·No text on this page.

·No text on this page.

·No text on this page.

·ஸ்ரீ
ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்
ஸ்ரீ ஆளவந்தார் அருளிச்செய்த
ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரமென்று பிரஸித்தமான
ஸ்ே
தாத்ர
த்ரரத் நம்.
பெருமாள் கோயில் பிரதிவாதி பயங்கரம்
அண்ணங்கராசாரியர் ஸ்வாமி அருளிச்செய்த
''ரத்நப்ரபா” என்னும் வியாக்கியானத்தோடு,
சென்னை M. R. கோவிந்தசாமி நாயுடுவால்
மாடல் அச்சுக்கூடத்தில் பதிப்பிக்கப்பட்டது.
பிரபளு கார்த்திகை
1927.
இதன் விலை 0-8-0.

·இப்புத்தகம் கிடைக்குமிடம் :-
M. R. கோவிந்தசாமி நாயுடு,
“ திவ்ய ப்ரபந்த திவ்யார்த்த தீபிகை” ஆபீஸ்,
32, பந்தர் தெரு, G.T., மதராஸ்.

·ஸ்ரீ: உரைகாரர் விண்ணப்பம். மாகிற நமக்குத் தாயும் தந்தையுமாய் ப்ரியங்களையும் ஹிதங்களை யுமே சிந்தித்தும் நடத்தியும் வருகின்ற எம்பெருமானுடைய கட் டளைகளை மீறிமீறி நடப்பதன் பலனாக இந்த இருள் தருமாஞால ஸம்ஸாரமண்டலத்திலேயே மாறிமாறிப் பலபிறப்பும் பிறந்து அலைந்து திரிந்து வருந்துகின்ற ஸம்ஸாரிகளுக்கு அவ் வெம்பெருமானுடைய முகமலர்த்தியை ஸம்பாதித்துக்கொள்வது தவிர வேறொரு மோக்ஷோபாயமும் இல்லையென்பது அனைவர்க்கும் தெரிந்ததே. திருவுள்ளம் உவந்தாலல்லது திருமுகம் மலராதாகை யால் எம்பெருமானுடைய திருவுள்ளத்திலுகப்பே நமக்கு அவசிய மாக ஸம்பாதித்துக்கொள்ளத்தக்கது என்ற தாயிற்று. அவனுடைய திருவுள்ளத்தை உகப்பிக்கவேண்டியதற்கு உரிய உபாயங்கள் ச்ரவணம் என்றும் மநகம் என்றும் பலவகையாக சாஸ்த்ரங்களில் சொல்லப்படுகின்றன. அவற்றுள் சில உபாயங்கள் யாரோ சில உத்தமர்கட்கே அதிகரிக்க உரியவையாதலால் எல்லார்க் கும் எளிதானவையல்ல. மற்றுஞ் சில உபாயங்கள், பாவங்கள் தொலைந்து புண்ணியங்கள் நிரம்பின சில மஹான்களுக்கே உரியவை யாதலால் பாவங்களைக் கூடுபூரித்துக்கிடக்கின்ற நம்போலியர்க்குப் பெரும்பாலும் அவை பயன்படா. இவ்விஷயத்தை நமது முன் னோர்கள் தாமே நன்கு ஆராய்ந்து, எவ்வகையாலும் உஜ்ஜீவிக்க மாட்டாத நம்மையும் உஜ்ஜீவிப்பிக்கத் திருவருள் நிரம்பிய திரு வுள்ளத்தினராய் ஸ்தோத்ரம் என்கிற ஒரு சிறந்த உபாயத்தைப் பிரகாசிப்பித்தருளினார்கள் எம்பெருமானை ஸ்தோத்ரஞ் செய்வதென்பது இன்னார்க்குத் தான் உரியது என்று ஒரு நியமமில்லாமைபற்றி இது ஸர்வாதி காரமென்றும், பல கருமங்களுக்கு முன்னும் பின்னும் அங்க மாகச் செய்யவேண்டிய சடங்குகள் பல இருப்பதுபோல் இதற்கு யாதொன்று மில்லாமையாலே இது எளிதான காரியமென்றும், ·4 பரமா ஸ்தோத்ரம் பண்ணத்தொடங்கும் போதே விலக்ஷணமான பக்தி விசேஷம் நெஞ்சிலே தோன்றுகின்றமையால் இது நந்த ஜநகமென்றும் ஆக இப்படிகளாலே புகழப்பெற்றதான துதித்தல் என்னுமுபாயம் எம்பெருமானுடைய திருவுள்ளத்தை எளிதில் உகப்பிக்கக் கூடிய தேயாம் வேதங்களிலும் புராணங்களி லும் இதிஹாஸங்களிலும் இதன் பெருமை பரக்கக் கூறப்பட்டுள் ளது. கிருதயுகத்தில் தியானிப்பது சிறந்ததென்றும், த்ரேதாயுகத் தில யஜ்ஞயாகங்கள் செய்வது சிறந்ததென்றும், த்வாபரயுகத்தில் அர்ச்சனைகள் செய்வது சிறந்ததென்றும், இக்கலியுகத்தில் ஸ்து திப்பது சிறந்ததென்றும் சாஸ்த்ரங்கள் கூறுகின்றமை இங்கு நோக்கத்தக்கது. நாமாகச் சில சொற்களைத் தொடுத்து ஸ்துதி செய்வதிற் காட்டிலும் அறிவிற்சிறந்த ஆரியாகள் அரு ளிய ஸ்ரீஸூக்திகளைக் கொண்டு ஸ்துதி செய்வது எம்பொடு பருமான் திருவுள்ளத்துக்கு மிக உகப்பாதலால் ஜ்ஞாநபக்திவிரக்திகளால் ஒப்புயர்வற்றவர்க ளென விளங்கி நின்ற நம் பூருவாசாரியாகள் பரம கருணையால் நமக்காகவே அருளிச்செய்த ஸ்தே தாத்ரங்களை அநுஸந்தித்து உஜ் ஜீவித்தல் நன்று நம்முடைய ஸம்பரதாயத்தில எண்ணிறந்த ஸ்தோத்ரங்கள் அவதரித்திருந்தாலும் ஆளவந்தார் அருளிச்செய்த ஸ்தோத்ரத் திற்கு உள்ள பெருமை ஒப்புயர்வற்றது ஸ்தோத்ர ரத்தம் என்று இதற்குத் திருநாமம் வழங்கிவருதல்கொண்டே இதன் பெரு மையை நாம் நன்கு உணர்தற்குரியோம். எப்படிப்பட்ட கல்நெஞ் சினர்க்கும் இதில் ஒரு சலோகத்தைச் செவியுற்ற மாத்திரத்தில் நெஞ்சு நீர்ப்பண்டமாய் உருகுமென் பதைப் பன்னி யுரைக்கவும் வேண்டுமோ ? ஆளவந்தாருடைய பக்திப் பெருங்கா தலும், ரஸங் களில் அவர் தந்மயமாயிருந்ததும், அரிய பெரிய சாஸ்த்ரார்த்தங் களை அவலீலையாகவே எடுத்துரைத்ததும் இதில் ஒவ்வோரக்ஷரத் திலும் ஒளிமல்குமன்றோ. பகவத் விஷயத்தில் ஸ்தோத்ரம் செய்தவர்களான எம்பெரு மானார் ஆழ்வான் பட்டா தேசிகன் முதலாயினோர்க்கும் இவ்வாள ·வந்தார் ஸ்தோத்ரமே வழிகாட்டியாக அமைந்த தென்பதையும், இதில் அநுஸந்திக்கப்பட்டுள்ள அர்த்தங்களே பெரும்பாலும் மற்ற ஸ்தோத்ரங்களில் சப்த பேதத்தால் அநுஸந்திக்கப்படுகின் றனவென்பதையும், இதிலுள்ள சொற்பொருளின்பங்கள் வேறு எதிலும் அமையமாட்டா என்பதையும் நன்குணர்ந்த நம் முன் னோர்கள் இந்த ஸ்தோத்ரரத்தத்தில் அளவற்ற அபிநிவேசத்தைக் காட்டி வந்தார்கள் இது தன்னைக் கற்றுணராதவர்களை அவைஷ்ண வர்களென்றே நம்மவாகள் நிச்சயிப்பார்கள் ஆஸ்திக ஸ்ரீவைஷ்ண வர்களாயுள்ளவர்கள் ஆழ்வாரருளிச் செயலகளில் திருப்பல்லாண் டையும் திருப்பாவையையுமாவது அதிகரிப்பது போல, ஸ்தோத் ரங்களிலும் இதை நிய மேக அதிகரித்து வரக் காண்கிறோம் எம்பெருமானுடைய ஸ்தோத்ரமாயுள்ளவற்றை அநுஸந்திக் கும்போது அர்த்தஜ்ஞானமில்லாமல் வெறும் மூலத்தை மாத்திரம் உச்சரித்தாலும், உச்சரிப்பவர்களின் நெஞ்சு ஆநந்த முறுவதிலும் எம்பெருமான் திருவுள்ள முகப்பதிலும் தடையில்லையாயினும் அர்த்தஜ்ஞானமும் இருந்து அநுஸந்திப்பதில் விலக்ஷணமான ஆநந்தம் விளையுமாதலால் ஒவ்வொரு ஸ்ரீவைஷ்ணவரும் இதன் பொருளையும் கருத்தையும் அறிய விரும்புவது அவசியமேயாம் இதற்குப் பெரியவாச்சான் பிள்ளையும் வேதாந்த தேசிகனும் வியாக்கியானங்கள் அருளிச் செய்திருந்தாலும், கற்றுணர்ந்த வித்வான்களுக்கன்றி மற்றையோர்க்கு அவற்றில் ப்ரவேசம் அரு மைப்படுமாதலால் அனைவர்க்கும் எளிதில் உபயோகமாம்படி அடி யேன் திவ்யப்ரபந்தங்கட்கு உரையிட்டது போலவும், முகுந்தமாலை பஞ்சஸ்தவம் முதலிய மற்ற ஸ்தோத்ரங்களுக்கு உரையிட்டது போலவும் இந்த ஸ்தோத்ரரத்தத்திற்கும் ரத்நப்ரபா என்னும் ஒருரை இடப்புகுகின்றேன். இதிலுள்ள குற்றங்குறைகளைப் பெரியோர் பொறுத்தருள்வாராக. இங்ஙனம் : ஸ்ரீவைஷ்ணவதாஸன், ப்ர. அண்ணங்கராசிரியன்.

·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரம் என்னும் ஸ்தோத்ரரத்நம். (தனியன்.) வலாஉய நிஹ லவெ-ஷா குயதாய-3. ஹழ ஜொ தயாரவல யொR. த0 வெநயா நாஹயழ || ஸ்வாதயந்நிஹ ஸர்வேஷாம் த்ரய்யந்தார்த்தம் ஸுதுர்க்ரஹம். ஸ்தோத்ரயாமாஸ யோகீந்தர தம் வந்தே யாமுநாஹ்வயம் பதவுரை. அனைவர்க்கும் (யாவரொரு (ஆளவந் ஸர்வேஷாம் ய: யோகீந் தாரென்கிற) த்ர:) யோகிசரேஷ்ட் ஸ்வாதயந் எளிதாக அனுபால் யமாக்கி, கொண்டு ஸ்தோத்ரயா ஸ்தோதரரூபமாக மாஸ வெளியிட்டாரோ (ஒருவராலும்) அடி ஸதுர் யோடு க்ரஹிக்க க்ரஹம் முடியாத த்ரய்யந்த வேதாந்தப் அர்த்தம் ( பொருளை இவ்வுலகில் தம் யாமுக ஆஹவாம் } அந்த ஆளவந்தாரை வந்தே ஸேவிக்கிறேன். * * * - இந்த ஸ்தோத்ரத்தில் ஒவ்வொரு ச்லோகத்தி லும் வேதாந்த விழுப்பொருள்கள் அடங்கியிருக்கின்றன வென் பதைக்காட்டும் இத்தனியன். வேதாந்தமாவது உபநிஷத்துக்கள் ·7 தனியன் .உரை. அவற்றின் பொருள்களை அவற்றையே கொண்டு நேராக அறிவது அருமை ; இந்த ஸ்தோத்ரத்தை அரத்தத்துடன் தெரிந்து கொண்டால் வேதாந்தங்களின் ஸாரமான பொருள்கள் யாவும் எளிதில் தெரிந்துவிடும். ஆளவந்தார் வேதாந்த தாத்பரியங்களை அஸ்மதாதிகளுக்கு ஸுலபமாகத் தெரிவிக்கத் திருவுள்ளம்பற்றியே ஸ்தோத்ரமென்கிற திருநாமத்தால் இந்த திவ்ய க்ரந்தததை அருளிச்செய்தார். வித்வான்களாயுள்ளவர்கள் உபநிஷத்துக்களைக் கொண்டே அவற்றின் பொருளகளை அறிந்து கொள்ளலாமாயி னும், இந்த ஸ்தோத்ர மூலமாய் எவ்வளவு போக்யமாக அறிந்து கொள்ளக்கூடுமோ அவவளவு உபநிஷத்துக்களால் அறிந்துகொள்ள முடியாது. வேதார்த்தங்களை இதில் வெளியிடு கிற முறையானது பண்டிதர்களோடு பாமரர்களோடு வாசியற எல்லார்க்கும் இனிமையாயிருக்கும் இப்படி நமக்கு மஹோபகா ரஞ் செய்தருளின ''எதிகட்கிறைவன் யமுனைத்துறைவன் ” என்று ப்ரஹித்தரான ஆளவந்தாரை வணங்குகிறேனென்கிறது. (மற்றொரு தனியன்.) நஜொ நஜொ யாரு நாய யா நாய நஜொ நம் நஜொ நஜொ யாரு நாய யா நாய நஜொ ந: || மதுரமாக * நமோ நமோ யாமுநாய யாமுநாய நமோ நம: நமோ நமோ யாமுநாய யாமுநாய நமோ நம: - ஆளவந்தார்க்கு நமஸ்காரம், ஆளவந்தார்க்கு நமஸ் காரம் என்று ஆதராதிசயத்தாலே பலகால் சொல்லி வணங்குவ * தாம். ... தனியன் உரை முற்றிற்று ·ტოქეიტელებული რელი ஐ பாபாபாபாபா meteoWOUND HIMMITH HIMILA முநயே ஸ்ரீமந்நாதமுங்க ஸ்ரீரஸ்து. ஆழ்வாரெமபெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம். ஆளவந்தார் திருவடிகளே சரணம். ஆளவந்தார் அருளிச்செய்த ஸ்தோத்ரரத் நம். (பெருமாள் கோயில் பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியர் இயற்றிய உரையுடன் கூடியது) நஜா விதாதாகிஷ தா ந ெெவராம ராயெ நாயாய நயெ மாய உறவஉ கி வ நவோ நமோ சிந்த்யாத்புதாக்லிஷ்ட ஜ்ஞாந வைராக்ய ராசயே நாதாய முநயே காத பகவத் பக்தி ஸிந்தவே இப்படிப்பட்ட தென்று நினைக்க அகாத பகவத் (ஆழ்ந்த பகவத் பக முடியாததும் ஆச் பக்தி திக்குக் கடலாயு அசிந்தய சரியமானதும் ஸிந்தவே அத்புத மிருக்கிற (எம்பெருமானரு ளாலே) எளிதா அக்லிஷ்ட கக் கிடைத்தது நாதாய ஜ்ஞாந மான ஞானத்தி ளுக்கு வைராக்ய னுடையவும் ராசயே வைராக்யத்தி நமஸ்காரம் (செய் னுடையவும் நமம் திரட்சி போன்றவ கிறேன்.) ராயும் க ·வது இவரு ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 1. 9 (நஜாவிது) ] ஸ்ரீ மந்நாதமுதிகளை நமஸ்கரிக்கிறார். அவர் எப்படிப்பட்டவர் ? ஞானமும் விரக்தியும் இங்கனே ஒரு வடிவு கொண்டனவோ ' என்று நினைக்கக்கூடியவர் ; ஆழ்ந்த பகவத்பக்திக்கு இருப்பிடமான வா. எனவே, ஜ்ஞாநபக்தி விரக்தி களாலே பரிபூர்ணரான ஸ்ரீமந்நாதமுநிகளுக்கு நம :- என்றாரா இவருடைய ஞானமும் விரக்தியும் எப்படிப்பட்டவை யென்னில் ; (அசிந்த்ய, அத்புத, அக்லிஷ்ட ) அசிந்த்யமாகையா இன்னாருடைய ஞானவிரக்திகள் போலே யிருக்குமென்று நினைக்க முடியாமையும், இவவள வென்று ஓரளவிட்டு அறிய முடியாமையும். அத்புதமாகையாவது-அசிந்த்யமான டைய ஞானவிரக்திகளிலே நாம் நமது சிற்றறிவுக்கு எட்டியவரை யில் எவ்வளவு க்ரஹிக்கிறோமோ அவ்வளவு தானும் ஆச்சரியமா யிருக்கை அக்லிஷ்டமாகையாவது - அநாயாஸமாகக் கிடைத்த தாகை. வ்யாஸர் பராசரர் முதலிய ரிஷிகளுக்கும் ஞானவிரக்தி கள் உண்டாயிருந்தாலும் அவை அவாகளால் தவம் முதலிய ஆயா ஸங்களாலே ஸம்பாதித்துக் கொள்ளப்பட்டனவாதலால் க்லிஷ்ட மாயிருக்கும் ஸ்ரீ மந்நாதமுநிகளின் ஞானவிரக்திகள் அப்படி ஸ்வப்ரயத்தமூலகமன்றியிலே ஆழ்வார்களுக்குப் போலே எம்பெரு மானுடைய நிர்ஹேதுக க்ருபையினால் கிடைத்தனவாகையால் அக் லிஷ்டமென்கிறது. இப்படிப்பட்ட ஜஞாநவைராக்யங்கள் கும்ப லாகக் குவிந்து நாதமுநிகளாகத தோற்றுகின்றன போலும். ஞானமென்று ஒரு பதார்த்தமும் வைராக்கியமென்று ஒரு பதார்த் தமும் ஆக இரண்டு வஸதுக்கள் தானே உள்ளது, இவை கும்ப லாகக் குவிகின்றன வென்பது எங்கனே கூடும்? என்னில் ; ஜ்ஞா நத்திற்கு விஷயமாகக்கூடிய வஸ்துக்கள் --எம்பெருமானுடைய ஸ்வரூபம் ரூபம் குணம் விபூதி முதலியவை பல்லாயிரமுண் கையாலும், வைராக்யத்துக்கு விஷயமான வஸ்துக்களும்- அன்னை, அத்தன், புத்திரர், பூமி, வாசவார்குழலார் என்னுமவை பலபல உண்டாகையாலும் சொல்லக்குறையில்லை. (அகாத பகவத்பக்தி ஸிந்தவே) பகவத் பக்திரஸத்திற்கு நாதமுநிகள் ஆழ்ந்ததொரு கடல்போலே யிருப்பராம். னது கீழ்த்தரை கண்டுபிடிக்க முடியா திருப்பதும், கலக்கிவிட கடலா 2 ·10 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 2. எப ... க வேணுமென்ற எண்ணங்கொண்டு எவ்வளவு கலக்கினாலும் கலக்க முடியாதிருப்பதும் ப்ரஸித்தம்; நாதமுநிகளின் பக்தியும் அப படிப்பட்டதே பகவத்பக்திக்கு ஸமுத்ரமாயிருப்பவா என்றும், பகவத்பக்தியாகிற ஸமுத்ரத்தைத் தம்மிடத்திலே உடையவர் என்றும் இருவகையாகப் பொருள் கொள்வா ஸமாஸபேதத்தாலே. ஜ்ஞானவைராக்யங்களைவிட பகதி முக்கியமென்பது தோன்ற பக்தி யுடைமையைத் தனிவி சேஷணத்தால் கூறினர். நாதமுநிகளின் பூர்ணமான திருநாமம் ஸ்ரீரங்கநாதமுநி என்பதாம் அதன் ஏகதேசத்தாலே பாஸித்தி முநி போதும் எம்பெருமானையே மநநம் செய்பவா தவெ நஜொ யுஜிஉவி வரொஜதத ஜதா நாராம் ஹிஜா திலயாதளூஜெ நாயாய நாய நயெ தவாதவாவி நித) யதீய வாணள பாண தீயழ || தஸ்மைநமோ மதுஜிதங்க்ரிஸரோஜதத்வ ஜ்ஞாநாநராக மஹிமாதிசயாந்தளீம்நே நாதாய நாத முநயேத்ர பரத்ரசாபி நித்யம் யதீய சரணௌ சரணம் மதீயம் (உ) எம்பெருமானுடைய ( அதா இவ்வுலகத்திலும் மதுஜித் திருவடித்தாமரை களைப்பற்றின பாதரச அபி மேலுலகத்திலும் ஸரோஜ தத்வ உணமை யுணர்ச்சி ஜ்ஞாந அது நிதயம் எப்போதும் யென்ன ஆசை ராகமஹிமாதி யென்ன இவற் சய அந்த எந்த ஸ்ரீமந்நாத றின் பெருமேன் ய தீய ஸிம்நே மைக்கு எல்லை முநிகளுடைய நிலமாயும் திருவடிகள் எனக்கு நாதராய மதீயம் என்னுடையதான நாதாய மிருககிற சரணம் புகலிடமோ , அஙக்ரி சரணௌ { என் ஆடையோ, தஸ்மை நாத , அந்த நாதமுநிகளு [அந்த நாதமுனிகளுக்கு முநயே நம: க்கு ந நமஸ்காரம் ; நமஸ்காரமென்கை.) * * *-[தவெ 3:-) ஆழ்வாாககுப்பின்னே நம் ஸம்பர தாயத்திற்கு ப்ரதமாசார்யரான ஸ்ரீமந்நாதமுதிகளை மீண்டும் ·றார். வர்க்கு ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 2. 11 நமஸ்கரிக்கி ஸ்ரீமந்நாதமுநிகளுடைய திருவடித் தாமரைகள் இந்த லோகத்திலும் பரலோகத்திலும் ஸர்வகாலத்திலும் அடி யேனுக்கு சரணமாகிறபடியால அ மீண்டும் நமஸ்காரம் அவா எப்படிப்பட்டவா? எம்பெ பருமானுடைய திருவடித் தாமரைகளைப்பற்றின தத்வஜஞாநத்தால் பரிபூர்ணா அத்திரு வடி களில் அன்பினாலும் பரிபூர் எம்பெருமானுடைய அவ தாரரஹஸ்பம், வாதஸலயாதி குணங்கள் முதலியவற்றின் உண் மையை உள்ளபடி உணாந்து அவன் பக்கல பரேமம் கனத்திருப்ப வர்களில் இவா நிகரற்றவர் என்றபடி. '' மதுஜித் தத்வஜ்ஞாரு” என்றால் போதுமாயினும், சிசுக்க ளுக்குத் தாய்மார்களின் ஸ்தனம் போல் தத்வஜ்ஞாநிகளுக்கு எம் பெருமானுடைய பாதாரவிந்தமே பரமோத்தேச்யம் என்பது தோன்ற அங்க்ரி ஸரோஜ என்று இடையில் தொடுக்கப்பட்டது. எம்பெ பருமானுடைய திருவடிகளைப்பற்றின தத்வஜஞாநமாவது எம்பெருமானைப்பற்றின தத்வஜ்ஞாந மேயாம் அந்த தத்வஜ் ஞாநத்தின் மஹிமாதிசயமாவது அரைகுறையன் றிக்கே பரிபூர்ண மான தத்வஜஞாநம் அதற்கு நாதமுநிகள முடிவெல்லையா யிருப்பர் என்றது - இவரைப்போன்ற தத்வஜஞாநிகள் வேறு யாருமில்லையென்றபடி. பகவத் தத்வஜ்ஞாநமும் பகவதநுரா பாகமும் முடிவாக நாதமுதிகளிடத்தே வந்து விச்ரமித்தன போலும் மற் றும் பலயோகிகள் பகவத்தத்வஜஞாநிகளாகவும் பகவத் பக்தர்க ளாகவும் இருந்தாலும் அவாகளெலலாரும் இவர்க்குத தாழ்ந்த வர்களே என்கை (அத்ர பரத்ரசாபி) மோக்ஷ மடைவதற்கு முன்னும் மோக்ஷ மடைந்த பின்னும் ஆகிய எக்காலத்திலும் நாதமுநிகளுடைய திரு வடிகளே தமக்குத் தஞ்சம் என்கிறாரே, இது கூடுமோ? திருநாட் டில் எம்பெருமானுக்கன்றோ சேஷமாயிருப்பது ; நாதமுநிகளின் திருவடிகள் அவ்விடத்தில் இவர்க்கு எப்படி தஞ்சமாகும்? என் னில் ; பரமபதததுக்குச் செல்ல விரும்புகிறவர்கள் " அடியார்கள் குழாங்களை உடன் கூடுவதென்று கொலோ ” (திருவாய்மொழி 2-3-10) என்றும், '' 8ெெஜவதெ வரிஜெெநலவ வvo ·12 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 3. மஹீய ” (ஸ்ரீவைகுண்டஸ்தவம்) என்றும் திருநாட்டிலுள்ள பாகவதர்களுக்குத் தொண்டு பூண்டிருக்கவே விரும்புகிறபடியாலும் பரமபதததிற்கு ' வானவர் நாடு ' என்று பெயராகையாலே பாக வதர்களுக்கே அங்கு ப்ராதாந்பமிருப்பதாலும், உலகில திருநாட் டுக்கெழுந் தருளும் ஸ்வாமிகளை ' ஆசாரியன் திருவடியடைந்தார்' என்றே சொல்லும்படி பெரியோர் நம்மைக் கற்பித்திருப்பதாலும் - பரமபதத்திலும் நாதமுநிகளின் திருவடிகளை எனக்கு உ'பேயம்' என்று இவர் கூறுவது பொருந்தும் சரணம்'' என்கிற பதம் உபாயத்துக்கும் உபேயத்துக்கும் வாசகம் (உ) . 4 ஹயொ நஜா வரி தாவதவதி தவ தா நா ரதாஜி வரிவா ஹுெெவாவொஹிம் | ஜொகெவ தீண- வானாய- 29 வதி யொராய நா நயெ யஜி.நா வராய || பூயோநமோ பரிமிதாச்யுத பக்திதத்வ ஜ்ஞாநா ம்ருதாப்தி பரிவாஹ சுபைர்வசோபி: லோகேவதீர்ண பரமார்த்த ஸமக்ர பக்தி யோகாய நாதமுநயே யமிநாம் வராய. (ங) அவ தீர்ண வை அளவில்லாத பகவத பகதி யென்ன, அபரிமித அச் தத்வஜ்ஞாந யுதபக்தி தத் மென்ன வஜ்ஞாந அம், யாகிற அமுதக் ருதாப்தி பரி கடலின் பரீவா வாஹ சுபை ஹம் போன்று ப்ரஸந்நசீதளங் பரமார்த்த ஸமக்ர பக்தி யோகாய அவதாரம செய்தி ருக்கிற பரம புரு ஷார்த்தமாயும பரிபூரணமாயு மிருக்கிற பக்தி யோகததை யுடையவராகிய யோகிகளில் சிறந்த யமிநாம் களான { வராய வரான இசோபி: ஸ்ரீஸுக்திகளாலே நாதமுநயே நாதமுநிகளுக்கு மறுபடியும் நமஸ்காரம். லோகே இவ்வுலகத்தில் பூய: நம: தண்ணீர் (ஹூயொ ந8:) தாஹித்தவனுக்குத குடிக்கக் குடிக்க மேன்மேலும் தாஹம் கிளர்வது போல் இவர்க்கும் நாதமுநிகள் திருவடிகளிலேயே மேன்மேலும் பரேமம் அதி ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 3. 13 கரித்து அவரையே மீண்டும் வணங்குகிறார் (யமிநாம் வராய நாதமுநயே பூயோ நம ) போகிகளுக்குள் தலைவரான நாதமுங்க ளுக்கே மறுபடியும் நமஸ்காரம் அவர் எப்படிப்பட்டவா?;- தம் முடைய ஸ்ரீஸூக்திகளாலே இவ்வுலகில பக்தி யோகத்தைப் பரிபூர் ணமாகவும் உண்மையாகவும் வெளியிட்டருளினவர் அவருடைய அந்த ஸ்ரீஸூக்திகள எப்படிப்பட்டவை யென்னில ; (அபரிமிதஅச் யுதபக்தி தத்வஜஞாநஅம்ருதாப்திசுபை) எம்பெருமானிடத்தில் அவர் கொண்டிருந்த அளவற்ற பக்தியென்ன, அவன் விஷபமான தத்வஜ்ஞாநமென்ன ஆகிய இவை ஒரு பெரிய அமுதக்கடலாகத் திருவுள்ளத்தினுள் நிரம்பி , உள்ளே அடங்கமாட்டாது வெளியே பெருகிவந்த அம்ருதபரவாஹமோ இந்த ஸ்ரீஸூக்திகள் என்று நினைக்கக்கூடியவை. தம்முடைய பக்தியையும் தத்வஜஞாநத்தை யும் நன்கு வெளிப்படுத்துகின்ற போக்யமான ஸ்ரீஸூக்திகளாலே பக்தியோகத்தின் ரஹஸ்யங்களை இவவுலகத்தவர்க்கு உரைத் தருளின் நாதமுநிகட்கு நமஸ்காரம் என்றாராயிற்று. ஏரிமுதலியவை நிறைந்து விட்டால உடைபடாமல் அவற்றை ரக்ஷிப்பதறகாகக் கலங்கல் எடுத்து விடுவதுண் டே, அதற்குப் பரீ வாஹ மென்றுபெயர் ஸ்ரீஸூக்திகளை பக்திப்ரீவா ஹமென்றதனால்- வாய்விட்டுச் சொற்களைச் சொல்லாவிடில் சரீரம் தரிக்கமுடியா தென்பதும், அவா சொன்ன சொற்கள் யாவும் பக்திபலாத்காரத் தாலே அவதரித்தன வேயன்றி ஸ்வதந்தரமாகச் சொன்னவையல்ல என்பதும் தெரிவிக்கப்படும் அம்ருதபரீவா ஹம்போல் சுபங்களான ஸ்ரீஸூக்திகளென்றது - பரஸந்நமாயும் மதுரமாயும் சீதளமாயு மிருக்கிற திவ்ய ஸூக்திகளென்றபடி. இந்த ஸ்ரீஸூக்திகளாவன எவை யென்னில் ; ந்யாயதத்வம் என்கிற ஒரு சிறந்த க்ரந்தம் நாதமு நிகளால் அருளிச் செய்யப்பட்டிருந்ததென்று ஸ்ரீதேசிகன் முத லானோர் எடுத்துக்கூறுகிறபடியால், தற்காலம் அந்த திவ்யக்ரந்தம் துர்லபமாய்விட்டாலும் ஆள காலத்திலே பரஸித்தமா யிருந்ததனால் அதைத் திருவுள்ளம்பற்றி இங்கு (வசோபி:) என்கி றார் என்னலாம். அன்றி, சிஷ்யர்களுக்கு உஜ்ஜீவநமாக நாடோ றும் உபதேசித்துக்கொண்டிருந்த நித்யகாலக்ஷேப ஸ்ரீஸூக்தி களைச சொல்லுகிறாரென்னவுமாம். ள வந்தார் ·குருகை 14 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 4. நாதமுநிகள் உபதேசித்தருளின பக்தியோகம் இன்றை றக்கும் இவ்வுலகத்தில் வழங்கி வருகின்றதோ வென்னில் ; இலலை . காவலப்பன்' என்கிற ஸ்வாமியால ஆள வந்தார்க்குக் கிடைக்கவேண் டியதாயிருந்தது ; ஆனால் அவ வர் குறிப்பிட்டிருந்த ஸமயத்தில் ஆளவந்தார் திருவனந்தசயருக்ஷேத்ர யாத்திரை யெழுந்தருளி ஸமயத்தை இழந்ததனால் அந்த பக்தியோ யோகம் குருகைகாவலப்ப னோடே விச்ராந்தமாயிற்றென்று ஸம்பரதாயஜஞர் கூறுவர். யோகம் என்கிற சபதத்திறகு '. யொம ஜுஹஹா நாவாய யா ந வலமதியுதிஷ == யோகஸ் ஸந்த ஹநோபாய த்யாநஸங்கதியுக் தி” என்ற நிகண்டின் படி பல பொருள்களுண்டாதலால், பக்தியாகிற உபாயம் என்றாவது பரீதிரூபமான த்யானம் என்றா வது பொருள் கொள்ளலாம் நெஞ்சுகனிந்து எம்பெருமானைச சிந்திப்பதென்கிற ஒரு நலவழியை இவ்வுலகில நாதமுநிகளே காட்டியருளினராதலால் அதை இங்குச சொல்லுகிறாரென்றுங் கொள்ளலாம்; அப்போது, குருகைகாவலப்பனோடு விசராந்த தமான பக்தியோகத்தைப்பற்றி இங்கு ப்ரஸ் தாவமில்லையென்று கொள்க. பக்தியோகத்திறகு, பரமார்த்த என்றும் ஸமக்ர என்றும் இரண்டு விசேஷணங்கள் கொடுத்திருப்பதனால-நாதமுநிகள் அவதரிப் பித்த பக்தியானது ஸ்வயம்பரயோஜநமென்பதும் எம்பெருமானைப பெறுதற்குப பர்யாபதமான உபகரணமென்பதும் விளங்கும் (ங) ப தகூந ய விழா தக ஜவாவ மொமாவவ தஉ வாய தீர: வலா ய நிரஜித ராணாத தெெெ நஜொ 8ு நிவராய வராலாராய || o ந தத்வேக யச்சித சிதீச்வர தத் வபாவ போகாபவர்க்க ததுபாய கதீருதார: ஸந்தர்சயந்திரமிமீத புராணரத்நம் தஸ்மை நமோ முநிவராய பராசராய (ச) ·போக , பராசராய முகவாய } நம வ ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 4. 15 உதாரஸ்வபாவ தத்வேக உள்ளபடி உதாரம் உதாஸ்வபாவ முடையரான யாவரொரு பராசர் ஸந்தர்சயந் விளக்காநின்று ய: கொண்டு (சிதது அசிதது ஈசவரன் என்கிற புராணங்களுள் சிற ததவதாய மென்ன, அவற் புரான் ண ரதநம் நததான ஸ்ரீவிஷ் சித் அசித ணுபுராணத்தை றின் தன்மைக் ஈசவர, தத் ளென்ன, விஷ ஸ்வபாவ , யா நுபவமெனன, நிரமிமீத அருளிச்செய்தாரோ மோக்ஷமென்ன, அபவர்க்க, தஸ்மை அப்படிப்பட்ட மோக்ஷோபாயம் தது பாய களென்ன, இவ் வாதமா போகக் பராசர மஹர்ஷிக்கு கூடிய வழிக ளென்ன ஆகிய இவற்றை நமஸ்காரம். த நயம்) கீழ் மூன்று சலோகங்களாலே ஸ்ரீமந்நாதமுநிகள நமஸ்கரித்தபின், ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராண முகத் தாலே ததவத்ரயஜ்ஞாநத்தையும் மற்றும் பல விசேஷார்த்தங்களை யும் உலகத்தவர்க்கு உபகரித்த மஹா நுபாவராகிய ஸ்ரீபராசர மஹாஷியை வணங்குகிறார் இதில் மஹாபாரதம் முதலியவற்றால் வ்யா ஸரும் உபகாரகராயிருந்தாலும், நாம அவச்யம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய ஸாரமான அர்த்தங்களை மிக்க விஸ்தாரமின்றி யும் ஸ்பஷ்டமாகவும் ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணத்தாலே தெரிவித்தருளின வர் ஸ்ரீ பராசரரேயாகையால் வ்யாஸாதிகளை விட் திகளை விட்டு இவரிடத்தில் க்ருதஜ்ஞதா திசயத்தைக் காட்டுகிறார் ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணத்தில் கூறப்பட்டுள்ள விஷயங்களில் முக்கிய மான சிலவற்றை இங்கே பூர்வார்த்தத்தில் எடுத்துக் காட்டுகிறார். (சிதசிதீச்வர தத்ஸ்வபாவ போகாபவர்க்க ததுபாயகதீ:) சித்து, அசித்து, ஈச்வரன் என்கிற தத்வத்ரயமென்ன, இவற்றின் ஸ்வ பாவங்களென்ன, விஷயாநுபவம் ஸ்வர்ககா நுபவம் முதலான போகங்களென்ன, கைவலயா நுபவம் பரமபதா நுபவம் என்கிற ஏற மோக்ஷங்களென்ன, இவற்றின் ஸாதநங்களென்ன, அந்தப்பலனை அநுபவிக்கப்போகிற மார்க்கங்களென்ன ஆகிய இவ்விஷயங்கள் முக்கியமாக ஸ்ரீவிஷ்ணு புராணத்தில் காட்டப்பட்டுள்ளவையாம். ப ப ·அவச்ய ... வல 16 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 5. ஹயமான விஷயபோகங்களைப்பற்றியும் அஸ்திரமான ஸ்வர்க் காதி போகங்களைப்பறறியும் அஸாரமான கைவல்ய போகத்தைப் பற்றியும் நாம் ஏதுக்குத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் ? மல்லாத இவவிஷயங்கள் ஸ்ரீ விஷ்ணுபுராணத்தில என் கூறப்பட வேண்டும் ? என்னில் ; நல்ல விஷயங்களின ஏற்றத்தைத் தெரிந்து கொள்ளும் போது ஹேயவிஷயங்களின் கெடுதல்களையும் தெரிந்து கொள்ளவேண் டியது அவசயமேயாம் (புராணரத்நம்) ரஹஸ்யங்களில் ஒன்றான த்வயமானது '' மந்த்ரரத்நம் ” என்று சிறப்பிததுக் கூறப்படுதலபோல ஸ்ரீவிஷ் புராணம் விஷய கௌரவத்தால் புராணரத்நம் என்று சிறப்பித்து வழங்கப்பெறும் ஜாதாவி.தாயுவ தய ஐ நயா விஷுதி: லவ யேஉெவ நியஜெந் உநயா நாழி சூ-வ) நகுவெதவ-குவாஹிரா20 ஸ்ரீ, 무 வி ஆண்ஜாஜி யா || மாதாபிதா யுவதய ஸ்தநயா விபூதி ஸர்வம் யதேவ நியமேரு மதந்வயாநாம், ஆத்யஸ்ய ந குலபதேர் வகுளாபிராமம் ஸ்ரீமத் ததங்க்ரி யுகளம் ப்ரணமாமி மூர்த்நா மத அந்வயா என்னைச சோந்தவா நமக்குக் குலகூட ந: ஆதயஸ்ய நாம்களுக்கு ஸ்தராகிய ஆழ் குலபதே: வாருடைய நியமோ எப்பொழுதும் வகுள மகிழமலர்களினால் மாதா பிதா அபிராமம் ( அழகாயும் தாய், தந்தை, மாதா , யுவதயம் மககள் , செல்வம் நிதயோஜ்வலமாயு ஸ்ரீமத விபூதி: மிருக்கிற (மற்றுமுள்ள) எல் ஸாவம்) லாமும் தத அவக்ரி அந்தத் திருவடி யுகளம் யிணையை யாதொரு ஆழ்வார் மூாதநா தலையால் வணங்கு யத ஏவ திருவடியேயோ, ப்ரணமாமி கின்றேன். * - * [ தா விதா யுவதயம்.) கீழ்ச் சொல்லப்பட்ட பராசரருடைய க்ரந்தத்தைவிட பரமபோக்யமும் பரமோஜ்ஜீவந யமஉo தநயா:

·அருளிச் - ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 5. 17 மும் பரமோபகாரகமும் பலபடிகளாலும் நிகரற்றதுமான திருவாய் மொழி முதலிய திவயப்பிரபந்தங்களை அருளிசசெயதவரும், ஸ்ரீமந்நாதமுனிகளுக்கும் யோக தசையில் ஸேவைஸாதித்து நேரில் ஸகலோபநிஷதஸாராத்தங்களை உபதேசித்தவரும், பரபநநஜக கூடஸ்தருமான நம்மாழ்வாரை நமஸ்கரிக்கிறார் இதில். "சேலேய் கண்ணியரும் பெருஞ்செல்வமும் நன்மக்களும், மேலாத் தாய் தந் தையும் அவரேயினியாவாரே" (திருவாய்மொழி-5-1-8) என்று ஆழ்வார்க்கு மாதாபிதாககள் முதலிய எல்லா உறவு முறையாரும் எம்பெருமானே யானது போல ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கட்கெல்லாம் ஆழ்வார் திருவடிகளே ஸர்வஸ்வமாகிறதென்று செய்கிற இவருடைய அத்யவஸாயததை என் சொலவோம். நம் மாழ்வாக்குப் பல திருநாமங்களிருக்கவும் அவற்றை யெல்லாம் விட்டு “ஆத்யஸ்ய ந குலபதே ” என்று - நம்முடைய குலத் துக்குத் தலைவா ' என்று அருளிச்செய்யும்படியான திருவுள்ளக் கனிவு விலக்ஷணமானதே. ''விப்ராக்கு கோத்ரசரண ஸூத்ர கூடஸ்தர் பராசர பாராசர்ய போதாயநாதிகள ; ப்ரபந்தஜகூடஸ் தர் பராங்குச பரகாலய திவராதிகள ” என்ற ஆசார்ய ஹ்ருதய ஸூக்தி இங்கு ஸ்மரிக்கத்தக்கது மதந்வயாநாம் என்கிற பதத்தினால்-தமக்கு முன்னே அவ தரித்திருந்த பெரியோர்களும், தமக்குப்பிறகு ஜனித்த, ஜனிக் கின்ற, ஜனிக்கப் போகிற ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸந்தாநங்களும் விவ க்ஷிதம் ஸ்ரீவைஷ்ணவாகளென்று பேர்பெற்ற அனைவர்க்கும் ஆழ்வார் திருவடிகளை ஸர் வஸ்வம் என்றாராயிற்று. ''லக்ஷ்மீநாத ஸமாரம்பாம் ....வந்தே குருபரம்பராம் ” என்ற படி எமபெருமான் பரதமாசார்யனாதையா லே ஆத்யஸ்ய ந8 குல பதே: என்று எம்பெ பருமானைச சொல்லுகிறதென்று கொண்டு, அங்க்ரியுகளம் என்கிறபதத்தினால் நம்மாழ்வாரைச் சொலலுகிறது எருமுளர் எம்பெருமானுடைய திருவடிநிலைக்கு ஸ்ரீசட கோபன் என்று திருநாமமாகையாலே இப்படியும் சொல்லலாம். வகுளாபிராமம் என்கிற விசேஷணத்தினால் இவ்வாத்தம் நன் கு நிலைபெறும் ; ' மகிழ்மாலை மார்பினன் ” என்றும் ' வகுளாபரணர் ' என்றும் நம்மாழ்வாரைச சொலலக்கடவதிறே. இவவர்த்தம் 3 என் பாரு ·வே -.. ... ஜாவிங் விலொவ நவ." 18 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 6. பொருந்துமாயினும் ஆத்யஸ்ய ந குலபதே: என்பதால நம்மாழ் வாரைச்சொல்லுகிறதென்பதே ஏற்றதாகையாலும் பூர்வாசார்யர்க ளின் வியாக்கியானமும் இவ்வண்ணமேயாகையாலும் கொள்ளத்தக்கது (ரு) நய-ஜெ. தியாஜு ஜாதி யஷிங் சு நநொரயவய ஐக@ ஐஜெ தி| ஜெபாஷாசி நகுய ந0 கெெஷவ தO தச வாவாரவிடு யங் மூர்த்நிமே ச்ருதிசிரஸ்ஸுச பாதி யஸ்மிந் அஸ்மந் மநோரத பத ஸ்ஸகல ஸ்ஸமேதி ஸ்தோஷ்யாமிங் குலதநம் குலதைவதம் தத் பாதாரவிந்த மரவிந்த விலோசநஸ்ய (சு) யாதொரு எம்பெரு ஸமேதி போய்ச் சேருகின் யத் மானுடைய திரு அப்படிப்பட்டதாய் வடியானது மே மூர்த்தி என் தலையிலும் நம் குலதநம நமக்குச சோந்த வேதங்களின் தலை செல்வமாய் ச்ருதி களிலும் (வேதாக (நம்) குலத்துக் சிரஸ்ஸு தங்களிலு மென் குலதைவதம் றபடி ) யமாயிருக்கிற பாதி விளங்காநின்றதோ, அரவிந்த ) செங்கண்மாலின் யஸ்மிங் யாதொரு திருவடி விலோசநஸ்ய திருவடித் தாமரையை அஸ்மத் மநோ நமது ஆசைப் அரவிந்தம் ரதபதம் பெருக்க ஸ்தோஷ் துதிசெய்யப்போசி மெல்லாம் யாமி றேன். * * * [ N -8ெ) கீழ் ஐந்து சலோகங்களால், நம் முடைய ஸம்ப்ரதாயத்துக்கு மஹோபகாரகர்களான மஹான்கள் மூவரை வணங்கியான பின், இனிமேல எம்பெருமானுடைய ஸ்தோத்திரத்தில் இறங்குகிறார் என்னுடைய குலத்துக்கு அழி யாச் செல்வமான பகவத்பாதாரவிந்தத்தைத் துதிக்கப் போகிறே னென்று இந்தச்லோகத்தால ப்ரதிஜஞை பண்ணுகிறார் வம்ச பரம்பரையாக ஸபச கெல்லாம் ஆராத யிலே பாத ஸகலம் ·யாதொரு தங்களில் ஆழிய ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 6. 19 செந்தாமரைக்கண்ணனான எம்பெருமானுடைய திருவடிததாமரையானது என்னுடைய முடியின் மீதும் மறைமுடி யின் மீதும் விளங்காநின்றதோ, என்னுடைய ஆசை முழுவதும் யாதொரு திருவடியில் முடிவடைகின்றதோ , என்னுடைய குலத் துக்குச் செல்வமாகவும் தெய்வமாகவும் யாதொருதிருவடி இரா நின்றதோ, அப்படிப்பட்ட திருவடித்தாமரையை நான் துதிக்கப போகிறேன் திருவடிகள் வேதாந்தங்களில் விளங்குகையாவது - வேதாந் விஸ்தாரமாக வருணிக்கபபடுகையாம் இவருடைய முடிமீது விளங்குகிறதோ வென்னில்; அடிச்சியோந்தலைமிசை நீயணியாய் யங்கண்ணா உன் கோலப்பா தம்” (திருவாய் மொழி 10-3-6) என்று ஆழ்வார் பிரார்த்தித்தது போல் பிரார்த் தித்து நம்மாலும் சிரோ பூஷணமாக அணிந்து கொள்ளக்கூடிய திரு வடி என்றபடி. எம்பெருமானை வணங்கும் போது அவன் திருவடி களிலே தலையை மடுத்து வணங்க வேண்டுமாதலால் அப்போது இவருடைய திருமுடியிலே அத்திருவடிகள் விளங்கக் குறையில்லை யிறே. (யஸ்மிந் அஸ்மந்மநோர தபதஸ் ஸகலஸ் ஸமேதி) உலகத்தில் தந்தையென்றும், தாயென்றும், மக்களென்றும், மாதரென்றும், செலவமென்றும், சேலையென்றும் பலவற்றை விரும்பி அவற்றிலே உண்டாகிற விருப்பமெல்லாம் இவர்க்கு எம்பெருமான் திருவடிகள் தவிர மற்றொன்றில் இல்லையென்றபடி. எம்பெருமான் திருவடி கிடைத்துவிட்டால ஸாவஸ்வமும் கிடைத்து விட்டதாக நினைத்து மகி கிழ்பவர் என்கை. குலதரும் என்கிற விசேஷணத்தி னால் உபாயத்வமும், குலதைவதம் என்கிற விசேஷணத்தினால் உபேயத்வமும் சொல்லப்பட்டதாம் (சு) கள் தவெந யவ) ஹிஜாண-வே பரீகாராணம் கொ ந®5ு வி பவ- வி.தாஹோவெம் | க த ததீய 8Uஜுதி உத 8ஹ.)° நாடு கவயெ நிரவகுவாயா தாய ·20 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 7. (எ) னுடைய தத்வேநயஸ்ய மஹிமார்ணவ சீகராணு: சக்யோக மாதும்பி சர்வ பிதாமஹாத்யை , கர்த்தும் ததீயமஹிமஸ்துதி முத்யதாய மஹ்யம் நமோஸ்து கவயே நிரபத்ரபாய எந்த எம்பெருமா கர்த்தும் செய்வதற்கு யஸ்ய மஹிம பெருமையாகிற கட உதயதாய ஆரமபம செய்தவனா அர்ணவ சீகர யும் லில் ஒரு சிறிய அணு : திவலையளவு கூட வெட்கங கெட்டவ சர்வ பிதாமஹ சிவன் பிரமன் முத நிரபதரபாய னாயும் ஆதயை : அபி லானவர்களாலும் தத்வேக உள்ளபடி கவியென் று போ கவயே சுமப்பவனாயு மாதும் ந அளவிட்டறிய முடி மிருககிற சக்ய: யாததோ, அந்த எம்பெருமானு மஹ்யம எனக்கே ததீய மஹிம டைய பெருமை ஸ்துதிம யைப்பற்றின நமஸ்காரம் செய்து நம. அஸ்து ஸ்தோதரததை கொள்ள வேண்டும் (தத நயவ] எம்பெருமானுடைய திருவடிகளைத் துதிக்கப் போகிறே' னென்று கீழ்சலோகத்தில் கூறியவா, ஞானத திற்சிறந்த மஹான்களுடைய மனமொழிகட்கும் எட்டாத விஷ யத்தை அலபஜஞனாகிய நான் துதிககத தொடங்குவது என்ன ஸாஹஸம்! என்று வெட்கப்பட்டு ஸ்தோத்ரம் செய்யப் புகு வதில் நின்றும் பின்வாங்கி, என்னகாரியஞ் செய்பத துணிந்தோ மென்று தம்மைத் தாமே நிந்தித்துக் கொளளுகிறார் இதில மன் சிவன் என்று சொல்லப்படுகிற சில மஹான்களே எம்பெருமா னுடைய மஹிமையைப்பற்றிப் பேசத்தொடங்கி, பெரிய கடல போன்ற அந்த மஹி ஒரு சிறிய திவலையள ளவுகூடப் பேச முடியாமல் வௌகி நின்றார்கள் என்னும் போது சிற்றறி வாளனாகிய நான் எவ்வளவு? ஸ்தோத்ரமென்பதை நான் நெஞ்சால் நினைக் கவும் யோக்யதையுடையேனல்லேன். இஃது எனக்குத் தெரிந் திருந்தும் கவி என்று போபெற நினைத்து ச்லோகங்கள் சொல்லத தொடங்கிவிட்டேனே! என்னைப் போன்ற வெட்கங்கெட்டவன உலகிலுண்டோ? இப்படிப்பட்ட மூடனான எனக் கேயன்றோ முதலில் நமஸ்காரம் செய்து கொள்ளவேண்டும் என்கிறார் 4 ப மையில் ·மானுடைய நான் என்றது உலகில் அபுத்திக்கு எட்டிய ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். S. 21 எம்பெருமானுடைய குணங்களில் ஸ்வல்ப பாகமும் ஸர்வஜ் ஞாகளான பரஹ்மருத்ராதிகளாலும் அளவிட முடியாதென்பது பூர்வார்த்தத்தின் கருத்து அப்படிப்பட்ட அருந் தகல் பாண தணார்ணவனான எம்பெரு வைபவங்களை அல்பஜ்ஞனாகிய துதிக்க வேணு மென்று கெஞ்சினால் நினைப்பதும், அந்த நினைவை வாய் விட்டுச் சொலலுவதும் வெட்கங்கெட்ட வியாபாரமன்றோ. கேவலம், கவியென்று போசுமப்பதற்காகவன் றோ நான் ஸ்தோத்ரம பண் ணத் தொடங்குவது; என் அழகையன் றே ஆலத் திபெடுக்க வேணு மென்கிறார் போலும் மஹ்யம் நம அஸ்து = என்னை எல்லாரும் நமஸ்கரிக்கட்டும் தம்மைத்தாமே நிந்தித்துக்கொள் ள்ளுகிறபடி. ஸாஹஸிகர்களைக் கைகூப்பி வணங்கவேணுமென்று சொலவ (எ) யா ரவயி யயாக திவாவாக சௌசெவவெவதெவி வா வஞ| வெஜாபூதுவவா ஹோண-வாத: கொ ஜே தொரண காவயொவி-பெஷ யத்வா ச்ரமாவதி யதாமதி வாப்யசக்த ஸ்தெளம்யேவமேவ கலு தேபி ஸதா ஸ்துவந்த வேதாச் சதுர்முக முகாச்ச மஹார்ணவாந்த கோ மஜ்ஜதோரணு குலாசலயோர் விசேஷ: (4) யதவா அல்லது, ஸதா அபி எப்பொழுதும் அசக்த: சக்தியற்றவனான ஸ்தோதரம் செய்து (அஹம்) 1 ஸ்துவந்த கொண்டிருக்கிற ச்ரமம் உண்டாகிற ச்ரம அவதி வரையிலாவது அந்த வேதா: வேதங்களும் வரையிலாவது ஸ்தோத்ரம் பண்ணு சதுர்முக பிரமன் முதலியவர் ஸ்தெளமி கிறேன்; முகாச்ச களும் ண்டு. நான் தே வா ·22 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 8. எவம் ஏவ இப்படியே யலலவோ (துதிப்பது) (என்னைவிட சிறிது அதிகமாக அவாகள் துதிப்பார்களெனினும் ) மஹா அர்ணவ பெரிய அந்த: கடலினுளளே மஜ்ஜதோ: முழுகிப்போகிற சிறியதொரு வஸ்துவுக்கும் குலாசலயோ: (பெரிய) குலபர்வ தத்திற்கும் அணு க விசேஷ என்ன வாசி? *- எவ்வளவு ? நினைப்பது யா வையி ] 'பரமபுருஷனைத் துதிக்க நாம் முடியாத காரியத்தை நெஞ்சாலும் கூடாது' என்றெண்ணி ஸ்துதிப்பதில் நின்றும் கைவாங்கபபார்த்த ஆளவந்தார் , 'நம்மாலான மட்டும் துதிப்பது தகுதியே ' என்று ஒருவாறு நெஞ்சை ஸமாதாநபபடுத்திககொள்ளுகிறார் இதில் எம்பெருமானுடைய வைபவங்களை எல்லைகண்டு பேச என்னால் முடியாதென்கிற விஷயம் உண்மையே ; அதற்கு நான் அசக்தனா யினும், ஸ்துதிப்பதில் நின்றும் அடி யோடு நிவர்ததிப்பேன ல்லேன். பகவத்குணங்களைப் பரிபூர்த்தியாகப் பேசவலலவர்கள தாம் ஸ்துதிப்பதற்கு இறங்கலாமென்று யாதொரு நியமமும் கண்ட திலலை எவனெவனுக்கு எவ்வளவு பேச சக்தியும் புத்தியும் உள்ளதோ அவவளவு பேசி நிற்பதற்கு யாதொரு தடையுமில் லையே. ஆகையாலே, எவவளவு துதிப்பதற்கு எனக்கு சக்தியுள் ளதோ, அறிவும் உள்ளதோ, அவ்வளவு துதிக்கப் புகுகின்றேன். இப்படி துதிப்பது நான் மாத்திரமல்ல; + "வேதமுரைத் தடை மயோர் வணங்கும் செந்தமிழ் பா பாடுவார் தாம் வணங்குந் தேவர் ” என்கிற என்கிறபடியே தேவாகளும் வைதிகர்களும் வேதங்களும் மற்றும் எத்தனையோ போகள் அவ்வெம்பெருமானைத் துதித்திருக் கிறார்கள், துதித்துக்கொண்டு மிருக்கிறாகள் ; அன்னவர் துதிப் பது ஒருநாளிருநாளல்ல; அல்லும் பகலும் துதிப்பர் ; அப்படி துதிப்பவர்களும் தங்களுக்குள்ள ஜ்ஞாநசக்திகளளவே துதித்தார் களேயன்றி எம்பெருமானுடைய புகழ்களைப் பேசித் தலைக்கட் டினார்களென்றில்லை. ஆக கவே, அவரவர்களுடைய ஜஞாநசக்திகளுக் ங்க பேசக்கடவர்கள்' என்று ஏற்பட்ட பின்பு, நானும் என்னுடைய சக்திக்கும் அறிவுக்கும் ஏற்றவாறு துதிப் t பெரிய திருமொழி 2-8-2. கிண வரவா ·எவ உளள ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 8. 23 பதில் தடையில்லையா தலால் ஏதோ ஆனமட்டும் துதிக்கப் பார்க் கிறேன் என்கிறாா ஸதா ஸ்துவந்த : தே வேதா : சதுர்முகமுகாச்ச ஏவமேவ '” என்று சொல்லிவிடலாமோ? உ உம்முடை டய சக்தி எங்கே? அவர் களுடைய சக்தி எங்கே ? உம்முடைய ஜஞானமெங்கே? அவர்க ளுடைய ஜஞானமெங்கே? பலவகைகளிலும் உம்மைவிட வளவோ மேம்பட்டவர்களான சது முகாதிகளை நீர் உம்மோடு ஒப்புச சொலலிக்கொள்வது தகுதியாகுமோ? என்று சிலா கேட் கக் கூடுமாதலால அக்கேள விக்கும் தாமே ஸமாதான மருளிச செய் கிறார் (கோ மஜ்ஜதோரணுகுலாசலயோர் விசேஷ - ?) என்று இதன் கருத்தாவது :- என்னுடைய ஜஞாந சக்திகள அற்பமென் பதும் அவர்களுடைய ஜஞாந சக்திகள் அதிக மென்பதும் உண் மையே; ஆனாலென்ன ? எம்பெருமானுடைய புகழை படி பேசமாட்டாமையில் அவர்கட்கும் எனக்கும் ஏதேனும் வா யுண்டோ ? என்னைவி - அவர்கள் அதிக ஜஞாநசக்தியுக்தர்களாக இருப்பது பற்றி பத்து நூறாயிரம் வாக்கியங்கள் அதிகமாகப் பேசி யிருக்கிறார்களென்றே கொள்வோம்; நான் சொன்ன சொற்கள் ஸ்வலபமேயாயிடுக ஆன தாலென்ன ? பேசப்புகுந்த விஷயத்தை அவர்களும் எல்லை காணவில்லை ; இதில் ஸாம்யத்திற்குக் குறை யில்லையே ஒரு த்ருஷ்டாந்தம் காண்மின ;--ஒரு துரும்பு ; ஒரு பெரிய மலை ; இவை யிரணடுக்கும் உருவத்தில் எவ்வளவோ வாசி யுண்டு தான் ; இருந்தாலும், இவ்விரண்டையும் கடலினுள்ளே எறிந்தோமாகில, சிறிய துரும்பும் பெரிய மலையும் கடலினுள் ஒரு புறத்தில் உருத்தெரியாமல் மூழ்கிக் கிடப்பது ஒக்குமன்றோ. அணுவுக்கும் மலைக்கும் வெளிநிலத்தில் நெடுவாசி கண்டோமாகி லும், இவை கடலினுள் அழுந்தும் விஷயததில இவற்றுக்கு யாதொரு வாசியும் காண்கிறோமில்லை ஸாம்யமே காண்கிறோம். ஆனால், அணுவைக் காட்டிலும் மலையானது ஸமுத்ரத்தின் அதிக பாகத்தை ஆக்ரமித்திருக்கின்றதென்பது மாத்திரம் உ அஃது இருக்கட்டுமே. இவை கடலினுள் இருக்கிற இடம் தெரி யாமல் ஒரு மூலையில் மங்கிப்போகும் விஷயத்தில் வாசியுண்டோ சொல்லுங்கள்; அதுபோலவே, அணுவைப்போன்ற எனது உக்தி களும் மலையைப்போன்ற சதுர்முகா திகளின் உக்திகளும் அளவில் ; உள்ளது ·24 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 9. அவரவர் என்று ஏற்றத்தாழ்வுடையனவாயிருந்தாலும் பகவத்குண ஸாகரத்தில ஏதோவொரு மூலையில் மறைந்து போம் விஷயத்தில் வாசியற்றிருப் பனவேயாம் என்றாராயிற்று தாந்தாமறிந்தவாறேத்தி என்று பொய்கைப் பிரானும் 'தங்களன பாரத் தமது சொல்வலத்தால் தலைத்தலைச சிறந்து பூசிப்ப நம்மாழ்வாரும் அருளிச்செயதபடி அவரவாகள் தம்தம் ஜஞாந சக்திகளுக்கு இணங்கியவளவே போற் றத் தக்கவாகளாதலாலும், * அநவதிகாதிசய அஸங்கயேய கலயாண குணகணாணவனான எமபெருமானுடைய புகழ்களைப் பேசித தலைக் கட்டுதல் ஆராக்கும் முடியாத காரியமாகையாலும், நானும் ஏதோ எனக்குத் தெரிந்தவரையில் போற்றப் புகுதல் குற்றமல்ல என்று ஒருவாறு மநஸ்ஸை ஸமாதாநம பண்ணிக்கொண்டாராயிற்று. ச்லோகம் தொடங்கும்போதே யத்வா என்றது-கீழ் ச்லோ கத்தில் சொன்ன விஷயததைத தள்ளி, இதில் வேறு விஷயம் சொலலுவதைக் காட்டும் ' ஸ்துதித்தல தகுதியலல ' என் றன் றோ கீழிற்சொன்னது ; இதில் அங்கனல்லாமல ஸ்தௌமி என்று துதிக்க இழிகிறாராகையாலே இது தோன்ற யத்வா என்றாரென்க. ச்ரமாவதி = ச்ரமம் உண்டாகிற வரையில் என்றது - சக்தி யுள்ளவரையில் 'நான் களைத்துப் போகிறவரையில் தண்ணீர் இறைக்கிறேன்' என் றால் சக்தியுள்ளவரையில் இறைக் கிறேன் என்று பொருள் படுதல காண்க 23 சுவயில் யஹிங்க ரணி தக வயி (அ) கிெெஹடி க) தியெந நதெகவ) ஜெபா தாவித ஜூ *தி கரதெரு வரிஜெண! தகு ஜூ ஷா 88 நவ ஜெ3 உத)உ. கொய 8ுவிதொ 88வாஜநெது! கிஞ்சைஷ சக்த்ய திசயேந நதேநுகம்ப்ய: ஸ்தோதாபிது ஸ்துதி க்ருதேக பரிச்ரமேண தத்ர ச்ரமஸ்து ஸுலபோ மம மந்தபுத்தே: இத்யுத்யமோய முசிதோ மமசாப்ஜநேத்ர, (க) என்றபடி - T D ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 9. 25 1 ஹே அப்ஜ ப செங்கண்மாலே! நேதா ஸ்தோதா ததர ஏஷ; துதிப்பவனாகிய (அடியேன்) சக்தி சக்தியின் அதிசயோ மிகுதியினால் உனக்கு (எனது) துதிக்கும் விஷயத்தில மந்தபுத்தியை யுடையனால் எனக்கோ வென்றால் மந்தபுத்தே: மம் * அருகம்ப்ய: { இருக்கத் தகுந்தவ அபிது மம ச எனக்கே சரமல் பரிசரமம் பின்னை எக்காரணத் எளிதில் உண்டாகக் ஸலபம் தினால் இரத்த கூடியது ; தகுந்தவன் எனில்; என்கிற துதிப்பதனாலுண காரணத்தினால் ஸ்துதிக்ரு டாகும் பரிச்ரமத் தேந பரிச தைப் பார்த்து (இரக்கத் தகுந்த வன்); ---(கிெெவஷ .) எம்பெருமானுடைய பெருமைகளைப் பூர்த்தியாகப் பேசமாட்டாமையில் பிரமன் முதலியோர்க்கும் தமக்கும் யாதொரு வாசியுமில்லையென்றாா கீழ் ச்லோகத்தில் வா யில்லையென்பது மாத்திரமேயல்ல ; அவாகளிற் காட்டில் தமக்கு ஒருவகையான ஏற்றமுமுண்டென்கிறார் இந்த சலோகத்தில், ரமேண அயம் உத்யம: { இந்த முயற்சி என் வகையான ; உலகத்தில் ஒரு மஹானுக்கு ஒருவனிடத்தில் இரக்கம் பிறக்க வேணுமானால் அதற்கு இரண்டு காரணங்களுண்டு அளவற்ற ஸாமர்த்தியம் இருந்தால் அதைப்பற்றியும் தயை பிறக் கும்; அதிகமாக சரமப்பட்டு தீநனாயிருந்தால் அந்த தைந்யத்தைப் பார்த்தும் தயை பிறக்கும்; ஆகவே, தயை உண்டாவதற்கு ஸாமர்த் தியம் ஒரு காரணம், தைந்யம் ஒரு காரணம். இவ்விரண்டு காரணங் களுள் முதற்காரணமாகிய ஸாமர்த்தியமென்பது எனக்கில்லை ; அதாவது - உன்னுடைய திருப்புகழ்களைப் பூர்த்தியாகப் பேசவல்ல சக்திவி சேஷம் எனக்கில்லை ; இது பிரமன் முதலானவர்களுக்கும் இல்லை யென்பது வித்தமா தலால் இவ்விஷயத்தில் ஸாம்யமே யுள்ளது ; இனி இரண்டாவது காரணமாகிய தைந்யம் ஒன்றே தயைக்கு ஸா தநமாக வேண்டும் ; அந்த தைந்யம் என்னிடத்தில் 4 ·ப. 26 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 9. அதிகமாகவுள்ளதா? ப்ரஹ்மா திகள் பக்கல அதிகமாகவுள்ளதா? என்று ஆராயுமளவில என்னிடத்தே அதிகமுள்ளது எங்ஙனே யென்றால், எவன் அதிகமான பரிச்ரமத் ைநயடைகிறானோ அவனே தீநன் எனப்படுவான் ; ப்ரஹ்மாதிகளும் நானும் உன்னுடைய பெருமைகளைப் பூர்த்தியாகச் சொல்லவல்லோமல்லோம் என்பது உண்மையாயினும் நெடுங்காலம் வரை நீண்ட சப்தராசிகளைச சொல்லிக்கொண்டிருக்க அவர்களுக்கு சக்தியுண்டாகையால் கள் சளைக்காமல சொல்லிக் கொண்டிருபபாகள் ; அவர்களுக்கு ஸலபமாகப் பரிச்ரமம் உண்டாகமாட்டாது ; ஆகையால் அவர்க ளிடத்தில் தைந்யம் காண்பதில் சிறிது அருமை யுண்டு எனக்கோ அப்படியில்லை ; என்னுடைய புத்தி ஸ் வலபமாதலால் அதிகமாகப் பேச எனக்கு சக்தியில்லை ; சிறிது பேசின வாறே மிக்க சரமம் உண்டாய் டாய்விடும் ; ஆகையாலே என் பக்கல தைந்யம் காண்பது எளிது ; தைந்யம் கண்டவாறே நீ தயைபண்ணுகிறவனாகையால் நான் சீக்ரமாகவே உனது தயைக்கு விஷயமாயவிடுவேன் ; பரஹ் மாதிகள் என்னை விட அதிகமான சக்தியையுடையவாகளாகையால் அவர்களுக்குப் பரிசரமம் விரைவில் உண்டாகமாட்டாது ; குணங்களைப் பூர்த்தியாகப் பேசவல்ல சிறந்த சக்தியும் அவர்க ளுக்கு இல்லை ; தைந்யமும் அவர்களுக்கில்லை அவர்களுடைய சக்தியெல்லாம் மாண்ட பிறகு என்றைக்கோ அவாகளுக்குப் பரிச்ரமம் உண்டாகி தைந்யம் விளையப்போகிறது ; அலப சக்தியை யுடைய நான் இன்னும் சற்று நாழிகைக்குள பரிச்ரமமடைந்து தீநனாய்விடப் போகிறேன் பே உனது தயை தயை என்மீது பெருகப் போகிறது. ஆகையாலே சீக்கிரமாய் உனது தயையைப் பெறுகையாகிற ஏற்ற மெனக்குள்ளது. ஆகவே ஸ்துதி செய்வ தில் இறங்குவது எனக்கே உரியது ; நீ விரைந்து தயை பண்ணு வதற்கு இது ஒரு வழியாகத் தேறுகிறபடியால-என்றாராயிற்று மந்தபுத்தே என்று தமக்கு விசேஷணமிட்டுக் கொண்ட கருத்து யாதெனில்; ப்ரஹ்மாதிகளைப்போல் நெடுநாள் வரையில் திக்கவல்ல அவ்வளவு புத்தி இல்லாமையால் எனக்கு சீக்கிர மாகவே சரமமுண்டாய் விடுமென்கை. ''மம ச” என்றவிடத்தில சகாரம் ஏவகாரம் போன்று அவ தாரணப் பொருள் படும் ; எனக்கே என்றபடி பரஹ்மா திகள் உன் உடனே தன் ·என்றபடி அருளிச் ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 10. 27 உன்னை ஸ்துதிப்பது வீண்; நான் ஸ்துதிப்பது தான் தகுதி என்ற தாகிறது சகாரத்தின் இயற்கைப் பொருளாகிய ஸமுசசயமும் இங்கு அர்த்தமாகக் கொள்ளக் கூடியதே ; அதாவது எனக்கும் பரஹ்மாதிகளுக்கு எப்படி உரியதோ அப்படி எனக் கும் உரியது என்றவாறாம் பெரியவாசசான்பிள்ளை செய்த வியாக்கியானத்தில-'. சசபதம் அவதாரணமாய் எனக்கே உசிதமென்னுதல் ; ஸமுசசயமாய், எனக்கும் ஸமுசித்தமென்று கீழ்ச்லோகத்தோடே கூட்டு தல ” என்று இரண்டு வகைப்பொரு ளும் அருளிச் செய்யப்பட்டிருப்பதை ஸேவித்தருளின் ஸ்ரீ தேசி கன் தம்முடைய பாஷ்யத்தில அவதாரணப்பொருளை மாத்திரம் கொண்டு ஸமுசசயாத்தம் கொள்வது மந்தம் என்றெழுதியுள் ளார் ; அப்பொருளில் என்ன அஸ்வாரஸ்யம் கண்டாரோ அறி யோம் $ இருக்குவாய் முனிக்கணங்களேத்தயானு மேத்தினேன்” என்றாறபோலே சொல்லுவதாகக் கொள்ளக் குறையில்லையே அப்ஜநேத்ர ! = என்னுடைய முயற்சி ஈடேறும்படி தாமரைக் கண்களால் நோக்காய என் றவாறு என்று முதலடியில் அஹம் உத்தம புருஷனாகச் சொல்ல வேண்டுமிடத்து ஏஷ: என்று ப்ரதம புருஷனாகச் சொல்லியிருப் பது ஸம்ஸ்க்ருத மர்யாதை. சுகது யொ ம):- கவ) ". 8- -க ந கூ) ... நானா நாவெக்ஷவெ யதி ததொ ஜுவ நா நG வா ஹொ ஓவித ஜெவ க தஃவரதில் வணவம் நிவம-ஹர தயி லவ-ஜ.தொ: ஓலாஜி வித் அகாலி தவ க கழ! நாவேக்ஷஸே யதி ததோ புவநாந்யமூரி நாலம் ப்ரபோ பவிதமேவ குத ப்ரவ்ருத்தி., ஏவம் நிஸர்க்க ஸுஹ்ருதி த்வயி ஸர்வஜந்தோ: ஸ்வாமிங் நசித்ர மிதமாச்ரிதவத்ஸலத்வம். $ திருச்சந்த விருத்தம். 109.

·28 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 10. ப்ரபோ | பகவானே 1, ஸ்வாமிந் ஸ்வாமியோ ந அவேக்ஷஸே ஏவம் நீ கடாக்ஷியாவிடில் இப்படி ஸர்வ எல்லாவுயிர ததம் அப்போது ஐந்தோம் கட்கும் அமூநி நிஸர்கக இயற்கையாகவே இவ்வுலகங்கள் புவநாநி நன்மை விரும்பு ஸுஹ்ருதி பவிதும் ஏவ உண்டாகவே மவனான ந அலம் மாட்டா; த்வயி உன்னிடத்தில் ஒரு காரியமும் ஆச்ரிதவத்ஸ ஆசரிதவாத்ஸல்ய ப்ரவ்ருத்தி: செய்யமாட்டா லதவம் மாகிற இந்தக் என்பது சொல்ல இதம குணமானது வும் வேணுமோ? சித்ரம் ஆசசரியமல்ல. குதம் 2 * * - - (நாவேக்ஷஸே) ஸ்தோத்ரம் பண்ணுவதில் தமக்கு அதிகாரமுண்டென்று ஸமர்த்தித்தபின ஸ்தோத்ரம் பண்ணத் தொடங்குகிறார் இது முதலாக. கீழ்ச்லோகத்தில் அப்ஜநேத்ர' என்று ஸம் போதித்தவுடனே எம்பெருமான் திருவுள்ளமிரங்கித் தனது தண்டாமரைக் கண் களால் நோக்கியருளி அநுக்ரஹித்தான் ; என் அப்பனே ! இவ் வநுக்ரஹம் ஆச்சரியமல்ல; பிரளயகாலத்திலே இறகொடிந்த பறவைபோலே மங்கிக்கிடந்த ஆத்மவர்க்கங்களை உனது விசேஷ கடாக்ஷத்தாலே உண்டாக்கி, உண்டான ஜகத்துக்கள் காரியம் செய்யும்படியாகவும் கடாக்ஷித்துப் போருகிற நீ, உன்னாலே உண் டாக்கப்பட்ட எனக்கு இன்று முகம் கொடுத்தாய் என்பது ஓர் ஆச்சரியமல்ல என்கிறார். ஸ்ருஷ்டிக்கு முன் எம்பெருமான் ஸ்ருஜ்ய வஸ்துக்களில் திருக்கண் சாத்துகிறானெனபதைச சொலலுகிற உபநிஷத்தில் தத் ஐக்ஷத-பஹு ஸ்யாம் ப்ரஜாயேயே தி” என்று ஐக்ஷத என் றிருப்பதால் அதனையடியொற்றி இவரும் அவேக்ஷஸே என் கிறார் . ந அவேக்ஷஸே யதி என்றது-நீ திருக்கண்ணோக்கம் செய் தருளாவிடில் என்றபடி. ஈக்ஷணமாவது அநுக்ரஹத்தோடு கூடிய ஸங்கல்பம் அநுக்ரஹ விசிஷ்டனாய் ஸங்கலபம செய்தருளா விடில் கார்ய வர்க்கங்களில் ஒரு பதார்த்தமும் உண்டாயிருக்க மாட்டாது. உத்பத்திக்கே உன்னுடைய ஸங்கல்பம் காரணமென் ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 10. 29 னும்போது, உத்பந்தங்களான கார்ய வர்க்கங்களின் ப்ரவ்ருத்திக்கு உன் ஸங்கல்பம் காரணமென்பது சொல்லவும் வேணுமோ ? ஆன பின்பு மங்கிக்கிடந்த எல்லாப் பொருள்களும் ஸத்தை பெறும்படி யும் ப்ரவ்ருத்தி சக்தியையுடையனவாம்படியும் நிர்ஹேதுக க்ருபை யாலே ஸங்கல்பித்தருளுகிற நீ இன்று என்னை ஸ்தோத்ரத்தில ப்ரவாத்திப்பித்து விஷயீகரித்தவி து ஒரு ஆ ச்சரியமான விஷ யமோ? ஆச்ரிதா ஆநாசரிதர் என்கிற வாசி பாராமல் எல்லார் விஷயத்திலுமே இயற்கையாக ஸுஹ்ருத்தாயிருக்கிற உனக்கு ஆச்ரிதனான என் விஷயத்தில் வாத்ஸலயமுண்டானது அற்புத றபடி வாத்ஸல்யமாவது ப்ரீதி விசேஷம் (க.) மன்று என் வாலாவிகா நவயிகா தியெலி தர த. நாராயண தமி நரேஷ) தி ெெவகஃகஃ | வஹா பலிவ தவே வா ஓராவிதி வனதவி யவ) 8ஹிஜாண வேவிஷஜெ' ஸ்வாபாவிகாநவதிகாதிசயேசித்ருத்வம் நாராயண த்வயி நம்ருஷ்யதி வைதிக:க: ? ப்ரஹ்மா சிவச் சதமக பரமஸ்ஸ்வராடிதி ஏதேபி யஸ்ய மஹிமார்ணவ விப்ருஷஸ்தே (கக) நாராயண | நாராயணனே! ப்ரஹ்மா பிரமன் சிவம் சிவன் சதமக ((இவர்களை விட) பரமம் சிறந்தவனான ஸ்வராட் முக்தாத்மா இதி ஏதே என்கிற இவர்கள் எல்லோரும் மஹிம பெருமையாகிற கட அர்ணவ லில் திவலையாக விப்ருஷ ஆகின்றனரோ, (தஸ்மிந்) அப்படிப்பட்ட தவயி உன்னிடத்தில் ஸ்வாபாவிக இயற்கையானதும் அநவதி உயர்வற்றதுமான காதிசய ஐசவரியத்தை ஈசித்ருத்வம் க: வைதிக: எந்த வைதிகன் ந ம்ருஷ்யதி ஸஹிக்கமாட்டான் (ஸஹியாதவன் அவைதிகன் என்கை.) அம்{ யஸ்ய தே யாதொரு ன்னுடைய ·2 30 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 11. * * * [ாஷாவிகெ தாதி ) ஜகத்காரணத்வம் ஸ்வாமித் வம் முதலியவை ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு உள்ளதாகக் கீழ்ச்லோகத் தில் அருளிச் செய்தார் ; பிரமன் சிவன் முதலான தேவதாந்தரங் களுக்குப் பரத்வமுண்டென்று பலர் பிரமிததிருககிறபடியால் அந்த ப்ரமத்தைப் போக்கி 'ஸ்ரீமந்நாராயணனே ஸாவஸ்மாத் பரன் ' என்பதை ஸ்தாபிககத் திருவுள்ளம்பறறி அதற்கு அடி யிடுகிறார் இதில் ஸ்ரீமந்நாராயணனே! நீயே பரமபுருஷன் என்பதை அவைதி கர்கள் பொறாமையாலே இசையாதொழிந்தாலும் வைதிகாகள் இசையத் தடையில்லை; இதற்கு இசையாத வைதிகன் ஒருவனு மில்லை; பிரமன் சிவன முதலானவர்களையும் வேதத்தில் ஒவ்வொரு மூலையில் பரத்வமுள்ளவர்களாகச சொல்லியிருந்தாலும் அவர்க ளெல்லாரும் உன்னுடைய பெருமைப பெருவெள்ளத்தில் ஒரு சிறு துளி யாவர்கள் அதாவது உன்னுடைய விபூதியில் ஒரு மூலையில் அமுங்கிக் கிடப்பவர்களெனகை ஆகையாலே அவாக ளுக்குப் பெருமை சொன்ன விடமெல்லாம் உனனுடைய விபூதி யின் பெருமை சொல்லப்பட்டதாய ஒப்புயாவற்ற பெருமை உபயவிபூதி நிரவாஹகனான உனககே சொல்லப்பட்டதாகிறது. பாசித்ருத்வமாவது--எச்வரனாயிருக்குந் தன்மை; அதற்கு ஸ்வா பாவிக என்றும் அநவதிகாதிசய என்றும் இரண்டு விசேஷணங்கள் இடப்பட்டன பிரமன் முதலிய தேவாகளுக்கும் ஒவ்வொரு விதமான ஈசவரத்வமிருந்தாலும் அவர்களுக்கு அது ஸ்வாபாவிக மல்ல; எல்லையிலலாத மேன்மையை யுடையதுமல்ல ; எம்பெருமா னாருவனுடைய ஐசவரியமே அபபடிபபடடதாம் மற்றையோ ருடைய ஐசவரியமெல்லாம் கருமங்களைக் காரணமாகவுடையதும் துக்கங்களோடு கூடினதும் அநித்யமுமாயிருக்கும் ஸ்வாபாவிக மாய், இதற்கு மேலில்லையென் னும்படி மிகச் சிறந்ததுமான ஐச்வரி யம் ஸ்ரீமந்நாராயண னொருவனுக்கே அஸாதாரண மென்பது வேதங்களிலும் விசேஷித்து நாராயணாநுவாகத்திலும் வித்த மான விஷயம் என்று ன்று இதனால் சொல்லிற்றாகிறது (பரமஸ் ஸ்வராட்.)"ஸ ப்ரஹ்மா ஸ சிவஸ் ஸேந்த்ரஸ் ஸோக்ஷர: பரமஸ்ஸ்வராட்'' என்ற வேதவாக்கியம் இங்கு ஸ்மரிக்கத்தக்கது ;

·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 12. 31 முக்தாத்மாவின் பெருமையைச் சொல்லுமிடத்தில் "ஸ ஸ்வராட் பவதி" என்று சொல்லப்பட்டது அதாவது - ஸ்வதந்த்ரனாக ஆய் விடுகிறான் என்றது என்றாலும் ' முக்தாத்மாக்கள் காமவசயாக ளல்லர் ' என்பது மாத்திரம் அதற்குப் பொருளேயன்றி அவர்கள் எம்பெருமானுக்கும் பரதந்த்ரபபடடவர்களல்லர் ' என்கிற தல்ல. அவனுக்கு சரீரமாக இருக்கும் ஆத்மாக்கள் எப்பொழுதும் அவ னுக்குப் பரதந்த்ராகளேயாவர் ''நிரஞ்ஜந பரமம் ஸாம்ய முபைதி" என்ற வேதவாக்கியத்தின்படி முக்தாகளுக்கு எம்பெருமானோடு சிறந்த ஸாம்யம் கிடைக்கிறதென்றாலும், ஜகத்ஸ்ருஷ்டி முதலிய சில அம்சங்கள் அவர்களுக்கு இல்லையென்று நிரத்தாரணம் செய் யப்பட்டிருப்பதால் அவர்களுடைய ஐசவரியம் அளவுக்கு உட் பட்டதே தேயாம் ''உனனுடைய ஐச்வாயத்தை எல்லா திகர்ளும் கூறுகின் '' என்னாமல் ' எந்த வை திகன் ஸஹிக்கமாட்டான்?' என்று சொல்லியிருப்பதன் கருத்து -- ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய ஜகத்கார ணத்வம் ஸர்வஸ்வாமித்வம் முதலிய ஐச்வரியத்தைப் பொறாதவர் கள் வேதபாஹ்யர்கள் என்றதாம் (கக) வை. றனா கஃஃயம் வாவைத வாய: கஃ கஃகரீக நய நஃஷொ த88 கஃ கவாயு தாய ததெக கஜால்காபொ வி விவித விஉவித் ஆவிஷாம வரதம் | கச்ஸ்ரீ ச்ரியம் பரமஸத்வ ஸமாச்ரய: க: க: புண்டரீக நயந8 புருஷோத்தம க: கஸ்யாயுதாயுதசதைக கலாம் சகாம்சே விச்வம் விசித்ர சிதசித்ப்ரவிபாக வ்ருத்தம் (கஉ) திருவுக்கும் திரு புண்டரீக செங்கணமால் சரியம் வாகிய செல்வன் நயா : க:? யார்? ஸ்ரீ:க: ? யார்? புருஷோத் பரம ஸத்வ சிறந்த ஸத்வ னப்படுவான் யார்? குணத்திற்கு இருப்பிடம் யார்? கஸ்ய தம : க: {புருஷோத்தமனை ஸமாசரய: க? எவனுடைய ·32 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 12. ளின் ஓர் யுடையதாக என்று அயுத அயுத அனேகமாயிரம விசித்திரமான சத ஏக கோடி பாகங்க விசித்ர சித் சேதநா சேதநப் கலா அம் சக அம்சே (பகுதியில் அசித ப்ரவி பிரிவுகளை பாக வ்ருததம் இப் பிரபஞ்சம் விச்வம் இருக்கின்றது? முழுவதும் * * *-(கஃ ஸ்ரீஃபயம்.) ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கே பரத்வ முள்ளது, மற்றை யோர்க்கு அது இல்லை என்பதை த்ருடப்படுத் துகிறார் இதில் திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வன் ” போற்றப்படுமவன் ஸ்ரீமந்நாராயணனோ? தேவதாந்தரமோ? சொல் லுங்கள் ; < வேதாந்தாஸ் தத்வசிந்தாம் முரபிதுரவி யத்பாதசிஹ் நைஸ் தரந்தி” (ஸ்ரீ குணரத்நகோசம்) என்று பட்டர் அருளிச் செயகிறபடி ச்ரிய பதித்வம் பரத்வஸாதகங்களில் முதன்மையாத லால் அது ஸ்ரீமந்நாராயணனுக் கேயிறே உள்ளது ரஜோகுணமும் தமோகுணமும் கலசாமல் கேவலம் ஸத்வ குணமே வடிவெடுத்திருப்பவன் வேறு யார் ? பிரமனிடத்தில் ரஜோகுணம் அதிகமென்றும், ருத்ரனிடத்தில் தமோகுணம் அதிக மென்றும் ஸ்ரீமந்நாராயணனிடத்தில் ஸத்வகுணமே பரிபூர்ண மென் றும் சாஸ்த்ரங்கள் சொல்லுகையாலே பரமஸாத்விகனான இவனேயன்றோ பரதத்வமாக வேண்டு மென்கை. உயிர்க்கெல்லாம் தாயாயளிக்கின்ற தண்டாமரைக் கண்ணன் வேறு யாா? சாந்தோக்ய உபநிஷத்தில் " தஸ்ய யதா கப்யாஸம் புண்டரீகம் ஏவமக்ஷிணீ'' என்று புண்டரீகாக்ஷத்வம் பரத்வலிங்க மாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது ; அது ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கேயன்றி மற்றையோர்க்கு இல்லாமையால் இது கொண்டும் இவனுடைய பரத்வம் வெளியாகிறதென்கை ஸ்ரீமந்நாராயணனே புருஷோத்த மனாகவும் வேத வேதாந்த வேதாங்கங்களில் சொல்லப்பட்டிருப்ப தால் புருஷோத்தமத்வமாகிற பரத்வலிங்கமும் ஸ்ரீமந்நாராயண னுக்கே உள்ளது. [கஸ்யாயுதாயுத இத்யாதி] ப்ரஹ்மருத்ராதிகள் முதற்கொண்டு புல் பூண்டு வரையிலுள்ள ஸகல கார்ய வாக்கமும் யாருடைய ஸ்வ ரூபஏகதேசத்திலே அடங்கிக் கிடக்கின்றது ? ' யஸ்யாயுதாயுதாம் சாம்சே விச்வசக்திரியம் ஸ்திதா” ' மேரோரிவாணுர் யஸ்யைதத் ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 13. 33 ப்ரஹ்மாண்ட மகிலம்முதே!” இத்யாதி ப்ரமாணங்களால் ஸ்ரீமந் நாராயணனே ஸர்வ வியாபகனன்றும் ப்ரஹ்மருத்ராதிகளெல் லாம் அவனுடைய ஸ்வரூப ஏகதேசத்தில இருக்கிறார்கள் என்றும் விளங்காநிற்கும். ஸ்ரீபகவத் கீதையில் விச்வரூபா தயாயத்தில் அர் ஜுனன் வியந்து சொல்வதும் காண்க. அயுதம் . - பதினாயிரம் கலா என்பதும் அம்சம் என்பதும் அத்யல்பமான ஏகதேசத்தைச் சொல்லும் விசித்ர சிதசித் ப்ரவிபாக வ்ருத்தம் =சித் = சே தந வஸ்துக்கள்; அசித்= அ சேததவஸ்துக்கள் ; இவை தேவமநுஷ்யாதிரூப பேதத் தாலும் போக்ய போகோபகரண போகஸ் தாநாதி பேதத்தாலும் விசித்திரங்களா யிருப்பதால் விசித்ரசிதசித்ப்ரவிபாக எனப்பட் டது பரவிபாகமாவது வகுப்பு ; சேதநாசேதந வகுப்புகள் என்ற தாய்த்து வ்ருத்தம் என்றது-நிலைத்திருக்கிறபடியைச் சொல்லு கிறது. இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதும் எ வனுடைய ஸ்வ வரூபைக தேசத்திலே விசித்திரமான சேதராசேதநப்பாகுபாடுகளை யுடைய தாய்க்கொண்டு பொருந்தியிருக்கின்றது? என்றவாறு பின்னடிக ளிரண்டாலும், 'ஸர்வவ்யாபகன் யார்?' என்று கேட்டபடி. இந்த ச்லோகமும் மேல் இரண்டு சலோகங்களும் "கஃ? க.? கஸ்ய? கஸ்ய ? ” என்று கேள்வி கேட்கிற சலோகங்களாயிராநின் றன. யாரைப்பார்த்துக் கேள்வி கேட்கிறாரென்னில் ; பதினான்காம் ச்லோகத்தில த்வதந்ய: க: (உன்னைத் தவிர வேறு யார் ?) என்று எம்பெருமானை நோக்கிக் கேட்பதாக ஸ்பஷ்டமாயிருப்ப தால் இந்த மூன்று சலோகங்களிலுமுள்ள கேள்விகளெல்லாம் எம்பெருமானையே நோக்கிக் கேட்கப்படுகின்றன வென்றுணர்க. இப்படி கேள்வி கேட்பதன கருத்து யாதெனில் ;-ஸ்ரீமந்நாராயண னாகிய நீதான் திருவுக்கும் திரு ; நீதான் பரமஸாத்விகன் ; நீதான் புண்டரீகாக்ஷன் ; நீதான் புருஷோத்தமன் ; நீதான் ஸர்வவ்யா பகன் ; ஆகையாலே நீதான் பரம்பொருள என்று விஞ்ஞாபித்த படி (கஉ) வெஉாவஹாாவா தக தெவீலாதி சூவவிஜொவந் 8ஹிஷ ஆவாெெநய் கொ நம் வூஜா வுவதீ வரிவா தி கவனம் வாகொடிகெரு வலிவ ஓபரொயரத ப .. ... 5 ·34 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 13. வேதாபஹார குருபாதக தைத்யபீடாதி ஆபத்விமோசந மஹிஷ்ட பல ப்ரதாகை: கோக்ய ப்ரஜா பசுபதீ பரிபாதி கஸ்ய பாதோதகேந ஸசிவஸ் ஸ்வசிரோத்ருதேரு. (கங) வேதங்களைக் (உன்னைத் அந்ய: க: கொள்ளை தவிர) வேறு யார் கொண்ட தென்ன, தகப்ப ப்ரஜாபதியான பிர வேத னிடத்தில் ப்ரஜா பசுபதீ மனையும் பசுபதி அபஹார, செய்த ப்ரஹ்ம பரிபாதி யான சிவனையும் குரு பாதக, ஹதிபாப ரக்ஷிப்பார்? தைத்ய மென் என, அஸ பர்களினாலுண அந்த சிவனானவன் ஆபத் டாகிய உபதரவ விமோசந மென்ன ஸ்வ சிரோ தன் தலையில் மஹிஷட பலப்ர முதலாகிய தருதோ ( தரிக்கப்பட்ட ஆபத்துக்களை தாகை: விடுவிப்பத கஸ்ய பாத யாருடைய ஸ்ரீ பாத னாலும் உயாந்த உதகோ தீர்ததததாலே பலன்களை அளிப்பதனாலும் பரிசுத்தனானான்? பீடா ஆதி ஸ: சிவ: வை சிவ: * * * 2 வாவஹாரெதா.) இதிஹாஸ புராணவ்ருத் தாந்தங்களாலும் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கே பரத்வமுள்ள தென்று மூதலிக்கிறாரிதில வேதாபஹாரமாகிற ஆபத்வி மோசநமென்ன, குருபாதகமாகிற ஆபதவிமோசநமென்ன, அஸுரபீன டையாகிற ஆபத்விமோசநமென்ன இவற்றாலும் சிறந்த பலன்களைக் கொடுப்ப தனாலும் பரஜாபதியான பிரமனையும் பசுபதியான சிவனையும் காத் தருளினவன் உன்னைக் காட்டிலும் வேறுயார்? எவனுடைய ஸ்ரீபாத தீரத்தத்கைச் சிரமேல் தாங்கி சிவன் பரிசுத்தனானான்? என்று கேட்கிறார் வேதாபஹாரமாவது - வேதங்களைப் பறிகொடுத்துப் பிரமன் தவித்து நின்றது இவ்வாபத்தைப் போக்கினது ஹயக்ரீவாவதா ரத்தில் எங்ஙனே யென்னில் ; எம்பெருமான ஆதிகாலத்தில் நான் முகனைப் படைத்து, பரளயகாலத்தில் மறைந்து கிடந்த வேதங்க ளைப் பிரகாசப்படுத்தி அவனுக்கு உபதேசித்து அநுக்ரஹிக்க, அப்பிரமன் அந்த வேதங்களைக் கண்ணாகக்கொண்டு விசவஸ்ருஷ்டி ·னனது 4. ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 13. 35 யைச் செய்ய ஆரம்பித்தபொழுது பகவானிடத்தினின்று ரஜஸ் தமோகுணங்களின வடிவமாகத் தோன்றிய மது கைடபர்களென் னும் இரண்டு அஸுரர்கள் அந்த வேத புருஷாகளை அபஹரித்துக் கொண்டு கடலினுட்புகுந்து பாதாள லோகத்திற்குப் போய்விட் டார்கள் ; வேதங்க ங்களைப் பறிகொடுத்த நான் முகன் செய்வதென்று தோன்றாது திகைத்து நெடுங்காலம் கணணிழந் தேன் தனமிழந்தேன் " என்று கதறியழுது பிறகு சிறிது தெளிந்து எம்பெருமானைத் துதிக்க, ஹயகரீவ ரூபியாக எழுந்தருளிய பாதா ளத்திற் சென்று மதுகைடபர்களை ஸம் ஹரித்து வேதங்களை மீட் டுக் கொணர்ந்து பிரமனுக்கு அளித்தனன். முன் ஒரு கல்பத்தின் அந்தத்தில் பிரமன் துயிலுகையில் அவன் முகங்களினின்று வெளிப்பட்டுப் புருஷரூபத்துடன் உலா விக்கொண்டிருந்த நான்கு வேதங்களையும் சோமுகனென்னும் கொடிய அசுரன் கவாந்துகொண்டு பிரளய வெள்ளத்தினுள் மறைந்து செல்ல, எம்பெருமான் அதனை யுணர்ந்து ஒரு பெரு மீனாகத் திருவவதரித்து அப்பெருங்கடலினுட்புகுந்து அவ்வசுர னைத் தேடிப்பிடித்துக் கொன்று அவன் கவாந்து சென்ற வேதங் களை மீட்டுக் கொணர்ந்து பிரமனுக்குக் கொடுத்தருளினன் என்ற வரலாறு முண்டு. இவ்வசுரன் பெயர் ஹயக்ரீ இவ்வசுரன் பெயர் ஹயக்ரீவனென்றலுமுண்டு. மத்ஸ்யாவதாரம், ஹம்ஸாவதாரம், ஹயக்ரீவாவதாரம் ஆக மூன்று அவதாரங்களால் எம்பெருமான் வேதாபஹாரமாகிற ஆபத்தில் நின்றும் பிரமனை விடுவித்தான் இக்கதைகள் புராணபேதத்தா லும் கல்பபேதத்தாலும் சிறிது வேறுபடக் கூறுதலுண்டு. குருபாதகமாவது மஹாபாதகம் ; தகப்பன் தலையைக் கிள்ளி யெறிந்த பாபத்திற்காட்டிலும் மேற்பட்ட பாபம் வேறு இல்லா மையால் சிவனுக்கு நேர்ந்த அந்த ப்ரஹ்மஹத் திபாபத்தை குரு பாதக மென்கிறார். குருவிஷயமான பாபம் என்றாவது, மஹத் பாபம் என்றாவது பொருள் கொள்ளலாம். ப்ராஹ்ம ணோத்தமனாய்த் தனக்குக் குருவுமாகிய பிதாவை வதம் செய்த மஹாபாபத்தைப் போக்கின வரலாறு எங்னே யென்னில் ;-- ஒரு காலத்திலே பரமசிவன், தன்னைப்போலவே பிரமனும் ஐந்து தலையுடையனாயிருப்பது பலரும் பார்த்து மயங்குவதற்கு இடமா தான ·அப்படியே .. பின்பு வணங்கி 36 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 13. யிருக்கின்றதென்று நினைத்து, அவனது சிரமொன்றைக் கிள்ளி யெடுத்து விட, அக்கபாலம் சிவன் கையில் ஒட்டிக் கொள்ளுதலும், அவன் இதற்கு என் செய்வது' என்று கவலைப் பட, தேவாகளும் முனிவாக களும் இப்பாவந் தொலையப பிச்சை யெடுக்க வேண்டும் ; என்றைக்குக் கபாலம் நிறையுமோ அன்றைக் குத்தான் இது கையைவிட்டு அகலும்' என்று உரைக்க, சிவ பிரான் பலகாலம் பலதலங்களிலுஞ் சென்று பிசசை யேற்றுக் கொண்டே வருந்தித் திரிந்தும் அக்கபாலம் நீங்கா எதாக, ஒருநாள் பதரிகாசரமத்தை யடைந்து அங்கு எழுந்தருளியுள்ள நாராயணமூர்த்தியை யடைந்து இரந்தபோது அப் பெருமான் 'அக்ஷயம் ' என்று பிக்ஷையிட, உடனே அது நிறைந்து கையை விட்டகன்றது என்பதாம். தைத்ய பீடையாவது--அஸுரர்களால உண்டான உபத்ர வம் ; முன் ஒரு காலத்தில் அந்தகாஸுரனுக்கும் சிவபிரானுக்கும் வலிதான போர் நடந்தது ; அப்போது சிவபிரானால் பிரயோகிக்கப் பட்ட சஸ்த்ரத்தினால் அந்தகனுடைய சரீரத்தினின்றும் ரக்த வெள்ளம் தழம்பி யெழுந்து தரையில் பெருக, கீழே விழுந்த ஒவ் வொரு ரக்த பிந்துவில் நின்றும் ஒவ்வொரு அந்தகனாகப் பல அந்தகாஸுரர்கள் கிளம்பி ருத்ரனை எதிரக்கவே அவன் அவர்களை வெல்ல முடியாமல் வியாகுலப்பட்டு ஸ்ரீமந்நாராயணனைச் சரணம் புக, அப்பெருமான் சுஷ்கரேவதியை ஸ்ருஷ்டிக்க, அது ஒரு நொடிப் பொழுதில் அந்தகர்களுடைய சரீர ரக்தங்களைக் குடித்து அவர்களை ஒழித்திட்டது என்ற மாத்ஸ்ய புராண கதையும் ; ருத் ரனால் வரம்பெற்ற வ்ருகாஸுரன் தனது ஸாமர்த்தியத்தை அந்த ருத்ரனிடத்திலேயே பரீக்ஷித்துப் பார்க்க வேணுமென்று தொடங் கினபோது அந்த வ்ருகாஸுரனுடைய கொடுமையைத் தவிரத்து ஸ்ரீமந்நாராயணன் ருத்ரனுக்குப் பயநிவ்ருத்தியைச செய் தருளி னன் என்ற கதையும், மற்றும் ஹிரண்ய ராவணாதிகளைக் கொன்ற கதைகளும் அறியத் தக்கன. பிரமனுக்கும் சிவனுக்கும் நேர்ந்த ஆபத்துக்கள் பலவாகையாலும், அவற்றை யெல்லாம் போக்கினது எம்பெருமானேயாகையாலும் தைத்ய பீடாதி'' என்று ஆதிசப்த ப்ரயோகம் பண்ணிற்று. இவைமுதலிய ஆபத்துக்க பலபல ளென்றபடி ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 13. 37 ஒருவனை ஒருவன் ரக்ஷிப்பதாவது - அநிஷ்டங்களைப் போக்கி இஷ்டங்களைத் தருகை அநிஷ்டங்களைப் போக்கினபடியை அரு ளிச்செய்தபின் இஷ்டங்களை அளித்தபடியையும் அருளிசசெய் கிறார் மஹிஷ்டபலப்ரதாகை: என்று ஸாமாந்ய ஜீவாகளான ப்ரஹ்மருத்ரர்களை ஈச்வரர்களென்று பலரும் கொண்டாடும்படி யான பதவிகளை அவர்களுக்குக் கொடுத்தமை சொல்லுகிறது. 'யுககோடிஸஹஸ்ராணி விஷ்ணுமாராத்ய பத்மபூ:- புநஸ் த்ரை லோக்யதாத்ருத்வம் ப்ராப்தவாநிதி சுச்ரும ” (நான் முகனானவன் கணக்கற்ற கோடி யுககாலம் விஷ்ணுவை ஆராதித்து த்ரிலோக ஆதிபத்யத்தைப் பெற்றான்) என்றும், 'ப்ரஹ்மாதயஸ் ஸுராஸ் ஸர்வே விஷ்ணுமாராத்ய தே புரா - ஸ்வம் ஸ்வம் பதமநுப்ராப்தா: கேசவஸ்ய ப்ரஸாதத: " (பிரமன் முதலிய தேவர்களெலலாரும் பண்டு விஷ்ணுவை ஆராதித்துத் தம் தம் பதவிகளைப் பெற்றனர்) என்றும் சாஸ்த்ரங்கள் கூறும் (கஸ்ய பாதோதகே நx**) உலகளந்த காலத்து ஸ்ரீமஹா விஷ்ணு திருவடிகளை நீட்ட, அத்திருவடியைப் பிரமன் விளக்க, அந்த ஸ்ரீபாத தீர்த்தததைச் சிவபிரான் திருமுடியிலேற்றனன் என்று புராணங்கள் கூறும் "சதுமுகன் கையில் சதுப்புயன் தாளில் சங் கரன் சடையினில் தங்கிக், கதிர்முக மணிகொண்டிழி புனற்கங்கை " என்றார் பெரியாழ்வாரும். '' ததம்பு பரயா பக்த்யா ததார சிரஸா ஹர - பாவநார்த்தம் ஜடாமத்யே " என்று ஈச்வர ஸம்ஹிதையிலும் சொல்லிற்று ஸ்ரீபாகவதத்திலும் இவ்வர்த்தத்தை ஸ்ரீசுகர் பின் வருமாறு விளக்கியிருக்கிறார் :- ' யச்சௌசநிஸ்ஸ்ருத ஸரித்ப்ரவ ரோதகேந தீர்த்தேக மூர்த்தி வித்ருதேந சிவச் சிவோ பூத்' பகவா னுடைய திருவடியில் நின்றும் பெருகின கங்கா தீர்த்தத்தை முடி மேல் தாங்கி சிவபிரான் பரிசுத்தியையடைந்தனன்) என்று. இவை போன்ற பல புராண கதைகள் , ஸ்ரீமந்நாராயண னுடைய பரத்வத்தை நன்கு விளக்குகினறன. ஸாத்விகம் ராஜஸம் தாமஸம் என்று மூன்று பகுதியாக வகுக்கப்பட்டுள்ள புராணங்க ளுள் ஸாத்விக புராணங்களில் எம்பெருமானுக்கே பரத்வம் பொலி யும். நாஜஸ்தாமஸ புராணங்களில் நான் முகனுக்கும் சிவனுக்கும் பரத்வம் கூறப்படும் ஸாத்விக் புராண ணங்களைத் துணை கொண்ட வேதங்களை அடியொற்றி அடியொற்றி ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கே பரத்வம் ஸ்தா - ·சடை ப P 3S ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 14. பிக்கப்படுகிறபடியால் இதற்கு விருத்தமான அர்த்தங்களைப் பகர் கின்ற ராஜஸ தாமஸ புராணங்கள் விரோதாதிகரண ந்யாயத்தாலே ஒதுக்கப்படுகின்றன ன வென்றுணாக பிள்ளைப்பெருமாளையங்காா பாடிய ': மங்கைபாகன் யில் வைத்த கங்கை பார பதத்து நீர்? வனசமேவு முனிவனுக்கு மைந்தனான தில்லையோ ?, செங்கையா லி ரந்தவன் கபாலமாரகற்றி னார்? செய்ய தாளின் மலரான் சிரத்திலான தில்லையோ? வெங்கண் வேழ மூலமென்ன வந்ததுங்கள ே கவனோ? வீறுவாணனமரி லன்று விறலழிந்த தில்லையோ, அங்கண் ஞால முண்டபோது வெள்ளி வெற்பகன்ற றதோ ஆதலா லரங்கனன்றி வேறு தெய்வ மில்லை யே ” என்ற பாசுரம் இங்கே நினைக்கத்தக்கது (கx) கவொஉரெ ஹாவிரி.வி வஃ ஆவலவம் கொ ரக்ஷ தீகஜ நிஷ வ கவ.) நாவெஃ! காகா நிதிய- நாரதி கூடி ந ): கஃகெந ெெவஷ வாவா நிசி க, கஃ || கஸ்யோதரே ஹரவிரிஞ்சி முக: ப்ரபஞ்ச: கோ ரக்ஷதீமமஜநிஷ்டச கஸ்ய நாபே8. க்ராந்த்வா நிகீர்ய புநருத்கிரதி த்வதந்யம். க: கேந வைஷ பரவாநிதி சக்யசங்க: (கச) ஹா விரிஞ்ச ) சிவன் பிரமன் (இமம) இவ்வுலகத்தை முதலான க்ராந்தவா ப்ரபஞ்சம் உலகம் (ஒருகால்) அளந்தும் யாருடைய (ஒருகால்) விழுங்கி கஸ்ய உதரே வயிற்றில் யும் (இருக்கிறது)? மற்றொருகால் வெளிநாடு காண இந்தப் பிரபஞ் புரு: உதகிரதி இமம் க: உமிழ்கிறான்? சத்தை யார் ரக்ஷதி காப்பாற்றுகிறார்? ஏஷ: இவ்வுலகம் எவனுடைய உந்தி வேறு எவனால் கஸ்ய நாபே: யில் நின்றும் த லைவனையுடைய பரவாந் (ப்ரபஞ்சம்) இவ்வுலகம் உண் தென்று டாயிற்று / சங்கிப்பதற்கும் த்வத அந்ய: உம்மை விட வேறு சக்ய சங்க: கூடியது? யார் முக: {யும் கேந வா "அழுகிட்ட } ·நன்கு ை ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 14. 39 - -(கவொஉரெ.)சிவது சிவனுடையவும் பிரமனுடையவும் விருத்தாந்தங்களை ஆராயுமளவில் அவாகள கர்மவசயர்களென் பதும் பரதத்வமாயிருக்கக் கூடாதவாகளென்பதும் விளங்குகின்றதென்று கீழ்ச்லோகத்தில் காட்டினா அந்த ப்ரஜா பதி பசுபதிகளும் மற்றுமுள்ள பிரபஞ்சங்களும் ஸ்ரீமந்நாராயண லேயே ஸ்ருஷ்டிக்கப்பட்டும் ரக்ஷிக்கப்பட்டும் ஸம் ஹரிக்கப்பட் டும் வரக்காண்கையாலும், இவ்விஷயம் ராஜஸ தாமஸ புராணங் களிலுங்கூடச் சொல்லப்பட்டிருப்பதாலும், எம்பெருமானுடைய அதிமா நுஷ சேஷ்டி தங்கள எவவள 3 வா இருப்பதாலும் அவர்கள் பரத்வமற்றவாகளென்பதும் இவனே பரதேவதை யென்பதும் நன்கு விளங்கு மென்கிறாரிதில் ப்ரஹ்மா ருத்ரன் முதலான ஸகல பதார்த்தங்களும் ப்ரளய காலத்திலே ஆருடைய வயிற்றில் சேர்ந்து நிலை பெறுகின்றன ? என்கிறார் முதல் பாதத்தில் 'அன்றெலலாருமறியாரோ எம்பெரு மானுண்டுமிழ்ந்த எசசில தேவர் ” என்றார் திருமங்கையாழ்வாரும். உதரே என்பதற்கு, ' திருவயிற்றினுள் ளே' என்று பொரு ளாயினும் இது ஒளபசாரிகபரயோகம். பிரளயகாலத்தில் ஸகல ப்ரபஞ்சமும் பகவானிடத்தில் லயிக்கின்றதென்று தான் சாஸ்த் ரங்கள் கூறும் திருமழிசைப்பிரானும் "நின்னுளே பிறந்திறந்து நிற்பவும் திரிபவும், நின்னுளே யடங்குகின்ற " என்றார். ஆகையாலே இங்கு ‘திருவயிற்றினுள்ளே' என்று சொன்னது--தன்னுள்ளே என்றபடியாம். '' நாராயணே ப்ரலீயந்தே ''லீயேதே பர மாத்மநி" என்றும் சருதி ஸம்ருதிகளில் சொல்லப்படுவதுங் காண்க. இமம் கோ ரக்ஷதி? பரஹ்மருத்ரர்களோடு மற்றுள்ளா ரோடு வாசியற எல்லார்க்கும் ஒரு ஆபத்து விளைந்தால் எம்பெரு மானைத்தானே சரணம் புக வேணும் ; எம்பெருமான் தானே அவர் களுக்கு அநிஷ்டங்களைப் போக்கி இஷ்ட ங்களை யளிக்க வேணும். ஆகையாலே 'காக்கு மியலவினன் கண்ணபெருமான் ” என்கிறது. ஹரவிரிஞ்சமுக ப்ரபஞ்ச கஸ்ய நாபே: அஜநிஷ்ட?'' உய்ய உலகு படைக்கவேண்டி உந்தியில் தோற்றினாய் நான் முகனை ” என்றபடி திருநாபிக்கமலத்தில் நாராயணன் நான்முகனைப்படைக்க, நான்முகனும் சங்கரனைப்படைக்க இப்படியே மேன் மேலும் லோக 22 என்றும், ·உலகளந்தபடியைச் சொல்லுவதுந் 40 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 14. ஸ்ருஷ்டி நிகழ்ந்ததாகையால ஸகல ப்ரபஞ்சங்களுக்கும் நாபிக்கம லமே முதற்கிழஙகாம். " சுஜவ) நாவா சுஜவ) நாவாவயெ) கவி - தO யஷி நி20 வி ஹுவ நஜயிதடி விக-ஹ)ஜ நிஷ வெ.'' என்று வேதத்திலும் சொல்லப்பட்டது (க்ராந்த்வா இத்யாதி.)"பாரையுண்டு பாருமிழ்ந்து பாரளந்து பாரையாண்ட பேராளன் ” (திருநெடுந்தாண்டகம்) என்ற அரு ளிச்செயலைத் திருவுள்ளம்பற்றி அருளிசசெயகிறாா உலகமளக் கிற வியாஜத்தாலே எலலார் தலைகளிலும் திருவடிகளை வைத்தவன் நீ தவிர வேறு யார் ? அவாந்தரப்ரளயங்களிலே திருவயிற்றிலே வைத்துப் பின்பு வெளிநாடு காணப் புறப்பட விட்டவன் நீ தவிர வேறு யார் ? தவிர, எல்லாப் பொருள்களிலும் உள்ளும் புறமும் உறைந்திருந்து காரியங்களைச் செய்வதறகாக அந்தந்த வஸ்துக்களை ஆக்ரமித் திருக்கு மிருப்பைச் சொல்லுவதாகவும் ஒரு யோஜனை தேசிகன் அருளிச் செய்வா ஸர்வ அந்தாயாமியாயுள்ளவன் நீ தவிர வேறு யார் ? என்றதாம். ஏஷ (லோக) கேநவா பரவாநிதி சக்யசங்க ? = பர என்றால் தலைவன் என்றபடி பரவாந் என்றால் தலைவனை யுடையது என்ற படி எல்லாப பிரபஞ்சத்திற்கும் ஆதாரமாகவும் நியாமகனாகவும் சேஷியாகவும் ஸ்ரீமந்நாராயணனான நீயே இருக்கிறபடியால் நீதான் பரன் ; உன்னையே தலைவனாகவுடையது இவவுலகம் நீ தவிர வேறு தலைவன் இருப்பதாக சங்கிப்பதற்கும் இடமில்லை நிச்சயமில்லாத விஷயத்தில் தானே ஸந்தேஹம் பிறக்கக்கூடியது ; கீழ்ச்சொன்ன பலவகைகளாலும் உனக்கே பரத்வம் பொலிகின்றபடியால் வேறொரு தெய்வத்தினிட த்தில் பரத்வசங்கை உண்டாவ வதற்கும் டமில்லை யென்று நிகமம் செய்தாராயிற்று (கச) ... வா னா வ வரிெெத: வா பாவூேரஷ வவெந வபாவிக தயா ஆவலொஜென்' ஆவா தெஷெவ வானாய- விஷா ெெதY நெவாவா ஆகர தய: ஆவவ. தி வொகy !

·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 15. 41 சீல ரூப த்வாம் சீல ரூப சரிதை: பரமப்ரக்ருஷ்ட ஸத்வேக ஸாத்விகதயா ப்ரபலைச்ச சாஸ்த்ரை:, ப்ரக்யாத தைவபரமார்த்த விதாம் மதைச்ச நைவாஸுர ப்ரக்ருதய: ப்ரபவந்தி போத்தும். (கரு) இப்படிப்பட்ட) ப்ரணித்தர்களாய் தவாம் உன்னை ப்ரக்க்யாத தெய்வத்தின் குணங்களாலும் தைவ உண்மையை ரூபத்தாலும் பாமாாத்த சரிதை: யுணர்ந்தவர்க சரிதைகளாலும், விதாம் ளான மஹான் மதைசச களினுடைய மதங்களினாலும் குணத்தினாலும், ஸத்வேக ஆஸுரப்ரக் அரைத் தன்மை ஸாத்விகங்களென் பொருந்திய ருதயம் ஸாதவிகதயா கிற காரணத்தா நீசர்கள் ப்ரபலை: லே சிறப்புற்ற அறிவதற்கு சாஸ்த்ரைச்ச சாஸ்திரங்களி நப்ரபவந்தி வல்லரல்லர். பரம் ப்ரக்ருஷ்ட மிகச்சிறந்த ஸத்வ போததும் னாலும் - * * * - [த தா பாவ. இப்படி ஸ்ரீமந்நாராயணனே பரதத்வமென்கிற விஷயம் சாஸ்த்ரஸித்தமாகில், சாஸ்த்ரம் பயின்றவர்களனை வரும் இவ்விஷயத்தை ஏன் இசையக்கூடாது? சிலர் ஈச்வரனே இல்லை யென்கிறார்கள் ; சிலர் சிவனே தத்துவ மென்கிறார்கள் ; சிலர் த்ரிமூர்த்திகளும் ஸமர் எனகிறார்கள் ; மற் றும் பலபலவகையாகப் பலபல மதஸ்தர்கள் வாதிக்கின்றார்களே; இப்பரமார்த்தம் எல்லார் நெஞ்சிலும் ஏன் படவில்லை; யாரோ சிலர் மாத்திரமேயன்றோ நாராயண பாரம்யம் இசைகின்றனர்; இங்ஙனே சிலரறிந்து சிலரறியாமைக்கு என்ன காரணம்? என்கிற கேள்வி உண்டாகக்கூடியதாகையால் அதற்கு ஸமாதாநம்போல் இந்த ச்லோ கமருளிசசெய்கிறார். ஆஸுர ப்ரக்ருதிகளாயிருப் பார்க்கு எம்பெருமானுடைய பரத்வமறிந்து கொள்ள வழியில்லை யென்கிறார். எல்லாரும் சாஸ்த்ரம் முதலிய வற்றாலே எம்பெருமா னுடைய பரத்வத்தைக் கண்டறிந்து அநுபவிக்கலாமாயிருக்க அறி யாயமாகச் சில ஆஸுரபரக்ருதிகள் இழக்கிறார்களே யென்று மூடர்களைப் பற்றிப் பரிதாபப்படுகிறார் என்றும் கொள்ளலாம். விலக்ஷணமான பகவத் விஷயம் நல்ல காலமாக துஷ்டர்களின் 6 ·; .. கை 42 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 15. கண்ணில்படாமல் விளங்குகிறதேயென்று மகிழ்ந்து கொள்ளுகிறா ரென்ன வுமாம் அப்படிப்பட்ட ஆஸுரப்ரக்ருதிகளிலே நாமும் ஒருவராக இருந்துவிடாமல் அவாகள் நடுவே நாம் பசுவத் பரத் வததை நன்கு அநுபவிக்கப் பெற்றோமே ! என்கிற உகப்பும் உள் ளுறையும் எம்பெருமானை அறிவதற்குப் பல வழிகளுண்டு ; அவற்றில் ஐந்தாறுவழிகளை இந்த ச்லோகத்தில் எடுத்துரைத்து, இவற் றாலே அஸுர யோநிகள் எம்பெருமானை அறியாமற் போகிறார் களை ! அந்தோ இழக்கிறார்களே ! என்கிறார். எந்தெந்த வழிக ளாலே எம்பெருமானை அறியலாமென்னில ; சீலரூபசரிதை: எனறு தொடங்கி அடைவே அருளிச செய்கிறார் ஸ்ரீராமக்ருஷ் அவதாரங்களில் வேடன் வேடுவிச்சி குரங்கு இடையன் டைச்சி முதலானாக்கும் ஒரு நீராகக் கலந்து பரிமாறலாம்படி விளங்கக்காட்டிய ஸௌசீலய குணத்தை சீலமென்கிறது. மஹானா யிருப்பவன் மந்தர்களோடு ஒருநீராகக் கலந்து பரிமாறச செய் தேயும் பலபல பிரகரணங்களில் பரத்வமும் பொலிய நின்றமை காண்க. பரமபுருஷனாயிருக்கச் செய்தேயும் அதிக்ஷதரங்களான சேதநாசேதநங்களோடும் பரிமாறி ரஸங்களை அநுபவிக்க ஆசைப்பட்டுத் தானே ''வஹு வாழ வாழ" (பஹ ஸ்யாம்) என்று ஸங்கல்பித்துக் காரியம் செய்த நீரமையும் சீலபதார்த்தமாகும். ரூபமாவது அபராக்ருதமான சோதிவடிவு சரிதங்களாவன - '' வேதாபஹார குருபாதக ” இத்யாதி (13 ) சலோகத்தில் சொல் லிப்பட்ட சரித்திரங்களும், " க்ராந்த்வா நிகீர்ய புநருத்கிரதி " என்று கீழ்ச்லோகத்திற் சொல்லப்பட்ட சரித்திரங்களும் ஸ்ரீராமா 'யண ஸ்ரீபாகவதாதிகளிலுள்ள மற்றும் பல அதிமா நுஷ சேஷ்டி தங்களுமாம். பரமப்ரக்ருஷ்ட ஸத்வமாவது - அப்ராக்ருதசுத்தஸத்வம் ; "இது எம்பெருமானுக்கே உள்ள தொன்று (ஸாத்விகதயா 'ப்ரப லைச்ச சாஸ்த்ரை:) ஸாத்விகங்களென்றும் ராஜஸங்களென்றும் தாமஸங்களென்றும் சாஸ்த்ரங்கள் பலவாகையால் அவற்றுள் துர்ப்பலங்களான ராஜஸ தாமஸ சாஸ்த்ரங்களில் பெரும்பாலும் கலந்து லீலா H ·ஜாஹா த) ம ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 15. 43 தேவதாந்தரங்களுக்குப் பரத்வம் விளங்குகிறபடியால் அவற்றை யொழித்து, ஸாத்விகங்களாய் பரபலங்களுமான சாஸ்த்ரங்களை இங்குக் கூறுகின்றார். ''வாதிகெஷய கலெஷூ ஒயிக ஹெரா'' என்று மாத்ஸ்ய புராணத்தில் பிரமன் தானே சொல்லிவைத்தான் (ப்ரக்க்யாததைவ பரமார்த்தவிதாம்மதைச்ச) கீழ் சசொன்ன சீலரூப சரிதாதிகளெல்லாம் ஒருபுற மிருக்கட்டும் 8ஹாஜநொ யெந் தஃ ஸவ நா '' (பெரியோர்கள் எந்த வழியில் செல்லு கிறார்களோ வே நலவழி) என்றபடி ஸுகபாக நிசசயிப்ப தற்கு ஸாதநமாகிய மஹாஜநவித்தாந்தமும் ஸ்ரீமந்நாராயண னுடைய பரத்வஸ்தாபநத்திலேயே பொலிகின்றதென்று காட்டு கிறார் ப்ரக்க்யாத என்கிற பதத்தை தைவத்துக்கு விசேஷண மாக்கி யுரைத்தார் பெரியவாச்சான் பிள்ளை ; தைவபரமார்த்த வித் துக்களுக்கு விசேஷணமாக்கி யுரைத்தார் வேதாந்த தேசிகன் . இரண்டுபடியும் பொருந்தியதே நாராயணாதுவாகம், ஸுபாலோ பநிஷத்து, அந்தர்யாமி ப்ராஹ்மணம் முதலியவற்றில் பரவித்த மான யாதொரு தைவமுண்டு-தேவதை, அதனுடைய (-பரமபுரு ஷனுடைய) உண்மைநிலைமையைக் கண்டறிந்தவர்களான ஸர், பராசரர், வால்மீகி, மது, யாஜ்ஞவல்க்யர், செளநகர், ஆபஸ் தம்பர், ஆழ்வார்கள் முதலானவர்களைப பரமார்த்தவித்துக்க ளென்கிறார் இங்கு. ஆக இத்தனை வழிகளாலும் எம்பெருமானுடைய பரத்வத் தைக் கண்டறிந்து வாழலாமாயிருக்கச செய்தேயும் தாமஸப்ரக் ருதிகளாயுள்ளவர்கள் தௌர்பாக்கியத்தாலே அறியமாட்டா மல் இழக்கிறார்களென்று அருளிச் செய்கிற புடையிலே; பாக்ய சாலிகளாயுள்ளவர்கள் கீழ்ச்சொன்ன வழிகளாலே நன்கறிந்து வாழ்கிறார்கள் என்று ஸூசிப்பித்தாராயிற்று. (கரு) வயா உஜவித தி,விய ஹீ வா திலாயி வபாவ நா தவ வரி வரவி ஹஷாவடி! ஜாயாவலெ நவவதாவி நிற ஹா நா வகி கெவி- கூடி ந ந ) வாவாம் || 8 ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 16. உல்லங்கித த்ரிலித ஸீமஸமாதிசாயி ஸம்பாவரும் தவ பரிப்ரடிம ஸ்வபாவம் மாயாபலே பவதாபி நிகூஹ்யமாநம் பச்யந்தி கேசித நிசம் த்வதந்யபாவா கசு) பவதா மாயா பலோ நிகூஹ்ய மாநமபி நீ மாயையினால் மறைத்த போதிலும் மூன்று விதமான பரிச்சேதங்களை உல்லங்கித யுடையதோ 1 என்று சங்கிப்ப தரிவிதஸீம தற்கும் கூடாத ஸம அதி தும், ஒத்தார் சாயி ஸம் மிக்காரை யு-ை பாவரும் யதோவென்று சங்கிப்பதற்கும் கூடாததுமான னுடைய பரிப்ரடிடி பரத்வமாகிற ஸ்வபாவம் ஸ்வபாவத்தை உன்னிடத்திலேயே த்வத் அநந்ய மனம் பொருந்தி பாவா: யுள்ளவர்களான கேசித் அநிசம் சில மஹான்கள் எப்போதும் பச்யந்தி ஸாக்ஷாத்கரிக்கிறார் கள். * * * * -[உறுவிதத தாஜி.) கீழ் ச்லோகத்தில் சொல்லிய படி ஸ்ரீமந்நாராயணனுடைய பரத்வம் சாஸ்த்ரங்களால் மாத்திரம் அறியத்தக்க தன்று ; அதை நேராக ஸாக்ஷாத்கரிக்கிற மஹான்க ளும் சிலர் உண்டென்கிறாரிதில். எம்பெருமானுடைய ஸ்வரூபம் எப்படிப்பட்டதென்னில் ; மூன்று வகையான பரிச்சேதங்களையும் கடந்திருப்பது ; பகவா னோடு ஒத்தார் மிக்கார் உண்டோ' என்கிற ஸந்தேஹத்துக்கும் நிலமல்லாதது. மூன்று வகையான பரிச்சேதங்களாவன :--தேச பரிச்சேதம், கால் பரிச்சேதம், வஸ்து பரிச்சேதம் பகவான் இன்னவிடத்திலுள்ளான், இன்னவிடத்தில் இல்லை' என்பது இல்லாமல் ஸர்வதேசங்களிலும் வியாபித்திருப்பதனால் தேச பரிச் சேதமில்லை யென்றுணாக ‘ இன்னகாலத்திலுள்ளான், இன்ன காலத்திலில்லை' என்பது இல்லாமல் ஸர்வ காலத்திலும் உள்ளவ னாதலால் காலபரிச்சேதமில்லை; < இன்ன வஸ் துபோலேயிருப் பன் ' என்ன முடியாமையால் வஸ்து பரிசசேதமிலலை. ஆக இந்த மூவகையான பரிச்சேதங்களுமில்லாமை சொல்லுகிறது உல்லங் கிதத்ரிவிதஸீம ஸீமையாவது எல்லை ; அதுதான் பரிச் 4 E என்று . ..

·மாக என்ற விசேஷ சாயி ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 16. 45 சேதமென்பது. << ns ஹீஜெ ஷியா-ஹெ ஐயாடு என்ற அமரகோ சத்தின்படி ஆகாராந்தமான ஹீமா சப்தமும் நகாராந்தமான ஹீமந்சப்தமும் உண்டாகையால் இங்கு ஸீம என்று ஹ்ரஸ்வ ப்ரயோகிக்கப்பட்டது நகாராந்த சப்தங்களின் நகாரம் ஸமாஸத்தில் லோபித்து விடும் உல்லங்கித ணம் ஸமாதிசாயி ஸம்பாவகையிலும் அந்வயிக்கும். பகவத் ஸ்வரூபம் த்ரிவித ஹீமாக்களைக் கடந்திருப்பது போல ஸமாதி ஸம்பாவநைபையும் கடந்திருக்கின்றது ஸமமென்று துலயமான வஸ்துவைச் சொல்லுகிறது ; அதிசாயி என்று மேற் பட்ட வஸ் துவைச் சொல்லுகிறது. எம்பெருமானுக்கு துல்ய மான வஸ்துவாவது மேற்பட்ட வஸ்துவாவது உண்டோவென்று ஸம்பாவிப்பதற்கும் ப்ரஸக்தியில்லை யென்று 'ஸக்தியில்லை யென்று சொலலிற்றாயிற்று திவியாவ வா திராயி வாவ நாவ- திரவிய ஹீவாதி பாயில வாவநெ ; உ விதெ திரவிய + ஷாவநெ யெந் ஸம்பாவநாபதத்தை த்ரிவித ஹீமாவிலும் அந்வயித்து திரவியம்: வா தியாயிநொழு வபஷாவ நா உஓவிதா யெந் விக்ரஹம் கொள் வதும் பொருந்தும் இப்படிப்பட்டதான யாதொரு பரிப்ரடிமஸ்வபாவமுண்டு- பரத்வஸ் வரூபம், இது எல்லார்க்கும் தெரியக்கூடாதென்று நீ மாபையினால் மறைத்து வைத்தாலும், உன்னைத் தவிர வேறு புகலிடமறியாதவர்களாயும் உன்னையே ஸகல பரயோஜநமாகக் கொண்டவர்களாயுமுள்ள அநந்ய பக்தர்கள் அந்த மாயையைக் கடந்து உன்னுடைய பரத்வ ஸ்வரூபத்தை எப்போதும் ஸாக்ஷாத் கரிக்கின்றனர். (மாயாபலேந பவதாபி நிகூஹ்யமாநம்) மாயாபலமாவது குணமயமான ப்ரக்ருதியின் ஸாமர்த்தியம் ; அதனால், தனது ப்ர பாவத்தை ஸாமாந்யஜனங்கள் அறியாதபடி எம்பெருமானே மறைத்துக் கொள்ளுகிறான். சூதா ந ஜாஷ0 நெ) ரா80 உபாயா தஜா என்றும் "கஹ வொ வா நவொஜா த: '' என்றும் அவதாரங்களில் அருளிச்செய்து பகவானே தனது ப்ர பாவத்தை மறைத்திருக்கிறானென்றுணர்க அப்படி மறைத்திருந் தாலும், புண்யாதமாக்களின் திவ்ய சக்ஷஸ்ஸை மறைக்கமாட்டாதாகையால் அவர்கள் தாராளமாகவே ஸாக்ஷாத் கரிக்கிறார்களென்றாராயிற்று, என் மாயையானது ·46 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 17. பச்யந்தி என்றால் பார்க்கிறார்கள் என்று அர்த்தம் ; முதலில் சாஸ்த்ரங்களால் பார்க்கிறார்கள் ; பிறகு யோகபலத்தால ஸாக்ஷாத் கரிக்கிறார்கள் என்கை. அவதாரங்களில் சரபங்கமஹர்ஷி, ததி பாண்டன் முதலானவர்கள் கண்ணாலே உலேயே பார்த்துத் தெரிந்து கொண்டார்கள். அநிசம் என்பதை பச்யந்தி யென்கிற க்ரியை யிலும், த்வதந்ய பாவா: என்பதிலும் அந்வயிக்கலாம் (கசு) ய90%80லாத நொவாவயசு உபொதராணாவாணாதியா நிவ ணா ஆயா நஷ வாவடி. வரா தாவரஹவ தெவிதய || யதண்ட மண்டாந்தர கோசரஞ்ச யத் தசோத்தராண்யாவரணாநி யாநிச, குணா ப்ரதாநம் புருஷ: பரம்பதம் பராத்பரம் ப்ரஹ்மச தே விபூதயம். (கஎ) எது ப்ரம்மாண ப்ரதாநம் ப்ரக்ருதியும் யத் அண்டம் டமோ, புருஷ ஜீவாத்மவர்க்கமும் அண்டங்களுக் அண்டாந்தர குள்ளே இருக்கக் பரம் பதம் ஸ்ரீவைகுண்டமும கோசரம் ச கூடியது யத் அசேதநத்திற் எதுவோ , காட்டில் மேற் ஒன்றுக்கொன்று பட்டதான தச உத்த பத்து மடங்கு சேதநவர்க்கத்தி ராணி மேற்பட்டுச பராத் பரம் னுள் சிறந்த முக் செல்லுகின்ற தாதமவர்க்கமும் (அண்டங்க ஙகளின் ) ஆவரணாநி ச (அல்லது) நித் ஆவரணங்களும் (யாத்மவர்க்கமும் யாநி எவையோ, திவ்யமங்கள் விக்ர (ஆகிய இவைகளும்) ப்ரஹ்ம ச ஹமும் ஸத்வம் ரஜஸ் தமஸ் குணாம் என்னும் தே விபூதய: 'உமக்கு சேஷப் குணங்களும் பட்டவை. (யஉண்டு.) கீழ்ச்லோகத்திற் சொன்ன ஸர்வேச் பரத்வத்தை இதில் திருடப்படுத்துகிறார். எம்பெருமானுக்கு அஸா ·47 காடு - ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 17. தாரணமான விபூதிகள் உண்டென்று காட்டவே அவனுடைய ஐச்வர்யம் விளங்குமிறே அண்டம் என்கிற என்கிற ஏகவசநம் ஜாத்யேக வசநமாகையாலே ஸமுதாயத்தைச் சொல்லுகிறது. கணா நாது லஹ ஸராணா ஹஹராண்) ராணய தா நிவ TOாநாதயா தது கொடி கொட் தா நிவ.'' என்று சாஸ்த்ரம் சொல்லுகிறபடி யால அண்டங்கள் அளவற்றவை என்றுணர்க நாம் கண்ணாலே பார்க்கிற சராசரங்களுக்கே கணக்கில்லை; இவ வறறை யெல்லாம் அடக்கிககொண்டுள்ளது ஒரு லோகம் ; அப்படிப பதினான்கு லோகங்களை யடக்கி அவற்றை ஆவரணஞ்செய்துகொண்டு நிற்கும் பெரியதொரு கோளமே இங்கு அண்டமெனப்படுகின்றது. இப்ப டிப்பட்ட அண்டங்களுக்குத் தொகையிலலையென்று நூல்கள் கூறும். ஒவ்வொரு அண்டத்திலும் அண்டாதிபதியென்னும் ஒரு அதிகாரியும், கர்ம வசத்தால போகத்திற்காக அந்த அண்டத்திற் குள் அகப்பட்டிருக்கும் சதுர்வித ஜந்துக்களும், அந்த ஜந்துக் களுக்கு போக்யமாயும் போகோபகரணமாயுமுள்ள பதார்த்தங் களும் எல்லையற்றுக் கிடக்கின்றன. வைகள் தாம் இங்கு அண் டாந்தரகோசரம் எனப்பட்டது கணக்கில்லாத இந்த அண்டங்களைச் சுற்றிப் பல ஆவரணங் கள் நிற்கின்றன. இவற்றில் ஒவ்வொன்றும் மேன்மேலும் பத்து மடங்கு அதிகமாயுள்ள தாகையால் தசோத்தராணி என்று விசே ஷிக்கப்பட்டது. இவ்வாறு பலவிதமாக ஆவிர்ப்பவித்து நிற்கு மவையெல்லாம் பிரகிருதியென்று சொல்லப்படுகிற வஸ்துவின் ஒரு சிறிய அம்சத்தில் உண்டாகும் விகாரமென்றும், இப்படிப் பட்ட விகாரங்களையடையாமலிருக்கிற பிரகிருதியின் பாகம் எல்லை யில்லா தவளவு விஸ் தரித்து நிற்கிறதென்றும் உணர்க இவை யெல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரனாகவும் நியாமகனாகவும் சேஷியாகவும் எம்பெருமான் இருக்கையால இவையெல்லாம் அந்த எம்பெருமா னுடைய விபூதிகளென்று கொள்ளப்படுகிறது ஈச்வரனுடைய பூதி இவ்வளவேயல்ல ; ஸத்வரஜஸ் தமோ குணங்களும் பத்த முக்த ஜீவகோடிகளும் முக்திஸ் தாகமும் தனது திவ்ய மங்கள விக்ரஹமும் இவை யெல்லாமும் அவனுடைய விபூதிகளே. அவ ·48 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 17. னுடைய ஐச்வரியம் இப்படிப்பட்டதாயிருந்தால் அவனைப் பராத் பரனென்று சொல்லத் தடை என்ன? என்பதாகத் தாத்பரியங் கொள்க. தொவாலும் நித்ய புல்லிங்கமாயினும் பஹுவ்ரீஹி ஸமாஸததாலே விசேஷ்ய நிக்நமாயிற்று அண்டங்களின் உட்புறங் களை ஸ்தாநமாக வுடையது என்று பொருள் குணா = ஸத்வம் ரஜஸ் தமஸ் என்னும் பிரகிருதி குணங்கள். இவை எம்பெருமானிட்ட வழக்கு என்கை. ப்ரதாநமாவது- விகாரமற்றிருக்கும் குணத்ரயமுள்ள த்ரவ்யம்; மூலப்ரக்ருதி . குணி யான பிரகிருதியிற்காட்டில் குணங்களைத் தனிப்படப் பிரித்துச் சொன்னது - ''ஸாம்யாவஸ்த்தமான குணத்ரயமே பரக்ருதி என்று கொள்ளுகிற ஸாஙக்யர்களின் கொள்கையை விலக்குகைக் காகவாம். புருஷ = ப்ரக்ருதியை வியாபித்து நிற்கும் க்ஷேத்ரஜ்ஞஸமு தாயம் என்றபடி. “உாரண) திய-யோ தெO0 அஜிய-யோ தெனO A @52.5ar நவி ஆயா ெநவஹிதொவாவீ'' டைக்குள் நெருப்புப் போலவும் எள்ளுக்குள் எண்ணெய் போலவும், புமாந் என்று சொல்லப்படும் க்ஷேத்ரஜ்ஞ ஸமுதாயம் ப்ரதாநத்தில் உறைந் திருக்கின்றது) என்ற பிரமாணம் காண்க பரம் பதம்= நலமந்த மில்லதோர் நாடு பராத் பரம்= இங்கே இரண்டு பரசப்தங்கள் உள்ளன ; முதலி லுள்ள பரசப்தமானது பிரகிருதியிற்காட்டிலும் பரமாக இருக் கிற க்ஷேத்ரஜஞஸாமாந்யத்தைக் குறிக்கின்றது ; அதிற்காட்டி லும் பரமாக இருக்கின்றது முக்தாத்ம வர்க்கம். அல்லது, முதல் பரசப்தத்தாலே முக்தாத்மாவைச் சொல்லுகிறதாகக் கொண்டு, பராத்பர மென்று நிதய வித்தஸமுதாயத்தைச் சொல்லுகிற தென்றும் கொள்ளலாம் ப்ரஹ்ம=சுபாச்ரயமாயுள்ள நித்யமங்கள விக்ர ஹம் என்ற படி ஸாமாந்யமாக ப்ரஹம சப்தத்தால் பகவத் ஸ்வரூபமே குறிக் கப்படுவதாயினும் இவ்விடத்திற்கு அந்தப பொருள் ஒவ்வாது ; '' இவையெல்லாம் உன் னுடைய விபூதிகள் என்று முடிக்கிறபடி கட்ல ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 18. 49 யாலே ஸ்வரூபத்தை விபூதியாகச் சொல்வது பொருந்தா திறே. ஆகையாலே இங்கு பரஹ்ம சப்தம் திவ்யமங்கள விக்ரஹத்தையே சொல்லுகிறது. இவ்வர்த்தத்தில் ப்ரமாண ப்ரஸித்தியுமுண்டு. தே விபூதய = இவையெல்லாம் உனக்கு ஆதேயங்களாக நியாம்யங்களாகவும சேஷங்களாகவுமிருக்கின்றன என்றபடி. (கன) வலீ வாநோ ணவா நJ ஜுவி: 2J-யா யாஃ ஓ8 | கர கர கதை ஓலவே ஓபஷாவதம் வஜ கஜாண ணாரதொஉயிாே வசீ வதாந்யோ குணவாங் ருஜுச்சுசி ம்ருதுர் தயாளுர் மதுர? ஸ்திரஸ் ஸமம், க்ருதீ க்ருதஜ்ஞ ஸ்த்வமஸி ஸ்வபாவத ஸமஸ்த கல்யாண குணாம்ருதோததி: (கவு) வபாவத்: இயற்கையாகவே ஒருவராலும் ஸ்திர அசைக்க ப்ரபுவாய் (அல்லது) ஆசரிதபரதந்த்ர முடியாதவனாய் எல்லாரிடத்திலும் னாய் வாசியின்றிக்கே வதார்ய: உதாரனாய் ஒத்துப்பரிமாறு மவனாய் ஸௌசீல்ய குண க்ருதீ நன்றி புரியுமவனாய் சாலியாய் ஆசரிதர் பண்ணின த்ரிகரணங்களிலும் ஸ்வல்ப ஆருகல் ரு கபடமற்றுச் க்ருதஜ்ஞ: யத்தையும் செவ்வியனாய் பெருக்க பரிசுத்தனாய் மதிப்பவனான த்வம் ம்ருது : ஸ குமாரனாய் ஸமஸ்த கல் (கல்யாணகுணங்க ளெல்லாவற்றிற் தயாளும் இரக்கமுடையனாய் அம்ருத கும் அமுதக் கட ஸரஸனாய் உததி: அலி லாயிராகின்றாய் ஸம: கணவாங் யாண்குண ம * * -(வரீவாநம்) எம்பெருமானுடைய விபூதிகள் அளவற்றவை என்றார் கீழ்ச்லோகத்தில்; அது போலவே திருக் கல்யாண குணங்களும் அளவற்றவை என்கிறாரிதில். எல்லாக் 7 ·50 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 18. குணங்களையும் எடுத்துச் சொல்ல முடியாமையால் பத்தெட்டு குணங்களை யெடுத்துச் சொல்லி அநுபவிக்கிறார். வசீ= மூன்றாம் பாதத்திலுள்ள ஸ்வபாவதல் என்ற பதம் எல்லாவற்றிலும் அந்வயிக்கக் கடவது ''ஸ்வபாவத: வசீ, ஸ்வ பாவத: வதாந்ய: என்க. 'ஸ்வபாவத: ஸமஸ்த கல்யாண குணாம் ருதோததி” என்று உள்ளபடியே அந்வயிக்கவுமாம் "வசீ” என்ப தற்கு இரண்டுவகையாகப் பொருள் கொள்ளலாம் ; வசமென்று ப்ரபுத்வத்துக்கும் வசப்பட்டிருப்பதற்கும் பேராகையாலேப்ரபுத்வ முடையவன் என்றும். ஆசரிதர்களுக்கு வசப்பட்டிருப்பவன் என் றும். தூது போனது முதலியவற்றில் ஆச்ரிதர்களுக்குக் கையாளா யிருக்குந் தன்மை காணத்தக்கது இந்தப்பராதீநத்வம் கருமத்தால் வந்ததன்றிக்கே ஸ்வேசசையாலே வந்ததென்று காட்டும் ஸ்வ பாவதம் என்பது. வதாந்ய' =உதாரன் என்றபடி தன்னையும் தன்னுடைமை யையும் ஆச்ரிதர்கட்கு அளிப்பவன் மொத்தமாகக் 'கல்யாண குணமுடையவன்' என்று பொருள் கூறுகை யுக்தமல்ல; விசேஷ குணங்களின் நடுவே குணவாங் என்னும்போது இது ஒரு விசேஷ குணமாகவேயிருக்க வேண்டும். எல்லாக் குணங்களிற் காட்டிலும் ஸௌசீல்யம் சிறந்த தாதலால் அதுவே இங்கு குணசப்தத்தால் விவக்ஷிதம் மேனமை பாராமல் தாழ்ந்தவர்களோடும் புரையறக் கலந்து பரி மாறும் சீலகுணமுடையவன் என்கை. குஹப்பெருமாள், சபரி, முதலானாரிடங்களில் இக்குணம் மிக விளங்கிற்று. ருஜு:= மனமொழி மெய்கள் மூன்றிலும் கபட மற்றிருப்ப வன். இது தமிழில் செம்மைக்குணமெனப்படும். நம்மை ஒருவன் அப்பா! நீ எவ்விடம்?' என்று கேட்டால ' தற்காலமிருப்பது இவ்விடம் ' என்போம் ; ' எப்போது வந்தாய் ? ' என்றால் ' நீ பார்த்த போது தான் வந்தேன் ' என்போம் ; ' உன் பெயர் என்ன?' என்றால் ' உண்டு வளர்ந்தான் ' என்போம் ஒரு கேள்விக்காவது ருஜுவான உத்தரம் சொல்லமாட்டோம்; ஏன்? செம்மைக் குணம் நமக்கில்லாமையாலே. எம்பெருமான்” இப்படிப்பட்டவனல்லன் TA குணவாங் தன் ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம், 18. 51 மிகத்தாழ்ந்தார் வந்து எது கேட்டாலும் ருஜுவாகவே விடையளிங் பவன் ; பஞ்சவடியில் எழுந்தருளியிருக்கும் போது சூர்ப்பணகை வந்து பெருமாளை நோக்கி < நீர் ஆர் ? ' என வினவ, தீய கருத்து டன் வந்த இவளுக்கு நாம் ருஜுவான உத்தரம் ஏன் சொல்ல வேண்டுமென்று எண்ணாமல் தம்முடைய வரலாற்றை ஆதி தொடங்கி உள்ளது உள்ளபடியே சொல்லி முடித்தார் பெருமாள் ; அவ்விடத்தில் வான்மீகி கூறுகின்றார் - ஜுவ தயா வ- ஜாவாது 8வவக கலெ ருெஜுபுத்திதயா ஸர்வ மாக்க்யாது முபசக்ரமே ” (இராமபிரான் செம்மையான புத்தியையுடையவனா கையால் தனது வரலாறுகளெல்லாவற்றையும் உள்ளபடியே சொல் லத்தொடங்கினான்) என்று. இக்குணமே ஆர்ஜவகுணமெனப் படும். சுசி = பரிசுத்தன் என்றபடி. அபிப்ராயத்தில் சுத்தியும் சரீ ரத்தில் சுத்தியும் ஆக இருவகைப் பரிசுத்திகளுண்டு ; ஒருவர்க்கு ஒருபகாரம் செய்ய நினைத்தால் ஒரு பிரயோஜநத்தைக் கணிசியா மல் வெறும் புறத்திலே உபகரிக்கும்படியான அபிப்ராய சுத்தியை உடையவன் என்றும்; பலவகை அசுத்திகளையுடைய நித்யஸம் ஸாரியைத் தனது ஸம்பந்தத்தாலே நித்யஸூரிகளோ டொக்கும் படி பரிசுத்தனாக்கவல்ல தூய்மையையுடையவன் என்றும் பொருள் படும். (பரமபவித்திரன் ” என்று வேத வேதாங்கங்களிற் சொல் லப்பட்டவன், என்றபடி. ம்ருது:, = ஸுகுமாரன் ஸௌகுமார்யமாவது மென்மைத்தன்மை - இது சரீர குணங்களுள் ஒன்றாகவும் ஆத்ம குணங்களுள் ஒன்றாகவும் படிக்கப்படும் ஸுகுமாரமான திரு மேனியையுடையவன் என்றும், அடியவர்களுடைய பிரிவை ஸஹிக்க மாட்டாத மெல்லிய மனமுடையவன் என்றும் பொருள்படும். ஆத்மகுணத்தைச் சொல்லுவதாகக் கொள்வதே இங்கு உரியது. தயாளு = கருணையுடையவன் கருணையாவது பிறர்படும் துக் கத்தைக்கண்டு தானும் துக்கப்படுகை என்று எம்பெருமானார் ஆழ் வான் பட்டர் முதலான ஆசிரியர்களின் திருவுள்ளம். அகிலஹேய ப்ரத்ய நீகனாய் ஆநந்தமயனான எம்பெருமானுக்கும் துக்கமுண்டாவ ·52 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 18. தாகச் சொல்லுவது கூடாதாகையாலே, பிறர்படும் துக்கத்தைப் போக்க வேணுமென நினைக்கையே கருணை யென்ன வேணும் என்று ஸ்ரீதேசிகன் திருவுள்ளம். இவ்விஷயமாகத் தனியேக்ரந்தம் வரைந் துளோம்; அதிற் கண்டு கொள்க ஆச்ரிதரு டைய துக்கத்தைக் கண்டு எம்பெருமான் தானும் துக்கமடைவான் என்பது சிறந்த குணமேயன்றி ஹேய குணமல்லவென்பது உய்த்துணரத்தக்கது மதுர = மதுரமான பேச்சுகளைப் பேசி அடியவர்களை இனி மைப்படுத்துமவன் என்றும், “ எனக்குத் தேனே பாலே கன்னலே யமுதே திருமாலிருஞ்சோலைக் கோனே” என்றபடி ஆசரிதர்கட்குப் பரம போக்யமான திரு மேனியையுடையவன என்றும் பொருள் படும். ஒவ்வொருவருடைய ருசி ஒவ்வொருவகையாக இருந்தாலும் அவரவர்கள் நின்ற நின்ற நிலைகளிலே எல்லார்க்கும் இனியனாயிருப் பவனென்க ''ரஸோ வை ஸ: என்று உபநிஷத்தும் சொல் லிற்று. ஸ்திர = ஆச்ரிதர்கள் விஷயத்திலே பிடித்த பிடி விடாதவன். << தன்னடியார் திறத்தகத்துத் தாமரையாளாகிலும் சிதகுரைக்கு மேல், என்னடியாரது செய்யார்” என்றபடி பிராட்டியினாலும் மாறுப்படுத்த வொண்ணாத உறுதியையுடையவன் ; ஆச்ரிதாகளு டைய அபராதங்களைக் கண்டும் திருவுள்ளஞ்சீறிக் கை விடாதவன். ஸம: = ஜாதியாலும் குணத்தாலும் நடவடிக்கையாலும் வெவ் வேறுபட்டவர்களிடத்திலும் ரக்ஷணத்தில் வாசியின்றி ஸமமாகப் பொருந்துமவன். 'ஸமோஹம் ஸர்வபூதேஷு” என்று தானே கீதையில் ஓதிவைத்தானிறே. எம்பெருமான் எல்லார் திறத்திலும் ஸமனாயிருப்பவனாகில் சிலரை அதமர்களாகவும் சிலரை மத்யமர் களாகவும் சிலரை உத்தமர்களாகவும் இப்படி எவ்வளவோ வாசி கள் காணும்படி ஸ்ருஷ்டிக்கக் கூடுமோ? என்று ஆக்ஷேபம் தோன் றும் ; அவரவர்களுடைய கருமங்களுக்குத் தக்கபடி விஷமஸ்ருஷ்டி கள் விளைகின்றபடியால எம்பெருமானுடைய ஸர்வஸமத்வத்திற் குக் குறையொன்றுமில்லையென்று ப்ரஹ்மஸூத்ரம் பரிஹரித்தது. வைஷம்யவாதபரிஹார: '' என்ற வடமொழி நூலிலே யத்தை விரியவரைந்தோம்; அங்கே சுருக்கமறக் கண்டுகொள்வது. இவ்வில் ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 19. 53 க்ருதீ = தனக்காகச் செய்துகொள்ள வேண்டிய தொன்றுமில் லாதவன் ; ஆச்ரிதாகளை ரக்ஷிப்பதை தன் காரியமாகவுடை யே யவன் க்ருதஜ்ஞa='' என் ஊரைச சொன்னாய், என பேரைச்சொன் னாய், என் அடிபாரை நோக்கினாப். அவர்கள் விடாயைத் தீர்த்தார், அவர்களுக்கு ஒதுங்க நிழலைக் கொடுத்தாய என்று மடிமாங்கா யிட்டு ஸுக்ருதங்களை ஒன்று பத்தாககிக் கொண்டு போருகிற வனிறே எம்பெருமான் ; அடியவர்கள் ஸ்வல்பமாகச் செய்த ஆது கூலயத்தையும் பஹுவாகத் திருவுள்ளம் பற்றுகிறவன் என்கை ' கோவிந்த புண்டரீகாக்ஷ ரக்ஷ மாம் சரணாகதாம்" என்று த்ரௌபதி மனமுருகி வருத்தம் தாங்கமுடியாமல் வெகு தூரத்தி லிருந்த என்னைப் பேர் சொல்லிக் கதறியழைத்தாளே !; அதற்குத் தகுதியாக அவளுக்கு நான் ஒன்றும் செய்யப் பெற்றிலே னே!; கடன் ஏறுவது போல சென் று கொண்டே மனத்தை எப்போதும் கலக்கிக்கொண்டிருக்கின்றதே என்று கண்ணபிரான் பரிதாபப்பட்டுச் சொன்ன சொல்லை அநுஸந்திப் போமாகில், அவனைவிட க்ருதஜ்ஞன் வேறொருவர் உண்டோ? .. அது வளர்ந் என் இங்கனே சில திருக்குணங்களைச் சொல்லி, அவனுக்குள் குணங்கள் எல்லையற்றவைகளாதலால் அவ்வளவுஞ் சொல்ல முடி யாமல், “ இப்படிப்பட்ட ஸமஸ்த கல்யாண குணங்களுக்கும் நீ அமு தக்கடலாயிராநின்றாய் '' என்று உபஸம்ஹரித்தருளினர் (கஅ) உவய வயஹுேவொவி ஷாது தெயெ தஜி த ) நகரைசு மிராவதெகெகம ணாவயீவயா வா ஷிதா நொ உபதொ லொதே !! முகம் உபர்யுபர்யப்ஜ புவோபி பூருஷாந் ப்ரகல்ப்ய தே யே சதமித்யநுக்ரமாத், கிரஸ் த்வதேகைக குணாவதீப்ஸயா ஸதா ஸ்திதா நோ த்யமதோதிசேரதே (ககூ) ·அபிப்ரஹ்மாக்களையும் 54 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 19. கிர: வேதவாக்கியங்க உன்னுடைய ஒவ் ளானவை, வொரு குணத்தி உபரி உபரி மேன்மேலும் த்வத் ஏகைக னுடையவும் எல் குண அவதி லையைக் கண்டு அப்ஜபுவ: ஈப்ஸயா பிடிக்கவேணு மென்கிற விருப் பத்தோடே பூருஷார் மநுஷ்யர்களாகக் ப்கல்ப்ய கல்பனை செய்து எப்போதும் ஸதா ஸ்திதா: 4 தே யே சதம்- இருக்கின் மன (ஆகையினால்) தே யே சதம் ” என்று ஓயாமல் ஆரமப அவஸ்தை சதம் இதி சொல்லிக் உத்யமத ந யைக் கடந்து அநுக்ரமாத கொணடே போவ அதிசேரதே அப்பால் செல்ல தனால் வில்லை. * உவய-வரி ]எம்பெருமான் கணக்கில்லாத கல் யாண குணங்களையுடையவன் என்று கீழ்சலோகத்தில் அருளிச செய்தார் குணங்கள் கணக்கிலலாதவை என்பது மாத்திரமேயல்ல, ஒவ்வொரு குணமும் எல்லை காணமுடியாதபடி அநவதிகமாயு மிருக்கின்றது என்கிறார் இந்த சலோகத்தில். எம்பெருமானே | வேதங்கள் உன்னுடைய ஒவ்வொரு குணத்தினுடையவும் எல்லை யைக்காணவிரும்பி, இந்த வுலகத்தில் ஸம்பவிக்க முடியாத ஒப் பற்ற குணங்கள் வாய்ந்த ஒரு மநுஷ்யனைக் கல்பித்து அவனுக்கு மேன்மேலாகப் பல பேர்கள் இருப்பது போலவும், கீழ்சசொல்லப் படுகிறவர்களைக் காட்டிலும் மேன்மேலும் சொல்லப்படுகிறவர்களு டைய குணங்கள் நூறு மடங்கு அதிகமாக இருக்கின்றன போல வும் கல்பித்துக்கொண்டு போய் அப்படிப் பெருக்கிக் கடைசியாகத் தேறும் தொகையை உன்னுடைய கல்யாண குணத்தின் அளவாகச் சொல்லலாமென்றெண்ணிப்பார்த்து, அவ்வளவிலே சொல்லி முடிக்கப் பொருந்தாமையால் அந்த பர்யாயத்தில் ப்ரஜாபதியின் ஸ்தானத்திலே நின்றவனை மறுபடியும் மநுஷ்ய ஸதானத்திலே நிறுத்தி, கீழ்க்கூறியபடியே அவனுக்கு மேன் மேலாகப் பல பேர்களி ருப்பது போலவும் அவர்களுக்கும் க்ரமேண சதகுணிதோத்தர மான ஆநந்தம் இருப்பது போலவும் சொல்லிக்கொண்டுபோய் கடைசியிலே ப்ரஜாபதிஸதானத்திலே நின்றவனுடைய ஆநந்தத் திற்காட்டிலும் நூறுமடங்கு அதிக கமான ஆநந்தம் எம்பெருமானுக் ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 19. 55 குள்ளது என்று சொல்லப்பார்த்து அதுவும் பொருந்தாமையாலே. இந்த இரண்டாவது பாயாயத்தில் ப்ரஜாபதிஸ் தாநத்தில் நின்ற வனை மீண்டும் மநுஷ்யஸ்தானத்திலே நிறுத்தி அவன முதலாகப் படிப்படியாகப்ரஜாபதியளவும் போவது மறுபடியும் திரும்புவதாய் இப்படியே அந்தாதியாகப் போக்குவரத்து நடந்துகொண்டிருக கிறதேயொழிய, எம்பெருமானுடைய ஆநந்தம் இவவளவு' என்று இன்னமும் எல்லை கண்ட பாடில்லை என்கிறார் தைத்திரீய உப நிஷத்தில ஆநந்தவல்லீ என்றொரு பகுதியுள்ளது ; அது, எம பெருமானுடைய திருக்குணங்களுள் ஒன்றான ஆநந்த குணத்தைப் பற்றிப் பேசுகின்றது அந்த ஆநந்தம் இவ்வளவு கொண்டதென்று சொல்ல முடியாதென்பதைக காட்டுவதற்கு வேதமே ஒருவகை யான கலபகையைச் செய்திருக்கிறது (அதாவது. ஒரு மநுஷ் யன் ; அவன் நல்ல யௌவன பருவத்திலுள்ளவன் ; ஸகலசாஸ்த் ரங்களையும் ஒன்று விடாமல ஓதிப் பிறர்களுக்கும் ஓதுவிப்பவன் ஆலஸ்யமின்றி எல்லாக்காரியங்களையும் வழுவாமற் செய்பவன் ; தேஹத்திலும் மனத்திலும் திடமுள்ளவன் ; இவ்வளவும் வாய்ந்தா லும் தரித்ரனாயிருந்தால் பயனில்லையே , அப்படியன்றிச் செல்வ மெலலாம்நிறைந்தபூமண்டலம் முழுவதையும் செங்கோல் செலுத்தி ஆளும்படியான ஒப்புயர்வற்ற ஸம்பத்தும் வாய்ந்தவன் ; இப்படிப் பட்ட அதிசயங்கள நிறைந்த ஒரு மநுஷ்யனிருந்தால அவனுக்கு உண்டாகக் கூடிய ஆநந்தத்தை முன்னே எடுத்துக்காட்டி, அதை விட நூறு பங்கு அதிகமான ஆநந்தமுடையவர்களாக மநுஷ்யகந் தர்வர்கள் என்ற வகுப்பைக் கூறி, அவர்களைவிட நூறுபங்கு அதிகமான ஆநந்தமுடையவர்களாக தேவகந்தர்வர்களைக் கூறி; இப்படியே நூறு நூறு பங்கு அதிகமான ஆநந்தமுள்ளவர்களாக வரிசையாய் சிரலோகலோகபித்ருக்களையும் ஆஜா நஜதேவர்களை யும் கர்மதேவதேவர்களையும் தேவர்களையும் இந்திரனையும் பரு ஹஸ்பதியையும் ப்ரஜாபதியையும் சொல்லி வந்து அந்த ப்ரஜாபதி யின் ஆநந்தத்தைவிட நூறுபங்கு அதிகமான ஆநந்தமுடையது பரப்ரஹ்மம் என்று சொல்லிப் பார்த்து, ''பரப்ரஹ்மத்தின் ஆநந்தததை இவ்வளவு மட்டமாகவா சொல்லிவிடுகிறது !" என்று குறைபட்டு ( யாதொவாவொ நிவ த-தெ” என்றபடி மறுபடி யும் திரும்புகிறதாம் ;-அதாவது, கீழ்ச்சொல்லிக் கொண்டு வந்த .

·56 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 19. ப்ரக்ரியையில் கடைசியாக யாதொரு ப்ரஜாபதி சொல்லப்பட் டானோ அவனை, அடுத்த பாயாயத்தில மநுஷ்பஸ் தானத்திலே நிறுத்தி அவன் முதலாக பரஜாபதியளவும் சொல்லிக் கொண்டு போய், அந்த பரஜாபதியின் ஆநந்தத்தைவிட நூறு பங்கு அதிக மான ஆநந்தம் பரபரஹமத்தினுடையது என்று சொல்லி முடிக் கப் பார்த்து அதுவும் கூடாமையாலே முன்போலே மறுபடியும் ஒரு பர்யாயம் சொல்லுவது - இப்படி பே அந்தாதியாக இன்றைக் கும் புந:புநராவருத்தியிலேயே கிடக்கின்றனவாம் வேதங்கள். இவ்விடத்திலே கேள்வி பிறக்கும் ; உபநிஷத்திலே ெெலஷா நடி) ஜாவா ஊவதி யுவாவாதாய வா பலிஷொ ஷொ வலி ஷா தவெய வரபிவீ ஸவ விதவ) வணாவாத் பாத வன்கொ ஜாஷ சூ நஉம்| என்று தொடங்கி ''தெ யெ பாத வஜாவதொர் நஉா வல கொ வ வஜண சூ. ந0-3| ” என்று பரபரஹ்மத் தின் ஆநந்தத்திற்கு ஒரு அளவு கண்டாற்போல் சொல்லி முடிக் கப்பட்டிருக்கிறதே யொழிய, மறுபடியும் மறுபடியும் அந்தாதி யாய்த் திரும்பிக் கொண்டேயிருப்பதாகக் காணப்படவில்லையே ; தவிரவும், மநுஷ்யாநந்தததை முதலிலே வைத்து ஆரம்பித்திருக் கிறதேயொழிய, பிரமனை மநுஷ்யஸ் தானத்திலே நிறுத்திச் சொல் லப்படுவதாகவும் உபநிஷத்தில் விளங்கவில்லையே'; இல்லாத இவ் விரண்டு விஷயங்களையும் எங்ஙனே ஏறிட்டுச் சொல்லலாம் ? - யாய க31 சூலில் என்றால் ; (தெ ஸமாதாநம் சொலலுகிறோம், கேண்மின் ;- யெ தாவூஜாவதொரா நநா | வல வாகொ வரஹண சூ நந 3'' என்று முடிவு கட்டினாற்போல் சொல்லியிருந்தாலும், அடுத்தபடி யாக அவ்விடத்திலேயே ''யதொ வாவொ நிவ த-தெ சுஷாவ) 2 நவலா வலஹ” என்று சொல்லப்பட்டிருப்பதால் அதில் வாவ: நிவ த-தெ=வாக்குக்கள் திரும்பிக் கொண்டேயிருக்கின்றன என்று வர்த்தமாநகாலமாகப் பிரயோகிக்கப்பட்டிருப்பதால் நனே பல பர்யாயங்கள் ஓதப்பட்டே வருகின்றனவென்று கொள்ள வேணுமென்று ஆளவந்தாருடைய திருவுள்ளம். ஸ்ரீபரா பல ·தஜி.த) தொடங்கி ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம், 19. 57 சரபட்டரும் ஸ்ரீரங்கராஜ ஸ்தவ உத்தர சதகத்திலே << தொ காயம் விரிவாவயிக வரி வொக+) SBroader நா ஈமெரா நரஜீ தவண நிவஹ யளவ நா நதவ வ-bol நஜாய ஓஷ ஷெ ஜூடி கி வயிவா” என்றருளிச்செய் தது ஆராயத்தக்கது. “உவரிவொதெக்ஷ *)” என்கிறாரி றே. ஸ்டே தோத்ரபாஷ்யத்தில் ஸ்ரீ தேசிகனும் (தெயெ கரகாச பதக்ஷ *திவதாக, ஜெணாவிஉா ந-கவvo வாதவா வயாயாவஹ கரதெதி ஜாவம். ” என்கிற ற ஸ்ரீஸூக்தியினால் இதனை வெளியிட்டருளினார். இனி, ப்ரஜாபதி யை மநுஷ்யஸ்தானத்திலே நிறுத்தினதாக உபநிஷத்தில் எங்க னே விளங்குகின்ற தென்னில்; “Wுவாவாத் என்றுதெ << தவெளய வரயிவீ வலவா வித வணாவாக ” என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிற விஷயம் மநுஷ்யர்களுள் ஒருவர்க் கும் ஒருபோதும் ஸம்பவிக்க முடியாதாகையாலும் ப்ரஜாபதிக்கே அது ஸம்பாவிதமாகையாலும், அந்த ப்ரஜாபதியையே வேத மானது மநுஷ்ய ஸ்தானத்திலே நிறுத்திப் பேசுகின்றதென்று கொள்ளலாம். இப்படி எல்லையான ஆதந்தத்தை ஆதியாகவைத் துப் பேசிக்கொண்டு போய் அதை நூறு நூறு பங்காகப் பெருக் கிக்கொண்டே போய்ச் சொல்லிப் பார்த்தாலும் ப்ரஹ்மாதந்தத் திற்கு ஒரு அவதி ஏற்பட வழியில்லை யென்று சொல்லுகிறவிது ''ப்ரஹ்மாநந்தம் எல்லையற்றதென்று ஒரு முடிவு செய்துவிடுவதற் கும் முடியவில்லை” யென்பதை விளக்குகின்றது போலும். வேதமே இப்படி ஒரு அபூர்வகல்பரையைப் பண்ணுகிறதாயிற்று - ப்ரஹ் மாநந்தத்தின் அத்யந்த அபரிச்சேத்யதவத்தைப் பேசவேண்டி. ஆனால், "ஸ ஏகோ ப்ரஹ்மண ஆநந்த" (ப்ரஜாபதியின் ஆநந்தத்தின் நூறு கொண்டது ப்ரஹ்மாநந்தம்) என்று வேதம் ஏன் சொல்லிற்று ? என்று கேட்கலாம்; இக்கேள்விக்கு ஆகந்த மயாதிகரண பாஷ்யச்ருதப்ரகாசிகையில் ஸமாதாநம் அருளிச்செய் யப்பட்டுள்ளது ; - "Vவெஷுரிவவை தி” = எறியப்பட்ட அம்புபோலே ஸுர்யன் ஒடுகிறான் ') என்று சொல்லப்பட்டிருந் ·ப . 58 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 19. தால், ஒரு நிமிஷத்தில் பல காதவழிகளைக் கடந்து செல்லுகிற ஸூர் யனுக்கு, அறபமான அம்பு ஒபபாக மாட்டாமையாலே 'ுப்தே ஷரிவ ஸர்ப்பதி'' என்ற அந்த வாக்கியத் திறகு - ஸுர்யனு டைய கதி அமந்தம்' என்பதில் மாத்திரம் தாற்பரியமாவதுபோல் ஸ ஏகோ ப்ரஹ்மண ஆநந்தம்' என்ற இவ்வாக்கியத்திற்கும் ஆநந்த ஆதிக்யத்தில் மாத்திரம் தாற்பரியமாகக் கடவது--என் றரு ளிச் செய்யப்பட்டது. மற்றொருவகையான ஸமாதாநமும் அங்கே கண்டு கொள்க. (உபர்யுபரி அப்ஜபுவோபி பூருஷாந் ப்ரகல்ப்ய.) ' அபஜபுவ' என்பதை த்விதீயாபஹு வசநமாகக் கொள்க கீழே விவரித்தபடி ஆநந்தவல்லீ வாக்கியங்களின் ஆவ்ருத்திகளால பலபல பரஹ் மாக்கள் தேறுகிறபடியால பஹுவசநப்ரயோகம் பண்ணிற்று அபி என்ற அவ்யயத்தின் கருத்து யாதெனில் ; நான் முகனை மநுஷ்ய ஸ்தானத்திலே நிறுத்தி அவனுக்குமேலே படிப்படியாகச சில வ்யக்திகளைச் சொல்லிக்கொண்டுபோகிற இந்த க்ரமம் அஸம் பாவிதமென்பதையும், ச்ருதி தானே ஏறிட்டுக் கலபனை, செய்கி றது என்பதையும் இந்த அவ்யயம் காட்டும் " அப்ஜபுவ: உபர்யுபரி '' என்று இப்படியே அந்வயிப்பது தவிர ''அப்ஜபுவ: பூருஷாந் ப்ரகல்ப்ய” என்று ஸமாநா ஸமாநாதிகரண மாக அந்வயிப்பதும் பொருந்தும்; பரஹ்மாக்களை மநுஷ்யர்களாகக் கல்பித்து என்றபடி. ஒவ்வொரு பர்யாயத்திலும் “ல ல வணகொ ஜாஷ சூந்த" என்றவிடத்திலுள்ள மாநுஷசப்தம் - மநுஷ்ய ஸ்தாநத்தில் நிறுத்தப்பட்ட ப்ரஜாபதியைக் கருதுகின்றதென்று கீழே விவரித்ததைக் குறிக்கொள்க. ( உபர்யுபரி தேயேசதமித்யநுக்ரமாத்" என்றும் அந்வயிக்க லாம்; "உபாயுபரி ப்ரகல்ப்ய" என்றும் அந்வயிக்கலாம் ப்ரஹ் மாக்களை மநுஷ்ய ஸ்தாநத்திலே வைத்துவைத்து 'மேலேமேலே ஓயாமல் கல்பவைகள் நிகழ்கின்றனவேயன்றி, ஓரளவில் வந்து முடிந்தபாடில்லை என்ற கருத்து இதில் வெளியாகும். (தேயேசதமித்யநுக்ரமாத்) உபநிஷத்தில் <தே யே சதம், தே யே சதம், தே யேசதம் ” என்று மேன்மேலும் ஓதப்படுவதை .

·குண ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 19. 59 நினைக்க . அநுக்ரமமாவது - ஒன்றின் பின் ஒன்றாகச் சொல்லிக் கொண்டேபோகை. [Ir:)கிர. என்பதற்கு வாக்குக்கள என்று ஸாமாந்யமாகப் பொருளாயினும் "தேயே சதம் " எ ன்றெடுத்த பரகரணபலத்தால வேதவாக்குக்களென்று 'விசேஷார்த்தம் தேறும். '' ஸதா ஸ்திதா: என்பதை இதற்கு விசேஷணமாக அந்வயித்து, எப்போதுமுள்ள வாக்குக்கள் - வேதவாக்குக்கள் என்றலுமுண்டு. (த்வதேகைககுணாவதீப்ஸயா) உதாஹரித்த உபநிஷத்தில் ஆநந்த குணமொன்று மாத்திரமே ப்ரஸ்தாவிக்கப்பட்டுள்ள தன்று நினைக்க வேண்டா; தொடக்கத்தில “ யுவா ஸ்யாத் ” என்று தொடங்கி ஆநந்தத்திற்குக் காரணமாக மற்றும் பல (யௌவநம் உபதேசகத்வம் ஆசிஷ்டத்வம் த்ரடிஷ்டத்வம் பலிஷ்டத்வம் ஸர் வப்ருதிவீபதித்வம் முதலிய) ணங்களும் கூறப்பட்டிருக்கின்ற மையால் அவற்றின் எல்லையில்லாமையும் இதில் அர்த்தாத் வித்த மென்று திருவுள்ளம் பற்றி " ஏகைக்குண் என்றருளிச் செய் தார். - "ஆநந்தவல்லீ தவ குணநிவஹம் யௌவநாநந்த பூர்வம்" என்ற பட்டர் ஸ்ரீஸூக்தியும், + தய)ு. கா ஐெெவ - பணளெெவ ரா நஜ ஜெயி த 'சியா நிதி ல. நிய து'' என்றும், 'ணவ தயா வதாயா தவ யௌவ பணா ஹஹ வபஜே விதி வி ஆவா ஹJ-கா: வாவயீ நவயீரயதொ வாவா மொவாஹோஹி ஜாந வணவ '' என்றும் ஆழ்வான் அருளிச் செய்தவையும் காண்க. ஸதா ஸ்திதா := உன்னுடைய 'ஒவ்வொரு - குணத்தினுடைய வும் எலையைக் காணவேணுமென்கிற விருப்பத்தோடே எப்போ தும் இருக்கிற வேதங்கள், (உத்யமத: ந அதிசேரதே.) ஆரம்ப தசையைவிட்டு அப்பால் போகவில்லை ;- "குணங்களின் எல்லை காண்பதற்குத் தொடங்கியிருக்கிறது வேதம் ” என்கிற வார்த்தையே என்றைக்கும் நிகழ்வதேயன்றி, எல்லைகண்டு முடித்த 1. ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவம் உத்தரசதகம் 35. t. ஸ்ரீவைகுண்டஸ்தவம் 51. 52. தவயவத நாகா: வலவெ- யைக் boog ·சிவா- 20 ... 80 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 20. தென்கிற வார்த்தைக்கு ஒருநாளும் அவகாசமில்லையென்க. * " உயர்வறவுயர்நலமுடையவன் ” என்று ஆழ்வார் பேசினாப் போலே பேசிவிடாமல் வேதம் ஏதோ பேசத்தொடங்கிப் பரிபவப் பட்டதென்கிறார் போலும். ''நான்மறைகள் தேடியென்றுங் காணமாட்டாச் செல்வன் ” என்ற திருமங்கையாழ்வா ரருளிச் செயல் நோக்கத்தக்கது. சூ -oOவா; வணெெககாணாவயெ: Toவா உதிவிழ, ஹ. இந்த ச்லோகத்தின் பொருளை யாம இவ்வளவு பன்னியுரைத் தோமாகிலும் ஓர் ஆசிரியன் பக்கல் குனிந்து கேட்டாலன்றிக் கருத்தும் பொருளும் களங்கமறத் தெரிவரிது. அருமையான வேதாந்த விழுப் பொருளிறே. (கசு) கூடாதா நா ஜ வஸிதி வணா ஸலார் விஜொவ நாடியம்! ஊவணி ஜீலா வியயன வெயிகா: கூதீய ஹீர நொந்ஸாரிணஃ || த்வதாச்ரிதாநாம்ஜகதுத்பவஸ்திதி ப்ரணாச ஸம்ஸார விமோசநாதய: பவந்தி லீலா விதயச்ச வைதிகா த்வதீய கம்பீர மநோநுஸாரிண. (உய) உத் ஜகத்பவ (உலகத்தைப் வைதிகா: ஸ்திதி படைப்பது காப்பது னுடைய ஸம்ஸார அழிப்பது த்வதீய விமோசா மோக்ஷ மளிப்பது பக்தர்களுடைய கம்பீர கம்பீரமான ஆதயம் முதலிய திருவுள்ளத்தைப் லாரிண: பின் செல்லு லீலா: விளையாடல்கள் பவந்தி என்றவைகளாக இருக்கின்றன. த்வத் ஆச்ரி உனது அடியவர் இதற்கு வேறு வகையான களுக்காக அந்வயமும் பொருளும் பவர்தி ஆகின்றன ; மேலே காண்க.) * திருவாய்மொழி 1.1.1. 1 பெரிய திருமொழி. 4-8-7, விறய்ச்ச வேத விதிகளும் ப்ரணாச மநோ நு தாராம் ·அபரிமிது அநும் ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 20. 61 * * * -தாழி தா நாழ.) கீழ்ச் சொல்லப்பட்டுள்ள த குணவிபூதிகளின் மஹிமையை பவிக்க ஒருவரு மில்லாவிட்டால் அவையெல்லாம் காட்டில் காய்ந்த நிலாப்போலே வீணாகிவிடுமே; அப்படி யாகாமல் அவற்றை அநுபவிப்பார் பல ருண்டு என்ன வேண்டி இந்த ச்லோகமருளிச் செய்கிறார். அவனு டைய குணங்களும் விபூதிகளும் அவனுக்கு லீலையாக உபயோகப் படுவது தவிர, ஆச்ரிதர்களின் ஆநந்தத்திற்காகவே முக்கியமாக உபயோகப்படுகின்றன என்கிறார். ஜகத்பவஸ்திதிப்ரணாச ஸம்ஸார விமோசநாதய (தவ) லீலா:, த்வதீய கம்பீரமநோநுஸாரிண. (தவ) வைதிகா: விதயச்ச த்வதாச்ரிதாநாம் பவந்தி'' என்று அந்வயிப்பது. உலகங்களைப் படைப்பது காப்பது அழிப்பது மோக்ஷமளிப்பது முதலிய உன் னுடைய லீலைகளும், பரமைகாந்திக களான பாகவதர்களுடைய திரு வுள்ளத்தைப் பின் செல்லுகின் ற சாஸ்த்ர விதிகளும் எல்லாம் உன்னுடைய ஆக சரிதர்களுக்காக ஆகின்றன. இப்படி அருளிச் செய்வதன் கருத்து யாதெனில் ; கேண் மின் ; எம்பெருமான் உலகங்களை ஆக்குவது நோக்குவது அழிப் பது, மறுபடியும் ஆக்குவது நோக்குவது அழிப்பது, மறுபடியும் ஆக்குவது நோக்குவது அழிப்பது இப்படியாக அடிக்கடி ஸ்ருஷ்டி முதலியவற்றைச் செய்வது தன்னுடைய ப்ரயோஜநத்துக்காக வன்று ; அவன் அவாப்த ஸமஸ் தகாமனாகையாலே அவன் தனக் காகச் செய்துகொள்ள வேண்டியது ஒன்றுமில்லை. . " நின்று நின்று பலநாளுய்க்கு மிவ்வுடல் நீங்கிப் போய்ச் , சென்று சென் றாகிலுங்கண்டு சன்மங்கழிப்பானெண்ணி, ஒன்றியொன்றி யுலகம் படைத்தான் " என்று ஆழ்வாரருளிச் செய்தபடியே , முமுக்ஷ வான சேதநன் ஒருவனாவது அகப்படுவனா? என்கிற ஆசையினால் தான் அடிக்கடி ஸ்ருஷ்டி முதலியவற்றைச் செய்தருள்வதும் விதிநிஷேதரூபங்களான சாஸ்த்ரங்களைக் காட்டியருள்வதும். ஒரு ஸ்ருஷ்டியில் திருந்தாவிட்டாலும் மற்றொரு ஸ்ருஷ்டியிலாகிலும் திருந்தக்கூடுமே என்றும், பல சாஸ்த்ரங்களை வெளியிட்டு வைத் t. திருவாய்மொழி ---10. ப ·F யாலே இங்கு அதனையும் சேர்த்துச் சொன்னது பொருந்தும் 62 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 20. தால் ஏதோ ஒரு சாஸ்த்ரத்தாலாவது , ஒருவனாவது - திருந்தக் கூடுமே என்றும் கருதி அடுத்தடுத்து ஸ்ருஷ்ட்யாதிகளைச் செய் கிறாய், சாஸ்த்ரங்களை பரவர்த்திப்பிக்கிறாய் எனகிறா. இந்த ச்லோகத்திற்கு மற்றொருபடியாகவும் தாத்பர்யம் கூற லாம் ;-ஜகதுத்பவஸ்திதிப்ரணாச ஸம்ஸார விமோசநாதயம் த்வதாச் ரிதாநாம் லீலா. பவந்தி, வைதிகா விதயச்ச த்வதீய - கம்பீரமநோங் ஸாரிண : பவந்தி என்று அந்வயிப்பது எனறு அந்வயிப்பது லோகஸருஷ்" முதலிய வைகள் உன்னுடைய அடியவர்களான பிரமன் முதலியோர்க்கு விளையாட்டாக ஆகின்றன ; (அதாவது) உன்னுடைய , உன்னுடைய , கிருபையி னால் ப்ரஹ்மாதிகள் ஸ்ருஷ்டி முதலிய வற்றை ஆயா ஸமில்லாமல் அவலீலையாகச செய்துமுடிக்க வல்லவராகிறார்கள் அப்படியே, சாஸ்த்ர விதிகளும் உன்னை யடிபணிந்தவர்களுடைய ஆழ்ந்த திரு வுள்ளத்தை அநுஸரித்திருக்கின்றன. (அதாவது)ய ஒதை வயே: ஆசாண வெஷg= தாமஜஞ ஸமப ப்ரமாணம் வேதாச்ச” என்று சிஷ்டாசாரத்தை முதன்மையான பிரமாணமாகச் சொல்லி அதற்குப் பிந்தின பிரமாணமாக வேதங்களைச் சொல்லவேண்டும் படி யிராநின்றன உன்னை ஆசாயித்தவாகளுடைய பெருமையே இப்படி யிருந் தால் உன்னுடைய பெருமையின் அளவு எணணவும் முடியுமோ? என்று காட்டினபடி. பிரமனுக்குப் படைப்புத் தொழிலும் இந்திரனுக்குக் காத்தல் தொழிலும் சிவனுக்கு அழித்தல் தொழிலும் இருந்தாலும், ஸம் கார விமோசநம் (ஸம்ஸாரத்தில் நின்றும் விடுவித்து முத்தியளித் தல்) என்கிற தொழில் ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கே அஸர் தாரண் மன்றோ ; இங்கே அதையும் சேர்த்து " த்வதாச்ரிதாநாம் லீலா:: பவந்தி ” என்று சொல்வது பொருந்துமோ ? என்று சங்கிக்கக் கூடும் இவர்களுக்கு ஸாக்ஷாத்தாக மோக்ஷமளிக்க வல்லமையில்லை யாயினும், உபதேசாதிகளாலே விஷ்ணு பக்தியை உண்டுபண்ணி அவ்வழியாலே ஸம்ஸார் விமோசநம் செய்விக்கக் கூடுமானாக 4 "திருவி, வூஜாவதெல-க: வவவிக்காவ தம் ஈவிதா ·also ண ] என் ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 21. 63 J ஓயா ஜெ: விஷு வக உஜாயதெ த்ரிபி. ப்ரஜா பதேர்ப் பக்த ஸப்தபிச் சஙகரஸ்ய து. -விம்சத்யாக் நீந்த்ரஸூர் யாதே விஷ்ணுபக்த ப்ரஜாயதே ” (மூன்றுபிறவிகள் பிரமனிடத் தில் பக்தி செய்பவனும், ஏழு பிறவிகள் சிவனிடத்தில் பக்தி செய் பவனும், இருபது பிறவிகள் அக்நி இந்திரன் ஸூர்யன் முதலான வர்களிடத்தில் பக்தி செய்பவனும் அந்த தேவதைகளின் அநுக்ர ஹத்தினால் விஷ்ணு பக்தனாக ஆகிறான்) என்று சொல்லப்பட்டுள் ளது காண்க (த்வதீயகம்பீரமநோநுஸாரிண:) அநந்ய ப்ரயோஜநராய உன்னையே ஆச்ரயித்தவர்களின் கம்பீரமான திருவுள்ளத்தைப்பின் செல்லுகின்றன ; (அதாவது) வேதங்களில் 'ப்ரஹ்ம வாதிநோ வதந்தி” என்று அடிக்கடி வருகிறபடியாலும், 1. " "பலே கிளு 8ுரவ தெலெஷஜ9 (மதுமஹர்ஷி சொன்ன தெல்லாம் மருந்து போன்றது றும்; 2 லஹொவாவவ பரவா வாரால ய-e” (பராசரருடைய புதல்வரான வயாஸர் சொன்னார்) என் றும் இத்யாதி வசன ஙகளாலும் பரஹ்மவித்துக்களின் அபிப்ரா யத்தைத் தழுவுகின்றன வேதங்கள் ; தவிரவும், தைத்திரீய உப நிஷத்தில், 'சுயயவிதெ கவிைவிகிதாவா வரதவி விகி தாவா என்று தொடங்கி 'யயா தெ ததவதொது, தயா தத, வதெ-யோ .....யயா தெ தெஷு வெதரது, தயா தெ வதெயா:)) உனக்கு ஸந்தேஹ முண்டாகு மிடங்களில் ப்ரஹ்மஜ்ஞானிகளுடைய நடவடிக்கையைப் பின் சென்று நடந்து கொள்ளுதல் வேண்டும்) என்று சொல்லப்பட்டுள் (உ) நஜொநஜொ வாஉ நவலாதி வா ஜயெ நஜொ நஜொ வா ந நெெலக ஹஜயெ | நஜொ "நஜொ நத உஹா விஹூதயெ நஜொ நஜா நத உயெக வ நவெ: 1. தைத்திரீய யஜுர் வேத ஸம்ஹிதை, இரணடாங் காண்டம் இரண்டாம் ப்ரச்நம். 2. தைத்திரீய ஆரண்யகம் முதல் ப்ரசநம். வராதி ளது. ..

·64 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 21. நமோநமோ வாங்மநஸாதிபூமயே நமோநமோ வாங்மநஸைக பூமயே, நமோநமோநந்த மஹாவிபூதயே நமோநமோநந்த தயைகஸிந்தவே. (உக) பாங்மநல அதிபூமயே (ஸ்வதந்த்ரர்களு நம நம - டைய) வாக்குக் கும்மநஸ்ஸுக்கும் அருந்த எட்டாதவனான மஹ உன் பொருட்டு விபூதயே நமோ நம: நமஸ்காரம் நமஸ்கா எல்லையில்லாத பெரிய ஐச்சரியங் கனையுடைய உனக்கு நமஸ்காரம் : நம நம: ரம் ; வாமாஸ் அந்தரங்கர்களு எல்வையில்லாத டைய) வாக்குக் அநந்த தயா கருணைக்கே கும்'மாஸ்ஸுக் ஏக ஸிந்தவே. கடலாயிருக்கின்ற நமோ நம: குமே விஷயமாயி உனக்கு ருக்கிற உன் நமஸ்காரம். பொருட்டு ஏக பூமயே - *-[நஜா ந8:) எம்பெருமானுடைய பெருமையைப் பரக் கப் பேசினபின் அந்தப் பெருமைக்குத் தோற்றுத் தொழுகின் றாரி தில், வாங்மநஸாதிபூமயே (துப்யம்) நமோ நம:=ஒருவருடைய வாக்குக்கும் மநஸ்ஸுக்கும் எம்பெருமான் எட்டாதவன் என்று பொருளல்ல ; அப்போது அடுத்த விசேஷணம் பொருந்தாது ; வேத வேதாந்த வேதாங்கங்களும் கட்டுக்கதைகளாய்விடும். ஆகை யாலே, 'ஸ்வப்ரயத்தத்தால் அறிந்து கொள்ளப் பார்க்குமவர் களுடையவாக்குக்கும் நெஞ்சுக்கும் எட்டாதவன்' என்றேபொருள் கொள்ள வேண்டும். வாங்மநஸைக்பூமயே (துப்யம்) நமோ நம =கீழ்ச் சொன்ன விசேஷணத்திற்குத் தப்பான பொருள் கொள்ளக்கூடு மென் றண்ணி இவ்விசேஷணமருளிச் செய்தாரென்க. தன் தன்னுடைய ஹேதுகவிஷயீகாரத்திற்கு யார் பாத்திரமாகிறார்களோ, அவர்களு டைய வாக்குக்கும் மாஸ்ஸுக்குமே விஷயமாயிருப்பவன் என்றபடி. கீழ்ச் சொன்ன இரண்டு விசேஷணங்களுக்கும் பொருத்த மாக மேலே இரண்டு விசேஷணங்களருளிச் செய்கிறார் ; அருந்த ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 21. 65 மஹாவிபூதயே (துபயம்) நமோ நம:- வேத வேதாந்தங்களாலும் எல்லைகாணவொண்ணாதபடி அளவற்றிருக்கிற ஐச்வரியத்தையுடை யவனாகையாலே, ஸ்வபரயத்தத்தால காணவிரும்புமவர்களுடைய வாக்குக்கும் நெஞ்சுக்கும் எட்டாதவனாயிருக்கிறாய் என்று காட்டு கிறபடி. 2 அநந்த தயைகஸிந்தவே (துப்யம்) நமோநம :- நீ அநந்த மஹா விபூதி யுக் கனாயிருக்கச் செய்தேயும், அருள என்கிற ஒரு சிறந்த மஹா குணத்தை உடைபையாயிருக்கிறபடியால் அந்தத் திருவரு ளுக்கு விஷயமாகிறவர்களுடைய வாக்கையும் மநஸ்ஸையும் ஒரு போதும் விட்டுப்பிரியாதிருக்கிறாய் என்று காட்டுகிறபடி இவ்விட த் தில் 'தயா என்கிற ஒரு குணத்தைக் கூறியது - வாத்ஸல்யம் ஸௌசீல்யம் ஸௌலப்யம் முதலான மற்றும் பல திருக்குணங் களுக்கும் உபலக்ஷணமென்க. இந்த ச்லோகத்தில ' நமோ நம: ” என்று பல தடவை அரு ளிச் செய்யப்பட்டிருப்பதால், ஒரு தடவை நமஸ்காரம் செய்கிற ஸம்ப்ரதாயம் ஆதாரமற்றது என்று சிலர் எழுதிவைத்தார்கள். ஸ்ரீ தேசிகனருளிச் செய்த ஸ்தோத்ர பாஷ்யத்தில் இந்த ச்லோகத் தின் வியாக்கியானத்தில அருளிசசெய்யப்பட்டுள்ள அருமையான விஷயங்களை ஆராய்ந்து பார்த்திருந்தால அவ்வளவு ஸாஹஸமாக எழுத முன்வந்திருக்கமாட்டார்கள் இவ்விஷயமாகத் தனியே ஒரு க்ரந்தம் நாம் எழுதியிருக்கிறோமாகையால இப்போது இங்கு ஸார மாகவும் சுருக்கமாகவும் சில சொல்லுகிறோம் பெரியோர்களைக் கண்டால சிறியோர்கள் தங்களுடைய சிறு மைக்கும் எதிர்த் தலையின் பெருமைக்கும் தகுதியாக நமஸ்காரம் செய்ய வேணுமென்று நூல்களில் விதிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே, நமஸ்காரத்திற்கு நைச்சியத்தைக் காட்டிக் கொள்வது தவிர வேறொரு பலன் கிடையாது. ஒரு முறை தொழுத மாததிரத்தினால் அப்பயன் நிறை வேறா நிற்க, பலமுறை தொழவேணுமென்று நிர்ப பந்திக்கக் காரணமில்லை. 'ஒருமுறை நமஸ்கரிப்பது கூடாது' என்று வாய் திறந்து சாஸ்த்ரம் நிஷேதித்திருக்குமே யானால் ஸகருத்ப்ரணாமம் சாஸ்த்ர விருத்தம் என்னலாம். ஒருமுறை ஸேவிப்பது கூடாதென்று ஓரி ·- 1 66 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 21. டத்திலும் மறுக்கப்பட்டிருக்கவில்லை. அடிக்கடி தேசிகன் உதாஹ ரிக்கிற பிரமாணங்களில் ''ஒற்றைக்கையால் நமஸ்கரிப்பது பாபம்; ஒருமுறை பிரதக்ஷிணம் செய்வது பாபம்” என்கிற வசநங்கள காட்டப்பட்டுள்ளனவேயன்றி ஏகபரணாமம் கூடாதென்கிற வச நம் ஒன்றுகூடக் காட்டப்படவில்லை இதற்கு நோமாறாக ஏகபர ணாம ஸாதகவசனங்களையே காட்டியுமிருக்கிறா ''நமோநம ” என் கிற ப்ரக்ருதச்லோகத்தின் பாஷ்யத்திலேயே அந்த வசனங்களைக் கைகொள் கனியாகக் காணலாம் ''வாக க Jஷ நஜாரொகிதீ ஈவ) வெலிக : = ஏக க்ருஷ்ண நமஸ்காரோ முக்திதீர ஸ்ய தேசிக:' (எம்பெருமானை ஒருமுறை நமஸ்கரித்தல் முக்தி ஹேது வாகும்) என்றிவை போனற நாலைந்து வசனங்களை ஸ்ரீ தேசிகன் உதாஹரித்துக் காட்டிவிட்டு, இப்படியிருக்க இங்கு 'நமோ நம : நமோ நம ” என்று பலகால அருளிச்செய்வானேன் ? என்று சங் கித்துக் கொண்டு தாமே அழகாக ஸமாதாரமும் அருளிச செய் திருக்கிறார் தேசிகன் ;-வ.வாயா வ கிதாயா வாவெ தஜ-நெவிவ வயது விஜயெெெவவ வள ந: ந) 8@o சுரதி = ப்ரசம்ஸாபாம் ப்ரதிஜ்ஞாயாம் ப்ரலாபே தர்ஜநேபிச. பயேச விஜயே சைவ பெளர். புய மலங்க்ருதி;'' என்கிற ஒரு சலோகத்தை எடுத்துக் காட்டி முடித்திருக்கிறார். இந்த சலோகத் தின் பொருளை விவேகிகள் விமர்சிக்க வேண்டும். இந்த ச்லோகத்தின் பொருள் யாதெனில் ; ஸ்தோத்ரம் செய்யும் போதும் ப்ரதிஜஞை செய்யும்போதும் அழும்போதும் வெருட்டும் போதும் அச சந்தோற்றச சொல்லும்போதும் வெற்றி தோற்றச சொல் லும்போதும் ஒரு சொல்லையே அடுத்தடுத்துச் சொல்வதானது அலங்காரமாகும் என்பதே இதன் பொருள். ஒரு நமஸ்கரிப்பது கூடாதென்கிற திருவுள்ளம் தேசிகனுக்கு இருக் மேயானால் இந்த சலோகத்தை இங்கு எடுத்துக் காட்ட ப்ர ஸக்தியேயிராது பின்னை எப்படி சொல்லியிருக்க வேணுமென் னில் ; ' சாஸ்த்ரங்கள் ஸக்ருத்ப்ரணாமத்தை நிஷேதித்து அநேக வாரப்ரணாமத்தை விதித்திருப்பதால் அதற்கிணங்க நமோநம: நமோநம: என்கிறார் " என்று தேசிகன் அருளிச் செய்திருக்க வேண்டும். அப்படி அருளிச்செய்யாததோடு அந்த அபிப்பிராயத் முறை ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 21. 67 திற்கு நேர் எதிராகவும் அருளிச் செய்தார். ஒருவன் அழுகிற காலத்திலும் அஞ்சின காலத்திலும் ஒன்றையே திருப்பித்திருப் பிச் சொல்வதை நாம் காண்கிறோம் "பாம்பு பாம்பு பாம்பு " என்று பலமுறை சொன்னாலும் உள்ளது ஒரு பாம்பேயலலது பல பாம்பு கள் வந்து விடமாட்டா ; அங்குப் பலமுறை சொலவதோடு இங்கு நமோ நம என்று பலமுறை சொல்வதோடு வாசியில்லை என்று தேசிகன் தாமே அருளிச் செய்தாரானபின், வாய் திறக்க வுண்டோ வழி P. 2 என்று வாக் வாயால கீழே தான் என்று தைத்திரீய காடக சருதியில் ( யாஜெகாவவீ த0 கரகா யொ நிவவா து நஜொ ந8 உதி| ” என்று ஓதப்பட்டிருப்பதைச் சிலர் அஸக்ருத்பரணாம பக்ஷத்திற்கு ஸாதகமாகச் சொன்னார்கள். அவ் விடத்திற்கு பாஷ்யம் செய்த வித்யாரண்யர் (< 48ஹதர் தலா நஜொ ந8 உத) வாயது ஓஜள 200வ நிவவாத வியாக்கியானம் செய்திருப்பதால் இந்த வேத கியம் ஸ்வபக்ஷஸாதகமாக மாட்டாது. ( நமோ நம:” என்று சொன்னதாக பாஷ்யகாரர் எழுதுகிறாரே யொழிய இரண்டு தடவை கீழேவிழுந்ததாக எழுதவில்லை 'ஒரு தடவை விழுந்தான் விளக்குவதற்காகவே " உணவக நிவவாத, 7 என்று அங்கே விதயாரண்யர் உரைத் தார் தடி கீழே விழுந்தால அதைப் பிறர் எடுத்தால் எடுக்கக் கூடுமே யொழிய அது தானாகவே எழுந்திருக்கமாட்டாதவாறு போல, வேரற்ற மரம் விழுந்ததென்னலாம்படி சடேலென்று விழுந்தானென்கிற அர்த்தமேயன்றோ " தண்டவத் நிபபாத " என்கிற சொல நயத்திலுள்ளது. இப்பொருளை உட்கொண்டே நமஸ்காரத்தை ''தண்டன் ஸமர்ப்பித்தல் எனப் பரிபாஷையாக வழங்கி வருகின்றனர் என்பதை ஸத்ஸம்பரதாயஜ்ஞர் உணர்வர். எம்பெருமானார் ஸ்ரீ வைகுண்ட கத்யத்தில் “வூண8) உதா யொ தாயந ந ஆண்) (ஸேவிப்பது எழுந்திருப் பது மறுபடியும் ஸேவிப்பது எழுந்திருப்பது இப்படியே பலகால் எழுந்தெழுந்து ஸேவித்து) என்றருளிச் செய்திருக்கிறாரே ; இத பலமுறை நமஸ்கரிப்பதே சாஸ்த்ரீயமென்று வில்லையா ? என்று சிலர் சொல்லுவர்கள். மஹா மஹா வித்வான் னால் விளங்க ·டாது. 68 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 21. களும் இந்த வாக்கியத்தில் மிக்க பரமமுடையராயிருப்பா. எம பெருமானார் இப்படி ஸ்பஷ்டமாகவே அருளிச செய்திருக்கச செய்தேயும் தென்னாசார்யர்கள் தடுமாறுகின்றனா'' என்று மேற் புல மேய்கின்ற வித்வான்கள் வாய்விட்டுரைக்கக் கேட்டிருக்கின் றோம் அவர்களை இன்று தெளிவிப்போம்; ''ப்ரணம்ய உத்தா யோத்தாய புந புந ப்ரணம்ய” என்றது ஓரிடத்திலேயே இருந்து காண்டு பலமுறை ஸேவிப்பதைச் சொல்லுவதன்று; அந்த வாக் கியத்திற்கு முன்னே (?ராஉெவ-தூரத்தில் நினறுமே ” என் றருளிச் செய்திருப்பதால் எம்பெருமானைக் கிட்டுமளவும் காலால் நடந்து செல்லாமல் தண்டனிட்டுக்கொண்டே வழியைக் கடந்து ஸ்ரீமந்நாராயணனை அணுகவேணுமென்று அவ்விடத்தில் பொருள் படுமேயன்றி ஸகருத்பரணாமவாதிகள் சொல்வது போலவும் செய்வது போலவும் செய்ய வேண்டுமென்று பொருள் படமாட் தண்டன் ஸமர்ப்பித்துக்கொண்டே வழியைக்கடந்து சென்று பெருமாளைக் கிட்டின பிறகு ஒரு தடவை ஸேவிக்கவேணு மென்பது அவ்விடத்திலேயே அடுத்த படியாகச் சொல்லப்பட்டி ருக்கிறது ; 'யாவனாந ஆண்) சூதா நா லுறவதெ நிவெடி யெத்'' என்று அந்த வாக்ய ஸமாபதியுள்ளது காண்க. னன்றிக்கே "வண) உதாயொதாய வநவாந: என் றருளிச்செய்தது ஒரே இ டத்திலிருந்து கொண்டே பலமுறை தொழுவதைச் சொல்வதாகக் கொள்ளுகிற பக்ஷமும் உண்டு அதி லும் ஹாநி ஒன்றுமில்லை; கணக்கெண்ணி ஸேவிப்பதை விட்டு பக்தி பாரவச்யத்தாலே மெய்மறந்து விழுவதெழுவதாகச் செல்லு கிற செய்தி ''அத்யந்த பக்தி யுக்தாநாம் ந சாஸ்த்ரம் நைவ ச க்ரம:” என்கிற ரீதியிலே நூலவரம்பில் நிற்காமல் பரவசமாகச் செல்லுமாகில் அதனை மறுக்கவல்லார் ஆருமில்லை. 'பரமார்த்த மான பக்தி இல்லாவிடினும் '' பொய்யே கைம்மை சொல்லி மெய்யே பெற்றொழிந்தேன் என்றாற்போலே பக்தியை அபிநயிக் கிற விதத்தில் நாங்கள் பலமுறை தொழுகிறோம்' என்று சிலர் சொல்லப்புகுவர்களாகில், அந்த வாதத்தைப் பரமஸந்தோஷத் துடன் ஏற்றுக்கொள்ளத் தட்டில்லை.' ஒருமுறை ஸேவிப்பது திருவாய்மொழி 5-1-1. ம 600rಳ್ಳಿ) ஆண் ய ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 21. 69 அசாஸ் த்ரீயம்' என்று சொலலுகிறவர்களின வாதத்தை மறுக் கப புகுவோமேயன்றி, , பக்தி பாரவசயத்தாலோ கபடபகதியின் அபிநயத்துக்காகவோ நாங்கள் பலமுறை ஸேவிக்கிறோமென் பாரை மறுப்போமல் லோம் நம் பூர்வாசார்யர்களுடைய அநுஷ்டானம் ஸக்ருத்ப்ரணா மமே யொழிய அஸ்கருத்பரணாமமன்று என்பதை மாத்திரம் பர மாணசரணர் புந்தியிற் கொள்வா எம்பெருமானார் திருவாராத நக்ரமமருளிச செயகிற நித்யக்ரந்தததில, “ சூராய நாஜி வொ வவெதி தொண வாய) 88தொண உணவ-க. ண) உகாய வாறத நிவெஉ) யாவாராய நவாஜி வாஹி ய) யாவ நயாக '' என்று அருளிச செய்திருப்பதைக் குறிக் கொள்ள வேணும் தண்டம் போலே விழுந்து எழுந்து பிரார்த்திக்க வேண்டியது ”” என்று சொல்லப்பட்டதிறே இதனால், ஸ்ரீவைகுண்டகத்ய ஸ்ரீஸூக்தியின் பொருள் கீழ் நாம் விவரித்த படியேயாம் என்பதை மதயஸ்தத்ருஷ்டிகள் அறிவர்கள். ஸக்ருத்ப்ரணாமம் கூடாதென்று சாஸ்த்ரங்களில் ஸ்பஷ்டமா கவே மறுத்திருப்பதாகச் சிலர் சில வசநங்களை வாய் வந்தபடி சொல்லவும் கேட்டிருக்கிறோம். நம் பூருவர்கள் எடுத்தாளாத வச நங்களை அவரவர்கள் கவந் சக்தியினால் கல்பதை செய்து சொல்லி விடுவதனால் பிராமாணிகமான அர்த்தங்களுக்கும் அநுஷ்டாநங்க ளுக்கும் திரஸ்காரம் ஏற்படமாட்டாது. அஸக்ருத்ப்ரணாமவாதி கள் உதாஹரிக்கும் வசநங்களெல்லாவற்றையும் யாம் ப்ரமாண மென்றே கொண்டு விடையளிக்கவல்லோம் அப்படியே வடமொழி யில் விரிவான க்ரந்தமும் எழுதியுள்ளோம். எந்த சாஸ்த்ரத்தில் எப்படி சொல்லி யிருந்தாலும் ப்ரக்ருத ச்லோகத்தின் பாஷ்யத்தில் நம் தேசிகன் அருளிச் செய்த தது ஒன்றே உண்மையுணர விரும்புவார்க்குப் போதுமானது. * ந8@0கரF:=பௌங் புந்ய மலங்க்ருதி: ” என்று தலைக்கட்டியருளின மாண்பு மெச்சத்தக்கதன்றோ இங்கு இவ்வள விலே நிற்கின்றோம். (உக) வள நம் ·70 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 22. நய2-3 நிஷொ நவா தவெ நவகிகா வொணாராவிநொ சுகிவநொ ந ந ம தியாண) ! கூதா280 பாணo வவலெ) !! நதாம நிஷ்டோஸ்மி நசாத்மவேதீ நபக்திமாம் ஸ்த்வச்சரணாரவிந்தே ; அகிஞ்சநோநந்ய கதிச் சரண்ய! த்வத்பாதமூலம் சரணம் ப்ரபத்யே ஒரு சரணய! ஸர்வரக்ஷகனே!, தாமநிஷ்ட : 1 (அடியேன்) கர்ம அகிஞசக : ஒரு ஸாதனமுமில் யோகத்தில் நிலை 5 அஸ்மி ) லாதவனும் யுடையேனல்லேன்; வேறு புகலற்றவனு ஆத்மஜ்ஞாநமும் அநநய கதி: ஆத்மவே தீச மான அடியேன் ந அஸ்மி னல்லேன் ; த்வத் உனது திருவடி த்வத் சரண உனது திருவடித் பாதமூலம் வாரத்தை அரவிந்தே தாமரைகளில் சரணம் சரணமாக அடை ந பக்திமாந் பக்தியையும் உடை கின்றேன். அஸ்மி யவனல்லேன் ; உடையவ பாபத்யே { * * *--(நய- நிஷொ.) எம்பெருமான் திருவடிகளில் சரணாகதி பண்ணுகிறார் இந்தச லோகத்தால கருமம், ஞானம், பக்தி, ப்ரபத்தி என்று நான்கு வகையான உபாயங்கள் சாஸ்த்ரங் களில் காட்டப்பட்டுள்ளன ; அவற்றுள் கர்மஜஞாநபக்திகளில் தமக்கு அந்வயமிலலாமையை முன்னிட்டுக்கொண்டு பாபத்தி பண்ணுகிறார் எம்பெருமானே , கர்ம யோகத்தை அநுஷ்டித்து அவ்வழி யாலே உன்னைப் பெறுகைக்கு எனக்கு யோக்யதையில்லை; அதில்லா மற்போகவே பரிசுத்த ஆத்மாவை அறியும் யோக்யதையும் எனக்கு இல்லையாயிற்று இவ்விரண்டுமில்லாமற்போகவே உன்னுடைய திரு வடித் தாமரைகளில் பக்தி செய்யும் யோக்யதையும் இல்லா தொழிந் தது. ஆகவிப்படி நான் வேறு உபாயமற்றவனாயும் வேறு புகலற்ற வனாயுமிருககையாலே ஸாவலோக சரண்யனான உன னுடைய பாத மூலத்தையே ஒரே சரணமாகப பற்றுகின்றே னென்கிறார், ·- ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 23. 71 1. நோற்ற நோன்பிலேன் நுண்ணறிவிபலன் " 2. "குளித்து மூன்றனலை யோம்புக் குறிகொளந்தணமை தன்னை, ஒளித்திட் டேன் என்கணிலலை நின்கணும் பத்தனல் லேன் '' 3 '' புகலொன றில்லா வடியேன் உன்னடிக்கீழமர்ந்து புகுந் தேனே ” இத்யாதிக ளான அருளிச் செயல்களைத் திருவுள்ளத்திற கொண்டு இந்த ச்லோகமருளிச் செய்யப்பட்ட தென்றுணர்க பகவத் ஸந்நிதிகளில் எம்பெருமானை ஸேவிக்கும் போதுகளில் இந்த ச்லோகத்தை அநுஸந்தித்துக்கொண்டே தண்டன் ஸமர்ப் பித்தல் நம்மவர்களுடைய ஸம்பரதாய மென்றறிக் (22) ... ந நிவித0 க த உஜி ஜொகெ வஹஸ்பொ ய நயோ வயாயி | பொஹ விவாகாவர 5, கதாசி வத) ம கிஜவாமொ! ந நிந்திதம் கர்ம ததஸ் தி லோகே ஸஹஸ்ரசோயந் நமயா வ்யதாயி, ஸோஹம் விபாகாவஸரே முகுந்த க்ரந்தாமி ஸம்ப்ரத்யகதிஸ் தவாக்ரே (உங) - முகுந்த பகவானே என 1, லோகே உலகத்திலேயே யாதொரு நாஸ்தி இல்லை ; ((சாஸ்த்ரங்களாலும் அப்படிப்பட்ட கடு சிஷ்டர்களாலும்) ! ஸோஹம் வினைகளைச் செய் நிந்திதம் காம நிந்திக்கப்பட்ட தவனான அடியேன் பாபக்ருத்ய அக் கடுவினைகள் விபாக பலன் கொடுக் மயா அடியேனால் அவஸரே கும் தருண ஸஹஸ்ரச: பல்லாயிரம் தடவை ஸம்ப்ரதி மாகிய செய்யப்பட இப்போது நவ்யதாயி வில்லையோ, அகதி: வேறு கதியற்றவனாய அப்படிப்பட்ட தவ அக்ரே தத் உனது முன்னிலையில் தீவினை க்ரந்தாமி கதறுகின்றேன். மான 1. திருவாய்மொழி 5-7-1. 2. திருமாலை -25. 3. திருவாய்மொழி. 6-10-10.

·1. - 72 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 23. * * *-- (ந நிவித058.) கீழ் சலோகத்தில '' அகிஞ்சந8” என்ற ஆளவந்தாரை நோக்கி எம்பெருமான் நோக்கி எம்பெருமான் 'உம்மிடத்தில் ஒன்றுமில்லை யென்கிறீரே ; இது உண்மையாயிருக்குமோ? கரண களேபரங்களையுடையவன் சற்றுபபோதாகிலும் வெறுமனிருக்க முடியாதன்றோ ; ஏதோ காரியங்களைச செய்தேயிருக்க வேணுமே ; அப்படி யிருக்கும் போது அகிஞ்சந 3 '' என்று நீர் எப்படி சொல் லுவீர் ” என்று கேட்க ; பிரானே! உன்னைப் பெறுதற்கு உறுப் பானவை ஒன்றுமில்லை யென் றேனே யொழிய, வேறு எவ்வகை யான க்ருத்யமும் என் பக்கல் இல்லையென்று சொன்னேனல லேன் ; பாதிபந்தக ஸாமக்ரிகள் என்னிடத்தில் அளவற்றவை யுண்டென்கிறார் முன்னடிகளால் உலகத்தில் ஒருவன் நல்ல காரியங்களைச் செய்யாமலிருக்க லாம் ; அப்படியே கெட்ட காரியங்களையும் செய்யாமலிருக்கலாம் ; அப்படிப்பட்டவனை நோக்குமிடத்து, ' இவனிடத்தில் நன்மை இல்லாதொழிந்தால் ஒழிகிறது ; தீமை ஒன்றுமில்லாமலிருக்கிற தன்றோ ' என்று அந்தத் தீங்கில்லாமையையே பெரிய நன் மையாகக்கொண்டு பெரி யோர் இரங்குவா கள் ; அப்படி நானும் ஒருவித நன்மையும் செய்யா தாப்போலே தீமையும் செய்யா திருந்தேனாகில் பெரிய குணசாலிகளில் முதல்வனாக நான் கணக் கிடப்படலாம்; அந்தோ அதற்கும் ப்ரஸக்தி யில்லாதபடி பாவங் களை அளவறச் செய்துகிடக்கிறேனே யென்கிறார். யத் நிந்திதம் கர்ம மயா ஸஹஸ்ரச : நவ்யதாயி தத் லோகே நாஸ்தி=நான் செய்யாத இழிதொழில உலகத்திலேயே இல்லை யென்கிறார். ' எல்லா இழிதொழில்களையும் நான் செய்திருக்கி றேன் '' என்று சொல்லலாமாயிருக்க, அப்படி சொல்லாமல் இப் படி சொல்லுவதன் கருத்து - தாம் ஒப்பற்ற பாபாத்மா வெளியிடுது மூலத்தில லோகே என்ற பதத்திற்கு-உலகத்திலே என்று ஸாமாந்யமாகப் பொருள் தோன்றினாலும், 'சாஸ்த்ரத்திலே ' என்று பொருள் கொள்வது சிறக்கும். பெரியவாச்சான்பிள்ளையின் திருவுள்ளமிதுவேயாம். " ஆயிரம் மடங்கு என்னால் பண்ணப் படாதது யாதொரு நிந்தித கர்மமுண்டு - அதிபாதக மஹாபாத என தலேயாம்.

·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 23. 73 காதிகள் அது சாஸ்த்ரத்திலுமில்லை ;... அநுஷ்டாதாக்கள் பக்க லிலலாத நிஷித்த கெளும் சாஸ் தரத்தில் காணலாமிறே” என்பது பெரியவாசசான்பிள்ளை ஸ்ரீஸூக்தி இப்பொருளை தேசிகனும் ஆதரித்து உரைத்தனா. லோக சப்தத்திற்கு சாஸ்த்ரமென்ற பொருள் வயுத்பத்தி வித்தம். ஹேமாத்ரி முதலிய நூல்களின் அட்டவணையை நாம் நோக்குவோம் மானால் விசித்திர விசித்திரமான பாவங்கள ஆங்குக குறிப்பிடப்பட்டு அவற்றுக்கு ப்ராயச்சித்தங் கள விதிக்கப்பட்டிருக்கும்; அப்படிப்பட்ட பாவங்களை யெல்லாம் நாம் உலகத்தாரிடம் காணமுடியாது சாஸ்த்ரங்களில் மாத்திரமே காணலாம்; ஆனால் நான் செய்த பாவங்கள் அந்த சாஸ்த்ரங்களி லும் காணமுடியாதன என்கிறாரிவர். இது ஒரு சமத்காரச் சொல் லாகும் பாவங்களை அதிகமாகச் செய்துவிட்டாலும், பிறகாவது அஞ்சுதல் அநுதாபப்படுதல் வெட்கப்படுதல் ப்ராயச்சித்தஞ் செய்து கொள்ளுதல் முதலியவற்றால் அப்பாவங்களைப் போக்கிக் கொள்ள வழியுண்டு ; பாவங்களைப் போக்கிக்கொள்வதாவது - அப்பாவங்கள் தீய பலன்களைக் கொடாதபடி தடை செய்து கொள்ளுதல அப்படி தடை செய்து கொளவதற்கான வழி களில் இழியா விடில் அவை பலன் கொடுத்தே தீரும் ; செய்த பாவங்கள் கடுமையாயிருந்தால இப்பிறவியிலேயே விரைவில் தானே அவற்றின் அவற்றின் பலனக பலனகளை அநுபவிக்க நேரும் அப்படியே நான் செய்த பாவங்கள் மிகக் கடுமையா தலாலும் அவற்றுக்கு நான் ஒரு வகையான பராயச்சித்தமும் செய்துகொள்ளவில்லை யாகையாலும் அவை இப்போதே பலன் கொடுக்கத் தொடங்கி விட்டன ; பலவகைத் துன்பங்களை அநுபவிக்க நேர்ந்துவிட்டது ; தாங்க முடியாமையால் கதறுகின்றேன் என்கிறார் பின்னடிகளில். '' காரொளி வண்ணனே கண்ணனே! கதறுகின்றேன், ஆருளர் களைகணம்மா அரங்கமா நகருளானே!'' என்ற திருமாலைப் பாசு ரத்தைத் தழுவின வினர் போலும் (விபாகாவஸரே) விபாகமாவது பரிபக்குவமாகை ; அதாவது பலன் கொடுக்கை (தவ அக்ரே க்ரந்தாமி) ''கோவிந்தாவென்று த்ரௌபதி கதறினது இன்றைக்கும் என்னெஞ்சைப் புண்படுத் 10 ·என்று கரு 20 வா 74 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 24. திக்கிடக்கின்றது பரிதாபந்தோற்ற அருளிசசெய்த தேவரீர் முன்னே இப்போது நான் கதறுகின்றேன் காணென் கிறார் இப்போது என்னுடைய கதறலுக்குப் பரிஹாரம் செய்யாவிடில், த்ரௌபதியின் கதறலைப் பற்றிப் பிற்பாடு பரிதாபந் தோற்ற நீ பேசினது வெளிவேஷமென்று நிச்சயித்துக் கொள்வே னென்பது உ ள் ளுறை (உங) நிஜேதா நத ஊவாண-வாத: விராய ஜெ க ஜிவாவி ஓலம்| வயாவி லா ஷஹவ நிஜா நீ "த3 சூஜி20 உயாயாமே நிமஜ்ஜதோ நந்த பவார்ணவாந்த சிராய மே கூல மிவாஸி லப்த , த்வயாபி லப்தம் பகவந்நிதாநீம் அநுத்தமம் பாத்ரமிதம் தயாயா'. (உச) எல்லையற்ற குண விபூதிகளை பகவந்! பகவானே! ஹே அநந்த! யுடைய பெருமானே ! த்வயா அபி உன்னாலும் பவ அர்ணவ ஸம்ஸாரமாகிற உனது அருளுக்குச் அந்த கடலினுள்ளே தயாயா: சிறந்த பாத்திர மூழ்கிக் கொண்டே அநுத்தமம் நிமஜ்ஜத: மே மாகிய இந்த கிடக்கிற அடி வஸ்து (நான்) யேனுக்கு இன்றே சிராய நெடுநாள் கழித்து கூலம் இவ கரைபோல நீ லப்தம பட்டது. லப்த: அவி கிடைத்தாய்; -(B8ஜ.த:) " இன்று உன்னெதிரில் றேன்” என்று கீழ் ச்லோகத்திற் கூறிய ஆளவந்தாரை நோக்கி எம்பெருமான் ( நெடுநாளாகவே ''நெடுநாளாகவே ஸம்ஸாரியாயிருக்கின்ற இன்று கதறுவதற்குக் காரணமேது ? ” என்ன ; ஒருவன் கடலில் அழுந்தித் தடுமாறிக் கொண்டே செல்லுமளவில் தைவவசத்தாலே ஒருநாள் கரைகாண்பதுபோல, ஸம்ஸாரக் கடலில் மூழ்கி நின்ற எனக்கும் நெடுநாள் கழித்து இன்று நீ அகப்பட்டாய் ; உன்னு பாதரம் இதம் இதாநீம் அடையப் { * * * கதறுகின் ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 24. 75 டைய கிருபைக்கும் பாத்திரமாக உனக்கு நான் அகப்பட்டேன் ; ஆகையாலே ரஷ்யனான எனக்கும் ரக்ஷகனான உனக்கும் லாபம் கிடைக்க நேர்ந்த இப்போது இழக்கலாமோ வென்று கதறுகின் றேன் என்கிறார் போலும் அநந்த பவார்ணவாந்த என்றவிடத்து அருந்த என்று தனியே பிரித்து எம்பெருமானுடைய ஸம்போதகமாகக் கொள்க ; அன்றி, ஒரே பதமாகக்கூட்டி பவார்ணவத்திற்கு விசேஷணமாக்கி உரைப பதும் ஒக்கும். ஸம்போதநமாமிடத்தில், ஸ்வ ரூபத்தாலும் குணங் களாலும் விபூதிகளாலும் எல்லையற்றவனே' என்று பொருளாம் இரண்டாவது யோஜநையில், ' கரைகாண வொண்ணாத ஸம்ஸா ரக்கடலினுள்ளே ' என்று பொருளாம். 1. ' ஆவா ரார் துணையென்று அலைநீராக்கடலு ளழுந்தும் நாவாய்போல் பிறவிக்கடலுள் நின்று நான் துளங்க” என்ற அரு ளிச் செயலைத் திருவுள்ளம்பற்றி முதலடி அருளிச் செயதார். இப்படி ஸம்ஸாரக் கடலினுள்ளே அழுந்திக் கிடக்கின்ற எனக்கு நெடுநாளாகவே கரை கிடைக்கா தொழிந்தது ; இன்று நீ சுரைபோலக் கைக்கு எட்டினாய் என்கிறார் இரண்டாமடியில். எனக்கு நீ அகப்பட்டா யென்கிறது மாத்திரமல்ல ; உனக்கு நானகப்பட்டேனென்பதும் உன்னுடைய லாபம் ஒன்றுண்டு என் கிறார். பின்னடிகளால் உன்னை நான் தேடித் திரிவது போலவே நீயும் என்னைத் தேடித் திரிகிறாயன்றோ நெடுநாளாக. 2. "எதிர் சூழல்புக்கு எனைத்தோா பிறப்பும் எனக்கே அருள்கள் செயய ” எத்தனையோ ஜன்மமாக என்னைப் என்னைப் பிடிப்பதற்கு நீ படுகிறபாடு சொல்லி முடியுமோ? அப்படிப்பட்ட உன்னுடைய க்ருஷியும் இன்று பலித்ததென்பதை நீ நோக்க வேணும் என்னை நீ அநுக்ரஹியாவிடில் உன்னுடைய அருள் வேறு எங்கே காரியம் செய்து ஸபலமாகப் போகிறது? என்கிறார். இத்தால - என்னிடத் தில யோக்யதைகளைக்கண்டு என்னை நீ கைக்கொள்ள விஷய மில்லாவிடினும், உன்னுடைய நிர்ஹேதுக க்ருபையினால் கைக் கொண்டே தீரவேண்டிய நிலைமையுண்டு என்று விஜ்ஞாபித்தபடி. 1. திருவாய்மொழி 5-1-9. 2. திருவாய்மொழி 2-7-6. என்றபடி ·பூர்வம் இதற்கு முன்பு 76 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 25. அநுத்தமம் = ''ந வித்யதே உத்தமம் யஸ்மாத் தத்'' என்று வ்யுதபத்தி பண்ணிக்கொளக ; இதற்கு மேல் சிறந்ததில்லை யென் னும்படி லோகோத்தமமானது என்றபடி (உச) கரதவ வ-0 2 வாவி கிவா லவ-30 வஹெ ஜெ லஹஜ U உஃவழ: கினு கூஉமெ பாணா மதா நா வராலுவொ நாய ந தெ_ வம்! அபூதபூர்வம் மம பாவி கிம்வா ஸாவம் ஸஹே மே ஸஹஜம்ஹி துக்கம், கிந்து த்வதக்ரே சரணாகதாநாம் பராபவோ நாத ந தேஙரூபம். (உரு) ஹே நாத ! நாதனே | (எல்லாத் அடியேனுக்கு ஸர்வம் துயரங்களையும் பொறுத்துக் ஸஹே அபூத கொண்டே யிருக்கிறேன். (என்ன துக்கம் இப் நது ஆனால் ; போது புதிதாக த்வத அக்ரே உன் எதிரில் உணடாய விடப் வந்து சரணம் பாவி ? ஆகதாநாம் புகுந்தவர்களுக்கு ஒன்றுமிலலை ) ஒரு அவமான துக்கமென்பது துக்கம் மே முண்டாவது என்னோடு கூடவே ஸஹஜம் ஹி பிறந்ததன்றோ , அநுரூபம் தகுதியல்ல. * * * - | ஹூதவவ-30) " க்ரந்தாமி ஸம்ப்ரத்யகதிஸ் தவாக்ரே ” (உன்னெ திரில இன்று கதறுகின்றேன) என்ற ஆளவந் தாரை நோக்கி எம்பெருமான் < சேஷபூதரான நீர் உம்முடைய பரதந்த்ர ஸ்வரூபத்தை நன்கு அறிந்துவைத்தும் நம்மெதிரே இப்படி கதறலாமோ ? உம்முடைய துக்கங்களை நானாக எப்போது பரிஹரிக்க விரும்புகிறேனோ அப்போது தானே பரிஹரிக்க முடியும் அதுவரையில இவவிருள தருமாஞாலத்திற்கு இன்றி யமையாத துக்கங்களை ஒருவாறு ஸஹித்திருப்பதன்றோ உமக்குப் என்னை நிரப்பந்திப்பது உம்முடைய பாரதந்திரிய ஸ்வு மம உண்டாகாத சிம் வா சரண போகிறது ; பராபவம் . பணி ·ஆளவந் ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 25. 77 ரூபத்துக்குத் தகாதுகாணும் '' என்றருளிச செய்ய, அந்தோ! பிரானே ! என்னுடைய துக்கங்களைத் தீர்க்க வேணுமென்று நான் வேண்டுகிறேனல் லேன ; பின்னை என்ன வேண்டுகிறேனென்னில் ; என்னை நீ கைக்கொள்ளாதே கைவிடுமளவில் உலகமெங்கும் உன் னை பற்றி அபகீர்த்தியான வாரததை பரவப்போகிறது ; < எம் பெருமான் ஸாவரக்ஷகன் என்று பேர் சுமந்து கொண்டு தாரை க்ஷயாமல கைவிட்டான் , அவா விஷயாந்தரங்களின் கையில அகப்பட்டுக்கொண்டு பரிபவ வப்படுகிறார், அதை ஸர்வ சக்தனென்று பேரிட்டுக்கொண்டிருக்கிற எம்பெருமான் விலக்கா மல் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான் ; இப்படிப்பட்டவனையோ எல லாரும் சரணாகதரக்ஷகனென்று புகழ்கிறார்கள் ' ' என்று பலரும் உனக்குப் பெரிதும் அபவாதமாக வம்பளப்பர்களாகில இது உன் பெருமைக்குத தகுதியன்றே; எனக்குச சொந்தமாக நேர்கின்ற துக்கங்களை நான் பொறுத்துக் கொள்ளத் தடையில்லையாயினும் 'நம் தலைவனுக்கு இப்படிப்பட்ட அபவாதம் நேருகின்றதே' என்று உண்டாகிற துக்கத்தை மாத்திரம் நான் பொறுக்கவல்லே னல் லேன் ” என்கிறாா போலும். மம அபூதபூர்வம் கிம்வாது க்கம் பாவி?= இதுவரையில் நான் மாறிமாறிப் பல பிறப்பும் பிறந்தவனாதலால காப்பங்களிலும் நர கங்களிலும் மற்றும் பல பல அவஸ்தைகளிலும் நான் எவ்வளவோ துயரங்கள அநுபவித்திருக்கின்றேன் ; இதுவரை நான் அநுபவி யாத துக்கம் இன்று புதிசாக யாதொன்றும் அனுபவிக்கக்கூடிய தில்லை ; எத்தனை விதங்களான துக்கங்கள் உண்டோ, அத்தனை வித மும் கண்டு விட்டேனாகையால இனி நூதனமான விதம் ஒன்று மில்லை. துக்கமென்பது என்னோடு கூடவே பிறந்ததாகையால அதை நான் ஸஹியாமல் என்ன செய்யப் போகிறேன். தன காய்களைப் பொறாத கொம்பு உலகிலுண்டோ? எனக்கு நேர்கின்ற துக்கங்களை நான் பொறுத்துக் கொண்டே வருகிறேன் என்கிறா முன்னடி களில் இப்படி கூறின ஆள வந் றின ஆள வந்தாரை நோக்கி எம்பெருமான், துக் கங்களை நீர் ஸஹித்துக் கொண்டிருப்பது உண்மையாகில் கதறுவா னேன் ? ” என்று கேட்க ; அதற்குப் பின்னடிகளால் உத்தரமரு ம ·வற 7S ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 26. ளிச செய்கிறார் கீழ் ந தர்மநிஷ்டோஸ்மி ” என்கிற ச்லோகத்தி னால நான் உன் பக்கல் சரணாகதிபண்ணிவிட்டேனாகையால், என்னை நீ உடனே கைக்கொண்டிருக்க வேண்டும்; அப்படி நீ கைக்கொள் ளாததனால் நான் பரிபவப்படுகிறேன் ; உன்னிடத்தில் சரணாகதி செய்த நான் இப்படி பரிபவப்பட்டால் இது உனக்குப் பெரிய குறையன்றோ? அக்குறை நீங்குவதற்காகவே கதறுகின்றேனென்றா ராயிற்று. என்னை நீ தவறாமல் இப்போதே ரக்ஷித்துத் தீரவேணும் என்று பிரார்த்திக்கிற முறைமைகளில் இது ஒரு விசித்திரமான முறை என்க. (உரு) நிராவபகவாவி ந தாவ , ஒஹொ ஹாத தவ வாஉவமகஜம் ஈஷா நிரஜொவிபுஐநயய: ந ஜாதகத நாணள ஜிஹாதி ! நிராஸகஸ்யாபி ந தாவதுத்ஸஹே மஹேச ஹாதும் தவ பாத பங்கஜம். ருஷா நிரஸ்தோபி சிசு: ஸ்தநந்தய: ந ஜாது மாதுச் சரணௌ ஜிஹாஸதி. (உச) மஹேச! ஸர்வேசவரனே! சிசு: சழந்தை நிராஸகஸ்ய என்னை நீ துரத்தித் கோபத்தினால் அபி , தள்ளினாலும் நிரஸ்த: அபி தள்ளப்பட்டாலும் உன்னுடைய தாயினுடைய பாதபங்கஜம் திருவடித்தாமரையை கால்களை விடுவதற்கு ந உத்ஸஹே அடியேன் துணிய தாவத் | மாட்டேன் காண ; விடுவதற்கு விரும்ப மாட்டா ஸ் தநந்தய: முலைப்பால்குடிக்கும் ந ஜிஹாஸ தி பருவமுள்ள தன்றோ. * * *-(நிராலகவாவி.) கீழ்ச்லோகத்தைக் கேட்ட எம் பெருமான், "எனக்கு அபவாதம் வந்தால் வரட்டும் ; அதைப்பற்றி உமக்குக்கவலை வேண்டியதில்லை ; நீர் எண்ணிறந்த பாவங்கள் செய் திருப்பதாகச் சொல்லியிருக்கிறீர்; அவற்றுக்குப் பிராயச்சித்தங் கள் செய்து கொண்டு உம்மைப் புனிதமாக்கிக் கொள்ளப்பாரும் ; ருஷா தவ மாதும் சரணௌ ஹாதும் ஜாது ஒரு போதும் ·ற ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 27. 79 பிறகு நாமே உம்மைக் கைக்கொள்வோம் ; இப்போது ஒன்றும் தொந்தரவு செய்யாமலிரும் ” என்று அருளிச்செய்ய, அது கேட்ட ஆள வந்தார் ' எம்பெருமான் இவ்விதமாக நம்மைக்கைவிடப்பார்க் கிறான் போலும் ' என்றெண்ணி வருத்தமுற்று, எம்பெருமானே! என்னை நீ கழுத்தைப் பிடித்துத் தள்ளினாலும் நான் உன் திருவடி களைவிட்டு அகலவேனல் லேன்; முலையுண்கிற குழந்தையைத் தாயானவள் முன் கோபத்தினால சீறித்தள்ளிவிட்டாலும் அக் குழந்தை பின்னையும் தாயின் காலையே கட்டிக்கொண்டு அழுமே யலலது அகன்று போய்விடமாட்டாது. அது போலவே, என்னை நீ நெறிகாட்டி நீக்கப்பார்த்தாலும் நான் திருவடிகளை விட்டு நீங்கு வேனல்லேன் என்று தம்முடைய திண்ணிய உறுதியை உரைத்தா ராயிற்று ஹாத కాళీ ஜி ஹாதி. 1 ''தரு துயரம் தடாயேல் உன் சரணல்லால் சரணில்லை .... அ ரிசினத்தாலீன் தாய் அகற்றிடி னும் மற்றவள் தனருள் நினைந்தே அழுங்குழவியதுவே போன்றி ருந்தேனே " எனற ஸ்ரீகுலசேகராழ்வார் பாசுரத்தைப் பெரும் பாலும் தழுவி இந்த ச்லோகமருளிச் செய்யப்பட்டது. (உசு) தவார-தவ) நிவாவாகஜெ நிவெலி தாதா கயல். ஓஜிதொவிநெ கோடி நிலரெ வை,தொ நெக்ஷாக ஹி வீக்ஷத! தவாம்ருதஸ்யந்திநி பாதபங்கஜே நிவேசிதாத்மா கதமந்ய திச்சதி. ஸ்திதே ரவிந்தே மகரந்தநிர்ப்பரே மதுவ்ரதோ நேக்ஷரகம் ஹி வீக்ஷதே. (உஎ) அம்ருதத்தைப் இச்சதி விருமபும்? அம்ருத பெருக்குகின்ற மகரந்த ஸ்யந்திநி (2.மோகூததை அளிக்கின்ற] அரவிந்தே தாமரைப்பூவானது தவ பாத (உன்னுடைய திரு இருக்கும்போது பலகஜே 1 வடித்தாமரையில் ஸ்திதே ஸதி மதுவ்ரத : நிவேசித வைக்கப்பட்ட இக்ஷரகம் முள்ளிப்பூலை கண்ணெடுத்தும் அந்யத் வேறொன்றை ந வீக்ஷதே ஹி பார்க்க மாட்டா எப்படி தன்றோ. 985) ஆதி நீர்ப்பரே} தேன் நிறைந்த வண்டு lision { மனமானது கதம் ·டயது 80 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 27. * * *- (தவாரே தவ நி] வேறு புகலில்லாமையினாலே உன் திருவடி.யைவிட்டு அகல முடியாதென்றார் கீழ்சலோகத்தில். வேறு புகல் உண்டு என்று வைத்துக்கொண்டாலும், உன் திருவடித் தாமரைகளின் போகயதையை நோக்குமிடத்து வேறொன்றில் நெஞ்சு செல்லுமோ என்கிறாரிதில் அம்ருதத்தைப் பெருக்குகின்ற உன் திருவடித் தாமரையில் படிந்த நெஞ்சானது மற்றொரு வஸ்துவை எப்படி விரும்பும் ? விரும்பமாட்டாது என்றபடி. பரம் போகயமான வஸ்து இருக் கும்போது சுவையற்றதொரு வஸ்துவைக் கண்ணெடுத்துப் பார்ப் பாருணடோ ? தேன் நிறைந்த தாமரைப்பூ இருக்க, அதைவிட்டு முள்ளிப்பூவைத் தேடியோடு மோ வண்டு அம்ருதஸ்யந்திநி என்கிற விசேஷணம் சலேஷமுடை என்று தேசிகன் திருவுள்ளம்; அம்ருதமெனறு மோக்ஷத்துக்கும் பேராகையாலே மோக்ஷததையளிக்கின்றது பகவத்பாதம் என்கை. தாமரையின்பக்ஷத்தில் மகரந்தரஸம் என்று பொருள் பெரிய வாசசான்பிள்ளை இஙனே ச்லேஷமகாக் கொள்ளாமல் அம்ருத் மென்பதற்குத் தேன் என்னும் பொருளையே திருவுளளமபற்றி (( விஷொ வக வானெ ஓய உக = விஷ்ணோ : பதே பரமே மத்வ உத்ஸ ” (எம்பெருமானுடைய சிறந்த திருவடி யில் தேன் வெள்ளமிடுகிறது) என்று வேதத்திலும் "உன் தேனே மலருந்திருப்பாதம் ” என்று திருவாயமொழியிலும் சொல்லுகிற படியே மதுவென்கிற ஒருபொருளே இரண்டுக்கும் ஒத்திருக்கை யாலே முக்கியமாக போக்யதையைச சொலலவேண்டிய இவ்விடத் திற்கு அப்பொருளே சிறந்திருக்கையாலே மோக்ஷமென்கிற பொரு ளில் நெஞ்சு செல்ல வேண்டாவென்று பெரியவாச்சான்பிள்ளை திருவுள்ளம் போலும் சபத சக்தியினால் மோக்ஷ ப்ரதத்வமும் தவ நிக்கிறதென்று கொள்வதிலும் குறையில்லை. நிவேசிதாத்மா என்றதில் கர்மதாரய ஸமாஸம் பண்ணிப் பொருள் கொள்ளப்பட்டது. “தேவருடைய நிர்ஹேதுகமான ப்ரஸாதத்தாலே நிவேசிக்கப்பட்ட மநஸ்ஸானது என்றருளிச் செய்தார் பெரியவா சசான் பிள்ளையும் ஸ்ரீ தேசிகனும் தம்முடைய னா; ன ·வ ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 28. 81 பாஷ்யத்தில இபபொருளையே ஆதரித்து உரைத்தருளினா. “(நிவெலிதாதா ] க்ஷணொ வெந் 'உஜாஜி யொற த0' உதாவா நா யெவ காவலாவிதா திரிதய, தலாதித: வா வருஷாயாதர 2.நா நிவெJு ந பக, சி.சி மாவ எனபது ஸ்தோத்ர பாஷ்யத்தில் தேசிகன் ஸ்ரீ ஸுக்க சிலா , ''நிவேசித ஆத்மா யஸ்ய ஸ'' என்று பஹுவரீ என்று பஹூவரீஹிஸமாஸம் பண்ணி ' ஸ்தா பிக்கப் டை பவன் என்று பொ பாருளுரைப்பதில் ஆக்ரஹங் அது தேசிக ஸ்ரீஸுகதிவிருத்தமும் அ அஸ்வரஸமு LTLD (உஎ) கூடி.வி, 8) ஷாவி கெநவிக யயா தயாவாவி வபகரக கரதொஜூ: | தஉெவ ஷா து. வா நபெஷத: ஷா நிஷாதி நஜாத ஹீயதே || பட்ட மனமுடை கொள்வா ண த்வதங்க்ரி முத்திச்ய கதாபி கேநசித் யதா ததா வாபி ஸக்ருத் க்ருதோஞ்ஜலி.. ததைவ முஷ்ணாத்யசுபாந்ய சேஷத. சுபாநி புஷ்ணாதி நஜாது ஹீயதே. (உவு) உனது திருவடியை ததா எவ அப்பொழுதே உத்திசய அசுபாநி பாவங்களை கதாபி எப்பொழுதாவது அசேஷத் மிகுதியில்லாமல் கேநசித் எவனாலாவது முஷ்ணாதி போக்கிவிடுகின்றது; யதாத்தா வா எவ்விதமாகவா சுபாநி நன்மைகளை O தவத அங்கரிம அபி வளாச செயகின் புஷ்ணாதி ஸகருத ஒரு தடவை கருத பண்ணப்பட்ட ஒருபோதும் குறை அஞஜலி கைகூப்புதலானது ஹீயதே கிறதில்லை. -த2வி)) (பெரிய பெரிய உபாயங்க ளாலே பெறவேண்டிய பேற்றை அகிஞ்சநரான நீர் எப்படி பெறு வீர்?' என்று எம்பெருமான் திருவுள்ள மாக, அஞ்ஜலியின் வைப் 11 ·52 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 28. வம் தெரியாதோ ? சொல்லுகிறேன் கேளாய் என்கிறார். உன்னு டைய திருவடியை நோக்கி ஒருவன் எப்பொழுதாவது எப்படியா வது ஒரு அஞ்ஜலி செயதால (கை கூபபினால்), அந்த அஞ்ஜலி காலமல்லாத காலத்திலே செய்யப்பட்டிருந்தாலும் வெகு நீச னான புருஷனாலே செய்யப்பட்டிருந்தாலும் விதமல்லாதவிதமாகச் செயப்பட்டிருந்தாலும் ஒரு தடவை செய்யப்பட்டிருந்தாலும் அது வெகு சீக்கிரமாகவே அவனது தீமைகளெல்லாவற்றையும் பொக்கி எலலா நன்மைகளையும் அவனுக்கு ஸாதிததுக் கொடுக் கினறது ; ஒரு பொழுதிலும் அந்த அஞ்ஜலிக்கு ஹாரியேயில்லை எனகிறார. இதன கீழுள்ள இரண்டு சலோகங்களையுங் கூட்டி நோக்கி னால், எம்பெருமானே ' உன்னை த தவிாதது வேறு புகலில்லாமை யாலும் உன்னை விடமுடியவில்லை ; போகயதையின் மிகுதியாலும் உன்னை விடமுடியவில்லை ; உன்னை பெறுதற்குரிய உபாயத்தின் ஸௌகரியத்தாலும் உன்னை விட முடியவில்லை என்றாரென்பது விள நகும். வாயு கதாபி கேநசித் யதாததாவாபி ஸகருத் என்ற நான்கினாலும்- திதி வாரம் நக்ஷத்ரம் முதலிய காலங்களைத் தேடவேண்டா, நினைத்தபோது கையெடுத்துக் கும்பிடலாமென்பதும், நல்ல வம் சத்தில் பிறந்திருக்க வேணுமென்கிற அதிகாரி நியமங்களில்லை, விருப்பமுடையாரெலலாரும் கைகூப்பலாமென்பதும், தோஷத்தினால் நேராகக் கூப்பமுடியாமற் போனாலும் போகலாம்; கோணலாகக்கூப்பினாலும் ' கூப்பவேணுமென்று நெஞ்சினால் நினைந் தாலும் வாயினால் மொழிந்தாலும் போது மென்பதும், ஸந்த்யா வந்தநம் அக்கிஹோத்ரம் முதலிய நித்ய நைமித்திக கருமங்கள் போல வாழ்நாளுள்ளவரை செய்ய வேணு மென்கிறதில்லை யென் பதும் விளக்கப்பட்டன அஞ்ஜலி என்பதற்கு ( அம் ஜலயதி” என்று வயுதபத்தி கூறுவதுண்டு ; அம் = எம்பெருமானை ; ஜலயதி = நீர்பபண்டமாக ருக்குகின்றது என்றபடி றது என்றபடி கையெடுத்துக் கும்பிட்டுவிட்டானே, இவனுக்கு நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம்!' என்று எம்பெரு ·வி சஷமான முதலிய ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 28. S3 மானைக் கரையப்பண்ணுமாம். பன சசெலவு, தஹசரமம் ஆயாஸங்கள் பல ஸாதிக்க வேண்டிய அசவ மேதம முதலியவை போலன்றி நினைத்த மாத்திரத்தில் எளிதாகச செய்யக்கூடிய காரியம் என்பதைக் காட்டுகிறது அஞ்சலி, என்ற பதம். இரண்டு கைகளும் ஒன்று சேர்ந்த சாத்திககு அஞ்ஜலி யென்று பெயர் ப ஆக முன்னிரண்டடிகளால அஞ்ஜலியின் ஸௌகர்யாதிகளை அருளிச் செய்து, இனி பின்னடிகளால் அதன் பலன்களைப் பரக கப் பேசுகிறார் வேறு காலத்திலே வேறு சரீரத்திலே பலன் தரு கிற கருமங்களைப் போலலல. அநிஷ்டங்களைத் தவிர்ப்பதோடு மாத் திரம் நிற்பதல்ல சுபங்களையும் போஷிக்கும் (ந ஜாது ஹீயதே) இதற்குப் பலபடியாகக் கொள்ளலாம் ஒருவன் அஞ்ஜலி செயதால் எம்பெருமானுடைய அநுக்ரஹம் அவ னொருவனளவிலே நின்று விடாமல அவனைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் நன்மை பயக்கப் பாரிக்கும் என்கை யஜஞம் செய்பவன் பொய சொன்லை அந்த யஜ்ஞம் நஷ்டமாயவிடும் என்பது போல, வேறொரு ரு கெட்ட காரியத்தினால் அந்த அஞ்ஜலியின் ப்ரபாவம் குன்றாது என்றுமாம் பலனைக் கொடுத்துவிட்டுத் தான் ஓய்ந்து போகிற உபாயாந்தரங்களைப் போலலல ; இது எப்போதும் அநு வர்த்தித்துக் கொண்டேயிருக்கும் ; (அதாவது) பலன் கைபுகுந்த பின்பும் அஞ்ஜலியே போது போக்காயிருக்கும் என்னவுமாம். இந்த ச்லோகத்திற்குப் பெரியவாச்சான் பிள்ளை அவதாரிகை யிடுமிடத்து, " மநோவாக்காயங்கள் மூன்றினாலும் பண்ணினப் பத்தியெல்லாம் வேணுமோ ?...... காயிகமான அஞ்ஜலி யொன் றுமே அமையாதோ வென்கிறா ” என்றருளிச செய்திருப்பதைக் கடாக்ஷித்த தேசிகன் இதனை அதிவாதபக்ஷமென்று திருவுள்ளம் பற்றி மறுப்பாகச் சில ஸ்ரீஸூக்திகளை அருளிச்செய்தார் போலும் தம்முடைய பாஷ்யத்திலே. ஸ்ரீ ஸஹஸ்ரநாம பாஷ்யத்தில் உபோத் காதப்ரகரணத்தில் '' ஏஷ மே ஸர்வதர்மாணாம்” என்ற ச்லோக பாஷ்யத்தில் பட்டர் விரிவாக அருளிச் செய்துள்ள வற்றை நோக் கித்தெளிக. (உ.அ) ·வராக யவதி ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 29. உண- லாா உவாக்ஷணி க்ஷணெ ந நிவாவ) வாாளு நிவ-ர கிழ| கூவாணார் ணாவஜ உயாராமாரத வியகா !! உதீர்ண ஸம்ஸார தவாசுசுக்ஷணிம் க்ஷணேந நிர்வாப்ய பராஞ்ச நிர்வ்ருதிம். ப்ரயச்சதி த்வச்சரணாருணாம்புஜ த்வயாநுராகாம்ருத ஸிந்து சீகர . (உக) உதீரண (மேன்மேலும் செந் ஜ்வலிக்கின்ற தாமரைத் தவ ஆசுசு ஸமஸாரமாகிற தவத் சரண காட்டுத் தீயை திருவடி அருண யிணையைப் அம்புஜ க்ஷணேந் பறறின பொழுதில் தவய அது ராக அமருத அனபாகிற நிரவாப்ய தணித்துவிட்டு சீகர: அமுதக கடலின ஒரு மேலான திவலையானது, நிரவ்ருதிம ச இன்ப பததையும் ப்ரயசசதி தருகின்றது உனது ஸமஸாா கணம ஒரு நொடிப் ஹிந்து பராம -(உண-Movார.) ப்ரபத்திதான் வேணுமோ ? அஞ்ஜலி மாத்திரமே போராதோ என்றார் கீழ்ச்லோகத்தில . அந்த அஞ்ஜலிதானும் வேணுமோ ? நெஞ்சிலே சிறிது ஆசை கிடந்தால் போராதோ என்கிறாரிதில எம்பெருமானே உன்னுடைய பாதார விந்தத்தில் உண்டாகிற பரீதி விசேஷமானது பெரியதொரு அமு தக் கடல் போன்றது அக்கடலின் ஒரு திவலை மாத்திரமே ஸம் ஸாரமாகிற காட்டுத்தீயை ஒரு நொடிப்பொழுதில் அணைத்து விட்டு முக்தர்களின் அநுபவத்தோடொத்த பரமாநந்தத்தையும் அளிக்கின்ற துகாண் என்கிறார் இதில், ஸம்ஸாரத்தை கிளர்ந்தெரிகிற காட்டுத்தீயாகச் சொல் லுகிறார் கொடுமையின் கனத்தைப்பற்றி. தீன யை அணைக்கக்கூடியது தண்ணீராதலால், பகவத்பக்தியை அம்ருத ஸமுத்ரமாகவும், அந்த பக்தியின் லவலேசததைத் திவலையாகவும் ரூபித்து அருளிச செய் தார். ஆசுசுக்ஷணி என்று அக்நிக்குப் பெயர் அநந்ய ப்ரயோஜன 1 ·தசையை ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 30. S5 மான பக்திலேச முண்டானாலும் அது பாமபக்தி அடைந்து ஸம்ஸார விமோசந்ததைப் பிறப்பித்து நிதயகைங்கரியச் செல்வததையும் அளித்திடு மென்ரைாயிற்று (உக) விவாஹ விகடாத வாாவராலுயா ந.)உா திக்ஷவணெ கர தக்ஷணழ! ய நO 2ய தவ வாடிவாகஜ கவா லாகாக காவாணி உக்ஷஷா ! விலாஸ விக்ராந்த பராவராலயம் நமஸ்யதார்த்தி க்ஷபணே க்ருதக்ஷணம் தநம் மதீயம் தவ பாதபங்கஜம் கதாது ஸாக்ஷாத் கரவாணி சக்ஷஷா. (நய) - - விலாஸ விக்ராநத பர அவர் ஆலயம் தவு விளையாட்டாகவே போதுபோக் அளக்கப்பட்ட ருதக்ஷணம் குடையதும் மேலுலகங்களை எனது செல்வ மதீயம் தநம யும் கீழுலகங் மாயுமுள்ள களையு முடைய உனது திருவடித பாத பங்கஜம் தாமரையை (ஸேவிப்பவாக கதா எப்பொழுது ளின துன கணனானால் பககளைத் தொலைப்ப ஸாக்ஷாத ஸேவிக்கப் |தில கரவான தும நமஸ்யத சக்ஷா ஆரததி க்ஷபனே போகிறேன் (விஷாலைவிகரான.) எம்பொ ராது.) எம்பெருமானைக்கிட்டுமவழியின் ஸௗகரியத்தைக் கீழெல்லாம் அருளிச செய்தார் ; இனி அந்த எம்பெருமானுடைய வைலக்ஷண்யத்தைப் பாக்க அருளிசசெய்யத் திருவுள்ளம்பற்றிப் பதினேழு சலோகங்களாலருளிச செய்கிறார். அவற்றுள் இந்த சலோகத்தில் சொல்லுகிறது என்னென்னில ; 1 ( தாவி வையங்கொண்ட தடந்தாமரைகடகே கூவிக்கொள்ளுங் காலமின்னங்குறுகாதோ ? ” என்றும், 2 << அன்று தேர்கடவிய பெருமான் கனைகழல் காண்பதென்று கொல கண்க களே) என்றும் 1. திருவாய் மொழி 6-9-9. fore 3-6-10. ; 2.

·86 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 30. ஆழ்வார்பதறினாபபோலே தமக்கும் பகவத்பாதாரவிந்த ஸாக்ஷாத் காரத்தில் பதற்றமுண்டான படிபைப் பேசுகிறார் மந்தரங்களுள் சிறந்ததான த்வயமென்பது பூர்வகண்டமென் றும் உத்தரகண்டமென்றும் இரண்டு பகுதியாயிருக்குமே அதில் முற்பகுதியானது பகவானை அடைவதற் தவழியான பரபத்தியைப் பேசுகின்றதென்றும், பிற்பகுதியானது உபேயமான பகவத்தத்து வத்தைப்பறறிப் பேசுகின்ற கெனறும் ஸம்பரதாயமா கையாலே கீழ் சலோகம்வரை வரையில் த்வயத்தின் பூர்வ கணடத்தின் பொருளை விவ ரித்தனவென்றும் இனி மேலச்லோகங்கள் உத்தரகண்டத்தின் பொருளை விவரிக்கினறன வென்றும், ஆகவே இந்த ஸ்தோத்ரம் முழுதும் பெரும்பாலும் த்வயத்தின் விவரணமாயிருக்குமென்று முணரத்தக்கது எம்பெரு மானுடைய வைலக்ஷண்யத்தைச் சொல்லத் தொடங்கி முதலில் அவனுடைய திவயமங்கள விக்ரஹத்தைச் சிந் தித்துவிட்டு அந்தத் திருமேனியில் முக்கியமான திருவடியை ஸேவிப் பதில் தமக்குக் கரைபுரண்ட விருப்பமும் விரைவும் இருக்கின்ற மையை இந்த ச்லோகத்தாலும் அடுத்த சலோகத்தாலும் வெளியி டுகிறார். கஷ்டப்படாமல் எளிதாகவே எல்லாவுலகங்களையும் அளந்த தாயும், ஆச்ரிதர்களுடைய ஆர்த்திகளையெல்லாம் அடியோடு அகற்றி விடுவதில் வியாபரிப்பதாயும் எனக்குப் பரம புருஷார்த்தமாயு முள்ள உன திருவடியை நான் எப்பொடு ழுது இந்தக் கண்ணினால் கண்டுகளிப்பேனோ என்று அலமருகிறார். முதலடியில் த்ரிவிக்ரமாவதார சரித்திரத்தைச் சுருங்க அநு ஸந்திக்கிறா, பூலோகம் முதல் ஸத்யலோக மளவுமுள்ள லோகங்களையும் விளையாட்டாக ராகவே ஆக்ரமித்துவிட்டதாம் அந்தத் திருவடி. பராவராலயம்='பரர்' என்று நம்மைவிடச் சிறந்தவர்களான ப்ரஹ்மா முதலானவர்களைச் சொல்லுகிறது. அவர்களுடைய ஆல யம்- மேலுலகங்கள். ' அவரர் ' என்று தாழ்ந் அவரர்' என்று தாழ்ந்தவாகளான மநுஷ் யாதிகளைச் சொல்லுகிறது. இவர்களுடைய ஆலயம் - கீழுலகம். இவற்றையெலலாம் தாவியளந்த அக்காலத்தில் தாமும் ஜநித்திருக் ஸகல ·; ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 31. 87 கச்கூடாதாவென்று ஆளவந்தாரா இங்கு வருந்துவதாகவும் தோன் றும் க்ருதக்ஷணம்=க்ஷணமென், காலகதுக்கு பெயா ; பாகவத பாதங்களின் போது போக்கு முழுவதும் ஆசாதாகளின் ஆரத்தி களைப் போக்குவதே போக்குவதொன்றிலேயே என்ற கருதது (க்ஷணொ வாவாாெெவகலெ) காவொஓகாஜயொ: " என்று நிகண்டு காண்கிறது. வேறொரு வியாபாரமில்லாமல் ஒன்றிலே யே ஊன்றி யிருக்கைக்கும் க்ஷணமென்று பெயா ஆசரிதரக்ஷணத்துக்கென்றே கையொழிந்திருக்கிற திருவடிகள் என் வரையில் அருமைப்படுகின் றனவே' என வருந்துகின்றனர் போலும் சக்ஷஷா என்றதனால், திருநாட்டிலே போய்க் காண்பதை விரும்புகின் றேனல் லேன் ; சிலாக்கு திவய சக்ஷஸ்ஸைக கொடுத் தருளி இவ்விபூதியிலேயே வடிவழகைக் காட்டியருள வது போலப் பாவியேனுக்கும் அருள வேணுமென்கிறா எனபது விளங்குகின் நெஞ்சென் னும் உட்கண்ணாலே காண விரும்புகிறார், (அதா வது) பரமபதபராபதிபை விரும்புகிறா என்றும் சிலர் 'யோஜிப் பர்களாம் (ஙO) கஷாவருவாயா கனா க யஜாரவிராக வஜ-வாக நடி தி-விக. கூ வாணாஜ உய தீய யா ந .2@ 0க ரிஷதி ! கதாபுச் சங்கரதாங்க கல்பக த்வஜாரவிந்தாங்குச வஜ்ரலாஞ்சநம் தரிவிக்ரம் த்வச்சரணாம்புஜ த்வயம் மதீய மூர்த்தாக மலங்கரிஷ்யதி. (ஙக) மூலடி நிமிர்த்து தரிவிக்ரம்! மூவுலகளந்த தவத ஈரகண உனது திருவடித் பெருமானே 1, அம்புஜ யிணைகள் கல்பவ்ருக்ஷம் சங்க ரதாங்க கொடி கல்பக தவஜ தாமரைப்பூ மூர்ததாகம் அரவிந்த மாவட்டி வஜ்ராயுதம் கதாபுரம் வஜாலாஞ்சநம் இவற்றை அலங்க அலங்கரிக்கப் ரிஷ்யதி போகிறது? தாமரை சக்கு சக்கரம் தவயம் எனது கையை எப்போது அடையாளமாக வுடைய ·அவவள த உன் 2 என்றும், 88 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 32. * * * -(கஷா ந ] உன் திருவடியை நான் எப்போது கண், ணால காணப்போகிறேனென்றார் கீழ்சலோகத்தில் வோடு த்ருப்தி உண்டாய் விடுமோ? 1 - நீ ஒருநாள் படிக்களவாக நிமிரத்த நின் பாதபங்கயமே தலைக்கணியாய் ” என்றும், 2 !! கோலமாவின் சென்னிக் கமலமன்ன குரைகழலே 3 அடிச்சியோந்தலைமிசை நீயணியாய ஆழியங்கண்ணா வுன கோலப்பாதம் '' என்றும் ஆழ் வார் விரும்பின படியே விரும்பாதிருக்க முடியுமோ? அந்த விருப்ப முண்டாகி, உன் திருவடிகளாலே என தலையை ஙகரிப்பது எப்போதோவென்கிறார். ஓங்கியுலகளந்த உத்தமனே! சங்கு விலவாள் தண்டு சககரமென்கிற பஞ்சாயுதங்களும் ஸாம்ராஜப லக்ஷணமாகப் பொலிகின்ற உன் திருவடியிணை என் சென்னிக்கு மலர்ந்த பூவாக என்றைக்கு ஆகு மோ? ஸ்ரீபரதாழ்வான் முதலா னார்க்குக் கிடைத்த பேறு பாவியேனுக்கும் கிடைக்க வழியுண்டோ -- அல வென்கிறாா 8 இந்த விபூதியிலேயே இப்படிப்பட்ட பேறு கிடைக்க வேணு மென்று பிரார்த்திக்கிறார் என்னலாம் திருநாட்டிலே புகுந்து அபராக்ருத தேஹத்தைப் பெற்று அந்த நிலைமையில் பரவாஸு- தேவனுடைய பாதாரவிந்தங்களைச சிரோபூஷணமாகப் பெறு வதற்கு விரைகின்றார் என்றும் சொல்லுவர்கள (ஙக) விராஜாநொஜவீதவாஸo ஹிதா தௗ ந மஜா ஆவிழ நிற நாஜி. துய)ுளூ 50 விலான வக்ஷ பெலாஹிக்ஷணg || விராஜமாநோஜ்ஜ்வலபீத வாஸஸம் ஸ்மிதாதஸீஸந ஸமாமலச்சவிம். நிமக்நநாபிம் தநுமத்ய முந்நதம் விசால வக்ஷஸ்ஸ் தல சோபி லக்ஷ (ங.உ) 1. திருவாய்மொழி 9-2- 2. ஷை 4-3-6. 3. 10-3-6. கணம் 2. Goog ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 32. 89 மான யை உடையன் ஆழ்ந்த விளங்கிக சாண நீமக்க நாபிம திருநாபியை டிருக்கிற உடையவனாயும் விராஜமாக மிகவும ப்ரகாச நுட்பமான இடை உஜஜ்வல பீதவாஸஸம் பீதாமபரத்தை தநு மதயம் னாயும் யுடையவனா யும் உந்ததம் உயர்ந்தவனாயும் விசாலமான திரு (மலர்ந்த காயாம் மார்பிலே ஸ்மித அதஸீ பூப் போன்ற விளங்குகின்ற ஸந ஸம நிர்மலமான ஸ்தல சோபி ஸ்ரீவத்ஸமென் அமலச்சவிம ஒளியையுடை லக்ஷணம் கிற மறுவை வனாயும் யுடையனாயு மிருக்கிற விசால வக்ஷஸ கீழிரண்டு *--விராஜா ந.) ச்லோகங்களிலும் பிரார்த்தித்தபடி ஸாக்ஷாத்காரமும் ஸம்ச்லேஷமும் வாய்த் தால் அதன் பின்பு விளையக்கூடியதான கைங்கரியத்திற்கு உத் தேச்யனான எம்பெருமானை, திவ்யாவயவங்களடங்கிய திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தோடும் திவ்யாயுதங்களோடும் பிராட்டிமார்க ளோடும் பரிஜநவர்க்கங்களோடும் கூடினவனாக இதுமுதல் பதி ச்லோகங்களால விசதமாக அநுஸந்திக்கிறார். இந்தப் பதினான்கு சலோகங்களும் ஒரே அந்வயம். இவற்றில் எம்பெரு மானுக்கு விசேஷணங்கள் மாத்திரமே யுள்ளன சேஷ்யபதம் க்ரியாபதம் முதலியவை இதிலிருந்து பதினைந்தாவதான " பவந் தமேவா நுசரந்” என்கிற நாற்பத்தாறாம் ச்லோகத்தில் உள்ளன. ஆகையாலே அந்த ச்லோகம் வரையில் ஏகாந்வயம். இப்படிப் பட்ட உன்னையே இடைவிடாது அநுபவித்துக்கொண்டு கைங்க ரியங்களைச் செய்து உன்னை நான் உகப்பிப்பது என்றைக்கோ? என்று தலைகட்டுகிறபடி இப்படி பலச்லோகங்கள் ஒன்று சேர்ந்து அந்வயித்து வாக்யார்த்தம் தெரிய வேண்டும்படி பதை, குளகம் என்று சொல்லுவர்கள். தமிழ் நூல்களிலும் கம்ப ராமாயணம் முதலியவற்றில் இப்படி வருவது காண்க. திருவரை பூத்தாற்போலேயிருக்கிற திருப்பீதாம்பரத்தின அநுபவிக்கிறார். விராஜமாக, உஜ்ஜ்வல 12 அமைப் ழகை முதலடியில் ·இரண்டு 90 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 32. என்று சேஷணமிட்டதன் கருத்தாவது - திருப் பீதாம்பரத்திற்கு இயற்கையாகவே ஒரு வகையான சோபா ப்ரகா சம் இருக்கச் செய்தேயும் இவ்விடத்தில் நீலநிறத்ததான திவ்யமங் கள விக்ரஹத்தோடு ஸம்பந்தித்திருப்பதனால விலக்ஷணமான ஒரு பரப்பாக சோபையும் கூடிற்று என்று காட்டுவதாம். ஸ்மிதாதளீஸு ஸமாமலச்சவிம்= அதஸீ ஸுநமாவது காயாம்பூ. பூவைப்பூ என்பதும் இதுவே. இதன் நிறம் மிகவும் மநோஹரமாயிருக்குமாதலால் எம்பெருமான் திருநிறத்திற்கு இதனை உவமை கூறுவர் '' காயமலா நிறவா ” என்றும் " பூவைப் என்றும் ஆழ்வார்கள் பலகாலுமருளிச செய்வர்கள். நிமக்நநாபிம்=நாபி உட்குழிந்திருத்தல ஸுலக்ஷணமென்க. நான்கு பக்கங்களிலும் பெருகியோடும் பகவானுடைய ரியமாகிற அமுதவெள்ளம் இங்கனே சுழித்துக் கிடக்கிறதோ! என்று சங்கிக்கலாம்படியிறே திருநாபி ஆழ்ந்திருக்கிறது பூ வண்ணா ஸௌந்த தநுமத்யம் = இடை நுட்பமாயிருப்பது ஸுலக்ஷணம். எல்லா வுலகங்களுக்கும் இருப்பிடமாயிருக்கும் இந்த உதரம் க்ருசமா யிருக்கின்றதே' என்று ஆச்சரியப்படவேண்டும் படியிருக்குமிறே உந்நதம் = மிகக் குள்ளனாயிருப்பதும் மிகநீண்டிருப்பதும் லக்ஷ ணக்குறையாம் ; அங்ஙனல்லாமல லக்ஷணமான உயரமுடையவ னென்கிறது ஆகவே, ஸர்வாதிகன் என்று தோற்றும்படியான திவ்யமங்கள விக்ரஹமுடையவன் என்றதாயிற்று. விசாலவக்ஷஸ்ஸ்தலசோபிலக்ஷணம்= அகன்ற திருமார்பிலே ஸ்ரீவத்ஸமென்கிற மறு விளங்கப் பெற்றவன். "திருமறுமார் வன் ”” என்பா நம்மாழ்வாரும். இப்படியிருக்கிற இப்படியிருக்கிற உன்னை நான் என்றைக்கு அணுகப்போகிறேன் என்று நாற்பத்தாறாம் ச்லோகத் தோடு கூட்டித் தலைக்கட்டிககொள்க. (ங2) வகா.த. ஜாகிண கக-ெொ வதஹிராஜா ந வினாவிஹில் --ெெஜஃ தன கண ஹூஷண பயானா காவந விஉ - UTOUU: || ெெவ UD விரயாவ தவொ ·ப்ரியா அவ ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 33. 91 சகாஸதம் ஜ்யாகிண கர்க்கசைச் சுபை: சதுர்ப்பி ராஜாங விளம்பிபிர்ப் புஜைம். ப்ரியாவதம்ஸோத்பலகர்ணபூஷண ச்லதாலகா பந்த விமர்த்தசம்ஸிபி: (கூகூ) (பிராட்டிமாா களுக்குக் கா ணாலங்கார மான கருநெய் தல மல ரெனன, காண தம்ஸ உத்பல (திருமுழந்தாள் கர்ணபூஷண பூஷணங்க ளென்ன சலத ஆஜாது வரை தொங்கு விலம்பிபி: அலகாபந்த அலைந்த திருக கின்றவைகளா குழல் கற்றை யும் சம்பி: ஆகிய இவை நாண தழும் அழுந்தியிருக ஜ்யாகிண கர்க் பேறிக் காடு கிறபடியைத் தெரிவிக்கின்ற கசை: முரடாயிருப்ப வைகளாயும் வைகளாயும் அழகியவைகளாயு சுபை: முள்ள சதுர்ப்பி: நான்கு புஜங்க புஜை: ளோடே | சகாஸதம் பிரகாசியா நிற்கிற. 2 விமர்த்த யென்ன, T [வகாத..) கீழ்ச்லோகத்தில் பீதாம்பரத்தைப் பிடித்துத் திருமார்வளவும் வந்தார் ; திருமார்விலிருந்து தோள ழகிலே துவக்குண்டு திருத்தோள்களின் ஐச்வர்ய வீர்யங்களையும் அழகையும் அநுபவித்துப் பேசுகிறார் திருத்தோள்களுக்கு நாலைந்து விசேஷணங்களிடுகிறார் ஜ்யாகிணகர்க்கசை : என்ற வீசேஷணத்தினால் வீரச்செயலின் பெருமையைப் பேசுகிறார். ( தழும்பிருந்த சார்ங்கநாண் தோய்ந்தவாமங்கை' பொய்கையாழ்வாரருளிச் செயலைத் திருவுள்ளம் பற்றிப் பேசுகி றார். ஸ்ரீ சார்ங்கவில்லின் நாணித்தழும்பாலே அலங்கரிக்கப்பட் என்கை. விபவாவதாரங்களில் ஆச்ரித விரோதிகளைத் தொலைக்கும் பொருட்டுப் பலபல போர்களைப் பகவான் செய்தருளி என்ற டவை ·அநுஸந்தாந மிருக்கிறபடி குணங் - 92 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 34. னது இதிஹாஸ புராண பரஸித்தம். அந்த யுத்தங்களில் நேர்ந்த விலகாணியின் வடுக்கள் அந்த அவதார தசையில் ஸ்ரீ ராமக்ருஷ் மூர்த்திகளின் திருக்கைகளை அலங்கரித்திருந்தன. அந்த வடுக்களே பரத்வ தசையிலும் பரவாஸு தேவனுடைய திருக்கை பரத்வ தசையிலும் அவதார தசையிலும் எம்பெரு மானுடைய திருமேனிக்கு யாதொரு பேதமுமில்லை என்பதைத் தெரிவித்தவாறாம் ஒளதார்யம் வீரயம் ஸௌந்தர்யம் முதலிய எல்லாக் களும் திருத்தோள்களில் அமைந்துள்ளமை சுபை என்ற விசே ஷணத்தினால் விளங்கும். பரவா தேவனுக்கும் சதுர்ப்புஜத்வம் ப்ரமாணஹித்தம் என்று காட்டுகிறார் சதுர்ப்பி: என்ற விசேஷணத் தால். ஆஜா நுபாஹு என்று உ உத்தம புருஷாகளை வருக கணிப் பது வழக்கமாகையால் ஆஜாவிலம்பிபி என்கிறார் முழந்தாள்ள வும் தொங்குகின்றபடி. பின்னடிகளிரண்டும் சேர்ந்து ஒரே பதம். எம்பெருமான் பிராட்டியை அணைக்கும் போது, அல்லது அவளுடைய திருக்கை யைத் தலையணையாக வைத்துக்கொண்டு திருக்கண்வளரும்போது, அவளுடைய காதிலே அழகாகச் சாத்தியுள்ள கருநெய்தற்பூவும் தோடு முதலிய கர்ண பூஷணங்களும் அவிழ்ந்தலைந்த திருக்குழல் கற்றையும் தனது திருத்தோள்களின் மேல உறைந்து அவ்வாபர ணங்கள் அழுந்தின அடையாளமும், கருநெய்தற்பூவினுடையவும் திருக்குழல் கற்றையினுடையவும் திவ்ய பரிமளம் கமழ்வதும் அத்தோள்களில் ப்ரத்யக்ஷமாயிருக்கின்றன என்பது இவ்விசேஷ ணத்தின் கருத்து. இப்படிப்பட்ட திருத்தோள்களோடு திகழ்கின்ற உன்னை என்றைக்கு அநுபவிக்கப் அநுபவிக்கப் பெறுவேன் என்று நாற்பத்தாறாம் ச்லோகத்தோடு கூட்டி உரைத்துக்கொள்க. (ஙங) உஉ ரவீநாவல விவ.விகு - கனகாவரீ வா கவா கயாம் வலியா நJ தண-3 Be_se - சு8 J தாவிவாஷஹொ பழ ·ந்யக் க்ருத குண்டல அமரு தாம் ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 31. 93 உதக்ரபீநாம்ஸ விலம்பிதண்டல- அலகாவளீ பந்துர கம்புகந்தரம் முகச்ரியா ந்யக்க்ருதபூாணநிர்மல- அம்ருதாம்சு பிம்பாம்புருஹோஜவலச்ரியம் (ஙச) உயாந்தும் பருத்துமிருக கிற திருத் முக திருமுகத்தின் சரியா தோள்கள் காநதியினாலே வரையில் உதக்ர பீந் தொங்குகின்ற பூர்ணமாய் நிர்மலமான அம்ஸ விலம்பி திருக்குண்ட லங்களாலும் சநதரமணடலத் பூர்ண நிரமல அலக ஆவளீ திருக்குழல் தையும் பந்துர கம்பு கற்றைகளாலும் அப்போதலர்ந்த சுபிம்ப சுந்தரம் செந்தாமரைப் அழகு அம்புருஹ பூவையும் பெற்றுச சங்கு உஜ்ஜ்வல திரஸ்கரித்து போல் விளங்கு ச்ரியம் மிக விளங்கா கின்ற திருக கழுத்தை நிற்கிற. யுடையனாய் *** -[உஉ ரவீநாவ.) திருத்தோள்களிலிருந்து திருக் கழுத்தைப் பற்றுகிறார்; அங்கிருந்து திருமுகமண்டலத்தைப் பற் றுகிறார் உயர்ந்து பருத்து விளங்குகின்ற திருத்தோள் வரையில் தளதளவென்று தொங்குகின்ற குண்டலங்களாலும் கூந்தல்களா லும் அழகுபெற்று விளங்குகின்றதாம் திருக்கழுத்து. கழுத்தில் மூன்று ரேகைகள் இருப்பது உத்தம புருஷலக்ஷணமாக வருணிக் கப்படும். ஆனது பற்றியே கவிகள, கழுத்துக்குச் சங்குஉவமை யென்பர். சங்கிலும் மூன்று கோடுகள் உண்டிறே வடமொழியில் 20ுவம்" சங்குக்குப் பெயர். യാബ என்று ஸ்ரீரங்கராஜ ஸ்தவத்தில் பட்டருமருளிச் செய்தார். தேசி கன் ரெவாகுயாகிதா தீவா கதீ,வெதி கயதெ.” (மூன்று கோடுகளமைந்த கழுத்துக்கு 'கம்புக்ரீவா' என்று பெயர்) என்றொரு பிரமாணம் எடுத்துக் காட்டியருளினர் பின்னடிகளில் திருமுகமண்டல சோபையைப் பேசுகிறார். ஸகல கலாபரிபூர்ணமாய் மறுக்கமுற்றின சந்திரமண்டலத்தையும் கல கம்பு என் று ஆனால ·94 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 35. அப்போதலர்ந்த செந்தாமரைப் பூவையும் தனது முகவொளியி னால் வென்று விளங்குகின்றனன் எம்பெருமான் எனக இப்படிப்பட்ட உன்னை எப்போது ஸேவிக்கப் பெறுவே னென்று நாற்பத்தாறாம் ச்லோகத்தோடு கூட்டி உரைத்துக் கொள்க (ஙச) ... போன்று அழ அழகிய ஆவுமாவுஜ வானொவ நா வலவிர 52ஜவாயாடி வி த. கொ@ 50%yivo வாட வய-த வினவி தாகy| ப்ரபுத்த முக்தாம்புஜ சாருலோசநம் ஸவிப்ரம ப்ருலத முஜ்வலாதரம் சுசிஸ்மிதம் கோமலகண்ட முந்நஸம் லலாட பர்யந்த விலம்பிதாலகம். (கூரு) (அப்போதலர்ந்த கபடமற்ற தாமரைப் பூப் சுசிஸ்மிதம் புன்சிரிப்பை ப்ரபுத்த முக்த யுடையனாய் அம்புஜ சாருலோசநம் கிய திருக்கண் கோமல களையுடைய கபோலங்களை கண்டம் னாய் யுடையனாய் உயர்ந்த (விலாஸத்தோடு உந்தலம் திருமூக்கை கூடினதாய் யுடையனாய் ஸவிப்ரம கொடி ப்ரூலதம் போன்றதான (திருநெற்றி திருப்புருவம் யளவும் களையுடையனாய் தொங்குகின்ற பர்யந்த விலம்பித முன்னுச்சி பிரகாசிக்கின். மயிர்களை உஜ்ஜ்வல திரு அதரத்தை யுடையன யுடையனாய் (யிருக்கிற (ஆவுமாலஜ.) கீழ்ச்லோகத்தின் பின் னடிகளில் திருமுகமண்டலசோபையை ஸமுதாயமாகப் பேசினார். திருமுகத்திலே, திருக்கண் திருப்புருவம் திருப்பவளம் திருமூக்கு என்று சில உறுப்புகள் உண்டே ; அவற்றையும் தனித்தனியே பேசி அநுபுவிக்கிறார் இதில், லலாட அலகம் அதரம் - ·நவெ ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 36. 95 மலர்ந்ததாய் புதிதான தாமரை மலர் போன்ற திருக்கண்களை யும், நெறிப்புடன் கூடிக் கொடி போன்று விளங்குகின்ற திருப் புருவ வட்டங்களையும், கொவ்வைக கனிபோல பழுத்துச சிவந்த திருப்பவளத்தையும் கபடமற்ற புன்முறுவலையும், ஸுகுமாரமான திருக்கபோலங்களையும் கோலநீள்கொடிமூக்கையும் திருநெற்றி யளவும் தொங்குகின்ற திருக்குழலகளையு முடையனான வுன்னை என்றைக்கு அநுபவிக்கப் பெறுவேனோ என்றாராயிற்று <<உ-முக்த” என்பதற்கு, அழகிய என்றும், புதிதான என்றும் பொருள் கொள்ளலாம் 20 லௌக.) 2வெ” என்பது நிகண்டு சுசிஸ்மிதம் = சிரிக்கும்போது தந்தங்களின் வெளுத்த ஒளி பரவுமாதலால் சிரிபபை வளுப்பாகக் கவிகள் வருணிப்பர். ஆகையாலே இங்கு சுசி என்றது - வெளுத்த' என்றபடியாகலாம். பரிசுத்தமென்று பொருள் கொண்டால், வேறுவிதமான கருத்து இல்லாமல் ருஜுவான அபிப்ராயத்துடன் சிரிக்கிறபடியைச் சொல் லிற்றாம் அரசாகள் சிரித்துக்கொண்டே தண்டித்து விடுகிறார்க ளன்றோ ; அவர்களுடைய சிரிப்பு கபடமேயாம்; அங்ஙனனறிக் கள்ளங்கவடற்றது எம்பெருமானுடைய சிரிப்பு, லலாடபர்யந்தவிலம்பிதாலகம் = கீழ்ச்லோகத்தில், திருக்குழல் கள் பின்னே தோள்ளவும் தொங்குகின்றமை சொல்லிற்று ; இதில், முன்னெற்றியில் தொங்குகின்றமை சொல்லுகிறது. 1 << களிவண் டெங்குங் கலந்தாற்போல் கமழ்பூங்குழல்கள் தடந்தோள் மேல், மிளிர நின்று விளையாட " என்று ஆண்டாள நுபவித்தபடியும், 2 ''செங்கமலப் பூவில் தேனுண்ணும் வண்டேபோல், பங்கிகள் வந்துன் பவளவாய் மொய்ப்ப” என்று பெரியாழ்வார நுபவித்த படியும் அநுஸந்திப்பது (கூரு) ஸுரசு கிரீடாமஉஹாரகனிகா காவீரண ந வாஹிம் ரயாற பவாஹிறாய நவ-ெெரம் வ நஜரயொஜா 1. நாச்சியார் திருமொழி 14-8. 2. பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-8-2. 1. பங்கி- மயிர். ம a ஞாலத) தவy ·96 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 36. ஸ்புரத்கிரீடாங்கத ஹாரகண்டிகா மணீந்த்ர காஞ்சீ குணநூபுராதிபி.. ரதாங்க சங்காஸிகதா தநாவரை: லஸத்துலஸ்யா வருமாலயோஜ்வலம் (ஙசு) சககாம ரதாங்க சங்க வாள கதை அஷி கதா சாாங்கம் ஸ்புரதகிரீட அங்கத் தவாவடை கண்டிகா மணீந்த்ர காஞ்சீ குண (விளக்குகின்ற திருவபி ஷேகம் திருத தோள்வளை, முகதாஹாரம். திருககழுத தணி, ஸ்ரீகௌஸ் துபம், திரு வரைநாண், திருப்பாடகம் முதலிய திரு லஸத துலஸ்யா நூபுர ஆதிபி: என்கிற பஞ்சாயுதங்க ளாலும் ஒளிவிடுகின்ற திருத்துழாய் மாலையை யுடைய வங் மாலையினா னாலும் பிரகாசித்துக கொண் டிருக்கிற. வருமாலயா வாபரணஙக ளாலும் உஜ்ஜவலம் உம என்கிற ஸுரதிரீட.) ஆபரணங்களுடையவும் ஆயு தங்க ளுடையவும் சோததியழகை அநுபவிக்கிறார் கதிராயிரமிரவி கலந்தெரிதகாலொத்த நீண முடியும் திருத்தோள் வளைகளும் நவரத்தஹாரங்களும் திருமிடற்றணிகலனும் "குருமாமணிப்பூண ஸ்ரீ கௌஸதுபமணியும் திருவரைநாணும் திருவடிச் சிலம்பும் முதலிய பலபல திவயா பரணஙகளையணிந்தும், “ சங்கு வில் வாள் தண்டு சக்கர மேந்திய அங்கைகள் என்கிறபடியே பஞ்சாயுதங்களையணிந்தும் திருத்துழாயலங்கலையணிந்தும் விளங்கு கின்றவுன்னை எப்போது அநு விக்கப் பெறுவேன் லஸத்துலஸ்யா என்பதைத் தனி விசேஷ்யபதமாகவும் வந் மாலைக்குவிசேஷணமாகவும் யோ ஜிக்கலாம். எம்பெருமான் அணிந் துள்ள தொரு மாலைக்கு வநமாலை யெனறு திருநாமம் வழங்கும். “ சூஜாஜி நீ ஜாஜா வலவ 3-ு ஜொஜா | யெ) கடிவாஜா வ நா வெ.தி கீத-தெ !” (ஙசு) ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 37. 97 پورت - பரியம தாம் பவநம சகர்தத யவர் பாவந ஜாதா தவ விய யா யயஜந8 | ஜம் தஜு ய+ sIT') awய ய-ய-330வொயிதேவன்" சகர்த்த யஸ்யா பவநம் புஜாந்தரம் தவ ப்ரியம் தாம யதீயஜந்மபூ . ஜகத் ஸமஸ்தம் யதபாங்க ஸம்ச்ரயம் யதர்த்தமம்போதி ரமந்த்யபந்திச. (ஙஎ) தவ உன்னுடைய இனிதான இருப் பிடமாயி நறோ, புஜாந்தரம் திருமாாவை யாவளொரு பிராட ஸமஸ்தம ஜகத் உலகமெல்லாம யஸ்யா : டிக்கு யாவளொரு பிராட்டியின் இருப்பிடமாக யத அபாங்க கடாக்ஷதடைப் ஸமச்ரயம் பணணியருளி பற்றியிருக்கி ( னாயோ, (நதோ யாவளொரு யாவளொரு பிராட் யதாததம் பிராட்டியின டிக்காக ய தீய ஜச்மபூ. பிறந்தகமான அம்போதி: கடலானது திருப்பாற கடையவும் அணை அமந்தி கட்டவும் அபந்தி ச தவ உனக்கு பட்டதோ. -(வகய-யா) கீழ்ச சொன்ன அவயவ ஸௌந் தாயம் ஆபரண ஸௌந்தாயம் முதலானவை எவவள விருந்தாலும் பிராட்டியோடு சோததியில்லாதபோது அவை நிறம் பெறமாட்டா எல்லாவற்றிலும் மேம்பட்டதான லக்ஷ்மீபதித்வத் தைப் பாக்கப் பேசுகிறாா முப்பத்திரண்டாம் சலோகம் தொடங்கி, கீழ் முப்பத்தாறாம் ச்லோகமளவும் ஒவ்வொரு சபலாகமும் எம்பெருமானுடைய விசே ஷணங்களைக் கொண்டே முடிந்தன அந்த விசேஷணங்களுக்கெல லாம், மேலே நாற்பத்தாறாம் சலோகத்தில் '' பவந்தம்" என்ற விசேஷ்யபதத்திலே அந்வயமென்றும் சொல்லியிருக்கிறோம் இந்த சலோகத்திலும் அடுத்தச்லோகத்திலும் அப்படிப்பட்ட விசே ஷண மொனறுமிலலை இந்த சலோகத்தின் பொருள் இந்த ச்லோ 13 கடல் வாகையால , ·98 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம் 37. கத்தோடு முடியவில்லை, அடுத்த சலோகத்தோடும் முடியவில்லை. அதறகுமடுத்ததான '' தயாஸஹாஸிநம் ” என்கிற முப்பத்தொன்ப தாம் ச லோகத்திலே ஒருவாறு முடிகிறது அதிலும் பூர்த்தியாக முடியவில்லை யென்பதை மேலே காட்டுவோம உன்னுடைய திருமாபை எந்தப் பிராட்டிக்கு “ அகலகிலலே னிறையும்” என்று உறையுமிடமாகச செயதிருக்கிறாயோ, எந்த பிராட்டியின் அவதாரஸ்தலமான திருப்பாற்கடல உனக்கு இனி தான வாஸஸ்தலமாயிற்றோ, எந்தப் பிராட்டியின் கடாக்ஷத்திற்கு அதீதமாக உபயவிபூதியும் வாழ்கின்றதோ, எந்தப் பிராட்டியைப் பெறுதற்காக நீ கடல கடைந் தருளினாயோ, எவளுடைய பிரிவாற் மையால் கடலில் அணை கட்டினாயோ - என்கிற இவவளவே இந்த ச்லோகத்தில் அருளிச்செய்யப் பட்டுள ளது மேல் சலோகத்தையும் ஸேவித்துக் கொண்டு அதற கடுத்த சலோகத்திலே சென்றால் ஒரு முடிவு ஏற்படும் ; அந்தப பிராட்டியோடே கூடத் திருவனந்தாழ்வான் 'மேலே எழுந்தருளி யிருக்கிற-என்று அந்த ச்லோகத்தில் ஏற்படும் நாற்பத்தாறாம் ச்லோகத்தில் பூாணக்ரியாநவயம் தேவர்களுக்குச் சாவாமைக்கு மருந்து கொடுப்பதற்காகக கடல் கடைந்த காலத்து 1 ''விண்ணவரமுதுண அமுதில் வரும் பெண்ணமுதுண்ட எம்பெருமானே | " என்றபடி ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி அக்கடலிடத்துத் தோன்றிய வரலாறும் , - ஸ்ரீராமாவதாரத்தில் இராவணனால் ஹீதாபிராட்டி அ சோகவனத்தில் சிறைப்பட்டிருந்த காலத்து வாநரமுதலிகளைத் துணை கொண்டு தென்கடலில் ஸேது கட்டின வரலாறும் ப்ரஸித்தம் ங்கே சிலர் கேட்பதொன்றுண்டு ;-கடலில் அணை கட்டினது பிராட்டிக்காக என்றது தகுதியே ; கட டலைக் கடைந்ததும் பிராட டிக்காகவே சொல்லக்கூடுமோ ; தேவாகளுக்கு அமுதம் எடுத்துக்கொடுக்கவன்றோ கடல்கடைந்தது; அப்படியிருக்க, பிராட் டிக்காகவே கடலடைத்ததும் கடல கடைந்ததும் என்று இங்கே அருளிச் செய்தது என் கொண்டு ? என்பர் ; சரித்திர நூல்களின் படி உண்மை இதுவாயினும், எம்பெருமானுடைய உட்கருத்தி 1 பெரிய திருமொழி 6-1-2. என் று ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 3S. 99 எனற .. னால கடல்கடைந்ததற்கு முக்கியமான பலன் பிராட்டிபைப் பெறு வதேயென்று நம் ஆசிரியாகள் அநுஸந்திப்பாகளென்க பட்டரும் ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவ உத்தர சதககதிலே " உந்மூல்யாஹர மந்தராத்ரி மஹிநா பலேக்ரஹி ஹி கமலாலாபோ ஸர்வச்ச்ரம ” ச லோகத கில இக்கருகதைத தோன்றுவித்த களின ! << ஈயாயி தவா நவி நாயொ 2 ந வவந த ” என்று ஸ்ரீகுனர் 55 கோ சத்திலும் அருளினா {ஙஎ) ஓெெவாவெண மாந தயாவி சுவவ- வ விஜய ஜாஉயா நயா | ுணெ ந வெண விஞாலவெஷிதெஃ உா தவெவொவி.தயா தவ ஸ்ரயா || ஸ்வவைச்வ ரூப்யேண ஸதாது பூதயாபி அபூர்வவத் விஸ்மய மாததாநயா குணேந ரூபேண விலாஸ சேஷ்டிதை: ஸதா தவைவோசிதயா தவ ச்ரியா (கூவு) தனது விசவரூப எண ஸ்வவைசவ நிலைமையைக் ரூபேண வடிவழகாலும் ரூப்யேண கொண்டு விலாஸ விலாஸ சேஷ் சேஷடிதை டைகளாலும் எப்போதும் வ்யூஹம் ஸதா முதலிய பட்டாலும் எல்லா நிலைமை ணங்களாலும் ஸதா (பரம் அநுபூதயா அபி அநுபவிக்கப் களிலும் தவ சரியா புதிய புதிய வஸ்து அபூர்வவத் போலே உனக்கே உசிதயா ஏற்றவளாய் விஸமயம் ஆசசரியத்தை உனக்குச செல விளை வமா யிருப்பவ ஆகதாநயா விப்பவளாய (ஹவொவெண்.)கீழ் ச்லோகத்திற்கு சேஷ பூதம் இந்த ச்லோகம் இதிலும் அந்தப் பிராட்டியின் பெருமையே வருணிக்கப்படுகின்றது. 1 "தோள்களாயிரத்தாய் முடிகளாயிரத் தாய் துணை மலர்க்கண்களாயிரத்தாய், தாள்களாயிரத்தாய் 1. திருவாய்மொழி 8-1-10. என் ·வ லள 100 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 39. கிறபடியே விஸ்தாரமான உருவத்தை யெடுத்துக்கொண்டு நீ ஸர் விக்ரஹத்தாலும்ஸாவகாலத்திலும் பிராட்டியை அனுபவித்தாலும், அவள உனக்கு அப்பொழுதைக்கப்பொழுது புதிது புதிதாக உண் டான விலக்ஷண வஸ்துபோலே யிருந்து கொண்டு ஆச்சரியத்தைக் கொடுப்பவளேயன்றி ஒருகாலும் வைரஸயத்தை விளைப்பவளல் அப்படிப்பட்ட பிராட்டியுடனே சேஷசயனத்திலே வீற்றி ருக்கின்ற வுன்னை எப்போது ஸேவிக்கப் போகிறேன என்று மேலோடே சேர்ந்து முற்றுப்பெறுகின்றது குணேந ரூபேண விலாஸசேஷ்டிதை; என்கிற மூன்றாமடி. மதயமதீபமாயக கொண்டு கீழோடும் மேலோடும் அந்வயிக்கவுரி ஞானம் அருள் முதலிய குணங்களினாலும் திவ்ய மங்கள விக்ரஹத்தினாலும் சருங்காரலீலா சேஷ்டைகளினாலும் எப்பொழு தும் அபூரவவஸ்து போலே ஆசசரியத்தை விளைவிப்பவள் என்றும், அந்த குணரூப விலாஸ சேஷ்டிதங்களாலே உனக்கே ஏற்றிருப்ப வள் என்றும் கொள்க '' உனக்கேற்குங் கோலமலர்பபாவைக்கு'' என்ற திருவாய்மொழியைத் திருவுள்ளம்பற்றி "தவைவ உசிதயா” என்றார் தவைவ உசிதயா சரியா '' என்னுமளவே போதுமாயிருக்க மீண்டும் " தவச்ரியா ” என்றது பிராட்டியின் அநந்யாாஹத்வத்தை நன்கு நிலைநாட்டு தற்காகவாம். (ஙஅ ) தயா ஹஹா ஹீ ந ேநதவொ நி உகரஷ விதைா ந வலெக யா? நீ | வணாணிைவராத உயவ800 வகாாநொவாவயாம். நி || நிவாஸாய வாநவாகா க உவயா நவஷ- தவவாரணாவிஹி| பரீரவெஉெ ஐவ மெஷதாஜெெத. யயொ வித பெஷ உ தீரிதெ ஜெெந தயா ஸஹாஸீந மநந்த போகிநி ப்ரக்ருஷ்ட விஜ்ஞாந பலைகதாம நி பணாமணி வ்ராதமயூக மண்டல ப்ரகாசமாநோதர திவ்ய தாமநி (ஙக) ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 39, 10). 101 . நிஜாஸ +ய்யா ஆஸ5 பா துகா عااايده گی با மாக நிவாஸ சயயா ஸநபாதுகாம்சுக- உபதாநவர்ஷாதபவாரணாதிபி சரீர பேதைஸ் தவ சேஷதாங் கதை. யதோசிதம் சேஷ இதீரிதே ஜகை (50) (எம்பெரு மானுக்கு) எழுந்தருளி யிருக்கிற சிரு மாளிகையாக வும் திருக்கண அப்படிப்பட்ட வளர்ந்தருளு தயா ஸஹ ராட்டியோடு மிடமாகவும் சிங்காசனமாக (சிறந்த ஞான அமசுக பதாத வம பாதுகை பரகருஷ்ட சகதிகளுக்கு வர்ஷாதப் வாண ஆதிய யாகவும் திருப் விஜ்ஞாந பல ) முக்கியமான ஏகதாமரி இருப்பிடமான வும் அணையாக வனும் வும் குடையாக வும் மற்றும் பல விதமாகவும் தனது பண மணி களின் ஸ ஆவதற்கு உரிய ஸமூ ஹங்களினு டைய கிரண உசிதமானபடி ராசிகளாலே யதோசிதம உனக்கு அடி வ்ராதமயூக தவ சேஷதாம் மைப்பட்டவை மண்டல வென்று கதை ப்ரகாசமாக சரீரபேதை விளங்கா நின்ற மதயப் தேசத (சேஷனெனறு தை (எமபெரு சேஷ. இதி மானுக்கு) திருக சொல்லப்படுப் கோயிலாக வுடையவனும், திருவனந் தாழவ போகிநி னிடத்தில் வைகளாய பை மணி பள பள களான பல பல உதர திவ்ய வடிவங்களாலே தாமதி ஜநங்களால ஜரை : ஈரிதே வனுமான எழுந்தருளியிருக் ஆஸீநம இன்ற. * * * தயாலஹாஹீ நO. ரண்டு சலோகங்களா நிவாவலபயாவந லும் பிராட்டி வருணிக்கப்பட்டாள். அப்படிப்பட்ட பிராட்டி யோடு திருவரவணையின் மீது எழுந்தருளியிருப்பவன் எம்பெரு ·LoT 102 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 39, 40. மான் என்கிறது இந்த சலோகத்தில் இதுவும் மேலசலோகமும் திருவனந்தாழ்வானை வருணிப்பன இவவிரண்டு ச லோகங்களும் ஒன்று சேர்ந்து பொருளபடுகலால் ஒன்று கூட்டி உரையிடுவோம் சிறந்த ஐஞாகபலங்களுக்கு இருப்பிடமாயும், தனது பணமணி யொளிகளினாலே பள பளவென்று விளங்குகின்ற உட்புறம் பொருந் திய திவ்ய வைகுண்ட விமாந்ததையுடையனாயும், உனக்கு வலிக்கு மிடமாகவும் படுககையாகவும் சிங்காசனமாகவும், மரவடியாகவும் திருப்பரியட்டமாக யும, தழுவிக்கொள்ளும் அணையாகவும் குடை யாகவும் அந்தந்த ஸமய ங்களுக்குத தக்கபடி உனக்கே பர யோஜந கும்படி பலபல வடிவுகளை யெடுத்துக்கொண்டு சேஷவருத்தி கள் செய்வது காரணமாக எல்லாராலும் சேஷன் என்று சொல் லப்படுகிறவனாயுமுள்ள திருவனந்தாழ்வானுடைய திருமேனியிலே பிராட்டியோடே எழுந்தருளியிருக்கிற வுன்னை எப்போது ஸேவிக் கப் பெறுவேன் என்று நாற்பத்தாறாம் சலோகத்திலே சேர்ந்து முடிகிறது. (. மன்னிய பல பொறி சேராயிரவாய் வாளரவின் சென்னி மணிக்குடுமித தெய்வச்சுடர் நடுவுள் மன்னியநாகத் தணைமேல " என்ற பெரிய திருமடலைத் திருவுள்ளத்திற்கொண்டு "பணாமணிவ் ராத-” இதயாதி விசேஷணம் இடப்பட்டது ' சென்றாற்குடை யாம் இருந்தாற் சிங்காசன மாம், நின்றால் மரவடியாம் நீள் கட லுள்- என்றும், புணையா மணி விளக்காம பூம்பட்டாம் புல்கும், அணையாம் திருமாற்கு அரவு '' என்ற முதல் திருவந்தாதிய பாசு ரத்தைப் பெரும்பாலும் நிவாஸசய்யாஸந -'' என்ற ச்லோகமாக மொழி பெயர்த்தனர் போலும் வெய்யிலில் நின்றும் காப்பதும் மழையில் நின்றும் காப்பது மாகிய இரண்டும் குடையின் காரியமாதலால ''வர்ஷாதபவாரண" எனப்பட்டது. ஆழ்வார் ' சென்றால் குடையாம் ” என்று பொது வாகக் கூறினதை இவர் விவரித்தாராயிற்று. 1. சேஷ இதீர்யதே ஜதை பலர் பாட ளேனும் அது தப்பான பாடமென்றொழிக்க; ஈரிதே என்று ஸப்த மீவிபக்தியாகவே ஓதவேண்டும் அருந்த போகிரி 2 சேஷ்யபதத்தில் அந்வயிப்பது. (50) ') என்று மோதுவர்க என்ற வ ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 11. 103 உாவலவா வாஹந பால நயஜ யெஜெ விதா நO வ)ஜ நO குயீஉய" | உவஸித தெருவரொ மத.தா கூடி.வி-- கிணாகமெலாஜி நா | தாஸஸ் ஸகா வாஹந மாஸநம் த்வஜ யஸ்தே விதாநம் வ்யஜநம் த்ரயீமய. உபஸ்திதம் தேக புரோ கருத்மதா த்வதங்க்ரி ஸம்மர்த்த கிணாங்க சோபிநா த்யீமய வேதமூாததியான அப்படிப்பட்ட யாவனொரு பெரிய யாக உனனுடைய திரு திருவடி வடிநெருக்கின தவத் அக்ரி தழும்பை அடை ஸம்மர்த்க கிண தாஸ் அடியவனாயும் கொண்டு விளங் குகின்ற வாஹம் வாஹனமாயும் ஆஸநம ஆசனமாயும பெரிய திருவடி தவஜ சருதம் கா கொடியாயும் யாலே விதாநம மேற்கட்டியாயும் திருமுன்பே வ்யஜநம ஸேவிக்கப்பட் விசிறியாயும் உபஸ்திதம இருக்கிறாம்னா டிருக்கிற. தே உனக யாளமாகக அங்க சோபிதா ஸகா தோழனாயும் * * *--( உஸவாவாஹ ந ) கீழ் சலோகங்களிற சொல் லப்பட்ட திருவனந்தாழ்வானைப போலவே அந்தந்த ஸமயங் களுக்கு ஸமுசிதமாகத் தொண்டு செய்வதற்காகவே பலபல உரு வங்களை ஏன்றுகொண்டு எம்பெருமானுக்கு நித்ய கைங்கரியம செய்து வரும் பெரிய திருவடியின் சோத்தியை அநுஸந்திக்கும் ச்லோகமிது. உனக்கு தாஸனாகவும் தோழனாகவும் வாஹநமாகவும் கொடி யாகவும் வெய்யிலைத்தடுக்கும் விதானமாகவும் விசிறியாகவும் ஆகிற வன் கருடன் என்றது முன்னடிகளில் த்ரயீமய:= வேதததில 1 ''ஸுபர்ணோஸி கருத்மாந் த்ரிவ்ருத்தே சிர ” என்று தொடங்கி 1. தைத்திரீய யஜுஸ்ஸம்ஹிதை நாலாங்காண்டம் முதல் ப்ரச்நத் தில 42. ஆம் பஞ்சாதி.

·104 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 41. கருடனுடைய எல்லா அவயவங்களும் வே வதமயமாக ஓதப்பட்டிருப் பது காண்க - வேதாத்மா விஹகேச்வர:'' என்று சதுசசலோகியிலும் வா தாமே அருளிச் செய்தரா பாசா த்வதங்க்ரிஸம்மர்த்தகிணாங்க சோபிநா=பெரிய திருவடியின மீது எம்பெருமான் ஏறிக்கொண்டு ஆசரித ரக்ஷணத்திற்காக விரைந்து செல்லும் போது அககருடன் எவ்வளவோ வேகமாகச் சென்றாலும் எம்பெருமானுடைய திருவுள்ளத்தால் அந்த வேகம் மட்டமென்று தோற்றி இன்னமும் அதிகமான வேகத்துடன் பதறி ஒடும்படி அடிக்கடி தன் திருவடிகளாலே அழுத்தப்படுவனாம் கரு டன்; ஸ்ரீகஜேந்த்ராழ்வானைக் காத்தருள்வதற்காக மடுவின்கரைக்கு ஓடிவரும்போது இப்படி நடந்தபடியை ஸ்ரீரங்கராஜஸ்தவ உத்தர சதகது கத்திலே பட்டா அழகாக அரு தளிச் செய்கிறார் - ஹு ஷா நாவு வஹ திவிரவி த0 தாக்ஷ) தாக்ஷ) ஒயVs = சங்காராஸ்பாலநாங்க்ரி ப்ரஹதிபிரபி தம் தார்க்ஷ்யமத்யக்ஷிபஸ் என்றார் இப்படி அடிக்கடி எம்பெருமான் திருவடிகளால அழுத்த, அதனால் ஒரு தழும்பு (காய்ப்பு) உண்டாகி அது கருட மிக்க சோபையைத் தருகின்றதாம் அடிமைக்கு உரிய தழும் பாகையாலே இது உத்தேச்யமாயிருக்கும் இப்படிப்பட்ட பெரிய திருவடி எதிரே வந்து நின்று ஸேவிக்கப பெற்றிருக்கிற உன்னை எப்போது ஸேவிககப பெறுவேனோ என்று நாற்பத்தாறாம் சலோ கத்தோடே கூடிய பபொருள் பெற்றதாம் உம த்வம்' னுக்கு கூரத்தாழ்வான் இந்த ச்லோகத்தைப் பெருடிபாலும் திருவுள் ளத்திற கொண்டு ஸுந்தரபாஹுஸ்தவத்தில 'வாஹ நால நவி தாந வானளாவாகரதி: வடிவ வடிவ திஹ்ரயீயோ நித) உாவாதி ரெவ யவெ'' என்ற சலோக மருளிச செய்தாரென்க " விதாநம் ” என்றவிடத்தில் .. மேலால் பரந்த வெயில் காப்பான் வினதை சிறுவன் சிற கென்னும் மேலாப்பின் கீழ் வருவானை ” என்ற நாச்சியார் திருமொழிப் பாசுரம நினைக்கத் தககது (சக) ·--- யதா உண்பவனு ம் தவயா ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 42. 105 கூய தொ தபெஷ பொஜி நா வயா நிவரஷாத மரண ய யா | வியெண வெப_நாவத் நா ந.) வெ.த.த தமா ந ஜா நத உாரக்ஷெெண. த்வதீய புக்தோஜஜித சேஷ போஜிநா த்வயா நிஸ்ருஷ்டாத்ம பரேண்யத்யதா. ப்ரியேண ஸேநாபதிநா ந்யவேதி தத் ததாஙஜாநந்தமுதார வீக்ஷணை (சஉ ) யாதொரு போனகஞ் தவதீய புகத விஷயம செய்த உஜஜித சேஷ சேஷததை யாதொருபடியாக போஜிநா விண்ணப்பஞ் ந்யவேதி உன்னாலே வைக செய்யப் கப்பட்ட உபய பட்டதோ நிஸ்ருஷ்ட விபூதி ரவாஹ அந்த விஷயத்தை ஆதமபரேண பாரத்தையுடை யவனும் அப்படியே த்தா (செய்வ பரியேன் உனக்கு அனபனு தென்று) உதார அழகிய கடாக்ஷ ஸேநாபதியாழவா வீக்ஷணை ஸேநாபதிநா நியமித்தருளா அநுஜாநந்தம் நிற்கிற. --ததீய க.) பரமபதநாதனை எப்போது ஸேவிக் கப்போகிறேனோ' என்று மநோரதிக்கிற இவ்வாளவந்தார் கீழ் "விராஜமா நோஜ்வல பீதவாஸஸம் ' எனகிற ச்லோகம் முதலாக அப்பெருமானை வருணிக்கத் தொடங்கி, அவயவ சோபை ஆபரண சோபை ஆயுத சோபை முதலிய எல்லாவற்றையும் முப்பத்தாறாம் சலோகமளவும் அருளிச்செய்து, அதற்கு மேல் இரண்டு சலோகங் களாலே பிராட்டியோடுண். சேர்த்தியை அநுஸந்தித்து, அதற்கு மேல் நித்யஸூரிகளோடுண்டான சேர்த்தியை அநுஸந் திக்க விரும்பி, நிதயஸூரிகளில் முக்கியராகப் பரிகணிதராயுள்ள அநந்த கருட விஷ்வக்ஸேநர்களில் அநந்தனையும் கருடனையும்பற் றிப்பேசின பின விஷ்வக்ஸேநரைப்பற்றிப் பேசுகிறாரிதில. 14 -- - மான களாலே னாலே -ான ·4 2 என் 106 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 42. விஷ்வக்ஸேநராகிறார் ஸேனை முதலியார் ; அவர்க்கு சேஷாச நர் என்றும் திருநாமமுண்டு; எம்பெருமான் போனகஞ் செய்த சேடத்தை உண்பவா என்றே அவர்க்கு நிரூபகம் அதனை இங்கு முதலடியில் அருளிச் செய்கிறார் த்வயா நிஸ்ருஷ்டாத்மபரேண =எம்பெருமான் தன னுடைய தான லோக நிர்வா ஹபாரங்களையெல்லாம் ஸேனைமுதலியார் பக் கலிலே வைத்திட்டுத் தான் கவலையற்றுப் பிராட்டியோடு கண் வளாந் தருளுகிறான் என்று ப்ரஸித்தமிறே ஸ்ரீவைகுண்டகத்யத தில எம்பெருமானாரும் ஸ்ரீரங்கராஜஸ் தவததில் பட்டரும் இவ வர்த்தத்தை அருளிச் செய்கிறபடி காண்க. ஆக, கலத்ததுண்பவ ரும் ஸ்ரீகாாய துரந்தரருமான ஸேனை முதலியார் சில சில ஸமயங் களில் வந்து ஜகந்நிர்வாஹ விஷயமாக, இன்னது இன்னது இப்படி யிப்படி செய்ய வேண்டியிருக்கி றது விண்ணப் பம் செயவராம்; அப்போது எம்பெருமான் (ஏது ? என்ன ?' என்று உட்புகுந்து ஆராயாமல அழகிய திருக்கண்ணோக்கங் களினாலேயே தேவரீருக்குத் திருவுள்ள மானபடி செய்வது ' அநுமதிபண்ணியிருப்பனாம சொல்லுவது யுக்தமா அயுக்தமா? ஆவச்யகமா அநாவசயகமா ?' என்று ஒன் றுஞ் சிந்தியாமல் அவர் திருவுள்ள மானபடியே செய்யத் தக் என்று எம்பெருமான் நிரபபரனாயிருக்கும்படி அவ்வளவு அந்தரங்கராம் ஸேனை முதலியார் ஸ்ரீவைகுண்டத்தில எம்பெரு மானுக்கு எல்லாருமே ப்ரியர்களாயிருக்கச் செய்தேயும் இவர்க்கு அஸாதாரணமாக < ப்ரியேண' என்று விசேஷணமிட்ட ஸ்வா ரஸ்யம் உணரத்தக்கது இந்த ச்லோகத்தையே முக்கியமாகக் கொண்டு பட்டர் அடிக்கடி இனித தாக உபந்யஸிப்பராம் -''. இத் தத்துவம் ஸேநா: தியாழ்வான் பிரம்பின் கீழே வளர்வது இதில் மூன்றாவது பாதத்தில் " ந.வெதி தக = ந்யவேதி தத்” என்றே பெரியோர்களின் பாடம் பெரியவாசசான்பிளளை வியாக்கியானம் செய்தருளின பாடமும் இதுவே ஆனால், சில அச்சுப் பிரதிகளில் ' நிவேதிதம் என்று ப்ரதீகோபாதாநம் செய்திருப்பதாகக் காண்கிறது ஓலை ஸ்ரீகோசங்களில் < ந்யவேதி ) என்றும், தத்ததாஙஜாநந்தம்” என்று மே ப்ரதீகோபாதாநம் என்று இவர் 22 எனறு 22 ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 13. 107 காண்கிறது 4 நிவேதிதம்” என்கிற ஒரு பாடமும் முன்ன மே யிருந்ததாக ஸ்ரீதேசிகபாஷ்யத்தில் விளங்காநின்றது. அப்பாடத் திலும் அநுபபத்தியில்லை தத் என்பது தன்னடையே வரு (சக) மிறே. ... ஹ தாவி கெ 2வெவ ஓஷாவ த தாகெெஜ.காெெவஜவொவிதெ ஹீத தத்தரிவார லாயெெந ண ஹவிெெவயயொவிதம் || நிஷெவகான கரணங்களான ஹதாகில க்லேச மலைஸ்ஸ்வபாவத த்வதாநுகூல்யைகரஸைஸ் தவோசிதை க்ருஹீததத் தத்பரிசார ஸா தநை8 நிஷேவ்யமாணம் ஸசிவைர் யதோசிதம். (சங) அந்தந்த கைங்கரி ஸ்வபாவத இயற்கையாகவே யங்களுக்கு உப வருத்தங்களும் க்ருஹீத தததத் பரிசார குடைசாமரம் ஹத அகில மலங்களுமெல் முதலியவற் க்லேச மலை: லாம் அற்றவா ஸாததைக் றைக் கையி களாயும் லேந்தியிருப்ப வர்களாயுமுள்ள உனது கைங்கர்ய மொன்றையே மந்த்ரிகள் போன்ற தவத்ஆனுகூல்ய போகமாக நித்ய ஸூரிக ஏக ரஸை ளாலே வுடையவர்க ளாயும் யதோசிதம் தகுதியாக உனக்கு ஏற்ற நிஷேவ்யமா தவ உசிதை: ஸேவிக்கப்படா வர்களாயும் ஸசிவை ணம் நிற்கிற. * -(ஹ.தாவின.) கீழே மூன்று மூன்று ச்லோகங்களால் அநந்த கருட விஷ்வக்ஸேநர்களைப்பற்றி அருளிச் செய்தாயிற்று. அவர்களைப்போலே எப்போதும் எம்பெருமானுக்குப் பணிவிடை கள் செய்துகொண்டு போரும் மற்றும் பலபல நித்யஸூரிகளுமுண் டாகையால் அவர்களெல்லாரோடு முண்டான சேர்த்தியை அநு ஸந்திப்பது இந்த ச்லோகம், ·ஸம் 108 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 13. அநாதிகாலமாக எவ்விதமான க் லேசங்களும் மலங்களும் இல்லாதவாகளும், இயற்கையாகவே உன்னுடைய திருவடிகளில் தொண்டு பூண்டிருப்பதையே போக்யமாகக் கொண்டவர்களும், ஸ் வரூபத்தாலும் ரூபத்தாலும் குண ணங்களினாலும் உன் னோடு ஒத் திருப்பவாகளும், குடை ட சாமரம் தலிய கைங்கரிய ஸாதனங் களை ஆதராதிசயததினால ஒரு போதும் கைவிடாமல் வஹித்துக் கொண்டே யிருப்பவர்களுமான உனது மந்த்ரிகளாலே ஸேவிக்கப படாநின்ற வுன்னை எப்போது கண்டுகளிப்பேன்? என்று நாற்பத் தாறாம் சலோகத்தோடே கூட்டிக்கொள்க ஹத அகில க்லேச மலை:= அவித்யை, அஹங்காரம், ராகம், தவேஷம், அபிநிவேசம் என்கிற ஐந்தும் க்லேசங்களென்று சாஸ்த்ரங்களில் சொல்லப்பட்டவை மலமாவது பிரகிருதி ஸம் பந்தம். க்லேசமும் மலமும் இல்லா தவர்கள என்றாவது, க்லேச மாகிற மலம் இல்லாதவர்களென்றாவது பொருள் கொள்க ஸாரிகள் உபாயாநுஷ்டாநம் முதலியவற்றால் முக்தி பெற்றபின் க்லே சமலங்கள் அற்று ஆநுகூலயை கரஸர்களாக இருப்பார்களா லும், இங்கு ஸ்வபாவத: என்று விசேஷித்திருப்பதால் இந்த விசேஷண கைள மறறையோரைத் தள்ளி நிதயஸூரிகளைச சொல லக் கடவன. இயற்கையாகவே இப்படி யுள்ளவர்கள் நித்யஸுரி களே யாவர். இரண்டாமடியில் 'த்வதாங்கூல்யைகரஸை: என்பதே பெரியவாச்சான்பிள்ளைக்கும் தேசிகனுக்கும் பாடம். கூல்ய” என்ற பாடமும் உண்டென்பர் ஸதா - எப்போதும் என்று பிரிப்பது, விசேஷ்யநிரத்தேசம் நிதயஸுரிகளென்ன வேண்டுமிடத்து " ஸசிவை: ” என்றது-ஸ்ரீவைகுண் வைகுண்டநாதனாகிற சக்ரவர்த்திக்கு நித்யஸூரிகள் மந்த்ரிகளாக வுள்ளவர் என்ற கருத் தைக் காட்டுதற்காம் இங்கே பெரியவாச்சான்பிள்ளை அழகாக அருளிச செய்யும் ஸ்ரீஸூக்தி -- "(ஸசிவை:) “ (ஸசிவை:) வாத்ஸல்யத்தாலே அவன் முறையழியப பரிமாற நினைத்தாலும் அவனை முறை யுணர்ததி அடிமை செய்யுமவர்கள் ; நீதி வானவரிறே. ஆச்ரிதர க்ஷணத்திலே தேவரை ப்ரேரிக்கு மவர்களென்னவுமாம். என்று யதோசிதம் நிஷேவ்யமாணம்= அவரவர்களுடைய அதிகாரத் ('ஸதாது 22 ·வீணாண க்ஷத் பலவகை ஸம் களாலும் பாவம் ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 11. 109 திற்குத் தகுதியாகவும், உன்னுடைய திருவுள்ளத்திற்குத் தகுதி யாகவும் , ஸமயங்களுக்குக் தகுதியாகவும் பணிசெய்கிறார்க ளென்கை (சங) கவ வ - நா நா சலலாவ நிஹா ஆவஜயா 3 =மவிய ஓயா | வதி வவராசிகாயைா ஆஹஷயது0 2 Uo. ஹைாஹுஜழ!! அபூர்வ நாநா ரஸபாவ நிர்ப்பர ப்ரபத்தயா முக்த்தவிதக்த்த லீலயா க்ஷணாணுவத் Vட்த பராதிகாலயா ப்ரஹர்ஷயந்தம் மஹிஷீம் மஹாபுஜம் (சச) விலக்ஷணங்களான அபூர்வ முக்த விதக்த மிகவுமழகிய நாநாரஸ பாவ லீலயா லீலையினாலே களாலும் நெருக் நிர்ப்பர ப்ரபத பெரிய பிராட்டி தயா , விடாது மUo தொடாந்து நடப்பதாய் ப்ரஹர்ஷய ஸந்தோஷப் ஒரு க்ஷணப தம ? படுததா நிற்கிற, பொழுதில் எக க்ஷண அணுவத் தேசம் போலே விசாலமான புஜங் க்ஷிப்த பர ஆதி (விவைாகக்) மஹா புஜம் களை யுடையனா கழிககப்பட்ட யிருக்கிற. காலங்களை யுடையதான * * *- (கவவ-நா நாராவ.) இப்படிப்பட்ட எம் பெருமான் எல்லா வியாபாரங்களிலும் பிராட்டியோடு ஸமரஸனா யிருக்கும்படியைப் பேசுவது இந்த ச்லோகம் கீழே ஙஎ, ஙஅ, ஙகூச்லோகங்களில்) பிராட்டியோடுள்ள சேர்த்தியழகுமாத்தி ரமே அநுஸந்திக்கப்பட்டது இதில், அப்பிராட்டியை உகப்பிக் கும் பரிசு சொல்லுகிறதென்று வாசி காண்க. (8ும வியா 8Uo ஆஹஷயது.) அந்தந்த அவஸ்தைகளுக்குத் தகுதியாக அழகாயும் நிபுணமாயும் செய்யப் குண டை யாரை காலயா ·; யில. 110 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 44. படுகிற லீலையினாலே பிராட்டியை மிகவும் உகப்பிக்கின்ற உன்னை எப்போது ஸேவிக்கப் போகிறேன் ? அந்த லீலை இன்ன மும் எப்படிப்பட்ட தென்னில்; சவ வ-நா நாரல வாவ நிலா ஆவடியா.) காந்தர்வ வேதத்தில் காட்டப்பட்டிருக்கின்ற வீரம் ச்ருங்காரம் முதலிய ரஸங்களும், உதஸாஹம் முதலிய ஜாவங்க ளும் ஒவ்வொரு க்ஷணந்தோறும் முன்பு கண்டறியாதவைபோலே புதிது புதிதாக விளைகின் றன வாம் ; அப்படிப்பட்ட பலவகை ரஸங்களாலும் (ஹா) பாவங்களாலும் மேன் மேலும் தொடர்ச்சி யாகச் செல்லுகின்ற தாம எம்பெருமானது லீலை. இன்னமும் எப்படிப்பட்டதென்னில்; (க்ஷணாணுவத் க்ஷிப்த பராதிகாலயா) பிரமனுடைய ஆயுட்பிரமாண காலத்திற்குப் 'பரம்' என்று பெயர்; அதில் பாதியளவான காலத்திற்குப் 'பரார்த்தம் என்று பெயா ; இப்படிப்பட்ட மிகப் பெரிய பெரிய காலங்களெல் லாம் சிறிய நொடிப்பொழுதுபோல் கழிகின்றனவாம் அந்த லீலை (< சுவித உதயானா ராதி-ரெவ வாணீக= அ விதித கதயாமா ராத்ரிரேவ வயரம்ஹீ என்று உத்தரராம சரித நாடகத்தில் சொன்னதை ஒரு போலியாக இங்கு ஸ்மரிப்பது. எம்பெருமான் ஆச்சரியமாக லீலா ரஸஙகளை அநுபவிப்பிக்கத் தொடங்கிவிட்டால் பல்கோடி நூறாயிரம் ஸம்வத்ஸரங்கள் அவ லீலையாகக் கழிந்துபோம் என்றவாறு. மஹாபுஜம் என்ற விசேஷணததின் தாத்பர்யத்தைப் பெரிய வாசசான் பிள்ளை விவரித்தருளுமழகு நோக்கத்தக்கது. அதாவது எம்பெருமான், கீழ்ச் சொன்ன லீலா ரஸங்களால் மாத்திரம் பிராட் டியை உகப்பிக்குமவனல்லன் ; ''அணிமானத் தடவரைத் தோள்'' என்னப்பட்ட மஹத்தான திருத்தோள்களாலும் அணைத்து உகப்பிக்குமவன் ; ஸ்வரூப குணங்களிற் காட்டிலும் ரூபகுணமிறே இனியதாயிருப்பது. என்று தாத்பர்ய மருளிச் செய்வர். இரண்டாமடியில், “ப்ரபுத்தயா” என்றே பலரும் ஓதுவர்களே லும் அப்பாடம் பெரியவாச்சான்பிள்ளை வியாக்கியான ததிற்கும் தேசிக பாஷ்யத்திறகும் இணங்கியதன்று ; ப்ரபத்தயா என்றே ஒதுக. (சச ) ; ...

·ளவ ந பக பாவ லாவணய பாவமாக (60 லாவணயம் ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 45. 111 கவி) வாத நிதயள ஈஷாவஜாவண) உயாரேதொடியிழ பய ரிய யா வசதஜெெநக ஜீவிதம் Maw-32வதவயி - கலகம் அசிந்த்ய திவ்யாத்புத நித்யயௌவா ஸ்வபாவலாவண்ய மயாம்ருதோததிம் ச்ரியச்ச்ரியம் பக்து தஜநைக ஜீவிதம் ஸமர்த்த மாபத்ஸக மர்த்தி கல்பகம் (சரு) சிநதைக்கு எட் கதஜக ஏக பக தஜநங்களுக்கு டாததாய திவ்ய ஜீவிதம் ) நற்சீவனாய் மாய் ஆசசரிய அசிந்த்ய திவ்ய மாய நிதயமாயி ஸமாத்தம ஸாவ சக்தனாய் அத்புத நிதய யௌவந ஸ்வ ருககிற யௌவ நததை ஸ்வ ஆபத்துக்களிலே ஆபதஸகம வந்து உதவுமவ மயஅமருத உத திம வுடைய னாய் யாசிப்பவாகளுக் நிறைந்த அமுதக்கடலாய அரததி குக் கலபவருக்ஷ மென்னத் கல்பகம தகுந்தவனா (யிருக்கிற * * * -(கவி.த) வாத.) '' விராஜமா கோஜவல ” என்கிற முப்பத்திரண்டாம் சலோகம் தொடங்கி எம்பெருமானுக்கு விசேஷணங்களையே வரிசையாக அடுக்கி வருகிறாரே; அந்த விசே ஷண ஸங்கீர்த்தநம் இந்த சலோகத்தோடு முற்றுப் பெறுகின்றது. கீழ் சலோகங்களில் தனித்தனியே ப்ரஸ்தாவிக்கப்பட்ட திவ்ய மங்கள விக்ரஹகுணம், திவ்யாத்மகுணம் எல்லாவற்றையும் ஒன்று சேர்த்து அநுபவிக்கிறாரி தில வாக்குக்கும் நெஞ்சுக்கும் விஷயம் பமாகாதபடி அபரிச்சிந்நமான போக்யதையை யுடையதாய் அப்ராக்ருதமாய் ஆசசாயமாய் எப் போதும் ஒருபடிப்பட்டிருக்குமதான யௌவநபருவத்தையே இயற் கையாகவுடையவனும், லாவண்ய மயமான அமுதக்கடல்போன் றவனும், - திருவுக்கும் திருவாகிய செல்வனும், ''உண்ணுஞ்சோறு பருகுநீர் தின்னும் வெற்றிலையு மெல்லாங் கண்ணன்” என்றிருக்கு சரிய: சரியம திருவுக்கும் திரு வாய ·112 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 45. மடியவாகடகு அப்படியே ஸகலவித ஜீவகமுமாயிருப்பவனும், (அல்லது) பக்த ஜந்துகளையே தனக்கு உயிர் நிலையாகவுடையவ னும், " ஆற்ற நலல வகை காட்டுமம்மானை” என்கிறபடியே--நித்ய ஸூரிகள நுபவிக்க உரிய போகங்களை நிதய ஸம்ஸாரிகளுக்கும் பொறுக்கப் பொறுக்க அநுபவிப்பிக்கவல்ல ஸமர்த்தனும், ஆபத் காலங்களிலே வந்து உதவுமவனும், வேண்டுவார்க்கு வேண்டினபடி கொடுத்தருள்பவனுமான உன்னை எனறைக்கு அநுபவிக்கப்போகி றேன் மேல சலோகத்தோடேகூடிய பொருள் படக் எனறு கடவது. << ஈவித) ல ரய ஸமாஸம் ப சோபை ; UT விவா த நிதயளவ நஜஹாவரா லௌ ஞாவணயோரே தொஉயிர என்று விசேஷணோபயபத காமதா பண்ணுதல நனறு லாவண்யமயாம்ருதோததியை விசேஷ்யமாகக கொண்டு, யௌவநஸ்வபாவத்வத்தை அதற்கு விசேஷணமாக்கி யுரைத்தருளினர் தூபபுலம்மான். லாவண்யமாவது - ஸமுதாய நீரோட்டம் எ உன் கள். மிகவும் ருதுவாயும் கணகளுக்கு ஆந்தத்தைக் கொடுக்க வல்லதாயுமுள்ள கங்குகரையற்ற தேஜஸ்ஸை லாவண்யமென்பர் கள். இப்படிப்பட்ட லாவண்யமயமான அமுதக்கடலாகவே எம் பெருமான் உபசரிக்கப்பட்டனன் 1. குழுமித் தேவா குழாங்கள் கை தொழச, சோதி வெள்ளத்தினுள்ளே எழுவதோருரு என்ற ஆழ்வாரருளிச் செயலை இங்கு நோக்குக் ஆக , முப்பத்திரண்டாம் ச்லோகம் முதல் இவ்வளவும் பல சேஷணங்களினால் பாமபதநாதனை வருணித்தாராயிற்று இவ்வி சேஷணங்களுக்கு உரிய விசேஷ்ய பதமும் மற்றும் க்ரியா பதம் முதலியவைகளும் அடுத்த ச்லோகத்தில் உள்ளன. (சந) 33 - வனஜெவா நவரது நிரதா வாத நிசெஷ நொரயாதா | கஉாஹஜெகாதி கநி ஆஹஷயிஷாஜி வபநாயஜீவித, || 1. திருவாய் மொழி 5-5-10. தகிகா 8 ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 46 113 பகவந்த மேவாநுசரந் நிரந்தரம் ப்ரசாந்த நிச்சேஷ மநோரதாந்தர கதாஹ மைகாந்திகநித்ய கிங்கர ப்ரஹாஷயிஷ்யாமி ஸநாத ஜீவித (சசு) நித்ய நியத கைவ ஐகாந்திக நிதய பவந்த மேவ கரியத்தை உனனையே கிங்கர: யுடையனாய் நிரந்தரம் இடைவிடாமல் நாதனோடு கூடிய பின் தொடர்ந்து ஸநாத ஜீவித உயிரையுடைய கொண்டு னாய் ப்ரசாந்த வேறு எவ்வித (எப்போது திரு நிசசேஷ மான ஆசையும் கதா பாஹாஷ வுள்ளத்தை மநோரதாந்தர: அற்றவனாய் யிஷ்யாமி உகப்பிக்கப் போகிறேன். அஹம் நான் அதுசார் * ---(ஊவதலெவ.) கீழ்ச சொன்ன ஸ்வரூபரூபகுண விபூதிகளால பரிபூரணனாய நித்ய விபூதியிலே குறையின்றி யெழுந் தருளியிருப்பவனானவுனனை நித்யாநுபவம் பண்ணி, உன் திருவுள் ளத்திலிருந்த வருத்தத்தைத் தீர்த்து மகிழ்விப்பது என்றைக்கோ? என்கிறாா இடைவிடாமல் உன்னையே சூழ்ந்து கொண்டும், நீ தவிர மற்ற விஷயங்களில் நசைகளை அடியோடு ஒழித்துவிட்டும், சாச் வதமான கைங்கரியத்தைச் செய்து கொண்டும், அதனாலேயே பரம ப்ரயோஜத்தைப் பெற்றிருக்கும் ஸத்தையையுடைய டையனாய் என் றைக்கு உன்னை நான் உகப்பிக்கப் போகிறேன். ' " எற்றைக்கும் ஏழேழ்பிறவிக்கும் உன்றன் னோடுற்றோமேயாவோம் னக்கே நாமாட் செய்வோம் மற்றை நங்காமங்கள் மாற்று” என்று ஆண் டாளருளிச செயததைப பெரும்பாலும் இந்த சலோகத்தால் மொழி பெயர்த்தாராயிருக்கிறது. நிரந்தரம் அநுசரந் என்றது--'' சென் றால குடையாம் இருந் தால் சிங்காசனமாம், மரவடியாம் என்றாற் போலே இடைவிடாது அந்தந்த ஸமயங்களுக்குத் தகுதியான கைங்கரியங் களைச்செய்துகொண்டு என்றபடி ''மற்றை நங்காமங்கள் மாற்று” என்ற பாசுரமே இதில் இரண்டாமடியாகப் பரிணமித்திராநின் றது. 15 உன நின் றால ·P அலல 114 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 4:6 ஐகாந்திகநித்ய கிங்கரா ஒரு வஸ் துவிலேயே நியதமாக இருக் குமது ஐகாந்திக மெனப்படும். ஸநாதஜீவித = அப்படிப்பட்ட நிதய கைங்கர்யம் செய்பவனாக என்னை ஆக்கினாலொழிய என்னு டைய ஸத்தை பயன் பெறமாட்டாது என்பது கருத்து. இந்நிலத் திலும் என் உயிர் உன்னை நாதனாகப் பற்றியிருந்தாலும் உன்னால் பேணிக்கப்பட் டிருக்கிறேனாகையால அநாதன போல இருக்கி றேன் ; இந்த தீஸை திதி உன் னுடைய ஸ நகலபத்தினால தவிருவது எப்போதோ ? இந்த சலோகத்தில் ஒரு ஸதஸம்பரதாயார்த்தம் சிக்ஷிதமா கிறபடியை நோக்க வேணும். எம்பெருமானைப் பெறுவது சேதந னுக்குப் புருஷார்த்தமா சேதநனைப்பெறுவது எம்பெரு மானுக்குப் புருஷார்த்தமா? என்று கேள்வி வந்தால், அவாப்த ஸமஸ்தகாமனால் எம்பெருமானுக்குப் புதிதாக ஒரு லாபம் சொல லலாமோ ? சேதந லாபம் எம்பெருமானுக்குப் புருஷார்த்தமன்று; ஈச்வரலாபமே சேதநனுக்குப் புருஷார்த்தம் என்பர் சில ஸம்பரதா யஸ்தர் அங்ஙனன்றிக்கே , சேததவஸ்துவைப் பெறுதல் எம்பெரு மானுக்கே புருஷார்த்தம என்பது இதில் ப்ரஹர்ஷயிஷ்யாமி என்ற சொற போக்கிலே காட்டப்படுமழகு பாரீர் ''உன்னை அனுபவித்து நான் எப்போது ஸந்தோஷிக்கப் போகிறேன் " என்னாமல், “எப போது உன்னை ஸந்துஷ்டனாகச் செய்யப்போகிறேன் ” என்றே இங்குச் சொல்லிற்று சேதந லாபத்தால் எம்பெருமான் திருவுள ளமிறே உகப்பது அதனாலுணடாகும் உகப்பேயிறே இவனுக் குள்ளது. எம்பெருமானாரும் இந்த ஸ்வாரஸ்யத்தைத் திருவுள்ளம் பற்றியே ஸ்ரீபாஷ்யஸமாபதியில் " நவ வாஷ வத) சு.தயவிய. நா நி நீ வா க்ஷாவிலாவத- யிஷ தி” என்று அருளிச செயதார். “தோ நி ந லா அழகு அறிவீரோ? '' பனனியுரைக் குங்காற பாரதமாம் (சசு) Jுவி வி_நீத0 நிஉயo gr2@ ஜ• வாஷ யொஹ யொழிவய்ாழ மணெ): | வியி பவ வ நகாெெவ.) து25) To தவ வரி ஜ.நஹாவ காயெகாவேரத!' லகம் 1 என்ற வ ·வாகான அசுசிம் நீர் தயம் 1 மான - போலன்றோ ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரத் நம். 17 115 திகசுசி மவிநிதம் நித்தயம் மாமலஜஜம் பரமபுருஷ யோஹம் யோகிவர்யாக்ரகண்யை விதிசிவ ஸநகாத்யைர் த்யாது மத்பந்ததூரம் தவ பரிஜகபாவம் காமயே காமவ்ருத்த.. சஎ) பரமபுருஷ புருவோத்தமனே சவபரிஜக உமது பரிசாரக்க பாவம் மனம் போனபடி காமவ்ருத்த நடக்கிற காமயே விரும்புகின ய: அஹம் யாவனொரு நான. ரேனோ யோகி சரேவடா யோகிவாய (தம அப்படிப்பட்ட களுள் சிறந்த அகரகண்யை அபா சுத்தனும் பிரமன் சிவன் ஸந விதி சிவ ஸநக அவிநீதம் வணக்கமற்றவனும் கா முதலான ஆதயைக் -க்கமற்றவனும் வாகளாலும் நெஞ்சால் நினைப் வெட்கமற்றவனு அலஜ்ஜம தயாதும் பதற்கும மாம் என்னை அத்யந்த தூம் மிகவும் எட்டாத தி நிந்திக்க வேணும் -(JUுவி..) கீழ்ப் பல சலோகங்களினால் பரம புருஷனுடைய பெருமைகளை வருணித்துக ணித்துக் கொண்டே கொண்டே வந்து அப்படிப்பட்டவன் விஷயத்திலே நிதய கைங்கர்யம் பண்ணப் பெற வேணுமென்று கீழ் சலோகத்தில் ப்ரார்த்தித்து நின்றார் அதில், ''பவந்தம் " (உன்னை) என்கிற பதம் அநுஸந்திக்கும் அப்பரமபுருஷனுடைய எல்லையற்ற உயாநலங்களும், அஹம் (நான்) என்கிற பதம் அநுஸந்திக்கும் போது தம்முடைய எல்லையற்ற தாழ்வுகளும் ஆளவந்தார் தமக்கு நினைவுக்கு வந்தன. வரவே, 1. '' அம்மானாழிப்பிரானவன் எவ்விடத்தான? யானார் ?" என்றாற் போலே திருவுள்ளத்திலேபட்டு, உத்தமோத்தமனான அவன் எங்கே', அதமாதமனான நான் எங்கே '; தேவர்களுக்கு மஹான்களுக்கு அாஹமான அவனுடைய கைங்கரிய ததை நாயி னேன் விரும்புவது '; மதிகெட்டுப்போய் இப்படியும் விரும்ப லாமோ!; ஸம்ஸார நாற்றமே அறியாத நித்யஸூரிகள் ஆசைப்பட 1. திருவாய்மொழி 5-1- 7. - தான போது ப ·116 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 47. -- யவனான வேண்டுவதான நித்ய கைங்கர்யத்தை நித்ய ஸம்ஸாரியான நான் ஆசைப்படுவதானது ராஜபோக்யமான அன்னத்திலே விஷத்தைக் கலப்பது போலாகுமானறோ; ஹா ஹா என்ன ஸாஹஸமான காரி யம் செய்யத் துணிந்தோம் என்று தமமைத் தாமே வெறுத்துக கொளளுகிறார் அசுசிம், அவிநீதம், நிர்த்தயம், அலஜ்ஜம் என்கிற நான்கு விசேஷணங்களால் தம்முடைய புன்மையைப் பேசுகிறார் - பொய்ந் நின்ற ஞானமும் பொலலா வொழுககு மழுக்குடம்புமாயிருப பவன் நான் ; 5ல் ஞானமும் நல்ல வொழுக்கமும் உண்டாகும படி ஆசார்யர்கள் பக்கலிலே சிக்ஷை பெறாதவன் நான் ; அமு தத்கை விஷத்தாலே கெடுகக நினைக்கும் கல் நெஞ்சரைப்போலே * அமுதிலுமாற்ற இனியனாய் ஆராவமுதாயிருக்கிற வுன்னை ஸ்வ ஸம்பந்தமாகிற விஷத்தாலே கெடுக்கப்பார்த்த கல்நெஞ்சன் நான; ஸார்வபௌமனான மஹாராஜனைச சாணிதட்டும் குறத்தி விரும்புமாபோலே * உயர்வ வறவுயர்நலமுடைய அயர்வறுமம் ரர்கள திபதியை நாம் விரும்பினோமேயென்று வெட்கப்படவுந் தெரி யாதவன் நான் ; இப்படிப்பட்ட என்னை < சீச் சீ' என்று எலலா ரும் நிந்திக்கவேணுமென்கிறாா முதலடியில ஏன் நிந்திக்கவேணு மென்றால், அதற்குக் காரணமருளிச் செய்கிறார் மற்ற மூன்றடி களால், மேலானவாகளினும் மேற்பட்ட புருஷோத்தமனே!, யோகி ச்ரேஷ்டர்களில் முன்னே எண்ணத்தக்கவர்களான ப்ரஹ்மருத் ராதிகளென்ன, ஸநக ஸநந்தநா திகளென்ன இவர்களாலே நெஞ் சால் நினைப்பதற்கும் எட்டாத உனது சிறந்த கைங்கர்யத்தைத் தான்தோன் றியான நான் ஆசைப்படுகிறேனன்றோ; ஆகையாலே நான் நிந்தைக்கு உரியேன் என்றாராயிற்று, நித்யஸூரிகளிற் காட்டிலும் உத்தமாதிகாரியான ஆளவந் தார் தாம் இப்படியருளிச் செய்தது மஹா நீசர்களான அஸ்மதாதி களின் அநுஸந்தானத்திற்காக. ' திருமாற்கு யாமார் வணக்க மார் ஏபாவம்! நன்னெஞ்சே', நாமாமிகவுடையோம் நாழ்” (பெரிய திருவாந்தாதி-10.) என்றார் நம்மாழ்வாரும். பகவத் ஸந்நிதியிலே புகுந்தால், எம்பெருமானுக்குள்ள உத்கர்ஷங்களையும் ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 17. 117 நமக்குள்ள அபகாஷங்களையும் ஆராயந்து இப்படி அ நுஸந்திக்க வேணு மென்கிற சாஸ்த்ராரத்தம் காட்டுகிறபடி மல-ஜேந ஜாாரதி கொகஷT-DS ! செவ உெவவிறஹிதா காயொஹ-32காயெ ” என்றார் பட்டரும் ஸ்ரீரங்கராஜஸ் தவத்தில் நிற்க. இந்த ச்லோகத்தில் முதலடியில் நிர்த்தயம் என்ற பாடமே தொன்றுதொட்டுப் பெரியோாகள னுஸந் திப்பதும் ஆளவந்தார் அருளிச் செய்ததும் பெரிவாசசான்பிள்ளை வியாக்கியானித்தது மாம் நிர்த்தயம் என்றிருப்பதைவிட நிர்ப்பயம் என்றிருந்தால் நன்றாயிருக்குமென்றெண்ணிய தேசிகன் அப்படியே பாடத்தைத் திருத்தி பாஷ்யமிட்டருளினர் அவ்வளவோடு நில்லாமல், நிர்த் தயம் என்பது சிலருடைய பாடம் என்றெழுதி, அப்பாடத்தில் பெரியவாச்சான்பிள்ளை அருளிச்செய்த அர்த்தத்தைவிட வேறு வகையாக உரைத்தல் யுக்தம் என்றும் உரைத்தனர். தத்தை விஷத்தாலே தூஷித்தாற்போலே விலக்ஷணபோக்யமான பகவத் தத்வத்தைக் கண்ணற்று தூஷிக்கப்பார்த்த நிர்த்தயன்'' என்பது பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் பரமயோக்யமான வியாக்கி யான ஸக்தி இதன் ஸ்வாரஸ்யத்தை அறியகில்லாதே ரஸவிஹீந மான வேறொரு பொருளைச் சொல்லிவைத்தது ரஸிக்கோஷ்டீ பஹிஷ்டம். (சஎ) ( அம்ரு ... .. ... கவராய ஸஹஸ பஹல ஹாஜ நா வதித ஜீs ஷவாண வொஉரெ | தி மாணா மத ஹரே கரவயா கெவா தவமாத ர! அபராத ஸஹஸ்ர பாஜநம் பதிதம் பீமபவார்ணவோதரே அகதிம் சரணாகதம் ஹரே க்ருபயா கேவலமாத்ம ஸாத்குரு. (சவு) ·118 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 4S. ஹரே | ப்ரணதார்த்தி ஹானான பெருமானே 1, அகதிம் பலவகைப்பட்ட அபராத அபராதங்களுக ஸஹஸ்ர கொள்கல பாஜநம் குக வேறு கதி யற்றவனாயும சரணாகதனென்று பேரிட்டுக் சரணாகதம் கொண்டவ னாயுமிருககிற அடியேனை உனது திருவரு க்ருபயா ளொன்றையே கேவலம் கொண்டு திருவுள்ளம் ஆத்மஸாத குரு பற்றி யருள வேணும் . மாயும் பீம அர்ணவ உதரே பதிதம் (பயங்கரமான ஸம்ஸாரக கடலினுள்ளே விழுந்தவ னாயும் அவன் [கவராயவல ஹவாஜ ந] பகவத் கைங்கர்யத திற்குத் தாம் அயோக்யா என்று அகலப் பார்த்தார் கீழ் ச்லோகத்தில் அந்த கைங்கர்யத்தில் அளவற்ற ஆசையை வைத்துவிட்டபின் எங்ஙனே பின்வாங்க முடியும்? இரும்பையும் பொன்னாக்கவல்ல சக்தி எம்பெருமானுக்கு உண்டாகையாலே, நம் முடைய அயோகயதையைத் தவிர்த்து யோக்யதையை உண்டு பண்ணி அருகே சோத்துக்கொள்ளும்படியான சக்தி அவனுக்கு உண்டென்றும், நிர்ஹேதுக கருபையினால் தான அப்படி செய்தருள வேணுமென்றும் நிச்சயித்து , ஸ்வாமிங், பல்லாயிரம் பாவங்கள் நிறைந்தவனாயும் கொடிதான ஸம்ஸாரக் கடலினுள் விழுந்து துாங்குபவனாயும் எவ்விதமான உபாயமும் அற்றவனாயும் சரணாகதனாயுமிருககிற அடியேனை தேவரீருடைய க்ருபை யொன் றையேகொண்டு கைங்கர்யத்திற்கு ஆளாக்கிக் கொளள வேணு மென்று பரார்த்தித்தாராயிற்று. இதில், விசேஷணங்களை மாத்திரம் அருளிச செய்தாரே தவிர, விசேஷ்யமான தம்மை மாம் என்கிற ஒரு சொல்லாலே குறிப்பிடவில்லை ; கீழ்ச் லோகத்திலே தம்மை வெறுத்துக்கொண் டாராகையால அப்படி வெறுப்புக்கு இடமாயும் நிந்தைக்கு யோக்ய மாயுமிருக்கிற தம்மை மாம் என்று சுட்டிக் காட்டிக்கொள்ள மில்லை போலும். பகவத் ஸநநிதிகளிலே புகும்போது இந்த ச்லோகமும் அநு ஸந்திக்கப் பாங்கானது. (சஅ) மன ·ப நினறும் - ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 49. 119 கவிவெகவ நாய) PG] வஹுயா வனத 2 வவஷினி! உறவது வருெ வய ஜூ த0 வா', வவொகயாத அவிவேக கநாந்த கிங் முகே பஹ -- தா ஸந்தத துக்க வாஷிணி பகவந் பவதுாத்திநே பத ஸ்கலிதம் மா மவலோக யாச்யுத (சக) அடியாரைக் கை ஸம்ஸாரமாகிற பகவங் அசயுத் விடாத எம தூர்ததிந்ததில் பெருமானே, அவிவேகமாகிற மேகங்களினால நல்வழியில அவிவேக கந் அந்த இருண்டு கிடக் | திகமுகே கிற திசைகளை யுடையதும் ஸ்கலிதம் தப்பியிருக்கிற பஹுதா தமாக இடைவிடாமல் மாம் ஸநத்த பெருகுகினற துக்கங்களை வா வர்ஷிணி ஷித்துக்கொண கடாக்ஷித்தருள டிருப்பதுமான வேணும். --(சுவிவெக.) உன்னுடைய கடாக்ஷமே அடியேனு டைய உஜஜீவனத்துக்கு ஹேதுவென்கிறார் ''ஜெவநெU ஓ-_நO '” என்ற அமரகோசத்தின்படி மப்பு மூடின தினத்திற்கு துர்த்திநமென்று பெயா; இங்கு ஸம்ஸாரத்தை இங்கு ஸம்ஸாரத்தை துாததிகமாக ரூபிக்கிறார் துத்திநம் எப்படி யிருக்குமென்றால், மேகங்களால் மூடப்பட்டு இருள் நிறைந்து திசைகள் தோனறப் பெறாமலி திருக் கும். அஜஞாநமாகிற மேகத்திரளாலே இருள மூடி நல்வழி தீவழி தெரியப பெறாமலிருக்குமிறே ஸம்ஸாரமும் இன்னமும் இடை விடாது ஜலதாரையின் வாஷத்தை யுடைபதாயிருக்கும் துர்த்தி நம் ; ஸம்ஸாரமும் 1 "நண்ணாதார் முறுவலிப்ப நலலுற்றார் கரைந் தேங்க, எண்ணாராத் துயாவிளைக்கு மிவையென்ன உலகியற்கை 1. திருவாய மொழி 4-9-1. பலவித அடியேனை துக்க அவலோகய * 4 * 133 ·11 120 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 50. என்றபடி பலவகைப்பட்ட துக்கங்களை வர்ஷியாநிற்கும். ஆக இவ வகைகளாலே துர்த்திநமென்னத்தக்க ஸம்ஸாரத்திலே வழி தப்பித் துவள்கின்ற அடியேனைக் கடாக்ஷித்தருளவேணு மென்றாராயிற்று. அவிவேகமாவது ஆராய்ச்சியில்லாமை ; தேஹத்திற் காட்டில ஆத்மா வேறுபட்டது என்கிற ஞானமும், இது விடத் தக்கது, இதுபற்றத் தக்கது என்கிற ஞானமும் முதலானவை இல்லாமை வயல் ஓலி 50='' பாவியேன் பல காலம் வழி திகைத்து அலமரு கின்றேன் ” என்ற ஆழ்வா ரருளிசசெயலை நினைக்க (சசு) ந ஷா வாஜாய - ஜெவ ஜெ Jணு விதைாவரு கொடி, த/ யதி செ நஉயிஷ வெடத்த: உய நீய ஜீவ நாய நவ நம்ருஷா பரமார்த்த மேவ மே ச்ருணு விஜ்ஞாபா மேகமக்ரத யதி மே ந தயிஷ்யஸே தத: தயநீய ஸ்தவ நாத துர்லப் (ரு) எம்பெருமானே 1, ந தயிஷ்யஸே யதி பொயயன்றிக்கே 5 ம்ருஷா செய்யாயாகில் பரமார்த்தம உணமையாகவே அடியேன் யிருக்கிற தத: கை தப்பிப் போனபின்பு மே ஏகம விஜ அடியேனது ஒரு ஞாபநம் விண்ணப்பத்தை உனக்கு அக்ரத: முந்துற முன்னம் தயநீய: அருள் செய்யத தகுந்தவன் ச்ருணு கேட்டருள் ; கிடைக்க அடியேனுக்கு துாலப்: மாட்டான். * * * [நரஷா) " இமையோர் தலைவா! மெய்ந்நின்று கேட்டருளாய் அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே” என்ற ஆழ் வார் ஸ்ரீஸுக்தியை இதில் முன்னடிகளாலே மொழி பெயர்த்தா ராயிருக்கிறது. எனக்கு தேவர்ருடைய திருவருள் தவிர வேறு புக லில்லா தாப்போலே தேவரீர்க்கும் என்னைத் தவிர்த்து வேறொரு நாத அருள் எவ தவ மே ·- ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 51. 121 வன் தபை பண்ணத்தக்கவன் கிடைக்கமாட்டான் ; கொள்வார் தேட்டமான க்ருபைக கு என்னைப் பாத்திரமாக்காவிடில வேறு பாத்திரம் கிடைபபரிது ; ஆகையா லே இழக்க வேண்டா என்கிறா அவச்யம் அடியேன மீது அருள் புரிய வேணுமென்பதை ஒரு சமத் காரமாகச் சொனனபடி (ந) தஉஹ கூடாதெந நாயவாந் 8-தெ வ உய நீயவாதவ விய நிஜி- த ெதய உறவது வானய ஜால ஜீஹவ தத் விதி நிர்மிதம , தெய்வ வசத்தாலே ஏதம் அக்வயம் {இந்த லம்பக் பாலய ததஹம் த்வத்ருதே ந நாதவாந் மத்ருதே த்வம் தயநீயவாங் நச விதிநிர்மித மேததந்வயம் பகவந் பாலய மாஸ்ம ஜீஹப் (டூக) பகவந் எம்பெருமானே !, அருள் கொள்பவ ஆகையினாலே ந தயநீயவாந் னாக உடையை யல்லை ; அஹம் அடியேன் உன்னைத தவிர த்வத் ருதே (வேறொருவனை வாய்ந்த ந நாதவாந் நாதனாக உடையே னல்லேன் ; தததை தவம ச நீயும காப்பாற்றிக்கொள்; விடுவிக்க மத் ருதே என்னைத் தவிர மா ஸ்ம ஜீஹப: வேணடா. (வேறொருவனை) -(தஹ தஉரதெ.) கீழ் சலோகத்தில அடியேன் செயத விண் ணப்பம் உணமையா கையினாலே', ஸr வசகதனயப் பரம காருணிகனான உன்னைத் தவிர்த்து வேறொரு நாதன் எனக்கில்லை; உனக்கும் என்னைத் தவிாதது வேறொருவன் இரங்குவதற்கு இலக் காகக்கிடைக்கமாட்டான் எண்ணிறந்த குற்றங்களைச் செய்து அள வற்ற துன்பங்களை யநுபவிப்பவனன றோ தயைக்கு விஷயமாகக் கூடியவன் ; அப்படிப்பட்டவன் என்னிற் காட்டில் வேறொரு மருவன் ங்குமிலனாகையால் இப்படிப்பட்ட என்னைவிட்டால உனக்கு 16 ·122 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 51. ? வேறொரு தயநீயன கிடைக்கவே மாட்டானென்பது திண்ணம். நம் ருவாக்கும் பரஸ்பரம் இப்படிப்பட்டதொரு இப்படிப்பட்டதொரு ஸம்பந்தமுள்ள தென்பதை அலபஜஞனான நான் உனக்கு அறிவிக்கவும் வேணுமோ? நீ தான் ஸா வஜ்ஞனான பகவானன் றோ விதி பகவானன் றோ விதிவசமாக வாய்த்திருக் கிற அந்த ரஷ்ய ரக்ஷகபாவ ஸம்பந்தத்தை நீதானே கைவிடாது காத்துக்கொள்ள வேணும் ; இதனை இழக்க வேண்டா என்று ஒரு சமத்காரமாக அருளிச செய்கிறாராயிற்று விதிநிர்மிதம் என்ற விடதது விதியாவது யாது? எம் பெரு மானைக் காட்டிலும் விதியென்று வேறொரு வஸ்து உண்டோ என்று கேளவி பிறக்கக்கூடும்; ஏதோவொரு ஸுக்ருத விசேஷ மடியாக ஒருகால ல நேரும் பகவதக்ருபையே இங் த விதியெனபபடு வது நம்மால பரிஹரிக்க முடியா ததை நாம் விதி யென்கிறோம் ; அப்படியே இந்த ஸம்பந்தமும் "உன்றன்னோடுற வேல் நமக்கு இங்கொழிக்க வொழியாது றபடி எம்பெருமானாலும் பரி ஹரிக்க வொண்ணாதது என்பதை விளக்குதற்காகவே விதி யென் னும் பதம் இங்குப் பிரயோகிக்கப்பட்ட தென்க ''ஏதமந்வயம்” என்றும் '' ஏத்தந்வயம் என்றும் பேதம் பொருள் ஒன்றே. மா ஸ்மஜீஹப் 'ஓஹாக் - த்யாகே' என்ற தாதுவி என்ற ரூபம் ணிசசில் ஹாபயதி என்றாகும் ; அது லுங்லகாரத்தில் ' அஜீஹபத' என்றாகும் ; மா என்று முன்னே வந்தமையால் " ந மாங்யோகே ” என்ற பாணிநி ஸுத்ரப்படி முதலிலுள்ள அ என்ற எழுத்து லோபித்து விட்டது மத்யம புருஷனாகையால் ஜீஹப என்று ரூபம் வித்திததது ஆகவே, மாஸ்ம ஜீஹப என்பதற்கு, * விடுவிக்க வேண்டா ' என்று பொருள தேறும் இந்த ஸம்பந் தத்தை நானவிட நினைததாலும் நீ விடுவிகக வொலணாது, தடுக்க வேணும் என்றபடி உரதெ, தஉரதெ என்ற விடங்களில் மத் என்பதும த்வத் என்பதும் தனிப்பதங்கள ; பஞ்சமீவிபக்தி (நிக) என் பாட வில் ஜஹாதி வவாதிஷ யொவி கொவிவா மாணதொவா நியயா தயாவிய ! தடிய தவ வாஉவஉயொ: சுஹெொவ யா வ 3-5 | ·123 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 52. வபுராதிஷ யோபி கோபிவா குணதோஸாரி யதாததாவித ததபம் தவ பாதபத்மயோ அஹமத்யைவ மயா ஸமர்ப்பித அஸாரி { நான) இருக்கக்கட் வேன் : (அவற் றில் ஒரு நிரப் பந்தமிலலை.) ஆகையினாவே இந்த ஆதமவஸ்து வபு; ஆதிவு / சரீ ரம முதலியவை ய: அபி க : அபிவா களுக்குள் ஏதாவ தொன்றாக வும் குணத்தினால் அயம் அஹம் - வானது உனனுடைய குணதம் யதாததாவித ஏதேனு மொரு படிப்பட்டவனா அத்ய ஏவ கவும் மயா களில் இப்பொழுதே என்னால் ஸமர்ப்பிக்கப்பட்ட தாயிற்று. ஸமர்ப்பித: { * * *- ம. [ராஷு] உனக்கும் எனக்கும் இருக்கிற ஸம்பந்தத்தைக் காத்துக்கொள்ள வேணுமென்று கீழ்ச்லோகத்தில் விஜஞாபித்த ஆ ளவந்தாரை நோக்கி எம்பெருமா என் 'உமக்கும் நமக்கும் நெடுநாளாகவே ஒரு விவாதமுண்டு ; நான் ' த்வம் மே' என்றால், நீர் < அஹம் மே ' என்பவரன் றோ; அந்த விவாதம் இன் னமும் ஒழிந்தபாடில்லை ; அப்படியிருக்க உமது - பொறிபுறம் பூசின பாசுரத்திற்கு நாம் என்ன காரியம் செய்யக்கூடும்' என்று திருவுள் ளமாயிருக்க, அந்த விவாதம் தமக்கு இல்லையென்பதைக் காட்ட ட்ட ஆத்மஸமர்ப்பணம் பண்ணின படியை அருளிசசெய்கிறார் இதில். ஆத்மாவைப் பற்றிப் பலர் பலவகையாகச் சொல்லுவர்கள் ; தேஹமே ஆத்மா என்பர் சிலர் ; மற்றுஞ் சிலர் இந்திரியமே ஆத்மா என்பர் ; வேறே சிலர் அந்த கரணமே ஆத்மா என்பா ; t ஹ்ருதயத்தில் விசவாஸம் ஒன்றுமில்லாமல் மேலெழுந்தவாரியாகச் சொல்லுகிற வார்ததை என்கை.

·124 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ராக் நம். 52. எ பராணமே ஆத்மா என்பர் சிலர் ; புத்தியே ஆதமா என்பர் மற்றை யோர் ; இவை ஒன்றுமல்ல ; இவற்றிற்காட்டில் அஹமர்த்தமான ஆத்மா வேறுபட்ட வஸ்து என்பதை இவர் தாம் ஸித்தித்ரயமென் னும் திவ்யக்ரந்தத்திலே நிலைநாட்டி யிருந்தாலும் இங்கே அந்த விசாரம் வைத்துக்கொள்ளாமல், ஆத்மா என்பது தேஹம் முத லானவற்றுள் துவாக இருந்தாலுமிருக்கட்டும் என்று சரக்கறச சொல்லுகிறார்; ஏ துக்காகவென்னில ; ஆத்மாவுக்கு சேஷத்வ ஸ்தாபநமொன்றே முக்கியம் என்கிற தறகால நோக்கத்தை வெளி யிடுதற்காக (<யொ ஹஸி லலங் யஜெ என்று வேதபுரு ஷனும் சொலலிவைத்தான் ; ' நான் எவனாகிலுமாகிறேன் ; தேஹ மாகவோ இந்தரியமாகவோ மற்றும் ஏதேனுமாகவோ அஹமர்த்த மாகவோ உண்மையில் எவனாக இருக்கிறேனோ அவனாக வேயிருந்து கொண்டு பகவானை ஆராதிக்கிறேன் ' என்பது அந்த வேதவாக்கி யத்தின் பொருள். அப்படியே இவரும் அருளிச் செய்கிறார். குணத யதாததாவித அஸாநி = ஆத்மா அணுவா ஸர்வவ்யா பியா? நித்ய வஸ்துவா நசவரவஸதுவா ? ஏகரூபனா பரிணாமியா ? அஜஞனா என்றிப்படி ஆத்மகுணங்களில் விப்ரதிபத்திகளுண்டு ; இது தன்னிலும் இப்போது நிஷ்கர்ஷிக்கப் புகுகின் றிலேன் என்கிறாா எம்பெருமானே! உனது திருவுள் ளத்தால் இவ்வாத்ம வஸ்து எப்படிப்பட்ட ஸ்வரூபஸ்வபாவங் களை யுடையதாகக் கொள்ளப்படுகிறதோ அப்படிப்பட்ட ஸ்வ வரூப ஸ்வபாவ விசிஷ்டமாகவேயுள்ள இவ்வஸ்து திருவடி களில் அடியேனால் ஸமர்ப்பிக்கப்பட்ட தாயிற்றுக்காண் ராயிற்று. ஜ்ஞாநியா ? பலவகை உன் என்றா மூன்றாமடியின் முதலில தத் என்றது ஆகையினாலே யென்ற படி ; ஆத்மவஸ்துவை உனக்கு ஸமர்ப்பிக்கும் விஷயத்தில் ஆத்மா வின் ஸ்வரூபஸ்வபாவங்களை நிஷ்கர்ஷித்தாக வேண்டிய அவசிய மில்லாமையாலே யென்கை இங்கு ஆத்மாவைச் சொல்ல வேண்டு மிடத்து அஹம் என்றாராகையால், தேஹ இந்த்ரிய மநபராணாதி களில் விலக்ஷணனாய் அஹம்புத்தி போத்யனாயுள்ளவன் ஆத்மா என்கிற வித்தாந்தமும் வெளியிடப்பட்டதாயிற்று. (52) .

·125 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 33. 22 நாயே? ஜி யொல) ஹ ஸக த ெெவவ தாய்வ நியத ஜி.தி வவலய் : கயவா கிளு ஹவாயாதே! yo மம நாத யதஸ்தி யோஸ்ம்யஹம் ஸகலம் தத்தி தவைவ மாதவ நியத ஸ்வமிதி ப்ரபுத்ததீ அதவா கிந்து ஸமர்ப்பயாமி தே சரிய ஃபதியான மாதவ நாத நியதஸவம பெருமானே யாதொன்று மம அஸ்தி எனக்கு உரியதாக 1 இருக்கின்றதோ ப்ரபுத்ததீ: அஹம் நான் எப்படிப்பட்ட ய: அஸ்மி வனோ, ப்பாதும் உரி மைட்பட்டது என்று நன்றாகத்தெரிந்து கொண்ட அடியேன் உனக்கு எதை தத் ஸகலம் அது எல்லாம் தவ எவ உனக ஸமர்ப்பயாமி ஸமர்ப்பிப்பேன்? A --[82 நாய) கீழ்ச்லோகத்தில் அஹமத்யைவ மயா ஸமர்ப்பித, என்று சொன்னதைத் தாமே மறுபடியும் ஆராய்ந் தார்; ' ஐயோ ! என்ன சொன்றேம் என்ன சொன்னோமா' என்று நடுங்கி, அதற்கு அநுதபிக்கின்றமை தோன்ற இந்தசலோக மருளிசசெய்கிறார். "மயா அஹம் ஸமர்ப்பித. எனறு சொன் னேனே ; இப்படி சொல்லுவதற்கு எனக்கு என்ன அதிகாரமுள் ளது? நான் என்கிற ஒரு வஸ்துவும் எனனுடையது என்கிற ஒரு வஸ்துவும் ஸ்வதந்த்ரமாக வுண்டோ? "யானே நீ என்னுடைமை யும் நீயே ” என்றபடி எல்லாம் ஏற்கனவே உன்னுடைய தாகவே யிருக்கும் போது, இந்த ஆத்மவஸ்து உனக்கு இல்லாதது போல வும் இப்போதுதான் புதிதாக புதிதாக என்னால ஸமர்ப்பிக்கப்படுவது போலவும் பேசிவிட்டேனே பாவியேன் ; ஸமர்ப்பிப்பதற்கு நானார் ? ஸமர்ப்பிக்க என்னிடம் என்ன இருக்கிறது? அதிலும் ·- 126 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 53. உனக்கு ஸமர்ப்பிக்க எனன இருக்கிறது '; இவவிஷயங்களை ஆராயாமல் தானே அ விவேகியாய் ' அஹமத்யைவ மயா ஸமாப்பித:' என்று பிசகாகப் பேசிவிடடேனே ! என்று அநுதாபங்காட்டி அருளிச் செய்தாராயிற்று திருவாய்மொழியில் எனதாவிதந்தொழிந்தேன இனி மீள்வதென்பதுண் டே” என்று அருளிசசெய்த ஆழ்வார் உடனே ஆராய்ந்து தெளிந்து, " எனதா வியாவியும் நீ பொழிலேழுமுண்ட வெந்தாய்', எனதாவியார் யானார் கந்த நீ கொண்டாககினையே " என் றருளிச செயததை ஒரு புடை அடி யொற்றியதாம் இந்த சலோகம் கீழ் சலோகத்திற்பண்ணின ஆத்ம ஸமாப்பணத்தைப்பற்றி இந்த சலோகத்தால அநுதாபப்படுகிறாரென்று கொண்டால, அநுதாப யோக்யங்களான பாபங்களைப் போலே ஆத்ம ஸமர்பபண மும் ஒரு பாபந்தானே ; அது செய்யக்கூடாத காரியம் என்று ஏற பட்டு விடாதா? என்கிற கேள்வி பிறக றக்கும் இதற்கு ஸமாதாநமாகப் பெரியவாசசான் பிள்ளை அருளிச் செய்வது பாரீர் ;-" (தே கிம் நு ஸமர்ப்பயாமி ?)இத்தையுடைய உனக்குஎத்தை ஸமாபபிபபேன்? ஸமர்ப்பணீய மேது? ஸமர்பபகர் ஆர் ? ஸமாபபணீயமாகைக்கு ஸ்வாம்யமில்லை ; ஸமர்ப்பிக்கைக்கு ஸ்வாதந்த்ரியமில்லை ; ஸம்ஸார பீதியால் ஸமாப்பிக்கையும், ஸ்வரூபயாதாத்ம்ய ஜ்ஞாநத்தால் அநுசயிக்கையுமிரண்டும் யாவந்மோக்ஷம் அநுவர்த்திக்கக் வது என்ற ஹருதய ங்கமமான ஸ்ரீ ஸுகதியைக் காண்மின. பெரியவாச்சான்பிள்ளையின் ஆழ்ந்த அழகிய இக்கருத்தை க்ரஹிக்க மாட்டாத தூபபுலம்மான் தம்முடைய பாஷ்யத்திலே சில ஸூக்திகளைக் காடு மோடுபாய்விட்டார் ஆத்ம ஸமர்ப்பணத்தை மறுப்பதாகப் பொருள கொண்டார் பெரியவாச்சான்பிள்ளை திருவுள்ளம் அங்கனிலலையாயிருக்க, எது கொண்டு ப்ரமித் தாரோ அறியோம் ஆத்ம ஸமர்ப்பணம் பண்ணுகையும், பண் ணின தறகாகப பிறகு அநுதாபம் காட்டுகையும் இரண்டும் இவ் விபூதியில் மாறி மாறி நடந்தேதீரும் என்று அருளிச்செய்திருக்க, "க5 வவ-கரத லாவவவ-ணோ பயெ ந தகெவ 1. இரண்டாம்பதது 3-4. .. கட 30 ·12 - ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 53. 127 வ திக்ஷிவ த உதி வp= என்று கேசிகன் அதுவதிப்பது ஆதாரமுடையதோ ? ஆனால, கீழ்பபண்ணின ஆத்ம ஸமாப்பணத்திற்கு இதனால அதுதாபப்படுவதாக வியாக்கியானஞ் செய்யலாமோ? தப்பான காரியத்துக்கன் 3 ம அநதபிக்க வேண்டுவது- என்று கேட்பீர்கள் . கேண்மின் ; கீழே முப்பத்திரண்டாவது லோகம் முதல் நாற்பத் தாறாம் சலோகமளவும் பதினானகு லோகங்கள லே லே பகவானு டைய நித்பகைங்காயத்தைப் பரமபுருஷார்த்தமாக பரார்த்தித்த இவர் தாமே அடுத்த (47) JAIT = வி2விந்த ” என்கிற சலோ கத்தால், கீழ் அப்படி ப்ரார்த்தித்ததற்கு மஹத்தான அதுதா பத்தை ஆவிஷ்கரித்தாரே ; அஃது என்ன வென்று ஆரா'பந்தீர் களோ? கைங்கர்ய ப்ரார்த்ததை கூடும் என றோ கூடாது என்றோ? எப்படி நிஷ்கர்ஷிக்கிறீர்கள கூறுமின் கூ மதியீர் ! ஒட்டுரைத்திவவுல குன்னைப் புகழ்வெல்லாம் பெரும் பாலும், பட்டுரையாபப் புறகெனறே காட்டுமால பரஞ்சோதீ! என்று பரஞ்சோதியான எம்பெருமானுக்கு உலகத்திலுள்ள க்ஷண பங்குரமான தாமரை, மேகம், காயாமபூ முதலிய வற்றை ஒப்பாகச் சொலலுதல இழிவு என்கிறாராழ்வார்; இஃது உண்மையா அன்றா? உண்மையாகில் "கொண்டலவண்ணா - கடல் வண்ணா ”' என்று பல காலும் ஆழ்வார்கள கதறுகின்றாாகளே, இது என்ன ? 2 ''மாசூணாவான கோலத்தமரர் கோன் வழிப்பட்டால், மாசூணாவுனபாத மலர்சசோதி மழுங்காதே ” என்றும், 3 பகழ்த் தசீரான முதலாக்கிளா தெய்வமாய்க்கிளர்ந்து. சூழ்ததமரா துதித் தால உன தொல்புகழ் மாசூணாந்த என்றும் - பிரமன் சிவனிந் திரான முதலான தெய்வங்கள எம்பெருமானைத் துதிப்பதானது அவனுக்கு நிறக ?கடு என்கிமூராழ்வார் ; இஃது உணமைதானே ; இவ்வாழ்வார்தாமே பெரிய திருவந்தாதியில இருதா ல்வரீரைக் தின் மேலொருவர் எட்டோடொரு நால்வ ஓரிருவரல்லால், திரு மாற்கு யாமார் வணக்கமார்?” என்று-அந்த தவதைகள் தாம் ம்பெருமானைப் போற்றுதற்கு உரியார் என்கிறாரே, இஃது என்ன 1 திருவாய்மொழி 3-1-2. ?. 3-1-8. 3. திருவாய்மொழி 3-1-7. ப ப - 1 P ·128 ஆளவந்தார் ஸ்ே தாத்ரரத்தம். 53. அத்திருவந்தாதியிலதானே ' புகழ்வோம் பழிப்போம் புக ழோம் பழி யோம் ” என்று எம்பெருமானை நாம் புகழ்வதானது பழிப்பதேயாம் என்று சொல்லிக்கொண்டே பலவாறாகப் புகழ் கின்றாரே, இஃது என்ன? கூரத்தாழ்வான் அதிமா நுஷ ஸ்தவத்தில் "யா கவவ) நரவசீட நிவஹ-ணொ தா வா நிஜி ! ததி, ஜம் தஜவ ெெநவ கீதி-8) என்று - கம்ஸன் முதலிய அரக ரசர்களாகிற புழுக்களைத் தொலைத்தானென்று சொலலி எம்பெருமானை ஏத்துவதானது மூவு லகத்தையும் வென்றிருக்கிற அவனுக்குப் புகழ்சசியேயன்று என்று சொலலிவைதது, அப்படிப்பட்ட சரித்திர கெளையே சொல லிப் புகழ்கின்றாரே, இஃது என்ன ? வை ஒன்றுக கொன்று அபவாதமாகுமோ? இவை யெல்லாம் பரஸ்பர விருத்தம் போல் தோற்றினாலும் உண்மையில் விருத்தமன் றே. இரண்டுபடிகளும் சொல்லித் தீர வேண்டியவை யத்தனையிறே. அதுபோலே ஆத்ம ஸமர்ப்பணம் பண்ணுகையும் பின்பு அதற்கு அநுதபிக்கையும், ஆகிற இரண்டும் சாஸ்த்ராரத்தம என்றறுதியிட்டபின் விளை யுங் குற்றமென்கொல கீழ்சலோகத்திற்கு விவரணமாகப் பிறந்தது இந்த ச்லோகம் என்று அருளிச் செய்கிற தேசிகன் திருவுள்ளமும், அநுதாபபர மாக வியாக்கியானித்தருளுகிற பெரியவாச்சான்பிள்ளை திருவுள்ள மும் பர்யாயத. ஒக்கு மேயனறி வேறுபடாது இந்த ச்லோகத்தை அநுதாபபரமாக வுரைத் திட்டால் மஹாநர்த்தம் விளையுமென்று ஸ்தோத்ரபாஷ்யத்தில் கருதினவர்தாமே ரஹஸ்யத்ரயஸாரத்தில் பேசும்போது ஸாங்கபரபதநாதிகாரத்திலே- “ இதுக்குமேல் மம நாத ' யதஸ்தி என்கிற ச்லோகத்தில் இஸஸமர்ப்பணத்தைப்பற்ற அநுபயம் பண்ணிறறும்'' என்று பெரியவா சசான் பிள்ளை திரு வுள்ளத்தையே போரபபொலியத் தழுவியருளினார் இந்த ஆள வந்தார ஏறகனவே சிறந்த விவேகியா கையாலே கீழ்ச்லோகம் சொல்லும் போது அவிவேகியாயிருந்து இந்தச்லோ கத்தில் உட்கண் விழித்துக்கொண்டாரென்கை ஒண்ணாது என்று ஸ்தோத்ர பாஷ்யத்திலே கூறுகின்றாரே; ஜ்ஞாதாக்கள் இப்படியும் கூறலாகுமோ ? க்ர மேண சாஸ்த்ரார்த்தங்களை வெளியிட வேண்டு P ·என் வந் ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 54. 129 மிடத்து இங்ஙனேயிறே சொல்லிக்கொள்ள வேண்டுவது ப்ரபுத் ததீ: என்று ஆளவந்தார் தாமே சொலல வைத்த சொல்லோ ? பெரியவாச்சான் பிள்ளை நுழைத்த சொல்லோ? அதற்கு இவர் தம்மாலும் வேறு பொருள் சொல்லப் போகாதிறே. இனபமிகு மாறாயிரமருளிச்செய்த திருக்குருகைபபிரானபிள்ளானும் என தாவியுள் கலந்த பாசுர வியாக்கியானத்தில-'' இப்படி எம்பெரு மானோடு கலந்த கலவியாலுள்ள ரவதிக ப்ரீதியாலே அறி வழிந்து, இவ்வாத்மா தம்முடையதன் றென்று நிரூபிக்கமாட்டா ராய் , அவன தம்மோடு கலந்த இப்பெருநலலுதவிக்குக் கைம் மாறாகத் தம்முடைய ஆத்மாவை அவனுக்கு மீளாவடிமையாகக் கொடுத்து, பின்னையும் தம்முடைய ஸ்வரூபத்தை உள்ள படி விவே கித்து " இத்யாதி அருளிச் செய்தார். அவரையும் தூஷிக்கக் கருது கின்றனர் போலும் ''தந்த நீ கொண்டாககினையே " ற ஆழ் வாரைப் போலவே ஆள தாருமருளிச செய்திருப்பாராயின், மம நாதேத்யாதி ச்லோகம் கீழ்ச்லோகத்திறகு விவரணம் என்று ஒரு வாறு கொள்ளப் பொருந்தும் ; வசநவ்யக்தி அங்கனில்லைகிடீர். அதவா' என்றதையும், கிமநுஸமாப்பயாமி' என்றதையும் ஊன்றி யநுஸந்திக்கில் ஸ்வாரஸயமுணர்வீர ஆழ்வாருக்கு ப்ரமமும் அநு சயமும் கூடுமென்றும் ஆள ள வந்தார்க்கு அவை கூடா என்றும் அரும் பதவுரைகாரர் எழுதிவைத்ததும் பரமஸம்ப்ரம ஸாம்ராஜ்யமே. நம் ஆழ்வாராசார்யர்களின் பரமங்கள் கர்மோபாதிகமன் றிக்கே ஜ்ஞாந விபாக்காரயமாகையாலே அடிக்கழஞ்சு பெறுமென் னும் திவ்யார்த்த ஸௌரபம் * எதிவரனார் மடைப்பள்ளி வந்த மணத்திலே அந்வயிக்கப் பெற்றதில்லை போலும். (ருகூ) சவவொயி தவா நிஜா யயா உயி நிதா ஊவய தா லயழ! கரவெெய த-- ந ந.) வொம.) தால் உறவது வதிவி ஆயதுல அவபோதிதவாநிமாம் யதா மயி நித்யாம் பவதீயதாம் ஸ்வயம். க்ருபயைத் தநந்ய போக்யதாம் பகவந் பக்திமபி ப்ரயச்ச மே. (ருச) 17 ...

·130 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 54. பகவந் எம்பெருமானே! அவபோதி தவார் } அறிவித்தாயோ, மயி நிதயாம் என்பக்கல் சாசவதமா யுள்ள இமாம பவதீயதாம் உனககே உரிமைப்பட் டிருக்கை யாகிற இந்த (சேஷத்வத்தை (அப்படியே) (இது தவிர வேறொன்றில் ஏத்தநநய போகயதையை போக்யதாம் உடைத்தாகாத (பரம போக்ய மான) பகதிம் அபி பக்தியையும் அடியேனுக்குது மே பாயசச தந்தருள வேணும். யதா எப்படி * ஸ்வயம் நீதானே 1 * * *- (கவவொயி தவாது.) உன்னுடையதான வஸ்துவை என் னுடையது போல ப்ரமித்து ' மயா ஸமர்ப்பித : ' என்று அடி யேன் விஜஞாபித்தவுடனே ' ஓய்! நீர் யாருடையதை யாருக்கு ஸமர்ப்பித் தீர் ? ஆராய்ந்து பாரும ' என்று உணர்த்தி என ஸ்வரூபஜ்ஞாநத்தைத் தெளிவித்தவிது மஹோபகாரம் என்று முன்னடிகளில் கொண்டாடி, மேல பின்னடிகளால, இப்போது இவ்வருள் செய்ததுபோலவே பரமபக்தியையும் அடியேனுக்கு ப்ரஸாதித்தருளவேணும் என்று ப்ரார்த்திக்கி க்கிறார் (மயி நித்யாம் இமாம் பவதீயதாம் ஸ்வயம் அவபோதிதவாந்) “ 88 நாய்யஷி ” என்ற கீழ்சலோகத்தால அநுஸந்திக்கப்பட்ட 'யானே நீ என்னுடைமையும் நீயே' என்கிற அர்த்தம் ஏற்கனவே னக்குத் தெரிந்ததே ; தெரிந்திருந்தும் ' அஹமத்யைவ மயா ஸமர்ப்பித: ” என்னும்போது அதனை மறந்துகிடந்தேன் ; உடனே அதனை அடியேனுக்கு ஞாபகமூட்டினாயே என்று உபகாரஸ்ம்ருதி தோற்ற அருளிச் செய்தபடி இந்த உபகாரம் போலவே மற்றொரு உபகாரமும் செய்தருள வேணும் ; அதாவது-ஸ்வயம்புருஷார்த்த மான பக்தியையும் தந்தருளவேணுமென்கிறார் '' க்ருபயைவமாந்ய போக்யதாம்” என்றும், '! க்ருபயைத தநந்யபோக்ய தாம்” என்றும் பாடபேதஙகள் முந்தின பாடத்தில், ஏவம் - கீழ்ச்சொன்ன அருள்மாதிரியாகவே, அநந்யபோக்யதாம் -- வேறொரு வஸ்துவில் போகயதா புத்தியை உடையவனாகாமலிருக் ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்தம். 55. 131 கும்படியையும், பக்தியையும் எனக்குத் தந்தருள் என்றதாகிறது. பிந்தின பாடத்தில், ஏததநந்யபோக்யதாம் என்பது பக்திக்கு விசேஷணமாகும் இது தவிர வேறொன்றும் நெஞ்சுக்கு விஷய மாகாதபடியிருக்கும் போக்யதையை யுடைத்தான பக்தியை என்ற (நிச) .. தவ உா) ஸுெெவக வலமி நா வவநெஷ வி கீடஜந sெ| உதராவலையெஷு ஜால கவி ஜெ ஜந்வத வாத நா !! ஜாஜக ஏக வைக தவ தாஸ்ய ஸுகைக ஸங்கிநாம் பவநேஷ்வஸ்த்வபி கீட ஜந்ம மே. இதராவ ஸதேஷ மாஸ்மபூத் அபி மே ஜந்ம சதுர்முகாத்மநா. (ருரு) உன்னுடைய அஸ்து அயிடுக. அடிமையாகிற தாஸ்யஸுக இன்பமொன்றி (அடிமைச் சுவடு லேயே விருப்ப அறியாத நாம் மற்றையோர் ஆவஸதேஷ முள்ள மஹான் வீடுகளில் (களுடைய திருமாளிகை சதுர்முக பவநேஷ நான்முகனாகப் களில் பிறப்பது மே அடியேனுக்கு ஜந்ம அபி தானும் கீடஜக்ம மே மா ஸ்ம அபி {பிறப்பதும் வேண்டா. (தவாவுவ.) ஸ்வரூபத்தை உணர்ந்தவர்கள் எம்பெருமான் திறத்தில் சேஷத்வத்தோடு நிற்க மாட்டார்கள் ; பாகவத சேஷத்வபர்யந்தம் போனால் தான் பகவச் சேஷத்வம் ரஸிக்கும். இந்த சாஸ்த்ரார்த்தம் இந்த ச்லோகத்தில் வெளியாகிறது. எம்பெருமானே! சேஷத்வமென்பது நாட்டில் ஸாமாந்யமாக துஃக்கரூபமாகக் காணப்பட்டாலும், உகந்த விஷயத் திற்கு சேஷமாயிருக்குமிருப்பு ஸுகரூபமாகவே காண்கையாலே ஆத்மதா க { எனக்கு உள்ளபடி * ·132 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 56. அந்தக் கணக்கிலே உன் விஷயத்தில் சேஷப்பட்டிருக்குமிருப்பை ஸுக ரூபமாக விரும்பி அதிலேயே ஊன்றியிருக்குமவர்களுடைய திருமாளிகைகளில் மிகத் தாழ்ந்ததொரு பிறவி கிடைத்தாலும் எனக்குப் பரமபோக்யமே ; ஜாதியில் ஏற்றத் தாழ்வு உபயோக மற்றது. பாகவத சேஷதவம் வா (பக்குமத்தனையே வேண்டுவது. உன் பக்கலில் அடிமைப்படாதவர்களுடைய வீடுகளில் நான்முகக் கடவுளாகப் பிறக்கும் பிறவி வாப்பதானாலும் வேண்டேன் வண்டேன். என்றாராயிற்று குரு) கூ வலகதாகார விலொக நாயா தJaJ தாத8 ஜுதி AU8| ஹோ தஹிவேலொக) தா0 நய க்ஷணெவி தெயவிரஹொ தி ஜூஹஃ || ஸக்ருத் த்வதாகார விலோகநாசயா த்ருணீக்ருதாநத்தம புக்தி முக்திபி: மஹாத்மபிர் மா மவலோக்யதாம் நய க்ஷணேபி தே யத்விரஹோதிதுஸ்ஸஹ ருசு ஸக்ருத ஒருகால் மாம் நய அடியேனுக் களிக்க உனது திரு வேணும் ; த்வத் ஆகார மேனியை விலோகம் ஸேவிக்கவேணு (எப்படிப்பட்ட மஹான்களின் ஆசயா மென்கிற கடாக்ஷததை விரும்புகிறே விருப்பத்தினால் னென்னில் ;) (மிகவும் சிறந்த எந்த மஹான்க செல்வத்தை த்ருணீக்ருத யத் விரஹ: டைய யும் மோக்ஷத் அநுத்தம பிரிவான தையும் த்ருண புக்தி மாக நினைத்து உனக்கு க்ஷணே அபி ஒரு நொடிப் திருக்கிற 1 பொழுதும் மஹா நுபாவர் மிகவும் பொறுக்க மஹாத்மபி: களினால் முடியாததோ, கடாக்ஷிக்க [தை : பஹாத்மபி: மாம் அவ அவலோக்ய உரியேனா லோக்யதாப் நய என்று தாம் யிருக்கையை கீழோடே அந்வயம்.] முக்திபி: வெறுத் 00 அதிதுஸ்ஸஹ: மிகவும் பொறுக்க ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 56. 133 *- (பகரத் தடாகார.) மஹா பாகவதர்களின் திரு மாளிகைகளில் பிறவிபெறுவதாகிற சிறந்த பாக்கியம் வாய்க்காமற் போனாலும், அந்த மஹான்கள் அடியேனைக்கண்டால் ( இவன் நம் முடையவன் ' என்று விசேஷகடாக்ஷம் பண்ணுகைக்கு யோக்ய னாம்படி அடியேனைப் பண்ணியருளவேணுமென்கிறாரிதில் அடியேன் .. 4 அந்த மஹாத்மாக்களால கடாக்ஷிக்கப் பெற வேணும்; எந்த மஹாத்மாக்களாலென்னில் உன் னுடைய திரு மேனியை ஒருகாலாகிலும் ஸேவிக்கபபெற்றால் போதும் என விரும்பி, ' ஐச்வரியமும் வேண்டா, ஸ்வர்க்கா நுபவாதிகளும் வேண்டா , மோக்ஷஸாம்ராஜயமும் வேண்டா' என்று எல்லாவற் றையும் தருணமாக நினைத்து உதறித் தள்ளுபவர்கள் எவரோ, எவர்களை விட்டுப் பிரிந்து ஒரு நொடிப்பொழுதும் நீ தரிக்கமாட் டாயோ, அப்படிப்பட்ட மஹாத்மாக்களின் கடாக்ஷத்திற்கு நான் இலக்காகும்படி செய்தருளவேணு மென்றாராயிற்று. , 4. 1. " கூராராழி வெண்சாகேந்திக் கொடியேன் பால் வாராய், ஒருநாள் மண் ணும் விண்ணும் மகிழவே '' என்றாற்போலே பிரார்த் தித்து, 2. << இந்திரலோகமாளுமசசுவை பெறினும் வேண்டேன் ) 3 "எம்மா வீட்டுத் திறமும் செப்பம்' 3 4 வானாளும் மாமதி போல் வெண்குடைக்கீழ் மன்னவர்தம், கோனாகி வீற்றிருந்து கொண்டாடுஞ் செல்வறியேன் " 5. கம்பமதயானைக் கழுத்தகத்தின் மேலிருந்து இன்பமருஞ் செல்வமும் இவ்வரசும் யான் வேண் டேன்'' என்று புக்திமுக்திகளெல்லாவற்றையும் வெறுத்த ஆழ் வார்களின் கடாக்ஷம் பெறுகைக்கு ஆசைப்பட்டாராயிற்று. "க்ஷணேபி தே யத்விரஹோதி துஸ்ஸஹ” என்ற நான்காமடிக்குச் சேர, 6. "அருமாமாயத்தென துயிரே மனமே வாக்கே கருமமே, ஒரு மாநொடியும் பிரியான் என்னூழி முதல் வனொருவனே ” என்ற ஆழ்வார் பாசுரம் அநுஸந்தேயம். (நிசு) 1. திருவாய்மொழி 6-9-1. 2. திருமாலை-2. 3. திருவாய்மொழி 2-9-1. 4. பெருமாள் திருமொழி 4-7. 5. பெருமாள் திருமொழி 4-5. 6. திருவாய்மொழி 10-7-7.

·134 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 57. ந உெஹ ந வாணா நவவபெஷாவிஷிதா நாதா ந நா ந.) திவி தவ பெஷவ விஷவாசு | வஹி த நாய க்ஷணவிை லெஹெயாத பாதயா வி நா தத.த.) யேயே ந விஜதாவ நஜி-9 || ந தேஹம் நப்ராணாந் நச ஸுகம சேஷாபிலஷிதம் நசாத்மாநம் நாந்யத் கிபி தவ சேஷத்வ விபவாத் பஹிர்ப்பூதம் நாத க்ஷணமபி ஸஹே யாது சததா விநாசம் தத் ஸதயம் மதுமதக விஜ்ஞாபநமிதம் (ரு எ ஸ்வாமிந், உனக்கு சேஷப் ஆத்மாவையும் ஆத்மா நம ச பட்டிருக்கை லஹே ஸஹிக்க மாட்டேன் ; தவ சேஷத்வ யாகிற செல் விபவாத் வத்திற்குப் ((சேஷதவ பஹிாப்பூதம் புறம்பான சூந்யமான அந்யத் கிபி [உனக்கு வேறெதையும் ந ஸஹே சேஷப்படாத) ஸஹிக்க மாட்டேன் ; தேஹம் உடம்பை ((சேஷதவ ஒரு க்ஷணமும் சூந்யமான அபிந சததா கீழ்சசொன்ன ஸஹே மாட்டேன்; விநாசம் தேஹாதிக (அப்படிப்பட்ட) ளெல்லாம்) ப்ராணனையும் உருமாய்ந்து போகட்டும் ; ந ஸஹே பொறுக்க மாட்டேன் ; ஹே மதுமதா , மதுவைக் கொன்ற பெருமானே! (எல்லாரும் விரும் அசேஷ பக்கூடிய ததிதம் இங்ஙனே விண் அபிலஷிதம் ஸுகத்தையும் விஜ்ஞாபநம் ஸுகம் ச ணப்பம் செய்த ஸஹிக்க விது ஸத்யம். மாட்டேன் ; க்ஷணம் பொறுக்க ப்ராணாந் யா -1 15 ஸஹே ஸ தயம் (நஉெஹ.) கீழ்ச்லோகங்களில் இஷ்டபராப்தியை அபேக்ஷித்தார் ; இதில அநிஷ்ட நிவ்ருத்தியை அபேக்ஷிக்கிறார். இஷ்டங்கள் வித்திப்பது மாத்திரம் போராது, அநிஷ்டங்கள் தொலைவது மாத்திரமும் போராது; இரண்டும் உத்தேச்யமிறே. திருவாய்மொழியில் " ஏராளுமிறையோனும் ” (4-8-1.) என்கிற ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 57. 185 திருவாய்மொழியில், ''உடம்பினால் குறைவிலமே ” ( உயிரினால் குறைவிலமே ” இத்யா தியாகப் பத்துப்பாசுரங்களாலே பரக்கப் பேசின அர்த்தத்தை இந்த ஒரு ச்லோகத்தில் அடக்கி அருளிச் செய்கிறார் என்றுணர்க. மதுஸூதநனே! திருமுன் பே ஸத்யமாக ஒரு விண்ணப்பம் செய்கிறேன், கேட்டருளவேணும் ; அஃது என்னென்னில் பாரீஜா) வு 48-லாய ந” - யாக வேலாய நா " என்றபடி தர்மாநுஷ்டா நங்களுக்கு முதல் ஸாதநமான சரீரமும், அதற்குத் தாரகங்களான பிராணன்களும் பிராணிகளெல்லாரும் மிக விரும்பும் ஸுகமும், இவையெல்லாவற்றிற்கும் ஆச்ரயமாக நிற்கும் ஆத்மாவும், மற்றும் புத்ரமித்ரகளத்ராதிகள் எதுவாகிலும் உன்னுடைய சேஷத்வத் திற்கு உபயுக்தமாகில் வேண்டும்; அதற்குப் புறம்பாகில் வேண்டா; இவையெல்லாம் உருமா யந்து போகட்டும் ; இது கழுத் துக்கு மேலே சொல்லுகிற வார்த்தையன்று ; அடிவயிற்றிலிருந்து ஸத்யமாகச் சொல்லுகிற வார்த்தை ; இது பொய் சொனன தாகில், னிய டத்தில் என்னும சுரன் பட்டபாடு படுவேனத்தனை என்றாராயிற்று. பகவத்கைங்கர்யத்திற்கு உறுப்பல்லாதது முழு க்ஷக்களுக்கு த்யாஜ்யம் என்கிற சாஸ்த்ரார்த்தம் இதனால் வெளி யிடப்பட்டதாம் << கொள்ளும் பயமினான் றில்லாத கொஙகை தன்னைக் கிழங் கோடும், அள்ளிப்பறித்திட்டவன் மார்பிலெறிந்து என்ன ழலைத் தீர்வேனே ” என்று ஆண்டாள் ரோஷத்துடனே அருளிச செய் தது போல் இவரும் ரோஷந்தோற்ற இங்ஙனே அருளிச்செய்கிறா ரென்க எவ்விதத்திலும் அழிவில்லாத ஆத்மாவை நோக்கி, யாத பாதயா விநா- உருமாய்ந்து போகட்டும் என்று இங்கருளிச் செய்தது சேஷத்வத்திலுள்ள ஊற்றத்தைக் காட்டுமத்தனை. ''விஜ்ஞாபரும், விஜஞாபிதம' என்பன பாட பேதங்கள். (நிஎ) ன் மது உதவா நாவொவரிஹாணீயவ) ஹத: நிஹீ நாவாரொஹ நரவா 'ஹஹா உயாவிநொ வா நாவநொ நிரவகவா தவ வார வார ண மணஜி.தீவாஜி ததஜீயே உ) ஜனாயெ வல ·மானவனே குணகணம் நினைத்து 136 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 58. துரந்தஸ்யாநாதேரபரிஹரணீயஸ்ய மஹத: நிஹீநாசாரோஹம் ருபசுரசுபஸ்யாஸ்பதமபி. தயாஸிந்தோ பந்தோ நிரவதிக வாத்ஸல்ய ஜலதே தவ ஸ்மாரம் ஸ்மாரம் குணகணமிதீச்சாமி கதபீ.. (ருவு ) தயாஸிந்தோ கருணைக்கடலே! இருப்பிடமா ஆஸ்பதம் அபி ஸகலவித பந்துவு யிருந்தாலும் பந்தோ தவ உன்னுடைய நிரவதிக எல்லையற்ற வாத அளவற்ற வாத்ஸல்ய ஸல்ய ணங்களை ஜலதே ஸமுதரமே!, ஸ்மாரம் பலகாலும் நிஹீத ஆசார: , இழிவான நடத ஸமாரம் தையுள்ள நான், அச்சவ துரந்தஸ்ய முடிவில்லாததும் கதபீ: கெட்டவனாய் அநாதே. அடியற்றதும் இங்ஙனே இசசிக அபரிஹாணீ பரிஹரிக்க கின்றேன் ; யஸ்ய (உனது சேஷத் முடியாததும் இதி இசசாமி வததை ஆசைப் மஹத பெரியதுமான படுகின்றே அசுபஸ்ய பாபத்திற்கு ( னென்கை. * > * -(ாதவபா நாவெ.) கீழே “ுவிவி நீத” 47) என்கிற சலோகத்தால் உம்முடைய தோஷங்களை நீர் தாமே சொலலிக்கொண்டு, கைங்கரியப் பிரார்த்தனை பண்ணின தற்கு வெறுத்துக் கொணடீரே ; அப்படியிருக்க மறுபடியும் அதனை ஏன் விரும்பா நின்றீர்? என்று எம்பெருமான் கேட்க, அடியேன் பல வகைக் குற்றங்கடகுக் கொள்கலமாயிருப்பவன் என்பதில் ஐய மில்லை ; இழி தொழில்களையே செய்பவனாகவும் நாற்கால விலங்கு கள் போல் விவேகமற்றவனாகவும், நெடுநாளாகத் தொடர்ந்து வந்து முடிவுமில்லா மல பரிஹரிக்கவுங் கூடாமலிருக்கிற மஹா பாதகம் அதிபாதகம் எனப்படுகிற அகருதயங்களுக்கெல்லாம் பிறப்பிடமாகவும் இராநினறேனாகிலும் உனது திருவருள் முதலிய திருக்கல்யாண குணங்களை நினைந்து நினைந்து, இப்படிப்பட்ட திருக்குணங்களிருக்கும்போது நம்முடைய பாவங்கள் நம்மை என்ன செய்யக்கூடுமென்று அசசம் கெட்டுக் கைங்கர்யப்ரார்த்தனை பண்ணுகிறேன் என்கிறார். ] ·... சயம் ததா அம செய்தேனேயாகி ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 59 137 ந்ருபசு = மநுஷ்பனாகப் பிறந்தும் வர்ணாச்ரம தர்மாநுஷ்டாந் வரம்பை மீறி ஆஹார நித்ராதிகளில் நியதியின்றி மனம் போன படி திரிகின்றேனாகையால் மருகப்ராயனாக இருப்பவன் என்ற (அ) சு. மிஆ நவெவ யு நரி.கீஆ நிவ, ரஜப் தபாளூU 2 -தி வவ நலுறீராவயழ தயா வo வவ நவேனுவாவி கரவயா வஜெெெவவஸுத0 யாணியா ஜெபக்ஷய 8 நஃ || அநிச்சந்நப்யேவம் யதிபுநரிதீச்ச நிவ ரஜ: தமச்சந்ந ச்சத்மஸ்து திவசக பங்கீமரசயம். ததாபீத்தம் ரூபம் வசந மவலம்ப்யாபி க்ருபயா த்வமேவைவம் பூதம் தரணிதர மே சிக்ஷய மந (ருகூ) ஸர்வலோக நிரா கபடமாகஸ்தோத சதமஸ்துதி ஹே தரணி வாஹகனான ரஞ் சொல்லு வசந பங்கீம் எம்பெருமானே கிற விதத்தை யதிபுக : அர ரஜோகுணத்தா லும் லும் தமோ ரஜஸ் தமச் சந்த: (அஹம்) குணத்தாலும் மூடப்பட்டுள்ள (கபடமான அடியேன் வசநம் சொல்லை ((உ உணமையாக) அவலம்ப்ய அபி கொண்டாவது ஏவம் அநிசசந் இப்படி இச்சி கருபயா திருவருளாலே யா திருந்த (போதிலும் த்வம் ஏவ நீ தானே இப்படிப்பட்ட இச்சிப்பவன் ஏவம்பூதம் மே எனது மநஸ் இசசந் இவ போல (அபி மந் : சிக்ஷய ஸைத் திருத்த நயிதது ) வேணும். -(க நிவ நவி) நீர் மஹா பாபங்கள் நிறைந்தவர் என்ற விஷயம் அப்படியிருக்கட்டும்; "இச்சாமி " என்று ஒரு வார்த்தை சொன்னீரே ; அதுவாகிலும் ஸஹ்ருதயமாயிருக்குமோ? என்று எம்பெருமான் கேட்க ; பிரானே ! உன்னை அநுபவிப்பதற்கீடான 1 அது--கைங்கரிய விருப்பம். 18 தர! இத்தம ரூபம் இப்படிப்பட்ட (ஆதாரமாகக் ·138 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம் 60. இச்சைஎனக்கு உண்டென்று ரஜஸ்தமோ குணங்கள் கூடுபூரித்துக் கிடக்கிற நான் எங்கனே சொலலமுடியும்? விஷயத்திற்குத் தகுதி யான விருப்பம் இலலை யென்றே சொல்ல வேண்டும்; அப்படி இலலையாயினும், '' கதாஹமைகாந்திகநித்யகிங்கர ப்ரஹர்ஷயிஷ் யாமி '' என்றும் தவ பரிஜநபாவம் காமயே ” என்றும் ஏதே தோ இச்சையுள்ளவன் போல அபிநயித்து வாாததை சொல்லியிருககி றேனே ; இந்தப் பொரி புறந்தடவின வார்ததையையாவது பற்றா சாகக் கொண்டு, விரல நுழைக்க இடஙகிடைத்தால் தலையை நுழைக்கவல்ல நீ உனது நிர்ஹேதுக கிருபையினாலே இந்த நெஞ் சைத் திருத்திப் பணிகொண்டருளவேணு மென்றாராயிற்று. 1. "கையார சக்கரத்தென கருமாணிக்கமே யென்றென்று , பொய்யே கைம்மை சொல்லிப் புறமே புறமேயாடி, மெய்யே பெற் றொழிந்தேன் ” என்ற ஆழ்வா ரருளிச் செயலைத் திருவுள்ளம்பற்றி இந்த ச்லோகமருளிச் செய்தபடி ஏதேனும் ஒரு வியாஜத்தை எதிர்பார்க்கு மெம்பெருமான், அஸ்மதாதிகள அஹருதயமாகச சொல்லும் சொல்லையும் கொண்டு காரியம் செய்யவலலவன் என் கிற அர்த்தமும் இதில ஸூசிதமாகும் (ருகூ) விதா வ வா தா க. உயித்த நய மூல வியஸுஹரத் கூஜெவ கூட ஜி. ரா திராவி ஜம தாழி கூதீயஜு.J5) ஜூவ வரிஜ. நவூஉ திரஹ வவளூரெவO வலத) ஹவி தெெவவாஹிஹி ஷாஃ பிதா த்வம் மாதா த்வம் தயிததநய ஸ்த்வம் ப்ரியஸுஹ்ருத் த்வமேவ த்வம் மித்ரம் குருரஸி கதிஸ்சாஸி ஜகதாம் த்வதீயஸ் த்வத்ப்ருத்யஸ் தவ பரிஜநஸ் த்வத்கதிரஹம் ப்ரபந்த ச்சைவம் ஸத்யஹம்பி தவைவாஸ்மி ஹி பர: (சு0) ஜகதாம் உலகக்கட்கெல் லாம் தயித்தநய தவம் பிதா த்வம் தகப்பனும் நீயே பெற்றதாயும் நீயே அனபனான மக னும நீயே உயிர்ததோழனும் நீயே ப்ரியஸுஹ் ருத தவம் ஏவ மாதா த்வம் 1. திருவாய்மொழி 5-1-1.

·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 60. 139 (ஸர்வரஹஸ்யங் களும் சொல்லிக் உனக்குத் தொண் தவ பரிஜா டன் ; மித்ரம் த்வம் கொள்ளுதற் உன்னையே கதியா கக்கொண்ட தவத் கதி: உன் குரு: அஹி ப்ரபந்நசச ப்ரபந்தனுமாயிருக் கிறேன் ; கதிச்ச அஹி குப்பாங்கான மித்திரனும் நீயே ஆசாரியனும் நீயே ; உபாயோபேயமும் நீயே : அடியேனோவென் றால், உன்னுடையவன் ; உன்னாலே பரிக் கத்தகுந்தவன ஏவம் ஸதி ஆன பின்பு அஹம் அஹம் அபி அடியேனும் த்வ தீய: தவ எவ உனக்கே த்வத் ப்ருத்ய: { பர: அஸ்மி ஹி ரக்ஷ்யனாக இரா நின்றேன் காண (வி.தாத ) நீர் அஹ்ருதயமாகச சொன்ன சொல் லையும் ஸஹ்ருதயமாகக் கொண்டு காரியம் செய்யவேணுமென்கிற நிர்ப்பந்தம் நமக்கு என்ன? என்று எம்பெருமான் திருவுள்ளமாக, ஒழிக்க வொழியாத உறவுமுறை யுள்ள துகாண் என்கிறார். 1. ''சேலேய் கண்ணியரும் பெருஞ் செல்வமும் நன்மக்களும், மேலாத் தாய் தந்தையும் வரேயினி யாவாரே " 2 "தாயாய்த் தந்தையாய் மக்களாய் மற்றுமாய் முற்றுமாய், நீயாய் நீ நின்றவாறு " இத்யாதி அருளிச் செயல்களை இங்கே நினைப்பது. ஸுஹ்ருத், மித்ரம் என்கிற பதங்களைப் பர்யாயமாக உலகில் வழங்கக் காண்கிறோமாகிலும் சிறிது அர்த்தபேதமுண்டு. எப்போ தும் ஹிதத்தை விரும்புமவன் ஸுஹ்ருத்தெனப்படுவான் ரஹஸ்யங்களையும் சொல்லிக் கொள்ளுதற்கு உரியவனும் ஸமாக வயஸ்கனும் மித்ரமெனபபடுவான். ஆக, உலகங்கட்கெல்லாம் நீ ஸகலவித பந்துவுமாக அமைந்திருப்பதனாலும், உனக்கு நான் ஸர் வாத்மநா உரிமைப்பட்டிருப்பதனாலும் என்னை ரக்ஷித்தருள வேண் டிய நிர்ப்பந்தம் உனக்கு உண்டு காண் என்றாராயிற்று. (சு) 1. திருவாய்மொழி 5-1-8. 2. திருவாய்மொழி 7-8-1. ; ஸகல ·140 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 61. ஜ நிவாஹ வ.பொ ஹேதி ஜபதி வலதய பாலால் வீநா யகா நா ணஷ தவ திவி நிவமாவெவ வவாண கெேஜெகாத8 நஸா (உாழ சுயொயஃவாவாதா பாண்டி நிஜாஜி தவே ஜநித்வாஹம் வம்சே மஹதி ஜகதி க்யாதயசஸாம் சுசீநாம் யுக்தாநாம் குணபுருஷ தத்வஸ்தி திவிதாம் நிஸர்க்காதேவ த்வச்சரணகமலை காந்தமநஸாம் அதோத: பாபாத்மா சரணத் நிமஜ்ஜாமிதமஸி (சுக) வழிகாட்டும் பெரு சரணத! மானே!, அஹம் அடியேன் (உனது திருவடித் தாமரைகளி லேயே ஊன் த்வத் சரண றின மன கமல ஏகாந்த மநஸாம் களுமான மஹான்களு டைய முடையவர் ஜகதி உலகமெங்கும் பரவின புகழை மஹதி வம்சே சிறந்த குலத்திலே ஜநித்வா வத்து பிறந்து பாபிஷ்டனாய்க் கொண்டு பாபாத்மா க்யாதயசஸாம் யுடையவா களும் சுசீநாம் பரிசுத்தர்களும் ன்னைவிட்டுப் யுக்தாநாம் பிரியாதவர் களும் அசேதந்ததவ மென்ன தண்புருஷ சேதநதத்வ தத்வ ஸ்திதி) மென்ன இவற் விதாம் றின் ஸ்வரூப ஸ்வபாவங்களை அறிந்தவர்களும் நிஸர்க்காத் எவ இயற்கையாகவே தமலி இருள்மயமான மூதாவியிலே அத: அத: அடிகாண வொண் ணாத கீழெல்லை யிலே நிமஜ்ஜாமி அழுந்திக் கொண் டே கிடக்கி றேன். * * *-[ஜநிதாஹ ) நீர் சிறந்த குலத்திலே பிறந்தவ ரன்றோ ; அஃதொன்றே போருமே நீர் கடைத்தேறுவதற்கு; என் கையை எதிர்பார்க்க வேண்டிய நிர்பபந்தம் உமக்கு இல்லையே என்று எம்பெருமான் திருவுள்ளமாக ; பிரானே ! சிறந்த வம்சத் ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 62. 141 தில் பிறந்தேனாகிலும் பாபப்ரசுரனாய ஸம்ஸாரத்திலே அழுந்தா நின்றேன், எடுத்தருள வேணும் என்கிறார் உலகம் நிறைந்த புக ழுடையவர்களும் சரீர சுத்தியும் அந்த கரண சுத்தியுமுள்ளவர்க ளும், யோகத்தில் தேர்ந்தவர்களும் தத்வஸ்திதியை உணர்ந்தவர் களும், பரிமளத்தோடே அங்குரிக்கும் திருத்துமாய் போலே உன் னுடைய திருவடித்தாமரைகளில் இயற்கையான அன்பை நிரூபக மாகவுடையவர்களுமான ஸ்ரீமந்நாதமுனிகளுடைய திருவம்சத்தில் பிறந்துவைத்து, பாபங்களிலேயே புத்தியைச் செலுத்திக்கொண்டு ஸம்ஸாரஸமுத்ரத்திலே இன்னமும் தரைகாணாமல் மூழ்கிக் கிடக் கின்றேன் என்றாராயிற்று. இப்படிப்பட்ட என்னை நீதானே நிர் க்ருபையினால் கரைமரஞ் சேர்க்க வேணுமென்பது ளுறை. யுக்தாநாம் என்பதற்கு மூன்று வகையாகப் பொருள் கூறுவர் ; ஆத்மஸாக்ஷாத்காரமாகிற யோகத்திலே ஊன றினவர்கள் என்றும், உன்னோடு நித்யஸம்பந்தத்தை விரும்பியிருப்பவர்கள் என்றும், ஒருகாலும் உன்னைவிட்டுப் பிரியாதவர்கள் என்றும். குணபுருஷதத்வஸ்திதி விதாம் = குணத்ரயாத்மகமான பிரகிரு தியைக் குணமென்பர் ; புருஷன் -ஆத்மா ; சேதநாசேதனங்களு டைய தத்வஸ்திதியை (உண்மை நிலைமையை) உணர்ந்தவர்கள் என்றும், சேதநாசேதனங்களாகிற தத்துவங்களின் ஸ்திதியை உணாந்தவர்கள் என்றும் உரைக்கலாம். சரணத் அவரவர்களுக்குத் தகுந்த உபாயத்தைக் கொடுத் தருள்பவனே ! என்கை. (சுக) ஹேதுக உள் 8 சுயே -ா98 ஜுஜு திரஸுயா வலைவஜு கரதவொ நீ ஜா வாவலொ வளு நவா: | நரoavs வாவிஷ: கய8ஹதொ ?ஃவஜயெ: சுவாரா ? தீண ஜூவ வரிவரெய வாணயொஃ || அமர்யாத: க்ஷத்ரச் சலமதி ரஸுயாப்ரஸவபூ: க்ருதக்நோ துர்மாநீ ஸ்மரபரவசோ வஞ்சநபர க்ருசம்ஸ பாபிஷ்ட: கதமஹமிதோ துஃகஜலதே: அபாராதுத்தீர்ணஸ் தவ பரிசரேயம் சரணயோ.. (சு.உ) ·12 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 63. பிறரை நின்றவா லலா ப்ரஸவ பூ அமுளைவனும் கதம் அமர்யாத வரம்புமீறினவனும் வஞ்சநபர: வஞ்சிப்பவனும் அற்ப விஷயங்க க்ஷதரம் ளில் சாபல்ய கொடுந்தொழில் ந்ருசம்ஸ: முளளவனும் புரியுமவனும் பாபிஷட: மஹாபாபியுமான அஹம் அடியேன் சலமதில் நெஞ்சினை இந்த யுடையவனும் அபாராத கங்குகரையற்ற பொறாமைக சப என்பக்கடலில் அஸுயா பிறப்பிடமான துக்கஜலதே: நின்றும் வனும் கரை உத்தீரண: நன்றி சேர்ந்தவனாய் க்ருதக்க கெட்டவனும் தவ உன சரணயோ: திருவடிகளில் துரஹங்கார துர்மாநீ எங்ஙனே முள்ளவனும் கைங்கரியம் காமத்துக்கு பரிசரேயம் பண்ணப் ஸ்மரபரவச வசப்பட்டவனும் பெறுவேன்?. * * *-(சுயே.) கீழ்ச்லோகத்தில் பாபாத்மா என்று சுருக்கமாகச் சொன்னதை விவரித்துக்கொண்டு, இப்படிப்பட்ட மஹாபாபியான நான் உனது நிர்ஹேதுக் கிருபையினால் கரையேறா விடில் வேறு வழி ஏது ? கைங்கர்யத்தை இழந்தே போகவேண்டு மத்தனை என்கிறார். பத்து விசேஷணங்களால் தமது தாழ்வுகளை விஸ்தாரமாகச சொலலிக்கொள்ளுகிறார் இப்படிப்பட்ட சலோ கங்களை மஹாபாபிகளான நாமெலலோரும் அநுஸந்தித்து உஜ ஜீவிப்போமாக (சுஉ) Tுவாயஉஸூலு தாஉரபெலா வாயலைவ) உண த உதி உயாய-அெெவஉவ) கஷ திலவ வரா-2 பாய்ஜ.,) ஜொ வஉ கி வா மஜவ) தெஹி க்ஷாயாம்! ரகுவர யதபூஸ்த்வம் தாத்ருசோ வாயஸஸ்ய ப்ரணத இதி தயாளுர் யச்ச சைத்யஸ்ய க்ருஷ்ண ப்ரதிபவ மபராத்தா முக்த ஸாயுஜ்யதோபூ: கிமபதமாகஸ் தஸ்ய தேஸ்தி க்ஷமாயாம். (சுகூ) ... . 8 வத ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத் நம். 63. 1.13 தாதருசம் வாயஸஸய யான 4 ப்ரணத : இ. ஆக : யிறே; வத ரகுவமசத்தில் ப்ரதிபவம் பிறவிதோறும் ஹே ரகுவர ஸ்ரீராமனாக அபராத்தும் அபராதம பணணின அவதரித்தவனே! சைதயஸ்ய சிசுபாலனுக்கு த்வம் அப்படிப்பட்ட ஸாயுஜ்யமளித்தவ ஸாயுஜ்யத: (மஹாப்ராதி னாகவும் அபூச்சயத ] காகா ஆனாயிறே ; ஸரன் அப்படியெல்லாம விஷயத்திலே தஸ்ய தே செய்தவனான ககாகம நமமை உன்னுடைய வணங்கிற்று' க்ஷமாயா: பொறுமைக்கு என்பதே கொண்டு அபதம் லக்காகாத குற்றம் தயாளும் தயைபண்ணினா யத் அபூ ( கிம் அஸ்தி என்ன இருக்கிறது? முக்த! குற்றமறியாத அருளிசசெய்ய க்ருஷ்ணா கணணபிரானே வேணும். --[rவுவா.) கீழே உம்முடைய பாபங்களை நீர தாமே சொலலிக்கொண்டீா ; வ்வளவு பாவங்கள் நிறைந்திருக் கின்ற வும்மை எங்ஙனே அநுக்ரஹிக்க முடியும்? என்று எம் பெருமான் திருவுள்ள மாக, அபராதத்தி னும் சிசுபாலனுடைய அபராதத்தினும் மிக்க அபராதம் உலகி லுண்டோ? அவற்றைப் பொறுத்தருளின வுனக்குப் பொறுக்க முடியாததுண்டோ வென்கிறார். வநவாஸ காலத்தில் சிதரகூட மலைச்சாரலிலே இராமபிரா னும் பிராட்டியும் ஏகாந்தமாக இருக்கிற ஸமயத்தில் இந்திரன் மகனான ஜயந்தன் பிராட்டியினழகைக்கண்டு யினழகைக்கண்டு மோஹித்து அவ ளைத் தான் ஸ்பாசிக்க வேண்டுமென்னும் தீயகருத்தினனாய்த் தேவ வேஷத்தை மறைத்துக் காகவேஷத்தைப் பூண்டு கொண்டு வந்து, பிராட்டியின் மடியிலே பெருமாள் பள்ளி கொண்டருளுகையில் தாயென் றறியாதே பிராட்டியின் திருமார்பினில் குத்த, அவ்வள விலே பெருமாள் உணர்ந்தருளி அதிக கோபங்கொண்டு பத்தை யெடுத்து அதில் பரஹ்மாஸ்த்ரத்தைப் பிரயோகித்து அதனை அந்தக் காகத்தின் மேல் மந்தகதியாகச செலுத்த, அக் காகம் அந்த அஸ்த்ரத்துக்குத்தபபி வழிதேடிப் பலவிடங்களிலும் காகாஸுரனுடைய ஒரு தர்ப ·சரணமடைய, .. 144 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 63. ஓடிச்சென்று சேர்ந்தவிடத்தும் ஒருவரும் ஏற்றுக் கொள்ளாமை யாலே மீண்டும் பெருமாளையே அபபெருமான் அருள் கொண்டு அக்காகத்துக்கு உயிரைக்கொடுத்து அந்த அஸ்த் ரம் வீண்படாமல காகத்தின் ஒரு கண்ணை அறுத்தவளவோடு விடும்படி செய்தருளினனென்ற வரலாற்றில் காகாபராதத்தை க்ஷமித்தருளினமை விளங்கும் தலையறுக்க மல் உயிரோடுவிட்டது க்ஷமாகார்யமிறே சிசுபாலன் பிறந்தபொழுது நானகு கைகளையும் மூன்று கண்களையுமுடையனாயிருந்தான்; அப்பொழுது அனைவரும் இது என்ன வென்று வியக்கும்போது, ஆகாயவாணி "யாா இவனைத் தொடுகையில் இவனது கைகளிரண்டும் மூன்றாம் விழியும் மறை யுமோ, அவனால் இவனுக்கு மரணம் " என்று கூறிற்று அவ்வாறே பலரும் தொடுகையில் மலை றைபடாத கைகளும் கண்ணும் கண்ண பிரான் தொட்டவளவிலே மறைப்பட்டன ; அதனால் 'இவனைக் கொல்பவன் கண்ணனே ' என்றறிந்த இவன் தாய் ' யாது செய்யி னும் என் மகனைக் கொல்லலாகாது என்று கண்ணனை வேண்ட, அந்த அத்தையின் நன்மொழிக்கு ஒருசார இணங்கிய கண்ண பிரான் ' இவன் எனக்கு நூறு பிழை செய்யுமளவும் இவன் பிழையை நான் பொறுப்பேன் என்று கூறியருளினன். பின்பு சிசுபாலன், தனக்குக் கண்ணன் சததுரு வென்பதை இளமையி லேயே அறிந்து அதனாலும் பூர்வஜந்மவாஸநையாலும் வளர்ந்த மிக்க பகைமையைப் பாராட்டி, எப்பொழுதும் அப்பெருமா னுடைய திவ்ய குண திவ்யகுணங்களையும் திவயசேஷ்டிதங்களையும் நிந்திப் பதே தொழிலாக இருந்தான் இவனுக்கு மணஞ்செய்து கொடுப்ப தென்று நிச்சயித்திருந்த ருக்மிணியைக் கண்ணன் வலியக் கவர்ந்து மணஞ்செய்து கொண்டது முதல் இவன் கண்ணனிடத்து அளவு கடந்த வைரங்கொண்டனன். பின்பு இந்த்ரப்ரஸ்த நகரத்தில நடந்த ராஜஸூய யாகத்தில் தர்மபுத்திரனால் கண்ணபிரானுக்கு அக்ர பூஜை செய்யப்பட்டதைக் கண்டு அளவிறந்த வசைச்சொற் களைப்பிதற்றி அதுபற்றிக கண்ணனது சக்ராயுதத்தால் தலை துணிக்கப்பட்டு இறந்து தேஜோமயமான திவய சரீரம் பெற்று எம்பெருமானது திருவடியை அடைந்தனன் தனன் என்பது சிசுபால ·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 64. 145 வ்ருத்தாந்தம் இவ்வளவு மஹாபராதியா இவனுக்குப் பரம ஸாம்ய ரூபமான ஸாயுஜ்யத்தைக் கொடுத்தது க்ஷமாகார்யமிறே. ரகுவர' என்று ஸம்போதநமாயிருப்பது போலவே இரண்டாமடியின் முடிவிலும் க்ருஷ்ண என்று ஸம் போதநமாகவே யிருக்கலாமென்பது பலருடைய கொள்கை. க்ரு ஷ்ண என்று ப்ரதமாந்தமாக உரைப்பாருமுளர் க்ருஷ்ணனாகி -- முதலடியில் என்றபடி. சிசு உன தாத்ருச என்பது 'தாத்ருக் சப்தத்தின் மேல் ஷஷ்டீ விபக்தி. '' யஸ்ய சைத்யஸ்ய ” என்ற பாடம் அசுத்தம் ப்ரதிபவம்= இவ் வண்டத்திற்கு உட்பட்ட வைகுண்டலோகமென்று பெயருள்ள பகவல் லோக விசேஷத்தில் திருவாசல்காக்கும் கைங்கரியத்திலே யிருந்த இருவர் ஒரு மஹர்ஷியின் சாபத்திற்குப் பாத்திரமாகி இந்தப்பூமியில் பகவத் விரோதிகளாக மூன்று பிறவி பிறந்தார்க ளென்றும் மூன்றாவது பிறவியின் இறுதியில் அவர்களுக்கு எம் பெருமான் மோக்ஷமளித்தனனென்றும் புராணங்கூறும். பாலன் அவ்விருவர்களுள் ஒருவன். இந்த ஜந்மம் அவனுக்கு மூன் றாவது காகாஸுரன் ஒரு பிறவியில் ஒரு தடவை அபசாரப்பட் டான் ; இவனோ மூன்று பிறவிகளிலும் இடைவிடாது அபராதம் செய்தவன் ; இப்படிப்பட்டவனுக்கும் முக்தியளித்தது அளவற்ற க்ஷமாகுண ததை ஆவிஷ்கரிக்கின்றதென்றபடி. ஸாயுஜ்ய மாவது பரமஸாம்யரூபமான மோக்ஷம். ' கேட்பார் செவிசுடு கீழ்மை வசவுகளேவையும், சேட்பால் பழம்பகைவன் சிசுபாலன், திருவடி தாட்பாலடைந்த தன்மை ” திருவாய்மொழி (7-5-3) காண்க. (சங) நவளு நகரவெவ நாய தவா ஹஹீ திவ யாவனா ந8 1 தவாகவ) பா த உ திகோ உெ.கவஜ-50 கிஜி. வ ததெ! நஙப்ரபந்நஸ் ஸக்ருதேவ நாத தவாஹமஸ்மீதிச யாசமாந: தவாஙகம்ப்ய: ஸ்மரத ப்ரதிஜ்ஞாம் மதேக வர்ஜம் கிமிதம் வ்ர தந்தே (சுச) 19 என்ற ·146 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 64. என்றும் அஸ்மி அடியேன் ரான நறு நாத! ஸ்வாமிக்!, (அன்று நீ கடற் கரையில் விபீஷ அஹம் 'நான் ஒருகால் ஸக்ருத ஏவ பரபத்தி ப்ரதிஜ்ஞாம் ணாழ்வானுக்குப் ப்ரபந்த: பண்ணின) பணணினவன்) ஸ்மரத: பிரதிஜஞையைத் தவ ro 'நான் உனக்கே திருவுள்ளத்திலே அஹம் தவ கொண்டிருக்கிற உரிமைப்பட் உனக்கு டிருக்கிறேன் ) என்றும் (சொல் அருள் புரிய அநுகம்ப்ய : லிக்கொண்டு) உரியேன ; (கை கொய புரு தே இதம உனது இந்த யாசமாக வ்ரதம் விரதமானது ஷார்த்தததைப்) அஹம பிரார்த்திக்கின்ற மத்ஏக வர்ஜம் என்னொருவனைத் கிம தவிரத்தோ? (நவூவந) காகாஸுர சிசுபால பரப்ருதிகள் திறத்திலே பொறுமையைச செலுத்திக் காரியஞ்செய்தாற்போலே அடியேன் திறத்திலும் செய்தருளவேணுமென்ற ஆளவந்தாரை நோக்கி எம்பெருமான் ' நீர் இப்படி சொல்லலாமோ? ஸ்வதந்தர நாம் சிலர் திறத்தில் ஒன்றைச் செய்தால் அதுவே அனை வர்க்கும் பொதுவாக ஆயவிடுமோ? அது என் இஷ்டத்தைப் பொறுத்ததன்றோ' என்றருளிச் செய்ய - அது கிடக்கட்டும் விபீஷண சரணாகதி ப்ரகரணத்திலே கடற்கரையிலே ஸர்வஸாதா ரணமாக தேவரீர் பண்ணின ப்ரதிஜ்ஞை பொய்யோ? அதனை மறந்துவிட்டதோ ? என்னெருவனை மாத்திரம் விலக்கியே அந்த ''ஸக்ருதேவ ப்ரபந்நாய தவாஸ்மீதி ச யாசதே - அபயம் ஸர்வபூதே ப்யோ ததாம்யேதத் வ்ரதம் மம' என்ற பிரதிஜ்ஞை செய்த தரு ளிற்றோ ? என்கிறார் அன்று தேவரீர் செய்தருளின பிரதிஜஞையை ஸ்மரிக்கப்பெற றால் அடியேனை அநுக்ரஹித்தே தீரவேண்டியதாகும்; ஏனென் றால், தேவரீர் சொல்லியிருப்பதாவது- ஒருகாலேசரணாக அடை பவனுக்கும் உனக்கே நரமாட்செய்வோமென்று பிரார்த்திப்பவனுக் கும் அபயமளிக்கிறேன் ; இது எனது கடமை ' என்று பிரதிஜ்ஞை செய்திருக்கிறது அப்படியே நான் செய்து தலைக்கட்டியாயிற்று; த்வத்பாதமூலம் சரணம் ப்ரபத்யே ஸக்ருத்ப்ரபதநம் பண்ணினேன் கதாஹமைகாந்திக நித்யகிங்கர: ப்ரஹர்ஷயிஷ் ; 11 என்று ·பா ") என்ற பிரதிஜஞை ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 65. 147 யாமி ” என்று * தவாஸ்மீதியாசகமும்பண்ணினேன் ; இரண்டுமான பின் பு இனி தேவரீருடைய அபயம் ததாமி பலிக்க வேண்டியதேயன்றோ. '' கோப்ராஹ்மணேப்யச் சுபமஸ்து நித்யம் கோபாலராமன் பசு நீங்கலாக '' என்றாற் போலே, ஆள வந்தார் தவிர மற்ற பேர்கட்குத்தான் அபயப்ரதாநஸங்கல்பம் பலிக்க வேண்டியதென்று திருவுள்ளம்பற்றியிருக்கிறதோ ? என்று சமத்காரமாகக் கேட்கிறார். ஜா வணக வஜயிதா --- உெகவஜ . (ச) சுகத்திவேலூரணாரவிரு வெவூகஷாவயிலா தவது 1 விதா8ஹ நாயfo விவொக) ஆ 82J தவிதயிவா || அக்ருத்ரிமத்வ ச்சரணாரவிந்த ப்ரேம ப்ரகர்ஷாவதிமாத்ம வந்தம். பிதாமஹம் நாதமும் விலோக்ய ப்ரஸீத மத்வ்ருத்த மசிந்தயித்வா (சுந) கையை ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை எனது நடவடிக் மத் வருத்தம் / ஆத்ம வந்தம் உள்ள படி உணர்ந்தவரும் அசிந்தயித்வா கணிசியாமல், பிதாமஹம் எனக்குப் பாட்ட அக்ருத்ரிம (உனது திருவடித் னாருமாகிய தாமரையில் உண் தவத் சரணார் மையாக வுண் நாதமுதிம் ஸ்ரீமந்நாதமுனிகளை விந்த ப்ரேம , டான பரமபக் ப்ரகர்ஷ விலோக்ய கடாவித்து திக்கு எல்லை நில மாயிருப்பவரும் ப்ரஸீத (அடியேனை) அநுக்ர ஹித்தருளாய். :-(சுகரதி 8.) எம்பெருமான் தம்மை அநுக்ரஹித் தருளவேணுமென்பதற்கு ஒவ்வொரு ச்லோகத்தில் ஒவ்வொரு ஹேதுவையருளிச் செய்தார் கீழ்; அந்த ஹேதுக்களெல்லாம் உப யோகமற்றவை என்னும்படியாக உத்தமோத்தமமான ஒரு ஹேது அவதிம் ·148 ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 65. நினைவுக்கு வந்தது ; ஸ்ரீ மந்தா தமுநிகளுக்கும் தமக்கும் ஏற்பட்டி ருக்கிற தேஹஸம்பந்தமும் ஆத்மஸம்பந்தமும் எம்பெருமான் தம்மை விஷயீகரிப்பதற்கு முக்கியமான ஹேதுவாதலால் அதனை இந்த ச்லோகத்தால் விண்ணப்பம் செய்கிறார் இந்த ஸ்தோதராரம்பத்தில் தஸ்மை நமோ மதுஜிதங்கரி ஸ ரோஜத தவஜ்ஞாநாநுராக மஹிமாதி சயாந்தஸீம்நே-நாதாய நா தமுநயே ” என்று அருளிச செய்ததை இதில் முன்னடிகளால் அநுவதிக்கிறாா கபடமற்றதும் அளவற்றதுமான பகவத்பக்தி நிறைந்தவா ஸ்ரீ மந்நாதமுநிகள என்றபடி ஆத்மவந்தம் என்பதற்கு ஜிதேந்த்ரியர் என்றும், ஸத்தை பெற்றவா என்றும் பொருள் கொள்வர் அப்படிப்பட்ட மஹான் அடியேனுக்குப் பாட்டனாராக வும் வாய்த்தார் என்கிறார் பிதாமஹம் என்று. நாதமுநிகளின் திருக்குமாரர் ஈசவரப்பட்டாழ்வார் ; அவருடைய திருக்குமாரர் ஆள வந்தார் என்றிறே பரம்பரை. இந்த பிதாமஹத்வம் வித்யையாலும் ஜந்மத்தாலும் என்றுண எர்க; இரண்டு வகையான ஸம்பந்தமும் அமைந்திருக்கையாலே. அப்படிப்பட்ட நா தமுநிகளைக் கடாக்ஷித்து என் மீது இரங்கி ருளவேணும் என்றது - அவருடைய ஸம்பந்தம் பெற்றிருக்கிற இவன் அந்த ஸம்பந்தமே காரணமாக நம்மால் அநுக்ரஹிக்கத்தக்க வன் என்று திருவுள்ளம்பற்றவேணும் என்றபடி. அநுக்ரஹிப்ப தற்கு அந்த ஸம்பந்தம் பற்றாசு ஆகிறாப்போலே நிக்ரஹிப்பதற்கு என்னுடைய பாவங்கள் காரணமாகக் கூடியவையாயினும் இவற் றைக் கணிசியாமல அந்த மஹத்ஸம்பந்த மொன்றை யே நோக்கி யருள வேணுமென்கிறார் மத்வ்ருத்த மசிந்தயித்வா என்று. இவர் தாம் தம்மை அநுக்ரஹித்தருள வேணுமென்பதற்கு ஹேதுவாகக் கீழ் ச்லோகங்களிற் சொன்னவற்றுக் கெல்லாம் எம் பெருமான் ஒவ்வொரு கண்ணழிவு சொல்லி விடக்கூடுமாயினும் இப்பெரிய விஷயத்திற்குச் சொல்லலாவதொரு மறுமாற்றம் ஈச் வரன் றனக்குமில்லாமையாலே அப்படியே அநுக்ரஹித்தோம் 1

·ஆளவந்தார் ஸ்தோத்ரரத்நம். 65. 149
என்று சோதிவாய் திறந்து அருளிச்செய்யவே, இவரும் மநோ
ரதம் தலைக்கட்டப்பெற்று ஸ்தோத்ரத்தையும் தலைக்கட்டியருளி
னாராயிற்று.
(கூடு)
181
ஜுவ-நதாய-வயசாவி வடி
உயீ நித) வெலவாஸுயாஜாஉய ந )
ஜ ந: கஉெவம் ஜமநொஉஹெதொ;
ஜுதிலயா நாயொதா வாளவக்ஷெ ||
'யதாவொஹயா நவிய ஜாபெஷ கஷs |
வலூதாவயாதொஹ யாநெய. நஜாஜி தஜி />
ஆளவந்தார் திருவடிகளே சரணம்.
பெருமாள் கோயில் பிரதிவாதி பயங்கரம்
அண்ணங்கராசாரியர் இயற்றிய
'ரத்நப்ரபா ' என்னும்
ஸ்தோத்ரரத்த வியாக்கியானம்
முற்றுப்பெற்றது.
ஸ்ரீரஸ்து.

·ஸ்ரீரஸ்து ஸ்ரீ தொாஜா நுஜாய ந86. முடிவுரை. ஸ்தோத்ரவ்யாக்யாந சோத நம். ஆள வந்தார் ஸ்தோத்ரமென்னும் இந்த ஸ்தோத்ர ரத்தத்திற் குப் பூருவர்களில் பலர் வியாக்கியானங்கள் அருளிச் செய்தார்க ளெனினும் பெரியவாச்சான் பிள்ளை யருளிச்செய்த மணிப்ரவாள வியாக்கினமொன்றும், அதனைத் தழுவி ஸ்ரீமந்நிகமாந்த மஹா தேசிகன் அருளிச்செய்த ஸ்தோத்ர பாஷ்யமென்கிற ஸம்ஸ்க்ருத வியாக்கியானமொன்றும் ஆக இவையிரண்டுமே ப்ரசாரத்திலுள் ளவை இவற்றுள், பெரியவாச்சான்பிள்ளை யருளிய வியாக்கியானம் விசேஷ விஸ்தரமுடையதன் றியே யிருந்தாலும, ஸாரார்த்தங்கள் பலவற்றையும் உள்ளடக்கி அதிகம்பீரஸரணியிலே வித்வத்ரவிக ஹ்ருதயங்கமமாக அருளிச் செய்யப்பட்டதாம். இந்த வியாக்கி ரத்திலே தேசிகன் மிகவும் ஈடுபட்டிருப்பரென்னுமிடம் அவ ருடைய ஸ்தோத்ர பாஷ்யத்தில் பரத்யக்ஷரமும் புலப்படும். பெரிய வாச்சான் பிள்ளை எவ்வெவ்விடங்களில் எந்தெந்த ப்ரமாணங்களை உதா ஹரித்து எவ்வெவ்விதமான அர்த்த விசேஷங்களை அருளிச் செய்தாரோ, அவ்வவ்விடங்களில் அந்த ப்ரமாணங்களையே உதா ஹரித்து அந்த அர்த்தங்களை யே தேசிகன் வடமொழியாலே அரு ளிச் செய்துளர் என்பது ஆயா ஸமின்றி அறியத்தக்கதே சிற்சில விடங்களில் அதிகப்படியாக ப்ரமாணங்களை விஸ்தரித்தும் யோஜ நாபேதங்களைக் கூட்டியுரைத்தும் வைசத்யங்கள் பண்ணிவைத் திருக்கிறாரென்பதும் உள்ளதே பெரும்பாலும் பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் வியாக்கியானத்தைத் தழுவியே பாஷ்யமிட்டருளினர் என்பது நிர்விவாதம். ஸ்ரீபிள்ளை பக்களிலே தேசிகன் வஹித்திருக் கும் கௌரவபுத்தி பாஷ்யபரக்ரியையிலே விளங்குவது மன்றியில், ·ஸ்தோத்ரவியாக்யாந சோத நம். 151 விள யதிராஜ ஸப்ததியில் ஆளவந்தார் விஷயமாகத் தாம் அருளிச்செய்த ( விமாஹெ யா ந.தீய-30 வாயவராவந ஹிதO | நிரஜ ஜிஹமசெயது கரஷரதாராயே" என்ற சலோகத் திலும் நன் ங்கும் பெரியவாச்சு வாச்சான் பிள்ளைக்கு க்ருஷ்ண பாதர் என்றிறே திருநாமம் ; உதாஹ்ருத சலோகத்தில் கஷ' என்றது இவா தமமைக் கருதியே யென்று ஸ்ரீவரதகுரு வியாக்கி யானித்தருளினர் " ஜொதா தவாவா ந8ுவெரு யாரு நநள காலிதாஉரொ ஹி ஸ்ரீ கஷனி" என்பது அவ்விடத்து வாக்கியம் சிலர் கண்ணபிரானென்றே பொருள் கொண்டு ஐதிஹ்ய புரஸ்ஸரமாக வியாக்கியானிப்பர்களாயினும், ச்லிஷ்டமான இவ்விடத்திறகு ஸமாநார்த்தம் கொள்வதிற்காட்டி லும் வ்யக்திபேதப் பொருள் கொள்வதே ஏற்குமென்று வரதகுரு விவக்ஷிதம் பிள்ளை பக்கலிலே தேசிகனுக்கு கௌரவப்ரதிபத்தி கனத்தி ருக்கச செய்தேயும ஸர்வதந்த்ர ஸ்வந்த்ரவிருது வஹிப்பதற்குச் சேர எமபெருமானார் முதலானோருடைய ஸ்ரீஸூகதிகளையும கவிசு குறையப் பேசுங்கணக்கிலே இவருடைய ஸ்ரீஸூக்திகளையும் ஒன் றிரண்டிடங்களிலே குறையப்பேசு மிடமும ஸ்தோத்ர பாஷ்யத்திலே காண்பதுண்டு அவ்விடங்களில் பராமாணிகர் செய்யவடுப்பதென் னெனனில் ; ஸ்ரீமத் ரஹஸ்யத்ரய ஸாரத்தில் தத்வத்ரயசிந்தநாதி காரத்திலே-' தர்க்க பாண்டித்யத்தாலே நாம் நினைத்த தெல்லாம் ஸாதிக்கவல்லோம்" என்றருளிச்செய்த ஸுகதியை ஸந் தித்து ஆறியிருக்க ப்ராப்தம். ப்ராமாணிகர் நிரூபிக்கப்பு தந்தால் பெரியவாச்சான் பிள்ளை திவ்ய ஸுக்திகளில் அநுப்பத்தி அனு மாத்ரமும் நிற்மாட்டாதென்னுமிடம் ஸர்வஸம்ப்ரதிபந்தம். ஸ்தோத்ர பாஷ்யத்தைத் தமிழில் மொழி பெயர்த்தெழுதிய ஸ்ரீ. உ. வே திருவஹீந்திரபுரம். பண்டிதபூஷணம சேட்லூர் நரமஹாசார்ய ஸ்வாமி, அதன் முடிவில் "ஸ்ரீஸ்தோத்ர ரத்னத் தில் சில ஆக்ஷேப ஸமாதானங்கள் " என்ற மகுடமிட்டு, " இந்த ஸ்தோத்ரத்திற்கு பெரியவாச்சான் பிள்ளை மணிப்ரவாள ரூபமாக ஒரு வ்யாக்யானம் செய்தருளி இருக்கிறார். அந்த வ்யாக்யானத் திற்கும் ஸ்தோத்ர பாஷ்யத்திறகும் சிற்சில இடங்களில் அபிப்ராய யநு ·152 ஸ்தோத்ரரத்த வுரை-அநுபந்தம். பேதங்கள் ஏற்படுகின்றன '' என்ற பீடிகையுடன் ஐந்தாறு விஷ யங்கள் வரைந்துள்ளார். ''ஸ்தோத்ர ரத்னத்தில் சில ஆக்ஷேப ஸமாதானங்கள ” என்று மேலே கொடுத்த மகுடத்திற்கும் அதன் கீழே வரைந்த விஷயங்கட்கும் யாதொரு ஸம்பந்தமும் காணோம். ஆக்ஷேபகர்த்தாயா? ஆக்ஷேபம எவ்விடத்திலுள்ளது ? ஆக்ஷேப ப்ரகாரம்யாது? இத்யாதி ப்ரச்சங்கட்கு மறுமாற்றம் கிடைப்பரிதே. ஆகையால் அஸம்பத்த வாகயாத்த மென்பது தலையெழுத்து கொண்டே அறுதியிடக்கூடியதாம இனி உள விஷயங்களிலும் இறங்கி ஆராய்வோமாயின், எலலாம இத்தகைத்தேயென் பதை எளி திலுணர்த்தினோமா வோம ஆகவே இந்த நிரூபணம் உபக்ரமிக்க நேர்ந்த தெமக்கு, மத்யஸ்தத்ருஷடிகள் இதனைப் பரிசீலித்துத் தெளியவடுக்கும் ப --* முதல் விஷயம். * ஸ்தோத்ர ரத்தத்தில் நான்காம ச்லோகத்தில் 'போகாபவர்க்க ததுபாயகதீ.'' என்றவிடத்திற்கு வியாக்கியானஞ் செய்யுமிடத்து, பெரியவாச்சான் பிள்ளைக்கும் தேசிகனுக்கும் அபிபராய பேதம் விளைந்திருப்பதுண்டு. கைவல்யானுபவமென்னும் ஆத்மாநுபவத்தை அபவர்க்க பதத்திற்கு அத்தமாக உரைத்தருளினர் பெரியவாச் சான் பிள்ளை அதற்கு முந்தின கொற பதத்திற்கே அது அர்த்த மென்றார் தேசிகன் ஃது உண்மையே ஆத்மா நுபவம் மோக்ஷ மன்றெனறும, மீட்சியுண்டென்றும், ஆகவே இது அநித்ய புரு ஷார்த்தமென்றும் ஸ்ரீமந்நிகமாந்தமஹா தேசிகனுடைய திருவுள நாதயாமுநயதிவராதிகளின் திருவுள்ளம் இதில் வேறுபட் டதே. ஆத்மா நுபவமென்பது மோக்ஷமேயென்று அவர்கள் கொண்ட கொள்கையையே பெரியவாச்சான் பிள்ளையும் கொண்டு உரைத்தருளினர் நெடுநாளைய இவ்விவாத விஷயம் கார் யாதிகரணவாதம் முதலிய திவயக்ரந்தங்களில் மிகத் தெளிவாக பாதிக்கப்பட்டிருக்கையாலே நாம இங்கு அதிக பரிசரமம் கொள்ள வேண்டாவாயிருந்தது ஸ்ரீ தேசிகன் ந்யாயவித்தாஞ்ஜநத்திலே இவ்விஷயமாகச் சில சொல்லிக்கொண்டு போம் போது ஸ்ரீபாஷ்ய ஸூக்திகள் ஸ்வமதா நு ளம் மீட்சியற்ற ·ஸ்ே தோத்ரவ்யாக்யாந சோத நம். 153 கூலங்களென்றும் கீதாபாஷ்ய ஸுக்திகள் மாத்திரம் தம் கருத்துக்கு இணங்கவில்லையென்றும் திருவுள்ளம்பற்றி இறுதியாகச் சென்று வனக.-- நாகவாலாரால) வஹு ஜாரவாய ராஹ). " என்ற வொருவாக்கியத்தினால் கீதாபாஷ்யஸூக்திகளுக்கு அஸ்வா ரஸ்யம் கல்பித்தருளினார். ஸ்ரீ பாஷ்யஸுக்திகளையும் கீதா பாஷ்ய ஸூக்திகளையும் ஒன்றோடொன்று வாசியற ஸமரஸமாக நிர்வஹிக கப்போகாமையாலே அந்யதரக்ரந்தத்திற்கு அஸவாரஸ்யம் அவசய கல்பநீயமாயிற்றென்று அர்வாசீநர் அபிமானிப்பாகள். எம்பெருமானார் ஸ்ரீபாஷ்ய கீதாபாஷ்யங்களில் அருளிச்செய் திருப்பவை அஸ்வா ரஸ்யலவலேசமின் றிக்கே நனகு பொருந்தும் படியை நிரூபிப்போம காணமின் ;-- கீதாபாஷ்யத்தில் பஞ்சாகநிவித்யாநிஷ்டனான கேவல னுக்கு வஹா தகவூசுர திவிய கா தவொவாவலாத்தை யும், ஆகர திவியகாத லாவாவாஷிவவன ததையும் கவிராதிமகா வாவேடிவாவியையும் நாாவர தியை யும் அருளிச் செய்துளா. ஸ்ரீ பாஷ்யத்தில்-" கவூ தீகாஜலநா நய தீதி வாஉராயணம்” என்ற ஸுதரவிவரணத்தில் “ வஞாழி விஷொவி சுவி-ராஜிநாம தவ) வ வா)ு நாவாதி ஆ கத்தயாத் ஆகர AM B-5 வ ஹா தகலாதாவபயா நOU. ” என்றருளிசசெயதிருக் கையாலே கேவலனுக்கு ப்ரஹ்மப்ராபதியாகிற பலன் 'ஸ்ரீபாஷ் யோக்தமாகத் தேறுகின்றது. ஆகவே, கீதாபாஷ்யஸுகதியும் ஸ்ரீ பாஷ்யஸுக்தியும் பரஸ்பரவிருத்தம் போல் தோற்றும். இந்த விரோ தத்தை விலக்க முயன்ற வேதாந்த தேசிகன் மதுவித்யாந்யாயத்தை மநஸ்ஸிலே கொண்டு ஒகர திவிய காதாவவத்தை அவாந் தரபலமாகவும ப்ரஹ்மா நுபவத்தை பரதாந பலமாகவும் கல்பித்து நிர்வஹித்தார் இப்படி நிர்வஹிக்குமள வில் கீதாபாஷ்யஸுக்தியில் அஸ்வாரஸ்யம ஏறுகின்றது. அவவளவேயல்ல ; அவாந்தரப்பலனைக் கல்பிக்கவல்ல ப்ரமாணமும் துர்லபம். மதுவித்யாந்யாயம் இங்கே லவணா கதவணவ ப 20 ·154 ஸ்தோத்ரரத்ந வுரை-அநுபந்தம். ஸு தராம் அப்ரஸக்தம். ஸ்ரீஸஹஸ்ரநாமபாஷ்யத்தில கா நா வாஜா தி: : எனற விடத்தில், “ வாஜெ திவிபெஷணெ_ந கா நாஜெவ கெஷாவி உவ- ரவீநா மதிய ம-32. தெ என்று பட்டரருளிச்செய்ததும், ஸ்ரீ வேதார்த்த ஸங்க்ரஹ தாதபர்யதீபி கையில் - "வாக லாாவிதி காதொவதெ; சுவாயோ வெந் ெெகவ ஜொக்ஷவாவர தி” (பக்கம் 256) (பக்கம் 256) என்று சரு தப்ரகாசிகா பட்டா அருளிசசெய்ததும பழுதாம். ஒரு விரோத மும் வாரா தபடி நிர்வஹிக்கும் வழி ஏதென்னில்; கேண்மின்:-- உகர திவிய காதாநுவமே கேவலனுக்கு பரதாந பலன். இங்கனாகில, பரஹமப்ராபதியை ப்ரதிபாதியாநின்ற ஸ்ரீ பாஷ்ய ஸூக்தி எங்கனே சேரும்? “வ, ஹவாலு நாாவர தியாவ ணாது” என்று ஸ்ரீபாஷ்யபங்க்தியன்றோவென்னில் ; ஆம்; அங்கு அடுத்தபடியாகவே ! க தவணவ ததநாயாக ஆகர திவி நி கவஹா தகலா தாவயா நO 2. ” என்கையாலே, தத்க்ர துந்யாயப்படியே வ ஹா தகலா தவாவி தான் வஹாத கலாதொவால நார வனமாகத்தகும். ஆகவே, வி ஷண தயா ஆ ஹண: ஞாவகம் தேறுகையாலே ப்ரஹ்ம ப்ராப்தி சொன்னது பொருந்தும். இப்படி ப்ரஹ்மப்ராப்தியுமுணடாகில 1 “ இறுகலிறப்பென னும் ஞானிக்குமப்பயனில்லையேல் ” என்றும், 2 "சூதா ஹதிரி தியாகி கிரகா-வ-30 த ஷஜ ஜொஷஹa ஜுஷெய ” என்று மித்யா திப்ரமாணங்களாலே கைவல்ய மோக்ஷத் துக்கு அபகர்ஷம் விளங்குவது எங்ஙனே சேருமென்னில் ; ப்ரஹ மாநுபவம் அப்ரதாநமாகவும் ஆத்மா நுபவம் ப்ரதாநமாகவுமுள்ள மையாலே அபக்ருஷ்டமென்கிறதத்தனை இனித்தான், லவ-க-வி நிஜொக முண்டான பின்பு பர மாத்மா நுபவம் ப்ரதாநமாக ப்ராபதமாயிருக்க, இப்படி சொலலு கைக்கு நியாமக மேதென்னில் ; தத்க்ர துந்யாயமேயாய்த்து இதற்கு 1. திருவாய்மொழி 4-1.10. 2. வரதராஜஸ்தவம் - 81. 8 8 8 ·தாலே ல வ 2 ஸ்தேர்த்ரவ்யாக்யாந சோத நம். 155 நியாமகம். ஸர்வகர்மவிநிர்மோகமுண்டானாலும் தத்க்ர துந்யாயத் வ ஹா தகாத தொவாலநத்துக்குப் பலமாகவஹாத் கலாதா ஹவத்தைத் தந்தருள்வதாக பகவத் ஸங்கல்பமாகை யாலே, அந்த ஸங்கல்பமானது வாயாநெ ந நேரும் ப்ரஹ்மா நு பவத்தைக் குலைக்கும். உறவஉஷவ வாயா நாத்துக்கு ஆதி வயகமான அந்த பகவத் ஸங்கலபததுக்கும் வலவ-க-வி நி ஜொகத்தோடு கூடவே வி நிலொகம் உண்டாகாதோவென்னில்; பர்யங்காரோஹண ஸமயத்தில் தான் தாராஸங்கல்பம் நசிக்கிற தென்று அபியுக்தர் சொல்லிவைத்திருககையாலும், விரஜாநதி யைக் கடந்தவுடனே கைவல்ய மோக்ஷம் வபிக்கையாலும் , அப் போது தார ஸங்கல்பம் உள்ள படியாலும் அப்ரதாந ப்ரஹ் மாதுபவமும் ப்ரதாந ஆத்மா நுபவமும் கூடாநின் இப்படி நிர்வஹிக்கில ஸர்வம்ஸமஞ்ஜஸமாகிறது இங்ஙனன் றிக்கே, உகர திவியுகாதாநுஜவத்தை அவாந்தர பலனாகவும் ப்ரஹ்மா நுபவத்தை முக்கிய பலனாகவும் கலபிப்பதுநிர்மூலமென்னு மளவேயல்ல, கீதாபாஷ்ய ஸூக்திக்கு அஸ்வாரஸ்யகல்பகமாகவும் முடிகின்றது பஞ்சாக்கி வித்யாநிஷ்டனுக்கு ய ந நாவாநி ஷணமும் சுவ) வயாநெ நம வாகமும் ச்ருதப்ரகாசிகோக்தம் ஜாபகோபாக்யானத்தில் வ)வயாநெ நமஜாஷியானதை இங்கு நிதர்சிக்கவொண்ணாது. ஜாபகனுக்கு நேர்ந்த ப்ரஹ்மகாய நிஷேவண் ரூபமான வ) வயா நம் ஜிஹாதொ நிஷான ஒணவூ மென்று உணரக்கடவது இவ்விஷயத்தில் இவ்வளவு எழுதுவதே ஸாரம்' ஸாரக்ராஹ களாயிருப்பார் இவ்வளவில்தானே தெளியக்கடவர்கள். ஆகவே பெரியவாச்சான்பிள்ளை ஆத்மா நுபவத்தை அபவர்க்க பதார்த்த மாக உரைத்தருளினது பொருத்தமுடைத்தே. சூ தவாஷெகிதா வா நவா வாசு சூ தவாவிஜா தீ வபா நவா வராக| சுலாவ.) வாஹ யவொலிகெஜொ நீ தாஹாஷெ), தந்ந ரத தீவ || என்று ஸம்பரதாய வித்தாஞ் ஜநத்திலே சொல்லிவைத்தோம் ·156 ஸ்தோத்ரரத்ந வுரை-அநுபந்தம். இந்த கைவலய மோக்ஷத்தின் ஸ்) பதாநவிசேஷ நிர்ணயத்திலும் விப்ரதி பத்தி கொள்ளக் காணாநின்றோம் இது தன்னில் சொல்ல வேண்டி டிறறென்னென்னில் ; ஸச்சரிதரரக்ஷையில் த்வாதசோர்த்வ புணட்ரங்களுக்கு ஸ்தாநங்கள் காட்டிவரும் பரகரணத்திலே திரி விக்ரமத் திருமண்காப்புக்கும் ஹருஷீகேசத திருமண்காப்புக்கும் ஊநயொஜ்" என்றும், "ஜெஷஷ ததவநெ” என்றும், "ஜகுளாயா8 ” என்றும் ஸ்கந்த சப்தத்தாலும் ஜத்ரு சப்தத்தாலும் ஸ்தாநநிரததேசம் பண்ணியிருக்கக்கண்டவிவாகள் ( வலக்கழுத்திலே, இடக்கழுததிலே ' என்று பொருளவரையாநின் றார்கள் ஸ்கந்தபதமும் ஜத்ருபதமும் எவ்விடததைச் சொலலு மெனபதை அமரகோசங் கொண்டறியலாம அறிந்து வைத்தும், வித்தாந்திகளாதரித்த ஸ்தாநவிசேஷத்திற்கு பரமாணமாய் விடுகி றதேயென்று வருந்திப் பதார்த்தததையே மாறுபடுத்தாநின்றாா கள் . ப்ரத்யக்ஷ விஷயத்திலிவவளவானால, இனிபரோக்ஷ விஷயத் தில் கைசலியார்களிறே பரத்யக்ஷ புண்ட்ர ஸ்தாநத்தை மாறாடும் வர்கள் பரோக்ஷமோக்ஷ ஸ்தாநத்தை மாறாடுதல் வியப்பல்ல வென்று விசராந்தராவுதோம் ........ ரண்டாவது விஷயம். "தவதாச்ரிதாநாம் " என்கிற இருபதாம் ச்லோகத்தின் வியாக் கியானத்தில் நித்யமுக்தர்களின் ஜகத்காரணத்வவிஷயமாகப் பெரிய வாச்சான் பிளளைக்கும் தேசிகனுக்கும் அபிபராய பேதமிருப்பதாகப் பகர்கின்றனர். இதனை ஆராயவோம். பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் ஸ்ரீஸூக்தியாவது.-"(த்வதாச்ரி தாநாம்)....... தேவரை தூரநின்றாச்ரயிக்கிற ப்ரஹ்மாதிகள் ஸ்ரு ஷ்டி ஸ்திதி ஸம்ஹாரங்களையும் உபதேசக்ரமத்தாலே பெற்று ஸம் ஸாரவிமோசநத்தையும் பண்ண சக்தரானபின்பு, அநந்யப்ரயோ ஜநராய் ஆச்ரயிக்குமவர்கள் அவ வற்றைச் செய்யப் பார்த்தால் லீலை யாகாநின்றது. முக்தர் தேவரோடே லீலாரஸமநுபவிக்கும் போது ஸங்கல்பஜ்ஞாநத்தாலே ஸ்ருஷ்டித்திறே அநுபவிப்பது; உாவெவ தகுதெ.” "பகவாவெவா) விதாதி ஒஜி” ஜகத்ஸ்ருஷ்ட்யாதிகளில் ப்ராப்தியில்லாமை போக்கி சக்தி வலக ·இதனை ஸ்தோத்ரவ்யாக்யாந சோத நம். 157 யில்லாமையாலே ரலே தவிருகிறாரல்லர் ..."ஜவலாவாரா வஜ-30 ” “ ஹொ மஜாகுவாக வி.மாது.” என்பதாம். தேசிகன் கண்டித்திருக்கிறாராம் இருக்கட்டும் ; விஷயததை விமாசிப்போம். வேதாந்த சாஸ்த்ரத்தில நித்யமுகதர்களுக்கு ஒருவகையான ஜகத்ஸ்ருஷ்டி அங்கீகரிக்கப்பட்டும் மற்றொருவன் மற்றொரு வகையான ஜகத் ஸ்ருஷ்டி நிராகரிக்கப்பட்டுமிராநின்றது. அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஸ்ரு ஷ்டி யாதெனில்; வாஜொகொவநிஷத்தில் எட்டாவது ப்ரபாட கத்தில் இரண்டாவது கண்டத்தில்-"வயதி வி தரவொக்கா ஜொவதி கஷாஉெவாவ) விதாதிஷதி தெருவித ஜொகெரு வபவநா 8ஹீயதெ ” என்று தொடங்கிய பத்து வாக்கியங்களால் ஒரு ஸ்ருஷ்டி சக்தி சொல்லப்பட்டிராநின்றது. ஸத்யஸங்கலபத்வப்ரயுக்தமான இந்த ஸ்ருஷ்டிசகதியானது ப்ரஹ் மஸூத்ர-தத்பாஷ்யா திகளாலும் நிலைநாட்டப்பட்டதேயாம். ஸங் கல்பா திகரணம காணக தேசிகனும் அதிகரணஸாராவளியில் வி ெெவ) தவ) ஜ.நஹி தியோவ நா விகுய-யோ வா விவாவதா ந ஷொ நியதிரிஹ நித)8ுகதி யாணா” என்ற ச்லோகத்தால இவ்வர்த்தத்தை அருளிச்செய்தார் இதைத் பெரியவாச்சான்பிள்ளையும் த்வதாச்ரிதாநாமிதயா திக்குப் பொருளாகவருளிச் செய்தார் இனி, சாஸ்த்ரங்களில் நித்யமுக்தர்களுக்கு நிராகரிக்கப்பட்ட ஜகத்ஸ்ருஷ்டி யாதெனில ; "ஜமஉலாவாரவஜ-3. உகாணாஉ வலஹிஹித தாது” இதயாதி ப்ரஹ்மஸூத்ர-தத்பாஷயாதிகளில் இதன் விவரணம் காணத்தக்கது. ஆக க இவ்விரண்டு விஷயங்களிலும் பெரியவாச்சான் பிள்ளைக் கும் தேசிகனுக்கும் அபிப்ராய பேதமென்பது ஈஷத்துமில்லை. ஸ்ரீபாஷ்யாதிகளில் மறுக்கப்பட்ட ஜகத்காரணத்வத்தை நித்யமுக் தர்களுக்கு உண்டென்பார் ஆருமில்லை வளவேழுலகின் முத லாய” என்கிற திருவாய்மொழிப்பாசுரத்தை விபாக்யானித்தருளா நின்ற பெரியவாச்சான் பிள்ளை (இருபததினாலா யிரப்படியில்) '' முதலாய” என்ற விசேஷணத்தை வானோரிறைக்கு அந்வயித்து ஒரு யோஜநை அருளிச்செய்தபின், வானோக்கே அந்வயித்து மற் தான் ·றொரு வே றான 153 ஸ்தோத்ரரத்ந வுரை- அனுபந்தம். யோஜகை பணிக்குமிடத்து, 'நிதயஸூரிகளுக்கும் காரணத் வமுண்டோவென்னில்; அஸ்தரபூஷணாத்யாயத்தின்படியே ஸ்ரீ கௌஸ்துபத்தாலே ஜீவஸமஷ்டியை தரிக தமென்றும் ஸ்ரீவத்ஸத் தாலே ப்ரக்ருதி ப்ராகருதங்களை தரிக்குமெனறுஞ் சொலலு கிறது.” என்றருளிச செயத ஸ்ரீஸூக்தியின் கருத்தையும் நோக்க 'வணும் ஆனால், இவவிஷயத்தில் ஸவல்பமான அபிபராய பேதமு முண்டு, எங்ஙனே யென்னில் ; அஷ்டாதசரஹஸ்யங்கள் களுள ஒன் அர்த்தபஞ்சக மென்னும் ரஹஸ்யத்தில் - ''நித்யராவார் '' என்று தொடங்கி 4 ஈச்வரநியோகாத் ஸ்ருஷ்டிஸ்திதி ஸம்ஹாரங் களைப் பண்ணவும் சக்தராய் ” என் றருளிச செய்யப்பட்டுள்ளது. இவ்வர்த்தம் சிலர்க்கு ருசிப்பதில்லை 'ஜகத்வ்யாபாரவர்ஜம் என்று வெட்டொன்று துண்டிரண்டான கணக்கிலே நிஷ்கர்ஷிக் கப்பட்ட பின் இங்ஙனே யொரு வாக்யார்த்தமுண்டோவென்று மருள் கொள்வர். ''ஜகத்ஸ்ருஷ்ட்யாதிகளில் பராப்தியில்லாமை போக்கி சக்தியிலலாமையாலே தவிருகிறாரலலர்'' என்ற பெரிய வாச்சான் பிள்ளையின் ஸ்தோத்ரவ்யாகயான ஸூக்தியின் மேல் தேசிகன் தாக்கவா தஞ் செய்யககாணகிறோம் கேவலதர்க்கங் களையிட்டு ப்ரமாணங்களை பாதிக்கலாகாது'' என்றும், " தர்க்க பாண்டித்யத்தாலே நினைத்ததெலலாம் ஸாதிக்கலாயிருககச் செய் தேயிறே நாம் ப்ரமாண சரணராய்ப் போருகிறது ” என்றும் பேசுமிவர் இங்கு தெெெக-காவி மொழியிலே யிலே நிவிஷ்டரா ன துஎன்னோ? முகதர்களுக்கு வஹுவா' என்கிற ஸங்கலப் சக்தி உண்டானால்தான் ஜகத்ஸ்ருஷ்டியில் சக்தியுண்டாமென் றும், ஸர்வ சரீரித்வமுண்டானாலதான் "பஹு ஸ்யாம் " என்கிற ஸங்கல்ப சக்தியுண்டாகுமென்றும் கூறுமவரின் கருத்து அறி யோம். ஏதுக்கு இந்த ஆபத்திகள் ? எம்பெருமானுக்குப் போலே இவர்களுக்கும் ஜகதுபாதாரு காரணத்வாதிகள் உண் டென்று சொல்ல வந்தார் ஆரேனுமுண்டோ? ஸம்பரதிபந்நஸ்ரஷ் டாக்களான ப்ரஹ்மாதிகள் ஸர்ல சரீரித்வமும் 'பஹு ஸ்யாம்' என்கிற ஸங்கல பசக்தியும் வாய்ந்தோ ஸ்ருஷ்டிப்பது? " ' சுநெ) ஐக வ ந8 ந.) உ நிஜ கலவா குக்ஷஜெ கவிராஜூடிய ·வாந் லார் இந்த 11 நவ ஸ்தோத்ரவ்யாக்யாந சோதநம். 159 8 நவாயெ” என்ற தம்முடைய குல கூடஸ்தரான விசவாமித்ரபக ஸ்ருஷ்டித்ததும் இங்கனேயோ ? இவர் தாமே ப்ரக்ருத ச்லோகபாஷ்யத்தில் “ வ.வா யொஜ நா ” என்று தொடங்கிச் செய் கருளின யோஜகையில் “ ஜாதொதிரிஹ தெஷா (வ, வஜாரா' நா) உறவஉந ஹெண வJஷாவெம் விய தகா தவநாயா'' என்றதும் விஸ்ம்ருதமாயிற் றுப் போலும் எம்பெருமானுடைய நியமதமுண்டாகில் செய்யவல என்னாநிறக, ஆகாசதாணடவஸஹோதரங்களான ஆபா தாங்கள் எங்கே விலைசசெல்லும்? உ20 ஜா நவதாவத நாவத -தெ என்றும் , நாாவ த-தெ ” என்றும் ஒரு புறத்திலும் " உஜாநுஜொகாது காா நீ காவேவஹாது” என்றும் “வவெ-Ⓡஜொ கெஷூ காஜவாரொவதி" என்றும் மற்றொரு புறத்திலும் ஓதி யிருந்தால, கர்மாதீதமான புநராவருத்தியில்லை யென்று முந்தின சருதிகளால் சொல்லப்படுகிறதென்றும், ஸ்வசசந்தகைங்கர்யரூப மான அநுயாதரார்த்தமாக நேரும் ஸாவலோ கஸஞ்சாரம் பிந்தின ச்ருதிகளால் சொல்லப்படுகிறதென்றும் ஸ்ரீபாஷ்ய திகளில் நிர் வஹித்த கட்டளை இங்கு மொக்கும் நாரதீயமென்று ப்ரஸித்த மான ஹரிபக்திஸுதோதயத்தில் ஐந்தாவது அதயாயத்தில் (66) << தெஹி குயுய - ஆதி ஜமதம-ஒயௗ ஓய” என்று சொல்லியிருப்பதையும், " தயா நிவரஷாதவாண ” என்று ஆளவந்தாரருளிச செயததையும், ''வலக சாதாவக் ஓ'ஜ மஜ.நஹி.தியவாஷிகெ ஸ்ரீசி விஷகெநெ நவஜா ெெதாய " என்று எம்பெருமானாரருளிச்செய்த ஸ்ரீவைகுண்ட கத்ய ஸூக்தியையும், இவையித்தனைக்குமடியாக விஷ்வகஸேந மந்த் ரத்தில் + " விச்வஸ்ருஜே ” என் றிருப்பதையும் மற்றும் பல ப்ர மாணங்களையும் தழுவிய பெரியவாச்சானபிள்ளை அழகாக அரு ளிச்செய்த நிர்வா ஹம் பரம போகய மேயாம். மேற் குறித்தப்ரமாணங்களை தேசிகன் நயிப்பிக்கப்புகுந்து இவையெல்லாம் ப்ரசம்ஸா பரங்களென்று ஸ்தோத்ரபாஷ்யத்தி தேசிகனாலும் ஸ்தோத்ரபாஷ்யத்தில் (42) உதாஹரிக்கப்பட்டது ++ ·ப 160 ஸ்தோத்ரரத்ந வுரை--அனுபந்தம். லும் கத்யபாஷ்யத்திலும் நிரவஹிக்கிறார். ஸ்வரூபயோக்யதையைச் சொல்லிற்றாகலாமென்று பெரியவாசசான் பிள்ளை திருவுள்ளம் பற்றுகிறார் இத்தனையே வாசியுள்ளது. '' சக்தியுண்டு, ப்ராப்தி இல்லை” என்ற பெரியவாசசான் பிள்ளையின் ஸூக்தி அஸங்கத மென்று கருதிய தூபபுலம்மான் " தயாவியாதியாஜி நஃ தவா விர வ-வா” (சக்தியுண்டானால பராபதியில்லை யென்னப் போகாது) என்று அவலீலையாகச சொல்லிவைத்தார். < நி.த.வ) பாவயொமல் வலொவயா நாவபாஷாவ: என்கிற நையாயிகநியாயத்தில் ஊற்றமுற்றனா போலும். கசெவேயெயம் || சதுச்சலோகீபாஷ்யத்தில் (காரண தா சிவ வஜக்ஷண வதிவாதமொவா” என்றும் (யயாக வல றவ தா வாவாலெ)ு திஷரதாவதெவி ஜமவா வாரவதி ஓக்ஷணெெதாாகாெெெெவ-ஷ8) ஷாவ தெ, தயா உஹாவிஹவ தி” என்றும் சொலலிவைதத வர் தாமே ந்யாயவித்தாஞஜநத்தில ஈச்வர பரிசசேதத்தில் ' "ஜமஜ நக தெபெஷித பாண,) த வாவ.) தாலாக) இ வாக) மிரா நிவாஹொ வ.து” என்று சொலலிவைத்தார். பரஸ்பர விருத்த மாக இங்ஙனேயுள்ள வறறை ஸமரஸப்படுததப புகுந்த பின புள் ளார், ந்யாயஸித்தாஞ்ஜநவ்யாகயா நமான ரதந்பேடிகையிலும் ஸ்ரீ தத்வ விததாஞஜநத்திலும் “ஜெவீநிஷ ஜமதாரணத. ஹி வாவயொம தாகாதாவ வனாவஹித வாவாரா தக என்று எழுதி வைததாாகள . ''சகதியுண்டு, பராபதியில்லை” என்ற பெரிய வாசசான் பிள்ளையின நிர்வாஹ மொழிய வேறொன்றும் சரணமாயிற்றில்லை நிதவ) ராஜிவயொடிதெ வலொவயா நாவல்) லாவம் " என்ற நியமம இப்போது எங்கே புக்கொளித்ததோ 13 அறியோம். முக்தாத்மாவுக்கு எம்பெருமானோடு பரமஸாம்யாபத் தியை வேதம் ஸ்பஷ்டமாகச் சொல்லியிருக்கச் செய்தேயும் ஜகத் வ்யாபாரவர்ஜம்' என்று வைஷம்யம் ஸ்தாபித்ததுபோல் பிராட்டி 4 ·ன ஸ்டே தோத்ரவ்யாக்யாந சோதநம். 161 விஷயத்திலும் அது ஸ்தாபிக்கப்படவேணும் '' என்று சதுச்சலோகீ பாஷ்யத்தில் தேசிகனருளிச்செய்தது பொய்யோ ? ஜகத்காரணத்வ விஷயத்தில் இங்ஙனே வைஷம்யம் கொள்ள வேணுமென்ற இவர் தாமே ' ஜகத்காரண தவத்தால் ஸாம்யக கொள்ள வேணுமென்று ந்யாயஸித்தாஞ்ஜநத்திலருளிசசெய்தது பொய்யோ ? இவ்விரண்டு ஸ்ரீஸுக்திகளையும் அவிருத்தமாக நயிப்பிக்கவேண்டி சதுசச்லோகீ பாஷ்யஸுக்தியை வலொவஹி தவராவாரராஹித திவாஉ நத்தில் நோக்குடையதாகவும் வித்தாஞ்ஜநஸுக்தியை ஸ்வரூப யோக்யதாபரதிபாதநத்தில நோக்குடையதாகவும் நிரவஹித்தார்க ளென்றது பொயயோ? பிராட்டியின ஜகத்வ்யாபார விஷயத்தில் முக்தர்களின் ஜகத்வ்யாபாரத்தை த்ருஷ்டாந்தீகரிதத தேசிகனுக்கு பகிரஷி ஷாஜி நா ” என்பது பிராட்டி திறத்தில் ஸம்மத மாம்போது முக்தர் திறத்தில் மாத்திரம் அஸம்மதமாயிற்றெங் ஙனேயோ? ஸங்கல்பஸுரயோதயத்தில் காட்டி ஸுஹமாஹி க்ஷக நாய மேகிடா இங்குநினைவுக்கு வாராநின்றது. இவவிஷயமாகவே சரணாகதிகத்ய பாஷ்யத்திலும் பேசும் கா நாவி ஜமகாவாரெக்ஷாவீந்ததா வா தாஜிகவக்ஷொவி நிரஓ8' எனறு செருக்குடனுரைத்த தும விதொகொகவிஜJ வித மென்னுமிடத்தைக் கீழ் விரித்த நிரூபணங்களைக் கொண்டு அறிஞர்கள் அறுதியிடக்குறையில்லை. -* மூன்றாம் விஷயம். * ''தவாம்ருதஸ்யந்திநி” என்கிற இருபத்தேழாம் ச்லோகத்தில் << நிவேசிதாத்மா” என்றபதத்தின் வியாக்கியானத்தில் பெரியவாச் சான் பிள்ளைக்கும் தேசிகனுக்கும் அணுமாத்ரமும் அபிப்ராய பேதம் இல்லாமலிருக்கச் செய்தேயும் பூர்வபக்ஷிகள் அஸ்தாநே பரமித்து இங்கனே எழுதுகிறார்கள- நிவேசிதாத்மா என்கிற பதத்திற்கு ‘ நிவேசிக்கப்பட்ட மன தானது என்று மனதையே கர்த்தாவாகப பெரியவா சசான் பிள்ளை வியாக்கியானத்தில் அரு ளிச் செய்யப்பட்டிருக்கிறது இந்த பாஷ்யத்தில், அதில் ஏக தேச.நவயம் முதலிய அஸ்வாரஸ்யங்களை நினைத்து, வைக்கப் பட்டபுத்தியையுடைய நான்' என்று அருளிச் செய்யப்பட்டிருக் போது 11 3 கிறது ')" என்று. 21 ·என் காவலா ய பஹுவ்ரீஹ்யாத்தம் ஸமஞ்ஜஸமன்று மேல பங்க்திகளை நோக் 162 ஸ்தோத்ரரத்ந வுரை-அனுபந்தம். இந்த நிர்விஷயப்ரமத்தை நிரூபகர்கள் தாம் ஆராயவேண்டும். நிவேசிதாத்மா என்பதற்கு < நிவெறி தாவலள சூதாவ' என்று காமதாரயஸமாஸம் விவக்ஷித்து, "தேவருடைய நிரஹேதுகமான ப்ரஸாதத்தாலே நிவேசிக்கப்பட்ட மநஸ்ஸானது மநஸ் ஸையே காத்தாவாக்கிப் பெரியவாசசான பிள்ளை உரைத்தது உண் மையே தேசிகனும் தமது பாஷ்யத்தில் இவ்வர்த்தத்தையே தழுவி இங்கனமே உரைத்தருளினரேயன்றி வேறொரு பொருளை நெஞ்சி லும் நினைத்திலர். “( நிவெலிதாதாக்ஷ ணொ வெந உாஜி வியொற தழ' உதாவா நா ெெயவ விதாஹிரித,ய-3.” என்றிறே ஸ்தோத்ரபாஷ்ய ஸூக்தியுள் ' வைக்கப்பட்ட புத்தியையுடைய நான்” என்று தேசிக னுரைத்திருப்பதாகப் பிறர் வரைந்திருப்பதற்கு அந்தோ பாஷ்யத் தில என்ன ஆதாரமுள்ளது? இச்சதி என்கிற கரியாபதம் ப்ரதம புருஷனாயிருக்கும்போது, நான் என்று தன்மையாக உரையிடு தற் குரிய பரமம் பண்டிதபூஷணரல்லாதார்க்கு எங்ஙனே விளையும் ?. தாம்மருண்டதோடு பிறரையும் மருள்விக்கமுயல்வது மிகவியப்பே. “ கெெயவJஷாவஷாவி தா ” மேற்குறித்த பாஷ்ய பஙக்தியில் காலை யொடித்தெறிந்து ஸமஸ்தபதமாக்கிக் கொண்டாலும் நான் என்பது விசேஷ்யமாவதற்கு ப்ரஸக்தி யுண்டோ ? அப்போது இச்சதி என்ற படர்க்கையை யொழித்து இச்சாமி என்று தன்மையாககிக் கொள்ள வேண்டியதாமிறே இனி, தாத்பாய விவக்ஷயா, ' நான்' என்றது என்று சொல்லப் பார்க்கில், தஷு' என்று ஒழிந்திடுவோம் உலாவலா வி தவஜிம் ” என்று ஸ மஸ்தபதமாகச் சிலர் அச்சிட்டபடி பாடங்கொண்டாலும், கர்மதாரயப் பொருள் பொருந்துமேயன்றி ளது. - என்ற கினால் இது நன்கு விளங்கும் பஹுவ்ரீஹியே தேசிகனுக்கு விவ க்ஷிதமாகில சுயாஹாராயமான கர்த்ருபத்ததை அதயாஹரித்துக் காட்டி உரைத்திடவேண்டியிருக்க அங்கனமுரையாதது குற்றமா மிறே. இச்சாமி என்று உ உத்தமனாயிருந்துவிட்டால் அஹம் என்று அர்த்தாத்ஸித்தமாகும் இச்சதி என்று ப்ரதமனாயிருக்கையாலே தனுமொரு பதத்தை [புமாந் என்றோ ஜந: என் றோ) அத்யா ·ஸ்தோத்ரவ்யாக்யாந சோதநம். 163 ஹரித்துக் காட்டவேண்டுமிறே அங்ஙனே ஒன்றும் காட்டாமை யாலும் கர்மதாரயப் பொருளே தேசிகனுக்கு விவக்ஷிதமென்பது திண்ணம் இன்னமும் ; ஏற்கனவே பெரியவாச்சான் பிள்ளை அரு ளிசசெயதிருக்கும் கர்மதாரயப் பொருள் அஸம்பத்தமென்றும் பஹுவ்ரீஹயர்த்தம் சொல்வதே ஆவசயகமென்றும் தேசிகன் திருவுள்ளம்பற்றியிருப்பரேல இக்கருத்து ஸ்பஷ்டமாக விளங்கு மாறு பன்னியுரைத்தே யிருப்பர். இங்ஙனே வசநவ்யக்தி விளைந் திராது. கிவஹுநா? பஹுவ்ரீஹ்யர்த்தமே தேசிகன் திருவுள் ளம் பற்றினது என்று பூர்வபக்ஷிகள் கருதினபடியே நாமும் முழு மனமாகக் கருதியே விடுவோம் இங்கனே இருவர்க்கும் அபிப் ராய பேதமுண்டாய்த்தென்று கொள்ளில் குற்றமென்னோ? இரண்டு படிக்கும் சாஸ்த்ரம் இடம் தந்ததாகில், யதாருசி பரிக்ரஹிக்கக் குறையென் ? மேல் << ஸ்புரத் கிரீடாங்கத” என்ற (36) ச்லோகத் தில் "லஸத்துலஸ்யா வநமாலயோஜ்வலம் என்றவிடத்து, லஸத்துலஸ்யா என்ற பதத்திற்கு, “ ஒஹதீவவலா தஹீவ என்று கர்மதாரயமும், வைதீ ஹீ யவராவா ' என்று பஹுவ்ரீஹியும் ஆக இரண்டு ஸமாஸமும் சொல்லக்கூடியதா யிருக்கையாலே இங்குப் பெரியவாச்சான் பிள்ளை எங்கனே திரு வுள்ளம்பற்றினர் என்று ஆராய்ந்த தேசிகன், இரண்டுபடியும் அவருகந்த தேயென்று நுண்ணிதின் உணர்ந்து தமது பாஷ்யத் திலே அவ்விருவகையான ஸமாஸத்தையும் ஸ்பஷ்டமாக அருளிச் செய்தார். அங்கு ரண்டும் பொருந்துமாபோலே இங்கும் பொருந்தக் குறையொன்றுமில்லையே இனி உஷயவரி. ஹமோ சு.ந தாவரி-ஹமோ வெஜிகமிறே அவரவர்களின் இச் சையே இதில் நியா மகமான பின்பு ஆக்ஷேபமென்? ஸமாதாந் மென் ? லஸத்துலஸ்யா என்றெடுத்தவிடத்திற்கும் இவ்விடத்திற்கும் வாசியுண்டென்று சொல்லக் கன லும் க கருதவேண்டா. ஏகதேசாந்வய மென்கிற சாஸ்த்ரதோஷம் உண்டென்று பூர்வ பக்ஷிகள் உரைத்திருக்கிறாரே; லஸத்துலஸ்யா என்ற விடத்தில் இந்த தோஷத்துக்கு ப்ரஸக்தியில்லையே; ஆனபின்பு வாசியுண்டே இங்கு ·நவ 164 ஷ்ே தோத்ரரத்ந வுரை-அனுபந்தம். யென்னில ; பாதபங்கஜே நிவேசிதாத்மா என்ற இவ்விடத்தில் ஏக தேசாந்வயம் தோஷயென்று சாஸ்த்ரஜஞ கோஷ்டியில் மீண்டும் வாய் திறக்க வேண்டா; சாஸ்த்ரவாஸகையைச் சிறிதுமறியாதார் பக்கலிலே இதனைச் சொல்லிக குணாலமாடலாமத்தனை. இன்றுமக்கிந்த ரஹஸ்ய முரைப்போம், உணர்ந்து தெளி வீராக. ஏகதேசாந்வயம் இருவகைப்படும் சேஷணபதம் ஸமஸ்தபதத்தின் ஏகதேசமானதொரு விசேஷ்யபதத்திலே அந்வ யித்துப் பொருள்படுதல் ஒன்று. ஒரு விசேஷ்யபதம் ஸமஸ்த பதத்தின் ஏகதேசமானதொரு பதத்திலே அந்வயித்துப் பொருள் படுதல் மற்றொன்று இவற்றுள் முந்தின தற்கு உதாஹரணம் - உஜாஹுத பொகவி நாபகாரண நரை விவெரவா உவம் கஜ. ” என்பதாம் இங்கு உமாஸுதம் என்ற விசேஷணபதம், மேல் ஸமஸ்தபதத்தின ஏகதேசமான விக்நேச்வரபதத்திலே அந்வ யிக்க வேண்டியதாம் இந்த அந்வயம் சாஸ்த்ர தூஷிதம். சாப்த போதம் பிறக்கமாட்டாமையாலே அப்பரயோகமென்று இகழப் படும். இரண்டாவதான ஏகதேசாந்வயம் சாஸ்த்ரா நு மதம் மஹா காவ்யங்களிலும் பூர்வாசார்ய ஸுக்திகளிலும் இது பெரும்பாலும் இடம் பெற்றேயிருக்கும். "ஸ்ரீதி விஷகெநெ ந ஜுவல8ஜாெெதாய-30 ” என்ற ஸ்ரீவைகுண்டகத்ய ஸ்ரீஸுகதிகாண்க. “ விஷொஃ வடிவூணயி நீ மிரஜாஜி யெஹ ” என்று ஸ்ரீவைகுண்டஸ்தவத்திலே ஆழ்வானும் இங்ஙனே பரயோகித்தார் விஷ்ணோம் என் ற விசேஷ்யபதம் மேல் ஸமஸ்தைகதேசமான பத சப்தத்திலிறே அந்வயிப்பது அத்தனை தூரம் தேடவும் வேண்டா ; இந்த ஸ்தோத்ரரத்நந் தன்னிலேயே ( உதக்ரபீநாம்ஸு” என்ற (34) ச்லோகத்தில “ுவ யா ” என்ற பதம் ந்யக்க்ருத என்ற ஏகதேசத்திலிறே அந்வ யிப்பது. இவர் தாம் அங்கு வாய் திறக்கவுமில்லையே. நிவேசிதாத்மா என்ற இவ்விடத்தில் மாத்திரம் என்ன அநர்த்தம் விளைந்திட்டதே அறியோம். இங்கு கர்மதா ரயஸமாஸம் கொண்டால் ஏகதேசாந்வய தாஷம் விளைகின்றதென்றும், பஹுவ்ரீஹிஸமாஸங்கொண்டால அது தணிகின்றதென்றும் கூறுமிவர் சாஸ்த்ரார்த்தங்கள் பயின்ற தோ ·மாயை தாய் தானே ” க. ஸ்தோத்ரவ்யாக்யாந சோநநம். 165 வகை சாலவாகியதே எந் ந்த ஸமாஸம் கொண்டாலும் பாதபங்கஜே என்ற பதம் ' நிவேசித ' என்ற ஏகதேசத்திலே அந்வயியாமல் வேறெங்கு அந்வயிக்குமோ ? அறிஞர் காள் ஆராய்மின். அவ் விடத்து பாஷ்யபங்க்தியும் "த ெெயவ உலாவலா விதவி: என்ற பாடமாகவே உள்ள தாயின் த்வயா என்ற பதம் ஏகதேசத் திலே அந்வயியாதே வேறெங்கு அந்வயிக்கவல்ல தோ ? << மருதிறுத் உன் வளர்த்தியோடே வளாகின்ற தாலுன்றன் என்றாறபோலே விருதுகளுடனே விசேஷ ஞானமும் வளர்கின்றது போலும் “ ஏகதேசாந்வயம் முதலிய அஸ்வாரஸ்யங்கள் ” என்ற பூர்வ பக்ஷிகளுக்கு " முதலிய ” சப்தத்தாலே விவக்ஷிதமான வை இன்னம் எவையோ அறியோம். அதோஷமான இந்த ஏகதேசாந்வயத்தைப் பெரிய தோஷமாக நினைக்குமவர்கள் பஹுவ்ரீஹி பக்ஷத்தில் த-ரவாயாஹாாதோஷம வலிதாக நிறகுமென்று நினையாத தென்னோ? இங்கே நினைவுக்குவந்ததொரு அற்புதமான விஷயம் மறைத் ட முடியாமையாலே விளம்பப்படுகின்றது கீழே நாம் இருவகை யான ஏகதேசாந்வயங்களைக்காட்டி, விசேஷணத்திற்கு நேரும் ஏக தேசாந்வயம் ஸர்வாத்மநா சாஸ்த்ர தூஷிதமென்று நிரூபித்தோம். வ்யுத்பத்திவாதம். மஞ்ஜூஷா முதலிய சாஸ்த்ர நூல்களிலே இது நிர்விவாதமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டதேயாம் இதில் மதபேதமென் பது யாதொன்றுமில்லை இங்கனே யிருக்கச் செயதேயு 1, யதிராஜ ஸப்ததியிலே “ஸவிர நிமஜொஜெயா ” என்றச்லோகத்திலே ரவரிாவாவொஷஊடக வஉ நனவணவணிஜஃ கவராவ-. கிஜி.த.வி நத '' என்று தேசிகன் பரயோகித் தருளினார் கருபபூரத்தின் விலை உப்புவாணியனுக்குத் தெரி யுமோ ?” என்ற லோகோக்தியை இங்கு மொழி பெயர்த்துளர் இங்கு ரஸபரிமளேத்யாதி விசேஷணம் எப்பதத்தில் அந்வயிக்கின்ற தென்று நோக்கவேணும் < கவராவ-.' என்ற விசேஷ்ய பதத்திலென்னில் ; கர்ப்பூரத்தின் விலைக்கும் ரஸபரிமளங்களுண் டாகவேணுமே. அவையுள்ளது கர்ப்பூரத்துக்கேயிறே. ஆகையாலே 1 1.

·166 ஸ்தோத்ரரத்ந வுரை-அனுபந்தம். அவ்விசேஷணம் ஸமஸ்தைகதேசமான கர்ப்பூரபதத்திலே அந் வயித்தாலன்றி விவக்ஷதடம ஸித்திக்க வழியில்லை வ்யாக்க்யாதாக்க ளெல்லாம் அப்படியே அந்வயித்தார்கள். இந்த சலோகந்தானே ஸங்கல்ப ஸூர்யோ தயத்திலும் இரண்டாம் அங்கத்திலே அ நுஸம ஹிதம். அங்கு தமிழுரையுரைத்த நம் பண்டிதபூஷணஸ்வாமி - ''ருசி, வாஸனை இவைகளைப்பற்றிய ஸ்தோத்திரம்பண்ணுகிற கோஷத்தினால் பட்டணங்கள் பிளந்து விடும்படியாக இருக்கிற பச் சைக் கற்பூரத்தின் விலையை உப்புவயா பாரிகள என்ன வென்று நினைப்பார்கள் ” என்று அழகாக அருளிச் செய்து வைத்தார். பொருள் போக்கியமே ; மூல சபதஸந்தர்ப்பமும் கம்பீரமே அந் வயம் அமைவது எங்ஙனே யோ? "உமாஸுதம் சோக விநாசகார ணம் நமாமி 'விக்நேச்வரபாதபங்கஜம் ” இத்யாதி ச்லோகங்களும் இனி சிரஸாவாஹ்யமே போலும். அந்தோ இங்கு மதிசெலுத்து வாரில்லையே. வர்களுரைக்கும் பொருளை இந்த மூல முள்ள படியிலே சாஸ்த்ரீயமாகப் பொருந்தவிடவல்லார் முன்வருவரேல , வாணாள் முற்றும் அன்னவர் தாளிணையைச் சென்னிமேற்கொண்டு திரிவேன். கண்விழித்து நோக்க வேண்டுமிடத்தே கண்ணுறங்கிப்போய், நிர்மலமான நன்னெறியிலே மயங்கிநிற்பார்க்கு நமோநம: இதனி லும் விஞ்சிய பரிஹாஸ்ய ப்ரஸங்கம் வேறொன் றில்லையென்று * வெள்கிப்போய்த் தம்முள்ளே தாம் விலவறச்சிரித்திடாரோ? << நிவேசிதாத்மா என்ற ப்ரக்ருதஸ் தலத்தில கர்மதாரய ஸமாஸமும் பஹுவ்ரீஹிஸமாஸமுமிரண்டும் பொருந்துமென்று சொன்னோம். எந்த ஸமாஸத்திலே ஸ்வாரஸ்யாதிசயமுளதென்று ஆராயில் கர்மதாரய ஸமாஸங்கொண்டு மநஸ்ஸைக் கர்த்தாவாக ஆக்கியுரைப்பதிலேயே அஃதுள்ளது. உத்தரார்த்தத்தில் மது வ்ரதத்ருஷ்டாந்தம் காட்டியிருப்பதற்குச் சேர மநஸ்ஸுக்கே தார்ஷ்டாந்திகத்வம் இருக்கவ படுக்கும் நில்லா நெஞ்சு" என்றும் " சஞ்சலம் ஹி மந: க்ருஷ்ண” என்றும் சஞ்சலமாகச் சொல்லப்பட்ட மநஸ்ஸுக்கும், மலர்தோறும் நின்றவாநில்லாதே திரிந்து சஞ்சரீகமென்றே பேர்பெற்ற வண்டுக்குமேயிறே உவமை யொத்திருப்பது, ( போந்ததென்னெஞ்சென்னும் பொன்வண்டு, 33 ''நின்றவா ·ஸ்தோத்ரவ்யாக்யாந சோத நம். 167 உன் தடிப்போ திலொண்சீராங் தெளிதேனுண்டமர்ந்திட வேண்டி ” என்ற இராமாநுச நூற்றந்தாதிப் பாசுரத்தையும் இங்கே இணைத் துக் கொண்டால் பரமரஸமாகும் இவ்வளவு இனிமையான பொருள் ஸ்தோத்ர பாஷ்யத்தில் விளங்காதிருந்தாலும் விளக்கிக் கொள்ள விரும்பவேண்டியிருக்க உள்ளதையும் அபலபித்து அவரை அரக கோஷ்டியில் அந்வயிப்பிக்க நோக்குவதே! என்று நோகின்றோம். உதவிஷ ஹதவ) ஆராஹிவாதெ || --- நான்காம் விஷயம். ' த்வதங்க்ரி முத்திச்ய ” என்ற இருபததெட்டாம ச்லோகத் தின் வியாக்கியானத்தில் 'மநோவாக்காயங்கள் மூன்றாலும் பண் ணின பரபத்தியெல்லாம் வேணுமோ? காயிகமான அஞ்ஜலி யொன்றே அமையாதோவென்கிறார் '' என்று பெரியவாச்சான் பிள்ளை யருளிச செய்திருப்பதில் தூஷணம் காட்டுகிறார் அஞ் ஜலிக்கு ஸாக்ஷாந் மோக்ஷ ஸாதநத்வம் பெரியவாச்சான்பிள்ளை திருவுளளமென்றும், பக்தி ப்ரபத்தி விதாயக சாஸ்த்ராந்தர ெெவயமம் வருகையாலே பரம்பரயா மோக்ஷஸா தநத்வமே கொள்ளக்கடவதென்று தேசிகன் ஸ்தாபித்தாரென்றும் ஸம்பரமித் தழுதுகிறார்கள். இவ்விஷயத்தை இங்கே நாம் சுருக்கமாக முடித் துக் கொள்வோம் அஞ்ஜலிக்கு ஸாக்ஷாந்மோக்ஷோபாயத்வம் சொல்லவொண் தென்று ஸ்தோத்ரபாஷ்யத்திலே தேசிகன் அதிகமாகச் சில ப்ரஸங்கங்கள் செய்தருளியிருப்பது உண்மையே. இந்த ப்ரஸங் கங்கள் பெரியவாச்சான் பிள்ளையின் ஸ்ரீஸூக்தியின்மேல் நோக்காக அவதரித்தவையல்ல. ஊட்டர் ஸஹஸ்ரநாமபாஷ்யத்தின் உபோத் காத ப்ரகரணத்திலே--- "ந தீவ-உஷா தவஸுனாயிவிபெஷாவ 8ஹாய வேலாய) தததைாநொவக -வ) வாஜா வாயக ஜொவ) திவாக பாவூரெெவயய ஆவறெந ஆகா ணவிஉ.வ. (உதிவெசு.) தஉ. சவிதவறவதலாவ ெெவலாது | வீயொவி மவத கீத - நல் ணாதே தவா மா) ·தாவ வவாக 168 ஸ்தோத்ரரத்ந வுரை-அனுபந்தம். வ-ஹாவியா யாராயதெவ | ந ராஜுரா நய க; தவ) வயோயிகாராதாக சுவ)ு வதவதிவா வாயெ-) உறவடிவாயாரண விவித வாழ வஉயிகா மரீயவெலாவி மவ தலா உணவ மாஹெத: வீ யஸி கி.உணவாரி தஃ ? யயாவ மரீயஸி உயொமவெ வாஜெவ: வீதி, தயா ஓவீய)வி ஷாவுஜிவிபெஷா வீக” என்று விரிவாக அருளிச செய்தவறறையே குறிக்கொண்டு தேசிகன ப்ரஸங்கித்தாரென்பது ஸ்பஷ்டம் ஸ்தோத்ர பாஷ்ய பங்க்திகள் அஞ்ஜலிவிஷயமென்றும், ஸஹஸ்ரநாம பாஷ்ய ஸுக்தி கள் திருநாமஸங்கீர்த்தநவிஷயமென்றுங்கொண்டு அதற்கு மிதற கும் யாதொரு ஸமபந்தமுமிலலை யென்பார் ஆராய்ச்சி யில்லாதாா << திருநாம ஸங்கீர்த்தநத்திற காட்டிலும் மிகசசிறந்தது அஞ் என்று தேசிகனருளிச செய தமை காண்மின். அன்றியும் ஸ்தோத்ரபாஷ்யத்தில் " நயாயங்கரதெ யஜயெெஜஃ” என்று தொடங்கி நாமஸங்கீர்த்த விஷயமாகச் சோதி வாய் திறந்து மருளிச செய்தார் அவ்விடத்திலே பட்டர் ஸுக்திக்கும் தேசிக ஸூக்திக்கும் பொருத்தம குறையற்ற தேயென்னில், அது பெரிய வாசசான் பிள்ளை ஸுக்திக்கு மொக்குமாய்த்து. விரோதோதபாவ நமே அபரஸக்தமென்றொழிக. வாஜா விஜாம். ஜலி * ஐந்தாம் விஷயம். * மம நாத ! யதஸ்தி என்கிற ஐம்பத்து மூன்றாம் ச்லோக வியாக் கியானத்தில் பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஆத்ம ஸமர்ப்பணத்தையும் ஆத்மாபஹார துலயமாக அருளிச் செய்துவிட்டாராம்; இதில் சாஸ்த்ரார்த்தங்களெலலாம வியாகுலங்களாய விடுகின்றனவாம். அஹமத்யைவ மயா ஸமர்ப்பித:” என்று கீழ்ச்லோகத்திற் பண்ணின ஆத்மஸமாப்பணத்திற்கு , " மம நாத !" என்கிற இந்த ச்லோகம் அநுதாபப்ரகாசகம் என்று பெரியவாசசான்பிள்ளை உரைத்தருளினது சாஸ்தரவிருத்தமாம். இது கீழ்ச்லோகத் திற்கு விவரணமென்று தூப்புல்பிள்ளை நிர்வஹித்ததே பொருத்த ·ஸ்தோத்ரவ்யாக்யாந சோத நம் : 169 முடையதாம். சாஸ்த்ரஜ்ஞர்கட்குச் செவ்வனே தெளிவு பிறக்கு மாறு இங்கே பன்னியுரைப்போம். ; கீழ்ச்லோகத்திற்பண்ணின ஆத்ம ஸமர்ப்பணத்தைப்பற்றி இந்தச்லோகத்தில் அநுதாபப்படுகிறாரென்று பெரியவாச்சான் பிள்ளை உரைத்தருளினவிதில் குற்றங்குறை இறையுமில்லை "ஆத்ம ஸமர்ப்பணத்திற்கு அது தாபப்படுகிறாரென்று கொண்டால அநு தாபயோக்யங்களான பாபங்களைப் போலே ஆத்மஸமர்ப்பணமும் ஒரு பாபந்தானே; அது செய்யக்கூடாத காரியம் என்று ஏற்பட்டு விடாதா ?” என்பது பூர்வபக்ஷிகளின் ஆக்ஷேபம் இதற்கு இட மறும்படி பெரியவாச்சான் பிள்ளை அருளிச்செய்வது பாரீர் ;-- '< [தே கிம் நு ஸமர்ப்பயாமி ?) இத்தையுடைய உனக்கு எத்தை ஸமர்பபிப்பேன்? ஸமர்ப்பணீயமேது? ஸமர்ப்பகா ஆர ரா? ஸமர்ப் பணீயமாகைக்கு ஸ்வாம்யமில்லை ; ஸமர்பபிக்கைக்கு ஸ்வாதந் திரியமில்லை ; ஸம்ஸாரபீதியால் ஸமர்ப்பிக்கையும் ஸ்வரூபயாதாத்ம் யஜ்ஞாநத்தால் அநுசயிக்கையுமிரண்டும் யாவந்மோக்ஷம் அநுவர்த் திக்கக் கடவது.'' என்ற ஹ்ருதய ஹாரியான ஸ்ரீஸூக்தியைக் காண்மின் பெரியவாச்சான்பிள்ளையின் ஆழ்ந்த அழகிய இக் கருத்தை க்ரஹிக்ககில்லாத தூபபுலம்மான் தம்முடைய பாஷ்யத் திலே சில ஸூக்திகளைக் காடுமோடு பாயவிட்டார். ஆத்மஸமர்ப் பணத்தை மறுப்பதாகப் பொருள் கொண்டார் ; பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவுள்ளம் அங்ஙனில்லையா யிருக்க, எதுகொண்டு ப்ர மித்தாரோ அறியோம். ஆத்ம ஸமர்பபணம் பண்ணுகையும், பண் ணின தற்காகப் பிறகு அநுதாபம் காட்டுகையும் ஆகவிரண்டும் இவ்விபூதியில் மாறிமாறி நடந்தே தீரும் என்றருளிச்செய்திருக்க, 'சுகு வவ-கரதலாவவவேணா பயெந் தசெவ ஆ. Vவத உதி வக்ஷஜு” என்று தேசிகன் அநுவதிப்பது ஆதாரமுடையதோ? ஆனால், கீழ்ப்பண்ணின ஆத்ம ஸமர்ப்பணத்திற்கு இதனால் அநுதாபப்படுவதாக வியாக்கியானஞ் செய்யலாமோ? தப்பான காரியத்துக்கன்றோ அது தபிக்கவேண்டுவது- என்று கேட்பீர்கள். கேண்மின் ; கீழே முப்பத்திரண்டாவது ச்லோகம் முதல் நாற் 22 ப ·170 ஸ்தோத்ரரத்ந வுரை-அநுபந்தம். பத்தாறாம் ச்லோகமளவும் பதினான்கு ச்லோகங்களாலே பகவானு டைய நித்ய கைங்கர்யத்தைப் பரமபுருஷார்த்தமாக ப்ரார்த்தித்த வர்தாமே அடுத்த (47) "Jுவிவி நீ 50 ” என்கிற சலோகத் தால், கீழ் அப்படி ப்ரார்த்தித்ததற்கு மஹத்தான அநுதாபத்தை மூலத்திலேயே ஆவிஷ்கரித்தாரே ; அஃது என்னவென்று ஆராய்ந் தீர்களோ? கைங்கர்ய ப்ரார்த்ததை கூடும் என்றோ கூடாது என்றோ எங்ஙனே நிஷ்காஷிக்கின்றீர்? கூறுமின் கூாமதியீர் !. ப ஸ்ரீ தேசிகன் தாமும் சரணாகதி தீபிகையெனனும் தீபப்ரகாச ஸ்தோத்ரத்தில் (41.) “உக. தகொணெ ஈநவொவா வெததிலகா தவிலவெ ஷஹயாவராயங்” என்று - பகவத் கைங்கர்யத்தை ஆசைப்படுவது மஹாபராதம் என்று வாய்விட் டருளிச்செய்கிறார் கைங்கர்யப்ராாத தரை அபரா தகோடியில அந் வயித்ததாகில் நித கிகரொ மாநி” என்கிற ப்ரார்த்ததை எங்கனே கூடும். தப்பான காரியமென்று நிரணயிக்கப்பட்டபின் அதனை புத்திபூர்வகமாகச் செய்யலாமோ ? ஸகல சாஸ்த்ர தத்வஜ் ஞரான தாம் “ஸ்ப்ருஹயா அபராத்யந்” என்றதற்கு முன்னும் பின் னும் பலகால கைங்காய ஸ்பருஹை பண்ணிப்போந்தது எங்கனே ? '' உலகுபடைத்துண்ட வெந்தை, அறைகழல் சுடர்ப்பூந்தாமரை சூடுதற்கு, அவாவாருயிருருகியுக்க, நேரியகாதலன் பிலின் பீன் தேறல், அமுதவெள்ளத் தானாஞ் சிறப்பு " என்று (திருவாசிரியத் பரமப்ராப்யமாகப் போற்றப்பட்ட கைங்கர்ய ப்ரார்த்த நையை அபராத கோடியிலே நிறுத்திய பேசலாமோ தேசிகன் பூர்வபக்ஷிகள் பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஸ்ரீஸுக்தியில் பண்ணும் சோத்யங்களெல்லாம் முந்துறமுன்னம் இது தன்னில்பண்ண ப்ராப் தம். சாஸ்த்ரங்களில் விஹிதமான கைங்கர்ய ஸ்ப்ருஹை பாபமா யிற்றாகில, ஆத்மஸமர்ப்பணமும் அங்கனே பாபமாகக் குறை யென்னோ ? அதற்குச் சொல்லும் ஸமாதாநங்கள் இதற்கும் ஒக் குங்கிடீர் . அகில ஹேயப்ரத்ய நீக கல்யாணைகதாநனான பரமபுருஷனை நாம் நெஞ்சால் நினைப்பதும் வாயால் ஏத்துவதும் உடலால் தீண் டப்பார்ப்பதும் மஹாபாபம்! அவத்யம்! நிறக்கேடு! என்று ஒரு தில்) ·மாதம் ஸ்தோத்ரவ்யாக்யான சோத நம். 171 புறத்தில் அருளிச்செய்கிற ஆழ்வார்களும் ஆசாரியர்களும், மற் றொரு புறத்தில் அவற்றையே செய்து ' இல்லையெனக்கெதிரில்லை யெனக் கெதிரில்லையெனக் கெதிரே' என்று கனிந்து களித்துக் குணாலமாடவும் காண்கிறோம்; இவை ஒன்றுக்கொன்று அபவாத மோ? இவையெல்லாம் பரஸ்பரவிருத்தம் போல் தோற்றினா லும் உண்மையில் விருத்தமன்றே இரண்டு படிகளும் சொல்லித் தீரவேண்டியவை யத்தனையிறே அதுபோல, முந்துற ஆத்மஸமர்ப் பணம் பண்ணுவதாகவும், பின்பு அதற்கு அநுதபிப்பதாகவும் பாசுரமிடுகை சாஸ்த்ரார்த்தம் என்று அறுதியிட்டபின் விளையுங் குற்றமென்கொல் ? கீழ்ச்லோகத்திற்கு விவரணமாகப் பிறந்தது இந்த ச்லோகம் என்று அருளிச்செய்கிற தேசிகன் திருவுள்ளமும், அநுதாப பா மாக வியாக்கியானித்தருளுகிற பெரியவாச்சான் பிள்ளை திருவுள்ள மும் பர்யாயத: ஒக்குமேயன்றி வேறுபடாது ஆத்மாத்மீயங்க ளெல்லாம் எம்பெருமானுடையதேயென்று ஸ்தாபிப்பதேயிறே 'மமநாத ! யதஸ்தி' இத்யாதி அருளிச் செய்கிற ஆளவந்தாருடைய திருவுள்ளம். இதனையே இரண்டு வ்யாக்க்யாதாக்களும் இரண்டு வழிகளாலே விளக்காநின்றார்கள். இருவருடைய லக்ஷ்யமும் ஒன்றேயாகையாலும், சாஸ்த்ரார்த்தத்தில் விப்ரதிபத்தியில்லா மையாலும் மதபேதமென்பது இதில் இல்லை. என தாவிதந் தொழிந்தேன்'' என்றும் ''பேருதவிக் கைம்மாறாத் தோள்களை யாரத் தழுவியென்னு அறவிலை செய்தனன் '' என்றும் ஆத்ம ஸமர்ப்பணம் பண்ணினதாகவே அருளிச்செய்கிற ஆழ்வார் தாமும் ''உதவிக் கைம்மாறு என்னுயிரென்னவுற்றெண்ணில், அதுவுமற்றாங்கவன் தன்னது .......... எதுவுமொன்றுமில்லை செய்வ திங்குமங்கே ” என்று ஆத்மஸமர்ப்பணம் செய்திலராகவும் பேசு கிறார். வை பரஸ்பரவ்யாஹதமென்னலாமோ? 'ஆத்மாத்மீய மெல்லாமவனுடையதே' என்கிற ஸ்தாபநத்திற்கு எங்குங்குறை யில்லையென்னுமத்தனை யிறே ஸாரம் இந்த ச்லோகத்தை அநுதாப பரமாக வுரைத்திட்டால் மஹாநர்த்தம் விளையுமென்று ஸ்தோத்ர பாஷ்யத்தில் கருதினவர்தாமே ரஹஸ்யத்ரயஸாரத்தில் பேசும் போது ஸாங்கப்ரபதநாதிகாரத்திலே -''இதுக்குமேல் மமநாத பயிரை ·((ப்ர 172 ஸ்தோத்ரத்ரந வுரை- அநுபந்தம். யதஸ்தி என்கிற சலோகத்தில் இஸ்ஸமர்ப்பணத்தைப் பற்ற அங் சயம் பண்ணிற்றும் ” என்று பெரியவாச்சான்பிள்ளை திருவுள்ளத் தையே போரபபொலியத் தழுவியருளினார் இவ்வாளவந்தார் தாம் ஏற்கனவே சிறந்த விவேகியாகையாலே கீழ்ச்லோகம் சொல்லும் போது அவிவேகியாயிருந்து இந்த ச்லோ கத்தில் உட்கண் விழித்துக்கொண்டாரென்கை ஒண்ணாது என்று ஸ்தோத்ரபாஷ்யத்தில் கூறுகின்றாரே; ஜஞாதாக்கள் இப்படியுங் கூறலாமோ? க்ரமேண சாஸ்த்ரார்த்தங்களை வெளியிட வேண்டு மிடத்து இங்கனேயிறே சொல்லிக்கொள்ள வேண்டுவது புத்ததீம்” என்று ஆளவந்தார் தாமே சொலலிவைத்த சொல்லோ ? பெரியவாச்சான் பிள்ளை நுழைத்த சொல்லோ? அதற்கு இவர் தம்மாலும் வேறு பொருள் சொல்லப்போகாதிறே. இன்பமிகு மாறாயிரமருளிச்செய்த திருக்குருகைப்பிரான் பிள்ளானும் எனதா வியுள் கலந்தபாசுர வியாக்கியானத்தில் - " இப்படி எம்பெருமா னோடுகலந்த கலவியாலுள்ள நிரவதிகப்ரீதியாலே அறிவழிந்து, இவ் வாத்மா தம்முடைய தன்றென்று நிரூபிக்கமாட்டாராய், அவன் தம மோடுகலந்த இப்பெருநல்லுதவிக்குக் கைம்மாறாகத் தம்முடைய ஆத்மாவை அவனுக்கு மையாகக் கொடு, காடுத்து, பின்னையும் தம்முடைய ஸ்வரூபத்தை உள்ளபடி விவேகித்து " இத்யாதி அரு ளிச் செய்தார் அந்த ஸ்ரீஸூக்தியையும் திரஸ்கரிக்கக் கருதுகின் றனர் போலும் மயர்வற மதிநல மருளப் பெற்றவர்க்கு ஒரு கால் விவேகமிலலையாகவும் ஒருகால் விவேகம் உத்பவித்ததாகவும் பிள்ளானுரைத்தது பொருந்துமாகில் இதுவும் பொருந்தத் தட் டுண்டோ? "தந்த நீ கொண்டாக்கினையே " என்ற ஆழ்வாரைப்போலவே ளவந்தாரும் அருளிச் செய்திருப்பரேல் மமநாதேத்யாதி சலோ கம் கீழ் சலோகத்திற்கு விவரணமென்னப் பொருந்த ப்ராப்தமாம் வசநவ்யக்தி அங்ஙனில்லைகிடீர் அதவா' என்றதையும் ''கிம் நு ஸமர்ப்பயாமி என் றதையும் ஊன்றி அநுஸந்திக்கில் ஸ்வாரஸ்ய ஆழ்வாருக்கு ப்ரமமும் அநுசயமும் கூடுமென்றும் ஆளவந்தாரக்கு என்றும் அரும்பதவுரைகாரர் எழுதிவைத்ததும் ,vow,வேலா ராஜ ஆரவாராஜ.,)மே. மீளாவடின் - முணர்வீர் அவை Fr. LT ·ஸ்தோத்ரவ்யாக்யாந சோத நம். 173 நம் ஆழ்வாராசார்யர்களின் ப்ரமங்கள் கர்மோபாதிகமன் றிக்கே ஜ்ஞாநவிபாக கார்யமாகையாலே அடிக்கழஞ்சு பெறுமென் னும் திவ்பார்த்த ஸௌ ரபம் * எதிவானார் மடைப்பள்ளிவந்த மணத்திலே அந்வயிக்கப் பெற்றதில்லை போலும்........ பல * ஆறாம் விஷயம் ''நங ப்ரபந்நஸ் ஸக்ருதேவ நாத'' என்கிற அறுபத்தினான் காம் ச்லோகத்தில் 'ஸக்ருதேவ' என்பதற்கு சீக்கிரத்தில் ' என்று அர்த்தம் பெரியவாச்சான்பிள்ளை அருளிச்செய்திருக்கிறாராம் ; தேசிகன் அதனை மறுத்திருக்கிறாராம். 'ஒரு தடவை ' என்கிற அர்த்தமே ஸ்வாரஸ்யமுடையதாம். இந்த ப்ரமத்தையும் பரி ஹரிப்போம் '' ஸக்ருதேவ ப்ரபந்நாய ” என்கிற ஸ்ரீராமசரமச்லோகத்தை நம் பூர்வாசார்யர்கள் ரஸமாக உபந்யஸித்தருளும்போது ஒவ் வொருவர் ஒவ்வொருபடியாக நிர்வஹித்து அருளிச்செய்தார்கள். சுவயா நா ெநகாயாம்” என்கிற வசநபலத்தாலும் மற்றும் நிகண்டு பலத்தாலும் 'ஸக்ருத்' என்னுமவ்யயத்திற்குப் பொருள்களுண்டாகையாலே 'ஸஹஸா' என்பதான பொருளையும் திருவுள்ளம்பற்றி ஆழ்வான் நிர்வஹித்ததாகவும், எம்பார் ஒரு வகையாகவும் பட்டர் ஒருவகையாகவும் இப்படி ஒவ்வொன்றிலே ஒவ்வொருவர் ஸ்வாரஸ்யத்தைத் திருவுள்ளம் பற்றி நிரவஹித்ததாக வும் தனிசலோக வியாக்கியானத்திலே பெரியவாச்சான் பிள்ளை விரித்துரைத்தருளினர். 'நநு ப்ரபந்ந8 ” என்கிற ஸதோத்ர ரத்த ச்லோகத்தின் வியாக்கியானத்திலும் அந்த நிர்வாஹங்களை ஸங்க்ர ஹித்துள்ளார். ஸஹஸைவ என்று ஆழ்வான் நிர்வஹிக்கும் ' என்று அருளிச்செய்துளர் இதில் தூஷண ப்ரதிஸம்பந்தித்வம் பெரியவாச்சான் பிள்ளைக்கு இல்லை ; ஆழ்வானுக்கே உள்ளது. கைவலய விஷயத்தில் எம்பெருமானார்க்கும் அஞ்ஜலி விஷயத்தில் பட்டர்க்கும் போலே இவ்விஷயத்தில் ஆழ்வானுக்கு ஸத்காரம் நேர்ந் தது க்ரமப்ராப்தமேயாம் ஸக்ருத் என்பதற்கு ' ஒருகால்' என்னும் பொருளை உபேக்ஷித்தாராருமில்லை. ஒரு பதத்திற்கு ஒரே இடத் தில் ஒரே பொருள் தான் கொள்ளலாமென்கிற நிர்ப்பந்தமில்லை. 23 ·13 4 ) 2 கஉ பாவலன் 174 ஸ்தோரத்ரத்ந வுரை-அநுபந்தம். சிசுபாலவத மஹாகாவ்யத்தில இரண்டாம் ஸர்க்கத்தில் (43) (48 நாம நவாவரதாவா' என்ற ச்லோகத்தில் 'க்ரியாஸமபி ஹாரேண என்பதற்கு மிகவும் ' என்கிற பொருளையும், ' அடிக்கடி' என்கிற பொருளையும் ஏகப்ரயோகத்திலேயே கொள் ளுமாறு மல்லிநாதர் உரையிட்டு, ' இப்படி கொள்வது குற்ற மன்று என்றும் ஸ்தாபித்தார் அன்றியும், திக்குப் பொருள் கொள்ளாநின்ற ஸ்ரீபாஷ்யகாரர் ஏகப்ர யோகத்திலேயே மூன்று வகையான வ்யுத்பத்திகளைச் செய்து மூவகைப் பொருள்களைக்கொண்டு (< borrows, Jஷ நாஉ, ரவிகாவிகஸித, ண ரீகலாஜோயதெ க்ஷணம்" என்று அருளிச்செய்ததை வேதார்த்த ஸங்க்ரஹத்திலும் அதன் தாத்பர்ய தீபிகையிலும் காணலாம் அதுபோலவே ஸக்ருத் என்பதற்கும் ஏகப்ரயோகத்திலேயே பல பொருள்களை இசைத்து உபந்யஸித்த ஆழ்வான் உவரதிகளை அஸ்வரஸவா திகளென்பார் அரவிகர்கள் . ''ஸக்ருதேவ நாத 13” என்றவிடத்தில் நாத' என்பதற்கு வியாக் கியான மருளாநின்ற பெரியவாச்சான் பிள்ளை "ஒருகால பண்ணின ப்ரபத்தி அமைகிறது வகுத்த நாதனாகையாலே " என்றருளிச் செய்திருப்பதை நோக்கினால் ' ஒருதடவை' என்கிற அர்த்தத்தை விட்டொழியாமை நன்கு விளங்கும். ஆகையாலே இவ்விடத்து ஸ்தோத்ரபாஷ்ய பங்க்திக்கும் பெரியவாச்சான்பிள்ளை வியாக்கியான ஸூக்திக்கும் உஷ) ஷகலாவடி ஹணம் 28 நிவய நமே யன்றி வாஸ்தவமன்றென்பதை மத்யஸ்தர் உணர்வார்கள். தாம் பேணும் வழியொழியப் பூருவர்களின் வழி ஆகாதென்று கொண்டு ஒவ்வொரு மூலையிலே ஒவவொரு மஹானுடைய ஸ்ரீஸூக்திக்கும் குற்றங்குறை கூறிவைக்கும் ஸ்வதந்த்ரருடைய ஸூக்திகள் -'ம விலக்ஷணமென்பதும் உணரற்பாலது, பேசிற்றேபேசும் ஏக்கண்ட ஸதாசார்யர்களின் ஸ்ரீஸூக்திகளில் தோஷோத்பாவநம் பண்ணப் பார்ப்பார்க்குக் கனவிலும் ஸமீஹிதத்தி எளிதன்று. ஆகவே, ஸ்தோத்ரரத்தத்திற்குப் பெரியவாசசான்பிள்ளை இட்டரு ளின் வியாக்கியானம் * எந்தையெதிராச ரின்னருளுக்கென்று மிலக் காகிச் சதிராக வாழ்ந்திடுவார்க்குத் தேனேபாலே கன்னலே யமுதே ரான ·ற 14 ஸ்தோத்ரவ்யாக்யான சோதநம். 175 யென்னலாயிருக்கு மென்னுமிடம் புநருக்தம் தேசிகனருளிய ஸ்தோத்ரபாஷ்யமும் ' அபபொழுதைக்கப் பொழுதென்னாராவமு தமே' என்று போற்றுதற்குரியதேயாம். அம்ருத கும்பத்திலே விஷபிந்து கலசுமாபோலே அஸ்தாநேப்ரமமும் அகாண்ட தூஷண மும் ஆங்காங்குச் சிறிது சிறிது கலசுகின்றதெனினும் குணக்ராஹி களுக்குப் பரமபோக்யமே வலி.ஹ ஒவொயந நாயத தாலே பூர்வபக்ஷிகள் அநாவச்யக ப்ரஸங்கங்களை பரஸங்கித்துத் திருப்பள்ளியெழுச்சி பாடவே 'உஹெலிகா உளவ கவாஜி கஃ” என்னுங் கணக்கிலே இலகனே ஓரவஸரம வாய்த்துப் பண டிதரக ரஞ்ஜநமாகப் பரமார்த்தம் தெளிய வெளியிடலாயிற்று. இப்படி இன்னுஞ் சில வியாக்கியானங்களிலிருக்கிற அஸ் வாரஸ்யமுள்ள அர்த்தங்களையும் இந்த பாஷ்யகாரரே ஆங்காங்கு நிரூபித்து பரமாணங்களை யநுஸரித்து ஸரியான அர்த்தத்தை அரு ளிச செயதிருக்கிறா ” என்று பூர்வபக்ஷிகள் நிகமநம் செய்திருக்கக் காண்கிறோம் தேசிகன் செல்லும் வழி இது, பிறர் செல் லுமவழி இது ; இது உபபந்தம, இது அநுபபந்தம்' என்று பகுத்தறியுமுப் கரணமுடையார் பேசவேண்டும் பேச்சுக்களை அனைவரும பேசுதல் தகுதியோ ? பரமகம்பீரமான தேசிகன திருவுள்ளத்தை ஆய்ந்தறிந் தார்போல அபிநயிக்குமத்தனையேயிறே உள்ளது இதறகுக கை கொள்கனியாக ஒரு ஸாக்ஷியங் காட்டி உபஸம் ஹரிப்போம் ஸ்தோத்ர பாஷ்யத்தின் முடிவு சலோகத்திலுள்ள ஸர்வதந்த்ர ஸ்வதந்த்ர பதத்தை விவரிக்கப் புகுந்த விவர்கள் 'வலவெ -ஷ ததெஷு தது' என்று தத்புருஷஸமாஸததால் பொருள் கொள்ள வேண்டியவழியை மறுத்துரைத்து ' வலவாணி ததராணி தஞாணி யவம்' என்று பஹுவ்ரீஹ்யர் ததமே கொள்ள பேணுமென்று பரக்கப் பேசியிருப்பது தேசிகன் திருவுள்ளத்தை அறிந்தமைக்கு அடையாளமோ ? தத்வமுக்தாகலாப முடிவில் ப்ரயுக்தமான ஸர்வதந்த்ரஸ்வதந்த்ரபதத்தை ஸர்வார்த்த ஸித்தி யில் தாமே விவரித்தருளுமிடத்து ( வவெ-ஷததெஷு வா தததத,யது" என்று தத்புருஷனே விவக்ஷிதமாகக் காட்டியிருந்தும், யாதவாப்யுதய பரதமஸர்க்க வ்யாக்யாநமுடிவில் ·என் அப்பய தீக்ஷிதரும் இப்படியே ட படுமாறு ''எல்லா சாஸ்திர ங்களும் இவருக்கு ஸ்வாதீதம் என்று சொல்லுவதே ஸரியான அர்த்தம் " என்று நிகமிப்பது ஸ்வதந்த் ரப்படியிறே. பதவுரை வரையும் போது '' ஸர்வதந்த்ர ஸ்வதந்த்ர:-- எல்லா சாஸ்ரங்களிலேயும் ஸ்வாதந்திரியத்தையுடைய ” றிட்டு 4 அதாவது--எவருக்கு எல்லா சாஸ்த்ரங்களும் ஸ்வாதீகப் பட்டதோ, அப்படிப்பட்டவராகிய" என்று விவரணம காட்டியிருப் பதும் விஸ்மயநீயம் இனி ''ஸர்வவர்ணேஷதே சூத்ரா" என்றால் ஸாவ வர்ணங்களையும் சூத்ரராகவுடையவா என்று பொருள் கொள் ளவும் பராப், தமாம் போலும். ... ... << வி. வி. வதவத ஹஜிகெ'த்வி- ஜாதொ ெெஉவாஜி தவட நாலவியா_தா வியா தா! ய நிகா நா வரிண் தவஹீ திராலாஉ நீயா யெெவ தவ) ரஃகவலநகனாகொவிஉ காகமொக ||'' என்ற நுஸந்தித்துத் தலைக்கட்டுவோம். ணா ஜொ | கவிஷொகா தவ காவி நான சுல வதோ ஹஹா | வவதி ஹவிபெஷா:| மெகாராவெ யெ-ஹிவாதெ விக நாஉெ. வெகா வரதிரெத ஹஹெர ஹிஷாணாழ || வவ-வுவவொராயிாபெஷொவெவாவின3 | உதி க ஜெணா னாவிஷத் ஜாத அஹ உபரி தா பெருமாள் கோயில் பிரதிவாதி பயங்கரம் அண்ணங்கராசாரியர் அருளிய ஸ்தோத்ரவ்யாக்யான சோதநம் முற்றுப்பெற்றது. ஸ்ரீரஸ்து