Shri Jawahar Vidyapith Binasar, Bikaner

Chintuvancstijan Satwan

Shri Gyansaar · 2010/10

PDF Proofread

Front matter

No text on this page.

प्रस्तावना. जे सर्व सुझ जैन बांधवोने मालम थाय आ "आनंदघनजी महाराजनी चोवीशी" विस्तारित अर्थवाली, प्रथम नीमसिंह जाश्य "प्रकरणरत्नाकर" नामना प्रथम नागना ग्रंथमां गपेल हती. ते प्रथम नाग सर्वे खपी गयाथी, अने आ मजकुर ग्रंयनी, घणो वखत थयो मांगणी थवाथी, अमोए आ जदो ग्रंथ उपान्यो बे. तेमां, केटलाएक दृष्टि दोप अने बुद्धि दोप रही गया हशे, तेनुं अवलोकन करीने सर्व श्रेष्ठ पुरुषो क्षमा पूर्वक सुधारीने वांचशे, एवी अमारी पूर्ण आगा . केमके जेम वालक पोताना जननी तथा जनकनी आगल जो पण वोवर्नु तोतहुं वोले तोपण ते क्षमा करी सुधारी लश्ने आनंदयुक्त मुखमुजावमे अधिक प्रेम दर्शावे . तेमज अमारा था कृत्यमां कोइ प्रकारनी न्यूनता जोईने पूर्वोक्त उत्तम पुरुपो अमारा उ- पर क्षमा करीने पुत्रवत् प्रेम दर्शावगे एवी अमारी विज्ञापना के. , श्रावक मुंबई, ता.१ ली जानेवारी सने १५०ए. नीमसिंह माणेकना कार्यप्रवर्तको.

अनुक्रमणिका.
पृष्ट, अंक
अंक विषय
विषय
पृष्ट.
१ मंगलाचरण १ १५ श्रीअंनतनाथ जिन स्त. ५०
२ श्रीषनजिन स्तवन. १ १६ श्रीधर्मनायजिन स्तवन ६३
३ श्रीअजितजिन स्तवन. ५ १७ श्रीशांतिनाथ जिन स्तव, ६ए
४ श्रीसंज्जवजिन स्तवन. ए १० श्रीकुंथुनाथजिन स्तवन. ७७
५ श्रीअनिनंदजिन स्तवन. १४
१ए श्रीअरनाथजिन स्तवन. ७३
६ श्रीसुमतिजिन स्तवन. १०२० श्रीमल्लिनाथ जिन स्तव. ए
७ श्रीप्रझप्रत्नजिन स्तवन. २१२१ श्रीमुनिसुव्रतजिन स्तव. ए६
श्रीसुपार्श्वजिन स्तवन. २५
२२ श्रीनमीनाथजिन स्त. १०३
ए श्रीचंप्रनजिन स्तवन. ए
१० श्रीसुबुद्धिनाथजिन स्त. ३४
२३ श्रीनेमीनाथजिन स्त. ११३
२४ श्रीपार्श्वनाथ जिन स्त. १२४
११ श्रीशितलनाथ जिन स्त. ३०
१५ श्रीश्रेयांश जिन स्तवन ४५२५ श्रीमहाविरजिन स्तव. १२७
१३ श्रीवासुपुज्यजिन स्तवन.४॥२६ श्रीपार्श्वनाथ जिन स्तु. १३१
१५ श्रीविमलनाजिन स्त. ५३।२७ श्रीमहाबिरजिन स्तु. १३५
इति अनुक्रमणिका समाप्ता
.

श्रीगौतमगुरुन्योनमः अथ श्रीश्रानंदघनकृत शषप्रमुखचोविसजिनस्तुति बालाबोधसहित प्रारंज करिये बैयः॥ दोहा चिदानंदयानंदमय चिदरूपिअविकार॥सिबुधसुविशुतुतुं जगपरमाधार ॥१॥ तुझकृपालताथी करुं नापानापारूप ॥ त- वनाजिनवावीसनी आनंदघनरसकूप ॥२॥राजाधिजेमदेखीने दुमककरेमनास ॥ बुधिधिविण्इंदुमक अरथराजजिरास ॥३॥ श्राशयआनंदघनतणो अतिगंजिरऊदार ॥ बालकबाह- पसारिजिम कहेउदधिविस्तार ॥४॥तेममनोरथमुफमने बुधिवि- एकिमयाय ।। गुरुकृपाश्रीगहननग पंगुपारलंघाय ॥५॥सीनाषा जापातणी कोएहेवूकहिदेय ॥ पीस्यानूसुपीसबूं पीसेगणनलेय ६ ॥ अथ श्रीषन जिनस्तवन लिख्यते ॥ ॥ रागमारूकरमपरिक्षाकरणकुमरचस्योरेएदेशी ।। पन्नजिनेश्वरमितममाहरोरे॥ोरनचाहूंरैकंत॥रीज्यो साहेदसंगनपरिहेरेरे॥नांगेसादिअनंत ॥षन॥१॥ अर्थ-इहां कोई पूरे जे ए तवनो केटलाना मलवाथी थर तेने कहे जे शुधचेतना श्रघासखीने पोतानां घरनी वातो देखा- - (२) मति कहे के हे सखि! मारा जरिनो वृत्तांत सांजलवाथी मारा घरनो सर्व वृत्तांत तुं पोतानीमेले समजी जश, केमके पोतानो न र स्त्रीना कथनमां होय तो बीजातो होयज माटे बीजा सर्व मारा कथनमां एक नर्त्तारने परवाने ते मारो नर्त्तार शषनदेव रागादिकें शून्य एवो ज र पामिने हुं ओरशब्दे रा- गादिक परिणतियें परिणम्या एवा देवोने नर्त्तारपणे वांबु नही ते मारा न रनो एवो स्वन्नावज जे माराविना वीजा कोथी एनुं रंजन श्रायज नही एटले जे दिवसथी मारासाथे रीजयो ने ते दिवसथी आजपर्यंत मारा साहेबे मारो संघ केवारें मूक्यो नश्री तेम आवते काले मूकसे पण नही.अनेदरूपे मिल्यो केवारें जिन्न थाय नही तेथीज मारा साहेबनो रीकवानो सादि अनंतनांगो प्रवचनमां कह्यो. शुधस्वन्नाव प्रगट्यो ते सादि अनेते स्वन्नाव त्रिकाले अक्ष्य माटे अनंत अथवा वीतरागपणे प्रतीत कन्यो ते सादि अने तत् स्वन्नाव स्वरूपतानावि तन्मयिनाव आच- रण हेतुये करी थयो ते अनंत तेथी मारो साहेब किया पने विमवामां समजेज नही ॥१॥ मितसगाईरेजगमांसहुकरेरे ॥ प्रितसगाईनकोय॥मितस गाईरेनिरूपाधिककहीरे॥सोपाधिकधनखोय॥षन्न॥॥ अर्थ-हवे लोकोत्तर प्रीति तेने लौकिक प्रीत पहें दृढ करतो कर्ता केहे. जगतमां अन्योन्य प्रीत वधारवा माटे समस्त जगत- वासी जीव पुत्र पुत्रीनी सगाइ संबंध करे. परंतु ते प्रीतीना मि- सापने विचारी जोनु तो हे श्रधा!मारा जारनी मीतनी जे ॥

॥ (३), रीत तेमां तो एवी सगाइ संबंधमात्र कोय नथी; केमके मारा ज- रिनी प्रीत ते स्वतावनुं मिलाप माटे निरुपाधिक प्रीति के अने सिद्धांतापण प्रीतीनी रीत उपाधि रहित कही तो हे श्रझा ! विनाविनतो स्वनावी झपन्न परमात्मा साथे सोपाधिक प्रीत करवा वांग्तो स्वतावनी प्राप्तिसंबंधी झपनजिननी प्रीति- रूप परम धनने खोवे एटले आत्मगुणनो नाश करे ॥ २ ॥ कोश्तकारणकाटन्नदणकरेरे॥मलजुकंतनेधाय॥ एमे लोनविकहियेसंन्नवरे ॥ मेलोगमनाय ॥ पन्ना ३ अर्थ-फरिसोपाधिक प्रीतपक्षना दृष्टांतथी निरुपाधिक प्रीत- पक्ष दृढ करे. जे हे श्रद्धा ! कोक स्त्रीलारने मिलवावास्ते काठ चढे एटले सति थाय अथवा पक्षांतरे कोश् कुमतवादि निरंजन नारने मलवासारुं पंचाग्निजपापात समाधि करे शामाटे जे धाय के० दोमीने तुरत कंतने मलसुं तथा धरतिमां पेसवु इत्यादिक महाकटोने करवे निरंजनथी तुरत मलिखें. परंतु ए रीते तो नारनो मलवोत्रणे कालमां संजवतो नश्री. केमके अमुक गतिमां तुंपण जाजे अने हुंपण तेज गतिमां तेज स्थानके श्रावीस एवा विचारथी अग्निमां लस्म थई वली मर, ए मेलानो गम स्थान नही.एमज निश्चे थाय नही.तथा पंचाग्नि कंपापातादिके मर- ण पामे तेपण वालमरण माटे सिद्ध स्थानकने निश्चयी नहीज मिले३ कोपतिरंजनयतिघणोतपकरेरे॥पतिरंजनतनतापाए प तिरंजनमेंनविचितधरयुरेगारंजनधातुमिलाप ॥झपन्न॥४॥ अर्थ-वली दे प्रधा! मारा झपन नारथी मिलवा माटे को- (४) क क्रियारुची जीव ते मारापतिने रंजन के राजी करवामाटे अत्यंत घणो तप करे तेथी पण मारो जार राजी श्राय नही केमके जे एकांत तपस्या तेतो तनताप के मात्र शरीरने तपाव, बे, माटे ए रीते तपस्यादिक बाह्य करणियें मारा पतिने राजी करवु ते हे श्रद्धासखी में चित्तमा न धायु.एटले न वेराव्यु केमके मारा ज+रने राजी करवानी रीत तो धातु मिलाप जेवी एटले तेनी धातु प्रकृति तो तवी प्रकृतिवंत बतो मिले तेथी राजी थायध कोश्कहेलीलारेललखअलखतणीरे॥लखपूरेमनास ॥ दोष रहितनलीलानविघटेरे॥लीलादोषविलास झा २॥ अर्थ-वलि केइक इश्वरवादी एम कहे के, अलख जे परमे- श्वर तेनी लीला ते अदख केन्लखि जाय नही जाणी जाय नही तेमाटे अलख नाम कहे, तेने पोतानी शक्ति फोरवीने लीलानी परमकारणीभूत माया रची ते सर्व जगतनुं चटन विचटनरूप लीलानुं लखवू जाणवू तेज जनना मननी लाखोगमे आशा पूरे पण हे श्रवा सखी जे एवं कहे एपण बाधक वचन ,केमके जे रागादि दोषे रहित न होय तेने अलख केवाय नही अने अलख कही फरि तेने लीला केवी ए घटमान नथी, केमके जे लीला ते तो दोपर्नु विलास लेहेर ने माटे रागादि दोषविना लीलानो विलास नज होय तो अलख कहि फरी परमेश्वरने लीला मेरा ववी एतो घहेलीन पहिरणो साचो एम थयुं ॥ ५॥ चित्तप्रसन्नेरेपूजनफलकयुरे॥ पूजाअखंडितएह ॥कपटर हितथश्ातमअरपणारे॥आनंदधनपदरेह ॥२०॥६॥ ॥

(५) अर्थ-तेथी हे श्रधा! तपसंयमनियम व्रतपालन ए तारी लीला वे अथवा तुं तपसंयमादिक कीधा विनाज लाखो गमेनामननी आशानो पूरणहारगे एवी आधीनतानुं नाखवू ते पूजन नही पण जे चित्तनी प्रसन्नता आल्हादपणुं तेज पूजननी सफलता जो अखंग तंबुल वस्त्र धूप दीप नैवेद्य फल जल फुल केशर चंदनादि सर्व सामग्री अखंग ते चित्तनी प्रसन्नता जे शुननाव तेने अनावे ते अखंम पूजा नही जे शुल नाव तेज अखंमित पूजा जाणवी माटे हे सखी! जे प्राणी आनंदघन पद पामवानी चित्तमा अलिलापा करे ते प्राणी मारा झपन्न लारथी कपट- रहित निष्कपटी थइ बहिरात्मापणोमूकी अंतर आत्मावंत तो स्थिर स्वनावे परमात्मस्वरूपने पोताना आत्मामां चिंतवे एरीत झपन परमेश्वरथी आत्मानुं अर्पण करे ते प्राणी आनंदशब्दे ज्ञानानंदन पद जे मुक्तिपद तेनी रेह के रेखा एटले मिलाप उते सिद्ध ॥ ६॥ इति शपन्न जिनस्तवनं समाप्तं ।। ॥ अथ अजितजिनस्तवनं ॥ राग थासाऊरी मारुमनमोह्यर श्रीविमलाचलेंरे ए देशी पंथडोनिहालूंरेवीजाजिनतणोरे॥अजितअजितगुणधाम ॥जेतेजीत्यारेतेणेहुजीतिउर॥पुरुषकिस्युंमुझनामापंथर अर्थ-यानंदघन सुमति प्रते कहे जे वीजा अजितजिननु पंथ के मार्ग प्रवर्त्तना ते यूथनष्ट नृगनीपरें निहालू के. जो तुं एटले जे मार्ग प्रवर्तने यजितप्रनु निर्माण पद पाम्या ते मागने गयेखुवं. ते अजितनाथ केवा के के लव्यरासीविना प्राणी मात्रै जित्या न जाय तेवा अनंत ज्ञानदर्शनादिक जे गुण तेना धाम बे एवा परमेश्वरथी सुमतिवंत तो आनंदघन कहे जे हे अजितजिन ! जे राग द्वेषमोहादिक वैरीने तमे एकले जीत्या ते राग शेषादिके मुफने जीति लीधो एटले ते रागादिके मुजने हराव्यो तो हे परमेश्वर !मारुं पुरुष नाम V? एटले धर्म- विना धर्मनी लखाण शानी ! ! जेम तमे एकले पुरुषत्वधर्में रागादिकने जीत्या तेम हुँ जीत्यो हत तो हुँ पण पुरुष- केवात ते तो न जीत्यो माटे मारो पुरुष नाम नही ॥१॥ चर्मनयणकरीमारगजोवतोरे ॥भूलोसयलसंसार ॥ जेणे नयणेकरीमारगजोयरे॥नयणतेदीव्यविचार पंथ॥॥ अर्थ-हे परमेश्वर! चर्मचकुकरी अथवा बाह्य दृष्टीयेकरी तमारो मार्ग जे आत्मिक स्वरूपरूपवीतराग परिणतियें परिणाम्यो परमात्मा धर्म धर्मितमार्गे जीवतो श्रको समस्त संसारमात्र नूली ज रह्यो ने एटले बौध नैयायक सांख्य जैमिनीय वैशेषकादिक मतममत्वी एकांतवादी सर्व तमारा मार्गने नूली रह्या बेमाटे हे परमेश्वर !जे ने करी तमारो मार्ग जे शुधस्याघाद परमामृतमयी जैनदर्शन आत्मिकस्वरूप साक्षात्कार करवामाटे असाधारण कारण एवो मार्ग देखी शकिये तेतो दीव्य के ज्ञानरूप नेत्रज विचार के जाण, एटले अजित परमेश्वरनो मार्ग ते ज्ञानरूप चकुथीज जोवाय ॥२॥ पुरुषपरंपरअनुन्नवजोवतारे ॥ अंधोअंधपुलाय ॥ वस्तु विचारेरेजोआगमेंकरीरे॥ चरणधरणनहीवाय ॥ पंथ३ (3) अर्थ-वली हे सुमति! पुरुषोनी परंपरा जे श्रेणी एटले माला- नां मणियांने अनुक्रमें हां सुधर्मास्वामी प्रजवास्वामी सङनवा- दिकनी अपेदायें ए कथन नथी पण गछोना विनेद कारकमत- ममत्वी परनवनी वीकथी अमरता गवस्थापते परंपरा थापी एवा पुरुषोने अनुलव के विचारी जोये तो उत्तर पदनो दृष्टांत साक्षात् संजवे वे एटले अंधोअंधपहंनित्ता पूरमझानगर एवं सुयगमांगना पहेलाश्रुतस्कंधने वीजे अध्ययने कह्यु ,माटे जेम श्रांधलो आंवलाने गामांतरें पोचमवां वे पण पोची शके नही तेथी शाननेत्र तथा पुरुप परंपरा ए वे कारण मार्ग पामवानातो निर्थक थया अने आगम जे सिद्धांत तेथी जो वस्तु के तत्ववि- चारणा करियें तो जे रीतें अजित परमेश्वर प्रवर्त्या तेवो तेणे मार्ग जाप्यो तेमा संपूर्ण प्रवर्त्तवं तो वेगलुं रह्यं पण तेमां चरण ० पग मूकवू तेपण गम ठेकाणे पमबुंज कठण एटले ते प्रमाणे पग मात्र प्रवर्त्तवं पण कविण ॥ ३ ॥ तर्क विचारेंरेवादपरंपरारे॥पारनपहोचेकोय॥अन्निमतें व स्तुवस्तुगतेकरे ॥ ते विरलाजग जोय ॥ पंथ ॥४ अर्थ-वली हे सुमति! तर्कविचारें जो मार्गने विचारूं तो एक कथन ते ऊपर वीजुं ते ऊपर त्रीगँ एम कयननी परंपरा एटले कथन ऊपर कथन चाट्युं जाय एवी वादनी परंपरा जोतां तो मारो जन्म विती जाय तोपण पार न पामुं ते हूं तो भी गगतिमां पण कोधी पार न पोचाय तो हे मुमति! अन्तिमतें केन्पामवा- योग्य जे वन्तु के० पदार्थ ते जिन मार्गि निझातनेविरे गनगन्ने के० . (७) जिम रह्यं ने तिमनुंतिम कहे पण एक अक्षर हिनाधिक न कहे तेवा प्राणी जगतनेविषे केशक विरलाज तुंजोय केन्देख एटले यशो विजय ऊपाध्यायजीपण एमज कहे जे शुधनाषकनी बलिहारी। वस्तुविचारेंरेदीव्यनयणतणोरे ॥ विरहपड्योनिरधार ॥ तरतमजोगेरेंतरतमवासनारे॥ वासितबोधआधार॥२॥ अर्थ-माटे जेणे करी वस्तुनु यथार्थ स्वरूप विचारूं एवा जे ज्ञावरूप नेत्र तेनु तोरागादिकें करी विरह के अंतर निरधार के निश्चेथी पमयु एटले मारुंआत्मज्ञानरूपनेत्र फुटि गयु अथवा बीजे पदें वस्तु के तत्वविचारे विचारीयें तो दीव्यनयण ते केवलज्ञानी- विना शुध मार्ग न पामिये ते केवलझानीनो निश्चेथी विरह पड्यो माटे हे सुमतिःचर्म नेत्र पुरुषपरंपरा आगमथी रहस्यनु विचारशुद्ध कथक केवलज्ञानी इत्यादिक मार्ग पामवाना कारणनो तो अनाव थयो एम निसंदेहयोग तो ए काले कोश्ने हाथे चढे नही तो मार्ग किहांथी पामियें एटले तरतम योगे करी वासना जे श्रना तेपण तरतमज अश्पण संदेहरहित श्रधा तेरी नही तो एवी श्रद्धायें प्रतिवासित सुगंधित बोधान तेनुं आधार भारे ॥५॥ काललब्धीलहीपंथनिहालसुरेएआस्याआविलंब॥एज नजीवेरेजिनजीजाणजोरे॥आनंदघनमतअंब॥ पंथ॥६॥ अर्थ-ए पूर्वोक्त सर्व वातो विचारी सुमतिसहित आनंदघन खाखोविलखो थई ऐ विनती करे जे जे हे प्रन्नु! परिपाक काल पामिने एटले चरमावर्त्तन जवस्थितिनी परिपाक एवी कालरूप लब्धी पामिने एटले पंथ के तारो जे मार्ग ते निहालसुं के जोसुं (ए) कालें तो तारो मार्ग हाथै आववानो कोइ ऊपाय नथी तो हे परमेश्वर !काललब्धिरूप आस्या एटले मनने थिरता ए आस्याने अविलंबन के ग्रहण करीने एजन केण्आज पंचमकालना पुरुष ते जीवे के जीवता रेहे कालपना करी रह्या चे एटले निराधार बतां कालने पूरो करे वे एवी पंचम कालवासी जीवोनी विवस्था ते हे जिनजी के अजितजिनेश्वर ! तुमे जाणजो के जाण्या रहे जो. हे प्रनु ! तमे केवा गे आनंदशब्दे ज्ञानानंद तेनो धन के अतिजियसुखनो समूह एटले केवलज्ञाननीकारक जे शुध- स्याघादमत तेना अंव गे सदाफल गे शुभस्याघादपरिणतिना परिपाकपणाथी॥६॥ इति अजित जिनस्तवन संपूर्ण ॥ ॥ अथ श्रीसंनव जिनस्तवन प्रारंजः॥ रागरामगिरि रातडीरमिने किहांथी आवियारे ए देशी संन्नवदेवतेधुरसेवोसवेरे ॥ लहिप्रभुसेवनन्नेद ॥ सेवनका रणपहेलीनूमिकारे॥अन्नयअषअखेद॥ संन ॥१॥ अर्थ-हवे सुमतिवंत उतों निज आत्मस्वरूपानुयायी पुष्ठालं- मन परमकारणमृत त्रीजा संन्नव परमेश्वरनुं सेवन तेज परमेश्वर पासेथी मागवा वांगतो तो पोते तेमज सर्वने उपदेशरूप वीन- ती करतो कहे.नो लन्यप्राणीयोसंनवदेव तेने धुरके प्रथम सेवो केमके श्रात्मा पोतानो अनंतकालनोजूट्यो जो आत्मिकस्वरूप ते- स्वरूपनीउँलखाण प्रथम एपरमेश्वरनेसेव्याविना थायज नही तया थसे पण नही एटले जे नव्यप्राणी पोताना आत्मस्वरूपने अ- तितकासे उलख्यो तथा वर्तमाने उलखे अने अनागतें उख- (१०) खशे ते सर्व प्रथमथी अनुना स्वरूपy सेवन करीने उलखाण अश्वे. इहां सिंह तथा बागना दृष्टांते जिम सोनानी खाणमां सोनुं माटी साथे नली रहुं तेम आत्मा अनादिकालनो कर्मों श्री मिली रह्यो ने ते प्रथम सनवदेवथी पोतानी एकता जाणी जमस्वनावधी जिन्नस्वनाविपणुंजाणीने जमथी आत्मानिन्न थाय तेमाटे अनादिकालनो जूत्यो बतां आत्माने स्वनावधी प्राप्तिनुं असाधारण कारणनूतपणुं ते धुरथी संनवतुं नथी तो हे सुमति! शुशात्मप्रवर्तियें परमेश्वरने स्वरूपें सेवननु रहस्य पामिने संजव परमेश्वरचं सेवन तेनी एतो पेलीनूमिका के० पेलुं पायु जे.परंतु ए पायुं के जे जे सेवनानुं पूर्वे लक्षण क ते सेवनारूप कार्यन कारकपणुं ते त्रण प्रकारें १ अन्जयपणुं २ अपेषपणुं ३ अ- खेदपणुं.ए सेवनाना कारणनी पेलीनूमिका एटले स्थान का॥१॥ नयचंचलताहोजेपरणामनीरे॥षअरोचकन्नाव ॥खेद प्रवर्तिहोकरतांथाकीयरे ॥ दोषअबोधलखाव ॥ सं॥॥ अर्थ-ए त्राणमांथी पेढुं अन्नयनुं लक्षण कहेजे. संजवजिननुं चितवन करतां ते चिंतवनाथी परिणाम चलायमान शइने अ- न्यचितवनमा मनन प्रवर्त्तवं इत्यादिक परिणामर्नु चंचलतापणुं अथिरपणुं तेने जय कहियें अने ते सर्व पटलावीने एकाग्रस्वरूपर्नु चितवन ते अन्नय. हवे अपेषतुं लहाण कहे. सनव जिन- सेवन जजन स्वरूप चिंतवन ते चित्तमा रुचे नही सुहाय नहीं इत्यादिक अरोचकनाव ते क्षेप अने प्रनुनो स्वरूपचिंतवन रुको लागे ते अपेप. हवे अखेंदन लक्षाण कहे . संनवप्रनुना

(११)
स्वरूप चिंतवणानी प्रवृत्तिमा मनप्रवत्या थको थोमा कालम
थाकी जाय पडे ते प्रवृत्तिमा प्रवृत्ति शके नही ते खेद अने जे
सन्नवदेवना स्वरूप चिंतवन अकी निवृत्ते नही ते अखेद.माटे हे
सुमति ! जेने संजव देवनी सेवनामां अनय अक्षेष अने अखे-
दीपणुं में तेने स्वरूपानुयायी वोधन लखाव के अने जेनी
सेवामां जय क्षेष अने खेदपणुं तेने अबोध के स्वरूपर्नु
अजाणपणुं ने देपर्नु लखाव के लखवू ले ॥५॥
चरमावर्तहोचरमकरणतथारे ॥न्नवपरिणतिपरिपाक ।
दोषटलेवलीदृष्टीखुलेन्नलीमापतिप्रवचनवाक॥सं०३
अर्थ-ते दोष टालवानां जे कारण श्री संजवनाथे पोतानां
मुखथी सिद्धांतोमां कह्यांचे ते कडं बु. तेमां पेलुं कारणतो जीवने
संसारमा परिज्रमण करतां अनंति उत्सप्पिणि अवसर्पिणी थप
तेमां बेली उत्सर्पिणी अथवा अवसप्पिणी संसारमण करवानी
होय ते चरमा वर्तन अने वीजो कारण अपूर्व करणादिमार्नु
लो
करण ते चरमकरण कहियें तथाके तेमज त्रीजु कारण
जव जे संसारनी गत्यागति तेनुं जे परिणमव॒ तेनो परिपाक एटले
गत्यागतिनो अनाव ते जवपरिणतिपरिपाकनामाकारण माटे हे
सुमति ! ए त्रणे कारण मिलताज जीवने नय क्षेप अने खेदरूप
दोप टली जाय तिवारें अनयी अपी अखेदी आत्मा थताज
जली श्रात्मस्वरूपानुयायी एवी ज्ञानरूप दृष्टी के० चा ते खुले
के उधमे ते दान दृष्टी खुलवाथी प्रवचनवाक जेसिधांतोना
सप्तनयाश्रित वाक्य तेनी शंका रहित प्राप्ति थाय ॥ ३ ॥

(१२) परिचयपातिकघातिकसाधुसूरे।अकुशलअपचयचेताग्रंथ अध्यातमश्रवणमननकरी॥परिशीलननयहेत॥संधा अर्थ-जेवारें प्रवचनामृतनी प्राप्ति थइ तेवारें मिथ्यादर्शनी- उथी पेला परिचय हतो तेटलाने आश्रवरोधि संवरसोधि प्राणा- तिपातादिकना घातक मोक्ष मार्गना साधक एवा साधुथी ते जीवने परिचय के आसेवन थाय तेवारे आत्म स्वरूप पामवाने अकल्याणकारी एवी चे अशुध श्रमा तद्रूप अकुशल पणानो अपचय के नाश करनार एवो चेत के चित्त श्राय एटले स्वरूपानुयायी चित्त श्राय तेवो चित्त श्रयाथी संमति तत्वार्थ अध्यात्मसार अध्यात्मकल्पमादिक अध्यात्मिग्रंथोनुं श्रवण के सांजलतुं श्राय मनन के परिचिंतवन युक्ति सहित विचा- रणा तेणे करी नैगमादिक साते नयनो जिन्न जिन्न हेतुयें जिन्न जिन्न कथन केमके हेतु निन्नने अनावे कथन निन्ननो अनाव ने तो यहां नयोना हेत केण्हेतुयें करीने संन्नवनाथना स्वरूपथी पोताना आत्मस्वरूपर्नु परिके० समस्तपणे शीलन केन्स्वनावधी मिलावq थाय ॥१॥ कारणजोगेंहोकारजनीपजेरे॥एमांकोश्नवाद॥पणकार गविणकारजसाधियरे ॥ एनिजमतननमाद ॥सं०॥ २ ॥ अर्थ-ते परमेश्वरना स्वरूपथी निजस्वन्नावर्नु मताव, तप- कारणने संयोगें पोतार्नु स्वरूप रूप कार्य सिद्ध श्राय एमां का वाद नथी केमके कारणे कार्य निपजे एमां तो सु केवू पण श्री संलव देवना स्वरूपानुं सेवन रूप जे कारण ते कारण विना नि- ॥

(१३),
जस्वरूपरूप कार्य ते प्रत्यक्ष करवाने साधवा वांगियें एटले का-
रणविना कार्यनी सिद्धता वांगवी ते तो पोतानी मतिनी जन्म-
तता हवग्राहीपणुं वे अथवा पोतानी बहिरात्मापणारूप कुम-
तिनो उन्माद के चित्त विन्रमता जे ॥५॥
मुगधसुगमकरीसेवनआदरेरे॥सेवनअगमअनूपादेजो-
कदाचितसेवकयाचनारे॥आनंदघनरसरूप ॥सं० ॥६॥
अर्थ-माटे संजव देवना सेवनरूप कारणने सन्नावें पोतानां
स्वरूपरूप 'कार्यन निसंदेह सनावीपणुंज ने पण ते सेवन घj
पुष्कर ने. परंतु मुग्ध जे सेवनना असमंजस नजक लोक ते
सुगमजाणीने संचव देवर्नु सेवनं आदरे; परंतु अंतरात्माविना
संनव देवना सेवननी कोश्ने गम्य नथी. ए सेवन तो परमोत्कृष्ट
निरुपम कडं जे ते सेवन आनवें तो पामवु पुर्खन ने माटे संजय
परमेश्वरथी विनति करुं बु जे चरमावर्त्तनादि कारण मिला
पाम्युं जे कदाचित के कोई नवें ते नवमां दुं तमारो सेवक
जे पामर तेनी याचना एटले सेवनरूप प्रार्थना ते मुफने देजो
सफल करजो. हे परमेश्वर ! तमे केवा गे आनंदशब्दें ज्ञानानंद
तेनो धन के समूह एटले केवलज्ञान केवलदर्शने करी व्यना
अनंतागुणादिकने जाणवेथी उपनो जे आनंद तपरस ते ने
रूप के स्वरूप कथन जेनो एवा तमे गे ॥६॥ इति श्री
संजव जिनस्तवन संपूर्ण ॥ ६॥

(१४) ॥अथ श्रीअनिनंदन जिनस्तवनविख्यते ॥ रागधन्यासिरि सिंधुउआज निहेजोरेदीसेनाहलो ए देशी अन्निनंदनजिनदरशणतरसियें ॥ दरशणदूर्लनदेव ॥ मत मतन्नेरेजोजईपूजीयें ॥ सहुथापेअहमेव ॥अनि ॥१॥ अर्थ-अभिनंदन परमेश्वरना दर्शन प्रतें एटले जैनदर्शनप्रतें तरसियें के कोई रीते मिले ते वांछियें बैयें,पण हे प्रन्नु ! तारो जैनदर्शन ते दूर्लन ने मुखे न लभ्यतेति दूर्लन एटले गतकालें न पाम्यो आ जन्ममां पामवानी विवस्था आगल कहीश माटे दूर्वन कह्यु इहां कोई पोते अजाण बतो वीजाने मार्ग पूरे ते न्याये जे जूदी जूदी मतवाला ने तेमने जश् पुछिये जे शुम्मस्वरू- पानुयायी आत्मिकस्वरूपता विछेदकावन दर्शन ते स्यो?तेवारें सडु मतांतरना धारक ते अहमेव के० अहंएव एटले निश्चे अमेज प्रवृत्तिये बैये तेज शुदर्शन चे पण अमारा दर्शनथी स्वरूपनी प्राप्ति नथी एवं कोइ कहे नही ॥१॥ सामान्येकरीदरिशणदोहे ॥निरणयसकलविशेष ॥ मद मेंघेखोरेआंधोकेमकरे ॥ रविशसिरूपविलेष ॥०॥॥ अर्थ-माटे हे परमेश्वर ! सामान्य प्रकारे मतमतांतरना नेदे करी एटले एकांत वादिर्जने पूछतां तमारो जैनदर्शन पामवो दूर्लन .वली निरण्य के निचे संघाते स्वरूपानुयायी परम ता- विकपणे अनंते केवल ज्ञानी नाख्युं तदाकार जूतें समस्तनया- नुयायी विशेपपणे तमा दर्शन प्रत्यक्षपणे केवु तेपण कठण हवे ते मतमत लेदिउँथी पूछतां तमारो दर्शन नज पामिये ते उ- ॥

(१५). पर दृष्टांत कहे जे. जेम कोश्क जन्मांध प्राणी ने तेणे फिरि मद्यपान कह्यु होय ते प्राणी सूर्य तथा चंजमाना स्वरूपनो विशेषपणे लखQ के जाणवु ते शी रीते करी शके ? तेमज जे मिथ्यादर्शने करी अंधतो ने वली मतममत्वरूप मदिरामां घेराणा ते सूर्य चंथरूप जैनदर्शननुं विशेषपणे लखवू केम करी शके ? अर्थातु नज करी शके ॥२॥ हेतुविवादेंहोचित्तधरिजोश्ये ॥ अतिउरगमनयवाद ॥' आगमवादेंहोगुरुगमकोनही एशबलोविषवाद॥०॥३ अर्थ-वली हे परमेश्वर ! जे साधवा योग्य कार्यनी प्राप्ति करे एवा हेतु के कारणोनो विवाद के विशेषपणे कथन तेने चि- तमा धारीने एटले मनमां विचारीने जोश्ये अर्थात् ज्ञानदृष्टियें विचारी जोयुं तो तमारा दर्शनमा नयानुवाद के कथन एवो. जे जे एक वस्तुने एक नये थापियें तो अन्य नयें उच्चापि जाय ने माटे नयवादनीपण दूर्गमता ने एटसे गम्य न पझे. वली तमारा श्रागम के सिद्धांतोंनो वाद के कथन तेथी तो सहज तमारो दर्शन पामि शकिये पण तमारा सिद्धांतोना कथननुं गुरुगम को नश्री एटले जे गुरु थकी सिद्धांतोनी गम्य थाय समज पके एवो गुरु कोइ नथी अथवा गुरुपारतंत्रे करी समज्यु होय एवो परंप- रागमि को गुरु श्रा कालमा देखातो नथी, माटे मतमतांतरोना नेदयी हेतु विरादोथी तेमज नयवादोथी तथा आगमवादी तमारा दर्शननी प्राप्ति नथी एज सवलो के वलवान मनमा विषवाद के नग ने असमाधि ॥३॥ - (१६) घातिहुंगराडाअतिघणा ॥ तुजदरिशणजगनाथ ॥ धी गईकरिमारगसंचरूं ॥ सेंगूकोश्नसाथ ॥ अन्नि ॥४॥ अर्थ--माटे हे जगन्नाथ के० त्रिजगतना स्वामि ! तारो दर्शन पामवाने अंतरायना करनार घातकारक एवा पूर्वोक्त जे कारण कह्या तद्रूप पर्वतोपम एवा अत्यंत घणामां घणा पूर्वे कह्या तेथी हजी घणा रहि गया ले माटे केटलाक कहुं. तोपण हुं धीग करि एटले तमारो दर्शन पामवानी घातना करनारा ने तेने नही गएता हगनुयोगें जैनदर्शन मार्गमा संचरुं के० प्रवृत्तन करूं, पण शुस्याहादमार्गनो प्रवृताववावालो तेने सँगू कहिये तेवो कोई ज्ञाता पुरुष रस्तो देखामनार साथै नथी जेना सहा- यथी मार्गे प्रवृतियें ॥४॥ दरशण दरशण रटतोजोफरूं ॥ तोरणरोक समान ॥ जेहनेपीपासाहोअमृतपाननी॥ किमन्नाजेविषपान ॥५॥ अर्थ-हे अन्निनंदन परमेश्वर ! तारा दर्शननी पूर्वोक्त कारणे अप्राप्तिजाणीने मात्रदर्शनीउँथी दर्शन दर्शन अहोजपगारि शुझआत्मिक स्वरुपानुयायी परमपद प्रापक एवो दर्शन जेममारे हा चमे ते रीत वतावो. एमरटतो के केदतो थको जो के कोइरीते फिरूं के परित्रमण करूं एटले जैनी सहीत सर्व मतोना वाचक धार्मिउंथी वारंवार पूजतो जटकुं तो हे प्रनु! तोरो दर्शन ए रीतें तो हाथे चढे नही पण उलटो जैनदर्शननी शोध करतो देखीने सर्व दर्शनी एम कहे जे आतो मनुष्याकारे जंगल- ना रोज शरखो मूर्खशेखर ने माटे ए रीते सर्व दर्शनीची जै- O ननी शोध करते बते कोइ महावंचकी नयना पदाथी एवी वात संजलावि श्रापे के, जे थकी जैनदर्शननी प्राप्ति तो दूर रही पण जो कोई नयरूपनी वात पेटमा फालियाना फालिया नरी आपे तेथी भ्रष्टश्रधा बतो अन्यमत प्रवर्तन आदरीने जैन मतनी हे- लना करवा लागी जाउं; माटे जेनी चाहना ते तोमले नही पण जे दुं न वांबु ते फेहेररूप मारी श्रद्धामा प्रवेश करी जाय तो ए अन्यमतिनी पृहाथी सयुं. केमकें जेने अमृत पीवानी पीपासा होय तेने केर आपे उते अमृतनी तृषा केम नांजे ॥ ५ ॥ तरस न आवेहो मरणजीवनतणो॥ सीजेजोद- रिशणकाज ॥ दरिशणदूर्लन्नसुलनकृपाथ- की ॥ अनंदधनमहाराज ॥ अनि ॥६॥ अर्थ-माटे हे परमेश्वर ! ए जैनदर्शनरूप कार्य जो कोई रीते सिफ थाय तो मरण जीवननो तरस केक त्रास एटले जय न आवे ते प्राणी जन्मजरामरणादिकनां दुःख रहित थ मोद पामें. परंतु तारो दर्शन मुःखे पामवामां आवे पण तमारी कृपाथी स्वरूप ज्ञान थाय अने जे स्वरूप ज्ञान ते जैनदर्शनमा अनेद- पणे ने माटे तमारी कृपा थकी सुलन के सुखें पामियें तो हे आनंदघन ! शब्द ज्ञानानंदना सघनपणा सहित एटले ज्ञाननुं अत्यंतपणे नराव तेना महाराज ते आनंदघन महाराज तमारी कृपाथी शुज्छस्वरूपात्म जैनदर्शन पामियें ॥६॥ इति अनि दन जिनस्तवन समाप्त ॥ २ (१७) ॥ अथ श्री सुमति जिनस्तवन लिख्यते ॥ ॥ राग वसंत तथा केदारो॥ सुमतिचरणकमातमअरपणा ॥ दरपणजिमअवि- कार ॥ सुग्यानी ॥ मतितरपणबहुसम्मतजाणियें ॥ परिसरपणसुविचार ॥ सुग्यानी ॥ सुमति ॥ १॥ अर्थ-सुमतिनाथ परमेश्वरना पदपंकजमां मारा आत्मानो अरपण के स्थापन जे निव्रमपणे परमात्मानुं स्वरूप चिंतवन ते आत्म अरपण कहियें. ते परमेश्वर ऊपाधिजनित जे विकार तेथी रहित जेम प्रारीसामां जेवी अवस्था होय तेवी जासे तेथी जिन्नपणे न नासे तेनीपरें निर्विकारी ने यथातथ्य कांतिवंत ने जला केवल ज्ञानी माटे हे सुमतिवंत प्राणी ! ते जे बहु केन घणामत तेमने सम्मत चालतां तो आत्म अरपणानुं स्वरूप ते मतितरपण थइ जाय एटले बुधिनी तृप्ति थइ जाय तेटला सुद्धि जाणिये समजी लहिये पडे परि के समस्तपणे जे अन्य- मतिमा आत्मानो अरपण तेथी सरपण के सर ऊपरांगे प्रवर्त्तवं तज सुविचार के नलो योग्य विचार वे ॥१॥ त्रिविधशकलतनुंधरगतयातमा ॥ बहिरातमधु- रिनेद ॥ सु० ॥ बीजोअंतरआतमतिसरो॥पर- मातमअविद ॥ सु० ॥ सुमति ॥२॥ अर्ध-ते पूर्वोक्त एक आत्म अरपणथी उसर, योग्य कह्यो अने वीजे आत्म नेदें आत्म अरपाण योग्य कर्वा ने तेश्री आ- त्मना लेद कहे के समस्त शरीरधारिऊना शरीरने विषे रह्यो जे

१ए)
आत्मा ते त्रिविध के त्राण प्रकारें . तेमां पेलो बहिरात्मा,बीजो
अंतरात्मा, त्रीजो अविच्छेद परमात्मा. शहां कोई पूजे जे सिद्ध
अनंता ने माटे अनंता नेद केम न कह्या ? तेने उत्तर जे अनंता
सिघनोरूप एक ने माटे अविच्छेद अन्लेद कह्यो. इहां पेहेलो
वीजो त्रीजो आत्मा कह्यो ए लेखे तो जघन्य मध्यम उत्कृष्ट
आत्मा त्रण प्रकारना श्रया; परंतु सत्ता निन्नथी को पूरे तो
तेना नेद अनंता थाय ॥२॥
आतमबुझेकायादिकेग्रह्यो। बहिरातमअघरूप॥
सुग्यानी ॥कायादिकनो हो साखीधररह्यो ।
अंतरातमरूप ॥ सुग्यानी ॥ सुमति ॥३॥
अर्थ-ते पूर्वोक्त त्रणे आत्मानो स्वरूप कहे . वहिरात्मा ते
कुत्सितवुझिये करीने कायादिक शरीरादिकें ग्रह्यो एटले अहंबु-
घिये शरीरादिकथी वधाणो ए कायाने सुखे दुं सुखी ए कायाने
उखे हुँ मुखी आदिशब्दे माया ममता मिथ्यात्वादिके ग्रह्यो ते
परिणतिये परणम्यो इत्यादिक लक्षणे लक्षित जे आत्मा तेने
वहिरात्मा कहिये ते आत्माने अघ के पापरूप व्यापारवंत
जाणवो. अने जे काया के शरीर आदि शब्द अंगोपागादिक
नूमिघरादिकनो शाखनो नरवावालो एटले अंतरात्मावंत दसमें
पार आत्मा स्थापे अने ब्रांति पामि ए सजीव ने किंवा निर्जीव
ने तेनो स्वास रुधिरादिकें सांखनो दातार तथा कायादिकनो
निरममत्वी आत्मस्वरूपनो ज्ञाता तेने अंतर आत्मानुं रूप
एटले लक्षण जाणवू ॥३॥

(२०) ज्ञानानंदेहोपुरणपावनो॥ वरजितसकलनपाधि ॥ सुग्यानी ॥अतिजियगुणगणमणिगरू ॥ श्मपरमातम साध ॥ सुग्यानी ॥सुमतिः ॥ ४ ॥ अर्थ-स्वरूपज्ञानथी प्रगट्यो जे आनंद ते हर्षे करीने संपूर्ण पाव नो के पवित्र वली कर्मजनित एवी समस्त उपाधिन्थी रहित केम के उपाधिरहित विना ज्ञानादिगुणे सहित नथाय माटेउपाधि वर्जित कह्यो तथा शब्दरूप रस गंध स्पर्श इत्यादिक इंडीयजनित गुणोना अनावथी प्रगट्योजे अतिजियगुण ज्ञानदर्शनादिकना अ- नंता समूह तद्रुपमहामणिनोआगर जेमांश्री मणिनासमूह पामि. येते स्थानक ए रीतें परमात्मपणाने हे सुमति तुं ! सिझकर, तारा- विना ए परमात्मानुं लक्षण सिघ नज थाय ॥४॥ बहिरातमतजअंतरातमा ॥ रूपथईथरन्नाव ॥ सु०॥ परमातमर्नुहोआतमन्नाव, ॥ आतम- अरपणदाव ॥ सुग्यानी ॥ सुमति ॥ ५ ॥ अर्ध-इहां कोइ पूरे जे आनंदघने प्रथमथी सुमति परमेश्व- रने चरणें आत्म अरपणा एवं कर्तुं. पनि आत्मानांत्रण लक्षण केहवा लाग्या ते शुं? तेने उत्तर जे आत्मानां ए त्रण लक्षण कह्या- विना आत्म अरपणानो स्वरूप जणाय नही माटे वहिरात्मपणुं मुकीने अंतरात्मानुं जे स्वरूप तेमां घिर नावें थइ एकाग्र स्वत्नावें श्रश्ने परमात्मानुं स्वरूप पोताना आत्मामां जाव, चिंतवदूं ए आत्म अरपणानुं दाव के उपाय ॥५॥ , (१) आतमअरपणवस्तुविचारतां ॥ नरमटलेमति- दोष ॥ सु०॥ परमपदारथसंपतिसंपजे ॥ आनं- दधनरसपोष ॥ सुग्यानी ॥ सुमति ॥ ६॥ अर्थ-माटे आत्म अरपणानो वस्तु विचारतां एटले तत्व विचारणा करतां जे पर स्वरूपने चमथी मानी रह्यो हतो तद्रुप मति के बुझिनो दूषण मटी जाय ते जमता मटी जताज केवल ज्ञान केवल दर्शनथी पामि जे मुक्ति तेथी जपनो जे आनंदनो घन के जराव तेणे करी उपनो जे अनिर्वचनीय रस ते रसनी पुष्टता ने जेने विषे एवो परम पदार्थ जे उत्कृष्ट मोक्षरूप संपति के संपदा ते संपजे के प्राप्त थाय ॥ ६॥ इति श्रीसुमति जिनस्तवन संपूर्ण ॥ ॥ अथ श्री पद्मप्रन जिनस्तवन लिख्यते ॥ ॥ राग मारु तथा सिंधु ॥ चांदलीया संदेसो केहेजे मारा कंतने रे ए देशी ॥ पद्मपन्नजिनतुमांतरूंरे ॥ किंमन्नांजेन्नगवंत ॥ करम- विपाकेकारणजोइनेरे॥कोश्कहेमतिमंत॥ पद्म ॥१॥ अर्थ-अहो श्रीपद्मप्रन परमेश्वर सिद्धांत वचन पदे तमारी साथै मारे अंतर कांश्नथी तो तमारे मारे अंतर शानो पण अन्वय व्यतिरेक लक्षणे तमारे मारे अंतरघणुं पड्यु माटे हे जगवंत के ज्ञानवंत! ते अंतर शी रीतें लांजसे!ते तमे शाने करीने कहो. हे परमेश्वर! तमारा मारा अंतरनो ज्ञानावर्णादिक कर्मना विपा

॥
(१२)
क के० परणमव॒ तेना कारण मिथ्यात्वाविरति कषाय योगना
बंधने जोड्ने कोश्क महाबुद्धिवंत ज्ञानी मतिवंत पुरुष तेणे
तुझथी अंतर पम्युं ते कयुं के जे बते ते तुं ते अन्वय अने
जे अबते अतुं ते व्यतिरेक एटले कर्म बंध कारणने अनावे
अंतरनो पण अन्नाव थाय ॥१॥
पयशविअणुनागप्रदेशथीरे ॥ मूलकतरबहु
नेद ॥
घाती हो बंधूदयकदिरणारे
सताकरम विछेद॥ पद्म ॥२॥
अर्थ-हवे अंतर पमवाना कारण मतिमंत पुरुष कहे १
प्रकृतिबंध ३ स्थितिबंध ३ अनुनाग ते रसबंध । प्रदेश ते दल-
नुं संचय. ए चार प्रकारे बांधे ते कर्म. तेनी मूल प्रकृति आठ
जे अने उत्तर प्रकृति एकसो अगवन ने. तेमां वली एक जेद
आत्मगुणोना घात करनार चार कर्म तथा बीजो लेद आत्मगु-
एणना अघाति आचार कर्म.वली बीजा नेद बंध ऊदय ऊदिरणा
सत्ता इत्यादिक ए कर्मना विछेद के विच्छेद नेद जाणवा. वली
आदि शब्दथी ध्रुवबंधी अध्रुवबंधी ध्रुवोदयी अध्रुवोदयी ध्रुव
सत्ता अध्रुवसत्ता तेमज नवविपाकी क्षेत्रविपाकी जीवविपाकी
पुजलविपाकी तेमज सर्वघाति देशघानि परावर्त्तमान पुण्य
प्रकृति पापप्रकृति इत्यादिक सर्व कर्मना विवेद वे ॥२॥
कनकोपलवत् पयमिपुरसतणीरे ॥ जोमीअ-
नादिस्वन्नाव ॥ अन्यसंजोगी जिहांलगे आत-
मारे ॥संसारी कहेवाय ॥ पद्म० ॥३॥

॥ (२३) अर्थ-ए रीते कर्मनी पयमि के प्रकृति ते पुरुष शब्दे जीवनी साथे अनादिकालनी जोमी के० मिलाप ने एटले संयोग संबंध जे. जेम खाणमां सुवर्ण तथा पाखाणने अनादि संयोग संबंध स्वलावेज ने तेम प्रकृति पुरुषनी जोमी ने ते अनादिनी स्वनावेज ने माटे जिहां लगें आत्मा पुजलादिक अन्यसंयोगी ने तिहां लगे ए आत्मा संसारी कहेवाय ॥३॥ कारणजोगे हो बंधेबंधनेरे॥कारणमुगतिमुकाय॥आश्रव- संवरनामअनुक्रमेरे ॥ हेयऊपादेयसुणाय॥पद्म ॥४॥ अर्थ-आत्मा मिथ्यात्वाविरति कषाय योगादिक कारणने योगे कर्म प्रकृतिरूप बंधने बांधे तेमज कर्मबंधथी मुक्त श्रवाना कारण सम्यक्त विरति अकषायी सुन्नमनो योगादिकथी बूटे एम अनुक्रमे कर्मबंधना कारणने मिलापे आश्रव अने कर्म बुटवाना कारणने मिलापे संवर यथा आसमतात् श्रवति कर्म- जलं प्रति आश्रव माटे आश्रव ते हेय के गंमवा योग्य अने संवृयते आगद्यते आश्रव हारं प्रतिरितिसंवर ते माटे संवर ते ऊपादेय के आदरवा योग्य ए रीते सिद्धांतोने विष सुणाय के संनलाय बे ॥४॥ यूंजनकरणेहोअंतरनुऊपड्योरे ॥ गुणकरणेकरीनंग॥ ग्रं थनकतेकरीपंमितजनकह्योरे॥अंतरन्नंगसुअंग॥ पण॥॥ अर्थ-तेथी पंमितजने आनंदघन प्रते कह्यो के सिमांतोनी ऊक्ते त्रम कारण कयां तेमां जे कारणे करी आत्माने कर्मसं- घाते जोम, मिलावतुं तेने यूंजनकरण कहिये- ते यूजनकरणे ॥

(२४) करीने हे आनंदघन ! तारे परमश्वरसाथें अंतर के जिन्ननावि- पणुं पमिगयुं जे. ते ज्ञानकरणे आत्मस्वरूप जाणीने गुणपाणे - चरणा एटले कार्य कारण लावतुं अनेदोपचार ने तेथी ज्ञानदर्शन ते आत्मा अने आत्मा ते ज्ञानदर्शन एवा अनिन्न नावे करीने हे आनंदधन ! तारे पद्मप्रनुसाथें अंतरतुं नांजq त्रुटq जे. तेवारे फरि ते पंमितीने आनंदघने पुन्यु जे ए कथन तमे तमारी बुधियें कहोगे? तेवारें पंमितोयें प्रत्युत्तर कर्तुं जे हे आनंदघन जैनना ग्रंथ जे सिधांतो तेना न्यायथी अथवा उक्त के ते सिद्धांतोनां वचनथी कहिये बैये पण स्वेचायें केता नथी माटे हे आनंदघन ! तमारे परमेश्वरने आंतरो नांगवानो रहस्यार्थे स्वरूपें एक थवानो एहिज सुअंग के नलो ऊपाय ॥ ५॥ तुझमुजअंतरअंतर नाजसेरे॥वाजसेमंगलतुर ॥जीवस- रोवरअतिशयवाधसेरे ॥ आनंघनरसपुर ॥ पद्म॥६॥ अर्थ-तेथी हे पद्मप्रन्नु ! जेवारे दुं गुण करणे प्रवर्तिस तेवारे तारे मारे ध्याताध्येयरूप जे अंतर मे ते नांजसे एटले नेद अनाविपणुं थासे, तेथी स्वरूप प्राप्तिना हर्षोत्कर्षनु घोसरूप अनाहिद ध्वनीरूप मांगलिकना वांजीत्र वाजसे. ए रीते आत्मा परमात्मस्वरूप पामें थकेज आनंदघन शब्दें केवल ज्ञान केवल दर्शनथी अनंताझेयनो चटन विचटनना अवलोकनथी ऊप- जशे जे अल्हादरूप रस तेना पूर जरावयी अत्यंतसुष्क एवो- जीवरूप जे सरोवर ते अनंते झाने करी अत्यंत वृद्धि पामशे ॥६॥ इति पद्मप्रल जिनस्तवन समाप्त ॥

(२५) ॥ अथ श्रीसुपार्श्व जिनस्तवन लिख्यते ॥ ॥ राम सारंग मटहार ललनानी देशी॥ सुपासजिनवंदिये॥ सुखसंपतिनेहेत्तु॥ललना॥शातसु- रसजलनिधिानवसागरमांसेतु ललना ॥श्रीसु॥१॥ अर्थ-हवे सुमतिवंत बतो आनंदघन कुमतिसह चारी प्राणि ते आत्म साधननु उपाय कथन पूर्वक श्रीसुपार्श्वपरमेश्वरनी विना करतो कहे जे जे हे नव्यो!श्रीसुपार्श्व परमेश्वरने बादशा र्सवांदणाये वांदिये ते मोकप सुख स्वताव प्राप्तिरूप संप- तेना हेतुये ए वंदन . ललना इति वाक्यालंकारे॥परंतु ते सु- जिन केवा ने आत्मस्वरूपानुनवें राग शेषादिकने अन्नावे गव्यो जे नवमो शांतरस तेना समुज . वली लव जे संसार- मुज निवासी जीवोने सेतू के- पाऊ समान वे ॥१॥ तातमहान्जयटालतो॥ सप्तमजिनवरदेव ॥ललना॥सा- धानमनसाकरी ॥धारोजिनपदसेव ल॥श्रीसु॥२॥ अर्थ-वली सुपार्श्वनाथ केवा जे वज्जोपम एवा मोटा शह तोक परलोकादि सात नय अथवा काम क्रोध मद हर्ष राग वेष मिथ्यात्व ए सात नयना टालणहार बे एवो गणनाये सा- तमो श्रीसुपार्श्व ते जिन के सामान्य केवलीमां वर प्रधान अ- प्रगामी देवातिवंत एटले स्वस्वरूप कांतिवंत ने एवा परमे- श्वरने अहो वहिरात्मा ! तमे सावधान एकाग्र तदाकार मन प्रवृत्तिये करी एटले बहिरात्मापणो मूकीने अंतर आत्मावंत बता जिनेश्वरनां चरणकमलनी सेवना त्रणे काले ततध्याने धारोश ॥

(२६) शिवशंकरजगदिश्वरू॥चिदानंदनगवानाल॥जिन- रिहातीर्थकरू ॥ ज्योतिषरूपअसमान ॥लण्श्रीसु॥३॥ अर्थ-एवं आनंदघने कहे ते शीवना सेवक अलखना ज- पाशनी योमी तथा निरंजनो पाशनी विरंचोपासनी झषीकेशो- पाशनी इत्यादिक सर्व मतना धारको आनंदघनने पूजवा लाग्या जे हे आनंदघन! तें सर्व- सेवन नपामीने एक सुपार्श्व परमेश्व- रनुं सेवन थाप्यो तो ते सर्व अन्निधाननी सत्ता एमां जे? तेवारे आनंदघन कहे के के, शिव ते कर्मोपाव निवारक संकर ते खनो कर्ता जगदिश्वर एटले जगत ईश्वरपण एहिज ने तथा चिदानंद ते झानानंदि ने वली जगवान ते ज्ञानमहातमारूप वीर्य वैराग्यवंत ने तथा रागादिकनो जीपक माटे जिनपण एहिज ने तथा सर्वनी अव्य नाव पूजाने योग्य अथवा कर्मरूप शत्रुने हणनार एवो अरिहंतपण एहिज तथा गणधर हादशांगि प्रव- चनकारक साधु साधवी श्रावक श्राविकारूप तीर्थनो करनार पण एज बे वली अखंग महाउज्वल ज्योतिस्वरूपी तेपण एहिज अ समान एटले जगत्मां तुलना करनार वीजीको ज्योति नथी ॥३॥ अलखनिरंजनवचलू ॥ सकलजंतुविसराम ॥ ल0 ॥अ- नयदानदातासदा ॥ पूरणातमराम ॥लण्श्रीसु॥४॥ अर्थ-वहिरात्मा संसारी जीवोथी लख्यो जाण्यो न जाय माटे अलख तथा कर्मरूप अंजन केलेपनश्रीजेने माटे निरंजन सर्व प्राणीने हितकारी माटे वञ्चलू त्रस थावर सर्व जीव लव अटवीमां नमता कर्मतापे अत्यंत तप्या जन्म जरामरण आधि (२७) व्याधिये मुखी श्रएलाउने सातानो स्थानक माटे विश्रामनो धाम ने तथा जे मरणथी बचावq ते अन्नय कहिये तेना दाननो सदा दातार एटले प्रनुनो दमक मरण न पामे तो जिहां मरण नही तिहां जन्म पण नही तथा ज्ञानादिकगुणे नखो माटे आत्मरामपण तुंज बगे अथवा संपूर्ण आत्मस्वरूपमां तुं रमी रह्यो ने प्रवृत्ति रह्यो ॥४॥ वीतरागमदकल्पना ॥ रतीअरतिन्नयसोग॥ ललना ॥नितंबाउरंदसारहितअबाधि- तयोग ॥ ल॥ श्रीसु० ॥ २ ॥ अर्थ-वली राग वेष रहित ने माटे वीतराग तथा मद ते ज- स्कर्ष उलाहना रहितश्री तथा कल्पना ते संकल्प रहितपणाथी रति ते राग रहितपणा माटे तथा अरति ते षधी रहितपणा माटे अने सातलय रहित तथा शोगते सोचना रहित अने निधारहित तथा तंजा ते आलशरहित वली दूर के इष्टदशारहित . हां सरागता मद कल्पना रति अरति नय शोक निजा तंजा तथा एक मनोयोग बीजो वचनयोग त्रीजो काययोगना जे बाधकपणा अवि रोधकपणा ते सर्वथी सुपार्श्व प्रनु रहित ने तेमाटे अबाधित एटले ए सर्वनी पीडारहित थप गयो तेथी अवाधित योगी ए परमपुरषपरमातमा।परमेश्वरपरधान॥ ललना॥परम- पदारथपरमिष्टि ॥ परमदेवपरमान ल॥ श्रीसु० ॥६॥ अर्थ-जगतने विषे यावतमात्र जेटला पुरुष ने तेमां उत्कृष्ट पुरसत्व धर्मे सहित पुरुष ए ने तथा परमोत्कृष्ट आत्मापण ए (२०) ने सर्व मनुष्य शिरोमणी परमेश्वर त्रण जगतनो नायक ने वली त्रण जगतमां परमोत्कृष्ट पदार्थ के वस्तु ते ए ने अथवा परम पद जे मुक्तिपद तेनो रहस्य ने तथा परम इष्ट ते परमोत्कृष्ट इष्ट वांचित पदार्थ ने एटले नव्यने परम वांगनीक ए .वली परमदेव ने माटे हे अन्यदेवसेवी प्रापि! तमे सर्व देवोमां परम देवपणे ए सुपार्श्वप्रन्नुने परमान के० प्रणाम करो अवधारो ॥६॥ विधिविरंचिविश्वंन्नरू॥षीकेशजगनाथल॥अघहर- अघमोचनधणी ॥ मुक्तिपरमपदसाथ ॥लाश्रीसु॥७॥ अर्थ-वली ए प्रजुने सेवे ते सुन बांधे अने जे न सेवे ते असुन बांधे अने बांधे तेवो जोगवे तेथी विधाता लेखनु लेखक ए वे तथा संसारी जीव अने ए प्रन्नु ते सत्ताये एक ने माटे श्रष्टिनो कर्ता विरंचि ब्रह्मा ते एज ले तथा संसारी जीव एने आधारे ने माटे विश्वजर ते संसारनो धारक एज ने वली जे ज्ञषी राज ने ते एनेज ध्यावे के माटे ऋषीनोइश के स्वामिते एज बे तथा जगतवासी जीवोने शुधस्वरूपनो पोषक माटे जग- तनो नाथ ते एज ने वली अघ जे पोतानां पाप तेनो हरनारो दूर करनारो तथा अघमोचन ते अनेक कालना पापी प्राणीनां पाप- नो हरनार माटे घणी यापनो कर्ता ने वली मोदरूप परमपदनो साथ ने अथवा कर्मने मूकवाथी मुक्त थयो माटे परमपद ते निरवाणपद तेमां सहचारीपणो ने जेनुं ॥ ७ ॥ एमअनेकअन्निधाधरे॥ अनुन्नवगम्यविचार ॥ ल० ॥ जेजाणेतेहनेकरे ॥आनंदधनअवतार ॥ल श्रीसुना (ए) अर्थ-एम के ए पूर्व जे अनेक रीतो कही तेथी पण बीजी पी अनिम्मा के शक्तिउने धारे ने एटले अजर अमर अक्षर कल अनादिस्वरूपि विजयी अतिप्रिय प्ररमात्मा शंन्नु स्वयंन्नु व अज अच्युत अविरुष्प इत्यादिक अन्यपण अनेक नामनो परक बे, तेथी एने सेवो. एने सेव्याथी सर्वतुं सेवन एमां अंत- त जे एम अनेक नामनो अर्थ तेनो विचार रहस्य चितवन टले एकेक नामोनो व्युत्पत्तिसहित अर्थy विवेचन करवं तेने अनुनवगम्य कहिये ए रीते जे नामोनो विचार हेतुसहित चिं. वन तेनी रीत जे जाणे ते प्राणीने श्रीसुपार्श्व परमेश्वर आनं- घन अवतार करे एटले परमानंदपणे अवतरण करे ॥ ७॥ ति श्रीसुपार्श्व जिनस्तवन संपूर्ण । ॥ अथ श्रीचं प्रन जिनस्तवन विख्यते ॥ ॥ राग केदारो तथा गोमी ॥ कुमरी रोवे आक्रंद करे मुने कोश् मूकावे ए देशी ॥ खणदेरेसखीमुनेदेखणदे॥ चंपनमुखचंद ॥स ॥न- शमरसनोकंदास॥गतकलिमलउखदंद ॥सखी॥२॥ अर्थ -शुष्प चेतनत्व धर्मे धर्मित एवी शुध चेतना परमेश्वरना सुख प्रमुख आंगोपांगमां व्यापीरहि बे ते परमेश्वरनां मुखादिक देखवा आपे नहि. हवे अनादिकालनो कर्म उपाधिये उपाधित एवो आनंदघननो आत्मा सुमतिवंत उतो परमेश्वरना मुखर्नु दर्शन करवा वांगतो शुद्ध चेतनाने कहे के हे सखी !आठमा चंपन्न प्रजुनु मुखरूप चंजमा ते मुफने देखवा आप; केमके (३०) ए प्रन्नुनो मुख तुं तो अहर्निस जूए ने अने हुँ तो आगल क- हिस तेते स्थानके मुख दी नथी माटे विनति करूं वं. हवे ते चंप्रन स्वामीनो मुखरूप चंजमां केवो ते कहे . राग क्षेष- रहितपणाथी उपशमरसथी उपनुं जे प्रशमरस तेनुं कंद के जगतो नवो किलशय बे. वली जेने चार निकायना सुर के देवता तथा मनुष्य इंश सर्व सेवी रह्या . ते सेवनारना कलि- मल जे पाप तथा मुःखोना दंम जे समुदाय ते गत के नासि गया ये माटे हे सखी! मने पण जोवा आप,जेथी मारापण क- लीमल मुःख दंग जता रहे ॥१॥ सुहमनिगोदनदेखि स॥ बादरअतिहिविशेस ॥सण॥ पुढवीआननलेखि ॥ स॥तेनवाननलस ॥स॥२॥ अर्थ- वली हे सखी!अव्यवहार रासी सूक्ष्म निगोदमां ए चंड प्रनुनो मुख न दीगे दर्शन श्रयो नही केमके सूक्ष्म निगोदे रूपनो असंजव, रूपना असंजवे चक्कुनो असंभव,तेथी देखवानो संजव क्यांथी होय ? माटे हे सखी ! मुफने जोवादे. वली हे सखी! बादर निगोदमां तो अत्यंत विशेषपणे दीगे नही केमके सूदम निगोदमां न दीगे पण सिद्धनाजीवोथी नजीक ने एटले सिद्ध देवमांपण सूक्ष्मनिगोद ले पण बादरनो ढूकमो रेवास न- थी ते माटे बादरमां अत्यंत विशेषपणे न दी. वली पृथ्वीकाय अपकायमांपण न लख्यो एटले चक्कुदर्शनना अनावे जाण- वामां न आव्यो. तथा एकेंजीनिश्चे अज्ञानी माटे जाणवामां नज आव्यो. वली तेनकाय तथा वाचकायमांपण लेस मात्र ?

(३१) न दीगे; केमके मनुष्यनवें प्रनुन दर्शन करी मरण पामीने जो आवे तो अपर्याप्ता अवस्थायें पूर्व जव- लेस पामे पण मनुष्य ए वेनिकायमां आवेज नही माटे न दीतुं ॥२॥ वनसपतिअतिघणदिहा ॥ स॥दीगेनहीदिदार ॥ स ॥ बितिचनरिंदीजललिहा ॥ स गतिसन्नीपणधार ॥ स ॥३॥ अर्थ-वली हे सखी! मारो जीव वनस्पतिकायमां पण अत्यंत घणा दिवस एटले घणो काल रह्यो तिहां पण अनंता कालसुधी जोवानो विरह पड्यो तेथी प्रनुनो दीदार के मुखकमल न दी ए रीतें एकेंजीमां चढुनो अनाव माटे न दी.फरी हे सखीतुं एम कहिश के ए तो ते सर्व एकेंजीनाज स्थानक वताव्या पण एकें जीमांथी बूटीने वेंजीतेंजीने चकु नयी पण चौरेंजीने तो चकु .ते पण चकु केवी के जललिहा के पाणीनी लीक जेमनिष्फल तेम ते आंख पण दर्शन कार्यनी असिझता, माटे निष्फल के. जेम पाणीमां लीक पामि पण थाय नही तेम आंख उते दर्शन न थाय तेथी चक्कु पामि पण निर्थक माटे मुऊने जोवादे. वली संझीपणानी पण के पांचे गतिमां पण न देख्यो एम हे शुध चेतना सखी ! तुं धार के अवधार ॥ ३ ॥ सुरतिरिनिरयनिवासमां ॥ स ॥ मनुजअ- नारजसाथ ॥ स० ॥ अपजातामतिनासमां ॥ स० ॥ चतुर न चढी हाथ ॥ स० ॥४॥ अर्थ-वली विपया शक्त उते देवतानी गतिमां तथा विवे- (३२) कना विकलपणा माटे तीर्यचनी गतिमांपण न दीगे. वली नरक गतिना निवासमांपण नित्य मुःखमां मग्न ते संजारवू पण न अयुं तो देख, किहाथी वाय. तेमज जिहां धर्माधर्मनुं ज्ञातापj नथी एवा अनार्य मनुष्यना साथ के संगते एटले अनार्य म- नुष्यमा उपने थके तेमज अपर्याप्ता मनुष्यनी प्रतिना एटले प्र- तिबिंब ते जलक ते पण धर्माधर्म विवेक विकलपणा माटे अप- प्तिाने सदृश नासे वे जाते ते मनुष्य इत्यादिक पूर्वोक्त स्थलमात्रमा चतुर के महानिपुण एवो परमेश्वर मारे हाथे न आव्यो एटले दर्शननी योगवाइ न मलि. पण हमणा दर्शननी योगवा मली ने माटे तुं केम जोवा देति नथी तो हे सखी! हमणा तुं मने जोवा आप ॥४॥ एमअनेकथलजाणिय।सादरिशणविणुजिणदेव ॥स॥ आगमथीमतजाणिय।सा कीजेनिरमलसेव ॥साय॥ अर्थ-ए रीते पूर्व कह्या तेमज कामि क्रोधी लोनी मोहि रागी अश्रमा अन्यमति चोराशी लहजीवायोनी फरसते इत्यादिक वीजा पण अनेक स्थल जाणिये.ते स्थलोनेविषे सामान्य केवली- मां राजासरिखा एवा जिनदेवना दर्शन दीगविना ते सर्व स्थल निर्थक गया. माटे हे सखी!मने देखवा आप. हवे सुमतिवंत आ- नंदघन शुद्ध चेतनाने कहे जे के गयाजव ते तो रह्या पण हमणा मनुष्य जवमां शी रीतें सेवा करूं? तिवारे शुध चेतना प्रत्युत्तर कहे . हे आनंदघन आगम सिद्धांतोना कथनथी पूजानो मत के कथन जाणिये एटले सिधांतोमा हिआए सुहाए निस्सेसाए (३३) मुक्तिप्रापक सेवा जाणीने अजय अपेष अखेदपणे निर्मल ला वांकित पूजा करिये ॥ ५॥ निरमलसाधुन्नगतिलही ॥ स० ॥ योगप्रवंचक- होय ॥ स॥ किरियाअवंचकतिमसही ॥ स० ॥ फलमवंचकजोय ॥ स० ॥ ६ ॥ अर्थ-तेमज निर्मल शुद्ध मुक्ति मारग साधक साधुऊनी न- क्ति नावांकित वाढल्यपणुं लहि के पामि ए वीजुं कारण मत्यु तेना सनावे ज्ञानादिक आत्मगुणने उगे नही एवा मन वचन कायाना त्रणे योगनी प्रवृत्ति अवंचक थाय तेवारे क्रिया करवानुं सर्व प्रवर्तन ते पण अवंचक के अग्गाइरूप थाय,तेवारे मनो- योग अवंचकपणे प्रवृत्त तेथी सहि के निश्चे आत्मस्वरूप अवच्छेद फल पण अवंचक जोय के हे सखी ! तुं देख ॥ ६॥ प्रेरकअवसरजिनवरू ॥स ॥ मोहनीयदयजाय ॥सण॥ कामितपूरणसुरतरू॥स॥आनंदघनप्रभुपाय ॥स॥७॥ अर्थ-जे अवशरे अवंचक फल स्वरूप प्राप्ति थाय ते टाणे प्रेरक के प्रेरणानुं कारक पोताना स्वरूपथी अन्यना स्वरूपर्नु जलखावनार ते चंपन्न परमेश्वर प्रावर्तक ने अने आत्मा प्रवर्तक ने एम हे सखी! स्वरूपतदाकारपणे आत्माप्रया तेवारे अचिंत- नीय आत्मशक्तिये मोहनीय कर्मनो क्ष्य थाय तेयी केवलज्ञान केवलदर्शन- जे परमानंद तेनुं धन के नराव तेज ते स्वरूप जेनु एवो जे चंड प्रनप्रन्तु तेना वरण केवावे कामित के निजस्व- ३ (३४) रूपान्जिलापी प्राणीनां मनोवांछित परवाने सादात् सुरतरू के कल्पवृद ॥ ॥ इति श्री चंप्रनजिन स्तवन । ॥ अथ श्रीसुबुछिजिनस्तवन लिख्यते ॥ ॥ राग केदारो॥ एम धन्नोधणने परचावे ए देशी ॥ सुबुधिजिणेसरपायनमिने ॥ शुन्नकरणीएमकीजेरे ॥ अ- तिघणोजलटअंगधरीने॥ प्रहनीपूजीजैरे ॥सुबु॥१॥ अर्थ-हवे आनंदधन सुबुद्धि जिननो पूजनना जेद पूर्वक स्तवन करतो नव्य प्राणीने यथा तथ्य पूजननुं फल उपदेशे बे के, अहो नव्यो तमे प्रथम तो सुबुद्धि परमेश्वरनां चरणकम- लने नमिने एम के आगल जे देखामोश ते रीतें शुज करणी करिये स्वरूपानुजायी कर्त्तव्य आचरिये अथवा आत्माने देवतानी गतिसंबंधी सुखदायक करणी ते शुज करणी आचरिये ते शुज करणी कहे जे. जेम संसारी जीवोने विवाह प्रमुख ते अति हर्षनुं स्थानक ने अथवा अपुत्रियाने घरे पुत्रोत्पत्ति श्राय तेथी अत्यंत घणो उलट थाय एवी रीते अत्यंत नदास अंगमां धारण करीने रोमांचित देह करी जन्ममां ते दीवसने धन्य मानतां अहो न- व्यो! तमे एवे हर्षोत्कर्ष सहित प्रजातनेविषे उगीने बीजो संसार संबंधि कोपण कार्य कऱ्याविना सुबुधि परमेश्वरना पदकम- लने नमिने पडे पूजनरूप शुन्न करणि करो ॥१॥ जव्यन्नावसुचिन्नावधरीने॥ हरखेदेहरेजश्येरे। दहतिग- पणअहिगमसाचवतां ॥ एकमनाधुरिथइयेरे ॥सु०॥२॥ अर्थ-एटले जे जे वखते पूजा करवी तेते वखते शरीर धोश

(३५)
तथा धोति प्रमुख धोधोइ सुकावी सुकावीने पेरवा तेथीज मात्र
सुचि के० पवित्रता करवी ते तो कर्त्ताये मानी नहीं पण नावने
धारवे ऽव्य तया लाव ए वेनी सुचिता कहिले एवो उतां सामा-
त्रण क्रोम रोम नसासित थका निस्सहि प्रमुख दसत्रिक तथा
पांच अनिगमन जे रीते प्रवचनसारोछार तथा चैत्यवंदन
लाप्य प्रमुख ग्रंथोमां कह्या ने ते सर्व रीत साचवतां अकां हर्ष
जर हिये जिनमंदिरे जश्ये तिहां जश्ने धुरि के० प्रथमतो एक
मात्र पूजा करवानेविषेज मननी एकाग्रता तदाकार वृत्ति राखवी
पण अन्य स्थानकोयी सर्वथा प्रकारे मननी निवृत्ति करवी एम
तन्मयी पूजामयीज अश्ये ए रीते सुन्न करणी करिये ॥२॥
कुसुमअक्षतवरवाससुगंधो॥धुपदीपमनसाखीरे॥अंगपू-
जापणन्नेदसुणीएम ॥गुरुमुखआगमन्नाखीरे ॥सु॥३॥
अर्थ-हवे पूजाना चार नेद ने १ अंगपूजा, २ अग्रपूजा, ३
जावपूजा, ४ प्रतिपचिपूजा ए चार लेदोमा प्रथम अंगपूजा क-
हि ते १ कुसुम ते फूल चंवेली प्रमुख, अदत ते २ अखंमित
तंदूल, ३ वर के प्रधान चंदन कपूर कस्तुरिकादिक सुंगंधि
अव्ये थयो जे चास, ४ चंदनश्वेत अगर वालम कपूरकाचरी
कस्तुरी जीमसेनीवरास सेलारस ए अष्टगंधधूप जाणवो. ५ घृ-
तमोली सुतरनी वर्तिनो दीप ए सर्व एकाग्रताये मननी साखे
सार्थक नेते विना निर्थक जाणवो. ए अंगपूजा ते पूर्वोक्त पण
के पांच नेदे ते जे रीते आगममा नापी ते रीते गुरुमुखेश्री
सांजली कर्णगोचर करी ॥३॥

३६) एहनुंफलदोयन्नेदसुणीजे ॥अनंतरनेपरंपररे ॥ आणा- पालणचित्तप्रसन्नी ॥ मुगतिसुगतिसुरमंदिररे सु० ॥४॥ अर्थ-हवे पूर्वोक्त जे अंगपूजानी विधि कही तेनुं फल कहे वे. एजें कार्य सिकरूप फल एक अनंतर वीजें परंपरारूप ए वे नेदे सिद्धांतोमांथी सोनट्युं ने ते रीतें कहुं बु. जे पूजामां तदा कारवृत्तिये स्वामि सेवक संबंधे प्रवत ते परमेश्वरनी आज्ञा नज लोपे चित्त प्रसन्न ते मननी हर्पवृत्तिये आज्ञापालनरूप फलनी प्राप्ति थाय,ते पूजा- अनंतर के आंतरे रहित फल जाणवू. के मके जेने प्रन्नु आज्ञानी प्राप्ति थइ तेने जैनदर्शननु सर्वस्व हाथे चढ्यु तथा ए रीतें आज्ञासहित पूजन करनारने परंपर फल तो मुक्ति सिद्ध प्राप्ति तथा सुगति के सोजनिक मनुष्यपणानी गति अथवा सुर मंदिर ते देवन्नुवन पामे तेमां पण नावाधिकपणे मुक्तिज कहि ते जावाधिकपणुं पण तथाविधने, परंतु जवस्थितिनुं परिपाक कारण न मले तोपण मनुष्य अथवा देवतानी उत्तम गति पामे ॥४॥ फूलअदतवरधूपपश्वो ॥ गंधनैवेद्यफलजल- ज्नरीरे ॥ अंगअग्रपूजामलिअडविध ॥ नावेन्न- विकसुन्नगतिवरीरे ॥ सु० ॥ ५ ॥ अर्थ-हवे अग्रपूजा नामें बीजी पूजानो नेद कहे . तेमां पांच नेद तो ते अंगपूजानाज ने फरि त्रण बीजा मलाव्या परंतु आगल सतर जेदादिक अन्य नेद केशे ते सर्व अग्रपूजाना नेद मलवाथी अशे हाल अग्रपूजा आउ नेदें ने तेनां नाम

(३७)
कहे १ फूल, अदत, ३ प्रधानधूप, धपश्वो के प्रकृष्टदीप,
५ सुगंधवासदेप,६ नैवेद्य, फल, गंगाप्रमुखना जल.ए रीते
अंगपूजाना पांच तेमज अग्रपूजाना त्रण मलिने अमविध
के आठ लेद थया. ते अंग अग्रपूजा जे नव्य जीव नावस.
हित करे ते प्राणी शुलगति शब्दे पंचम गतिने वरे ॥ माटे
पूजा ते मोक्षपदनी प्राप्ति करनारी ॥५॥
सतरनेदएकविसप्रकारे ॥ अठोतरसतन्नेदेंरे ॥ नावपु-
जाबहुविधिनिरधारी ॥ दोहगउरगति देंरे ॥ सु० ॥६॥
अर्थ--हवे अंग अग्रपूजाना जेद फरि सत्तर लेदमां लखे ने
१ न्हवण, २ विलेपन, ३ वस्त्रयुग, गंधारोहण,५ पुप्पारोहण,
६ मालारोहण, पंचवर्ण पुष्पारोहण, ७ चुएई, ए पताका,१०
आजरण, ११ पुष्पघर, १२ पुष्पपगर, १३ अष्टमंगल,१४ धूप,
१५ गीत, १६ नृत्य, १७ वाजीत्र ए सतर नेद तथा वली एक-
वीश प्रकारे तेमज वली अठोतरसत के एकसो आठ लेदे
तथा एक हजार आठ नेदे ए सर्व अंग अग्रपूजाना नेद ते
नावे आचरतां सुगतिवरे. हवे त्रीजो पूजानो नेद नावपूजा
ते कहे . जावशब्दे परमेश्वरना स्वरूपने ज्ञानादिक वहुविधि
के प्रकारें निरधारी के ते ते लदाणे अवधारीने चिंत-
व, ए त्रीजी पूजा के तेनुं फल उर्जाग्य जे स्वरूपनी अप्राप्ति-
रूप एवी कर्म संबंधनीचारे मुर्गति तनो वेद के० नास करे ने
पंचमगतिनी प्राप्ति करे ॥६॥

(३७) नुरियन्नेदपडिवतीपूजा ॥ उपशमखीणसयो- गीरे ॥ चनहापूजाश्मनतरफयणे ॥ नाषीके- वलनोगीरे ॥ सु०॥ अर्थ-हवे पूजानो तुरिय के चोथो लेद जे प्रतिपति पूजा तेनु स्वरूप लखे . प्रतिपति के पमिवजवं अंगिकार करवू एटले पोताना स्वरूपने अविचनपणे जे आदरवं ते प्रतिपति पूजा ते ग्यारमा उपशम तथा वारमां क्षिणमोह अने तेरमां सयोगी गुणगणे पामे. ए रीते चार प्रकारनी पूजा ते वक्तव्य- ताये उत्तराध्ययन सूत्रना सम्यक्त पराक्रमनामा अध्ययने जे केवल झानना जोगी पुरुषो तेणे नापी के० उपदेशी चे, तो अहो नव्यो! कोई मत ममत्वमा ग्रस्या उतां परजवनी बीकने अवगणी उत्सूत्र नाषण करता परमेश्वरनी फूल धुपादिक पू. जामां आरंन बतावे ओ ते जो केवलज्ञानी पूजामां आरंन जा- णता तो पोतेज सिद्धांतोमां पूजाने निषिध करता, परंतु इहां तो लाल जाणी उपदेशी ॥७॥ एमपूजाबहुन्नेदसुणीने ॥ सुखदायकसुन्नकर पीरे ॥ नाविकजीवकरसेतेलेसे ॥ आनंद घनपदधरणीरे ॥ सु० ॥ ७ ॥ अर्थ-माटे हे नव्यो! ए रीतें अव्य पूजाना घणा नेद ते सुख शब्दे मुक्तिना सुख देवाने अर्थे पूजा ते शुज करणी एटले आ- त्माने स्वस्वरूप करणीना कर्त्तव्य सांजलीने श्रोत गोचरें मनर्मा अवधारण करीने व्यपूजा नावपूजा जे नाविकजीव करशे (३ए) आदरशे ते प्राणी आनंदशब्दे अनिर्वाच्य अतिशयानंदनो घन के अत्यंत जरावरूप पद ते मुक्तिपदनी धरणी नाम स्थान ते लेसे के पामसे ॥ ॥ इति सुबुधिजिन स्तवन संपूर्ण ।। ॥ अथ श्रीशीतल जिनस्तवन लिख्यते ॥ राग धन्यासरि गोमी। मंगलिकमाला गुणह विसाला ए देशी। शीतलजिनपतिललितत्रिनंगी॥ विविधनंगी- मनमोहेरे ॥ करूणाकोमलतातीक्ष्णता ॥ जदाशीनतासोहेरे ॥ शी ॥१॥ अर्थ-हे शीतलजिन! सामान्य केवलीना स्वामि तमारा स्वरू- पमा रमण श्रइ रहि विरोधा लास प्रत्यद ते तमारे विपे अवि- रोधपणे प्रवृत्ति माटे ललित के मनोहर कही एवी त्रिनंगी के त्रण के प्रकार जेना ते एक त्रिनंगीने विपे फरी मूलनंगीनां ना- मोना अर्थ विनेदे जगांतरनी रचना विविध के नानाप्रकारनी वे, ते नव्यजीवोने मनोहर चमत्काररूप के परंतु मनमांलयान- कपणे ऽर्धर्ष नथी. ते त्रिलंगीनी नंग रचना कहे वे. १ करुणाते मननी कोमलता दयाना परिणाम ते शीतल परमेश्वरना स्व- जावे अहिंसक नावेज परिणम्या ते ते करुणा कहिये. इहां क- रुणानो कोमलता अर्य योजनामांज कयुं तेनुं हेतु जे नाप्य नियुक्तिमा पोताना पदनो अर्थ पोतेज योजनामां करि जाय माटे दोष नथी. वली तीक्षणता ते तीक्ष्ण वृत्ति एटले क्रूरता उर्धपणुं ए वीजो नांगो अने उदासीन वृत्ति ए बीजो नांगो एटले नव्यजीवने काल परिपाक कारण मिले सहजे सिघ पाय (४) माटे दयाचिंतवे शुं वीजें कर्मपण सहज खपी जाशे,माटे कोम- लता तथा तीक्षाणतामां मध्यस्थ नावे प्रवृत्ति जाणवी ते उदासी- नता एवी सीतल परमेश्वरनी मनोहर त्रिनंगी कही ॥१॥ सर्वनुहितकरणीकरुणा ॥ कर्मविदार- गतीक्षणरे ॥ हानादानरहितपरणामि ।। नदाशीनताविदणरे ॥शी ॥२॥ अर्थ-हवे एज त्रिनंगीन संनव बतावे . समस्त सूदम वादर त्रस श्रावर संसारी जीव मात्रने हितकारी चिंतवणा ते करुणा नामे पेलो नांगो. बीजो ज्ञानावरणादि कर्मनु विदारवू अनाव करवू ए तीक्षणता . इहां निर्दयीपणुंचे एटले वापमा जमोने कुण हणे एम कर्मोनो नास करवामां दया आवति नयी ते बीजो नांगो. हवे त्रीजा उदासीन नंगर्नु उन्नय विलक्षणी माटे असंनवज ने तेनुं संजव कहे जे हान के गेमवायोग्य आदान के ग्रहण करवा योग्य तेथी रहित परिणामि ने एटले गेमवा योग्य वस्तुने बोमवानी श्या नथी तथा ग्रहण करवा योग्य व- स्तुने ग्रहवानी श्छा नथी. ए रीते श्यानो निरोध कस्यो ने तेपण जाणीने रोकी नथी. पण स्वनावेज इष्ट अनिष्ट वस्तु उपरथी हा ना दानपणुं उठी गयुं ते उदासीनता वृत्तिपणुं विक्षण के विचक्षण ते पद पूरो करवा माटे विलक्षण पद मूक्युं ए उदा- सीनतानु लक्षण कहे जे. जे अनादि निजस्वरूपy ग्रहण ते आदान अने परपरिणतिनुं त्याग ते हान ए बेधी रहित परि- णामिपणुंबे केमके ए मारो अनादि स्वन्नाव बे ते ढुं पाम्यो B .

(४१)
माटे तेनो शो हर्ष! जेम ज्ञानदर्शन ते आत्मा अने आत्मा
झानदर्शन तेमज निश्चे नये त्रणे काले आत्मामा कर्मनो अ-
संनवज ने तेनो पण शोक हर्ष नश्री ए रीते उदासीनतानुं
संनव का ॥२॥
परखडेदनश्वाकरुणातीक्षणपरउखरीफेरे ॥ ऊदा-
सीनता उन्नयविलक्षण॥ एकामेकमसीफेरे॥शी॥३॥
अर्थ-हवे ए त्रिनंगीनेविषे अर्थ लेदे त्रिनंगी देखामे के.
संसारी जीवोने अनादिकालनो पर पुजलादि जमने संबंधे थयुं
जे दुःख तेने बेदवानी बाते करुणा ए पेलो नांगो तथा जेम
महावीर स्वामिने संगमाना ऊपसर्गोथी पर जे पुजलो तेने
मुख पामता देखीने रीके के हर्ष पामे एटले ज्ञानी पुरुष एम
विचारे जे अनादिकालना ए मने मुःख आपता हता आज ए
मुःख पामे मे,एवी विचारणा ते रीज कहिये. ए तीक्ष्णता वीजो
लांगो. अने जे ऊजय विलक्षण के० ए वने लवणोथी रहित
जूउंज ने ते उदासीनता त्रीजो नांगो ते श्रावी रीते. जेम पुज-
ल संगी जीवोने दुःखी जोड्ने विचारे जे एनी जवस्थिति
परिपाकविना मारी करुणाथी शुं थाय? तथा ए पुजलादिक जम
वस्तुने वीजाना करेला उपसर्गादिकनां सुःख देखीने ढुं राजी
ययो, परंतु मारुं स्वरूप निश्चयी एकानंदोपेतज ने माटे ए जम
रोकी शके नही ते उदासीनता, ए त्रणे लक्षण कह्यां ते एक
परमेश्वररूप गम के० स्थानकमां शी रीते सिद्ध थाय? केमके
एनां लक्षण निन्न भिन्न तेथी एक स्थानकमां कम पामियें?
तेनो श्रागली गाथामां जवाब श्रापे ॥३॥

(१२) अन्नयदानतेमलदयकरुणा ॥ तीदणतागु- पन्नावरे॥ प्रेरणविणुकृतऊदाशीनता॥श्म- विरोधमतिनावेरे ॥ शी० ॥४॥ अर्थ-हवे ते त्रिजंगीन शीतल परमेश्वरमां अविरोधिपणे अ- वतरण करी देखामे . कोइने नय न ऊपजावq एवं अजयदान सर्व जीवने परमेश्वर आपेचे तेनेज करुणा कहिये. ते रागहेपरूप मलना क्यथी ने अथवा मलक्यनुं अर्थ अलक्ष्य करिये तो एज करुणा नथी. हवे इहां सुमति पूरे ने के, तीक्षाणता तथा करुणाने तो परस्पर विरोधि जाव माटे तीक्षणता केम संन्नवे तेने कहे ने जे, ए परमेश्वरमां पोताना गुणनो स्वजाव एवोज ने जे कर्मों उपर अति तीक्ष्णता ऊपजे ए रीते मति के बुद्धि विरोध आवती नथी अथवा मति ते हे सुमति ! एम विरोधिपणुं नथी आवतुं ए बीजो नांगो. हवे त्रीजा नांगानुं स्वरूप बतावे बे. प्रेरण कस्याविना उदासीनता ने एटले जिहां इष्टयोगे अनिष्ट- संयोगे उदासीनता थाय ते पुःखनी प्रेरणाथी थइ केवाय, पण परमेश्वरने विषे जे उदासीनता बेते प्रेरणाविना जे. केमके आत्म धर्मथी वीतराग परिणति परिणमि परमात्म वृत्तिये स्वन्नाव प्राप्ति अश् तेनो शो हर्ष तेथी प्रेरणाविना उदाशीनता । माटे मति के हे सुमति ! शीतल परमेश्वरमांपूर्वोक्तविधे त्रिनं गीनी परस्पर विरोधता आवति नथी॥४॥ शक्तिव्यक्तित्रिभुवनप्रन्नुता ॥ निग्रंथतासं- योगेरे ॥ योगी जोगीवक्तामौनी अनुप- योगिकपयोगेरे ॥शी ॥५॥ - (४३) अर्थ-चली वेलांगाने प्रयोगें त्रीजो नांगो थाय एवी पांच त्रिनंगी कहे . १ शक्ति, व्यक्ति, वली ए चेने संयोगे त्रीजु न शक्ति नव्यक्ति, वली १ त्रिनुवन प्रजुता, निग्रंथता ए वेने संयोगे त्रीजुं न त्रिनुवन अनुता न निग्रंथता एटले स्वगुण पर्या- यने ग्रहवे सामर्थ्यपणुं ते शक्ति तेज शक्तिथी स्वस्वजावर्नु प्रत्यक्ष करवं ते व्यक्ति अने स्वगुण ग्रहण करतां शक्ति फोरव- वानुं स्वकार्य ए तो आत्माना गुण हता तेज आत्मामां प्रगट्या माटे न शक्ति अने आत्मा पोताना स्वनावमा रम्यो तेमां शुं प्रत्यक्ष कर, ते न व्यक्ति ए पेहेली त्रिलंगी. वली त्रण जगत्ना पूज्य माटे त्रिन्नुवन प्रनुता वाह्यान्यंतर ग्रंथीये रहित माटे नि- ग्रंथता स्वेचाये त्रिजगत पूज्यना अवांचकपणा माटे न त्रिनु- वन प्रनुता, पाशे उघो मुहाति न राखे निग्रंथी थइने फरे नही माटे न निग्रंश्रता ए बीजी त्रिनंगी कही. १ योगी,श्नोगी, ३ नयोगी नलोगी. मन वचन कायानुं योगी ने पोताना गुणने जोगववा माटे जोगी के.सिद्धावस्था चितवतां न योगी .योग रहित वे. निजगुणने नोगवतो वे; परंतु स्वनावे सिद्ध गुणनो अंतर्जावीपणामाटे न लोगी ए त्रीजी त्रिनंगी कहि. १ वक्ता ने २ मौनी ने ३ न वक्ता न मानी. पादशांगीनो वक्ता याश्रवसं- बंधी वचननुं कयन न करे माटे मौनी अनंता तीर्थकरे घाट- शांगी जापी तेथी कांपण हिनाधिक न कयुं तेथी प्रवर्तन नमये ते घादशागी वचन वर्गणाये नापी माटे न मानी.ए चौथी निलंगी थऽ. हवे अनुपयोग ऊपयोगने नंयोगे पांचमी त्रिनंगी बतावे . १ अनुपयोगी. २ उपयोगी. न अनुपयोगी न उप- (4) योगी. उपयोग प्रयुज्याविना अनंता पदार्थ केवल ज्ञानयी प्रत्य- क्ष ने माटे अनुपयोगी, केवलज्ञानोपयोगी केवलदर्शनोपयोगी- पणा माटे उपयोगी सिझावस्थामां केवलज्ञान केवलदर्शन ए वे उपयोगोनो संनव ते माटे न अनुपयोगी, पण ऊपयोग प्रयुंज- वानुं कारण कोई वारे पमतु नथी ते माटे न उपयोगी एम पण का जाय ए पांचमी त्रिनंगी कही ॥५॥ श्यादिकबहुन्नंगत्रिनंगी ॥ चमतकारचि- तदेतीरे ॥ अचरिजकारीचित्र विचित्रा ॥ आनंदघनपदलेतीरे ॥शी ॥६॥ अर्थ-इत्यादि पूर्वे कही ते आदे देने बहुहिक संयोगी त्रि- नंगीउना नांगा जे. जेम १ कामक्रमें, ५ क्रोधक्रमे, ३ न काम- क्रमे न क्रोधक्रमे. स्वस्वरूप ग्रहवानो काम के अभिलाष ते क्रम के व्यापि रह्यो बे मोहादिक शत्रु हणता क्रोध व्यापि रह्यो ने जिवारे संज्वलननो लोन खपावी बारमें गुणगणे चढ्यो तेवारें न कांमी न क्रोधी. इहां काम क्रोधादिक सहुनो त्यागी ने ए त्रिनंगी श्रश्. तेमज १ सकामी, २ निष्कामि, ३ न सकामि न निष्कामी. काम करमने त्यागे नसकामी अने तारा अनंता गुणोमांथी ते एक गुणहीन ग्रहण न कयो, माटे तुं न निष्का- मि इत्यादिक अनेक त्रिलंगी जे. असंलवपणाने प्राप्त करति श्रकी चित्तने चमत्कार ऊपजावनारी केमके चित्र के नाना- प्रकारना विचित्रा के अनेक नंगतरंगनी त्रिनंगी ते असंजव संजवरूप माटे अचरिजकारी जे. जेम करुणा तिहांज तीक्ष्णता

(४५)
वली तिहांज उदासीनता ए केम संजवे माटे आश्चर्यकारी कही.
ए त्रिनंगीनो फल प्राप्ति ते ज्ञानानंदन जरावरूप जे मोदपद
तेने लेती के ग्रहण करती ने एटले त्रिलंगीना मंगतरंग ते
केवल ज्ञान केवल दर्शनात्मक ने अथवा एकेक जंग ते आनं-
दघन पदथी व्यापिने रमु , माटे आनंदघन पद लेती थकी
कही ॥६॥ इति शीतल जिनस्तवनं संपूर्ण ॥
॥ अथ श्रीश्रेयांस जिनस्तवन प्रारंजः ॥
॥ राग गोमी ॥ अहोमतवाले साजना ए देशी ।।
श्रीश्रेयांसजिनअंतरजासी ॥ आतसरामी-
नामीरे ॥ अध्यातममतपूरणपामी ॥ स-
हजमुगतिगतिगामीरे ॥ श्रीश्रे॥ १॥
अर्थ-श्रीश्रेयांस जिनने सादीतूत करीने कहे वे हे सुमति !
केवल झान दर्शन संबंधी लक्ष्मीसहित श्रेयांस परमश्वर ते आ-
पणा अंतर के गुह्यनी सर्व वातना कामी के जाणनार वे. ए
सर्वनो अंतरजामी माटेज एनो आत्माराम एवं नाम के. जेणे
स्वरूपसंबंधी मति के बुद्धि ते पूरण के अखंमित जे परमे-
बरे पामि ते माटे अध्यात्ममतिने पूरण पामी तेथी सहज नि-
प्रयासे मुक्ति गतिना गामी के जवावाला ॥ १ ॥
सयलसंसारी इंजियरामी ॥ मुनीगुणा-
तमरामीरे ॥ मुख्यपणेजेआतमरामी ॥
तेकेवलनिःकामीरे ॥ श्रीश्रेण ॥२॥

(४६) अर्थ-सर्व संसारी जीव मात्र ते तो इंडियोनां सुख जे शब्द रूप रस गंध स्पर्श तेमां तदाकारीपणे प्रवृति रह्या के माटे इंडीय आरामी चे. अने एज संसारमा सिद्धांतोक्तिये जे मुनी- राज ते आत्मगुण ज्ञानादिकमां रमि रह्या चे स्वरूपने नजी रह्या ने तो मुख्यपणे ते निश्चेनय जे गुणगुणीने अनेदे आत्म- स्वरूपमा तदाकार तद्रुपपणे प्रवृति रह्या एवा जे मुनीराज तेने तो निःकेवल एक आत्मस्वरूपविना अन्य अमिलाप मात्र नयी रह्यं एवा निष्कामी ॥२॥ निजस्वरूपजेकिरियासाधे ॥ तेहअध्यात- मलहियेरे ॥ जेकिरियाकरिचनगतिसाधे ॥ तेनअध्यातमकहियेरे ॥ श्रीश्रे०॥ ३ ॥ अर्थ-हे सुमति! जे प्राणी पोताना आत्मस्वरूपें रमतां प्रति- क्रमणादिक पाप निवर्त्तन क्रिया मात्रने साधे ते प्राणी अध्यात्म शब्दे श्रात्माने अधि अंतर्वती रडं एवो स्वस्वरूप अविजेदकारूप आत्मस्वरूप ते लहिये केन्पामिये एटले तेने तो अध्यात्म कहिये पण जे प्राणी निजस्वरूपानावे क्रिया करी चार गतिने सिद्ध करे एटले शुल करणीये देवता तथा मनुष्यनी गतिने सिद्ध करे अथवा अशुन क्रिया जे प्राणातिपातादिक ते क्रिया करीने नरक तीर्यचादिक गतिने सिद्ध करे एटले साधुपणामां देवता मनुष्यनी गति सिद्ध करे अने तेज साधु बते वंचकपणानी करणी करे अथवा प्राणातिपातादिके नरक तीर्यचनी गति सिम करे तो ते क्रियाने अध्यात्म स्वरूपानुजायी न कहिये ॥ ३ ॥ - ५ ---- -- () नामअध्यातमत्वअध्यातम॥ व्यअ- ध्यातमखंडोरे ॥ नावअध्यातमनिजगुण- साधे ॥ तोतेहसुंरढमंडोरे ॥ श्रीश्रे॥॥ अर्थ-हवे अध्यात्म क्रियाना चार प्रकार येते कहे वे. एक तो जे अध्यात्म शब्दनो मात्र अर्थ पण न जाणे अने जे पूरे तेने कहे जे अमें अध्यात्मी बैये तेनाम अध्यात्म. तथा वीजें अध्यात्म शब्दनुं अदर विन्याशीपणुं ते स्थापना अध्यात्म. त्रीजु रेचक पूरक कुंनकादिके करी वाह्य वृत्तिये एवं ध्यान वतावे जे थकी लोक एम जाणे जे एणे अंतर वृत्तिये आत्मानुं स्वरूप प्रत्यक्ष कयुं देखाय ने पण पोते कोराना कोरा ए अव्य अध्या- म. ए त्रणे अध्यात्म गंमवा योग्य ते गंमो. अने जे निज- स्वरूप सहित क्रियानुं प्रवृर्त्तवु एवो जे नाव अध्यात्म ते आ- माना गुण ज्ञान दर्शनादिक साधे नाव अध्यात्मिपणुं सिफ करे माटे अहो नव्यो! जो तमने निजगुणनी सिघता करवी के तो नाव अध्यात्मयीज रढमंडो के रटना करो ॥४॥ शब्दअध्यातमअरथसुणीने ॥ निरविक- पआदरजोरे ॥ शब्दअध्यातमन्नजना- जाणी ॥ हानग्रहणमतिधरजोरे ॥ श्रीश्रेण ॥२॥ अर्थ- जयो यात्माने अंतर्वति यात्मरूपमां तदाकारी- पणे रमद् एवं अध्यात्मशब्दनो अर्थ वे.ते गुरुमुखथी सांजलीने निश्चनय यात्मानेविप स्वरूपर्नु निरविकपिपणुं अनेदिपणुंने ॥ (G) ते आदरजो अवधारजो. तथा अध्यात्म शव्दमां वली वे नेद बे एटले एकमां स्वरूप अध्यात्मिपणुं ने अने वीजामां स्वरूप अध्यात्मिपणुं नश्री माटे नजना वे एटले जे निःकेवलनाम अर्थ विना एकलो अध्यात्मशब्द तेमां स्वरूप अध्यात्मिपणुं नश्री तेथी शब्द अध्यात्ममां स्वरूपनी असिझता माटे हान के गमवानी मति के बुद्धि धारजो अने अर्थ अध्यात्ममा स्वरू- पनी सिझता माटे ग्रहण करवानी बुद्धि धारजो ॥ ५॥ अध्यातमजेवस्तुविचारी ॥ बीजाजाणल- बासीरे ॥ वस्तुगतेजेवस्तुप्रकाशे ॥ आनं- दधनमतवासीरे ॥ श्रीश्रे॥६॥ अर्थ-माटे वस्तुशब्दे आत्मतत्वने तदैकपणे विचारवावाला लदलणना अनिन्न विचारी ते तो अध्यात्मने ग्रहण करे ने अने जे वस्तु विचारी अध्यात्मश्री जिन्न हतग्राहीपणे शून्य झदय उतां अध्यात्म मत ममत्वी एक निश्चेनयवादी ते तो ल- बाम ने अने जे मुनीराज जे वस्तु नाम सिधांतोनेविषे गत के प्राप्त भयो जे तत्वशब्दे अध्यात्मतत्व तेने प्रकाशे के प्रगट करे एटले जे रीते सिद्धांतोमां अध्यात्मतत्व नाप्यु तेम प्रकाशे एवा कोण होय जे आनंद शब्द अनंत केवल ज्ञानी तेननो जे सप्तनयाश्रितमत तेने जिनमत कहिये तेज मतने प्रकाशे ॥ ६॥ इति श्रीश्रेयांस जिनस्तवन संपूर्ण ॥

(ए)
॥ अथ वासुपूज्य जिनस्तवन लिख्यते ॥
॥राग गोमी तथा परजी ॥तूं गीया गिरिसिखर सोहे ए देशी॥
वासुपूज्यजिनत्रिभुवनस्वामी ॥ घननामी-
परनामीरे ॥ निराकारसाकारसचेतन ॥
करमकरमफलकामीरे ॥ वासु० ॥१॥
अर्थ-अहो नव्यो ! वासुपूज्य जिन ते त्रण नुवनना पूज्यप-
णा माटे स्वामि ने वली घननामी के घणां नाम जेनां एटले
जे परमात्मानां नाम ते परिणामेज परिणमि रह्यां वे. हवे एक
वहिरात्मा वीजा अंतर आत्मा ए रीते संसारी जीवोना वे लेद
वे तेमां अंतरात्मानुं एक निराकार ते सामानोपयोग बीजो सा-
कार ते विशेषोपयोग एवा उपयोग लक्षणे स के सहित ते चेतन
कहिये ते करम करम फलकामी के सामान्य विशेष शुनाशुनो-
पयोग प्रवृततो चेतन कर्म जे ज्ञानावरणादिक तेनुं कामी के०
अजिलापी तेमां सुन्नोपयोगें प्रवृततो चेतन शुन्न पुण्य प्रकृतिनो
कामी के अचिलापी असुनोपयोगें प्रवृततो चेतन अशुल
पाप प्रकृतिनो कामी एम शुनाशुनोपयोगे कीधा जे शुजाशुन
कर्म तना शुलाशुन फलनो कामी के अभिलापी ते चे-
तन जाणवो ॥१॥
निराकारअन्नेदसंग्राहक ॥ नेदग्राहकसा-
कारोरे ॥ दर्शनशानउन्नेदचतेना ॥ वस्तु-
ग्रहणव्यापारोरे ॥ वासु ॥ २ ॥

(५०)
अर्थ-हवे निराकारनो लक्षण उलखावे के जेनेदरहितनो
संग्रहीक ते चिराकार दर्शनोपयोगीपणुं अने जे नेद के जिन्न
जिन्न स्वरूपर्नु ग्राहक ते साकार झानोपयोगीपणुं ए निराकार
साकार बे उपयोगने लेदें चेतना पण वे नेदें थइ. ए रीतें सा-
मान्य विशेष के उपयोगें जमथी आत्मतत्वने स्वरूपें ग्रहवं
निन्न के-जूदो करी लेवु ते वे व्यापार के प्रवृर्तन जेनुं ए
चेतनावंत अंतरात्मानुं लदाण कह्यं ॥ २॥
कर्तापरिणामिपरिणामो॥ कर्मजीवेक-
रियरे ॥ एकअनेकरूपनयवादें ॥ नियतें-
नरअनुसरियरे ॥ वासु० ॥३॥
अर्थ-कर्म- कर्त्तापणुं ते परिणाम के व्यापीने परिणामो
के परिणमे ने एटले कर्मनुं कर्तापणुं ते परिणामें व्यापि रह्यं
वे पण जीवमा नथी. इहां कोइ पूरे जे जीवमां कर्त्तापणुं केम
नथी तेने उत्तर जे करिये के जे परिणामें प्रवृत्तिये ते कर्म
जीवें करिये जेम मिथ्यात्व परिणामे परिणमतो जीव मिथ्यात्व
कर्म प्रकृतिने करिये पण अविरत प्रतें न करिये तेथी कापणुं
परिणाममां ने पण जीवमां कपिणुं नश्री जे करिये ते कर्म
तेश्री करवा मात्र कर्म तो एकज परंतु नयवादें के नय व-
चन मार्गे तेनां अनेक रूप ने एटले वस्तुतत्वे एक नय वचन
मार्गे ज्ञानावर्णादि कर्म आठ ते हे नर के जव्य मनुप्यो
नियते के निश्चं संघातें अनुसरिये के अवधारण करिये एटले
कापणाना परिणामे जे जीवें करिये तेवा कर्म नयवादे आठ
श्राय ते निश्चेथी अवधारिये ॥३॥

(५१) उखसुखरूपकरमफलजाणो ॥ निश्चयएक- नंदोरे ॥ चेतनतापरिणामनचुके ॥ चेतनकहे- जिनचंदोरे ॥ वासु० ॥४॥ अर्थ-तो हे लव्यो! मुःख स्वरूप अने सुखस्वरूप ए वे कर्म- नां फल जाणो ते व्यवहार नयनी अपंचाये अने निश्चेनय वि- चारीन अनादिमिक अपेछाये जोऽये तो त्रणे कालें निजस्व- नावनोज का निश्चयी एक अदितीय आनंदमयी वे अने चेतनाने विष चेतनता धर्म ते चेतनापणुं वे ते चेतनतानो परि- णाम के० परिणमनने न चूके पटले चेतना चेतनतारूप धर्म मूके नही ते चेतना जाणवी कमक 'चेतनता ते चेतननो धर्म ने धर्मयी धर्मिनी उलखाण थाय ।।दोहा॥धर्मि अपने धर्म ।। न तजे तिनूकाल ॥श्रात्मज्ञान गुण ना तजे ॥जमकिरियाकीचाल ॥ ॥ माटे धर्मन अत्ताव धर्मिनो अन्नाव जैम जसावधारण धर्मन बनाये घट धर्मिनो अनाव तंत्री चननता धर्मवंतन श्री जिनचंड चतन कायो ॥ ४ ॥ परिणामिचेतनपरिणामो॥ ज्ञानकरमफ- लन्नावीरे ॥ छानकरमफलचेतनकहिये । लेजोतेमनावीरे ॥ वासु० ॥ ५ ॥ य-एटस चेतनता धर्म परिणामि के० च्यापी रयो एया जतन जीव तनो परिणामों के परिणामन एटले धर्म ने पर जे.जे मानहानिजभ्यरूप हान एटले टुं चतन "यने जे पुशतादिकगं रमि रयों में ते जमले हुँ यबिनानी (५२) जम ते निवासी हुँ चेतना धर्मि ए समण पक्षण विध्वंसण धर्मि तो ए आत्मानुं करम के करवू तेनुं फल शुधात्म स्वरूप प्राप्ति रूप तेनुं नावि के चिंतक विचार करनारो तेथी ज्ञान के आ- त्मझाननुं करम के० करवं प्रयुंजवु तेनुं फल ते स्वरूप प्राप्तिरूप तेने चेतनतावंत चेतन कहिये एटले लक्षणसहित चेतन कहिये केमके सिद्धांतोमा स्वरूपप्राप्ति थइ तेने लक्षाणसहित चेतन का ने अने वीजा तो कथनमात्र चेतन जाणवा माटे अहो जव्यो, तेह के ते शुद्धात्मरूपने मनावी लेजो अहोरात्र तेह- श्रीज हेत राखजो स्वरूपमांज प्रवर्त्तजो एटले स्वरूप चितवन विना अन्यचितवन कोइ मात्र फरशो मां असिम माटे ॥५॥ आतमझानीश्रमणकहावे॥ बीजातोपज्य- लिंगीरे॥वस्तुगतेजेवस्तुप्रकासे ॥आनंद- धनमतिसंगीरे ॥ वासु ॥६॥ अर्थ-माटे जे अंतर आत्मावंत ते साधुने कहिये केमके ते शुद्ध आत्मस्वरूपना ज्ञाता तो जेने आत्मस्वरूप प्रत्यक्ष थड रह्यं ने तेथीज ते श्रमण के साधु केवाय ने नाणणयमुणी हो इति वचनात् अने वीजा जे स्वरूपज्ञानथी रहित ने ते तो मात्र उघामुहपतिना धारक व्य लिंगी पण नाव लिंगीपणुं तो स्वरूपानमां व्यापि रघु ने अने उघा मुहपतिमां अव्य लिंगी पणुं व्यापि रघु ने माटे जे वस्तुगत शब्दें आत्मवस्तु जेवो वे ते रीतेंज आत्म वस्तुतत्वने प्रकाशे प्रगट करे एटले आत्माथी वाहिर स्वरूपज्ञान नथी पण आत्मामांहेज आत्मस्वरूप ज्ञान --- । ॥ --- ------- (५३) कह ते यानंदघनमतिसंगी के चित्त श्रानंदन समुह तेनी मति जे मुमति तेना मंगी एटले महचारी होय ॥६॥ इति श्रीवा- सुपूज्य जिनस्तवन समाप्तः ॥ ॥अथ श्रीविमल जिनस्तवन प्रारज्यते ॥ ॥ गग मल्हार।। मरयांवा आंवलीरे ॥इमरदामिमजाख ए देगी। उखदोहगारेटल्यारे ॥ सुखसंपदसुन्नेट ॥ धी- गधणीमाथेकियारे ॥ कुणगंजेनरखेट ॥ विमल- जिन ॥ दीगलोयणआज ॥ मारासिचावंचित काज ॥ विमलजिन ॥ दीठा० ॥ १ ॥ अर्थ-हे सुमति ! विमल परमेश्वरना देण्यवाथी चार गतिसं- चंधी सुरस अन अनादिकालना अज्ञान संबंधी दोलान्य ते दूर टट्या बंगला थया अने नेत्रोना जोबाथी हर्ष निन्तरगानं जे 'यात्माने जालान थयुं तऽप मुख नपर्नु त सुसथी प्रगटी जेन- मदमखम विचारची एक तमारी चम्पार्नु जायी अनुलय नंबंधीनीप्रीत तथी निजस्वल्प संपदा जे खत्रयम्प तंत्री ट के० मिलाप प्रयुं तो दे सुमति ! ज परमेश्वग्ना देनवाश्री दोलान्य दर गया प्रने सुख संपदायी मिलाप यु एट- तां फार्य ती मात्र एक नवाग्रीज यांनी या धींग 20. भगवानन भाषेधही कर्या उत्तां एटले जवान लीना नंबर- गट नरटाना कानावटीपारनं माग्यावाला पटसे सत्र दिवस पर नती पण तना लाजमांड प्रणि गाडे एका नरसा पुन्थर धर्मवंत जे गटादिक कान

(५४)
तेमांथी मुऊने कोण गंजी शके एटले कोई गंजवाने समर्थ नयी
एवा विमल परमेश्वरने मे मारां नेत्रोत्री आज दीग एटले दर्शन
कडे माटे आजनो दिवस वेला घमी धन्य ते विमल जिनना
देखवारूप कारणथी मारां मनोवांचित कार्य सिद्ध थया ॥१॥
चरणकमलकमलावसेरे ॥ निरमलथिर-
पददेख ॥ समलअथिरपदपरिहरीरे ॥
पंकजपामरपेख ॥ वि० ॥ दी ॥२॥
अर्थ-ए गाथानो अर्थ अन्वय करि लखिये बैये हे सुमति,
कमला जे लक्ष्मी तेणे पोताने वसवानुं पद के स्थानक जे क-
'मल ते कादवमां उपजवाथी समल के मलसहित जाण्यु फरि
एक बे दिवसमां फूलीने पांखमी पांखमी खरिजाय तेवारे ते
स्थानक मूकीने फरि बीजा कमलनुं स्थानक ग्रहण करवु पर्ने
तेथी कमलरूप स्थानकने फरि अथिरपणे पण जाण्युं ते अधिर
जाणीने लक्ष्मीजीये पोताने वसवानुं कमल तेने पामर पेख के०
रांक समान गणीने परिहरि के ते कमल मूकीने निरमल के
कर्मरूप मेलरहित एवो विमलनाथ परमेश्वरना चरणकमल
केन - पगरूप कमल तप थिरपद देख के स्थिर स्थानक देखी-
ने तेमां वास कां एटले त्रिजग लक्ष्मी ते परमेश्वरना चरणक-
मलोमा वसे ने मुग्ध प्राणी लदमीनें वास अन्यस्थानकोमा
धारि रह्याचे ते जग ने माटे विमलजिनना चरणकमलोने सेवो
जेथी समस्त लदमी संपजे केमके निर्वाण पदादिक संपदानो
वासो एना चरणमां ॥२॥

ते (५५) मुझमनतुझपदपंकजेरें ॥ लीणोगुणमकरंद ॥ रंकगणे मंदिरधरारे ॥ ॥ इंदचंदनागिंद ॥ वि०॥ दी० ॥३॥ अर्थ-हे परमेश्वर ! मकरंदनीपर एटले कमलना पान उपर जम नमरा कमलमां तदाकार थाय तेम मारो मनरूप चमर अनंता शानादिक गुण ने जेमां एवा तमारा पदपंकजमां लीणो के० ० तदाकार यश् गयुं वमीत या गयुं वे ते हप करीन एवो उन्मत्त थयो के के मंदिर के० मेरुपर्वतनी पृथ्वी सुवर्ण- मऽ अयवा नंदनवनाटिकनी धरा के पृथ्वी तेन रंक समान गण दरिडीनी गए तिमां गण के एटले तमारा चरणकमलनी नक्ति श्रागल ए जी वस्तु के. एमज मारो मन जाणे . तमज देवताना पति उन चंडमान तथा नागिंड ते नागकुमाग्वामी 35 इत्यादिक सर्वन रांकतुट्य गणे वे. एवं माझ मन मोटुं अझ गये ॥ ३ ॥ साविसमरथतुंधणीरे ॥ पाम्योपरमनदार ॥ मनविस- रामीवालदारे॥ आतमचोप्राधार ॥ वि०॥ दी ॥४॥ 'पद्य-यदी समर्थ नादव ई पमियर ! ताग जया धा। ई पाग्यो नो दवे माग ग्राउ कम्मरूप शत्रु तं परिवारनदिन मुऊन गंजी ताकतं नरी तमज तुं तुष्टमान घाय तो पोनानुज पद भापं गाटे परम उदार एगो धणी तुं वो त पान्यो. परितुं मने मग धरलांज गुगन चिन्ता लागि माटे मननो विधानि पनो नुं धणी तुं पारी बती मिध्यात्याने मलिन एवो मागे माग नन पल्पप्राप्पिन प्राधार क्षापय ने नुं वो मक (५६) जेवारे हुं मारा आत्मानुं रूप पामिस ते तारेज आसरे पामिस माटे मारा आत्मानो तुं आधार गे ॥४॥ दरिशणदीजिनतणोरे॥ संशयनरहेवेध । दिनकरकरजरपसरंतारे ॥ अंधकारप्रति- षेध ॥ वि०॥ दी० ॥२॥ अर्थ-तेथी हे सुमति ! एवा विमल परमेश्वरने में लोचने करी आज दीग. ते परमेश्वरनो एवो प्रत्नाव जे जे एनुं दर्शन देखवा- श्री जे फल श्राय ते सांजल. एनो नाव शुध्छताये दर्शन अतांज जेनी मति एकाग्रे एना दर्शनमां री तेने स्वस्वरूपनी मनने विषे संशय जे त्रांति ते न रहे तेमज ए ग्रन्नुनो ने मारो स्वरूप एक माटे तेमां विरोध नथी एवं मननुं निरदोषपणुं थइ जाय माटे वेध न रहे तेनो दृष्टांत कहे जे जे दिनकर के सूर्य तेना कर के किरणनो नर के समूह जगतमा पसारो करता बतां अंधकारनुं प्रतिषेध के निषेध श्रइ जाय एटले सूर्योदये अंधकार जाय तेमज तारो दर्शन श्रतांज संशय तथा वेधमात्र रहेज नही ॥ ५॥ अमीयन्नरीमूरतिरचीरे॥उपमनघटेकोय॥ शांतसुधारसजीलतीरे॥ निरषिततृपति न- होय ॥ वि०॥ दी० ॥६॥ अर्थ-परमेश्वरनी मूर्ति रचनानी अधिक्यतानो वर्णन एक मुखें केटलो करी शकुं परंतु थोमामां घणुं कहि बताईं. जग- तमां अमृतसमान प्रसंसा करवा योग्य बीजो कोइ पदार्थ नथी ते (५७) ते निःकेवल अमृतथी नरीने जेम कोइ रचे तेवीज तारी मूर्ति सहजे रचाणी ने ए मूर्तिने जगतमा प्रत्यक्ष प्रमाणे एटली उपमा- ओमांथी कोइ अव्याप्ति अतिव्याप्ति दूषणसहित प्रत्यक्षप्रमाणे अथवा उपमान प्रमाणे पण कोइ उपमार्नु संजवज नथी इहां जे मूर्त्तिने अमीयनरी कहि तेतो वचन गोचर करवा माटे कही पण ए मूर्ति राग देषनी परिणतिना क्यथकी सहज आत्म- स्वन्नावें प्रगट्यो जे शांतरूप अमृत रस तेमांज कीली रहि ने जाणिये मूर्ति उपर शांतरस वरसी रह्यु तेथी उपमानो असं- नव ने केमके 'अमृतकी एक बुंदसें अजर होत सव अंग' तो ए मूर्ति ते संपूर्ण शांतरस स्वरूपथी नरी जन्ममरणरहित माटे शी उपमा संनवे ते माटे निरषी निरषीने मारी चकु तथा मारे दर्शननी स्ला तेमज मारा उदय नेत्रथी स्मरण एमांथी एकने पण तृप्ति न होय एटले अनश्चक वृत्ति न थाय ॥ ६॥ एकअरजसेवक तणीरे॥अवधारोजिनदेव॥ कृपाकरीमुदीजीयेरे ॥ आनंदघनपद- सेव ॥ वि०॥ दी० ॥ ७ ॥ अर्थ-हवे सुमतिवंत आनंदघन विमल परमेश्वरथी आधीन वृत्तिये विनति करे ये के हे जिनदेव !अहो सामान्य केवलीना पूजनीक हुं लालानंद नामा तमारो अनुचर सेवक तेनी एक अरज ते अवधारो के मानो तो मारा उपर संपूर्ण कृपा नजर करीने मुझने देवा वांगेतो अन्य जे पांच अनुत्तरवासी प्रमुख देवताना सुखनो हुँ अनिलाषी नथी, पण निजस्वरूपथी जपनो (५७) जे आनंदनो लराव ते पदनी करनारी एवी सेवा दीजीये के आपो अथवा हे जिनदेव ! वीजातो घणानी वीनति अवधारोगे परंतु एक अरज मारी पण अवधारो जे मारा उपर कृपा करीने आनंदघन पदनी सेवा आपो अथवा हे जिनदेव! मुज आनंद- घन उपर कृपा करीते तमारा पदकमलनी सेवा आपो ॥ ७ ॥ इति विमल जिनस्तवन संपूर्ण ॥ ॥ अथ श्रीअनंत जिनस्तवन लिख्यते ॥ ॥ राग रामगिरि ॥ कमखानादेशीनी ढाल प्रसिद्ध । धारतरवारनीसोहेलीदोहेली ॥ चन्दमांजिनत- पीचरणसेवा ॥ धारपरनाचतादेखबाजीगरा ॥ सेवनाधारपररहेनदेवा ॥ धा० ॥१॥ एआंकणीने अर्थ-आनंदघन आ पंचक मालामां जैनदर्शनीनी जैनद- निधी विरुद्ध आचरणा देखीने मुःखी तेमज अनंत परमेश्वर सेवित चारित्रनी मुक्करता सुसम कालें देखीने महाकुःखी बतो सुमतिने कहे जे के अत्यंत तीक्षण के धारा जेनी एवी तरवार तेनी धार उपर उघामें पगें चालवं ते दोहेलुं ने परंतु विचारी जोतां ते सोहेली ने पण चउदमा परमेश्वरनी चरण के चारि- त्र तेनु सेवq नाम प्रवर्तना ते दोहेली ने एटले तरवारनी धार- श्री ए चारित्रनी धार कवण बे. केमके बाजीनो करवावालो ते चोगगमां चारे दिशायें चार तरवार बांधीने तरवारोनी धारो- विचे गुलाटा खातो खातो निकली जाय एवा बाजीगर घणा (एए) नाचता दीग. माटे तरवारनी धारा उपर नाचवू सुगम . परंतु चारित्रना प्रवर्तननी जे आ सेवनारूप धारा ते जपरें तो महाशक्तिना धारक एवा देवता पण न रहि शके केमके देव- ताना नवमां व्रत उदयनोज असंनव जे. तो चारित्र प्रवर्तन किहांथी होय तेथी तरवारनी धारा ते सुगम ने अने चारित्रना सेवननी धारा विषम जाणवी ॥१॥ एककहेसेवियें विविधकिरियाकरि॥ फलअने- कांतलोचननदेखे॥ फलअनेकांतकिरियाकरि- बापमा ॥ रडवडेचारगतिमांहेंलेखे ॥ धा० ॥२॥ अर्थ-एक कोश्क गण नेदी समुदायना धारक कहे जे विविध प्रकारे तपस्यादिकनी किरिया के आचरण आचरीने परमश्व- रना चारित्रनी सेवना करिये. केमके चारित्रनुं मूल क्रिया के जेम ढुंढकादिक करे , तेनी परें परंतु ते प्रवचन रहस्यना अजाण ने. केमके नयी जेमा एकांत फल तेने अनेकांत फल कहिये एटले अनेक क्रियानां अनेक फल ले जे जे क्रिया निन्न निन्न तेनुं फल पण निन्न निन्न , उदय पण निन्न निन्न, लोगपण निन्न जिन्न. जेम शालिनजे सुख लोगव्या ते संगमाने नवें दानवें फल ते लोचन के० आंखे नथी जोता शुं तो अनेकांत फल जेनां एवी अनेक क्रिया करीने परमार्थ शून्य ते वापमा निर्थक तां श्रांधीनां सेंटनी परे चारे गतिमा रमवम के० परित्रमण करे ते लेखे के न्याये रमव केमके अनेकांतफले गतिनी स- मृधि थाय अने गति समृधिपणे नव ब्रमण टले नही तेथी था- (६०) स्मानी शी सिद्धी थाय एवी एकांत क्रियाज करवी ते तो आ- श्रवमां गणी ॥२॥ गबनान्नेदबहुनयणनिहालतां ॥ तत्वनीवातक- रतांनलाजे ॥ जदरन्नरणादिनिजकाजकरताथ- का ॥ मोहनमियाकलिकालराजे ॥ धा० ॥३॥ अर्य-इहां गढ शब्दं समुदाय विशेष अथवा खरतह तपा- लोकादि गलो ते गधोनी मतोना नेद ग्रहणे प्रति दनुं पण ग्रहण तेथी मतमतांतरना बहु के घणा नेद प्रति जेद ते नय- णनिहालतां के तात्विक दृष्टिये झदयरूप नेत्रे विचारी जोतां ते निर्लज आत्मतत्वनी वातो करता उतां लाजता नथी शु? के- मके ममत्व अने तत्वनी वातने माहोमांहे विसंवाद जे. जेम कोटरमा अग्नी बतां वृक्षने नवपसव थवान विसंवाद तेम ममत्वीने स्वरूप उलखाणनी वात करतो देखीने तत्वज्ञानी तेने निर्लज्ज जाणे. केमके गब नेदीने तो जेटली धर्म करणी प्रमुखनुं करवू ते पोताना पेट नरवाने अर्थे तथा आदि शब्दे क्रोधमान माया लोन राग घेष कलह जन्नतादिक कारणे सर्व कार्यनुं करवु के. तेमां सत पुरुष तो लाखमां एक हशे तेनी ना नथी बाकी बीजा तो सर्व वेशना करनारा जाणवा. केमके या कलिकाल जे उस- मकाल तेनुं अधुधराज्य ते बीजा संसारीथी पण गड धारि उपरें विशेषणपणे प्रवृत्ति रह्यो ने माटे मोहने नड्या कह्या तेनुं रहस्यार्थ ए जे जे संसारी जीवोमां मोहने कोई गले कोइ बग- तिये कोइ के को जंघा प्रमुखें नड्या चे. अने गन्च नेदी तो माया सुधी नमी पोच्या ॥३॥ -

(६१)
वचननिरपेदव्यवहारजूठगेकह्यो ॥ वचनसापेद-
व्यवहारसाचो ॥ वचननिरपेदव्यवहासंसारफ-
ल ॥ सांनतीादरीकांराचो ॥ धा० ॥४॥
अर्ध-जे मतवादि होय ते अपेक्षासहित वचनी थायज नहीं
एकांत वादी निरपेक्षी एटले अपेक्षारहित वचनीज थाय तो
अपेक्षारहित वचने जो अत्यंत कठण चारित्रमा प्रवृर्तन होय
तोपण ते व्यवहार जूगे के आज्ञाथी विरुष जाणवो. तो हे
नव्यो ! वांगाये सहित ते सापेक्ष कहिये ते सापेक्ष वचने जेम
निश्चंसंबंधी वचन व्यवहारनी वांग राखे तेम ज्ञान क्रिया स-
हित उत्सर्ग अपवाद सापेद वचने जे व्यवहार के चारित्रनुं
प्रवर्त्तन ते सिधांतानुं जायी व्यवहार बे. ते चारित्र आझाथी
अविरुध माटे साचो कह्यो, तो गई चे चांग जे वचनथी तेने
निरपेक्ष वचन कहिये तेवा एकांत वादिग्नुं चारित्र ते संसार
फलनुं देवावाटुंबे. माटे ते एकांत वादीनां वचन स्वरूपा-
लिलापीने सांजलवा योग्य नथी कदाचित् सांजव्युं तो ते
वचन आदरवा योग्य नथी अने जो आदमु तो तेना उपर राचवू
नही एम निरपेदिक वचन जैनमतश्री विरुधज वे. ते सानली
श्रादरीने कां राचो गे एटले तेमनाथी राग राखो तो ते नहिज
राखो ॥ दोहा ॥ लापे निरपेक्षक वचन ॥ क्रिया देखावे क्रुर ।।
वाकोतपसंयमसरव ॥ कस्यो करायोधूर ॥१॥ माटे जे एकांत
क्रियापही एकांत दयापही एकांत पूजापक्षी एकांत नक्ति-
पक्षी एकांत गुरुपक्षी जेम 'गुरुगुरुजपना रसवसुपना इत्यादि-
कोने वचने जे प्रवर्तसे ते चार गतिमां नटकसे ॥४॥

॥ (६५) देवगुरुधर्मनीशुद्धिकहोकेमरहे । केमरहेशुधश्र- धानाणो ॥ शुधबधानविणसर्व किरियाकरि॥ बारपरलीपणोतेहजाणो ॥ धा० ॥५॥ अर्थ-अहो जव्यो ! ते एकांत वादिना वचनश्री शुद्ध देव शुद्ध गुरु शुद्ध धर्म ए त्रएनी परीक्षा केम रहि शके ? अर्थात नज रहि शके तो शुध देव गुरु धर्मना उलखाणने अनावें साचा- देवगुरु उपर श्रद्धा जे प्रतित ते पण केम रहे केमके साची वस्तुनी नखखाणविना साची प्रतित न नपजे ए रीते आणो के अव- धारण करो अने शुद्ध प्रतितविना सर्व क्रियान करवं ते केवु ने जेम गर के राख अथवा गर ते खात्रनी पृथ्वी तेना उपर गण प्रमुखनु लीपणुं करवं तेनी पेरे निरर्थक जाणवु ॥ ५॥ पापनहीकोश्नत्सूत्रन्नाषणजिशो ॥ धर्मनहीको जगसूत्रसरिखो॥ सूत्रअनुसारजेनविककिरियाक- रे॥ तेहनोशचारित्रपरिखो ॥ धा०॥६॥ अर्थ--माटे जे निरपेक्ष् वचन ते उत्सूत्रनाषीपणुं बे. तो ते उत्सूत्रश्री विरुद्ध नाषण करवू ते सरखं जगतमां बीजु कोश पाप नथी. उत्सूत्रनाषी महापापी कह्यो . ए पाप सर्वोपर बे. तेमज जगतमां सूत्रमा वचन होय ते प्रमाणेज लाषण करवू ते सरिखो बीजो तप संयमादिकमां पण धर्म कोइ नथी माटे सूत्र अनुसार के. सूत्रनी मर्यादाये जे नव्य जीव तपसंयमादिक क्रिया करे ते चारित्रियानुं शुष्प चारित्र एटले जेवो जनदमा परमेश्वरे चारित्र सेव्यो तेवोज तेनुं पण चारित्र परिखो के परिक्षा करी जाणो ॥६॥ ॥

(६३) एहउपदेशनुसारसंदेपथी ॥ जेनराचित्तनित्व- ध्यावे ॥ तेनरादीव्यबहुकालसुखअनुन्नवी ॥ नि- यतआनंदधनराजपावे ॥ धा० ॥७॥ अर्थ-ए पूर्वोक्त उपदेशनुं सार के रहस्य जे सूत्रानुं जायी चारित्रनुं प्रवर्त्तवु ते संप थकी कह्यं तेने जे नव्य प्राणी पो- ताना चित्तमां निरंतर ध्यावे एटले आजना गढ धारिथी शुद्ध धर्मतत्व पुग्या थका हतग्राहीपणुं शीखावे एवा मतवा- दीनु उपदेश न आदरवू एवी वांउना धारी सूत्रानुसारे प्रव- तक मनुष्य ते दीव्य के निरुपमि अथवा देवता संबंधी अथवा दीव्य के मनोहर मनुप्य संबंधी घणा पत्योपम सागरोपम कालसुधी सातावेदनीना विपाकोदयने अनुन्नवी के लोगवीने नियत के निश्च संदेहरहितपणे आनंदशब्द परमानंद ते अति- डीय आनंदनुं समूह एटले मोदस्थानकनुं राज पामे ॥ ७ ॥ इति अनंत जिनस्तवन संपूर्ण । ॥ अथ श्रीधर्म जिनस्तवन लिख्यते ॥ ॥ राग गोमी। मारंगरमीयानी देशीमा ।। धरमजिनेसरगाउँरंगसुं ॥ नंगमपमसोहोनीत ॥ जिनेसर ॥ बीजोमनमंदिरयाणुनही ॥ ए अम- कुलवटरीत ॥ जिनेसर ॥ धर्म ॥१॥ अर्थ-श्रानंदघन शुद्ध चेतनावंत तो लायोखामे होकपी परंतु प्रीतलंगना नये नमोकी थको शुद्ध चेतनाने बतलायतो के एज धर्म में (६४) दीन वचने धर्म परमेश्वरनी स्तवना करे . धर्म परमेश्वरने नि- जस्वरूप प्राप्तिरूप रंग के रागश्री वचन गोचर स्तवनाये स्तवं बुं पण दृष्टि रागादिके नही; पण हे शुद्ध चेतना! धर्म परमेश्वरनी स्तवनारूप कार्य प्रारभ्यो ते अविचिन्न धाराये पार पामजो पण कोई विघ्न पमसोमां ए धर्मजिनेश्वरविना बीजा राग ३र्षे परि- णम्या देवोने मारा मनरूप मेहेलमां लावू नही, अर्थात् मारा मनमां बीजा रागादि दोषे सहित देवोनुं ध्यान करूं नही एटले जे शुन आत्मित्व धर्म धर्मित जे आतमा तेवा आत्मा मात्रना कुलनी वट मर्यादा एज एज लक्षण जे जे वीतरागविना बीजाने न ध्यावे ॥१॥ धरमधरमकरतोजगसहुफिरे ॥ धरमनजाणेहो- मर्म। जि०॥ धरमजिनेसरचरणग्रद्यापनि ॥ को- श्नबांधेहोकर्म ॥ जि ॥ धर्म ॥२॥ अर्थ-हे शुध चेतना! एअमारुविष्णुधर्म अमारुं शिवधर्म अमारं सन्यास धर्म अमाझं ब्रह्मचर्य धर्म अमारं गृहस्थाश्रम धर्म अमारूं तापसधर्म कुलधर्मादि धर्म इत्यादिक धर्म धर्म करता ए जगत मात्रना सर्व प्राणी ते निर्थक भ्रमण करी रह्या बे. परंतु ते सर्व प्राणी धर्म शब्दनुं जे मर्म के रहस्य तेने जाणता नथी एटले आत्मस्वनावरूप धर्म जेणे करी विनाव परिणतिथी बूटवू अने स्वन्नाव परिणतिथी परिणम, तद्रुप धर्मर्नु रहस्य जाण्या विना धर्म धर्म पोकारे ने तेवा प्राणी धर्मनुं लदाण जाणता नथी, तो हे शुध चेतना ! धर्म शुद्ध परमेश्वरना चरणकमलोमां धर्मर्नु (६५) मर्म समाही रह्यं केमके जे प्राणीये वहिरात्मापणुं सूकी अं- तर आत्मावंत उता धर्म परमेश्वरनां चरणकमलमा पोताना स्वरूप प्रवत्तिये मनने याप्यु तो ते प्राणी आश्रव घारें कोइपण नयो कर्म बंधमां न पामे ॥२॥ प्रवचनअंजनजोसदगुरुकरे ॥ देखेपरमनिधान ॥ जि० ॥ दयनयणनिहालेजगधणी ॥ महिमा- मेरुसमान ॥ जि ॥ धर्म०॥३॥ अर्थ-ते धर्मनाथनुं स्वरूप शी रीते उलखाय ते कह के. ई सुमति ! शुध उपदेशक गुरु जो कृपा करीने जदयरूप चढुनेविष सिक्षांतरूप अंजन करे तो तेश्री अनादिकाल मिथ्यात्वरूपी - उयनेत्रनो रोग दूर जाय तिवार पोताना स्वरूपरूप निधान के धन जे अनादिनुं अजाण्युं गयुं तेन प्रत्यन कर पंच ते कदय रूप नेत्र करीने त्रिजगतना स्वामिने निहाल के देख स्वस्व- जाव पोताना स्वरूपने प्रगट जाणे जे प्राणीय पोताना बम्पन लख्यो तेज प्राणी जदय नत्रं करी परमेश्वग्नु स्वल्प नलम्बी गक ते प्राणीनो महिमा के प्रतुता त मेन ममान महोटी ने एटले जगतमां मोटानी अवधि हती तं कही बना पाग तन महिमां तो निरूपम ने. उपमा कोड नत्री ॥३॥ दोडतदोडतदोडतदानी ॥ जेनीमनीग्दा ॥ जि० ॥ मेममनीतविचारोढकडी || गम को रेजोड ॥ जि॥ धर्म १ ॥ शर्थ-ये गुट नना कानंद .. ॥

(६६) रणविना परमनिधान देखवानो बीजा मत ममविर्जनो कहलो जे सिखांत ते कारण नथी शुं तिवारे यानंदघन शुभ चेतनाने कहे ने के, हुँ तो निजस्वरूप उलखवामाटे दोमी दोमीने थाक्यो म- तमात्र हेरी हेरीने हेस्या ते वाह्य दृष्टीये नही पण तेना संक- हिपत वेदांतन्यायादिक सिद्धांतोमा जेटली मारा मननी दोग हति तिहांसुधी दोड्यो परंतु स्वरूप प्राप्ति न थइ माटे विचार करियें प्रयूंजन करियें तो प्रेमनाम स्वरूपानिलाप तेनी प्रतित निश्चे ते सर्वथी धर्म जिनेश्वरनी प्रीत ढुकमी के अत्यंत नजीक ने. वेगली नथी एटले आत्मामांहेज ने. परंतु नजीक उतां दूर केम थइ रही ने एटले पामियें नही तो नजीक केम जाणिये ते तो गुरुगम के गुरुये वताव्यो जे मार्ग ते जोन के सह- चारी करी लेजो एटले सूत्रमर्यादाथी गुरु जे मार्ग वतावे ते मार्गे तो निश्चेथी निजस्वरूपनी धर्मजिनेश्वरथी प्रीत दुकसी ने ॥४॥ एकपखीकेमप्रीतिवरेंपडे ॥नन्जयभिल्याहुएसंधि । जि ॥ ढुंरागीहुंमोहें मंदिशो ॥ तुंनिरागीनिर- बंध ॥ जि ॥ धर्म ० ॥५॥ अर्थ-ते धर्म जिनेश्वरनी साथे एकतो प्रीतनो अलिलापी . अने बीजो प्रीतनो अभिलाषी नयी एटले हुं तो प्रीतनो अन्नि- लाषी वं अने प्रन्नुतो प्रीतना अनिलाषी नयी ए रीते तो प्रथम प्रीत श्रायज नही कदाचित एक पखी प्रीत श्रइ तो करें पडे नही निने नही एटले विरुद्ध स्वनावें प्रीत न श्राय ने थाय तो निने नही तेथी हुँ स्वरूप रहित अने प्रन्नु स्वरूपसहित तेनी (६७) शीरीते प्रीत बने अन कदाचित बनी तो वरे केम पसे माटे जत्नय के बेङ्गु समान धर्म मध्यां संधि के० मिलाप होय माटे हे जिनेश्वर ! हुं तुझथी सिधि मिलाप करवा वांबुळ परंतु मारा मनथी मारा परिणामनो परिणमन विचारी जोठं तो विप अमृत जेटलो फेर ले केमके हुँ रागी तुं निरागी हुँ मोह फंदे फंदाणो के बंधाणो हुँ अने तुं तो वंधन मात्र रहित माटे तारे मारे प्रकृतिय मिलाप नही तो प्रीत केम थाय ॥ दोहा ।। प्रकृति मिले ते मन मिले अने मिल ते न मिलात दूध दहिं तेंजमतहे कांजी तं फट जात ॥ तेम हुँ तथा तुं सत्ताये तो एक ये जेम कांजी तथा दही व खटाशपणे एक परंतु दहीना खटास तथा कांजीना खटाशनी प्रकृति निन्न तेथी दहीना खटासे दूध जम पए कां. जीना खटासें दूध फाटी जाय तेम मारी सराग प्रकृति तारी निराग प्रकृति तथा प्रीतरूप दूध जमे नही एटले हूं तो प्रीतने जमावू पण तारो वीतरागपणाथी प्रीत फाटवानो धर्म तयी एक पखी प्रीत वर पमेज नदी ॥ ५ ॥ परमनिधानप्रगटमुखागलें ॥ जगतनलंधीहो- जाय । जि॥ ॥ ज्योतिविनाजुजगदीसनी ॥ अं- धोअंधपुलाय ॥ जि0 ॥ धर्म ॥ ६॥ अर्थ-वली के शुध चेतना! जगतनी विपरीतरीन बनायु ने तो मानत के पूर्व जाप्यो जे महा निधान तेज परन निधान तोहीयामांज गयो पदयो वे परंतु बीयो नबी प्रत्यक मुख यागलें उदयरमलनांज पण वेग नयी तोपए जगत-

(६८)
ना प्राणी मात्र तेने उलंघी जाय वे केमके जिहांथी पामिये ते
स्थानक नयीज जोता अने कष्टक्रियादिक जिहांथी न पामिये
तेनेज हेरी रह्या जे. केमके जगतना स्वामीनी ज्ञान प्रकाशक
ज्योति अने ए आत्मानी स्वरूप प्राप्तिनी ज्योति ए वेने अनेद-
पाणुंचे पण जुर्म के विना के ते स्वरूप ज्योतिने अन्नावें आ-
धला पू- आंधला दोड्या जाय तेम ज्ञान स्वरूप दृष्टीने फूटवे
अज्ञानतिमिरने पसरवे अज्ञाने अज्ञानी ग्लाय ने एटले केवा.
वाला पण आंधला ने श्रोतापण आंधला एमज निन्ने ॥६॥
निरमलगुणमणिरोहणनूधरा ॥ मुनीजनमान-
सहंश ॥ जि०॥ धन्यतेनगरीधनवेलाघमी॥मा-
तापिताकुलवंश ॥ जि ॥ धर्म ॥७॥
अर्थ-जे जगदीश्वरनी ज्योतिविना जगतमां अंधकार प्रवृत्ति
रह्यं . ते जगदीश्वर केवा . महाउज्वल ज्ञानादिक अनंत गु-
णनो आरोहण के स्थापननो उपमान करते बते नूधरा के
पर्वतोपम ने वली मुनीराजोनो मानस के मन तेने विषे हंस-
तुल्य उज्वल लाशे २ अथवा मुनीराजोना मनज मानसरोवर-
नेविषे हंस वे एटले मुनीना मनमां वशी रह्या ने एवा परमेश्वरे-
जे नगरीमां जन्म लीधुं ते नगरी सर्व नगरीमा उत्कृष्ट माटे
धन्य तथा जे वेला जे बे घसी ते पण धन्य वली जे मातानी
कुक्षीनेविषे जन्म थयो ते कुदीनी धारक माता ते सर्व स्त्रीयोमा
धन्य तथा तेमज जे पीताने परमेश्वर जेवा पुत्र केवाणा ते
पीताने धन्य तथा जे कुलमां परमेश्वरे जन्म लीधुं ते कुल तथा
वंश सर्वने धन्य ॥७॥

(६ए) मनमधुकरवरकरजोमीकहे ॥ पदकजनिकटनि- वास ॥ जि ॥ घननामीआनंदघनसांन्नलो । एसेवकअरदाश ॥ जि ॥ धर्म ॥७॥ अर्थ-त माटे वर के प्रधान एवो मारो मनरूप व्रमर परमोझासवंत तो हाथ जोमीने वीनति करे के, हे प्रनु मारा उपर कृपा करीन तमारां चरणकमलोमां निकट केनजी- कढुकडो वास दीजीये अहो धननामी एटले घणां के नाम जेनां एवा धर्म परमेश्वर हे चिदानंदना समूह पदकज निकट निवास संबंधी सेवकनी अरदास आधीन वृत्तिये ते कृपा करीने सां- ललो ॥ ७ ॥ इति श्रीधर्म जिनस्तवन संपूर्ण । ॥ अथ श्रीशांति जिनस्तवन प्रारंजः॥ ॥ राग महार चतुर चोमासो पमिकमी ॥ ए देशी ।। शांतिजिनएकमुझवीनती ॥ सुणोत्रिन्नुवनरायरे ।। शांतिसरूपकेमजाणियें ॥ कहोमनकिमपरखायरे ॥ शांति ॥१॥ए आंकणी ॥ अर्थ-दवे श्वानंदघन शांति परमेन्वरश्री शांतिस्वरूप म्वपदा परपदं निचे करवा कारणे वीनतिरूप प्रश्न करे . जे त्रए हवनना राजा ! ते मारी विनती कृपा करीने नांजलो अदो शांति परमेश्वर! नुमें शांत रने परिपूरितमाटे तमारो नाम शांति के परंतु ते शांतरमन स्वरूप यथा तथ्यपाणे शीरी जालिब्धि तेथी कृपा करीने मुल्न उपदेगो जे की माग मनन गांन रमनी परसाय फेः परिदा घर जाय ते ते हो।

(७०)
धन्यतुंआतमजेहने ॥ एहवोप्रश्नअवकाश-
रे ॥ धीरजमनधरीसांनलो॥ कहुंशांति-
प्रतीनासरे ॥ शांति ॥२॥
अर्थ-हवे आनंदघन पोताना मनथी हर्षवंत श्रको कहे ,
जे हे मारा आत्मा ! तुं सर्व आत्मा मात्रमा उत्कृष्ट माटे तुमने
धन्य ने केमके मारा आत्माने शांतरसना स्वरूप, प्रश्न पुरवा-
नो अवकाश के अवसर तेज धन्य कारण एम शांति प्रजुने
पुरवाश्री जिम प्रनुये पागे उत्तर दीधो ते रीते लव्यजीवोने
आनंदघन कहे जे के, अहो नव्यो! हुं शांति स्वरूप कडं ते तमे
मनमां धीरज धरी एटले एकाग्र मनने राखी सांजलो जे रीते
शांति जिनेश्वरें नाप्यो तेनी प्रतिनास नाम तेज रहस्याथै कई
बुं पण स्वमत कल्पनाये कहेतो नथी ॥२॥
नावअविशुःसुविशुधजे ॥ कह्याजिनवर-
दवरे ॥ तेतेमअतथ्यसदहे ॥ प्रथमएशां-
तिपदसेवरे ॥ शांति ॥३॥
अर्थ-षटषव्यना शुद्धाशुष्ट नाव जे रीते जिनवर देवे कह्या
जे. तेमां शुध नावने शुक्षपणे तथा अशुधने अशुद्धपणे अवि-
तक के निज्रांतपणे शद्दहे ए प्रश्रम के पेहेलो शांतिरसनो
पद नाम स्थानक ते अहो नव्य! तुं सेवके आदर एटले शुध
श्रधान आव्या विना आगल संपूर्ण शांतिपदनुं कथन कयुं ते
सनवे नही माटे प्रथम शुद्ध श्रमानरूप शांतरसनुं स्थानक ते
हे आत्मा ! तुं सेव के आदर ॥३॥

शुक्ष देवगुरु धर्मनी आगमधरगुरुसमकेति ॥ किरियासंवरसा- ररे ॥ संप्रदायीअवंचकसदा ॥ सुचीअनु- जवाधाररे ॥ शांति ॥४॥ अर्थ-बली परमेश्वर नापीत सिद्धांतोना धारक गुरु इदा को कहे जे नवपूरव शुधी तो अलव्यपण नणे तो आगम धारी गुरुनी शी अधिक्यता तेने उत्तर जे प्रतितवंत एवा नमकीति गुरुश्री शांत स्वरूप पाम ते गुरु केवा होय सार के प्रधान आश्रव निरोधीन संवर संबंधनी क्रिया साधवामा प्रवर्ति रह्या वे. बली मुग्ध प्राणीनने उगवानी संग्र- दायी के० परंपरा जने नयी एटले गुरुक्रमागते जमां अन्योने उगवानो याचरण प्रवर्तन नत्री माटे शुरू संप्रदायी. वली सुची के पवित्र यात्मस्वरूप झानकारक एवो अनुत्लव समृते निजतात्कालिक स्वरूप ज्ञानरूप अनुलवना याधार . एटले जे रान दीयम स्वरूप चितवनमांज प्रवत्ति रह्या वे. तेवा गुन- विना शांति स्वरूप न पाम ॥ ४ ॥ शुआलंबनयादरे ॥ तजीअवरजंजालरे ॥ तामसीवृ- शिसविपरिहरी ॥ नजेतात्विकीसालरे ॥ शांति ॥२॥ गर्थ-बली गुरु फेर्दया यान्मानुन करी प्रगटयो जमा- गमानुजाची स्थापनबंधी निर्मल डानची सिम्बनपर्ने लंब 50 साधार लेने छाटर एटने बरपना तो मिला. दिन ध्यान यरिखंत्री राणा ने रीजा गगादि धादिमीर धान यादिक ध्यानन्धी विकारत- अर्थ-एवा गुरु ते (१२) जालोने तजी के दूर करीने स्वरूप, आलंवन करी रह्या वे. तथा तामसी के क्रोधसंबंधनी वृति आजीविका ते मकार च- कारादिक कहीने आहार प्रमुख लावतुं तेने परिहस्यो ने अथ- बा क्रोध संबंथी हतग्राहीपणे प्राणायामादिकनुं प्रवर्त्त न तजे एवी शाल के प्रधान ज्ञानादिक गुणथी उपनी जे सात्विक वृति तेथी शत्रुमित्रनी साथै समपरिणामे वर्ते सर्व जीव उपर माहण बुद्धी धारे ॥५॥ फलविसंवादजेमांनही ॥शब्दतेअर्थसंबंधिरे॥शकलन- यवादव्यापिरह्यो । तेशिवसाधनसंधिरे ॥ शांति ॥६॥ उत्सूत्र नाषि नज होय जे वचन नाषे तेमा विसंवाद के विरुधपणुं तो होयज नही जे वचननो फल विरुछ नज होय वली विसंवादफले रहित जे वचननुं अर्थ के रहस्यार्थ ने. तेवेज रहस्यार्थे ते वचनसंबंधित ने मिट्यो ने फरी ते वचनमा नैगमादि साते नयनुं वाद के कथने करी ते श- ब्दनुं अर्थ व्यापी रह्यो . अहो जव्यो एवो शांतरसे लघु जे सजर ते शिवशाधनना हेतुनी सिधि मिलापकारक ॥६॥ विधिप्रतिषेधकरीआतमा॥पदारथअविरोधरे॥ग्रहणवि- धिमहाजनेपरिग्रह्यो।सोआगमेंबोधरे॥शांति ॥७॥ अर्थ-एवा गुरुने मिलापे स्वरूपानिलाषी प्राणी स्वकार्य साधे ते विधि कहे जे.जे थकी आत्मस्वरूपY ग्रहण सुखे थाय एवो जे विधि के आचरवा योग्य आचरण तेमज आत्मपव्यने सुखे ग्रहण करवाने अविरोधि के विरुध न करे एवो जे प्रति- (७३) पेध विधि के परजमादि स्वरूपर्नु निषेध विधि एटले अनाच- रणीय विधि ते विधिने प्रति खेधे करी आत्मामुक्तिपदना अर्थ कार्यनो कारक थाय ते माटे ग्रहण करवा योग्य विधि कर्त्तव्य कह्यो ते ग्रहण करवा योग्य कार्य तो महाजन शब्दे महामुनी राजे समस्तपणे ग्रहण कस्यो एवो परमेश्वरलाषित सिद्धांतनेविषे वोध के जाणपणो ने अथवा आगमे के सिद्धांतोश्री बोध जाणजो एटले पूर्वोक्त गुरुनी संगते स्वरूप प्राप्तिरूप फल थाय॥ उष्टजनसंगतिपरिहरी ॥ नजेसुगुरुसंतानरे ॥ जोगसा- मर्थ्यचितन्नावजे ॥ धरेमुगतिनिदानरे ॥ शांति ॥ ७ ॥ अर्थ-वली शांतरसानिलाषी पुरुष ते पुष्ट के कुछ पुरुष जे मतममत्वना ग्राहक हतग्राहि तेना केवाथी भ्रष्ट श्रद्धावान थाय माटे तेनी संगत न करे अने रुमागुणना धारक जे गुरु तेना संतानीआ एटले परंपरागते शिष्य शिष्यादिकोने नजे के सेवे पने जोग सामर्थ्य जे मनादिक त्रणयोग्य ते स्ववसीनूत ते चित्तनेविषे नाव के आत्मस्वन्नाव अबेद अनेदादिकने जे प्राणी धरे के धारी राखे ते प्राणी मुक्ति ते कर्म मुकी जवानुं निदान के मूल कारण ने केमके चित्तवृत्तिनुं रोधन तेज कर्म मोदनुं मूल कारण ॥७॥ मानअपमानचितसमगणे ॥ समगणेकनकपाखाणरे ॥ वंदकनिंदकसमगणे ॥ श्शोहोयतुंजाणरे ॥ शांति ॥ अर्थ-एवा निजात्मस्वनावमा प्रवृर्त्या ते पुरुषोनां चित्त केवा होय तेने कोइ सत्कारशन्मानादिक करे तेमां हर्प जवाह (9) न धरे को अनादरे असत्कार करे असन्मानादिके अपमान करे तोपण मनमा विषवाद न धारे ए रीते चित्तनी समवृत्ति होवाथी लोनदशा मंद पनि गइ तेथी तेनां मुख आगल कोश् सुवर्ण मूके तेमज कोइ पञ्चरनी लोढी आगल आवी मूके तोपण ते वेने तुल्य सरिखा माने पण सुवर्णने अधिक न माने अने लोढाने हिनन माने बली कोइके प्रसंसा करी वंदना करी तेथी मनमां प्रसन्न न श्राय तेमज कोश्के निदा अग्ता बता अवगुण कह्या तो तेना उपर रोस आणे नही मनमां उत्सुक अनुत्सक स्वन्नाव न होय हे लव्य ! एवो जाण के प्रवीण तुं होय ॥ ए॥ सर्वजगजंतुनेसमगणे॥गणेतृणमणिज्ञावरे॥मुक्तिसंसा- रबेहुसमगणे॥मुणेनवजलनिधिनावरे॥शांति ॥१०॥ अर्थ-वली त्रस थावर मात्र समस्त जगतना जंतु के जी- वोने एक राजा एक रांक एक शत्रु एक मित्र एक स्वजन एक परजन इत्यादिकने समतुल्य माने तेमज तृण तथा मणी शब्दे सूर्यकांत चंडकात्यादिक मणीने नाव के समन्नावे गणे पण हिनाधिकपणे न गणे वली मुक्ति तथा चार गतिरूप संसार ए बेहुने समतुल्यमाने एटले अप्रमादि सातमां गुणगणे प्रवर्त्तने ए कथन ने तेथी तिहां मन स्वस्थित वृतिये . हिनाधिकथी मन नठी गयुं माटे संसारथी उदाशीन वृति जाति रही अने मोद पामवानी हर्षवृत्ति तेपण जाति रही इहां मारा पदने हुँ पामुं तेनो शो हर्ष ते नव्य लव के संसाररूप समुत्रमा शांत- रसने नाव समान मुणे के जाणे अथवा जवजल निधिनो शां- (७५) तरसरूप नावाये करी मुणे के पारपामे एवो तुं जाण पाय. आगली तथा आ गाथा बेहतुं अर्थ संबंधीत ॥ १० ॥ आपणोआतमन्नावजे ॥ एकचेतनाधाररे॥ अवरसवि- साथसंयोगथी। एहनिजपरिकरसाररे॥ शांतिः ॥११॥ अर्थ-हे नव्य! वली एम जाण जे मारोआत्मा ज्ञान दर्शन स्वनाववंत बे. ते एक अमितीय स्वरूपमइ चेतनाने आधारे आश्रय करी आत्मा रह्यो . एटले चेतनाने आधारे आत्मा आधेय ने अने ए चेतनाविना अवर के बीजो सर्व साथ जे पुजलसंबंधी शरीर पुण्य पाप सुखदुःखादि ते संयोगजन्य बे. अने झानादिकगुण समवाय संबंधे ने अने रागषेश क्रोधादिक वुद्धी श्वादिक सर्व आरोपित धर्म ने पण आत्मस्वन्नाव नश्री ए रीते पूर्वोक्त तथा पुनःखंत्यादि शांतदात्यादि समित्यादि ते पोतानुसार के प्रधान परिवार जाण ॥११॥ प्रभुसुखथीएमसांन्नली ॥ कहेआतमरामरे॥ताहरेदरि- शणेनिस्तस्यो। मुझसिधासवीकामरे ॥ शांति ॥ १२ ॥ अर्थ-अहो नव्यो! ए पूर्व कडं ते जे रीतें परमेश्वरे पोतानां मुखथी का तेज रीते में सिद्धांतोक्तिश्री सांजली ते एवी वाणी सांजलतांज मारो आत्माराम अत्यंत उहास पाम्यो थको कहे ने के अहो परमेश्वर! तमारा दर्शनश्री एटले तमारा जैनदर्शनयी निस्तार पाम्यो एटले शांतरसना स्वरूपर्नु पार पाम्यो माटे कारणे कार्योपचारात् तेश्री शांत रसनुं स्वरूप जाणवारूप कारणश्री मारा स्वस्वरूपादिक सर्व कार्यनी सिझता थइ ॥ १२ ॥ ॥

॥
(७६)
अहोहोहुंमुजनेकडं॥ नमोमुझनमोमुझरे॥अमितफ-
लदानदातारनी॥ जेहनीनेटथयीतुमरे ॥ शांति ॥१३॥
अर्थ-आनंदघन कहे जे के, अहो नव्यो ! में परमेश्वरश्री
शांतरसनुं प्रश्न पुग्युं अने परमेश्वरे मुझने उत्तर आप्या तेथी
उत्कर्ष हर्षवंत श्रयो को मारा आत्माने कहुं बुं उपदेशुं
जे अहो इति आश्चर्य एम आश्चर्यवंतो श्रयो को कहुं बु जे
मुऊने नमस्कार करो नमस्कार होजो मारा आत्माने हुँ मारा
आत्माने नमस्कार करुं हां कोइ पुरशे जे पोतानी आत्मानेज
पोते नमस्कार शा वास्ते कां तेने उत्तर जे मारा आत्माने
अमित के प्रमाणरहित दान देवु एटले जे दाननो पार न
पामिये एवा दाननो दातार जे देवावालो एवो श्रीशांति परमे-
श्वरनी मुफने नेट के प्राप्ति थइ तेथी अहो अहो नमो नमो
मुफने एम कडं परंतु ए गाथार्नु रहस्यातो आनंदघने श्रीशां-
तिपरमेश्वरने शांतरसनुं प्रश्न कर्यु तेना हर्षथी ए वचन ॥१३॥
शांतिसरूपसंदेपथी॥ कह्योनिजपररूपरे॥आगममांहें-
विस्तरघणो ॥ कयोशांतिजिनभुपरे ॥ शांति ॥ १४॥
अर्थ-आनंदघन कहे वे अहो नव्यो ! ए स्तवनमां शांतरसतुं
स्वरूप ते निजरूपे एटले पोतानुं स्वरूप तथा परजव्य जीवोनुं
स्वरूप प्राप्ति कारणे यथातथ्य कथने संपथी सूत्रे करी
कह्यो पण अहो नव्यो ! जो तमे विस्तार रुची बगे तो शांति
जिनराजे शांतरसतुं स्वरूप स्वन्नापित सिमांतोने विपे अत्यंत
विस्तारपणे नाष्यो तिहांश्री अवधारण करजो ॥ १४ ॥

(७७)
शांतिसरूपएमन्नावसे ॥धरीशुखमणिधानरे ॥ आनंद-
धनपदपामसे ॥ तेलेहेसेबहुमानरे ॥ शांति ॥ १५ ॥
अर्थ-माटे अहो जव्यो! एम पूर्वोक्त रीते राग क्षेष विषय क-
पायादिके रहित ते शुद्ध निर्मल अने प्रणिधान ते मननी नि-
श्चलतावृति एकाग्रता धारीने जे प्राणी शांतरसनुं स्वरूप नावसे
विचारसे ते प्राणी आनंदशब्दे परमानंदनो समूह ते संबंधी नि-
र्वाण पद पामसे त्रण जगत् पूज्यपणानो बहुमान पामसे ॥१५॥
इति श्री शांति जिनस्तवन समाप्तः ॥
॥ अथ श्रीकुंथु जिनस्तवन प्रारंजः॥
॥राग गुर्जरी तथा रामकली। अंबर देहो मुरारी हमारोए देशी।
कुंथुजिनमनमुकिमहीनवाजेहो ॥ कुं० ॥ जिमजिमजत-
नकरीनेराखू ॥ तिमतिमअलगुंन्नाजेहो ॥ कुं० ॥१॥
अर्थ-हे कुंथु परमेश्वर ! मारुं मन महोटे कष्टे करी तुकथी
बजाववा वांबु जोरुवा चाहूं तोपण नावस्तवसंबंधी ध्यानादि-
कमां कोई प्रकारे न वाजे न मिले एटले अन्यस्थानके मलि
रडं वे पण तुफथी वाजतुं नथी हे परमेश्वर! जेम जेम हुँ मारा
सनने प्रयत्न करी घणो जावतो करी राखवा वांवं एटले प्राणा-
यामादिके रेचक पूरक कुलके इत्यादिक उद्यमे करी राखू ए-
टले हुँ तो एम जाणुं जे एने एकाग्र राखवानो उपाय जे ध्यान
हतो तेज मे कस्यो माटे एकाग्रे रेसे परंतु ए मन तेम तेम तुऊ-
श्री वेगलुं नासी जाय पण ताराथी वाजे नही ॥१॥

(3) रजनीवासरवसतीनजड ॥ गयणपायालेंजाय ॥ साप- खाएनेमुखमुंथोथु ॥ एहोखाणोन्यायहो ॥ कुंण् ॥२॥ अर्थ-इहां कोइ एम कहेसे जे मननो एवो स्वन्नावज हसे जे कोई स्थानके न जाय माटे परमेश्वरकने पण नश्री जातुं एटले एनो फिरवानो स्वन्नाव नथी एवं बोलनारने आनंदघन उत्तर आपे ले के हे ना! ते तो मारो जीव जाणे वे एतो जेम रात्रं तेम दिवसे जेम वस्तीमा तेम उजममा जेम आकाशमां तेम पातालमां जाय ए रीते मन फरी रह्यो वे पण एनी गति को स्थानके रोके ते रोकाति नथी तेथी ए मननी अप्रतिहत गति के फरीज्रमणशीली चे. एनी चंचलतानी उपमान करिये तेवो कोइ जगतमां चंचल पदार्थ नथी इहां कोई केशे के जे फिरे ते वरे पण खरो माटे शब्द रूप रस गंध स्पर्श एजनो स्वाद मनमां मिलतुं हसे तेनो दृष्टांत जेम को पुरुषने सपै खाधो एवं को- श्ये कयुं तेने कोश्ये पुज्यु जे सापना मुखमां कांइ ग्रास आव्यु तिवारे तेणे कडं सापना मुखमां शुं आवे सापर्नु मुखतो थोथु के खालीज रह्यं मात्र सापे खाधो एवं नाम थयुं पण सापना मुखमां ग्रासतो एक कवलमात्र नश्री आव्यु ए उखाणो न्याय के साचुं बे तेमज शब्दरूपादिकनुं स्वाद मात्रतो पांचेत्री लक्ष् गया अने मननां मुखमां तो कां पड्युं नही तेथी थोथु के जराणुं नही ॥२॥ मुगतितणाअन्निलाषीतपीया ॥ ज्ञाननेध्यानअभ्यासें ॥ क्यरीकाश्एहवुचिंते ॥ नाखेअलवेपासेहो ॥कुं॥३॥ ।

(ए) अर्थ-माटे ए मन ते महामुष्ट निर्दय ने केमके जे एक मो- नाज अभिलाषी तपस्याना करनार ते मनने साधवा माटे झान ध्यानने अन्यासे एटले आत्मस्वरूप जाणवा माटे ज्ञान- नोअन्यास करि रह्या ने तथा पोतानुं स्वरूप प्रगट करवा माटे ध्यान ते तदाकार वृतिये स्वरूप चिंतवनानो अभ्यास करी रह्या वे. एवा महामुनीने पण ए मनरूप महाजुष्ट शत्रु ते को एवी रीतनुं चिंते एटले एवो कोइ घाटनो विचार विचारे जे अ- लवे के सहजे निप्रयासे एटले कोई विशेप विचारणारूप - द्यम कस्या विनाज कर्मरूप पास के जालमां नाखी आपे जेम प्रशन्न चंदराज ऋषीने सातमी नरकना दलियां बंधावी दीधा ते मज एक आंखना उलालामां केवल ज्ञानपण उपजावी दीधुं ॥ माटे जिहांसुधी मन वाम न आवे तिहां सुधी कष्ट क्रिया सर्व निःफल जाणवी ॥३॥ आगमागमधरनेहाथें ।नावेकिणविधिआकुं॥किहांक- जोहतकरीहटकुं॥ तोव्यालतणीपरेवांकुंहो ।कुं ॥४॥ अर्थ-इहां कोई कहेसेजे जिहांसुधी आगमनी प्रवृति जाणी न होय तिहांसुधी मन दुःसाध्य ने तेनुं उत्तर जे आगम जो मननी स्थिरता, कारण होय तो आगमना धरनार आगम हा- थमाज ने वली तेमां मन दमन करवू तेनुंज अधिकार वांची रह्या वे ते टाणे पण स्थिरताथी हे प्रन्नु ! तारा चरणकमलोमां किण विधि के कोइ रीते नावे एटले तमारा चरणकमलमां लाववाना जेटला यत्न करुं तेटला सर्व प्रयास निःफल करी आपे केमके ए आंकु के वांकुं वे शरल नथी वक्र ने बिना रोक्यु (७०) तो कदाच रहि पण जाय परंतु रोक्युं तो रहेज नही एम कोइ प्रकारें तमारा चरणोथी न बाजे एवं जोइने हुँ किहां कणे के कोई स्थानकें ए मनने हठ करीने जो हटकुं के हठ कई तो जम सर्पनुं गमन ते प्रेम कीधा विनाज वक्र ने तो बेम कस्खा पनि वक्रतानुं केवु ! तेम ए मनने पण हटक्युं नही तिहां सुधी तो नलुं अने जो हटक्युं खीजव्युं तो तेवारे सर्पनी वक्रतानी परें वाकुं थश्ने हे कुंथु परमेश्वर माझं मन तुझथी बाजतुं नयी एटले मारा मननी प्रकृति तुझथी मलति नश्री ॥४॥ जोगकहुंतोगतोनदेखें ॥ साहुकारपणना- ही ॥ सर्व माहेनेसहुथीअलगुं ॥ एअचरिजमन- मांहीहो ॥ कुं० ॥२॥ अर्थ-अहो परमेश्वर ! जो एमनने उगाइ करतो देखुंतोग कई पण ए तो पाचेंजीने प्रेरक वे माटे गाश्ना कारक तो इंजी पण एने उगाइ करतां देख्या विना ठग केम कहुं तेमज एनी प्रेरक शक्तिने अनावें इंजी उगी शक्ता नथी पांचेंजी एना प्रवृ- व्यिा विना प्रवर्तन करी शक्ता नयी एटले इंडीयोने शब्द- रूपादिकमा प्रवर्त्ताववाचें मूल कारण मन ने माटे साहुकारपण नश्री तेथी एमन ते नारद जेवं महाग्ग जणाय ने, केमके सर्व शब्दें पांचेंजीयोमां एनो इंत्री मलि रह्यो ने एकी चूत अश् रह्यो ने एना मिलापविना पांचेंजीउथी गाइ थायज नही वली इडियो शब्दरूपरसादि पोतपोताना विषय ग्रहण करते वखतें ए पोतानी पांती वेची लेतुं नथी माटे सहुथी वेगलं पण ॥ (७१) ने तेथी हे परमेश्वर ए मारा मनमा महोटुं आश्चर्य लागे ने के मके जे सर्वश्री जेलं ते वेगलू केम केवाय अने जे सर्वश्री वेगलु ते नेलु केम केवाय एम अन्योन्य विरोधि ने परंतु एने विषे वेहु विरोध ते अविरोधपणे नेला रह्या ने ए आश्चर्य ॥५॥ जेजेकहुंतेकाननधारे ॥ आपमतेरहेकालो॥ सुरनरपंमितजनसमजावे ॥ समजेनमाह- रोसालोहो ॥ कुं० ॥६॥ अर्थ-चली महारा मनने जेजे हुँ हीत शीक्षानो उपदेश करूं ते मारुं वचन मात्र कानेज नधारे एटले पोतानी चायें जे जे शुनाशुल तरंग उपजे ते प्रमाणे रहे तेथी ए मारो मन ते कालो के महामेलो ने आर्तरौचिंतवनायें उपगत माटे स्याम ठे तो हुँ शुं समजावी शकुं पण सुर के देवता महाशक्तिवंत ते पण मनने समजावे ने तेमज प्रवल मनुष्य जेथकी सिंह अष्ठा- पद पक्षी जेवा पण लय पामे एवा पुरुषोमां पण वली पंमित के महाकोविद ते शास्त्र वादें समजावे तो पण समजे नही तो ए मारी कुमति स्त्रीनो जाता माटे सालो वे अने आत्मा शुधो- पयोगें प्रवृत्ते तेवार सुमति स्त्रीनो नाता पण एहिज ॥६॥ मेंजाएयुएलिंगनपुंसक ॥ सकलमरदनेठेले ॥ वीजीवाते समरथनर ॥ एहनेकोश्नजेलेहो ॥ कुंण् ॥ ७ ॥ अर्थ-वली अहो स्वामि, में शास्त्र काराय ए मनने नपुंसक- लिंगी ये एम निश्चें कां परंतु प्रत्यक्ष प्रमाणे विचारी जोयं तो ए मन समस्त मरदोने ठेले हटावीनाखे एटले जो पुरुपत्व धम

(७२)
सहीत होय पण जो तेनु मन अन्य ठेकाणे प्रवृत्ति रह्यं होय
तो बतो पुरुष स्त्रीने संयोगें नपुंसक समान अश् जाय केमके ए
महामरदरूप मन जो पुरुषने सहायी नेत्यो न जल्यो तो तो
मरद ते नपुंसक प्रायें श्रश् जाय तो ए मन सर्व मरदोमां अग्र-
गामी जे माटे तय करवामां कष्टक्रिया साधवामां सिंहनागादि-
कने दमन करवामां समुत्रादिक जल तरण क्रियामां आकाश
गमनमां जूत पीशाचादिक वसीकरण क्रियामां मनुष्य समर्थ ने
परंतु हे कुंथु परमेश्वर ए मनने एक नवपरिणति परिपाकी मुनि-
राजविना बीजो कोइ पण जेले के जीली शके नही एटले
एनी गतिनरोकी शके नही एकाग्रतायें राखी शकें नही माटे
माझं मन कोइ रीतें तमारी साथै तदाकार थातुं नथी ॥७॥
मनसाध्युतेणेसघनुसाध्यं ॥ एहवातनहीखोटी ॥एमक-
हेसाध्युतेनवीमागें ॥ एकहीवात मोटीहो ॥ कुं० ॥७॥
अर्थ-माटे हे प्रन्नु, चंचलता मिटावीने एकाग्रतायें जे पुरुषे
मनने साध्यु के वसीनूत कयुं ते पुरुष सर्व तप संयमादि
कार्य साध्यु एटले एक साधे सर्व साध्यु केमके साधननुं अंत
मनन साधq ने तेथी जे प्रापीयें मन वस कां तेणे आत्मठकु-
रान मूल सिद्ध कडे ए वात के ए कहाणी खोटी नथी निसं-
देह साची वे पण कोइ मारा जेवो महामूर्ख मायावी तो
पोतानां मुखथी एम कहे के में माझं मन साध्यं तेना कह्या
वचन प्रतें मानुं नही प्रमाण न करूं केमके में मनवश कह्युए
वात मोटी घणी लांवी ने पण गेटी नथी॥७॥

(७३) मनडुंराराध्यतेंवसाण्यु ॥ तेआगमथीम- तिआणं ॥ आनंदधनप्रन्नुमाहरुंआणो॥ तो- साचुंकरीजाणुंहो ॥ कुं॥ ए॥ अर्य-माटे हे प्रत्नु मुराराध्य जे मुःखे करी साधवामां आवे एवं मन ते तमे वश कहुं ते मन वश करवानी वात आगम के सिद्धांतोथी मारी बुद्धीने विषे आणुं एटले तमे जेम मन वश कडे ते बुद्धी मारे सिमांतोश्री ने पण प्रत्यक्ष नथी तो हे परमानंदना समूह एवा प्रनु के सामर्थ्यवान कुंथु परमेश्वर मारो मन तुमयी वाजतुं नथी तेने एक तमारे विपे भिरतायें एकाग्रतायें प्रवृत्तावि द्यो तो साचो के० प्रत्यक्ष प्रमाणे करी जाणु प्रमाण करुं एटले शब्द प्रमाणे तो ए वात प्रमाणज वे परंतु परमेश्वरें मन वस आएयु ते प्रत्यक्ष प्रमाणे प्रमाण करुं । ए॥ इति कुंथु जिनस्तवन संपूर्ण ॥ ॥अथ श्री अरजिन स्तवन लिख्यते ॥ ॥राग परज तथा मारू । रुपननो वंसरयणायरू ए देशी॥ धरमपरमअरनाथनो ॥ किमजाणुनगवंत- रे॥ स्वपरसमयसमजावियें ॥ महिमावंतम- हंतरे ॥ध ॥१॥ ए आकणी अर्थ-ए गाथान अर्थ अन्वय करी लखिये ये अहो महंत के महोटा महिमावंत एटले चोसठ इंचं असंख्याता देवता चक्रवर्ति वासुदेव राजा शेठ सेनापति तथा अन्य पुरुषोनी कोमी () तेणे कस्यो जय जय शब्द तेना उच्चारपूर्वक समवसरणनी म- होटी महिमा तत् एवा अरनाथ परमेश्वर तमारो केवल ज्ञान- संबंधी जे परमोत्कृष्ट धर्म ते डें केम जाणुं? शीरीतेउल? हे जग- वंत, स्वसमय ते स्वरूपप्राप्ति समय एटले जे सिद्धांत प्रमाणे प्रवर्ततां स्वरूप पामिये ते समजावियें के मुतने समजावो तेम एथी अन्य जे समय प्रमाणे प्रवृततां स्वरूप सिद्धि न पामियें ते पर समय कहिये ते पण सुऊने समजावो ॥१॥ शुधातमअनुन्नवसदा ॥ स्वसमयएहविलासरे ॥ परबडी- गहलीजेहपडे ॥ तेपरसमयनिवासरे ॥ ध॥ ५ ॥ अर्थ-हवे परमेश्वर उत्तर कहे जे हे आनंदघन, शुद्ध निर्मल स्वरूपवंत निरूपाधिक एवा आत्मतत्वनुं सदा के निरंतर स्वरू- पतावंत स्वरूपर्नु प्रत्यक्ष करवं ते अनुलव कहिये,एटले जेयकी शुधात्मनुं तात्कालिक ज्ञान प्राय ते स्वसमय के मारो स्था. बादसिद्धांतनो विलास के विलसन उलखाण जाणवी अने ए शुद्धात्म अनुनवश्री निन्न यावत् मात्र कथन ते मारो समय नही तेज कहे जे जे पर के जे कथनमा शुखात्म अनुजवीपणुं नयी एवं जे बमे के० वट एटले तेवा कथननुं जेटलु विस्तार ने अथवा जे कथनमां शुझात्म अनुलव जेटलो विरतारपणे कथन नथी पण गहमी जेह पके एटले जे कयनमा यात्म अनुजवणी विरुध कयननी गया पमे ने एटले कोश्क जैनमतनुंज कथन कहि रघु ने तेमां सर्वथा तो पर समय नथी पण वाया मात्र ये एटले कोकनये आत्म अनुजवथी पर कथन ने तो कर्त्ता आ- (५) नंदघननां आसय प्रमाणे तो तिहां पण परमेश्वरें पर समय कडं पण निज समय नथी का रहस्यार्थे ते विरुध समय के सि- घांतनो निवास के स्थानक ने एटले शुधात्मना अनुन्नवथी कोरखांकी तेज पर समय जाणq. ॥२॥ तारानदानग्रहचंदनी ॥ ज्योतिदिनेसमकाररे ॥दर्शनज्ञा- नचरणथकी ॥ शकतिनिजातमधाररे ॥ध ॥३॥ अर्थ-फरि आनंदघन कहे वे अहो स्वामि शुष्मात्मानुलवमां अते शानदर्शन चारित्रमा नेद किंवा अनेद , हवे परमे- श्वर दृष्टांत सहित उत्तर कहे ये जेम तारा नक्षत्र ग्रह जमानी ज्योति ते दिनेस के सूर्यन विपे अंतर्तृत वे तेमज दर्शन शढे कंवल दर्शननी ज्योति तथा केवल ज्ञाननी ज्योति भने क्षायक चारित्रनी ज्योति एत्रणे ज्योति ते सर्व पोताना आत्मानीअनं- तवीर्यरूप जे शक्ति सामर्थ्यता तेथकी धार के अवधार एदले यात्मशक्तिनी ज्योतिमां झान दर्शन चारित्रनी ज्योति अंतर्जुत ॥३॥ नारीपालोदीकणो ॥ कनकअनेकतरंगरे ॥ पर्यायह- टीनदीजीये ॥ एकजकनकाअतंगरे ॥ध ॥ ४ ॥ अर्थ-फरी एज कथन उपर दृष्टांत कहे वे सुवर्ण धातुन को अजाणथको पृचे जे नात धातुथी एक सूवर्ण धातुने जिन्न लदाणे शीरीते उलसाय वारे कोड वोल्यो जे पारादिक सर्व धातुथी वजनमा जारी होय ते सूवर्ण धातु कदिये कोई बोट्यो सर्व धातुमा पीलाउत्कृष्ट कोइ चोल्यो सर्व धातुमा (७६) अत्यंत सचिकण एम सो नाना अनेक तरंग के पर्याय ने परंतु पर्यायांतरें दृष्टी न पापियें अपेक्षा न राखियें तो पर्यायांतर सं- बंधी जे नंग तेथी रहित एवो अलंग सूवर्ण अव्य ते एकजने ॥४॥ दरशणज्ञानचरणथकी ॥ अलखसरूपअनेकरे ॥ निरवि कलपरसपीजियें ॥ शुभनिरंजनएकरे ॥ ध० ॥ ५ ॥ अर्थ-तेमज केवल दर्शनरूप पर्यायें पण एक अलखलोज स्वरूप ने अने केवलज्ञानरूप पर्यायें जोयें तो पण एक अल- खनोज लक्षण बे वली दायक चारित्ररूप पर्यायें जोयें तो पण एक अलख नोज लक्षण जे एम बीजापण अजर अमर अचल अकल अरुज इत्यादिक अलख जे परमेश्वर तेनां अनेक सरूप ने पण पर्यायांतर संबंधी नेद कल्पनायें करी रहित अव्यार्थिक- पणे अनेद वृति चिंतवनरूप निरविकल्परूप अमृतोपशमरसर्नु पान करियें तो शुध निर्मल कर्म अंजन रहित जे परमेश्वर ते एकज ने जेम पनादिकश्री महावीरपर्यंत सर्व तीर्थकर सत्ताये जिन्न पण रूपें अनिन्न ॥ ५ ॥ परमारथपंथजेकहे ॥ तेरंजेएकतंतरे ॥ व्यवहारेलखजे- रहे ॥ तेहनान्नेदअनंतरे ॥ ध॥ ६ ॥ अर्थ-जे परम के उत्कृष्ट अर्थ के कार्यनो करनार एवो जे पंथ के मार्ग ते जे कहे के जे उपदेशे ते एकांत निश्चे नय- नाज रंजे के रागी ने एटले लेस मात्र व्यवहार नयना छापेक्षी- क नथी एकांत निश्चे नयनाज अपेदीक अथवा ए बे पदोना अर्थनो अन्वय एवी रीतें करियें तो विशेष तीखो नासे एटले जे I re ।

(७) एकांत रागी ते परमार्थ पंथ कहे एटले उत्कृष्ट मार्ग कहे पण वीजाथी नकेवाय एवं निश्चे नयनुं कथन कहीने वली जे प्राणी व्यवहार नयनेज लख के जाणीने रह्या ने एटले निश्चं तथा व्यवहार ए वे नयमां एक व्यवहारने ज मुख्य जाणी रह्याने ते व्यवहार नयवादीउँना नेद के विकल्प अनंत के घणा॥६॥ व्यवहारेलखेदोहिला ॥ कांश्नावेहाथरे॥ शुधनयथा- पनासेवतां ॥ नवीरहेरुविधासाथरे ॥ धर्म ॥७॥ अर्थ-जे प्राणी व्यवहारना रसिया होय ते स्थिविरगुणे प्रवृ- त्तकादिकोनी घणी सेवनादिक कष्ट क्रियायी तप संयमादिक व्यवहारने लखे के शीखीने दोहिला के महाकप्टें प्रवर्ते परंतु तेवा व्यवहारने सेवतां जन्मारो वही जाय पण एकला व्यवहा- रनी कमाकुट करणी करतां कांइ लगारमात्र स्वरूप प्राप्तिरूपा वस्तु हाथै श्रावे नही तेथी जो शुद्ध नयने श्रापना के प्रमाण करीने एटले आत्मा शुध निर्मल कर्मोपाधिये रहित एवी करिये शुद्ध नयनी स्थापना सेविये के० विचारिये तो आत्मा शुद्ध स्वरूप रहित रे अथवा आत्मा आत्मस्वरूप पामसे एवो छवि धा के० विधा जावीपणानो शाथ के० कट्पना विचारणा ते न रहे एटले आत्मा त्रणे कालें शुक्षात्म स्वरूपीज के एअरनायनो धर्म एवो वे ते धर्मने प्रसाद विधानी विचारणा न रद ।।७।। एकपखीलखिप्रीतनी ॥ तुमसाथेंजगनाथरे ॥ कृपाकरी- नेराखजो ॥ चरणतलेंग्रहीहायरे ॥ ध० ॥ ॥ अर्थ-माटे जो शुधात्म स्वरूपी हुं हुं तो तमे शुझात्म स्वर- ते (1) पीज बो परंतु रागी तुं निरागी माटे तमारे मारे असमान धर्मिपणुं तेथी में तमारी साथ एक पखी प्रीत लखि के जाणी एटले तमोने तो मारी सा| प्रीत करवानी इलाज नयी तो प्राणे प्रीत शीरीतें थाय तेथी अहो त्रिजगतनाथ तमारा साथे प्रीत- नी रीत नज थाय तमे त्रण जगत पूज्य हुं जगत् भिखारी लो- कोक्तिपण एम के वैर विवाह अने प्रीत ते शरिखा साथे करिये तो महोटाश्री प्रीत शी? महोटानी तो कृपाज जोश्य दयावंतपणा- नुं तमारूं बिरूद ने माटे मारा उपर कृपा करीने तमारा चरण के पगने नीचे मारो हाथ ग्रहीने राखजो इहां परमेश्वर तो सिम गति पाम्या माटे तेमने चरणनुं असंजव तथा सेवकर्नु हाथ ग्रहदुं तेनुं पण असंजवज परंतु ए वचन जक्तिपक्षन ने तेथी दूषण नश्री लक्तलोक उलंबा देताज आव्या बे ॥ ॥ चक्रीधरमतीरथतणो॥ तीरथफलततसाररे॥तीरथसेवे- तेलहे ॥ आनंदधननिरधाररे ॥ ध॥ ए॥ अर्थ--अहो परमेश्वर-ए पूर्वोक्त तमारा समय धर्मनुं शुखात्म- स्वरूप प्राप्तिरूप फल कडं अने तमारा धर्म समयसंबंधी ती- धेनुं आनंदघन प्राप्तिरूप फल आगल वर्णव्युं ते धर्म तीर्थ शब्दं चतुर्विध संघना तमे चक्रवर्ति गे ते माटेज धम्मवर चाज- रंत चकवट्टीणं कर्तुं तेश्री तमारी आण चतुर्विध श्रीसंघमां अखंमपणे प्रवर्ते तेमज तीरथ फल के चतुर्विध संघना तुमें फल गे तेमज तीरथ शब्द साथें तत शब्द मिलावq तेवारे तीर्यना तत्व मे रहस्य बगे तेमज तीर्थमां सार के प्रधान वस्तु (ए) तमे वो एटले जे तीर्थन तारा जेवो चक्रवर्ति प्रवर्तक तथा जेमां तारा जेवो फलज्रत पदार्थ वली जेमां तारा जयो तत्व वली जेमां तारा जेवो सार पदार्थ एवो जे तमारो तीर्थ जेने तमारा जेवां नमोतीबस्स एवी वाणिये नमस्कार करे ने एवो जे चतु. विध संघरूप तीर्थ तेने जे प्राणी सेवे आदरे ते प्राणी निरधार के निश्चयी निसंदेहपणे आनंदघननुं समूह पामे ॥ ए॥ इति श्रीअर जिनस्तवन समाप्तः ॥ ॥ अथ श्रीमती जिनस्तवन प्रारं नः ॥ ॥ राग काफि । सेवक किम अवगणियें हो ए देशी ॥ सेवक किमअवगणियहो ॥ मद्धिजिन ॥ एहअब- सोन्नासारी ॥ अवरजेहनेआदरअतिदीए ॥ तेहनेमूलनिवारीहो ॥ मति ॥ १ ॥ अर्थ-अहो मति परमेश्वर अव के वे कर्मने भय कर- वाथी पाम्या जे केवलज्ञान केवलदर्शन तनी सोना सारी के० रुनी प्रधान पामिने पोतानी साची लेवाना करनार चाकर तनी एवे टाणे केम यवज्ञा करो गे एटले मारी अवज्ञा करवी योग्य नपी यावर के० तारापी बीजा जे मारा जवा मारी जीव रागादि परिणतिय प्रस्वा ने, जने जात्या दानी यांत श्रादर सत्कार आप वे ते थास्या दामीने हे प्रतु तमें मृलत्री के जन- थी निवारण करीले रतस्याथ जनधी निलांतता विलियं की उनी नाली दिदा ताज श्रास्यानो त्याग कयो अनेक (ए) वारें बारमें गुणगणे चव्या तेबारें मुक्ति प्राप्तिरूप आस्याने पण निवारी ॥१॥ ज्ञानसुरुपअनादितुमारं ॥ तेली,तु ताणी ॥ जुनअ- ज्ञानदशारीसावी ॥ जातांकाणनाणीहो ॥महि॥॥ अर्थ-हे प्रनु, तमारुं अनादिकालनुं ज्ञानस्वरूप ते मोहथी प्रगटी जे अज्ञान दशा तेथी आबादित हतुं ते तुमें ताणी लीवू अने हे सुमति तुमे जुर्म के देखो अनादि कालनी खीरनीरवत् जे अज्ञान दशा नामे स्त्री ते मशिनाथ परमेश्वरने आत्मस्वरू- पानुन्नवने असुहामणी लागी तेथी अप्रीतकारणी जाणीने तेने आत्मरूप घरथी जाता जाणी पण काण न आणी एटले एथी अनादि कालजें घरवास हतुं ते घर गंमीने जेम उग्ने सीध गया तेम जाय वे तो जले जाते परंतु एथी नाषण करवू एटली पण काण के मर्याद न आणी ॥ २॥ निजासुपनजागरउजागरता ॥ तुरियअवस्था- आवी ॥निजासुपनदशारीसाणी ॥ जाणीननाथ- मनावीहो ॥ मसि॥३॥ अर्थ-तेमज हे परमेश्वर नव्य अन्नव्य शंसारी जीवोने विषे निषा तथा सुपन ए वे अवस्था पामियें तेमज नव्यने नव्यत्व पणानो परिपाक काल तेरमें गुणगणे थाय तिवारें ए बे अव- स्थानो नास थाय अने जागृत अवस्था पामे तथा चन्दमा गुणगणानां अंतश्री सिने विषे उजागर अवस्था होय ए चार अवस्थामां हे प्रनु तमारे तुरिय के चोथी उजागर अवस्था (ए) प्राप्त थर ते जोड्ने निजादशामां गर्जित सुपन अवस्था तेणे जाण्यु जे अमोने प्रनुयें दूर वचन कह्या विनाज अमारी प्रति- पक्षणीउने मनावी माटे अमारो तीरस्कार भयो एम जाणीने रीसाणी थकी आत्म घरथी जाती देखीने स्यरूपमां अंतराय कारक जाणीने हे नाथ, तमे तेनी मनावी नही ॥ ३ ॥ समकेतसाथेंसगाश्कीधी ॥सपरिवारसुंगाढी॥मिथ्याम- तिअपराधणजाणी॥ घरथीवाहिरकाढीहो॥ महि॥४॥ अर्थ-चली हे परमेश्वर तमे मिथ्यात्वथी उपरांग अपने उपशम विवेक संवरादिक परिवार सहित समकेत साथ सगाश्ते गाढी के अत्यंत निवळकरी तिवारे तमे आत्मस्वरूपी विरुध प्रवर्तिका एवी मोहनीयनी पुत्री जे मिथ्यामति ते यात्मयी मिलवानी वांगने लांजी नाखनारी माटे अपराधी जाणीने दे प्रनु, तमे तमारा आत्म घरथी वाहेर काढी मूकी पण सर्वथा प्रकारे एनुं घरमा प्रवेसज नयी राख्यं ॥४॥ हास्यअरतिरतिशोकगना ॥ नयपांमरकरसा- ली ॥ नोकपायश्रेणीगजचढतां ॥ श्वानतणीग- तिजालीहो ॥ महि ॥ ५ ॥ अर्थ-तमज हे मनु, नवनोकपायमां दास्य गांदनी २ परति मोदनी । रतिमोहनी ४ शोक मोरनी गहा मोदनी ६ जय गेदनी तनो कपायमार्ट क्रोधादिव पावनी पदायें पांगर के रांक तया मनाररूप निनी वृधीकारया मा करना पोर ती पेनानी श्राली पंत्ति ते धादिक करायत्री

(ए)
-
सहस माटे नोकपाय ते जेवारें तमे दपक श्रेणीरूप गज के
हाथीनी स्वारी करी तेबारें तेणे श्वान के कुतरानी रीत ग्रहण
करी जेम राजमार्गे हाथी चालतां हाथी जपर चमनारने कुतरा
पोची शके नही परंतु हूहू तो करेज तेम परमेश्वर श्रेणी गजें
आरूढ थया तिवारें गरज तो सरे नही पण हाऊथी तो हास्या-
दिक गए गया नही माटे कुतरानी परें हाऊ हाऊ करता रह्या॥५॥
रागषअविरतिनीपरिणति ॥ एचरणमोहना-
योधा ॥ वीतरागपरिणतिपरणमता ॥ नठी-
नागबोधाहो मसि ॥६॥
अर्थ-वली रागदशा वैषदशा ए बे नवबीजना अंकूरना
उत्पादक तेमज अविरति पणाने विषे तदाकारीपणे प्रवर्त्तवु ए
त्रणेनुं परिणमन ते चारित्र मोहनीयना योधा के सुन्नट के
एटले चारित्रमा प्रवर्त्तता मुनीराजोने चारित्रथी पासवाना योधा
बे परंतु हे परमेश्वर, तमे जिवारें वीतरागपरणतिने विषे परि-
णमन के तदाकारपणे श्राता तां एटले तमोने वीतराग पणा-
मां एकाग्र वृत्तियें प्रवृततानी दशा जोड्ने तेणे विचामु जे अ-
मारी विरोधी वीतरागता ए घरमांावी माटे आई अमो रियें
नही एम विचारी वोघाबुध अवगमने जाएता उतां पोतानी
मेलेज जीने नासी गया ए कार्य तमारो सहजे थयो ॥ ६ ॥
वेदोदयकामापरिणामा ॥ कास्यकरसहुत्यागी॥
निकामीकरुणारससागर ॥ अनंतचतुष्कपदपा-
गीहो ॥ महि ॥ ७ ॥

(ए३) अर्थ-बली अहो परमेश्वर, वेदनो उदय तेथी कामना परि- णाम के अलिलाप एटले पुरुष स्त्री स्त्री पुरुप ए वेनो अन्ति- लाप वेदोना उदयथी श्राय ते वेदना उदयश्री कामनुं परिणाम- पणुं तो वेगलु रह्यं पण तमे तो काम के वांचित कर्म मात्र सर्वना त्यागीठो तो वेदनो सर्वथा अनाव तेनी शी अधिक्यता! केमके वांचित कर्म मात्रना त्यागी या तेथी शब्द रूप रस गंधादिकना अजिलापर्नु पण सर्वथा अन्नाव अश् चूक्युं माटे निर अनिलापीपणाश्रीज करूणारूप रसना समुज गे निष्का- मीविना दयाना परिणामर्नु अलावज होय तेथी तमे अनंत- झान अनंतदर्शन अनंतचारित्र अनंतवीर्य ए अनंत चतुष्कपद ते निर्वाणपदना तमे पागी के० पदना रंगाणा एटले मोक पदमां लीन गे॥७॥ दानविधनवारीसहुजनने ॥ अन्नयदानप- ददाता ॥ लानविधनजगविघन निवारक। परमतान्तरसमाताहो ॥ सविण ॥ ७ ॥ -बली द परमेश्वर तमं केवा या दानमंबंधी विधन एटले दानांतरायन निवारण करीने नव्यगमी जीव मानने अ. नयपट जे मुक्तिपद तेना दानना दाना के० दवावासा या पली तमं पोनानुं लाना अंतराय निवागने जगनवानी मय जीवांने साना अंतरायना निवारक कन्दूर करनार बग्ने पाने परम ६. उरहर यात्म आधि ते मंबंधी रम अव्यय पदमाप्त उपनो ने शक्किीच रनरनमा माता के ममनो।।।

॥ (ए) वीर्यविधनपंमितवीर्येहणी ॥ पूरणपदवी- योगी ॥ नोगोपन्नोगदोयविधननिवारी ॥ पूरणनोगसुन्नोगीहो ॥ महि॥ ए॥ अर्थ-वली तमारे परम श्रात्मस्वनावने पामवें उपर्नु जे पर- मोबास ते नवासें उमसीत परम आत्मवीर्य तऽपरस पंमित- वीर्ये एटले पराक्रमे करीने वीर्यातरायने हण्यु तेथी संपूर्ण तीर्थ कर पदवी पाम्यागे एटले आत्मवीर्य फोरवतां आत्मपदवीनो रोधक विघन करता जे मोह तेने तमें पंमितवीर्य हण्यो तेथी पूर्णपदवी पाम्या ए योग्य ने इहां सूत्रकारे योगी पद गुंथ्यो रे ते पदनुं प्रास मेलववा माटे गुंथ्यो रे ने योगी पदनुं अर्थ करियें तो ते पदवीथी संयोग थयो ते आत्माने स्वरूप पदवीनुं समवा- य संबंध संनवे पण संयोग संबंध न संलवे तेथी योगशब्दनो अर्थ ए पदवीने योग्य ने एम लिख्यु कर्त्तानु आशय कर्ता जा- णे वली तमें नोगांतराय उपलोगांतराय ए बे अंतरायने आ- त्मवीर्यथी निवारण करीने संपूर्ण सिखात्मसंबंधी आठ गुणरूप जोगना सुनोगी केण्जलानोगवनारागे एटले सुनोगने अंतराय करनारा लोगोपनोगांतराय ए बे रोधकोनो नाश थयो । ए॥ एअढारदूषणवरजिततर्नु ॥ मुनिजनवृंदे- गाया ॥ अविरतिरूपकदोषनिरूपण ॥ निरदूषणमनन्नायाहो ॥ महि ॥ १० ॥ अर्थ-माटे हे परमेश्वर एम अढारे दोषर्नु पूर्व वर्णन कह्यु ए अढारे दोषना कर्त्ता दूषण ने तेथी तमारो तनुं के असं- (एए) ख्यात प्रदेशरूप आत्मपिंग रहित थयो तेथी तमे मुनीजनोना चंद के समूहने गावा योग्य थया मुनीना वृदोयें तमोने स्तव्या परंतु हे सुमति अविरतीथी एटले विरतिपणा रहितथी नश्री निवर्तवं जने ततो दोपनो निरुपण कयन वे एटले अढार दूप- णमा प्रवर्त्तवं ते दोप तो सर्व जीव मात्रने केवाय पण प्रनुतो ते अविरतादिक दूपणश्री रहित श्रया माटे निर दूपणपणे मन जाया के० मारा मनमां सुहाया ॥ १० ॥ इणविधपरखीमनविसरामी ॥ जिनवरगु- णजेगावे ॥ दीनबंधुनीमहिरनजरथी ॥ आनंदघनपदपावेहो ॥ मसि ॥११॥ अर्य-माटे दे सुमति. जे स्वरूप हाता प्राणी ते ए पूर्व अ- दार दोप वर्जवानी विधि के रीत कही ते रीते मन विमरामी के मनने थिरता लावें प्रवावीने जे अढार दृपणे रहित तेज यरिदंत देवाधिदेव एवी परिक्षा करीने मामान्य कवलीमां प्रधान एवा जे मति परमेश्वर तेना गुण ग्राम एटले स्तवना करे अथवा मनन विमरामना धाम एया मलिजिनना गुण वाणचीन प्राणी गाव ने मोद मह हण्या एवा निजम्बम् रहित मना- रमां जन्मजगदिक विस घयला एवा दीन प्राणीयोन बंधु के.० जातानी परें नहायना कारक. एका महि परमबरनी मदिर के कृपा गंबंधी नीतल दृष्टीधी ते गुण गाना पुनप अन्डिीयान- दनो मन्त एवो जं नुनि पद तेने निमंददां पामें ॥ १ ॥ इति माहि जिनन्नयन संपूर्ण ।।

॥
(ए६)
॥ अथ श्रीमुनीसुव्रत जिनस्तवन लिख्यते ॥
॥ राग काफी ॥ आघा आम पधारो पूज्य ॥ ए देशी ॥
मुनीसुव्रतजिनरायएकमुजवीनतिनिसुणो ॥
आतमतत्वक्युंजाएयुंजगतगुरु॥ एहविचारमु-
फकहियो ॥ प्रातमतावजाण्याविणनिरमल-
चित्तसमाधिनविलहियो ॥ मुनी॥१॥ एआंकणी
अर्थ-अहो मुनीसुव्रत जिनराज मुझ आनंदघननी एक
आत्मतत्व संबंधनी वीनति के प्रार्थना ते अतिशयपणे सांजलो
हे त्रिजगजुरु आत्माने विसयो जे आत्मधर्मरूप तत्व ते तमे
केम जाण्यो एटले शी रीते निश्चें कस्यो एह के० ए आत्मतत्व
तमे जे रीते जाण्यो तेनुं विचार अनुक्रम विध ते मुझने कृपा
करीने कहेजो केमके आत्मतत्व जाण्या विना पुजलादिक जमश्री
आत्माने निन्न अवधारण कस्खा विना काम क्रोध लोल मोहा-
दिकने वसे तो मननी समाधि के स्थिरता सहजें पामियें परंतु
अकामि अक्रोधि अमानि अमाई अलोन्नि अमोही इत्यादिकने
विपे निर्मल बतो चित्त निवृत्ति निरोध तदाकारें स्वस्वरूपने
विषेज प्रवर्तन ते नविलहियो के न पाम्यो माटे आत्मतत्व
जेम जाएं ते उपदेशो ॥ १ ॥
कोश्अबंधातमततमाने॥ किरियाकर-
तोदीसे ॥ क्रियातणुंफलकहोकुणनोगवे ॥
श्मपूज्युंचितरीसें ॥ मुनी ॥ ५ ॥

(ए)
अर्थ-इहां कोई केशे जे मर्व मतोमां आत्मतत्वर्नु क-
श्रन तो परमेश्वरथीज पुरवातुं शुं कार्य ? तेनो उत्तर जे ए
मुनी सुव्रत प्रन्नुविना जो वीजाने श्रात्मतत्वनुं निरणय होय तो
को शब्द शांखादिक मतवाला ते अबंधपणे आत्मतत्वमाने
विगुणो न वध्यते न मुच्यते एटले आत्मा त्रणे काले कर्म न
वांधे तो निश्चे नयतो एमज ने परंतु व्यवहार नयनी अपेक्षायें
वंदांति यात्माने अबंध माने ने अने पोतेंज काम क्रोधादिक
उपयोगे प्रवत्त । तेने कहिये जे तुं दु:कम बंधाणो वो तिवारे
एम उत्तर यापे जे मान्यो तो कर्म बंधाणो अन यात्मम्वन्नाव
निर्मल एवो विचारियें तो यात्मा न बंधा' एवीरीत वेढाति
प्रमुख मुखथी कहे अनं फरि तेज प्राणी क्रिया करतो टीम क..
देग्याय ने माट हे शुष्क चेतना में तेने क्रियामा प्रवर्ततुं जोड्ने
चित्तरी में के मननी रीमधी एटले मना परिणाम एम पुष्यं
प्रश्न करां जे तमे यात्माने तो अबंध मानो नो एटले शुनागुल
परणिय
नादान
यात्मा नत्री गांधतो श्रात्मा यात्म स्व.
नाच निर्मल शबंधक वे तो मारुष्ट करीने शुनकगणी करी
ते रियान पाल जोगापणे मानमो तो यात्मा श्रबंधक मानोगे
ने तमागे पाहा यो क्वान ने जो किया फल थामा न
नोगवं एम रेमो ना प्रिया करो वो नन फल कोर दोग-
पता ने जो पारखी रियान पाड जोगवामां न श्राव तो
नियानं पर पानिक प्रयु नो गुरु चन्ना एवाने पुश्मात्री
एं शामिनल पंग पार्नु माटेज प्रहने चीनति परी पु॥२॥

॥ (ए) जमचेतनएआतमएकज ॥थावरजंगमसरिखो । उखसु- खसंकरदूषणावे॥ चित्तविचारीजोपरिखो।मुनी॥३॥ अर्थ-वली अबैत वादीना त्रण पक्ष ने १ अर्पत २ तात ३ विशिष्टाबैत ए विशिष्टा बैतपक्षी ते विष्णुस्वामिना उपासनी तो जम चेतन के जम संबंधित चेतन ए आत्मा एकज ने एटले यावत् मात्र सर्व शरीरधारियोमा एकांसें परमात्मा व्यापि रह्यो ने एक सर्व गतो नित्य ए तेमनो मूल सिद्धांत तेथी एकांश माटे जीवात्मा कोइकालें परमात्मापणे नज श्राय त्रणेकालें ए जीवा- त्मा सेवक परमात्मा स्वामि इत्यादिक केटलो लिखु वली वैता- वैत पक्षी ते कथंचित् थावर जंगममां नेद माने ले ते वली वि- शिष्टापैतने पुरे के पृथ्वी अप्प तेज वायु वनरपति पृथ्वीने अं- तावी मानोगे तेथी थावर जंगममां जम संबंधीत चेतना एक बे अथवा कथंचितपणे नेद ने किंवा नश्री तेवारे ते कहे जे श्रावर जंगम सरिखो एटले थावरमांने जंगममां अनेद वे तो हे शुद्ध चेतना में तेउने पुज्यु. जे तमे तमारो मत जे श्राप्यु तेने चित्त विचारी जो परखो के तमेज तमारा मनथी विचा- रीने परिदा करो एटले तमारा मतमां तमाराज केवाथी सुख मुःखसंबंधी संकरपुषण आवे के प्रवेश करे ने एटले सुख मुःखने परस्पर मांहोमांहे अत्यंत सर्वथा अन्नाविपणुं ने जे सुख मुःख न थाय अने दुःख ते सुख न थाय ते सुख दुःख- ने समान एक अधिकरण होय एटले सुखनो कर्त्तापण यावर जंगममयी जम चेतन अने दु:खनो कर्त्तापण थावर जंगममयी

(DU)
%3D
जम चेतन तश्री यावरनुं करलु मुखमुख जंगममां प्रवेश यदुं
जोश्यें तमझ जंगमन करलु सुखःस थावरमा प्रवेश अर्बु जो-
ऽयं तो एम केवायी शंकर पण यावर जंगम पाय ॥३॥
एककहे नित्यजआतमतत ॥ आतमदरशणलीनो॥ कृत-
विनाशकृतागमदूपण ॥ नवीदेखेमतहीणो।मु०॥४॥
अर्थ-बली कोक थत बादी तंग पंथी ममे मारीया बा-
निष्ट मार ग्रंथी एम कई वेज नित्य के निश्चयी यात्मा चार
गति संबंधी हरेक नवन पाम्यो पण श्रात्मा पोताना स्वरूप द-
शनमां लीनो के व्यापक एटलं त्राण कालें यात्मा स्वरूप-
दगन रहित नयी तने में एम पुयं जे श्रात्मा यात्मस्वरूप
सीन होय तो वृतचिनारा के माधयादिक कगणीनुं कृत कम्यगे
नंनो विनास लाव पण ते तुं नवी देर के० नयी देवनी शं
प्रने चीजो उपाग यकृतागम एटले यण कीधार्नु याव न
सल्यान प्राप्त या एटले जो श्रान्मा सम्पदानमां नित्य तीन
मानो तो स्वरूपं लीन उनी यान्मा :कृनने तो नज वाधे धान
पाणीउँन हन प्यागम यो पटले पापना उदय याची ने
'प्रपात :ननो यागमप सुपण तेने रे मना त नत्री
नाना पटले नमागज शाखामांग गत्य के हनना
न भोगचं ने माटे सीधाविना जोगव : ।। ||
सगतिमतिरागीकहेवादी ॥ विणकएघात्म-
जाणो ॥ पंधमोखमुपपनपटे ॥ एटदि-
भारमनप्राणो ॥ मनी ॥ २ ॥

(१००) अर्थ-वली हे शुद्ध चेतना सुगत के वौधमतना रागी प्राणी वादी के बोधमतना शास्त्रनो पद कर्ता एम कहे व्यावनमात्र आत्मा ते क्षणक्षाणदीप निन्न निन्न जाणो के अवधारो एटले जगतमा आत्ममात्र तेमज अन्य पदार्थ मात्र सर्व क्षणिक ने जे प्रथम काणे अविछिन्न के तेथी बीजे क्षणे ते नश्री एवो तेनो सि- छांत ते बौधवादीने में कडं जे आत्माने क्षणकाण दीव जो तमे जिन्न भिन्न रावशो तो बंध के शुन्नाशुभ कर्म बंधनेते- मज मोन के कृतकर्मना खपाववाने तथा सुकृत करे सुखना जोगववाने फरि उकृत करे दुःखना नोगववाने एक पद ग्रहण करवाशी तो पूर्व कह्या चारे प्रकारोने ए आत्मा न घटे के न संजवे कमके जे बंधननो कर्त्ता आत्मा क्षणे बंध करे अने ते दाणथी बीजे दणे तो आत्मा जिन्न तेवारें बंधनो कर्त्ता आ- त्मापण निन्न नोक्ता आत्मा पण जिन्न एम कर्त्ता कोक अने जोक्ता कोश्क ए रीतें असंन्नवनो विचार मनमां आणो के लावो माटे हे शुद्ध चेतना जे पोतेज आत्मतत्व पास्या नथी ने. जूलाज फरे ने तेथी पुरता हूं आत्मतत्व शुं जाणुं माटे पर- मेश्वरश्री पुलु बुं जे मारी विनती अवधारो अने मुजने आत्म- तत्वनी उलखाण थाय ते रीतें कृपा करीने नाखो ॥५॥ भूतचतुष्कवरजितआतमतत ॥ सताअलगीनघटे ॥ अं- धशकटजोनजरनदेखे ॥ तोसुकीजेंशकटें । मुनी०॥६॥ अर्थ-हे शुध चेतना वली नास्तिक वादी एम कहे ने १ पृथ्वी २ आप ३ तेज ५ वायु ए नूत चतुष्कवरजीने आत्मत- ॥

(१०१) त्वनी सत्ता के उतापागुं ते न घटे एटलं ए चार नृतोयी अल- गीक वेगली जिन्न आत्मतत्वनी सत्ता न घंटे के न संजय अने जिहां ए चार लूत दो तिहां शून्य श्राकाशपण होज तेयी ए चारनुं ग्रहण करी ए चूत चतुष्कमयी श्रात्म मत्ता म- दिरा दृष्टांत मान ने जम मदिराना एकेका अंगमां नाक शक्ति नयी मांगन मिला गक शक्तिवेतमज चारे जूननं मिला चैतन शक्ति के परंतु हे नास्तिकवादी आंच के० जन्मांध प्राणी ते शकट के० गामान महोटापाणु पहोलापणुं ते जो कोश्यारें पाए नजर के० यांचे न देव प्रत्यय न करे तो महोटापाग श- फट के० गामाने मुंकीजे कमक गामानुं मोटापाणुं यांधलाने दग्पयाम्प कार्यनो तो माधक नती तेवार मदोटा गामान पाण फरिय तम नमनपाण गामा जंटसो मोटो दृष्टांत उदयन्प न- जरे न दंग्याय तवार मोटो एष्टांतपाग मा कामनं जम कोडक माणी मरण पाग्यो तना शरीरमां चारं नतामा प्रथम यात्म- मला प्रगट हनी थने चार तृनत्री यात्म मला लगी नत्री पटति तो ग्राम माता नन्न कम मृकी गा माटर तना पापी यात्मवाच कम उसलाय ॥ ६ ॥ एमानकवादीमतविनम ॥ संकटपनियोनलदे॥चिन्नम- भारतमाटेपटं ॥ तुमविणततको नकाई ॥ मुनी011 ॥ -दिना एगंन पनीया दापनमा र मनवादीना शिल मिजलि उचनना यात्री पारगं प्रामन का पिता र नगर (१०३) महाकष्टरूप समुत्रमा पड्यो उतो नरममां मुव्यो तो आत्मत- त्वने न लहे के न पामे परंतु हे शुद्ध चेतना अनेक मतवादी- ऊना कथन तेना विन्रमरूप संकटमां दुं नयी पड्यो तेश्रीज मारे 'चित्तने समाधि ने एटले तेना कह्या मुजवतो माझं मन प्रवर्त्त- नयी ते माटेज परमेश्वरथी पुर्बु के प्रश्न करुं बुं जे हे प्रत्नु, तुमविना अन्य को नाम मात्र मतोना धारको जे थकी शुघा- त्मतत्व पामियें एवं कथन कोइ कहे नही ॥ ७ ॥ वलतुंजगगुरुशणिपरेंनाषे॥ पदपातसबबंडि॥रागश- मोह पखवर्जित ॥ आतमसुरढमंडी ॥ मुंनी० ॥ ७ ॥ अर्थ-हे शुद्धचेतना में प्रश्न पुग्युं तेना वलतुं त्रिजगत गुरु- मुनी सुव्रत स्वामी आ रीतें नाष्युं ते कडं बुं जे प्राणी आत्म- तत्व जाणवानी चाहना करे ते प्राणी एकांत पक्षीवाद सर्व मंडी सर्वथा मूकीने राग घेष मोह अज्ञाननो पक्ष वर्जे ते प्राणी अ- वश्य आत्मस्वरूप प्राप्तिथी रात्र दिवस सुतां जागतां उतां वेसतां खातां पीतां कार्यादिकमा प्रवर्त्त तो वे परंतु अंतर वृ- त्तियें मननी प्रवर्ति आत्मस्वरूपमा प्रवृति रहि ॥ ७॥ आतमध्यानकरेजोकोन सोफिरश्णनावे॥वागजाल- वीजुंसहुजाणे ॥ एहत्त्वचितचावे ॥ मुनी० ॥ ५ ॥ अर्थ-ए रीतें प्राणी ब्रह्मरंध्र मध्य आशन पूरीने श्रआत्मामां लय लीन थ तदाकार वृत्तियें शुधात्म स्वरूपनुं ध्यान करे ते पाणी अनेक मतवादीउंना विन्रम ममत्वरूप जालमा फसे नही ते प्राणी एक आत्म स्वरूप कथनविना अन्य जे जप तप पूजा - - - (१०३) नियमादिक कयन मात्रनं वागजाल कवचन- जाल यात्माने फमवानुं फंद जाएं ए निश्चे यात्मस्वरूपर्नु तत्व ते पोताना चित्तनविप चाव के चिंतये ॥ए । जेणेविवेकथरीएपखग्राहियें ॥ तेततज्ञानीक हिये ॥ श्रीमुनीसुव्रतकृपाकरोतो ॥ पानं- दघनपदलहिये मुनी ॥ १० ॥ अर्य-माटे जे विवेकनो धाग्यावाती विवंकवंत प्राणी ने श्रा- रमध्यानगंबंधीन पदने प्रवण करिय ते प्राणीन तत्वज्ञानी श्रा- मतल्यनो चत्ता कहिये माट श्री के० नि नपढाना धारक एवा यदो मुनी सुनतजिन कृपा करो एटसं ग्यान्मतन्वनी जपाग गगयो नो यनादि कालर्नु एटलं गमान्यं चिंतामणि मरितु एवं परमानंदन पनपद अर्थात् मुनिपट ते सल्यं क.. पामिय ॥10॥नि श्रीमुनी मुमत जिननसन नमाप्तः ॥ अथ श्री नमि जिनस्नयन लिग्यते ॥ || राग धाररानी॥ एनधन प्रतिमानी राजा देगी। पटदरसागजिनयंगणीले ॥ न्यामपगजो- माधरे।। नमिजिनपरनाचरागनपासका ॥ पट- दरानमाराधेरे ॥ पट ॥१॥ए शंकाणी ६. मरना पर बनायें परपिन कप क. परपरमा मगर एट पर पर imur,न नदिन (१०३) महाकष्टरूप समुजमा पड्यो उतो नरममां मुब्यो तो आत्मत- त्वने न लहे के न पामे परंतु हे शुद्ध चेतना अनेक मतवादी- ऊंना कथन तेना विनमरूप संकटमां दुं नथी पड्यो तेथीज मारे चित्तने समाधि ने एटले तेऊना कह्या मुजबतो माझं मन प्रवर्त्त- तुं नश्री ते माटेज परमेश्वरथी पुर्बु के प्रश्न करुं बु जे हे प्रतु, तुमविना अन्य को नाम मात्र मतोना धारको जे थकी शुचा- स्मतत्व पामियें एवं कथन कोई कहे नही ॥ ७ ॥ वलतुंजगगुरुणिपरेंनाषे॥ पदपातसबडि ॥रागश- मोह पखवर्जित ॥ आतमसुरढमंडी ॥ मुंनी ॥७॥ अर्थ-हे शुधचेतना में प्रश्न पुग्युं तेना वलतुं त्रिजगत गुरु- मुनी सुव्रत स्वामी श्रा रीतें नाष्युं ते कडं बुं जे प्राणी आत्म- तत्व जाणवानी चाहना करे ते प्राणी एकांत पक्षीवाद सर्व गांडी सर्वथा मूकीने राग वेष मोह अझाननो पक्ष वर्जे ते प्राणी अ- वश्य आत्मस्वरूप प्राप्तिथी रात्र दिवस सुतां जागतां जपतां वेसतां खातां पीतां कार्यादिकमा प्रवर्त्त तो वे परंतु अंतर वृ- त्तियें मननी प्रवर्ति आत्मस्वरूपमा प्रवृत्ति रहि ॥७॥ आतमध्यानकरेजोकोन ॥ सोफिरश्णनावे॥वागजाल- वीजुंसहुजाणे ॥ एहत्त्वचितचावे ॥ मुनी ॥ ए॥ अर्थ-ए रीतें प्राणी ब्रह्मरंध्र मध्य आशन पूरीने श्रआत्मामां लय लीन श्रश् तदाकार वृत्तियें शुधात्म स्वरूपनुं ध्यान करे ते प्राणी अनेक मतवादीउना विन्रम ममत्वरूप जालमा फसे नहीं ते प्राणी एक आत्म स्वरूप कथनविना अन्य जे जप तप पूजा + (१०३) नियमादिक कंथन मानने वागजाल केण्वचन- जाल आत्माने फसवानुं फंद जाणे ए निश्चे श्रात्मस्वरूपर्नु तत्व ते पोताना चित्तनेविषे चावे के चिंतवे ॥ ए॥ जेणेविवेकधरीएपखग्रहियें ॥ तेततज्ञानीक हिये ॥ श्रीमुनीसुव्रतकृपाकरोतो ॥ आनं- दघनपदलहियें मुनी ॥१०॥ अर्थ-माटे जे विवेकनो धारवावालो विवेकवंत प्राणी ते आ- मध्यानसंबंधीत पदने ग्रहण करिये ते प्राणीने तत्वज्ञानी आ- त्मतत्वनो वेत्ता कहियें माटे श्री के० सिट संपदाना धारक एवा अहो मुनी सुव्रतजिन कृपा करो एटले आत्मतत्वनी लखाण करावो तो अनादि कालजें एटले गमाव्युं चिंतामणि सरिखं एवं परमानंदचें सघनपद अर्थात् मुक्तिपद ते लहिये के पामियें ॥ १७ ॥ इति श्रीमुनी सुव्रत जिनस्तवन समाप्तः ॥ अथ श्री नमि जिनस्तवन लिख्यते ॥ ॥राग आस्याउरी॥ धनधन संप्रतिसाचो राजा ए देशी ॥ षटदरसणजिनअंगन्नणीजे ॥ न्यासषमंगजो- साधेरे॥ नमिजिनवरनाचरणजपासक ॥ घट- दरशनआराधेरे ॥ षट॥१॥ए आंकणी अर्थ-हे शुष्प चेतना पूर्व स्तवनायें परुपित गए दर्शन ते जिन के परमेश्वरना अंग जणिजे एटले परमेश्वर पोतें ए गए अंगोना धारक के केमके एक जैन दर्शन विना वीजा पांचे दर्श-

(१०४)
न एकेक नयना अपेक्षी ने माटे अन्य अंग कह्या अने जैन
सप्तनयाश्रीत माटे उत्तमांग कडं परंतु कर्त्तानो आशय एजे
ए अंगोने दे ते जिनेश्वरनो नवेदक जाणवो केमके जिनेश्वरना
अंग ने माटे. इहां कोई पुरे जे एगते होय मित्त ए केम कह्यु
परंतु जे जे मतोनाधारकोथी जैनी स्थल करतो जे जे मतोने
ए स्तवनामां जे जे अंग तेराव्या ते ते जिनेश्वरना अंग बतावे
परंतु तेने सर्वथा असत्य कहे नही केमके कायें षटदर्शन
जिन अंग नणिजे एवं पाठ कडं पण दर्शन एवं न कह्यु माटे.
परंतु उ ए दर्शन ते हे शुद्ध चेतना तुमने समाराधन करी निरम-
मत्वी सम परिणामि तो षमंग के ए स्तवनमा जेम गए म-
तोने गए अंगोनुं न्यास के स्थापन कर्यु ते रीतें जो कोश
पाणी साधे तो सिद्ध करे ते कोण सिद्ध करे जे नमि परमेश्वर-
ना चरणोपासकी एटले चारित्रनी सेवाना करनार निरममत्वी
निरअहंकारी पुरुषो ते जे रीतें ए स्तवनमां परमेश्वरना अंग
उपर गए दर्शन थाप्या तेवीज रचनायें आराधे के साधना
करी शके कर्त्तानो आशय तो एम जणाय जे जे मात्र दर्शनी
ने ते सर्व एकेक नयाश्रीत ने तेमनें ते ते नयें सत्य कहे परंतु
जे नयना वचनथी तेमनो पक्ष उमापे तेवो वचन जिहां शुद्धी
अन्य दर्शनी जैन दर्शन नन्दापक वचन न कहे तिहां सुधी
जैनी पण तेने सुषवतो वचन नज कहे केमके ए पण परमेश्व-
रना अंगचे ते माटे ॥१॥

(१०५)
जिनसुरपादपपायवखाएं ॥ सांख्यजोगदोय-
नेदेंरे ॥ आतमसत्ताविवरणकरता ॥ लहो-
जुगअंगअखेदेंरे ॥ षट॥२॥
अर्थ-हवे नए मतोमा जे जे मत परमेश्वरनुं जे जे अंग ने
ते ते कहि बतावे ने एक सांख्य अने बीजो जोग के नैयायिक
ए बे दर्शन ते नमि परमेश्वरना सुरपादप के कल्पवृक्ष समान
उपमा जे जेने एवा पाय के चरण वखाणुं के व्याख्यान
कलं. केमके जेम शरीरनुं मंमाण पगोथी तेम जीवमात्र मंमाण
सत्ताथकी ले तेम ए वे दर्शन पण आत्मसत्तानुं विवेचन करवा-
वाला ने जेम सांख्य दर्शन कहे ने आत्म मात्र पुष्कर पत्र वन्नि-
रूप लेंप प्रकृतिः कर्ती तेहने मुख आगल विकृति इत्यादिक
कथन घणुं ने परंतु आत्मसत्तानुं विवेचन ने तेमज नैयायिक
पण आत्मा मात्रमा सत्ता तो एकज माने परंतु एक जीवात्मा
वीजो परमात्मा एम आत्मानी वे जात माने तेमां जीवात्मा ते
मात्र कार्यनुं कारण नूत माने अने कर्त्ता परमात्माने माने एरीते
हे शुद्ध चेतना जेम सत्ता सर्वनुं मूल तेम अंगोनुं मूल पाद माटे
ए वे दर्शन ते परमेश्वरना उग अंग के वे चरणा ते अखेद
के प्रसन्न चित्त बता सहो के जाणो ए दर्शनोनुं विशेष स्वरूप
षमदर्शन समुच्चय प्रमुख ग्रंथोथी जाणवु ॥२॥
नेदअनेदसुगतमीमांसक ॥ जिनवरदोयकर-
नारीरे ॥ लोकालोकअलंबन्नजियें ॥ गुरुग-
मथीअवधारीरे ॥ षटा ॥३॥

(१०६) अर्थ-वली सुगत के बौद्ध दर्शन अने मीमांसक दर्शन तेमां बौद्ध दर्शनतो क्षणे दाणे वस्तुने नेद के निन्न माने अने मीमांसक ते नित्य आत्मा अकर्ता ने तेथी त्राणे कालें स्वरूपें अन्जेद उक्तंच एक एव ही नूतात्मा नूतेजूते व्यवस्थित एकधा प्रहुधा चैव दृश्यते जल चंवत् ॥ १॥ पुनः एकः सर्व गतो नित्य पुनः वेदेवि गुणो न बध्यते न मुच्यते माटे ए वे दर्शन ते जिनवर के परमेश्वरना दोय कर के बे हाथ के नारी के गंजीराशयपणे समजवा कठिण माटे गुरुगम के गुरुयें बता व्यो जे रेचक कुंजक पूरकसंबंधी प्रवर्तन तेथी प्रथम तो लोक शब्दें ब्रह्मरंध्रथकी अवशेष हेग्ल रघु जे शरीर तेने नूगोल संझा ने ते माटे लोक कह्यं तेने अवलंबन के आत्माने आश्र- यण करीने ए बे दर्शन रूप जे परमेश्वरना बे हाथ तेने अव- धारि के निर्णय करीने नजिये के० ध्यायें तेमज अलोक के शुन्य माटे खगोल संज्ञा ते ब्रह्मरंध्रने ने तेथी अलोक शब्दें ब्रह्मरंध्रने विषे आत्माने आशय करीने ए बे दर्शनरूप बे हाथ- ने निर्णय करीने नजीयें ध्यान करिये. एटले ए वे दर्शनमां बौछ दर्शन ते जे विद्यमान ते काणे क्षणे जिन्न चिन्न ने ए तेमनो सिद्धांत के तो जो आत्मा प्रमुख- ने व्यवहार नयथी पर्यायांतरे कालथी अवधारिये तो क्षणक्षण दीप जिन्न चिन्न जे अने मीमांसक ते वस्तुने अनेद माने ने ते जेम आपणे निश्चेनयनी अपेक्षायें आत्मा प्रमुख सर्व वस्तु पोत- पोताना धर्म लदाणथी त्रणे कालें अनेद मानीय बैये तेथी आत्मा पण स्वस्वरूप लक्षाण धर्मे त्रणे काले अनेद सहीत ने (१०७) ए रीतें ए बे दर्शन ते व्यवहार तथा निश्चे नयना अपेक्षीक ने अने परमेश्वर- प्रवर्तन पण निश्चें तथा व्यवहारथी ने माटे वौद्ध दर्शननुं व्यवहारें प्रवर्तन ते परमेश्वरनुं वामकर ने अने मीमांसकनु निश्चे प्रवर्तन ते परमेश्वरनुं ददाण कर कह्यु ए आ- शय समजवामां कठीन ने माटे गंन्नीर कह्यु ए रीतें परमेश्वरना चार अंग वर्णव्या ॥३॥ लोकायतिककूषजिनवरनी ॥ अंशविचारीजो- कीजेंरे ॥ तत्वविचारसुधारसधारा ॥ गुरुगम- विणकेमपीजरे ॥ षट ॥४॥ अर्थ-वली नमि परमेश्वरनी कृषि के पेट ते नास्तिकवादी लोकायतिक के चारवाक दर्शन ने एटले जीव पुण्य पाप गत्या- गति का नथी ए नास्तिक शून्यवादीनुं मत ने ते सर्वासें तो परमेश्वरनो पेट नथी पण अंस विचारीजो कीजे के एक अंसे विचारी जोये तो परमेश्वरनी कूख ने केमके ते नास्तिक शून्य- वादी ले तेम परमेश्वरनी कूख पण शून्य माटे एक अंसें नास्ति- क परमेश्वरनी कूख कही परंतु तत्व विचारें विचारी जोयें तो ए सर्व दर्शन वाणीथी वर्णव्या ते वाणी कूखथी जपनी माटे ए कूख ते पांचे अंगर्नु खजानुं वे ए कूखश्री पांचे दर्शननी ज- त्पत्ति ने माटे सुधारस धारा के अमृतरूप रसनुं प्रवाह ने तेथी ए सौगोनी धारा के प्रवाहनुं मिलापकरीने पीजे के रस आस्वादन करिये ते निरममत्वी गुरुनो वताव्यो जे मार्ग ते विना सर्वागदर्शन- मिलापरूप तत्व- विचार तद्रुप सुधारसनी (१००) धारा शी रीतें पान करी शकीयें ममत्वरूप उर्जन ते पानकरतां ढोली आपे ए रीतें पांच अंग वर्णव्या ॥४॥ जैनजिनेश्वरवरनतमअंग॥अंतरंबगहिरंगेरे ॥ अदर- न्यासधराआधारक ॥ आराधेधरीसंगेरे ॥ षट॥२॥ अर्थ-वली जैनदर्शन ते नमि परमेश्वरनुं वर के प्रधान सर्व अंगोमां शिरोमणी उत्तमांगते मस्तक ले केमके अंतरंगें जैनदर्शनना अन्नावें स्वस्वरूप प्राप्ति न थाय न थासे अने बा- ह्यांगें जोश्य तो पण ए जैन दर्शन सर्वांसी जे केमके ए दर्शननुं कथन सर्वनयापेक्षीक ते माटे अंतरंगें बाह्यांगें पण उत्तम अंगज ने परंतु जे प्राणी निरममत्वी उतो अक्षर न्यास के एकेक अझरनुं स्थापन एटले ए अक्षर पहेलु ए बीजुं तेनी धरा के नूमिका स्थानक एटले ए पेहेला अदरने रहेवानुं स्थानक ए बीजा अझरने रेहेवानुं स्थानक ते एकेका अदरनो आधारक के " आधारचूत एटले आश्रय करीने रघु जे अर्थ ते अर्थने संगे धरी के साथ करीने जे सर्वांसी जैनदर्शनने आराधे के आराधन करे एटले एक अदर मात्रनुं उच्छेदन करवं ते तो वेगलुं रह्यं पण अदर आगल पागल पण न कहे, एवो जैन- दर्शननुं आराधन करे ए उ दर्शन परमेश्वरना उ अंग ने ते वर्णव्या ॥५॥ जिनवरमांसघलादरिशण ॥ दर्शनेजिनवरन्न- जनारे॥ सागरमासघलीतटनीसही ॥ तटनीमां- सागरजजनारे ॥ षट० ॥६॥ Aso सर्वागें न (१०) अर्थ-ए रीतें नमि परमेश्वरमां सर्व दर्शन ने ते माटे ए गए दर्शन परमेश्वरना अंग ने पण एकेका दर्शनने विषे सर्वांगसत्ता न पामियें एटले सर्व दर्शनोमां सर्वांसें जैनदर्शन न पामियें तेनी नजना ने केमके एक अंगे पामियें पण पामियें जेम समुषमां यावत् मात्र तटनी के नदी ते सही के निश्चें- थी पामियें पण नदिमां समुपनी नजना जाणवी एटले जे नदी समुजमांजलि तेमां समुजनी वेलनुं पाणी आवे एम नदी- उमां समुज ते एकदेशे संनवे ने ते रीतें समुघोपम जिनवरना ए गए दर्शन ते अंग कहियें ॥ ६॥ जिनस्वरूपथइजिनआराधे ॥ तेसहीजिनवरहोवेरे॥ - गीईलीकानेचटकावे ॥ तेजूंगीजगजोवेरे॥षट ॥ ७ ॥ ए रीते सर्व दर्शनोनुं एकज नावरूप जिनेश्वर देवनुं स्वरूप के आकार ते आकारे पोतें श्रश्ने तदाकार वृत्तियें परमेश्वरनुं आराधन करे ध्यान धरे ते प्राणी सही के निश्चेथी जिनवर शब्द केवल नाणदंसणी थाय जेम मुंगी के नमरी ते उष्णकालमां मदे आवे ते मदनी उन्मत्तताथी एकतो चंचलता वधे वीजो पोताना कांटामां पण विष वधे परे काली अथवा पीली लीजेली माटीमा पोते लवमूकी गोलीवालीने एकेक गोली लावी घर बांधी तेमां पोतें ईलीका जे लट तेने कांटाथी चटकु देश ते लटने घरमां मूकी फरी एक गोलीये ते घर, मोढुं ढांकीने सत्तरमें दीवस चटकाथी ते घर- मुख खोलतां जे लट ते नमरी श्रयी उमी जाय ते लटथी नमरी थश्ने जगत देखे तेम जिन- (११०) स्वरूपें थश्ने जिनने अराधq तेज थडे पोते लटरूप आत्माने चटकू पने निजस्वरूपमा परिणम, ते घरमा रहेअने ते घर- मांज लंदनु नमरी श्रयी जावु तेमज निजस्वरूप रूप घरमां जिनस्वरूपनी प्राप्ति थाय पत्रणे जगत जोते बते सिमां गमन ते जमी जावु थाय ॥ ७ ॥ चूरणन्नाष्यसूत्रनियुक्ति ॥ वृत्तिपरंपरअनुन्नवरे ॥ समय पुरुषनाअंगकडाए ॥ जे देतेउरनवरे ॥ षट ॥ ७ ॥ अर्थ-अहो मारी शुम श्रया परमेश्वरनु उत्तमांगरूप जैननुं संबंधित समय पुरुष तेनां व अंग १ पूर्वधरकृत बुटक पदनी व्याख्या ते चूर्णि र जाष्य ते सूत्रोक्तार्थ ३ सूत्रते गणधरादिकृत सूत्रवचनमात्र । पूर्वधारीकृत नियुक्ति वचन ५ वृत्ति ते टीका निरंतर व्याख्या ६ परंपर अनुनव ते गुरुसंप्रदायथी अनुभव के यथार्थ स्मृतिथी निन्न तात्कालिक ज्ञान ए रीते समय के सिद्धांतरूप पुरुषत्व धर्मवंतना ए पूर्वोक्त चूर्ण जाष्यादि उ अं- ग ने तेने जे प्राणी परजवना बीकने अवगणी निर्जय श्रको उबेदीने ममत्वरूपरसें हीनाधिक नाषे ते प्राणी दूरबुद्धि अ- थवा पुरजव के मुष्ट नवगामि जाणवो ॥ ७ ॥ मुकाबीजधारणाअदर॥न्यासअरथविनयोगेंरे॥ जेध्या वेतेनविवंचीजे ॥ क्रियाअवंचकन्नोगेंरे ॥ षट०॥ ए॥ अर्थ-मुषा बीजधारणा अदर न्यास ए वां ध्याननां अंग ने अने अर्थ के ए मुजा बीजधारणादिकनुं तात्पर्यार्थे रहस्य तेनों वि के विशेषपणो नियोगी के विधि संपेषी विधिनो ज्ञाता .

(१११) ए ध्यानना अंगोनो रहस्य ते मुफने तो इ नासतुंनथी अने कर्तायें तो आगल जे ध्यावे एवं पद गुथ्युं तेथी देखातुं ध्यान- मुंज कथन के परंतु मुफने न जास्यो कर्त्तार्नु आशयकर्ता जाणे माटे जे प्राणी समउपशमी निरममत्वी तोए पूर्वोक्त मुजावीज धारणादिकें ए स्तवनानी उक्तिविधे ध्यावे एटले एकाग्र चित्तें तदाकार तद्रूप तन्नमयी तोसी तदानिलाषी तो ध्यान करे विषय विषयी अनिन्नपणे नासे एवो थयो तो ते प्राणीनो आ- त्मस्वरूपरूप चिंतामणी रत्न ते रागादिके अथवा दुष्ट मत ममत्वी गोथी न वंचिजे के उग्यो जाय नही ते प्राणी अवंचक क्रि- यानो लोगी थाय एटले जे शुद्ध सरल स्वनाविक करणीनुं लोगी थाय ते मायावी वचनोथी गाय नही इहां कोश्क प्रतमा जे ध्यावेने ठेकाणे जे साधे एवं पाठ के तेनो अर्थ मुत्रा बीज धारणादिकं जे समय पुरुपने साधे ते क्रिया अवंचकनो नोगी होय ए पदनुं रहस्य कर्ता जाणे मुझने तो न नास्यो ॥ ए॥ श्रुतअनुसारविचारीबोळु ॥ सुगुरुतथाविधी- नमिलेरे ॥ किरियाकरीनविसाधिसकीयें ॥ एविषवादचितसघलेरे ॥ षट० ॥ १० ॥ अर्थ-हवे हे शुद्ध चेतना ए कालें जे प्रवर्त्तने मारो काल- क्षेप थाय ने तेम तुजने कहुं हुं ते सांजल ए जैनदर्शननुं श्रुत के सिद्धांतनुं नैगमादिक नयानुजायी कयन ते वचन वर्ग- गायें कहेता उतां कहांनुं किहां निसरी जाय माटे अनुसार के ते पाउने नजर अगल राखी अर्थ कत्तों विचारी विचारी वोलुं o (११२) परंतु सिद्धांतमा यथाविध गुरुर्नु लक्षण कमु जे जे विशुध श्र- घावंत झानी आत्माथि परोपकारी निरमायी निरममत्वी कथनी करणी सम सप्तनयानुजायी जिनप्रवचनविशुचनाषी तथा विध के तेवो सोलन गुरुनी जोगवा मुझने न मिले तेथी सूत्र मर्यादायें विचारीने बोलूं तो शुं थडे परंतु ते मर्यादामा र- हीने साधु संबंधी क्रिया करी प्रवर्त्तताने उदय आव्यु जे साधु- पणुं ते नवि साधी सकीये के सिद्ध करी न शकीयें. केमके श्रुतमर्यादायें पर्ण चारित्र साधवी अति कठिन ने माटे ए एक अने बीजो तथाविध गुरुनी योगवाइ न मिले तेथी तेवी क्रिया न करी शकुं माटे तो नेष धारी नु तो पण कोइ पुने तुं कोण गे तिवारें महाहीन वचने पोतानां मुखथी कहुँ जे हुँ जैननो जंदो नु तेथी समस्त चित्तनेविषे प्रदेशे प्रदेशे विषवाद के उदासीनता लागी रही ॥१०॥ तेमाटेनन्नाकरजोडी।जिनवरआगलकहीयेरे॥समयच- रणसेवाशुधदेजो॥जेमानंदधनलहीयेरे ॥ षट० ॥११॥ अर्थ-माटे हे शुश्चेतना तुं तथा ढुं अने त्रीजी शुछ श्रद्धा आपणे त्रणे परमेश्वर आगल वे हाथ जोमी जला थका कहिये जे हे परमेश्वर तमारो जाषित समय के सिद्धांत संबंधि शुद्ध चारित्र तेनी सेवा के सेवq प्रवर्त्तव॑ ते देजो जेम अमे पण आनंदना समूह लहिये के पामिये अथवा हे परमेश्वर मारे चरमावर्त्तन चरमकरण नवपरिणतिना परिपाक समयें शुद्ध आगमोक्त चारित्रनी सेवा देजो अथवा चरमावर्त्तनादिक कालें --- (११३) शुष आगमोक्त तमारा चरणकमलनी सेवा देजो जेम आनंद- घन पद पामियें ॥ ११ ॥ इति श्रीनमि जिनस्तवन संपूर्ण ॥ ॥अथ श्री नेमनाथ जिनस्तवन लिख्यते ॥ ॥राग मारूण॥धणराढोला ए देशी ॥ अष्टनवंतरवालहीरे ॥ तुंमुझआतमराम ॥ मनरावाला मुगतिस्त्रीसुंआपणेरे ॥ सगपणकोश्नकाम॥ म ॥२॥ घरआवोहोवालिमघरआवो ॥ मारीआस्याना- विसराम॥म ॥रथफेरोहोसाजनरथफेरो ॥ साजनमारामनोरथसाथ ॥ म॥२॥ अर्थ-नेम परमेश्वर राजे मतिनुं पाणि ग्रहण करवा माटे तो- रणे श्राव्या तिहां मृग तीत्तरादिक पशुने सनय देखी अनय बु- घीयें सारथीने कही रथ पागे फेराव्योते समयनुं राजे मतिजीनुं वचन नेम परमेश्वरथी अहो परमेश्वर आठ नवमां एके न- वनेविप अवहज नही पण नवनवनेविपे प्रीति पात्र बुं ते माटे मारा आत्मानेविषे रमी रह्यो गे एटले मारा दीलकमलनी पांखमी पांखमी दीठ तुं रमि रह्यो ठगे वसी रह्यो गे ते माटे मनना वहन गे प्यारा गे माटे हे स्वामि मुक्ति स्त्री सायं आपणो स्त्री नारनो सगपण संबंध करवानुं को काम नश्री केमके मुक्ति स्त्री तो रूप रहित अने हुँ राज कुमरी गोलन रूपा एवी स्त्री रत्न उतां रूपरहित मुक्ति स्त्रीयी संबंध करवानुं श्युं काम अथवा मारा उपर मुक्ति स्त्रीने लावशो तेवार ते स्त्री ८

(११४)
मारी शोक असे अने स्त्रीने तो शोकना मुःख जेई मरण पण नथी
तेथी तमारे मारे परम प्रीती ले तेनुं नास कर, होय तो तमें
बीजी स्त्री लावो ॥ १ ॥ माटे अहो वालेसर उग्रसेनजीना घ-
रनेविषे आवो इहां अत्यंत रागे रंजीत चित्तश्री विकल चित्त
शुन्य ज्ञदय श्रश् गश् थकी राजे मती कहे जे के मारी आस्याना
विशराम के धाम तमे गो केमके मारे आधारें मारी आस्था
आधेयपणे रहिये तेथी हे मनवालेसरी विलंब म करो मारी
आस्यारूप वेल त्रुटी तो फरी संधासे नही तेथी हे साजन रथने
पागे वालो अने मारा मनना मनोरथ पुरा करो केमके तमारा
रथने मारा मनोरथ जेतुं साथ फरि मलसे नही ॥२॥
नारीपखोस्योनेहलोरे ॥ साचकजगनाथ ॥ म० ॥ -
श्वरअरधंगेंधरीरे ॥ तुंमुझफालेनहाथ ॥ म0 ॥३॥
अर्थ-नारी विनास्यो स्नेह यद्यपि स्नेहर्नु वास ह्रदयांतर
वर्ति ने परंतु नारी स्नेह लता ने स्नेहरूप फलनी प्रापका माटे
नारी ते शाक्षात् मूर्तवंत स्नेहज ने तेथी अहो नाथ जगतवासी
जीव ते नारी विना नेह न कहे ते साचुं कहे जो कदाचित्
नारीविनाज स्नेह थतुं होय तो महादेव सृष्टी संहार कर्ता कहे-
वाय तेणे पोताना अगमां पार्वती नारीने केम धारी लीधीन
करवा योग्य कार्य कां तमने तो तेम करवू नथी पण सगाश्
करीने पाणिग्रहम तो सर्व जगत कर ने अने तमे मुफने हाथे
नही कालो करपीमन तो करो ॥ ३ ॥

(११५)
पशुजननीकरुणाकरीरे ॥ आणीहृदयविचार ॥ म ॥
माणसनीकरुणानहीरे ॥ एकुणधरआचार ॥ म0 ॥४॥
अर्थ-हे प्रनु तमे पशुजननी करुणानो विचार ह्रदयमां
आल्यो जे एटला पशुनो संहार थशे माटे धिःकार पमो मारा
परणवाने तो एवा अविवेकी प्राणीउनी दया करीने रथ पागे
फेराव्यो तो तेथी असंख्यातगुण पुण्य प्रवल एवा मुझसरिखा
माणसनी दया नथी आवती ए कया घरनो आचार एटले ज-
गतमां हीनमांहीन अधिकमां अधिक जातोनां घरो मात्रमा एवं
प्रवर्तन नथी जणातुं ॥४॥
प्रेमकलपतरु दीयोरे ॥ धरियोजोगधतूर ॥ म ॥ च-
तुराश्रोकुणकहोरे ॥ गुरुमिलियोजगसूर ॥ म०॥ ॥
अर्थ-हे स्वामी तमे जेम कट्पवृक्ष श्रा नवसंबंधी मनोवां-
क बगे तेम प्रेमरूप कल्पतरु पण या नवसंबंधी मनोवांवितनो
पूरनारो ने एटले स्त्रीना नलारूप हावन्नाव मुखविकार मंद-
हास्य वक्र तीक्ष्ण कटाद तेमज मन लावता पटरस नोजन
तया अंतर पुष्पादिकनी सुरन्ति इत्यादिक मनोवांवित प्रेम क-
टपतरु नन्छेदीने योगरूप धतुरोधारण कस्यो केमके कुधापिपासा
शीत उषणदंशमशक ते शरीरनी साताने विषप्राय ने अशाताना
कारक माटे धतुरप्राय तो हे मनवडल एवो तमोने जगतमां
सूर के यावत् मात्र चंमा ग्रह नक्षत्र तारा स्थाने चतुरानो
सीखवनारो गुरु कहो ने स्वामी कोण मिट्यो आपने हाय रत्न
प्रायें किहांथी चढ्यो ॥ ५ ॥

(११६) मारुतोएमाक्युहीनहीरे ॥ आपविचारेंराज ॥ मा । राजसन्नामेंबेसतारे॥ किसडीबधसीलाज ॥ म ॥६॥ अर्थ-हे राजन् मने मूकीने तमे जागे तेमां मारी तो व- द नामोसी किंचित् मात्र नथी केमके तमे पोतानी स्वायें रथ पागे फेरव्यो तेथी में अकार्य कयुं एम कोइ केसे नहीं पण तमे मुझने परिहरो जगे ते तमें पोते तमारा चित्तमांज विचारो जे तमें तमारा बरोबरिया राजानी सन्जामां जा वेसशो तेवारें किसमी के केवी शोना पामशो एटले घणातो न कहेशे पण कोश्क बहु बोलो हशे ते तमने सनामां श्रावता देखीने कसे जे जूठे आ पुरुषत्व धर्मवंत पुरुष आव्या तेवारें केवी लाज वधशे घणी सरम जेवी वात . माटे हजी कांश बगड्यु नश्री तेथी रथ पानी फेरवो ॥६॥ प्रेमकरेजगजनसहुरे ॥ निरवाहेतेर ॥ मग ॥ प्री- तकरीनेगेडीदेरे ॥ तेसुनचालेजोर ॥ म ॥ ७॥ अर्थ-संसारी जीव मात्र रागी ने माटे प्रीत तो करे केमके सरागीपणुं ते प्रीतरूप कार्यनुं कारण ये परंतु हीनाधिक वचन न विचारतां प्रीतनो निरवाह करे तेवा प्राणी जर के वीजा जाणवा पण तमे तेवा नथी एटले तमे प्रीत करवामां गे परंतु प्रीतनो निलाव तमथी न थाय ।। दोहा॥प्रीत रीत अति कग्नि हे समज करश्यो कोय ॥ नांग नखंता सोहली लहिरां मुसकल होय ॥ १ ॥ तो हे वहन जे प्राणी प्रथम तो अत्यंत प्रीत वांधे (११७) फरी तेज प्रीतने गेमी त्रोमी नाखे ते प्राणी साथे जोर न चाले जेम पराणे प्रीत न थाय एवी केवत ॥ ७ ॥ जोमनमांएहहरे ॥ निसपतिकरतनजाण ॥ मा निसपतिकरीनेगंमतारे ॥ माणससहुये नुकसाण ॥ मन ॥ ७ ॥ अर्थ-जो आपना चितमा प्रथमश्रीज एवं हतुं जे तोरणथीज रथने पागे फेरवशुं एटले प्रथमथीज मने गेमवानी वा हती तो जाण के० ते चा तमारा मनमां जाणीने निसपति करतन के० संबंध न करता एटले तमोने मारी साथ संबंध कर, योग्य न हतुं ते तमे पोतेज विचारो पण स्त्री मात्रनी जिहांसुधी सगा- इन यश तिहां सुधी सर्व जनथी संबंध ने अने जेवारें सगाइ थप तेवार ते पुरुपथी संबंध रह्यो परे ते पुरुप जेवारें गमि आपे तेवार ते स्त्रीने वीजो पुरुप तो रांधेली हामी प्राय जाणी ने नज वांचे अथवा काईक वां तेने वीजा पुरुष कहे के अहो लला आदमी तमने ए विना वीजी कोइ स्त्री जगतमां नयी मलती शु? केमके एनी तो सगाइ थइ हती तेणे मूकी दीधी तथी विषकन्यादि दूषणविना सगाश् यया पठे कोण मूके माटे सगा यया पो गमवू तेतो माणसनुं नुकसान के तेह्ने अग्तुं दोप प्रगट करीने कलंकित कर वे ॥ ७ ॥ देतांदानसंवत्सरीरे ॥ सहुलहेवंतिपोष ॥ म0 ॥ सेव कवंचितनवीलहेरे । तेसेवकनोदोष ॥ मन ॥ ए॥

(११६) मारुतोएमाक्युहीनहीरे ॥ आपविचारेंराज ॥ म० ॥ राजसन्नामेंबेसतारे ॥ किसडीबधसीलाज ॥ म०॥६॥ अर्थ-हे राजन् मने मूकीने तमे जागे तेमां मारी तो ब- द नामोसी किंचित् मात्र नथी केमके तमे पोतानी इच्छायें रथ पागे फेरव्यो तेथी में अकार्य कयु एम को केसे नही पण तमे मुकने परिहरो गे ते तमें पोते तमारा चित्तमांज विचारो जे तमें तमारा बरोबरिया राजानी सन्जामां जा सशो तेवारें किसमी के केवी शोना पामशो एटले घणातो न कहेशे पण कोश्क बहु बोलो हशे ते तमने सनामां आवता देखीने कहेसे जे जूठ आपुरुषत्व धर्मवंत पुरुष आव्यां तेवारें केवी लाज वधशे घणी सरम जेवी वात डे माटे हजी काश् बगड्युं नश्री तेथी रथ पागे फेरवो ॥६॥ प्रेमकरेजगजनसहुरे ॥ निरवाहेतेर ॥ म० ॥ प्री- तकरीनेोडीदेरे ॥ तेसुनचालेजोर ॥ म0 ॥ ७॥ अर्थ-संसारी जीव मात्र रागी ने माटे प्रीत तो करे केमके सरागीपणुं ते प्रीतरूप कार्यनुं कारण परंतु हीनाधिक वचन न विचारतां प्रीतनो निरवाह करे तेवा प्राणी जेर के० वीजा जाणवा पण तमे तेवा नथी एटले तमे प्रीत करवामां गे परंतु प्रीतनो निनाव तमथी न थाय ।।दोहा।।प्रीत रीत अति कठिन हे समज करयो कोय ॥ नांग नखंता सोहली लहिरां मुसकल होय ॥ १॥ तो हे वसन जे प्राणी प्रथम तो अत्यंत प्रीत वांधे ( १९७) फरी तेज प्रीतने गेमी त्रोमी नाखे ते प्राणी साथे जोर न चाले जेम पराणे प्रीत न थाय एवी केवत ॥ ७ ॥ जोमनमांएहवूहतुंरे ॥ निसपतिकरतनजाण ॥ मा निसपतिकरीनेगंमतांरे ॥ माणससहुये नुकसाण ॥ मन ॥ ७॥ अर्थ-जोआपना चितमां प्रथमधीज एवं हतुं जे तोरणश्रीज रथने पाडगे फेरवशुं एटले प्रथमधीज मने बोमवानी चा हती तो जाण के ते चा तमारा मनमा जाणीने निसपति करतन के० संबंध न करता एटले तमोने मारी साथे संबंध करवू योग्य न हतुं ते तमे पोतेज विचारो पण स्त्री मात्रनी जिहांसुधी सगा- इन थइ तिहां सुधी सर्व जनश्री संबंध ने अने जेवारें सगाइ थश् तेवारे ते पुरुषथी संबंध रह्यो पजे ते पुरुष जेवारें गमि आपे तेवार ते स्त्रीने बीजो पुरुष तो रांधेली हामी प्रायें जाणी ने नज वां अथवा काईक वांजे तेने बीजा पुरुष कहे के अहो नला आदमी तमने ए विना बीजी कोइ स्त्री जगतमां नथी मलती शु? केमके एनी तो सगाश् श्रश् हती तेणे मूकी दीधी तेथी विषकन्यादि दूषणविना सगाइ थया पछे कोण मूके माटे सगाश् श्रया पजे गंमतेतो माणसनुं नुकसान ने तेहने अग्तुं दोष प्रगट करीने कलंकित करने ॥ ७ ॥ देतांदानसंवत्सरीरे ॥ सहुलहेवंडितपोष ॥ म ॥ सेव कवंबितनवीलहेरे । तेसेवकनोदोष ॥ मन ॥ ए॥ ॥

(१२०) अर्थ-हे स्वामी सर्व लोक मुफने आवी कहे जे जे ए तारा नारनी शी चाल जे जे तोरणे आव्या तुऊने मूकी गया ते- वारे अमे सर्व लोकें जाएयु जे नेमनाथथी कामरूपी रोग गयो तेमाटे ब्रह्मचारी ने परंतु राजेमती एक रहितो शुं पण ते तो अनेकांतिक जोगवे ने ने फरी ब्रह्मचारी कहेवाय ने तेथी तुं जश्ने समजाव के जो ब्रह्मचारी नाम कहावो तो हुँ अरज करूँ बुं जे एक गुह्य घटतुं नथी एटले लोक जाणी शके ए शानो गुह्य बुपावq शुं लोक सर्व जाणे जे ए अनेक लोगवे ने ने फरी ब्रह्मचारी निकामी नाम धारवु ए तो अघटतुं गुह्य ने घटतुं गुह्य तो तेने कहियें जेने लोक न जाणी शकें अने जो लोके जाणी लीधुं तो शानुं गुह्य चतुरनुं गुह्य तो जन्मारो वहि जाय तोपण को लोक जाणी शके नही परंतु तमारुं गुह्य तो हवे रझुंज नही लोकमां प्रगट श्रइ गयुं जे अनेकने जोगवोज जगे तो एक मने लोगववामां शुं ब्रह्मचर्यनो जंग श्र जाय ने अने जो ब्रह्मचर्यने अखक पाल्या चाहोगे अनेकांतने नोग- वq मूकी द्यो पण तमे तो बे घोमे चमो गे अनेकांतने लोगवो गे ने फरी ब्रह्मचारी नाम धरावो गे ॥ १२ ॥ जिजोणीतुमनेजोजरे ॥ तिणजोगीजोवोराज ॥ म ॥ एकवारमुझनेजुरे ॥ तोसीजेमुझकाज ॥ म ॥ १३ ॥ अर्थ-हे स्वामी हुँ जिण जोणी के जे जोवानी रीतें तुमने जो के देखुं एटले सराग वर्तियें एकाग्र तदाकारें सलुणे नेत्रे हुँ तमोने निरखाण करुं बु ते मारा नेत्रोथी निरखवानुं सराग

(११)
मारा मनथी लिप्यु नथी माटे हुँ आपथी अरज करुं नु के जे
रीतें हुँ तमोने निरखं बुतेवीज रीतें तमे पण मुझने रात्र दीवस
दयनेत्रे जून तो मोटी कृपा करो कदाचित रात्र दिवस न
जून तो रह्यं पण एकवार तो मुझने जून तो पण मारुं वांछित
कार्य सिद्ध थाय ॥ १३ ॥
मोहदशाधरीनावनारे ॥ चितलहेतत्वविचार ॥
म॥ वीतरागमनादरीरे ॥ प्राणनाथ निर-
धार ॥ म० ॥ १४ ॥
अर्थ-एटला सुधी तो राजेमतियें -पोतानी सखि संघाते श्री
नेमनाथ संघाते मोहदशानी विवस्था संबंधी मोहनीनां वचन
नाष्या हवे चित्तमां मोहदशायें बंधाणो मन तेज मननेविषे
नावना के बार नावनामांथी यहां प्रस्तावें एक एकत्व नावनाज
उचित ने फरि एज नावनाने आशयें सूत्र कायें पाउली गाथाना
उत्तर पदमां एकवार मुफने जून एम केहेवाश्री राजेमतीजीयें जे-
टला मोहमयी वचन कह्या ते केहेता उतांज चित्तमा एकत्व ना-
वना आवी एटले मारो आत्म प्रव्य ते मारा आत्म प्रदेशोने
आधारें रह्यो ने तो मारे तेउने शो संबंध बे एवो आत्मतत्वनो
विचार के नेद ते राजेमतीजी पाम्या का पोतानी आत्माने
कहे के के हे आत्मा प्राणनाथ के प्राणोना नाथ जे नेमनाथ
स्वामी तेणे निरधार के निश्चे थकी वीतरागता आदरी के० ग्रहण
करी तो हे आत्मा तारो राग एहुने केम नेदी शके ते माटे
एहनो ने मारो शो संबंध एम एकत्वने विचारता हवा ॥ १४ ॥

(१२५) सेवकपणतेआदरेरे ॥ तोरसेवकमाम ॥ म० ॥ आशय साथैचालीयेरे ॥ एहीजरूपँकाम ॥ म० ॥२५॥ अर्थ-हवे राजेमतीजी नीतीना पदें सन्मुख दृष्टीय एकत्व- नावना नावन करे ने हे मारा आत्मा तने नेमनाथजी सायं स्वामी सेवक संबंध करवू योग्य हतो केमके ते संबंध कस्या उपरांत परवश वर्तिपणे प्रवर्त्तवं पसे अने जे परवश वर्तिपणे प्रवर्त्तवं ते स्वेगचारीने नरकप्राय ने परंतु ए वात प्रथमथी विचारवी योग्य हती हवे पाउलथी विचार करे शी सिद्धी तेमाटे स्वामी ये वीतरागता आदरी तेज सेवकपण निश्चेश्री अंगीकार करे ते वारे सेवकनो माम के धर्म स्थिर रहे माटे अहो मारा आत्मा स्वामीना मननो आशय के अभिप्राय तेनी साथे चालीये एटले अभिप्रायानुजायी चालिये स्वामीना आशय साथे प्रवर्तवू तेज रू° काम के एटले सेवकनो सेवकत्व धर्म ते एहिज के जे पोताने हित अहित न जूए पण स्वामिनी आज्ञा प्रमाणे वर्ते एज सेवकपणाचं लक्षण ॥ १५ ॥ त्रिविधयोगधरीआदखोरे ॥ नेमनाथन्नरतार ॥ म ॥ धारणपोषणतारणोरे॥ नवरसमुगताहार ॥ म० ॥१६॥ अर्थ-माटे श्री नेमनाथ स्वामिये त्रिविध धरी के त्रण प्र- कारने धरी योग आदखो एटले मनथी वचनथी अने कायथी योग आदस्यो तो तेज आशय लेइनें मुझनेपण तेज योग धारवू रूई काम ने परंतु मारा मननों वहन श्री नेमनाथ नार के हेवो ने मारा आत्मिक गुणोनो धारण के आधार ने वली (१२३) मारा आत्मिक गुणोनो पोषण के पुष्टर्नु करनारपण एहिज ले तेमज मारे संसारसमुथी तारनारपण एहिज ने वली शृंगार हास्य करुणा रौष वीर नयानक बीनत्स अजुत शांत ए नव र- सरूप मुगता के मोतीनो हार मारा कंग्नो शृंगाररूप ते ए. हिजबे एटले निरुपम आत्मिकस्वरूप ते अदितीय शृंगार अ- नादि कनकोपलीनी परें प्रकृत पुरुषनी जोडीथी वियोग तेथी अतींजियनो हर्षोत्कर्ष ते थयु परम हास्य रस सर्व जंतुने अजय दान देवू ते करुणारस कर्मने विदार, ते रौषरस इत्यादिक सर्व रसोनो संलव यथातथ्य विचारी लेजो आई लिखतां वधी जाय माटे न लख्यो ए नवरसोना शुलशुनंतर नाव तरंगरूप घणा मोती ते माटे हार संझा बांधी ॥ १६ ॥ कारणरूपीमन्नुन्नज्योरे ॥ गएयोनकाजअकाज ॥ म ॥ कृपाकरीमुदीजीयरे॥आनंदघनपदराज ॥म॥१७॥ अर्थ-अहो नेमनाथ परमेश्वर में तमोने नज्यो के सेव्यो ते कारणस्वरूपी सेव्यो एटले मारा मनमां परमेश्वरना स्वरूपरूप कारण प्रवर्ति प्रवर्तशे तेवारें मारु आत्मस्वरूपरूप कार्य सिध्ध थाशे निश्चेथी एम जाणीने जज्यो परंतु तमारो सेवन करते बते सें कार्य अकार्य गर्यो नही एटले जम संसारी शब्दादिकर्नु सेवन ते करणीय अने दीक्षानुं सेवन ते अकरणीय ते वेदुने गण्यो नही एक परमेश्वरने स्वरूपेंज सेव्यो माटे हे परमेश्वर हवे मारा उपर कृपा करीने अथवा कृपा के प्रसन्न थझ्ने आनं- दघन के निरवाणपद संबंधी राज के ० उकुराश् ते मुफने दी- ॥

(१२५) जीये के बक्षीय ॥ १७ ॥ इति नेमनाथ जिनस्तवन संपूर्ण ॥ इति श्री आनंदघनकृत बावीसी संपूर्ण ए बावीसी तवनोनो टवो ज्ञान सारजीयें श्री कृष्णगढे रहिने सर्वत् १७६६ ना जादरवा शुद्ध १५ ना दीवसें कस्यो ने तेनो जावार्थ लहीने गयो ने तेमां जूलचूक रहि होय ते वाचनार सज्जनोए सुधारी पांचवू हवे फरी आनंदघनजीना पोतानाज करेला बेला बे तवनो हता ते बे प्रत उपरथी जड्या ते बे प्रतना लखनारें एवं लख्यु हतुं जे ए तवनो आनंदघनजीना स्वकृत चे माटे ते बेतवन लिखीयें वैयें अने ए बे स्तवननो टबो ज्ञानविमलजीकृत वे एवं एक प्र- तमा लख्युं हतुं ॥ ॥ अथ श्रीपार्श्व जिनस्तवन लिख्यते ॥ ॥राग सारंगरसीआनी देशी ॥ ध्रुवपदरामीहोस्वामिमाहारा॥निकामीगुणराय॥ सुग्यानी ॥ निजगुणकामीहोपामीतुंधणी ॥ ध्रुव आरामीहोथाय ॥ सुग्यानी ॥ध्रु० ॥ १ ॥ अर्थ-ध्रुव के निश्चलपद जे सिघतापणुं तेना रामि के र- मणहार जे प्रत्तु ते मारा स्वामी ने वली कामकंदर्पना अजिलाप रहित ने माटे निकामी ने तथा अष्टगुणे करी सहित माटे गु- गणराय अव्यावाध सुखना नोगी ने केवल ज्ञाने सहित माटे सुग्यानी ने पोताना गुणना अनिलापी ने एटले स्वस्वजाव प्र- गथ्यो तेना अर्थी ले माटे सम्यदृष्टी जीव ते तमारा जेवो (१२५) धणी पामीने ध्रुवपद आरामी के अचल सुखी नित्य आत्मा- रामी थाय केमके जे परमात्माने सेवे ते परमात्मा थाय ॥१॥ सर्वव्यापीकहेसर्वजाणंगपणे ॥ परपरिणमनस- रूप ॥ सुण ॥ पररूपेंकरीतत्वपणुंनही ॥ खस- ताचिदरूप ॥ सु० ॥ध्रु॥२॥ अर्थ-हे प्रनु तमने सर्वज्ञपणा माटे केटलाक सर्वव्यापी केहे ने तेतो आरोपें घटे ने परंतु जो वस्तु धर्मे सर्वव्यापि कहे तो दोष उपजे केमके जे परमां व्यापे ते परपणे परिणमे अने परप- रिणमन स्वरूप थंये तो व्यनो अस्थिर स्वजाव तथा अनव्य स्वनावरूप दूषण थाय वली पररूपे एटले अन्य व्यरूपें थयो तो तत्वपणुं न लहे माटे पोतानी सत्ताज चियूपज्ञान स्वरूप में तेणे करी तत्वपणुं कहियें ॥२॥ शेयअनेकेंहोझानअनेकता ॥ जलनाजनरविजे- म ॥ सु० ॥ अव्यएकत्वपणेगुणएकता ॥ निज- पदरमताहोखेम ॥ सु ॥ध्रु० ॥ ३॥ अर्थ-वली झेय जे सर्व भव्य ते अनेक वे तेने झाने करी जाणे तेणे करी आत्मानुं ज्ञान अनेक बे एटले झेयना नेदें ज्ञानपण अनेक रूप ने यद्यपि सूर्य एक ने तोपण जलनाजनमांप्रतिबिंब पळवे करी अनेक जणाय ने तेमज झानगुणाधि करणजूत सर्व आत्मनावर्नु अस्थलीनूत जे जीव ऽव्य तेने एकपणे गुणनो पण एकपणो जाणवो केमके पर्याय अविनाग अनेकता पण झायकरूप कार्य ॥

(१२६) अनेदें ज्ञानगुण एक ने तेथी सर्व गुण पोतपोतानुं खेत्र जे भव्य तेमां रमतां हम कल्याण ने एटले कोई गुण परपरिणामी नथी। परगतशेयनेजाणवे ॥ परदेउँथयुंज्ञान सु०॥ अस्तिपणुंनिजत्रेतुमेकह्यो ॥ निर्मलतागुण- मान ॥ सु० ॥ध्रु॥४॥ अर्थ-स्वअवगाहनाथी पर के अन्य क्षेत्र रह्यं जे जीव- प्रव्य तथा अजीव व्यरूप ज्ञेय तेने मात्र जाणवे करीने ए झान परदेत्री थयुं पण जे गुणी होय ते गुणथी अन्नेदपणे होय तेथी ज्ञान ते निजक्षेत्र के पोताना असंख्याता प्रदेशे आत्मा मध्ये व्यापकपणे रघु ने ते माटे तमे एने अस्तिपणुं कडं ते ज्ञानमां निर्मलता स्वन्नाव के तेथी ए ज्ञानमा प्रव्य शारीसानी- परे जासे ने परंतु ज्ञानने क्षेत्रे ज्ञेय जातो नथी अने ज्ञान ते ज्ञेयमां आवतुं नथी ॥४॥ यविनासेहोज्ञानविनिश्चरू ॥ कालप्रमाणेरेथाय ॥ सु०॥ स्वकालेंकरीस्वसतासदा॥ तेपररीतेन- जाय ॥ सु० ॥ध्रु० ॥५॥ अर्थ-कोइ केहेसे जे ज्ञेयघटपटादिकने विनाशे झानपणविना शीक ते अतीत अनागत वर्तमानने परावर्त जे अनागत पर्याय ते वर्तमानपणुं पामे वर्तमान पर्याय ते अतीतपणुं पामे ते सर्व पर्यायनो नासन धर्म झानमध्ये ने ते नासन पर्याय ए रीतें प- रिणमें ने तेथी ज्ञानमध्ये विनाशीक धर्म ने तेने उत्तर कहे (१२७) जे स्वकालें करी पोताना उत्पाद व्ययरूप परिणमन जोतां ए ज्ञान उत्पादव्ययरूप ने तोपण एनो स्वसत्ता धर्म ने केवारें पर सत्तापणुं पामे नही परानुजायीनी चालने ग्रहण करे तेत्री स्वरूप धर्म ने ॥ ५॥ परजावेंकरीपरतापामता ॥ स्वसत्ताथिरग- ण ॥ सु० ॥ आत्मचतुष्कमयीपरमांनही । तोकिमसहूनोरेजाण ॥ सु ॥ ध्रु० ॥ ६॥ अर्थ-वली परजावें करी पर नावना जाणंगपणा माटे ज्ञान ते पर थाय परतापणुं पामें पण स्वसत्तारूप ले ते स्थिर स्थानक ने माटे जे स्वसत्तारूप होय ते केवारें परपणुं पामे नही एटले आत्मचतुष्कमयीपणो ते परमांन पामियें जे स्वभव्य स्वदेत्र स्वकाल स्वनावपणे आत्मानो धर्म होय ते अन्यमां न पामियें एम निरधार कस्यो इहां कोई पुजे जे तेवारे ज्ञान सर्व परज- व्यनुं जाण केम थयुं॥६॥ अगुरुलघुनिजगुणनेदेखतां ॥ व्यसकलदेख- त ॥ सु०॥ साधारणगुणनीसाधर्म्यता ॥ द- प्पणजलनेदृष्टांत ॥ सु० ॥ध्रु० ॥७॥ अर्थ-तेने उत्तर कहे जे जे जीवादि सर्व प्रव्यमा अगुरु ल- घुधर्म ने ते सर्व व्यने साधारण ते जीवमापण सर्व व्यापी वे ते पोतानो अगुरु लघु नाव देखतां सर्व व्यने देखे सर्वने जाणे एटले दर्शनपण उपयोग झानपण उपयोग अने साधारण

H
(१२)
गुणने नित्यत्वादिकने तथा अगुरुलघुत्वादिकने समान धर्मि
तेथी एकने जाणवे सर्वनुं जाण थाय जेम पारसीमां सर्वनुं प्रति
विव पके चे पण जेनुं प्रतिबिंब आरीसामां पमे वे ते वस्तुमा
आरीसो प्रवेश करतो नथी अने ते वस्तु पण आरसीमा प्रवेश
करती नथी तेमज जल के पाणीनो दृष्टांत पण जाणवो तेज
रीतें ज्ञान ज्ञेय मध्ये परिणमतो नश्री अने डेय ज्ञान मध्ये परिण.
मता नश्री एरीतें स्वअवगाहनागत ज्ञानगुण ते आत्मानुं स्वरूप ने
श्रीपारसजिनपारसरससमो॥ पणश्हांपारसना-
हिं ॥ सु० ॥ पुरणरसी-होनिजगुणपरसनो ॥
आनंदघनमुझमांहिं ॥ सु० ॥ ध्रु० ॥ ७ ॥
अर्थ-एवा पार्श्वनाथ नगवान पारस पाषाण समान ने जेम
पारस पाषाणने फरसवे-लोह ते कंचन-थाय अशुद्धता टाले तेम
पार्श्वग्रन्नुने योगें सेवक परमात्मा श्राय पण इहां पार्श्वनाथ नग-
वानमां पारस पाषाणनो रस नथी पण, पोताना अनंत ज्ञाना-
दिक गुणरूप पारस पाषाणनो पूर्ण रसीने ते अनंत आनंद-
म माहरा माहे पण वे परंतु सत्ता रूपें अने तमारे प्रगट ने
माटे तमे पूज्य जो ईश्वर गे॥॥ इति पार्श्व जिनस्तवनसमाप्तः ॥
॥ अथ श्रीमहावीर जिनस्तवन लिख्यते ॥
॥ राग धन्यासरी॥
वीरजीनेचरणेलागुं॥ वीरपणुंतेमागुरे ॥ मिथ्यामोहति
मिरन्नयनांगु ॥ जितनगारंवागुरे ॥ वी० ॥१॥

(१२ए) अर्थ-डे श्रीमहावीर नगवान चोवीसमा तीर्थकरने पगे ला- गीने दायकवीर्यपणुं मांगु लु जे वीर्यना नवास थकी मिथ्यात्व ते कुश्रयारूप तथा मोह ते मूढतारूप तद्रुप जे तिमिर के अंधकारनुं जय ते दूर गयुं ने एवा हे प्रनु तमे अनादि कर्म शत्रु जीतिने जीतनुं नगारुं वजाव्युं ते वीर्य मांगु वं जे वीर्यश्री हुँ पण कर्म शत्रुने जीतुं ॥१॥ उनमथ्थवीरयलेस्यासंगे । अन्निसंधिजमतिअंगेरे ॥ सु- क्ष्मथलक्रियानेरंगे ॥ योगीथयोउमंगेरे ॥ वी० ॥२॥ अर्थ-हे प्रनु बास्थवीर्य ते क्षयोपशमी वीर्य ते लेस्यायें जे परिणाम्यो ते अजिसंधिज वीर्य अनेक कर्म ग्रहण करे जे मतिपूर्वक उपयुक्तवीर्य ते अन्निसंधिज वीर्य कहिये ते सूक्ष्म क्रिया कंपनरूप स्थूल क्रिया आकुंच प्रसारणरूप एटले नाव योग तथा अव्ययोगरूप सूक्ष्म तथा स्थूल क्रियाने रंगे योगवंत श्रयो थको आत्मा संसार मध्ये उमंग पामि रह्यो ने ए विचार कम्मपयमी ग्रंथ मध्ये ॥५॥ असंख्यमशेवीर्यअसंदेखें।योगअसंखितकंखेंरे॥पुलग- तेणेलेसुविशेषे ॥ यथाशक्तिमतिलेखेरे ॥ वी० ॥३॥ अर्थ-आत्माना असंख्याता प्रदेश ने ते एकेका प्रदेशे अ- संख्याता वीर्य विनाग ने ए कम्मपयमी मध्ये योगस्थानकें कह्या ने ए रीतें जीवने योगपणो असंख्यातो ने एटले जे क्यो- पशमी वीर्य असंख्यातो ते योगरूप ने तेणे करी जीव कर्म- पुमलना समूहने लीयें योगविशेषे विशेष कर्मने लीये यथा के. जेहवी योग बलशक्ति तेवा कर्मना दल जीवलीयें एमति जाणवी. ९ (१३) जत्कृष्टंवीरयनेवेसें ॥ योगक्रियानवीपेसेरे ॥ योगतणीध्रु- वतानेलेसें ॥ आतमशगतीनखेसेरे ॥ वी० ॥४॥ अर्थ-अने जिहां उत्कृष्ट के अनंतो अचलवीर्य तिहां कर्म न लागे अने चलवीर्य होय तिहां कर्म लागे जे प्रदेशोमां उत्कृ ष्टवीर्य होय तिहां योग्यक्रिया जे कर्म ग्रहणरूप क्रिया ते पेसी शके नही एटले आत्माना आठ रुचक प्रदेश तिहां कर्मग्रह- रूप योगक्रिया नथी वली योगनी ध्रुवता के० निश्चलता ने तेनो लेश जिहां होय तिहां आत्मशक्तिप्रतें कोई कर्म खसावी शके नही एटले ते प्रदेशे आवरण नाव न करे ॥४॥ कामवीर्यवशेजेमन्नोगी॥तेमातमथयोनोगीरे॥ सूरप- णेआतमनपयोगी॥ थायतेहनेअयोगीरे ॥ वी ॥२॥ अर्थ-जेम काम के० अनिलाषी वीर्यने वसें जेम लोगी पु- रुष सर्व परजावने वांछे तेम आत्मा परजावनो जोगी यो अने तेहिज आत्मा सूरपणे परिणमे जे मारा स्वरूप विना पर- नावमा पेसवुज नही एवी प्रतिज्ञा पालतो आत्मोपयोगी बातो अयोगीपणुं प्रगट करे एवं सूरवीरपणुं हे वीर परमश्वर, तमारूं घणु उत्कृष्टुं वे ॥५॥ वीरपणुंतेआतमगाणे॥जाएयुतुमचीवाणेरे॥ध्यानविना- णेशकतिप्रमाणे ॥ निजध्रुवपदपहिचाणेरे ॥ वी० ॥६॥ अर्थ-एवं वीरपणुं ते आत्माने स्थानकें ने एटले आत्ममांहे जवे ते में तुमारी वाणीथी जाण्युं ते हवे ध्यानने विझाने तथा शक्तिने प्रमाणे जेम जेम आत्मा मूलवीर्य वीरपणुं चिंतवीयें ॥ . ॥

(१३१) जाणीये तेम तेम जीव तेमां रमीने पोतानुं ध्रुवपद के निश्चल परमानंदपदने पहिचाने के उलखे ॥६॥ आलंबनसाधनजोयागपरपरिणतिनेजागेरे॥अदयद- निज्ञानवैरागे॥ आनंदधनमनुजागेरे ॥ वी० ॥ ७ ॥ अर्थ-परंतु ते परने अविलंबन करी जे साधन करवू तेने त्यागें एटले परालंबनपणुं गंमे परपरिणति नागे के जाय तेथी श्रद अप्रतिपाति क्षायिक केवलदर्शन केवलज्ञान अने वीतरागता ते यथाख्यात चारित्रं लयलीन श्रयो को आनंद घनशब्दं परमानंदमय प्रनुता जागे॥७॥ इति श्रीमहावीरजिन स्तवन समाह ॥ इहां श्रीज्ञानविमलसूरियें तथा पंमित देवचंद्र- जीये पण ए चोवीसीना पाबला वे स्तवन कस्या ने तेमां ज्ञान- विमलजीये तो चोवीसे स्तवननो टबो पण कयो ने अने देव- चंजीकृत टवो नश्री कदापि हसे तोपण मारे जोवामां तथा सांजलवामां आव्युं नथी तोपण इहां वावीस स्तवनोनो बाल- बोध ग्यान सारजीना करेला बालबोध उपरथी संक्षेपीने लख्यु माटे एमनाज करेला पाग्ला वे स्तवनो अर्थ सहित लखिये यें।। ॥ अथ श्रीपार्श्वजिनस्तवन लिख्यते ॥ ॥ शांतिजिन एक मुफ वीनती ए देशी ॥ पासजिनताहरारूपy ॥ मुझप्रतिन्नासकेमहोय- रे॥ तुझमुझसताएकता ॥ अचल विमलप्रकल- जोयरे ॥ पास ॥१॥ ए पाकणी वे ॥

(१३५)
अर्थ-अहो पार्श्व परमेश्वर तमारां स्वरूपर्नु मुझने प्रतिनास
केप्रकर्षण आजास एटले साक्षात्कार केमहोय केमथाय विचारी
जोतां तो तारे मारे सत्ता एक ने माटे अनिन्नता ने एटले नि-
नन्नाविपणा विना तारा स्वरूपर्नु मुझने प्रतिज्ञास केम थाय
वली निश्चें नयथी हुँ मारा स्वरूपने संजारु तो जेम तुं तारा
स्वरूपथी त्रणे कालें चट्यो नही तेम हुँ पण मारा स्वरूपथी
चट्यो नयी वली जेम तुं निर्मल तेम दुं पण कर्ममल रहित
वली जेम तुजनें कालादिके कट्यो नही तेम निश्चें कालादिके
हुँ पण अकल वं माटे एत्रणे व्युत्पत्तिये एकता जोय के० देखीने
अहो पार्श्वजिन तारूं रूप निन्नपणे प्रत्यद केम करी शकुं॥१॥
मुझप्रवचनपदथी ॥ निश्चयन्नेदनकोयरे ॥ विवहारेल-
खिदेखीयें ॥ नेदप्रतिन्नेदबहुलोयरे ॥ पास ॥२॥
अर्थ-हवे परमेश्वर उत्तर कहे जे के हे आनंदघन निश्चे नयनी
अपेक्षा करियें तो तारे मारे ए परमात्मा ए जीवात्मा एवो निन्न ना-
वीपणानो नेद कोय नथी अने व्यवहार नयनो आश्रय करीने
देखीयें तो एटले शदय नेत्रे हेतु प्रतिहेतुयें अवलोकन करियें तो
एजीवते लोय के लोकनेज विषे बहु के घणा नेदप्रति नेद श्राय
एक देवता एक मनुष्य तेमांवली देवता देवतामां मनुष्य मनुष्यमां
वली तेज जीवने नरक प्राप्त थयु ए प्रतिबेद तेमां पण एक पेली
नरके एक सातमी नरकें एरीतें प्रतिबेदमा प्रतिवेदघणा श्राय॥॥
बंधनमोखनहीनिश्चयें॥ विवहारेनजदोयरे॥ अखंडित-
अबाधितसोयकदा ॥ नितअबाधितसोयरे ॥पास॥३॥

(१३३) अर्थ-वली हे आनंदघन निश्चेनयेंज जो आत्माने अवलोकन करियें तो आत्मा त्रणेकाले कर्मबंधने न बंधाणो केमके निश्चेथी जीव अरूपीज कह्यो तो अवस्तुनो बंधशुं अने बंध नही तो मोक्ष के मूकी जज नथी एटले निश्चेनये बंध मोद नथी अने व्यवहार नयासरी बंध मोद ए बे नज के० अवधार ए- टले व्यवहारनयें ए आत्मा अखंमित नही अक्षरनो अनंतमो विजाग ज्ञान रहि गयुं ते माटे अनादि नही पर्याय मरण माटे अचल नही गत्यागत करवा माटे नित्य नही दीण विनश्वर कमपीमित माटे अवाधित नही ए रीतें व्यवहार नयाश्रयी सोय के आत्मा ने तेज आत्मा निश्चेनय विचारियें तो आव रुचक प्रदेशथी ए आत्मानुं स्वरूप त्रणे कालें अखंमित ने अणा ए अपऊवसि ए नंग माटे अनादि ने आत्माने सर्वथा ज्ञाननो अभाव न थयो माटे अचल त्रणेकालें अनाश अपेदायें नित्य ने अवाधित ते अनादि स्वरूपनी अपेक्षायें बाधा पीमा नही माटे अव्याबाध ए रीतें सोय के आत्मा ने ॥३॥ अन्वयहेतुव्यतिरेकथी ॥ अंतरोतुझमुझरूपरे ॥ अंतरमे- टवाकारणे ॥ आत्मस्वरूपअनूपरे ॥ पास ॥ ४ ॥ अर्थ-हे प्रन्नु अन्वय हेतुथी तथा व्यतिरेक हेतुथी एटले स्वरूपने अन्नावें परमात्मानो अन्नाव तेथी तारा रूपथी तुं रहित तेने व्यतिरेक कहिये ते व्यतिरेक हेतुथी तारा मारा स्वरूपमा अंतर के नेद पड्यो नेते तारे मारे अंतर मिटाववाने अन्वय हेतु कारण अनुप के निरुपम एवं जे तारा आत्मानुं श्रा-

(१३४)
त्मस्वरूप ते अन्वय हेतुथी वे एटले जे उते ते उतुं ते
अन्वय कहिये ॥४॥
आतमतापरमात्मता ॥ शुधनयन्जेदनएकरे ॥अवर-
रोपितधर्म ॥ तेहनानेदअनेकरे ॥ पास ॥५॥
अर्थ-हे प्रच, मारा आत्मानेविषे रह्यो जे आत्मत्वधर्म तेने
विषे रही जे आत्मता तेमां अने परमात्मानेविषे रही जे परमा-
त्मता तेमां नेद किंवा अजेद तेनुं उत्तर जे हे आनंदघन, तारा
आत्मा अने मारा परमात्मामां शुष नय के निश्चे नयथी कोय
नेद नथी केमके अवर के स्वरूपथी व्यतिरिक्त यावन्मान जे-
टला संयोगजन्य आरोपित धर्म के कमें आरोपित ने तेना अ-
नेक नेद ने यथा कवटुं हाटक कवडं नाटक काटक कबहुं कहूं
कवटुं साटक कबहुं फाटक चेकट कबहुं रहुं करमकी कैसी वात
कहुँ एम अनेक नेद ॥ ५॥
धरमीधरमथी एकता ॥ तेहमुझरूपअन्नेदरे ॥एकसत्ता-
लखएकता ॥ कहेतेमूढमतिखेदरे ॥ पास ॥ ६ ॥
अर्थ-हे आनंदघन, आत्मत्व धर्म सहित ते आत्मा तेना
रूपमां अने मारा स्वरूपमां अनेदपणुं ने केमके आत्मत्वधर्म
सहित हुँ बुं तेमज बीजो जे आत्मत्व धर्मे सहित थयो तेमां अने
मारामा नेद कांइ नथी परंतु परमात्मानी सत्ता जेम निर्मल ले
तेम हुँ शरीरमा रह्यो श्रको त्रणे काले कर्मलेप रहित निर्मल डं
एवं जे एकता के एकतापणुं ते अबैतपदी लख के लिखे के
कहे तेनेविषे मूढमति के० मूर्ख बुद्धीनो खेद के प्रयास ने
एटले हतग्राहीपणे अतात्विकपणुं वे ॥६॥

॥ (१३५) आतमधरमअनुसरी ॥ रमेजेआतमरामरे ॥ आनंदध- नपदवीलहे ॥ परमातमतसनामरे ॥ पास ॥७॥ अर्थ-हे आनंदघन, जे आत्मा आत्मधर्मने अनुसरी अंगी- कार करीने तत् तो रमे के प्रवर्ते तदाकारपणुं जजे ते आत्मानुं नाम अनिधेय राम कहियें फरी तस के तेज आत्मा- नाम आनंद शब्दें अनंता पदार्थोनुं योग्यता तद्रुप झाननो नराव ते संबंधनी पदवी जे मुक्ति पदवी तेज बहे के निदर्शन करे वली तेज आत्मानुं नाम परमात्मा पण कहियें ए रीतें अहो प्रनु, तमारा केवाश्री मुफने तमारा रूपनो प्रतिनास कर- तलवत् थयु ॥ ७॥ इति श्रीपार्श्व जिनस्तवन संपूर्ण ॥ ॥ अथ श्रीमहावीर जिनस्तवन लिख्यते । ॥ पंथमोनिहालुंरे वीजा जिनतणो रे ॥ए देशी ॥ चरमजिणेसरविगतस्वरूपरे ॥ नावुकेमस- रूप॥ साकारीविणध्याननसंचवेरे॥ए अवि- विकारअरूप ॥ चरम ॥१॥ अर्थ-हे शुद्ध चेतना चरमजिणेसर शासन नायक तेनुं स्व- रूप तुं चिंतव तेवारे शुध चेतना कहे - जे ते तो विगत स्व- रूपी ने एटले मनपर्याय झानीथी पण जेनुं स्वरूप जाएयु जाय नही तो हुँ शी रीतें जाए। शकुं वली सिघांतोमां सालंबन ध्यान कह्यु तो रूपविना आलंवन केम संजवे अने यालंबन- ने अलावे ध्याननो असंनव ते माटे साकारी के आकारसहि- (१३६) त विना ध्यान केम करी शकुं फरी ए परमेश्वर झानावरणादिक कर्मना विकाररहित माटे अविकारी तथा रूप आकाररहित माटे अरूपी तो एवा चरम परमेश्वर अलख स्वरूपीने स्वरूपे केम चिंतवी शकुं. आपसरूआतममारमेरे ॥ तेहनाधुरबे नेद ॥ असंखनकोसेंसाकारीपदेंरे ॥ नि- राकारीनिरन्नेद ॥ चरम ॥२॥ अर्थ-हे शुद्ध चेतना, तें कडं जे विगतस्वरूपिने शी रीते ध्यायी शकुं? ते तारूं वचन सत्यासत ने केमके अरूपीनुं ध्यान संजवे ते माटे सत्य अने तुं पण चेतना चिंतववारूप जो माटे धर्मे रहित अने हुँ पण आत्मा बतो अघरूपी ई मारा धर्मे रहित बुं एटले आपणे बे विगत स्वरूपीनो ध्यान ध्यायवाने निर्थक बीए परंतु तुज शुद्ध चेतना श्रश् थकी माराआत्मामां रमें तेवारें दुं पण आपसरूप जे मारो आत्मा तेमां रमुंजे आत्मा आप- स्वरूपें आत्मामां रमे ते आत्माने ध्याताध्येयपणुं फरी कडं ने केमके ते आत्माने तथा परमात्माने अनेद ने घनघातीआ चार कर्म खपीने आघातीमा चार कर्म अवशेष रही गया तेथी तेवा आत्माना प्रथमथी वे नेद थया एक साकारी परमात्मा बीजो निराकारी परमात्मा तेमां साकारी परमात्माना वली बे नेद ने एक तीर्थकर नाम कर्मोदयी साकारी वीजो अतीर्थकर नाम कर्मोदयी साकारी तेमां तीर्थकर साकारीपद उत्कृष्ट पदे १७० अने अतीर्थकर साकारी उत्कृष्टपदें नवकोमी केवली जे आका- (१३७) र सहित वर्ते ते साकारी कहियें बीजो परमात्मानो नेद आकार रहित माटे निराकारी ते अनंत सिखोना एक रूप माटे निर- नेद नेदरहित जाणवा केमके अनंतसिधोनो एक रूप माटे निरजेद जाणवा ॥२॥ सूखमनामकरमनिराकारजेरे॥ तेहन्नेदेनहींअंत॥निरा कारजेनिरगतिकर्मथीरे॥तेहअनेदअनंत ॥चरम॥३॥ अर्थ-फरी हे शुद्ध चेतना आ वचन कहुं बुं ते लामनुं व- चन ने जे निराकारना बे नेद एक सूदमनाम कर्मि निराकार एक निर्गत कर्मि निराकार एम तेजना कथननुं आई ध्यान का- रणीय तो प्रस्ताव नथी परंतु निराकार नाम मात्र वेदना कथन केवा कारणे इहां प्रस्ताव जे सूदम नाम कर्मोदयथी पाम्यु जेणे निराकारीपणुं तेनी लेद संज्ञा करियें तो तेनो अंत नही पार नही अनंता ने माटे वली निरगत नाम सर्वथा खपाच्या ने कर्म जेणे तेथी निराकारीपणुं सहजे सिद्ध थयुं बे तेना नेदपण अनंत चे सर्व सिधोनी सत्ता असंख्यात प्रदेशात्मक जिन्नपणा माटे अनंत ॥३॥ रूपनहीकश्येबंधनघटयुरे॥ बंधनमोदनकाय ॥ बंधमो- खविणसादिअनंतनुरे ॥ नंगसंगकेमहोय ॥चरमण॥४॥ अर्थ-वली हे आनंदघन जो आत्माने रूप नही तो बंधन कश्ये घट्युं एटले कर्मथी वधाइ जावू क्यारें संजव्यु एटले रूप विना बंधन असंनव अने जेवारें बंध नही आत्मा त्रणे कालें अवंधक मानशो निरलेप मानशो तो पुण्य पापना क्ष्यश्री जे , (१३७) मोद ते मोद कोय नही ते मोदने श्रजावें सादि अनंत नागार्नु संग के संजव केम होय ॥४॥ अव्यविनामसत्तालवीलहेरे॥ सताविण- स्योरूप ॥ रूपविनाकेमसिधअनंततारे ॥ नावुअकलसरूप ॥ चरम ॥ ५ ॥ अर्थ-जेम कोइ मनुष्य कोड्ने पुज्युं जे ए नूतलमां घट तेवारें तेणे जूतल सामु जोड्ने जूतलमां घट स्वरूप न दीवु तेवारें कडं जे नूतलें घटपव्य नश्री तेमज व्यने अजावें सत्ता नवीलहे के व्यर्नु बतापणुं न पामिये अने सत्ताने अन्नावें रूप के० स्वरूपपण इयो माटे हे आनंदघन, रूपने अनावें व- स्तुनो अलाव अयो अने जो वस्तुनोज अनाव तेवारें एक वें त्रण चारनी गणना पण न संजवे तो सिम्पनी अनंतता केम सं- जवे माटे चरम जिनेसरनुं स्वरूप चिंतवन तमे कडं पण ते अ- कलस्वरूपर्नु स्वरूप केम नावं ते तमेज कहो ॥ ५ ॥ आत्मतापरिणतिजेपरिणम्यारे॥ तेमुफन्चेदानेद ॥तदा- कारविणमारारूपनुरे॥ध्यावुविधप्रतिषेध ॥चरमणा। अर्थ-हवे शुद्ध चेतना तथा आनंदघन ए बे प्रतें चरमजिने- श्वर कहे के आत्मानेविषे रमु जे आत्मत्वधर्म तेने विषे आ- त्मतानुं परिणमव॒ तद्रूप श्रावु एटले जे आत्मस्वरूपने विषे थि- रता जावे प्रवर्त्या रूपातीत नावें अनेदोपचारें ज्ञानदर्शन ते आत्मा श्रात्मता ते शानदर्शन एवी परिणतीयें परिणम्या ते मुफ नेदानेद के ते आत्माने तथा मारे एटलुंज जेद के ते साकारी ॥

(१३ए) परमात्मा अने हुँ निकाकारी परमात्मा माटे जो बहिरात्मप' मूकी अंतर आत्मस्वरूपवंत अश् मारो अन्नेद अदादिक स्वरूप धर्म ने तेने विषे तदाकारी तो मारा रूपनुं ध्याय, के० ध्यान करे ते तो विध के० ध्याननो विधि ने अने तेवा तदा- कारीपणा विण के० विना स्वरूपधर्मने अन्जावें रहस्यार्थ बहि- रात्मवंत ते करे ते प्रतिषेध के निषेध विधि जाणवो ॥६॥ अंतिमन्नवगहणेतुमन्नावनुरे ॥ नावसुंशु- घसरूप ॥ तश्येआनंदधनपदपामसुंरे । आतमझपअनूप ॥ चरम ॥७॥ अर्थ-माटे वीर परमेश्वरथी हाथ जोमी वीनती करे ने के अहो स्वामि, अंतिमन्नवगहणे के० आगल सर्वथा अनावीपणुं एवो नव ते चरमावर्त्तन चरम करण तथा नवपरिणतिने परिपा- क ते टाणे तुज लावतुं के परमात्मस्वनावनुं शुम स्वरूप ले- इने तारा परमात्मानो मारा आत्मामां नावसुं के चितवन करशु तेवारे उपमा रहित आनंदघन पद पामशुं ते आनंदघन पद केवु ने जेमां उपमा उपमेय रहित एवं आत्मानुं स्वरूप ने एटले आत्मानुं आत्मित्वधर्मपणुं ते ॥ ७॥ इति महावीर जिनस्तवन संपूर्ण ॥ इति श्री आनंदघनकृत चोवीस जिनस्तुति तथा श्रीग्यानसारकृत वे स्तवन मली ग्वीस स्तवन वालवोध सहित समाप्त नविष्य तीर्थकरोनां नाम तथा तेमनो जीव कोण हतो अने हमणां ते क्यां के तेनो कोगे. भविष्य तीर्थकरोनांनाम पूर्वभव हमणां क्या छे. १ पद्मनाभ २ सुरदेव ३ सुपार्श्व ४ स्वयप्रभ ५ सुरदेव ६ देवश्रुत ७ उदयप्रभ ८ पेढाल ९ पोटील १० शतकीर्ति ११ मुनीसुव्रत १२ अमम १३ नि.कषाय श्रेणिक सुपार्श्व उदायी पोटील दृढकेतु कार्तिकशेठ शंख श्रावक आनद श्रावक सुनदा सतक श्रावक देवकी पहेली नरकमां भूवनपतिमा भूवनपतिमा चोथा देवलोकमा चीजा देवलोकमा पहेला देवलोकमा बारमा देवलोकमा पहेला देवलोकभा पाचमा देवलोकमा त्रीजी नरकमा आठमा देवलोकमा त्रीजी नरकमा पांचमा देवलोकमा छठा देवलोकमा पाचमा देवलोकमा वीजा देवलोकमा वारमा देवलोकमा भाठमा देवलोकमा भग्निकुमार भुवनमा बारमा देवलोकमा पाचमा देवलोकमा वारमा देवलोकमा नवमा देवलोकमा सर्वार्थसिद्धे १४ नि पुलाक कृष्ण हरषतकी , बलदेव सुलसा रोहिणी रेवती सभाल द्वैपायन कोणिक १५ नीमम १६ चित्रगुप्त १७ समाधि १८ सवर १९ यशोवर २० विजय २१ मलिनाथ २२ देवजिन २३ अनतवीर्य २४ भद्रजिन नारद अवड श्रावक अमर स्वयबुद्ध

No text on this page.

Chintuvancstijan Satwan

Author
Shri Gyansaar
Title
Chintuvancstijan Satwan
File name
Chintuvancstijan Satwan
Text
OCR done
Citation
1964
Published
2010/10
Publisher
Nirnesaar Chapakhan Bikaner
Language
Sanskrit
Pages
146
Library
Shri Jawahar Vidyapith Binasar, Bikaner
Keywords
xxxx
DLI number
327036
Barcode
99999990002522.00
Scanning centre
Banasthali University
Digital publisher
Digital Library of India
VMLT id
lMezuBSsJVH
Download PDF

Chintuvancstijan Satwan