும ரக்தப்பெருக்கு ஏற்பட்டு வஸ்தி
ரம் நனைந்து துர்கந்தம் ஏற்பட்ட போதிலும் கொஞ்ச
மேலும் வெறுப்புக் கொள்ளாமல் எப்பொழுதும் பக்கத்தி
லேயே இருந்து தோடகர் பணிவிடைகளைச் செய்து வர்
தார். குருவும் கொஞ்சமேனும சரீரத்தில் அபிமானம்
கொள்ளாமல் ரோகத்தின பீடையை பொருட்படுத்தாத
வராய் முன் போல் தன் ஆஹ்னிகங்களைச் செய்து வந்தார்.
ரோகத்தை விருத்தி செய்து கொள்வதில கொஞ்சமும்
முயற்சி எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. சிஷ்யர்கள் குருவின்
சரீரத்தில் ஏற்பட்ட போகத்தைப் பார்த்து மனது
பொறுக்காதவர்களாய் மிகவும் பிரார்த்தித்து குருவிட
மிருந்து சிகித்ஸை செய்வதற்கு அனுமதியைப் பெற்று
ஆங்காங்கு சென்று அரண்மனை வைத்யர்களை வா
வழைத்துக் காட்டினார்கள். அவர்கள் வைத்யம் செய்ய
தில் நிபுணர்களாயிருந்த போதிலும் பலவித முயற்சிகள்

·RE
श्रीदेशिकाष्टके
1
செய்தும் ரோகம் நீங்காததால் திரும்பிச் சென்றார்கள்,
ஆசார்யர் ஆதிவைத்யரான பரமேச்வரனையே ஸதா
ஸ்மரித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்பொழுது பரமேசனால்
அனுப்பப்பட்டு அச்வி தேவர்கள் குருவின் ஸமீபம்
வந்து, “ இந்த ரோகம் ஆபிசாரப்ரயோகத்தால் ஏற்பட்
சிகித்ஸை செய்து நிவிருத்தியாக்க முடியாது
என்று கூறிவிட்டுச் சென்றனர். இதைக் கேட்டு பத்ம
பாதர் ஞான திருஷ்டியால் ஆபிசாரப்ரயோகம் செய்த
வனைத் தெரிந்து கொண்டு மந்த்ர ஜபத்தாலும் இஷ்ட
தைவமான கரஸிம்ஹ த்யானத்தாலும் குருவின் சரீரத்தி
விருந்து ரோகத்தை விலக்கி அதை ஏவிவிட்ட அபி5%
குப்தரிடமே செல்லும்படி செய்தார், அவரும் மஹான்
களுக்கு அபசாரம் செய்ததன் பலனை அடைந்தார்.
இவ்விதம் ரோகம் நிவிருத்தியான பிறகு ஆசார்யர்
ஒருநாள் ஸாயங்காலம் கங்கைக் கரையில் ப்ரஹ்மத்யானம்
செய்து கொண்டிருக்கும் பொழுது அங்கு வந்த பரமகுரு
வான ஸ்ரீகௌடபாதாசார்யரைப் பார்த்து பரபரப்புடன்
எழுந்திருந்து வினயத்துடன் அருகில் சென்று பாதத்தில்
வணங்கி முறைப்படி பூஜித்து அஞ்ஜலி பந்தம் செய்து
கொண்டு பக்கத்தில் நின்றார். அவரும் வித்யாப்ரசாரம்
ஆத்மானுஸந்தானம் முதலியவைகளைப் பற்றிக் கேட்டு
விட்டு " கோவிந்தர் முகமாக நீ பாஷ்யங்கள் இயற்றி
விருப்பதைக் கேள்விப்பட்டு மிகுந்த சந்தோஷத்துடன்
உன்னைப் பார்ப்பதற்கு வந்தேன்" என்று கூறினார்.
உடனே ஆசார்யாள் தான் இயற்றியுள்ள பாஷ்யங்கள்
எல்லாவற்றையும் காண்பித்து மாண்க்ேயகாரிகா பாஷ்யத்

·षष्ठसप्तमलाको। தையும் காண்பித்தார். "என் மனதிலுள்ள அபிப்ராயங் கள் முழுவதும் இந்த பாஷ்யத்தில் நன்கு காண்பிக்கப் பட்டிருக்கிறது. இதனால் மிகவும் சந்தோஷமடைந்தேன். வேண்டிய வரத்தைக் கேள் கொடுக்கிறேன்'' என்று குரு சொன்னதைக் கேட்டு ஆசார்யரன் ஸ்ரீசுகாசார்ய ருடைய அம்சமான தங்களுடைய தர்சனம் பிறருக்குக் கிடைக்காதது எனக்குக் கிடைத்து விட்டது. தவிர வேண்டியது வேறு என்ன இருக்கிறது. இதனா லேயே கிருதார்த்தனாய் விட்டேன். ஆனாலும் எப்பொழு தும் என் மனம் ஆத்மசிக்கனத்திலேயே ஈடுபட்டிருக்கும் படியாக அனுக்ரஹம் செய்ய வேண்டும்" என்று விசயத் துடன் பிரார்த்தித்தார். ஸ்ரீகௌடபாதாசார்யரும் அப் படியே அனுக்ரஹித்து விட்டு ஸ்வஸ்தானம் சென்றார். M 43:35: }}} तोटकार्चितपादमर्दितपझगर्वसुजाह्नवी- दर्शिताब्ञपदागमोद्धृतभेदबुद्धिविनेयराट् । मात्सद्गतिसादरः कृतशापदाय जनः श्रमात तीर्थयात्रसरोजपादसुकेरळेन्द्रमनःक्लमम् ॥ ६ ॥ | तोटकेति । तोटकेन तोटकाचार्येण अचिती पादौ यस्य सः। अत्र अर्चनपदं शौच मृत्कुम्भदन्तकाष्ठानयनशाटीक्षालन- पादसमर्दनादिबहुप्रकारशुश्रूषापरम् । तथा अचिंतपाद इत्यर्थः ।

·श्रीदेशिकाष्टके तथाविधशुश्रूषाफलतया तत्परवशगुर्वनुग्रहेण तोटकवृत्तश्लोक परमात्मतत्वप्रकाशनसामर्थ्य बभूवेत्याह-तोटकपदं तद्वृत्त- लक्षणपरम् । तदार्चिताः तद्युक्ताः पादाः चतुर्थांशाः येषां श्लोकानां तैः श्रवणद्वारा तच्छ्रवणेनेत्यर्थः। मर्दितः पद्मगर्वः पद्मपादः येन मः । नामैकदेशग्रहणम् । तोटकाचित- पादश्वासो मर्दितपद्मगर्वश्च । सुष्टु यथा तथा जाह्नव्या दर्शितेषु अब्जेषु पदानि पादाविन्यासाः यस्य तस्य पद्मपाद म्य, अर्थाल्लभ्यते। आगमेन परतीरान् गुरुममी पागमनेन उद्धृता निवर्तिता भेदबुद्धिः अन्यथाग्रहणं असूयेति यावत् । येषां इतरविनेयानां तैः शिष्यः राजन इति राद ; तान राजयति प्रकाशयति शुद्धहृदयान करोतीत्यर्थः॥ . अपरा योजना-जाहव्या तत्तीरे दर्शिनः निर्माय प्रकाशितः अब्जः भाष्यचन्द्रः, तत्र प्रदर्शितेन , पदाय त्राणाय अद्वैतमत- रक्षणाय ; तादर्थं चतुर्थी 'पदं व्यवसितत्राण' इति कोशात् । आगमेन श्रुत्या, तदनुसारियुक्तिशतेन च उद्धृता निरस्ता भेद- बुद्धयः भेदवादिनः येन । यद्वा यस्य स चासौ। अत एव वादिनः सर्वपि विनेयाः विधेयाः वशंवदाः तै: राजते सर्वोत्कर्षेण प्रकाशते इति विनेयराट् च इत्यर्थः॥ श्रीगुरुः मातुरन्त्यकालं विज्ञाय तत्समीपं गतवानित्याह- मातुः सद्गतिः, उत्तमस्थानप्रापणम , तत्र सादरः तदर्थमुद्युक्त ·षष्ठमप्रमश्लोकी। १०९ इत्यर्थः । नदुनमस्थानप्रापणानन्तरं स्वनाङ्गीकृत संस्कारादिविषये न केवलं नोपकृतः, अपि तु तिरस्कृतश्च ज्ञातिभिः, तत्संजात- कोपेन नत्कृतश्रमान कृतः कारितः शाप: यैः दायजनैः , तथाविधा दायजना यस्य मः। पूर्व श्रीगुरोः शृङ्गगिरिवाम समय तीर्थ- यात्रायै गुरोरनुमति प्राप्य प्रस्थिनः पद्मपादः पश्वान यात्रायां श्रममनुभूय केरळमान्तमंचारवेलायां गुरुरमीपमागन इत्याह- पूर्व श्रमान श्रमण निबन्धेन तीर्थान गुरोः सकाशान यात्रा तदनुमतिः यस्य म चासो सरे जपाञ्च तीर्थयात्रसरोजपात । प्रस्थित इति शेषः । पश्चात अमं अत्तीनि श्रमान तीर्थ सद्गुरूं प्रति यात्रा गमन प्रस्थानमिनि यावन । म चामा सरोजपाच्च । स च असुभूतः प्राणभूतः केरळेन्द्रश्च । श्रीगुरोः तद्भक्त्यतिशयेन तस्मिन्नतीव प्रेम; अत उक्तं असुभूत इति । तयोः मनाङमं ग्रन्थवियोगादिप्रयुक्तमनोव्यथां अपास्तवान् इति शेषः ॥ ॥ सप्तमः श्लोकः॥ सारगीर्भिरपास्य दीक्षितशिष्य सोटिकृतिक्रमः सेतुकाञ्चिपुरादिसमनशाक्तखण्डनदक्षधीः । अश्विबोधितपद्मधिकृतदुष्प्रयोगनिपीडनो मोदमाननताङ्घ्रिदेशिकगौडपादनुमोदितः ॥ ७ ॥ ॥ व्याख्या कथमपास्तवानिति चेत्, आह-सारेति । पूर्व ·११० श्रीदेशिकाष्टके स्वममीपे पद्मपादाचार्येण पञ्चपादिका, केरळेन्द्रेण नाटकत्रयं च पठिनम् । तदिदानी स्मयते, लिख्यता' इत्युक्तं गुरुगा। तथा लेखचित्वा अपास्तवानित्याह- साराश्च ताः गिरश्च तामिा पश्चपादिकारूपाभिः नाटकवयरूपाभिश्च उक्तिभिः । ग्रन्थ- प्रापणेन मनोव्यथां अपाम्य शिष्यकोटीनां कृतयः अद्वैतपरप्रन्थाः बृहदारण्यकवानिकादयः गुरुदक्षिणात्वेन विरचय्यार्पिताः, तेषां क्रमाः पद्धनयः वीक्षिता अपेक्षिता येन सः । दिग्विजयार्थ शिष्यागमनं प्रतीक्ष्य स्थित इत्याह-वीक्षिताः प्रतीक्षिताः शिष्या: येन सः वीक्षितशिष्यकः। सुधन्वराजसहितशिघ्या. गमनानन्तरं प्रस्थित इत्याह-- अटिकृतिक्रम इति भिन्नं पदम् । अटिना अटनेन दिक्षु संचारेण कृतिकनः वादिविजयरूपकर्तव्य. क्रमः यस्य सः। अपरा योजना -शिष्यकोटियु मध्ये ये कृतिना समर्थाः सुरेश्वरपद्मपादहस्तामलकनोटकाचार्याः तेषां क्रमः अद्वैत- मत संरक्षणसंप्रदायार्थ स्थापनमः । वीक्षितः आलोचितः तत्क्रमः येन सः । तथा आलोच्य स्थापितवान् इत्यर्थः ॥ .. अन्याऽपि योजना - गिरां सारभूता वेदशास्त्रपुराणादि- रूपवाचां परमतात्पर्यविषयभूतेत्यर्थः। सारा च सा गौश्च सारगीः। अरपदेन सुधासमुद्र उच्यते । 'अरश्च ह अर्णवा' इत्युक्तेः । तेन सह वर्तत इति सारा गीः वाण्यादि- नानाशक्तिरूपेण वर्तमाना । स्वतन्तु चिदाकाशरूपेत्याह- वै ण्यश्च ·षष्ठमसमश्लोको। ॥ भानि नक्षत्राणि अस्मिन् मन्तीति भी आकाश इत्यर्थः । 'नक्षव- मृनं भं तारा,' 'तारापथोऽन्तरिक्षं च' इति चामरः । प्रकृतानु- राधान सामान्य पदस्य विशेषपरत्वाच्च अत्र चिदाकाशपरत्वम् । चिदाकाशरूपेत्यर्थः । तद्वीशगेन ब्रह्मणः आस्ये सरम्बनी प्रविष्टा, विष्णोरुसि लश्नीः प्रविष्टा इत्याह - रपेति । 'लर व्यक्तायां वाचि' इत्यनुशासनात रलयोरभेदाश्रयणन रसः वाक् तेन च सरस्वती लक्ष्यते । सा ब्रह्मणः आस्ये येन वीभितेन तथाभूतं वीक्षितं वीक्षणं यस्य सः । मारगीश्रामो भी च, स चासो रपास्यबीक्षितश्च । शिष्यश्चासौ कोटिश्च । शास्तीति शिव्यः । ब्रह्मणः बहुविधं अनुशासनं कृतवतीत्यर्थः । कोटि: कामकोटि:, नामैकदेशग्रहणम् । तत्पीठनिवासिनी कामाक्षी इत्यर्थः । तस्य कृतिक्रमः आलयनिर्माणपूजाप्रवर्तनादिरूपकर्तव्यक्रमः यस्य सः॥ सेतुकाञ्चीति । सेतुश्च काश्चीपुरं च आदिनी येषां देशानां सेवन प्राप्तिः, नत्रत्यदेवतानां स्तुनिनत्यादिभिः आराधनं च यस्य स चासौ शाक्तखण्डनदाधीश्च । शक्काः स्वमतस्थापन- परमनिराकरणसमर्था ये श्रीकण्ठाचार्यप्रभृतयः । शका एव शाला:, स्वाथै प्रत्ययः । शाक्तमतावलम्बिनश्च अभिनवगुप्तादयः तेषां खण्डने दक्षा धी: यस्य सः॥ अपरा योजना - सेतु वर्णाश्रमादिधर्मव्यवस्थापक * एष सेतुर्विधरणः' इत्युक्तेः । काञ्चि तत्पुरस्थः एकामेश्वररूपश्च, ·११२ श्रीदेशिकाष्टके पुरादी पुरभक्षकः त्रिपुरहिंसकः त्रिपुरारिरित्यर्थः। तस्य सेवन स्वापराधक्षमापणार्थ स्तुतिनत्यादिभिः अर्चनं यस्य स चासो। अपराधमेव प्रकटयति-शाक्तखण्डनश्च; शक्ते: सतीरूपायाः इदं शाक्तम् । तत्संबन्धि खण्डनम, अवमाननरूपतिरस्करणं यस्य स चासो दक्षश्च, दक्षप्रजापतिरित्यर्थः । धीः अन्तर्यामिरूपण बुद्धिस्थ इत्यर्थः । दश महिना धरिति समासः । य: परमेश्वरः एवमादिमाहात्म्यविशिष्टः स खलु गुरुरूषणावतीर्ण: ; किमु बक्तव्य तन्माहात्म्यम् ? ताहास्य विचित्रभाध्यरचनं वा, वादिनिराकरणं वा कियत ईयत्करमित्यर्थः । इत्येवमादि ध्वन्यते ।। । अभिनवगुप्तकृताभिचारेण भगंदररोगप्रापिः, श्रीपद्म- पादाचार्येण तन्निवृत्तिश्च इत्याह-अश्वीति । अश्विभ्यां अश्विनी- देवताभ्यां बोधितः, अयं न रोगः, किन्तु आभिचारकृतः इत्येवं बोधितश्चासौ पद्मश्च पद्मपादश्चेत्यर्थः । नामैकदेशग्रहणम् । तेन धिक्कृतः प्रयोक्तुरेव प्रेरितः, स चासो दुष्प्रयोगश्च आभिचारः तत्प्रयुक्तं निपीडनं यस्य सः । श्रीभगवत्साहाना देहाभिमाना- भावेन श्रमामावेऽपि द्रष्टणां शिघ्याणां तदसहनात् । रोगनिवृत्त्य- नन्तरं श्रीगौडपादाचार्यदर्शनसंभाषणादिकं संजातमित्याह- मोदमानेति । गङ्गातीरे मोदमानः तथात्वेन वर्तमानः तद्दशायां श्रीगौडपादाचार्यागमदर्शनेनाभ्युद्गम्य नती अंघी यस्य स चासो देशिकश्च परमाचार्यश्च तादृशगौडादा गौडपादाचार्येणानुमोदितः

·षष्ठसप्तमश्लोको।
लाधितः विनयादिगुणगणदर्शनेन स्वाभिमतार्याविष्करणदर्शनेन
अनुमोदितमाण्डूक्यकारिकामाध्यश्च इत्यर्थः ।।
(ஸ்ரீ சங்கரர்) தோடகரால், சௌசத்திற்கு மிருத்து,
ஜலம் கொண்டுவருவது, தந்தகாஷ்டம் எடுத்து வருதல்,
வஸ்திரசோதனம், கால்பிடிப்பது முதலான சுச்ரூஷை
களரல் பாதஸே வை செய்யப்பட்டவராய் இந்த சுச்குஷை
வின் பலனாக தன் அனுக்ரஹத்தால் அவரிடம் ஆவிர்
பவித்த தோடக விருத்தத்தில் அமைந்த சுலோகங்
களால் பத்மபாகரின் கர்வத்தை நீக்கி, கங்காதேவியான்
காண்பிக்கப்பட்ட தாமரைகளில் காலை வைத்துக்கொண்டு
நடந்து
கங்கையின் அக்கரையிலிருந்து இக்கரைக்கு
வந்து சேர்ந்த பத்மபாதரால் அலயை
சுத்த
ஹ்ருதயர்களான சிஷ்யர்களுடன் விளங்கினார்.
தீரத்தில் பாஷ்யமியற்றி அதில் காண்பிக்கப்பட்ட சுருதி
களாலும் யுக்திகளாலும் பேதவாதிகளை ஜயித்து எல்
லோரையும் தன் சிஷயர்களாக ஏற்றுக்கொண்டு
கினார்.
ஆசார்யர் சிருங்ககிரியில் வாஸம் செய்யும் பொழுது
நிர்பந்தமாக குருவின் அனுமதியைப் பெற்று பத்மபாதர்
தீர்த்த யாத்திரை சென்றார். பிறகு ஆதரவுடன் சென்று
மாதாவுக்கு ஸத்கதியைக் கொடுத்து தான் ஸம்ஸ்காரம்
செய்வதை அவமதித்த ஞாதிகளுக்கு சாபம் கொடுத்து
கோள தேசத்தில் வஞ்சாரம் செய்யும்பொழுது தீர்த்த
யாத்திரையில் பலவிததுன்பத்தை யடைந்து தான் இயற்
றிய கிரந்தத்தையும் இழந்து தன்னிடம் திரும்பிவந்த
D. 8.

·அரங்காக் தன்னிடம் பத்மபாதரையும், தன் நாடகங்களை இழந்த கேரள ராஜனையும் ஸமாதானம் செய்து, அவர்களால் இயற்றி முன் ஒருசமயம் வாசித்துக் காண்பிக்கப் பட்ட பஞ்சபாதிகையையும் மூன்று நாடகங்களையும் ஞாபகத்தில் வைத்து மறுபடியும் அவர்களை எழுதிக் கொள்ளச் செய்து அக்கிரந்தங்களை பிரகாசப்படுத்திய தின் மூலம் அவர்களுடைய மனக்கிலேசத்தை நீக்கி மற்றும் பல சிஷ்யர்களால் இயற்றி தருதக்ஷிணையாக ஸமர்ப்பிக்கப்பட்ட அசேகம் அத்வைத கிரந்தங்களைப் பார்த்து சிலாகித்தார். பிறகு திக்விஜயம் செய்ய புறப்படுவதற்காக சிஷ் யர்களின் வரவை எதிர்பார்த்து அவர்கள் வந்ததும் அவர்களுடனும் ஸு தன்வராஜனுடனும் புறப்பட்டு ஆங் காங்கு ஸஞ்சாரம் செய்து வாதிகளை ஜயித்து அத்வைத மதத்தையும் ஸம்ப்ரதாயத்தையும் காப்பாற்றுவதற்காக தன் சிஷ்யர்களில் முக்யர்களான சுரேச்வரர், பத்மபாதர், ஹஸ்தாமலகர், தோடகர் இந் நால்வர்களையும் பித்து சிதாகாச ரூபிணியாயும் ஸரஸ்வதி, லக்ஷ்மீமுதலிய குபங்கள் எடுத்துக்கொண்டு பிரஹ்மா, விஷ்ணு முத லியவர்களுடன் கூட இருந்து சக்தியைக் கொடுக்கின்ற வளும் பிரஹ்மாவுக்கு பல உபதேசங்களைச் செய்தவளு மான காமகோடி பீடத்தில் வாஸம் செய்கின்ற ஸ்ரீ காமாக்ஷி தேவிக்கு விசித்திரமான ஆலயம்கட்டி விசேஷ மாக பூஜைகள் கடந்துவரும்படி ஏற்பாடு செய்தார். பிறகு ஸேது முதலான இடங்கள் சென்று பூஜித்து ஸ்தோத்ரம் செய்து பிறமதங்களை கண்டிப்பதில் வல்லவர்களான ஸ்ரீ , ஸ்தா

·ரா: : |
LITřeri சகரியவர்களையும் அபிய குப்தர் முத
4 954 குப்தாடய -ஆசாரப்ரயோகத்தால் ஏற்
பட்ட பக்த ரோகத்தால் ஆசார்யருடைய சரீரம் துன்
பப்படுவது தப் பார்த்து நோபிமானமில்லாததால் அவர்
பொடித்துக்கொண்ட போதும் அதைப் பார்க்கின்ற
தன் மனது விக்காமல் பத்மபாதர் அச்வதி தேவதை
கள் மூலம் உண்மையை அறிந்து தன்
ரோகத்தை அம்ல குப்தரிடமே போகும்படி செய்தார்,
பிறகு ஸ்ரீ சக்கரர் கல்கா தீரத்தில் பரம
பரமகுருவான
பாதரை தர்சனம செய்து பாதத்தில் வணங்கி தான்
இயற்றிய பாஷ்பங்களைக் காட்டி அவரால், தன் அபிப்ரா
யம் மாண்டூக்யகாரிகா பாஷ்யத்தில் நன்றாக காட்டியிருப்
பதைப் பார்த்தும், இவருடைய வினயம் முதலான குணங்
களைக் கண்டும் மிகவும் சிலாகிக்கப்பட்டார்.
,
N STY: க:
॥षोडशसर्गावशिष्टकथा॥
एवं श्रीगौडपाददर्शनादिवृत्तान्तं शिष्यगणान् श्रावयन्
नीत्वा तां निशां परेयुः उपसि सात्वा जपाद्यनुष्ठानवेकायां
श्रुतवानिम वृत्तान्तम् --
'जम्बूद्वीपं शस्यतेऽस्यां पृथिव्यां तत्राप्येतन्मण्डलं भारताख्यम् ।
काश्मीराख्यं मण्डल तत्र शस्तं यत्राऽऽस्वऽसौ शारदा वागधीशा'

·११६ श्रीदेशिकाष्टके रहस्यं पप्रच्छुः। तत्र चतुर्दारमण्टपोपेतं श्रीशारदाक्षेत्रं चकास्ति । तत्र च सर्वज्ञपीठं विराजते । सर्वज्ञ एव तत्पीठमधिरोदुमर्हति, नान्ये । तत्पीठारूढानामेव सर्वज्ञता सज्जनसंमता भवति नान्येषाम् । तत्र प्राच्याः पश्चिमाः उदीच्याश्च पिहितं तत्तन द्वारं उद्धाट्य पीठमारूढवन्तः । दक्षिणद्वारं परमनुद्घाटितं वर्तते' इति । एतत् श्रुत्वा तदानीमेव दाक्षिणात्यपण्डिनेषु सर्वज्ञो नास्तीतीमामपकीर्ति- मपमाष्टुं श्रीशंकराचार्यः ततः प्रस्थाय काश्मीरदेशं गत्वा दक्षिण- द्वारमुद्घाटयितुं प्रववृते । नाविदितं किञ्चिन्म मास्ति, परीक्षणीयं चेत् परीक्ष्यतामिति चावदत् । तदैवागत्य वादिगणा: तत्तन्मत- वैशेषिकनैयायिकमांख्यबौद्धचतुष्टयदिगम्बरादिषु दत्तोचरेषु, जैमिनीयमतावलम्बिन्यपि दत्तोत्तरे सति सर्वेऽपि पण्डिताः श्लाघयन्तः पूजयन्तश्च द्वारमुद्धाट्य मार्ग ददुः ।। तदानीं श्रीपद्मपादस्य हस्तमवलम्ब्य विद्यापीठारोहणाय प्रवर्तमानमाचार्य आकाशवाण्या शारदा एवमब्रवीत- 'नाव सर्वज्ञतामात्रं पीठारोहणे हेतुः । अपि तु शुचित्वमपि । तत्र नास्ति सर्ववित्वे सन्देहः । अस्ति तु शुचित्वे, यतो राजदारानु- पभुक्तवान् । अतो विचार्यारोढव्यम्' इति । तच्छ्रुत्वा ' मातः, मास्तु तव संदेहः जन्मप्रभृति किंचिदपि किल्बिषमकुर्वाणस्य मम एतदेहशुचित्वविषये । उपभोगादिकं तु देहान्तराश्रयणेन । न च तेन कर्मणा अयं देहः संबध्यते, अकृताभ्यागमादिदोष- प्रसङ्गात् । न चान्यकर्मणाऽन्यः संबध्यते इति हि शास्त्रासिद्धान्त ।

·अष्टमः श्लोकः। . । लोकप्रसिद्धिश्च तथैव ।' इति आचार्य: अब्रवीत् । एवं शारदाम्बया अङ्गकृतः परमाचार्यः सर्वज्ञपीठमासरोह । एवं दुर्मतनिरसन- वैदिकाद्वैतमतस्थापनरूपावतारकृत्यं विधाय स्वसिद्धान्ते बहुमानता- बुद्धयुत्पादनाय सर्वज्ञपीठारोहणमपि कृतवान् ।। एवं मवरैपि भाघित: परमाचार्यः शृङ्गगिर्यादिस्थलेषु सुरेश्वरादिशिष्यान् स्थापयित्वा वदरिकाश्रमं संप्राप्य पातञ्जलान् स्वभाध्यमध्याप्य केदारक्षेत्रं जगाम । तत्रानिशीतादिनाशिष्य- गगहिताय प्राथिन परमेश्वरानुग्रहान् उष्णनदी प्रवाहयतिस्म । माऽद्यापि परमाचार्यकी प्रथयन्ती विराजते ।। आक्रान्तानि दिगन्तराणि यशसा साधीयसा भूयसा विम्मराणि दिगन्तराणि रचितान्यत्यद्भुतैः क्रीडितः। भक्ताः स्वसितभुक्तिमुक्तिकलनोपायैः कृतार्थीकृताः भिक्षुश्मापतिना किमन्यदधुना सौजन्यमातन्यताम् ।। इत्युक्तदिशा देवमनुष्यकार्य कृतवन्तं श्रीमदाचार्य केलामं नेतुं चतुर्मुस्वशतमखचन्द्रोपेन्द्रादिदेवगणाः सह महर्षिसंधैः मन्दार- कुसुमनिकरैरर्चयन्तः ‘भगवन् , भवान् त्रिनयनः त्रिपुरान्तकः विषमविषाशनः जगत्सृष्टिस्थितिलयहेतुः साक्षात्कैलासपतिरेव देवमनुष्यकार्यार्थ भूमाववतीर्णः । अवतारकृत्यं समाप्तमासीत् । नदागच्छतु भवान् स्वर्गादिलोकान' इति प्रार्थयामासुः । तदङ्गी- कृत्य कैलासजिगमिषासमकालमेव संप्राप्तं श्रीनन्दिकेश्वरं ब्रह्मदत्त- ·श्रीदेशिकाष्टके हस्तावलम्बः सन् आरुह्य प्रकटिनजटाकलापचन्द्रकलावतंसादिरूपः T: TA: THIFTT !! TH இவ்விதம் கௌடபாத ைதர்சனம் செய்த விருத் தாந்தத்தை சிஷ்யர்களிடம் சொல்லிவிட்டு அகன்று இர வைக் கழித்து மறுநாள் காலையில் ஸ்னானம் செய்து ஆஹ்னிகானுஷ்டான ஸ மயத்தில் இவ்வரலாறைக் கேள்விப்பட்டார். ( இப்பூவுலகில் ஜம்பூத்வீபமும் அதில் பரதகண்டமும் அதில் காச்மீர மண்டலமும் மிகப்புனி தம் வாய்ந்தது. அங்குதான் வாகீச்வரியான ஸ்ரீசாரதை வாஸம் செய்கிறாள், ஸ்ரீசாரதாலயத்தில் நான்கு வரச லுன்ள மண்டப டபமொன்று இருக்கிறது, அதில் ஸஏ பீடமொன்று விளக்குகிறது. ஸர்வக்ஞர் தான் அதில் ஏறி உட்கார்த்து கொள்ள அவரைத்தான் ஸர்வக்ஞர் என்று வித்வான்கள் ஒப்புக் கொள்வார்கள். அதில் கிழக்கு மேற்கு வடக்கு திக்குகளிப்பிருந்து சிறந்த அறிவாளிகள் வந்து அந்தந்த திக்குகளி அள்ள வாசல் களைத் திறந்து கொண்டு மண்டபத்தினுட் புகுந்து ஸர்வக்ஞ பீடத்தில் ஏறி விட்டார்கள். தெற்கு திக்கி லிருந்து ஒருவரும் வராததால் இதுவரை அந்த வாசல் திறக்கப்படாமலேயே இருக்கிறது. தென்பாகத்தில் வித்வான்களில்லை போலும் " இதைக்கேட்டு தெற்கு திக்கில் ஸர்வக்ரூரில்லை என்ற அபகீர்த்தியை நீக்குவதற்காக ஸ்ரீ ஆசார்யர் அப்பொழுதே அங்கிருந்து புறப்பட்டு காச்மீர தேசம் சென்று தெற்கு முடியும்.

·அா: க: |
வரசலைத் திறக்க ஆரம்பித்தார். கூடியிருந்த ஐனங்களி
கன் ஸர்வக்ஞன் என்பதில் சந்தேகமிருந்தால்
கேள்விகள் கேளுங்கள். பதில் கூறுகிறேன் என்று சொன்
னார். அவர்களும் ஒவ்வொருவராக கேள்வி கேட்க ஆரம்
பித்தனர், வைசேஷிகர், கையாசிகர், ஸாங்க்யர், கான்கு
தே பௌத்தர்கள் ஜைனர், ஜைமினீயர் முதலான எல்
லோ ருடைய கேள்விகளுக்கும் பதில் கூறினதும் எல்லா
பண்டிதர்களும் ஆசார்யரை சிலாகத்து பூஜித்து கதவைத்
திறந்து உள்ளே செல்ல வழிவிட்டனர்.
அப்பொழுது ஸ்ரீ பத்மபாதருடைய ஹஸ்தத்தைப்
பிடித்துக் கொண்டு ஸர்வக்ஞ பீடத்தில் ஏறச்சென்ற
ஆசார்யரைத் தடுத்து ஆகாசவாணியின்
சாரதை இவ்வாறு சொன்னாள் -" இதில் ஏறுவதற்கு
ஸர்வக்ஞனாக இருந்தால் மட்டும் போதாது, பரிசுத்தனா
கவுமிருக்க வேண்டும். வேர்வக்ஞன் என்பதில் வந்தே ஹ
மில்க. ஆனால் ராஜபத்னிகளை அனுபவித்திருப்பதால்
உன்னை பரிசுத்தன் என்று சொல்வதற்கில்லை.
விசாரித்துத் தீர்மானம் செய்து தான் நீ ஏற வேண்டும்.''
இதைக் கேட்டு ஆசார்யர் ' அம்மா, இது விஷயமாகக்
கொஞ்சமேனும் வந்தே றம் வேண்டாம். பிறந்தது முதல்
ஒருவித பாபத்தையும் செய்யாத என்னுடைய
தேஹம் பரிசுத்தமானது, சர ஜபத்னி போகம்
தேஹத்திலல்ல. வேறு தேஹத்தில் தான், ஒரு தேஹத்
தில் செய்த கர்மா மற்றொரு தேஹத்தில் ணம்பந்தப்
படாது என்பது தான் சாஸ்திரங்களில் கண்ட தீர்மானம்
ஆகலால்

·१२० श्रीदेशिकाष्टके 32 லோகந்யாயமும் அப்படித்தான் என் று கூறவே ஸ்ரீ சாரதாம்பாளும் அதை அங்கீகரிக்க ஆசார்யர் தன்னால் இதர துர்மதங்களை நிரஸனம் செய்து தாபிக்கப்பட்ட வைதிகமான அத்வைத ஸித்தாந்தத்தில் எல்லோருக்கும் சிரத்தை யுண்டாவதற்காக ஸர்வக்ஞ பீடத்தில் ஏறினார். ஸ் இவ்விதம் எல்லோராலும் கொண்டாடப்பட்ட பரமா சார்யர் சிருங்ககிரி முதலான ஸ்தலங்களில் ஸுரேச்வரர் முதலான சிஷ்யர்களை ஸ்தாபித்து விட்டு பதரிகாச்ரமம் சென்று பாதஞ்சலர்களுக்குத் தன் பாஷ்யங்களைச் சொல்லி வைத்து கேதாரம் சென்றார். அங்கு குளிர் மிகுதியால் சிஷ்யர்கள் துன்புறுவதைக்கண்டு ஸஹிக்காமல் பரமே சரைப் பிரார்த்தித்து அவருடைய அனுக்ர ஹத்தால் உஷ்ண நதியை அங்கே பிரவஹிக்கும்படி செய்தார். ஆசார்யருடைய கீர்த்தி யை பிரகாசப்படுத்தும் அந்த நதி இப்பொழுதும விளங்குகிறது. தேவர்களின் பிரார்த்தனையால் பூமியில் அவதரித்து தேவதைகளுக்கும் மனுஷ்யர்களுக்கும் பரமோபகாரம் செய்த ஆசார்யரை கைலாஸத்திற்கு அழைத்துச்செல் வதற்காக பிரம்மா இந்திரன் முதலான தேவதாகணங்கள் மஹரிஷிகளுடன் கூட ஆகாசத்தில் கூட்டமாக வந்து மந்தாரமலர்களை வர்ஷித்து "ப்ரபோ , தாங்கள் கைலாஸ வாஸியான பரமேச்வரன் த்ரிபுரங்களை எரித்தவர். விஷத் தைப்பானம் செய்தவர். உலகத்தின் ஸ்ருஷ்டி ஸ்திதி ஸம்ஹாரங்களுக்குத் தாங்கள் தான் காரணம். மனுஷ்ய ஹிதத்திற்காக பூமியில் அவதரித்தீர். அவதார ·अष्टमः श्लोकः। கார்யம் பூர்த்தியாய் விட்டது. எங்களுடைய லோகத் திற்கு வரவேண்டும்” என்று பிரார்த்தித்தனர். அதை அங்கீகரித்து கைலாலம் செல்ல வேண்டும் என்று நினைத்த மாத்திரத்திலேயே அங்கு வந்த நந்தியின் மேல் பிரஹ்மாளின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு ஏறி ஜடை சந்திர கலை விளங்கும் தன் ஸ்வயரூபத்தை எடுத் துக்கொண்டு தேவர்களாலும் மஹரிஷிகளாலும் ஸ்தோத் ரம் செய்யப்படுகிறவராய் தன் ஸ்தானம் சென்றார். । अष्टमः लोकः॥ पद्मदत्तकरावलम्बनमारोह स सर्वत्रि- त्पीठमुजरदक्षिणो बहुधाविशारदयाऽऽदृतः । उष्णनयमाहहर्षिनशिष्यपूजेतपद्मभू - नन्दिनेत्रितसोममूर्तिरूपाययौ रजतागमम् ॥ ८ ॥ ॥ व्याख्या॥ सर्वज्ञपीठारोहाय प्रवृत्तिसमये वादिभिः निरोधः आदरश्च कृन इत्याह -- पद्मति । वादिमिः कृतप्रश्नानां उत्तरदाने दक्षिणः समर्थः । अत एव औचरपण्डितानां मध्येऽपि दक्षिणः । दाक्षिणात्यपण्डितानां मध्येऽपि उत्तरः श्रेष्ठः । एव बहुवादिभिः सहिता शारदा तया आहतः आइतपीठारोहण इत्यर्थः। सर्वज्ञपीठारोहणं सर्वरनुमोदितमिति यावत् । अपरा योजना -'बहु स्यां प्रजायेय' इति वदतीवि वादी तथाविधकाम- अत :

·१२२ श्रीदेशिकाष्टके नावानित्यर्थः । शारः कृतनामा अझः तत्स्थानापन्न इत्यर्थः । यथा कृताक्षे विजिते इतरे अक्षा विजिता भवन्ति, तथा एतस्मिन् विजिते सर्व विजितं भवतीति अस्य कृताक्षस्थानी- यत्वमुच्यते । दयाहनः आहतद्य इत्यर्थः । एवं परमेश्वर- परतया अर्थान्तरप्रतीतिरपि पूर्ववत् महिमातिशयद्योतनाय भवति उदगीकारानन्तरं पीठारोहणमाह पद्मति। पझेन पद्मपादा-- चार्येण दत्तं करावलम्बनं यस्मिन् कर्मणि तत् यथा तथा सर्व- वित्पीठं सर्वज्ञपीठमारोह ॥ - o केदारक्षेत्रे उष्णनदी प्रवाहयामासेत्याह-उष्णेति । शिष्यहिताय श्रीगुरुप्रार्थित परमेश्वरानुग्रहात् प्रवृत्तायां उष्णनद्यां अवगाहन मबनेन हर्षिताः ये शिष्या तः पूजितः स चासो पद्मभूनन्दिसेवितश्च । पद्मभुग ब्रह्मगा नन्दिना नन्दिकेश्वरेण च सेवितः । कैलासगमनवेलाची ब्रह्मणा हस्ताबलम्बनं दत्तम् , नन्दिकेश्वरण वहनं कृतम , एवं ताभ्यां सेवित इत्यर्थः । स चासौ सोममूर्तिश्च । सोमः मूतौ यस्य सा, यस्य सा, चन्द्रकलावतंस इत्यर्थः। न गच्छनीति अगम:, पर्वत. तन्मय इत्यर्थः। तं उपाययो प्राप्तवान् । तं प्रति प्रस्थित इति । रजनम्य अगमा रखतागमः यावत॥ अपरा योजना- उष्णकाले तीव्रतापसमये या नदी मरुमरीचिकारूपा तत्सशसांसारिकविषयभोगनद्यां अवगाहेन ·சராக: | १२३ तदनुभवन हर्षिताः तत्रैव रताः पूर्व पश्चात् शिष्याः तच्छिध्य- भावं प्राप्ताः तत्सेवापरा इति यावत् । तान् पावयति पवित्रयति शुद्धान्तःकरणान् करोतीति शिष्यपूः अत एव जितपद्मभुवः करोतीति जितपद्मभूः वैराग्यातिशयेन ब्रह्मलोकपर्यन्तं विरक्ताम् करोतीत्यर्थः । नन्दयतीति नन्दी, परमानन्दयुक्तान करोतीत्यर्थः । सवितसोम- मूर्तिः सेवितः प्राप्तः सोमः यया तादृशी मूर्तिः यस्य सः। उपायेन योनि मिश्रयति इति उपाययोः; 'यु मिश्रणे अमिश्रणे च' इत्यनु- शासनात् । अजतागमं न जायत इत्यजः षड्भावविकाररहित आत्मा । तस्य भावः अजता तस्या गमं प्राप्ति प्रति परमात्म. स्वरूपप्राप्ति प्रति व उपायः तेन मिश्रयतीत्यर्थः ।। ஆசார்யர் ஸர்வக்ஞ பீடத்தில் ஏறும் பொழுது வாதி கள் தடுத்ததையும் பின்னால் அவர்கள் பூஜித்ததையும் கூறுகிறார்:-வாதிகள் கேட்ட கேள்விகளுக்கு பதில் கூறு வதில் ஸமர்த்தரும், வடதேசத்திலும் தென் தேசத்திலு முள்ள பண்டிதர்களைக் காட்டிலும் மிகச்சிறந்த வருமான ஆசார்யர் அதேகம் வரதிகளாலும் ஸ்ரீசாரதையாலும் ஆதரிக்கப்பட்டவராய் பத்மபாதரால் கொடுக்கப்பட்ட கையைப் பிடித்துக்கொண்டு சர்வக்ஞ பீடத்தில் ஏறினார். பிறகு சிஷ்யர்களின் ஹிதத்திற்காகப் பரமேசனை பிரார்த் தித்து அவருடைய அனுக்ரஹத்தால் பிரவஹித்த உஷ்ண நதியில் ஸ்னானம் செய்து துன்பம் விலகி ஸக்தோஷ மடைந்த சிஷ்யர்களால் பூஜிக்கப்பட்டவராய் ஹஸ்தாவ லம்பம் கொடுத்து பிரஹ்மாவாலும் வரஹனமாகயிருந்து

·श्रीदोशकाष्टके
தத்தி கேச்வரராலும் ஸேவிக்கப்பட்டவராய் இந்த ரூபத்தை
மறைத்து சந்திரசேகர ஸ்வரூபத்தை எடுத்துக்கொண்டு
வெள்ளி மலையான மஹாகைலாஸம் புறப்பட்டுச் சென்றார்.
ஸ்ருஷ்டியின் ஆரம்பத்தில் என்று ஸங்
கல்பம் செய்து உலகை சிருஷ்டித்த பரமேசரே ஆசார்ய
ரூபமாக வந்தார்.
சொக்கட்டான் ஆட்டத்தில் கிருதம்
என்ற பெயருள்ள காயை ஜயித்தால் மற்ற காய்களும் ஜயிக்
கப்படுவது போல பரமேச்வரனை அடைந்தால் எல்லாவற்
றயும் அடையலாம். கடும் கோடை காலத்தில் தோன்று
கிற கானல் நீருக்கு ஒப்பான விஷய சுகத்தில் ஈடுபட்டுக்
கிலேசம் தாங்காமல் பின்னால் தன் எனை அடைந்து ஸேவிக்
கின்ற சிஷ்யர்களை ப்ரஹ்மலோகம் வரை எல்லாவற்றிலும்
ஆசை நீங்கியவர்களாகச் செய்து மனத்திலுள்ள கல்மஷங்
களைப் போக்கி பரமாத்ம ஸ்வரூபத்தை அடைவ
தற்கு உபாயத்தை உபதேசித்து பரமானந்தமடையும்படி
செய்கிறார். ஆசார்யரின் மஹிமை அளவிட முடியாதது.

·नवमः लोकः। ॥ नवमः श्लोकः॥ देशिकाष्टकमष्टमिद्धिदमष्टमूर्तिकृतक्रम कष्टनाशनमिष्टदायकमष्टदिक्षु सुकीनिंदम् । देशिकाय नमोऽस्तु ते मृत्बालजीवदयाभुत्रे कारणाय नमोऽस्तु ते परिपूरणाय नमोऽस्तु ते ।। एतत्स्नोत्रपठनस्य फल माइ-देशिकनि । इदं देशिकाष्टकं पठितां अष्टसिद्धिदं अणिमाद्यैश्वयंप्रदम यतः अष्टमूर्ति- कृतक्रम अष्टमूर्निः परमेश्वरः 'अष्टमूतिरबुध्न्यः' इत्यमरः । तेन कृतः लीलासंकल्पक्रमः यस्मिन् तन् । तवदारभूनभगव- त्पादावतारकृत्यक्रमश्च यस्मिन् तत् । तत्प्रेरण या कृतक्रमः नोक- चतुर्थाशनमः यस्मिन ! अष्टभिः मूतिभिः अष्टभिः श्लोकैः कृता प्रदर्शिनः क्रम: चरिबक्रमः यस्मिन् तत्। कष्टनाशनं दुःख- नाशनं । इष्टदायकं इष्टानां दायकम्। इष्टदानां अयानां मध्ये कं शिरस्स्थानीयम् । इदमष्टकं सर्वापेक्षया उत्कृष्टमित्यर्थः । अष्टदिक्षु सुकीर्ति, शोभनगुरुचरित्रकीर्तनात् पठिता सर्वश्लाघ- नीयो भवतीत्यर्थः। अन्नेऽपि मङ्गळमारचयनि-देशिकायेति। गुरवे नमोऽस्तु ते॥ अर्थान्तरमुच्यते-हे देशिक ! आय अकाररूपाय त भवते नमोऽस्तु । बालाश्च ते जीवाश्च बालजीवाः अज्ञानिन -- ।

·१२६ श्रीदेशिकाष्टके नमोऽस्तु । इत्यर्थः । अमृताः अमृतभावं प्राप्ताः मुक्ता इति यावत् । यया मा चामो दया च तस्या! भूः वासस्थानम । अत्र उकार: प्रश्लिष्यने भूश्चामौ उश्च भुः। एवं चाश्रितानां मोक्षपर्यन्त- फलदायकनिरतिशयदयावासस्थानभूतोकाराय उकाररूपाय ते अत्र मूकाम्बाक्षत्रं प्रति गमनसमय मृनवालं प्रति शोचन्ती पितरों दृष्ट्वा कृपापरवशनया ईश्वरप्रार्थनया तद्वालं जीवयामास श्रीमदाचार्यः । सोऽप्यर्थः अत्र प्रतीयते । हे दशिक ! कारणाय जगत्कारणपरमेश्वराय मकाराय मकाररूपाय ते नमोऽस्तु । हे देशिक, परिपूरणाय पूर्णाय अभावरूपपरमात्म- रूपाय ने भवते नमोऽस्तु ॥ ॥ ईश्वरो रक्षतु ॥ இந்த ஸ்தோத்ரத்தை படனம் செய்வதா லுண்டாகும் பயனைக் கூறுகிறார். தேசிகாஷ்டகம் என்னும் இந்த ஸ்தோத்ரம், படனம் செய்பவர்களுக்கு அணிமா முதலான அஷ்டைச்வர்யங்களையும் கொடுக்கும். பகவத் ப்ரேரணை யால் ஏற்பட்ட எட்டு சுலோகங்கள் கொண்ட இந்த ஸ்தோத்ரத்தில் அஷ்ட மூர்த்தியான பரமேச்வரருடைய அவதாரவிஷயமான ஸங்கல்பமும் அவருடைய அவதார பகவத்பாதரின் சரித்ரமும் வர்ணிக்கப்பட்டிருக் இது துன்பங்களைப் போக்கடிக்கும். அபீஷ்டங் களைக் கொடுக்கும். இஷ்டங்களைக் கொடுக்கும் நற்காரியன் களுக்குள் இது மிகவும் சிறந்தது. எண் திசைகளிலும் IDTr

·Mã: F: 1
தே
தீர்க்தியாகம் . மு + 255 ககாரருமானமங்கலத்தைச்
செய்கிறார். 5 AT T தங்களுக்கு கடன் காரம்.
தேசிக ! அகாரம் 35
ரன மக்க கமங்காரம். மூகாம்பா
சேக்ஷத்ரம் செல்லும் இறந்து போன சிறு குழந்தை
யைக் குறித்து 2 ஆந் துறை காய் கந்தைகளைப் பார்த்து
கிருபையால் ஈசுவரனைப் பிரார்த்தித்து இறந்த குழந்தை
யைப் பிழைக்கச் செய்த தங்களுக்கு கமஸ்காரம். அக்ஞர்
களை முக்தர்களாகச் செய்யும் தயவுக்கு இருப்பிடமான
உகாரரூபமான தங்களுக்கு நமஸ்காரம். ஜகத்தாரணமான
மகார ரூபமான உமக்கு நமஸ்காரம். எங்கும் நிறைந்த
மாத்ராதீதமான உமக்கு நமஸ்காரம்.

·अनुपदमनुवर्ण व्यङ्ग्यवाच्यार्थजातं
विकसयदतिमात्रं स्तोत्रमेतद्विशालम् ।
निपुणमतिविधेयव्याख्यमस्यार्थवक्ता
तनुमतिघृतदाऽस्म्यर्णवस्याम्बुमाता ॥
पादावनिर्गुरोः स्वार्धत्रिपात्पूर्णावनिर्भवेत् ।
आश्रितानां पादपादान् जन्मजन्मसुकृद्रहान् ।।
अर्णवादम्बुवन्मेघः प्राप्तवान् श्रीगुरोरिदम् ।
दयार्णवे स्वर्पयामि दयतां गुरुराण्मयि ।।
स्वातीधारा विद्वन्मतिहितशुक्तिमेत्य मौक्तिकताम् ।
लभतां ध्रियतां कण्ठे वैदिकशोभा च वर्धतां जगति ।।