Shri Jawahar Vidyapith Binasar, Bikaner
Shri Dhana Shalin Badrno Rass
Front matter
No text on this page.
में सुपात्रदान विषये, पंमित श्री जिनविजयमहाराज विरचित- श्री ॥धन्नाशालिभद्रनो रास॥ ka जैननाश्नने माटे. उपावी प्रसिह करनार. श्रावक नीमसीह माणेक. अमदावाद-राजनगर मिन्टीग प्रेसमां शा. मगनलाल हरी संगे गप्यो. विक्रम संवत् १९६३. सने १५०० किम्मत् १-४-० SGOPEECHESTERS Sea JEE
ܪ
1
ܒ
ܙ
ܐ
ܟ
ܙ
;
ܐ
ܙ
r
܀
-,
ܩ
- प्रस्तावना. आ संसारमा परित्रमण करता प्राणीनने चुल्लकादि दश दृष्टांते उर्लन एवो मनुष्य नो जन्म, आर्यकेत्र, नत्तमकुल अने निरोगीकाया; ए सर्वे पामवं उर्खन्न ये. कदापी को सुकतना नदयश्री ते पण पामी शकाय, परंतु श्री जिनधर्म पामवो, ते तो घणोज उर्लन ! ते धर्म दान, शीयल, तप अने नाव; ए चार प्रकारे . तेमां दानना प्रनावथी धन- सार्थवाहादिक अनेक जीवो सुख संपत्ति पामी सतिना नाजन अया; शीयलना प्रनाव- श्री सुदर्शनशेग्ने शूलो फीटीने सिंहासन प्रयु; तपना प्रत्नावश्री दृढप्रहारी जेवा चार जीवनी हत्या करनारे पण मुक्ति मेलवी अने नावना प्रन्नावश्री नरतेश्वर महाराजने आरीसानुवनमां केवलज्ञान नत्पन्न यु. प्रकारे दान, शीयल, तप अने नाव- फल सिहतमा प्रसि. तथापि ओहि दानधर्मर्नु प्रधानपणुं होवाश्री किंचित् दानधर्मर्नु म- हत्वपणुं देखाझीए जीए. सर्व धर्ममां सार पदार्थ ते दानधर्मज , राज, झदि, स्मृति नोग, शब्द, रूप, रस, गंध अने स्पर्श तेमज पोताना तथा परना देशमां जश, महिमा अने मनोवांछित अर्थनों देनार ते दानधर्मज. रुपनदेव प्रन्नुए प्रथम धन्नसार्थवाहना-नवमां मुनिजनोने घृतर्नु दान दीधु, तो तीर्थ , , . , A kara वना. प्रस्ता श , कर पद-पाम्या; बाहु मुनिये पांचशे मुनियोने आहार पाणी लावी आपवाथी आगल्या ज. न्ममां नरतचक्रवर्ति-थवानुं पुण्य नपार्जन करयु; श्रेयांसकुमरे सपनदेव नगवानने श्दु रसथी प्रतिलान्या, तो संसारनो अंत करी तेज नवमां मुक्तिने मेलवी; चंदनबालाये अम दना बाकुला महावीर प्रनुने वहोराव्या, तो तेज चखत उर्दशानो अंत अयो, दीव्यरूप प्रयु अने पंचदीव्य प्रगट अया; शांतिनाथ प्रनुए पूर्वनवे (मेघरथ राजाना नवमां) पारेवाने अजयदान दीधुं, जेश्री तीर्थकर अने चक्रवर्तिपणा, पुण्य प्रगट अयुं; मेघकुमारे हाथीना नवमां ससलाने अन्नयदान दीधुं, तो महाशभिमान श्रेणिकराजाने घेर नत्पन्न अयो; शं- खराजा अने यशोमति राणी मुनिने ज्ञकनुं पाणी वहोराववाथी नेमिनाथ अने राजीमती श्रेयां; मुनिने रत्नकंबल आपवायो रत्नवाई शेगणी मरुदेवीमाता यां; सुदत्त मुनिने दान देवाथी सुबाहुकुमर अत्यंत रूपवान श्रया; वीर प्रजुने बीजोरापाक देवाश्री रेवती श्राधि काए तीर्थकरगोत्र बांध्यु; तेमज मासखमणने पारणे मुनिने खीरनुं दान देवाश्री धनकुमर अने शालिन्नकुमर आ नवमां अगणित शहिना नोगी श्र वैराग्य पामी दीक्षा लेइ बन्ने जण सर्वार्थसिह विमानमां गया. त्यांथी व्यवी महाविदेहकेत्रे को महोटा शेउने घेर जन्म पामशे, त्यांपण सारु समीपे दीक्षा ग्रहण करी कर्म खपावी सिक्षिपदने वरशे. ३ धनकुमर अने शालिनकुमर मात्र मुनिने दान देवाथी अत्यंत शध्विान थ सुखी थया, तथा पाउला नवमां मात्र दाननी अनुमोदना करवाथी सुलझदिक आठे धनकुमरनी स्त्रीयो थर,तेमज धनदत्त अने धनचंद, ए त्रय नाश्योए पाबला नवमां दान दश्ने त्रण वार पश्चाताप कस्यो, जेथीत्रण वखत महाकुःख पाम्या. एम जागी सर्व प्राणीनए दान देवं. आ प्रकारे दान देवाथी, देवराववाथी अने अनुमोदना करवाथी सुख संपदा तेमज मो क देवलोकनां सुख मले अने दान देने पश्चात्ताप करवाथी मुख नत्पन्न थाय .ते सर्व आ रास वांचवाथी पूरेपूरी रीते समजाशे. पंमित श्री जिनकीर्तिसूर विरचित संस्कृत चरित्र ऊपरथी पंमित श्री जिनविजय महाराजे सूरत शेहेरमा आ रास बनाव्यो ने. असल प्रतमा इष्टांतिक श्लोकोना अर्थ नहि होवाथी तेना, तथा करण शब्दोना अर्थ (टिप्पण तरीके) नवा कराव्या बे आ रासनी अंदर कानो, मात्रा, मीमी विगेरे जे कांश जिनाझा विरुह लखाणुं होय अथवा प्रुफ सुधारतां जे कोइ नूल रहि गइ होय, तो तेने माटे चतुर्विध श्री संघनी साखे हुं मिजामिक्कम देन . प्रसिझकर्ता.
३ - , नवं पुस्तक. ॥श्रीवर्द्धमानदेशना भाषांतर॥ (शास्त्री अक्षरथी तथा गुजराती अक्षरथी गपेलु .) श्रा पुस्तकमा आएवंद, कामदेव, चुलनी पिता, सुरादेव, चुल्लगशतक, कुंमकोलीक, सद्दालपुत्र, महाशतक, नंदिनीप्रिय अने तेतली प्रिय एरीते दश श्रावकोनां चरित्र तथा बारव्रतर्नु स्वरुप, आळोवा अने अतिचार तथा बारव्रते उपर अद्भूत अंने चमत्कारी क- थान अने अगीआर पंमिमान स्वरुप तथा बीजी केटलीक कथान विगेरे जे धर्मदेशना श्री महावीर प्रन्नुए दीघेली अने श्री सुधर्मास्वामीए जंबुस्वामीने कहेली तेनो समावेश करवामां आवेलो. आ पुस्तक सारा नंचा कागळ नपर गपी मजबूत पाका पुंठगथी एम्बोसीन अने सोनेरी करावी बंधाववामां आव्यु ने. किंमत शास्त्री बुकना रु २-6-० अने गुजराती बुकना रु २-०-०, टपाल खर्च चार आना. ज्ञानप्रकाश ओफीस-अमदावाद.
॥ श्री चिंतामणि पार्श्वनाथाय नमः ।। ॥श्री धन्नाशालिननो रास ॥ ॥दोहा॥ ऐश्रेणि नंत क्रम कमल, स्वस्तिश्री गुण धाम ॥ वीर धीर जिनपति प्रते, प्रेमे करुं प्रणाम ॥१॥ वसुधामे विद्या विपुल, वर दाता नितमेव ॥ समरूं चित चो- के करी, ते प्रतिदिन श्रुतदेकि ॥ ॥ गुरु चरणांबुज सेववा, मुज मन मधुकर लीन ॥ नपगारी अवनी तले, गुरु सम को न प्रवीन ॥३॥ सिक्षाचल वैनारगिरी, अष्टापद गिर- नार ॥ समेतादि ए पंच वर, तीर्थ नमुं नित सार ॥॥ संघ चतुर्विधने सदा, त्रिकरण शुभ त्रिकाल ।। वं विधि वंदन की, सुकृत करण सुविशाल ॥ ५ ॥ धर्म चतुर्विध नपदिशो, जगपति जन हित काज ॥ दान शियल तप नावना, जलनिधि तरण जिहाज ॥६॥ यतः ।। नपजातिवृत्तम् ।। दानं सुपात्रे विशदं च शीलं, तपो विचित्रं शुन नावना च ॥ नवार्णवोत्तारण यानपात्रं, धर्म चतुर्दा मुनयो वदंति ॥१॥नावार्थः-सुपात्रने विषे दान आप, निर्मल शील पालवू, विचित्र प्रकारनो तप कस्वो अने शुक्न नावना नाववी; ए रीते नव रूप समुश्री पार पमामवाने काज समान एवो चार प्रकारनो धर्म, मुनियो नपदिसे ने.॥१॥प्रथम दान पद धर्मना, दाख्या-पंच प्रकार.|| अन्नय सुपात्र अनुकंप , - - न०१ धन्ना SAMSTER तिम, नचितं कीर्ति सुविचार ॥ ७॥ इहलोके सुख संपजे, लहिये नित नवनीधि ।। अन्न- यदान देते थके, परनव शदिसमृदि॥७॥ एक शशक कगारते, पाम्यो शदि नदार ॥ गजनवी नर नव लह्यो, मेंघकुमर मनोहार ॥ए॥तिम सुपात्र दाने करी, शिव सुख पामे जीव ॥ चित्त वित्त शुन्न पात्रथी, त्रिकरण शुअतीव ॥१॥पायसान्न दाने करी, पाम्योनोग रसाल ॥ धनशाह धर्माग्रणी, पद पद मंगल माल ॥ ११॥ शालिन्न पिण दानथी, सुख पाम्यो श्रीकार ॥श्रेणिक किरियागो कियो, नर नव सुर अवतार ॥ १२ ॥ दीजे दानदया धरी,करी चित्त सुप्रकास॥मनवंडित सुखपामीए, कल्पद्रुमपरे खास ॥१३॥ धनशाह गुण वर्णवू,वचनथकी लवलेशानिज्ञ विकथा गेमिने,श्रोता सुणो सुविशेष ॥१॥ ॥ ढाल १ ली. ॥ जंबूदीपना नरतमां-ए देशी ॥ जंबूद्वीप सोहामणो, लाख जोयण परिमाणो रे ॥ वृत्ताकारे विराजतो, जगति कन- कमय जाणो रे ॥ जंबूहीप सोहामणो॥१॥ए आंकणी ॥ त्रिण्य लाख सोल सहसथी, अधिक बस्से सत्तावीशो रे ॥ कोष त्रिक ऊपर कह्या, धनु शत एक जगीशो रे ॥जंब ॥ ॥अधावीसे आगला, अंगूल सामातेर रे॥ परिधि कही जंबूछीपनी, एहमां फार न फेर रे॥ जंबू ॥३॥ नरतत्र दक्षिण दीशे, सोहे जंबूचीपे रे ॥ पांचसे उछीस उ कला, जो , FORM kar ध ( यणधी अति दीपे रे ॥ जंबू ॥ ५॥ षट खंग वैताड्ये करी, गंगा सिंपुश्री सोहे रे ॥ नरत तणी शोना घणी, देखी सुर नर मोहे रे । जं ॥५॥ मध्यखममें शोलतो, पत्तन पुरप- गणो रे॥पुरी सम नपतो, अति उत्तम अहिगणो रे॥जंग॥६॥ चौराशी चहुटांन- लां, गढ मढ मंदिर दीपे रे ॥ देनल श्री जिनराजनां, अमर नुवनने जीपे रे ॥ जं ॥७॥ पौषधशाला पळवमी, तिम वली पठननी शालो रे॥ दानशाला अति दीपती, इप्सित दान रसालो रे ॥०॥७॥ गोदावरी तटिनी तिहां, अह निशि वहे असरालो रे ॥ मच मयूर क्रिमा करे, सुंदर, सोहे मरालो रे ॥ जं०॥ ॥ वन नपवन वामो घणी, वृक्षतणा बहु वृंदो रे । सघन गयाथी शोन्नता, पंथी पामे आणंदो रे ॥ जं० ॥ १० ॥ जितशत्रु नूपति तिहां, राजे धनदने तोले रे ॥ खाग त्याग गुणथीनलो, लोक सद जय बोले रे ॥ जै॥ ११॥ यतः।। नपजातिवृत्तम् ॥ इंशत् नृपत्वं ज्वलनात्प्रतापं, क्रोधंयमाश्रमणाच वित्तं॥ सन्यस्थिति रामजनार्दनाच्या, मादायराः क्रियते शरीरं ॥१॥नावार्थः-इंश्यकी रा- जापगुं, अग्निश्रकी प्रताप, यमनी पासेथी क्रोध, कुबेरनंमारी पासेश्री धन, तेमज राम अने जनार्दननी पासेश्री सन्न्यस्थिति; ए सर्वे लेइने राजानुं शरीर कराय .॥१॥ सुंदर रूप सोहामणी, गुणसुंदरी पटराणी रे ॥ वचनामृतथी वरसती, शीले सीता जाणी रे ॥ . . or - m - --------- -- - T +--- ----- .
न०१ प धन्ना ॥१२॥ रूपे रति पति सारीखो, सकल कलाये पूरो रे ॥ अरिदमनानिध गुण नीलो, कुमर अ अति शूरो रे ॥ जंग ॥ १३ ॥ वरण अढार वसे सुखी, नृप आणा प्रतिपाले रे ।। सहु को निज निज धर्मथी, कुल मारग अजुआले रे ॥ जं० ॥१५॥ कोटीध्वज व्यवहारी- या, नोग पुरंदर सारो रे ॥ दान गुणे करी आगला, निवसे अति सुखकारो रे ॥ जं ॥१५ ॥ दृढधरमी गुरु रागीया, नत्तम कुल आचारो रे । समाकतवंत सदा घरे, श्रावकनां व्रत बारो रे ॥ जं ॥ १६ ॥ दान कल्पद्रुम रासनी, प्रथम ढाल एह नाखी रे ॥ जिन कहे श्री ता सनिलो, मन वच तनु थिर राखी रे॥ ॥१७॥ ॥ दोहा. ॥ वमवखती व्यवहारियो, तिहां वसे धनसार ॥शक्षि वृद्धि दिन दिन अधिक, जलधि परे विस्तार ॥ १ ॥ जलधितणा जिम रत्ननो, पार न पामे कोय ॥ तिम धनसारना धन तणो, लेखो कदिय न होय ॥२॥ दानादिक गुणथी अधिक, जिनधरमो गु ए गेह ॥ त्रिएय तत्त्व सुधा धरे, व्रतधारी शुचि देह ॥ ३ ॥ शीलवती तस गेहिनी, नाम तिसो परिणाम ॥ दंपति जोमी अति उरस, जिम सीता ने राम ॥ ॥ पंच दान नितप्रति दिये, व्रत पञ्चरकाण नतास ॥ दोगुंजक सुरनी परे, विलसे नोग विलास ॥५॥ ॥ ढाल २ जी. ॥ कोयलो परवत धुंधलो रे लो.-ए देशी । - -- 3 ॥ व्यवहारी धनसारने रे लो, विलसते सुख नोगरे ॥ सोजागी लाल ॥ पुत्र श्रया अति रूयमा रे लो, पूरव पुण्य संयोगे रे ।। सोजागी लाल ।। व्यवहारी धनसारने रे लो। १॥ए आंकणी ॥ धनदत्त ने धनदेवजी रे लो, धनचंज्ञानिध बाल रे ।। सो ॥ अध्यापक पासे लण्या रे लो, शास्त्रादिक सुविशाल रे ॥सो । व्य०॥ ॥ विनयादिक गुण अन्यमे रेखो, सकल कला ग्रहे तेह से ।। सो० ॥ अति सुंदर सोहामणा रे लो, देवकुमर सम देह ॥ सो० ॥ व्य०॥३॥ योवन वय आव्या यदा रे लों, ताते तव ततकाल रे । सो० ॥ प्रित की परणाविया रे लो, कन्या अति सुकुमाल रे ॥ सो० ॥ व्य०॥४॥ धनश्री धन- देवी नली रे लो, धनचंज्ञ सुखकार रे ।। सो० ॥ अति रूयमीरलीयामणी रे लो, गुणमणि रयण नंमार रे । सो० ॥ व्य० ॥ ५ ॥ प्रमदाश्री प्रेमे रमे रे लो, धनदत्तादिक पूत्र रे ॥ सो०॥ धरम करम विधि साचवे रे लो, राखे घरनो सूत्र रे। सो०॥ व्य०॥६॥ निर्वा- हक गृह लारना रे लो, जाणी पूत्र सुजात रे ॥ सो० ॥ धनसारेच्य करे तदा रे लो, स्त्री- युत धर्म विख्यात रे ॥ सो०॥ व्य० ॥७॥ नवंपद ध्यान घरे नलो रे लो, पश्चिम रात्रि विनागरे । सो॥आवश्यक बे टंकनां रे लो, साचवे मन धरी रागरे । सो० ॥ व्य०॥ । चैत्यवंदन साते सदा रे लो, देवार्चन त्रिण्य टंक रे ॥ सो० ॥ तिर्थन युगते करे रे 있 --- घना न०१ ६ लो, टालवा पापना पंक रे ॥ सो० ॥ व्य०॥ ए॥ रथयात्रा रलीयामणी रे लो, साधूने व- सती दान रे ॥ सो पमिलाने नावे करी रेलो, निरवद्य असन ने पान रे॥सो व्य० ॥ १०॥ यतः ।। अनुष्टुब्वृत्तम्.॥ जयंति वेंकचूलाद्या, कोश्या चाश्रय दानतः ॥ अवंति- सुकुमालश्च, तिर्णा संसारसागरं ॥१॥ नावार्थः साधु मुनिराजने रहेंवा माटे स्थानक आपवायी कोश्या वेश्या, अवंतिसुकुमाल अने वैकचूलादिक; ए सर्वे जयवंता वर्तो. कार- ण के, तेन संसार सागरने तरी मया ॥१॥ देशना नित्य प्रत्ये सांजले रे लो, दंपति दिल धरी गम रे ॥ सो॥ सातक्षेत्रने साचवे रे लो, नियम घरे हित काम रे ॥ सो०॥ व्य० ॥ ११ ॥ पुण्य संयोगे अन्यदा रे लो, शीलवती सुकुमाल रे॥ सो० ॥ गर्न घरे संयोगथी रे लो, निरुपम नाग्य विशाल रे ॥ सो ।। व्य० ॥ १२॥ देख्यो सुपनो दीपतो रे लो, फल्यो फूल्यो 'सुरवृक्ष रे । सो० ॥ देखी आनंद ऊपन्यो रे लो, कंतने कदे परतक्ष रे ।। सो० ॥ व्य० ॥१३॥ कंत कहे कामिनी प्रते रे लो, होशे पूत्र प्रधान रे॥ सो०॥ कुल मं- मण कुल दिनमणी रे लो, रूपे तूप समान रे ॥ सो० ॥ व्य० ॥१५॥ प्रत्यूषे अति प्रेमशु रे लो, तेड्या शास्त्रना जाग रे ॥ सो० ॥ फल पूज्यां सुइणांतणां रे लो, बोल्या तेद सुजा * कल्पवृदः सवारे. ॥ ॥
. ण रे॥ सो० ॥ व्य० ॥१५॥ अंगज अद्भूत रूपश्री रे लो, होशे सुगुण निधान रे ॥ सो०|| सांगली शेठ खुशी थया रे लो, दीधो प्रेमे दान रे । सो० ॥ व्य॥ १६ ॥ अनुक्रमे गर्न वधे सुखे रे लो, मानस सर जिम हंस रे ॥ सो० ॥ जिन कहे बीजी ढालमा रे लो, पुण्ये कुल अवतंस रे ।। सो० ॥ व्य० ॥१७ ।। ॥दोहा॥ अथ त्रीजे मासे अवल, दोहद नपजे ताम ॥ जिनपूजा गुरु सेवना, करवा उत्तम काम ॥१॥ साधुने वस्त्रादिक दिनं, पोखू संघ नदार ॥ स्नात्र महोचव साचं- वु, विरचं जैन विहार ॥॥पौषधं सामायिक करु, धरूं नियम चितलाय ॥ नवपदने अ. ह निशि ज, पालूं प्रवचन माय ॥ ३ ॥ जीवदया राखण यतन, कळं करावं सार । आ- भरणार्दिक अति सुन्नग, पहेकै वेश नदार ॥४॥ इत्यादिक दोहद सकल, प्रतिदिन जेह न पन्न । ते ते शेठे पूरीया, करते कोमि यतन ॥ ५ ॥ ॥ ढाल ३ जी. ॥ दान नलट धरी दीजीए.-ए देशी.॥ मास नव दिन साते थये, नत्तम योग तिथि वार रे ॥ शीलवती सुत प्रसवीयो, दून हर्ष अपार रे॥ पुण्ये सयल सुख पामीये ॥१॥ ए आंकणी ॥ वामिये रित पुःख दूर रे॥ वंबित विपुल वेमें मिले, फले सुरवृत जरपूर रे॥ पुण्ये० ॥ ५॥ बाल नाल स्थापन - धन्ना न०१ ७ -- नणी, नूमि खनन करे जाम रे॥ कनकनिधि परगट थयो, देखी प्रमुदित श्रया ताम रे ।। पुण्ये० ॥ ३॥ शेग्ने दीधी वधामणी, सुणी हरख्यो धनसार रे ॥ लाख पसाय तेहने की यो, लीयो सुजस सुप्रकार रे ।। पुण्ये॥४॥ नचव रंग वधामणां, धवल मंगल नवरंग रे ॥ याचक दान देवरावीयां, बांध्यां तोरण चंगरे ॥ पुण्ये०॥५॥ चं सूर्यादि दर्शन की यां, तृतिय दिने ततखेव रे ॥रात्रि जागरण बठे दीने, धर्मकार्य जिनसेव रे ।। पुण्ये०॥६ ॥ दश दिन स्थितिपतिका करी, अशुचि टाले ततकाल रे॥ असन वसनादिके स्वजनने, पोख्या नक्ति सुविशाल रे ॥ पुण्ये०॥ ७॥ जन्म समय धन प्रमढीयो, ते गुण हृदय सं- नार रे ॥ नाम धनकुमर ताते दीयो, हून सुजस विस्तार रे ॥ पुण्ये ॥ ७॥ रूप लावण्य गुणे करी, अधिक नपे शुचि देह रे ॥ पंच धावे करी पालते, सुख में वधे गुणगेह रे ॥ पु. एये०॥ ए॥ अनुक्रमें अष्टवार्षिक थयो, पाठव्यो पितृ निशाल रे॥ यतनश्री पवन करे त- दा, धनकुमर नजमाल रे ।। पुण्ये ॥ १० ॥ यतः ॥ अनुष्टुवृत्तम् ॥ माता वैरी पिता श- त्रु, बालोयेन न पारितः॥ न शोलते सन्नामध्ये, हंसमध्ये बको यथा ॥१॥ नावार्थः- जेमणे बालकने नणाव्यो नश्री, ते माता पिता बालकनांशत्रु जाणवां; कारण के, ते अन्नण नमानीले विमानोती मज़ामां शोजतो नथी॥१॥हवे विद्याना देतो पुत्र -- गुण कहे . ॥ शार्दूलविक्रीमितवृत्तम् ॥ विद्यानाम नरस्य रूपमधिकं प्रचन्न गुप्तं धनं, वि- या नोगकरी यशः सुखकरी विद्या गुरूणां गुरुः॥ विद्या बंधुजनो विदेश गमने विद्या परं दैवतं, विद्या राजसु पूज्यतेन हि धनं विद्या विहिनः पशुः॥२॥जावार्थः-विद्याज पुरुष नुं अधिकरूप, ढांकलुं गुप्त बन, नोग, यश, सुखने आपनारी, गुरुनी पण गुरु, प्रवासमां वाटे जतां बंधुजन समान आने परम दैवत रूप बे; राजदरवारमा विद्याज पूजाय बे, पण धन पूजातुं नयी; माटे विद्या रहित पुरुषने जनावर समान जागवो.॥॥ वली पण वि द्याना गुण कहे . ॥ नपजातिवृत्तम्. ॥ न चोर हार्यं न च राज हार्य, न ब्रातृ नाज्यं न च नारकारि ।। व्यये कृते वाईत एव नित्यं, विद्या धनं सर्व धन प्रधानं ॥३॥ नावार्थः- विद्या रूप धन, चोर तथा राजाथी ले लेवातुं नथी, नाश्योथी वहेंची लेवातुं नथी, कां नार करतुं नथी अने कोश्ने आपवाशी घटवाने बदले निरंतर वधे; माटे विद्या रूप धन सर्व धनमां मुख्य धन .॥ ३ ॥ अनुष्टुब्वृत्तम् ।। रूप यौवन संपन्ना, विशाल कुल संन्नवाः ॥ विद्या हीना न शोनंते, निगंधा श्व किंशुकाः॥४॥नावार्थः-रूपाला, युवान अने म- होटा कुलमां नत्पन्न अएला, एवा पण जो विद्या हीन होय, तो सुगंध विनानां केामांनां फूलनी पेठे शोलता नथी. ॥ ५॥ विघ्त्वं च नृपत्वं च, नैव तुल्यं कदाचन ॥ स्वदेशे पू. AR - - ~~ "- 1 घन्ना० ច । ज्यते राजा, विज्ञान सर्वत्र पूज्यते ॥ ५॥ नावार्थः-विधानपणुं अने राजापर्यु ए कदि ब- रोबर ज नहि. कारण के, राजा पोताना देशमा पूजाय डे अने विज्ञान सर्वे कारो पूजा य .॥ ५ ॥ लिखित गणितादि बहोतेर कला, तिम वलो शुकन विचार रे॥ गीत नृत्यादि विधि ग्रही, शब्दशास्त्रादि व्यवहार रे ॥ पुण्ये ॥ ११ ॥ जोतिष निमित्त वैद्यक जलां, अ- रूप पसायथी तेह रे ।। विस्मृत स्मरण ज्यूं कीजीए, तेम नण्यो धरि नेह रे ॥ पुण्ये ।। १५॥ बुद्धि चारतणो नदधि ते, तिम वली नीतिनो जाग रे ॥ विणज व्यापारे कुशलपणो, परिक्षक मांहि सुप्रमाण रे ॥ पुण्ये ॥१३॥ नीपन्यो पूत्र ते निरखीने, दिल धरी अधिक आणंद रे॥अध्यापक धन आपने, संतोष्यो अतिहि अमंद रे ॥ पुण्ये०॥ १४ ॥ बाल वय गेमि बलवंत ते, थयो यौवन वेश रे ॥ अतुल्य अति रूप लावएथयी, प्रगट्यो जाणे सुरेश रे॥ पुण्ये०॥ १५ ॥ पंच मिली पृश्न पूबे जीके, नत्तर दिथे तस ठीक रे ॥ नीति रीते कर दाखवे, साहसपणे निरनीक रे ॥ पुण्ये ॥ १६ ॥ धन सुतथी धनसारनो, वध्यो सुजस जगमाह रे ॥शदि स्मृहि पामी घणी, दिन दिन अतिहि नबाह रे ॥ पुण्ये ॥ १७ ॥धव ल पके जिम चंमा, प्रतिदिन अधिक दीपंत रे । तेम कुमर चढती कला, कोय न तास जीपंत रे ॥ पुण्ये ॥१७॥ चतुरपणे मात तातना, विनय वचन प्रतिपाल रे ॥ दान क- . G मत र पुण्यक चरपरा सात तातना, विनय वचन मा पान रे ।। स्पद्गुम रासनी, जिन कहें त्रीजी ढाल रे ॥ पुण्ये०॥ १५ ॥ ॥ दोहा।। कला कोष देखी करी, रूपवंत शिरदार जाग्याधिक जाणी करी, चित विते धनसार ॥१॥ पुर्यायोश्यथी माहरे, श्री जिनधर्म पसाय ॥ अंगज अद्भूत ऊपन्यो, सयमा सयक्ष सुखदाय ॥ ॥ एहथी धन वाध्यो अधिक, यश हुन जगत विख्यात ॥ पं. चले पलि बहती , वारू बनी ए वात ॥ ३॥ सद्गुण स्तवना कीजीए, तेहमां कोई न लाज। सुत पिण चित्त राजी रहे, एक पंथ दो काज॥४॥ पंचमे बेसी शेग्जी, धन सुततां वखाण ॥ प्रतिदिन नांखे प्रेमशं, विविध परे सुप्रमाण ॥ ५॥ जन्म काले ए बा- लना, धन प्रगट्यो अति नूर ॥ दुःख दोहग दूरे टल्या, अम कुल अंबर-सूर ॥ ६ ॥ विनय वंत विद्या निलो, अवर नहीं को आज ॥ अग्रजात ए आगले, कोयल आवे काज |॥ ७॥ ॥ बाल ५ श्री. ॥ पुण्य न भूकीए.-ए देशी. ॥ वयण सुणी निजतातना रे, अग्रज सुत अकुलाय ॥त्रिएये मिलीने तातना रे, आ- वी प्राने पायो रे.॥ तातजी सजिलो ए अमची अरदासो रे, मूकी आमलो ॥ मन रा- खी विसवालो रे, तातजी सजिलो ॥१॥ए आंकणी ॥धनकुमर अम अनुज ने रे, रूप पला अभिराम ॥ तिणे करी अमे प्रमुदितपणे रे, रहीए सदा शुन कामो रे ॥ता०॥॥ ३ - उ०१ धन्ना० ए ए अमने अति वालदो रे, प्राणथकी निरधार ॥ माझी जाया दोहीला रे, जाणे सयल सं- सारो रे ॥ ता०॥३॥ पिण सुतनी गुण वर्णना रे, न घटे तुमने रे तात ॥ नीति शास्त्र में पिण कही रे, ते शं वीसरी वातो रे ॥ ता०॥४॥ यतः ।। अनुष्टुब्वृत्तम् ॥ प्रत्यके गुरवः स्तुत्या, परोदे मित्र बांधवा ॥ कमाते दास नृत्याश्च, पुत्राश्चैव मृतास्त्रियः ॥१॥ नावा- र्थः-प्रत्यक्षमा गुरुनां, परोक्षमा मित्र अने बांधवोना, आपणुं कार्य भइ रह्या पठी दास अने अनुचरोनां; तेमज पुत्र अने स्त्रीनां मरण पठी वखाण करवां ॥१॥आर्यावृत्तम् ।। वनि ऊ निच्च गुणो, न परुकं न य सुअस्ल पञ्चरकं ।। महिलान नोनयावि हु, ननस्सए जेण माहप्पं ॥२॥नावार्थ:-सेवकना गुण प्रत्यके कह्याधी, पुत्रना गुण परोके कद्यायी अने स्त्रीना गुण कदि पण नहि बोलवाथी पोतार्नु महोटाइपणुं सचवाय जे; तेम बतां जो कदि बोले, तो माननो नाश थाय.॥२॥ सुत गुरा वर्णवते के रे, लघुता लहीए रे आप ॥ सु त पिण विनय न साचवे रे, मानतणो होय व्यापो रे ॥ ता॥५॥ कुल मर्यादाश्री टले रे न गणे मातने ब्रात ।। तातने पिण नवि लेखवे रे, प्राइक होय जो जात रे ॥ता ॥ ६ ॥ ते माटे हवे आजथी रे, सुत गुण वर्णन वात ॥ मत करज्यो को आगले रे, एअम वचन विख्यातो रे ॥ ता०॥७॥ वचन सुणी तव शेठजी रे, सुतने कहे सुविचार ॥ गुण ग्राहक , तुमे को नही रे, त्रिएये मूढ गमारो रे ॥पूत्रजी सन्निलो॥ए अमची एक वातो रे, मूकी आमलो॥ जिम पामो सुखशातो रे, पूत्रजी सांजलो॥॥ए आंकणी ॥ तुम जाया प जी घरतणो रे, धन हीणो यो जोय ॥ व्यापारे हीणा पड्या रे, कार न माने कोयो रे ॥ पू०॥ ॥ घणुं कहेता हीलप हुवे रे, विणसे घरनां रे काज ॥ निज सायल ऊघामते रे, पामीजे अति लाजो रे॥पू०॥१०॥ए अंगज श्राव्या प्रकी रे, लक्ष्मी लील करंत ॥ का र कमप वध्यो आपणो रे, सहु जरा आण वहंत रे॥पू०॥११॥ यतः॥ अनुटुबवृत्तम् ॥ एकोपि गुणवान पुत्रो, निर्गुणैः किं शतैरपि ॥ एकशे जगच्चकु-नक्षत्रैः किं प्रयोजनम् ॥३॥ नावार्थः-एक पण गुणवान पुत्र होय तो सारो, परंतु शेकमो निर्गुण पुत्रोवमे शुं? कारण के, एक चं ते खा जगत्नी अांख, पण घणा नक्षत्रोवमेशुं थाय ? कां नही ॥३॥ एकेन हि सुवृतण, पुष्पितेन सुगंधिना । वासितं तनं सर्वे, सुपुत्रेण कुलं यथा ॥ ४॥नावार्थ:-एक पण सुगंधीदार फूलवाला सारा वृक्षवमे जेम आखं वन सुगंधमय था- य, तेम सुपुत्रवमे पण आयुं कुल सारं कहेवाय .॥४॥ वरमेको गुणी पुत्रो, न च मूर्ख शतान्यपि ॥ एकश्वंस्तमोहंति, न च तारागणोपि च ॥ ५ ॥ नावार्थः-गुणवान ए- वो एक पुत्र होय ते सारो, पण शेकमो मूर्ख पुत्रो सारा नहि कारण के, एक चं पाखा र -- - - -- धन्ना १० जगतना अंधाराने दूर करे ने, पण ताराजनो समूह करतो नथी.॥ ५॥ तात वचन सुणी ततकणे रे, ऋटकी बोल्या रे तेह ॥ एक पखो श्म ताणता रे, जाएयो तुमचो नेहो रे ।। तातजी सांजलो॥ १२ ॥ व्यवसायार्थे जलधिमें रे, अमे जाळं अति दूर ॥ कष्टं खमू तो- फाननां रे, जिहां नवि दीले खुरो रे । ता० ॥ १३ ॥ तिहां जा धन लावू अभेरे, राखुं अ- मे व्यवहार ॥ वलि परदेशे अलवटे रे, जादं करण व्यापारो रे । ता०॥ १४ ॥ तमका ताढ घणी खमुं रे, वाकाले रे वृष्टि ॥ जूख तृषा सहवी सदा रे, पंथ श्रम जुन दृष्टो रे । ता० ॥१५॥ वली सेवा राजातणी रे, अमे करूं अह निशि खाल ॥ ते नित धनने कारण रे, जोवो हृदय विमासो रे॥ ता० ॥१६॥ यतः॥ मंदाक्रांतावृत्तम् ॥ मौनान्मकःप्रवचनपटुः वातुलोजल्पकोवा, हात्याजीरु यदि न तहले प्रायशोजानिजातः ॥ दृष्ट्वा पार्श्वे जवति च सदा दूरतश्चाप्रगब्न, सेवाधर्मः परमगहनो योगिनामप्यगन्यः॥६॥ जावार्थः-मौन धा- रण करवाषी मूगो, बोलवामां चतुर होवाथी वाचाल अथवा बहु बोलकणो, कमागुणथी बीकरण, सहन गुण न होवाशी लामसी, हम्मेशां पासे रहेनारो होय तो जोनारो, अने दूर रहेतो होय तो गरिब, ए प्रकारे लेवा (चाकरी) धर्म घणोज आकरो, अर्थात् ते योगी जनोने पण अगम्य .॥६॥ कृषिकर्मादिक बहु करुं रे, वलि नेस्ती व्यवसाय ॥ दोशीवट seoses Ester .. १० जनाने पण अगम्य." ॥ कापिकदिक बधु फरू र, यति नगरी न्य नाप । पोधिर ७ नाणावटी रे, कण व्यापार कहायो रे ॥ता ॥ १७ ॥ इत्यादिक उपक्रम करीरे, अर्जन करुं धन कोक । अम्ने लामर्श लदा अलु रे, किम धन्नो अम जोको रे ॥ ता०॥ १७ ॥ ए अ इ निशि रसतो फरे रे, न करे घरनी रे सार । चोथी ढाले जिन कहे रे, पुण्ये जय जय- कार रे ॥ ता० ॥ १५ ॥ ॥दोहा॥ बन्नाने सामाथी अधिक, दातो कवण प्रकार ॥ वचन अयुक्त कह्या तयो, उत्तम नही माचार ॥ १॥ लालने लनुज सवे सहा, लेखवा हित लाय ।। नयन संदृश गणवा सदा, लोक कहे ए न्याय ॥३॥ सुतमें अंतर राखते, वधे विरोध विख्यात ॥ संजा लागे लोक, हीराप पामे जात ॥३॥ तात-सका सदा करे, सुत वांबित सुप्रकार ॥ जो सुतने पोखे नही, तो शो सगपक्ष सार ॥॥ ते भाडे तुमे तातजी, सरिखा गण ज्यो सर्वविधि व्यवहारे चालतां, कहने न चढे गर्व ॥५॥ ॥ ढाल ५ मी.॥ (रहो रहो रहो बालहा.-ए देशी.) शेठ कहे सुत सांजलो हुँ गुणनो आसक्त लाल रे ॥ जात सहश सवि माहरे, पिण तुमे जो अव्यक्त लाल रे ॥ शेठ कहे सुत सांगलो ॥ए आंकणी॥१॥ यतः॥अनुष्टुबू वृत्तम् ॥ गुणाः सर्वत्र पूज्यते, पितृवंशो निरर्थकः॥ वासुदेवं नमस्यति, वसुदेवंनतेनराः - -- - - -- - -- r RT ---- न०१ - धन्ना० ॥१॥ नावार्थः-सर्वे ठेकाणे गुणो पूजाय , पण पितानो वंश पूजातो नश्री. अर्थात् ते ११ नकामो ने. केमके, सर्वे लोको वासुदेवने नमस्कार करे , पण तेमना पिता वसुदेवजीने नश्री करता. ॥१॥ नहि जन्मनि जेष्ठत्वं, जेष्ठत्वं गुण नच्यते ॥ गुणाद्गुरुत्व मायाति, दधि पुग्धं घृतं यथा ॥२॥नावार्थ:-जन्मने विषे महोटापणुं नथी, परंतु गुणने विषे . गुणधीज महोटाइ आवे जे. जेमके, दूध, दही अने धी; ए सर्वमां घी महोटुं गणाय . ॥२॥ कुसुम प्रमुख गुणथी सदा, गुंथ्या नर धरे शीश लालरे ॥ गुणयुत वंशादिक प्रते, नृप कर घरे सुजगीश लाल रे ॥ शेठ ॥२॥ सुरनिगुणे मृगमद नणी, कीघो अतिही अमूल्य लाल रे।। बावनाचंदन काष्टने, सहु चाहे बहु मूख्य लाल रे ॥ शेठ ॥३॥ यतः ॥आनल फूल अति फलमां, पगे न पूजा होय ॥ चंपा फूल अमूल्य गुण, शीर चढे सहु कोय ॥३॥ नावार्थः-जो के, आवलनां फूल देखीतां घणां सुंदर जणाय बे, तो पण ते P मां सुगंधनो गुण नहि होवाथी, कोइ पगे पण अमामतुं नथी; अने चंपानां फूल देखीतां फक्त घोलां में, परंतु तेमां सुगंधनो गुण वधारे होवाथी सर्वे लोको तेने नत्तम फूलोनी पं- क्तिमां गपी माथे चढावे . अर्थात् सहु तेनो नपन्नोग करे बे. ॥ ३ ॥ पुण्यप्रकृति गुण एहमां, प्रगट अ अहो पूत्र लाल रे ॥ ए अंगज जनम्या पी, अधिक यो घरसूत्र लाल 1 ॐॐॐ********* ११ एदमा,प्रगट अ दो पूत्र साल रे ॥ ए अंगज जनम्या पली, अधिक प्रयो घरसन नास्त - रे॥ शेठ ॥४॥ व्यवसायादिक पाधरा, आवे ने अहो जात लाल रे॥ सकल समीहित संपदा, पामी जगत विख्यात लाल रे ॥ शेठ॥५॥ जो तुमने ए बालना, गुण न गमे मनमांद लाल रे ॥ तो तुमेनाग्य पोतातणो, परखो अतिहि नयांह लाल रे ॥ शेव०॥६ ॥त्रीश त्रीश मासा सुवर्णना, लेइ करो व्यवसाय लाल रे ॥ लाल कमाई तेहनो, पोखो स्वजन समवाय लाल रे ॥शेठ०॥७॥श्म कही चारे पुत्रने, ये मासा त्रीश त्रीश ला- ल रे ॥ एकेक दिन नोजन तुमे, देज्यो धरी सुजगीश लाल रे ॥शेठ॥॥ते लश्ने आप आपणे, स्थानके जइ ततखेव लाल रे ॥धन अर्जन चिंता धरे, मनमें अति अहमेव लाल रे ।। शेठ०॥ए॥जोजन नक्ति लणी तदा, प्रथम दिने धनदत्त लाल रे ॥ व्यवसा- योद्यमयी करे, पिण फल नाग्यश्री कति लाल रे ॥शेठ॥१०॥ यतः॥ अनुष्टुबवृत्तम् ॥ नयमं कुर्वतां पुंसां, नाग्य सर्वत्र कारणं ॥ समुश्मथनालेने, हरि लक्ष्मी हरो विषं ॥ ॥जावार्थः-नद्यमकर्ता पुरुषोने बधे ठेकाणे, नाग्य कारणनूत ; कारण के, समुश्म- थन करवाथी, दरि लक्ष्मीने प्राप्त करता हवा अने शिव फेरने मेलवता हवा.॥।॥ बहुल प्रयास यकी तिणे, लाज लह्यो अति स्वल्प लाल रे॥ चिंते नोजन शी विधे, देशुं अतिहि अनदप लाल रे ॥ शेव०॥११॥ वाल लिया सविशेषथी, तैलग्रही तेणिवार लाल रे ।। , कुरा 1XA... - 2 - ~ -- - - न०? धना १२ - १अपरान्हें जोजन दियो, मी निज परिवार लाल रे॥ शेउ०॥१२॥ तिन व्यवसाय था. की तिहां, दिन बीजे धनदेव लाल रे॥जोजन चपलने तैलनो, ते. पिला झेल्वयमेव लाल रे॥शेव०॥१३॥त्रीजे दिन धनचंजी, करी नद्यम असमान लाल रे ॥ स्वोपार्जित ध नवी दिक, मापने लेल निदान लाल रे ॥शेठ ॥ १४ ॥ कुटुंब थयो अति आकलो, तु- छोदनयी अशेष माला। उदर ध्यणा घाइ आकरी, वायु प्रकोप विशेष लाल रे ॥शेठ. ॥ १॥ विषये सुंल माला प्रया, शैक्ष कहे तब लास हाल रे॥ देखो हवे. धनकुमरनो, नाएं प्रबला झुमकाल खरा ॥ शेठ ॥ १६ ॥ मौन करीने से रखा, त्रिएये सुत तिण ता- ल लालापांचवीलाल कही नली, जिन्य प्रम घी बजमाल लाल रे ॥ शेष ॥१७॥ ॥ दोहाः ॥ अथ धोने दिवसे अवला, सज करी सवि शंगार ॥ पितृ दत्त मासा - ही, हवे ते धनकुमार ॥१॥ शुकन विचारी वित्त, स्वर साथी शुन्न काम ॥ आव्यो चहुटे चोपशु, व्यापारार्थे ताम ||॥ दोशी ने नाणावटी, नेस्ती ने मणीदार ॥ गांधी सावरिया लिमज, लोहकार सोनार ॥ ३॥ फमिया सुखमिया वली, जोतो झवेरी नल ॥ कापड घोपम प्रमुखना, पूजे पाम सतोल ॥४॥ महेश्वर न्येशने, हाटे बेठो देव ॥ नही १ बीजे पहोरे. ३ पीमा. २ अमद. १३ मक ऊतावलो, समरे श्री गुरु देव ॥ ५ ॥ ॥ ढाल ६ सी. ॥ (गूरांजी थें मने गोमे न राख्यो.-ए देशी.) एहवे देशांतरि एक प्रेष्यक आयो, महेश्वरदत्त मन नायो हो ॥ सुलग सनेही सा- अन, अचरिज पेखो॥ ए आंकणी ॥ लेख अनोपम तेणे ततक्षण दीधो, महेश्वरे कर धरी लीधो हो ॥ सुजग ॥१॥ गुप्तपणे तेणे वचनज कीधो, मनह मनोरथ सीधो हो ॥ सु॥ लेखमें लिख्यो पित्र सुमित्रे विचारी, स्थानपुरथी सुखकारी हो ॥ सुः ॥ २ ॥ नचर दि- शिधी ए सार्थप सूरो, सकल क्रयागके पूरो हो ॥ सुण ॥ आवे ठे ए पश्गणपुर पासे, व्यवसायार्थे विलासे हो ॥ सुण ॥ ३॥ तेह नणी एने तुमे सनमुख जाज्यो, नेट मूकीने मित्र याज्यो हो । सु०॥दाय नपाय करी हाथे करेज्यो, पडे क्रियापक सवि लेज्यो हो ॥ सु०॥४॥ लान घणो ने एहमा सांजलो नाई, खोट नहीं ये एहमां काई हो ।मु०॥ए क पांती अमने तुमे देज्यो, पिण एह काज करेज्यो हो । सु०॥५॥ एहवो अवसर फि- रीने नहीं आवे, घगुं घणुं लिखे शुं श्रावे हो । सुण ॥ पत्र वांचीने महेश्वर मन हरख्यो, मित्रने साचो करी परख्यो हो । सु०॥६॥ चित्तमें चिंते एइ कार्य महोटो, नहकपणो इहां खोटो हो । सु०॥ प्रथम तो घेर जश्नोजन कीजे, नीति वचन चित्त लीजे हो। ४ R - धन्ना । सु०॥७॥ यतः॥ अनुष्टुब्वृत्तम् ॥ शतं विहाय नोक्तव्यं, सहस्रं स्नानमाचरेत् ॥ लदं विहाय दातव्यं, कोटिं त्यक्त्वा जिनं नजेत् ॥१॥नावार्थः-प्तो काम पमतां मूकीने ज. मवू, हजार काम पमतां मूकीने नहावं, लाख काम पमतां मूकीने दान देवं अने कोम काम पमतां मूकीने जिनराजने नंजवा. ॥ १॥ एहवो अलोची नोजन नणी पहोत्यो, महेश्वर मन गहगहतो हो ॥ सुण् । महेश्वरदत्ते जे पत्र पिगण्यो, ते धन्ने सवि १जाएयो हो ॥सुणाजा धनकुमर चिनमांही विचारे, एह विज कुण हारे हो ॥सुणाए व्यवसाय श्री लालज थाशे, सकल कुटुंब संतोषाशे हो॥सु॥णा विलंब तणो हवे समय न दीसे, कार्य करूं सुजगीसे हो ॥ सु॥इम चिंती मित्र मंदिर आयो, रूमो ते वेश बनायो हो ।। सु॥१०॥ यतः॥ सन्नायर्या व्यवहारे च, वैरिषु श्वसुरौकसि ॥ आबराणि पूज्यंते, स्त्रीषु राजकुलेषु च ॥२॥ नावार्थ:-सन्नाने विषे, व्यवहारने विषे, वैरियोने विषे, सासराने घ र, स्त्रीयोने विषे अने राजकुलने विषे आम्बर पूजाय . ॥२॥ अश्व चढीने मित्रयुत सुख संगे, आव्यो अतिही नमंगे हो ॥ सु० ॥ सार्थपने साहमो जश मिलीयो, विनय विवे के करी नलीयो हो॥सुण्॥ ११ ॥ कुशलागम पूजी स्नेह जगायो, सार्थपने मन नायो १ पाउलथी अवला अक्षरे वांच्यो. ॥ REAM १३ हो। सु॥ वस्तु क्रयाक सवि साटवी लीधां, सत्यकार तस दीधा हो । सु० ॥१५ ।। कार्य करी चित्त आणंद पावे, धन्नो बेगे वदावे हो ॥ सु०।। एडवे महेश्वरदत्त सार्थप पासे, आवे अधिक नल्लासे हो ॥ सु०॥ १३ ॥ कुशलालाप पूछे हित आएणी, मुख कहे म- धुरी वाणी हो ।। सु०॥ क्रय विक्रयतणी वात जणावे, सार्थप तक समजावे हो ॥ सु॥ ॥१५॥ धनसारन्यने पुत्रे अमारो, ग्रह्यो ए सर्वे सुविचारो हो । सु०॥ देवो लेवो हवे ए इनी साथे, एह धनदाता अमारे हो ॥ सु० ॥ १५ ॥ महेश्वरदत्त कहे वांक अमारो, दोष न कोई तुमारो हो । सु०॥ आलस कीघों तस फल लीयो, चिंतित काज न सीधो हो । सु०॥ १६॥ यतः॥ आलस्यं हि मनुष्याणां, शरीरस्थो महान रिपुः ॥ नास्त्युद्यम समो बं धुः, कृत्वायं नावसीदति ॥१॥नावार्थ: -आलस ए माणसोना शरीरमा रहेलो महोटो वैरी ने, नद्यमना जेवो कोइ नाई नथी, जे करवाथी माणसोनो नाश थतो नथी ॥१॥ आलस सम को वैरी न दाख्यो, नीतिमें एहवो नांख्यो हो । सु. पिंण हवे लान ध- नाने दिवारो, काज अमारो सुधारो हो । सु० ॥१७॥ सार्थप महेश्वर बिहु मिली नांखे, धन्नाशुं हित राखे हो ॥ सुण ।। ए सवि किरियाणां अमने दीजे, लक्क लान्न धन लीजे हो ॥सु०॥ १०॥ धनपति चिंते मुज कारज सीधो, में मनमान्यो कीधो हो ।सु०॥ कण एक .. - . - ---- ht -- -- RSS धन्ना० १४ विचारीने श्म बोले, नदी को मित्रजी तुम तोले हो । सु०॥१ए ॥ जो तुमने बे खप ए पण्य करो, तो राखो सरवे नलेरो हो । सु० ॥ म कही धन लक लेई नलावे, अन्यो अ- न्ये समजावे हो ॥ सु०॥२०॥ धनकुमर तिहांयी जले नावे, मित्रयुत धन लेई आवे हो ॥ सु॥ मात पिता मन बहु सुख पावे, 'त्रातृजाया ते गुण गावे हो ॥सु०॥ १॥ सहस्त्र व्ययश्री.नव्य नोजन देवो, यश बहुलो इहां लेवो हो । सु०॥ ढाल ही म मन थिर राखी, बुध जिनविजये दाखी हो ॥ सु० ॥ २२ ॥ ॥ दोहा, ॥ हवे कहे धन्नो तातन, ए एक लक्ष दिनार ॥ न्यायाङ्कित आएया अने, करी वाणिज्य सफार ॥ १॥ तेह नणी सवि सयणने, संतोखो गुणगेह ।। सहस एक सु- वर्णनो, व्यय करवो धरि नेह ॥ ॥ ताते तब आएया तुरत, नांति नांति पकवान ॥ मेवा मीगई घणी, वदन वधारण वान ॥ ३ ॥ शालि दालि घृत अति सरस, व्यंजननो नही पार ॥ अढार जातथी अति घणी, करी रसोई त्यार ॥ ३ ॥पोषी सयण कुटुंब सवि, दी- धां फोफल पान ॥ याचक जन संतोषिया, यथायोग्य दे दान ॥५॥ शेष नवाणु सहसनां, मणिमय नूषण सार ॥ नोजाईने नक्तिश्री, आपे धनकुमार ॥६॥नोजाई हरषित थई, १नोजाश्यो. R १८ आपे अति आशीष ॥ देवरजी अम कुल तिलक, जीवो कोही वरीष ॥ ७ ॥ ॥ ढाल ७ मी.॥ (करेलणां घम दे रे.-ए देशी.) हवे ते धनकुमारने, तेमी कहे धनसार ॥ कुल मंझण तुं माहरे, तुं मुज कुल शण गार ॥ चतुर जन सांजलो रे ॥ सांजलो पुण्यनी वात, चतुर जन सोनलो रे ॥१॥ ए आं कणी ॥अंगज तुज जनम्या पठी, अम कुल वाध्यो वान ॥ शहि वृद्धिथ अम घरे, जग जश थयो सुप्रमाण ॥ च ॥२॥ माता शीलवती तदा, हरषित वदन विख्यात ॥ सुतनां लिये ऊवारणां, तुं मुज सुन्नग सुजात ॥ च०॥३॥ नोजाई नली नातिशु, रंगे गाये गीत ॥लाम समावे अति घणां, देवरने सुप्रतीत ॥ च॥४॥ सपण संबंधी सहु मिली, करे वखाण विशेष ॥ धनकुमर सरिखो नही, पुण्य प्रबल सुविशेष ॥ चण॥५॥ तव त्रिण्ये बांधव तिहां, रोष धरे मनमांहि ॥ अणख अदेखाई करे, अवगुण ग्राहक प्रांहि ॥च॥६॥ ते देखी धनसारजी, तमावीने तेह ॥ अगज त्रिएयेने तदा, समजावे ससनेह ॥च०॥७॥ लघु बंधव ए तुम तणो, नाग्य बले नरपूर ॥ विनय विवेक विद्या नीलो, अम कुल अंबर सूर ॥ च ॥ ७॥ एहनी सेवाश्री तुमे, सुख लहेशो श्रीकार ॥ कल्पवृक्ष सम एह ने, वंग्ति पूरणहार ॥ च ॥ ए॥ देखो इसे एक याममें, अर्ध्या लक्ष दीनार ॥ जोजन विधि धन्ना० १५ नलो साचवी, संतोष्यो परिवार ।। च ॥ १०॥ वली नोजाईने जलां, नूषण विविध प्र- कार ॥ मणिमय मन गमतां घणां, कीधां धनकुमार ॥ च ॥ ११ ॥ एहमां गुण ने अति घणा, जोवो हृदय विचार ॥ मन्बर मूकी मन तणो, सेवो सुपरे सार ।। च० ॥ १२॥ म- घर धस्यो मनमें घणो, कौरवे पांमव साथ ॥ तो ते दुःखीया अति थया, हास्या सघली आथ ॥ च ॥१३॥ व्रतमांहे मन्चर धस्यो, पीठ अने महापीठ ॥ तो स्त्रोवेद लह्यो ईहां, ब्राह्मी सुंदरी दीव ॥ च०॥१५॥ एहवा नपनय अति घणा, दाख्या शास्त्र मझार ॥ जिन कहे सातमी ढालमां, समजावे धनसार ॥च०॥१५॥ ॥दोहा. ॥ गुण लीजे गिरुआ तणा, नवि दाखीजे दोषः।। जाति हीन पण गुण थकी, पामे सुखनो पोष ॥ १ ॥ जाति रूप हीणो हतो, हरिकेशी चंमाल ॥ तेहने तपना गुणः प्रकी, सेवे सुर भूपाल ॥२॥ गुण क्षेषी ते अपूज्य , गुणवंतो पूजाय ॥ नपनय इ- हां सहु को कदे, वायस कोयल न्याय ॥ ३ ॥ यतः॥ अनुष्टुवृत्तम् ॥ काकः कृष्णः पिका कृष्णा, को नेदोपिक काकयोः ॥ वसंतमास संप्राप्ते, काकः काकः पिकापिका ॥१॥ नावार्थः-कागमो अने कोयत; ए बे कालां होय , त्यारे कागमो अने कोयल ए बेमां शो फेर? ते वसंतमास आवे बते कागमोते काममोज रहे ये अने कोयल ते कोयलज रहे बे. * फर?त्त वसंतमास भाव बते कागो ते मोज रहे कोपस्त ॥ ढाल - मी. ॥ (माननी सोहनी रे. अथवा नहानो नाहलो रे.-ए देशी.) शेठ कहे सुत सनिलो रे, मनोहर माहरी वात ॥ धन धन साधुजी रे ॥ शास्त्रथकी में संग्रह्यो रे, अनोपम ए अवदात ।। धन धन साधुजी रे ॥ १॥ ए आंकणी. ॥ मुनिवर एक महावली रे, तपसीमें शिरदार ॥ध॥ पंच महाव्रत जालवे रे, साचवे पंचाचार ॥ ध०॥॥ कायनी जयणा करे रे, पाले प्रवचन माय ॥१०॥मद आवे अलगा धरे रे, टाले चार कषाय ॥ ध०॥३॥ मासखमणने पारणे रे, त्रिकरण शुइ अदीन ॥ध०॥ गौच रिये पहोत्यो तिहां रे, संयमथी लयलीन ॥३०॥॥र्यासमितिये चालतो रे, कोश्क नगर मकार ॥१०॥ करतो शुइ गवेषणा रे, ते गयो इन्य आगार ॥१०॥५॥आव्यो देखी साधुजी रे, श्राविका थर नजमाल ॥ध॥ पक्कानादिक जूजूआ रे, लावीनरी जरी घाल ॥ध ॥ ६॥ स्वामीजी अनुग्रह करो रे, वहोरो एहज आहार ॥ध०॥देखी सदोष ते साधुजी रे, करे अन्यत्र विहार ॥१०॥७॥ श्राविका चित्त विलखी थई रे, बेठी घरने बार ॥ध०॥ एह वे फिरतो गौचरी रे, आव्यो अवर अणगार ॥ध०॥७॥ सरलपणे विचरे सदा रे, गुणग्रा- हक गुण लीन ॥३०॥ अवगुण एक जोवे नही रे, सुविहितशु लयलीन ॥धणारा धर्मला नदेई करी रे, कन्नो घरने बार ॥ध०॥ विकसित वदने श्राविका रे, वहोरावे ते आहार ।। 1 hi 11 ~ - . . . .
धन्ना नु०१ . धण्॥१०॥ वांदी बे करजोमिने रे, पूढे मधुरी वात ॥ध । तुमने अप्रीति न ऊपजे रे, तो नांखू अवदात ॥३०॥११॥ तुम सरिखो एक साधुजी रे, आव्यो हतो इणे गण ॥ध०॥ वि ण वहोरे विचस्यो सही रे, नवि बोल्यो मुख वाण ॥३०॥१शा तेदनो कारण साधुजी रे, दाखो करीय पसाय ॥ध०॥ तव बोल्यो मुनिवर तिहां रे, सुण न सुखदाय ॥३०॥१३॥ ते मुनिवर महोटो यति रे, सम दम गुण संयुक्त ॥ध ॥ व्रतधारक वारू परे रे, पंचेंख्यि श्री गुप्त ॥१०॥१४॥ दोष बेतालीश साचवे रे, एषणाना मन शुद॥ध०॥ मंगलिक दोष ते पांचने रे, टाले ते अविरु६ ॥ध०॥१५॥ तिरो मुनिवरे ए पिंझमा रे, दोष दीगे हशे कोय ॥ध०॥ तिणे कारणे लीधो नही रे, सुविहित लक्षण जोय ॥१०॥ १६ ।। यतः॥या र्यावृत्तम् ॥ ससरी रेवि निरीहा, बाहितर परिग्गड विमुक्का ॥ धम्मोवगरण मित्तं, वइंति चारित्तररकता ॥१॥नावार्थ:-पोताना शरीरने विषे श्छा विनाना, बाह्य अने अन्यतर परिग्रहथी मूकाएला तथा चारित्रने रक्षण करवाना अर्थि एवा मुनियो, मात्र धर्मोपकरण नेज राखे .अर्थात् बीजं कांइ पण पासे राखता नथी ॥१॥ते मुनि सुरमणि सारिखा रे, हूं लोष्टु समान ॥ ३०॥ हूं वायस ते इंस डे रे, मुनि गुण रयण निधान ॥ ३० ॥१७ हूं शृंगाल ते गज समो रे, हूं मृग मृगपति तेह ॥ध ॥ नदरवृत्ति कारक असे रे, ते सम- .. A ता गुणगेह ॥ ध०॥ १७ ॥श्म स्तवना करी साधुजी रे, विचरे महियल मांह ॥ध०॥ जिन कहे आठमी ढालमा रे, श्रोता सुणो नचाह ॥ध०॥१॥ ॥ दोहा. ॥ सांजलीने ते श्राविका, हरखी चित्त मकार ॥ प्रमुदितपणे आखे शशें, धन धन ए अागार ॥१॥ निंदा नही एहमें निकट, गुणग्राहक गंन्नीर ॥शांत दांत शु- चि आतमा, तारण तरण सधीर ॥२॥ कृपावंत कोविद प्रथम, आत्मशुदि अविकार ।। सुविहित साधु शिरोमणी, रत्नत्रयी मार ॥ ३॥ मासखमणने पारणे, पिण नवि लीये सदोष ॥ कायानी ममता नही, करे पुण्यनो पोष ॥४॥ तिम बीजो पण साधुजी, गुण ग्राहक विख्यात ॥ आप निंदा पर स्तुति करे, धन धन एहनी मात ॥५॥ ॥ ढाल ए मी. ॥ (मन नमरा रे.-ए देशी.) एहवे एक वलि मुनि तिहां, मन हरखे रे ॥ फिरतो आहारने काज ॥ लाल गुण पर खेरे॥आव्यो तेहने आंगणे, म०॥ ये धर्मलान समाज ॥ला० ॥१॥ ए आंकणी॥ देखीने ते श्राविका, म० ॥ वहोरावे अन्न पान ॥ ला०॥ पूरे अंजली जोमने, म० ॥ विन यानत शुचि ध्यान ला॥शा अधुना साधु आव्या हता, म ॥ मौजरोये गुणवंत ॥ला. प्रथम देखी पागे वल्यो, म ॥ मुख नवि बोल्यो संत । ला ॥ ३॥ बीजो मुनि आव्यो , R T- . . -- S धन्ना न०१ REUR तदा, मणा वहोस्यो अन्न आहार ॥ ला॥ तेलने में पूजयो तदा, म०॥ पूर्वागत व्यवहार ॥ ला०॥४॥ गुण वर्णन तिणे मुनितणा, म० ॥ कीधा निपट अत्यंत ॥ ला० ॥ते निसुणी मन माहरो, म ॥ प्रसन्न थयो अति संत॥ लो०॥५॥ ए बे मुनिवरमें तुमे,म०॥ नांखो क रीय पसाय ला०॥ अधिक गुणे करी कुश हशे, मण॥ ते दाखो सुखदायाला०॥६॥ तव ते शषि बोल्यो तिहां, म०॥ मनमें मचर आण ॥ ला०॥ स्व प्रसंशा पर निंदता, म०॥ करतो बोले वाण ला०॥७॥ प्रथम ते मुनि जन रंजवा, म ॥ मायाकारक जोर ला॥ धूर्तपरे फिरतो फिरे, म० ॥ न करे मुखश्री सोर ॥ ला० ॥॥ शुरु अशुद्ध गवेषणा, म॥ पर वंचनने हेत ॥ला०॥ बगला परे पगलांजरे,म पिणनही धर्म संकेत लागाणा बीजो जे आव्यो हतो, म०॥ साधुने वेशे अत्रला०॥पटु चाटुक वचने करी,म०॥वश्य करे जनस र्वत्र ला०॥१०॥ यतः॥मायावीया माणसां, केम पतीजण जाय। मोरपीड मधुरो लवे,साप सपूंग खाय ॥१॥ज्ञावार्थ:-जे माया कपटी माणसो, तेनी शी रीते परतीज पर्छ? केम के, पींगवालो मोर मीठु बोले , परंतु पूंबमा सहित सापने खा जाय .॥१॥ दनरहित अमे अति जला, म०॥ श्रेष्ठाचारी साध ॥ ला ॥ सत्य वाक्य बोलूं सही, म° । विचरूं तिम निरबाध ॥ ला ॥ ११ ॥ यथालब्ध वहोरं सदा, म॥परिमित अन्नने पान ॥ला ॥ -- १७ k +- H , अम सरिखा शुः साधुने, म०॥ देजो सदा बहुमान ॥ला०॥१२॥ अमे पिण पूर्वे एहवी, म | विरची माया जाल | ला ॥ जनरंजन कीधा घणा, स०॥ हवे ते सवि विसराल ॥ लाणा१३॥इम कही ते मुनि संचस्यो, म०॥ नगरी में तिशताल ॥ ला०॥ वचन सुणी ते श्राविका, मापामी दुःख असराल । ला ॥ १४॥ चिंते एह निर्गुणी, म०॥ वासना दिक उष्ट ।। ला०॥जे शुइ साधु निंदा करे, माते कहीए निघृष्ट । ला०॥ १५ ॥ प्रथम साधु अति ही नलो, मणा सुविहितमां शिरदार ला॥ बीजो पण गुण रागीयो, म॥ जग जन तारणहार ला॥१६॥ त्रीजो ए गुण मन्चरी, मण॥ पापी मांही प्रधान ला॥ एहनो मुख अवलोकते, मी उकृत होवे निदान ला०॥१७॥ए दृष्टांते सुणी तुमे, म०॥ मन्चर गेमो पुत्र ला०॥ महर मूक्याथी सदा, म०॥ लहेशो यश सर्वत्र ला०॥१७॥ श्म धनसार अंगज प्रते, म०॥ समजावे अहनीश ला०॥ नवमी वाले जिन कहे, म०॥ विनय वहो सुजगीश ॥ ला०॥ १५ ॥ ॥ दोहा. ॥ अथ धनसार तणा तनुज, त्रिण्ये मूढ महंत ॥ पितृदत्त शिक्षा सुगी, मनमें ष धरंत ॥१॥ अवसर पामी एकदा, कहे तातने जात ॥ मया करी मुज कपरे, सुणो तातजी वात ॥३॥धने जे कारज कियो, लेहवो न करे कोय ।। इस विधि बल क- , धन्ना० १०१ १८ -- रते थके, जगमें हांसो होय ॥३॥ कागल वांची कपटश्री, सार्थपने समजाय ॥ गजा वि ना गौरव धों, कस्यो सकल व्यवसाय ॥४॥ दाम काम जव कपन्यो, तव तिहां सत्यं कार ॥ देई करनी मुश्किा, जिम तिम राख्यो कार ॥५॥ एहवे वखते आवियो, इन्य महेश्वरदत्त, ॥ लक लान देई करी, ग्रयां क्रयाणक ऊत्त ॥६॥आज पठी हवे एडवो, नवि करवो व्यवसाय ॥ तेह लान शा कामनो, जिणे करी ईजत जाय ॥ ७॥ .॥ ढाल १० मी.॥ (कपूर. होय अति कजलो रे.-ए देशी.) निसुणी सुतनी वीनती रे, तव बोल्यो धनसार ॥ ए शी वात कही तुमे रे, अजा- णी इशिवार ।। पुत्र जी, समजो शीख सुजाण ॥ तुमे म करो तागा ताण ॥ पुत्र जी, तु मे लहेशो मुखनी खाण ॥ पुत्र जी, समजो शीख सुजाण ॥१॥ ए आंकणी ॥ दाम वि- ना पिण कीजीए रे, बुद्धिबले व्यवसाय ॥ धननो इहां कारण नहीं रे, सहुको कहीए न्या- य ॥पु०॥स० ॥२॥ यतः॥ वलथी बुहिआगली, जो नपजे ततकाल ॥ वानर वाघ वि गोश्या, एकलमे शीयाल ॥१॥ व्यापार धन हारवे रे, बुद्धि विना धनवंत ॥ बुझे सुर नर वश हूवे रे, बुहे यश पसरंत ॥पु०॥स०॥३॥ धनकुमरे निज बुझ्यिी.रे, लोधा लक दीना र ॥ तुमने बुझिनहीं तीसी रे, जिणे करी होय जयकार पुस०॥४ा होश होय जो - SR १८ , तुम तो रे, तो फिरी करो व्यवसाय ॥ एकेको दिन आजथी रे, नोजन नगति कराय ।। पु॥२०॥५॥श्म कही मासा सुवर्णना रे, चारेने स्वयमेव ॥ चोशठ चोशठ आपीया रे, व्यापारार्थे हेव-॥पुणास॥६॥ मुख्य तनुज त्रिएये तदा रे, पहोत्या पण्यागार ॥ किरि याणां लीधा घणां रे, जाणी लाज अपार ॥पु०॥ स०॥॥ कर्मवशे ते वस्तुमां रे, लालनो न रह्यो लाग ॥ अर्धे दाम जूड्यो तदा रे, अति नद्यमयी अन्नाग ॥पु०॥स०॥७॥नोजन विधि नूली गया रे, त्रिएये दिवसे तेह ॥ शाम वदनश्री ते तदा रे, बेग आवी गेह ॥ पु॥ स०॥णा अथ चोथे दिन साहसी रे, धन्नकुमार नदार ॥ शुकनादिक अवलोकन रे, निश्च- य करे तिशिवार ॥ पु०॥ स०॥ १० ॥ लान होशे पशुथी नलो रे, धारी इम मन धीर ।। नगरमां कौतुक जोवतो रे, पहोत्यो चोहटे सधीर ॥पुणास॥११॥ पशु क्रय थाय ने जी- हारे, तितां आव्यो निरनीक ॥ बेगे सस्थानक ग्रही रे, चावंतो मुख पीक ॥ पु०॥स०॥ १५॥ तेहवे एक आव्यो तिहां रे, हून वेचण नर कोय ॥ लक्षण पूर्ण देखी करी रे, रेली धो धन्ने सोय ॥ पु०॥स०॥ १३॥ एहवे नृप जितशत्रुनो-रे, अरिदमनानिध जात ॥ ध्मेष जणी क्रीमाववा रे, श्राव्यो ते सुविख्यात ॥ पु०॥स०॥१५॥ देखी पनरन धन्ना तयो रे, १ करियाणावालानी काने. २ बोकमो. ३ पांच मासा सुवर्ण आपी घेटो लीधो. बोकमो. ५ बोकमो.
न०१ धन्ना १५ बोलावे नृप जात ॥ युद्ध करावीजे ईहां रे, तुम अम गग सादात ॥ पुं० ॥ स ॥१५॥ जीते जेहनो बोकमो रे, ते पामे धन लद ॥ स्वर साधीने आदस्यो रे, पिण धन्ने परतद । पुण्॥ स०॥ १६ ॥ अन्योन्ये मस्तक थकी रे, घेटा युद्ध करंत ॥ हास्यो अज अरिदमननो धन्न नरज जीपंत ॥ पुण्॥ स०॥ १७ ॥ देखी पराक्रम अज तयो रे, चिंते राजकुमार ॥ए तुम जो हुवे आपणे रे, तो लहीये जश सार ॥ पु०॥स०॥१७॥ लक्ष दीनार देई कहे रे, ते अरिदमन आणंद । ए आपो दूझ अम प्रते रे, इप्लित द्युम्ने अमंद ॥ पु०॥ स ॥ १ए ॥ धनकुमर कहे कीमवा रे, दूझ राख्यो महाराज ॥ लक मूल्य द्यो अम प्रते रे, जो तुम घेटा काज ॥ पु०॥स०॥२०॥ ततहण रायकुमर तिहां रे, देई लक्ष दीनार ॥ अज ले- ईने चालीयो रे, परिवृत निज परिवार ॥ पुण् ॥ स० ॥१॥ लाख दोय धन लेईने रे, प्रा व्यो धन्न आगार ॥ मात पिता हरषित हुआ रे, तिम सघलो परिवार ॥ ४० ॥ स ॥२२॥ नव्य नोजन सवि सयणने रे, नक्ति विशेषथी दीध ॥ ढाल दशमी श्रोता सुणो रे, जिन कहे पुण्यश्री सिः ॥ पुण्-॥-स०॥.२३ ॥ ॥ दोहा.॥नोजन विधि करी जतिथी, शेष व्य सुखकार ॥ नोजाईने आपीयो, वडेंचीने तिणिवार ॥१॥ नोजाई लीये नामणां, दिन में दो दो वार ॥ जीजीकार सदा -- .
जपे, स्वारथ जगमें सार॥२॥ यतः ॥आधा आवो आदर दिये स्वर्ण रुप्यादि दृष्टा, पासे को बेसवा न दिये निर्धनानां जनानां ॥ तुमे अमारे जीवितप्राणः स्वार्थ एको हि नव्य, आप्या विना अमे कोण तुमे कोण स्वार्थहीनान वदति ॥१॥नावार्थ:-सोनुं अने रु' जोक्ने आप पधारो साहेब ! एवी रीतनो आदर आपे अने निर्धन पुरुषोने को पासे बेस वा पण न हो. तमे मारे जीवितप्राण गे, ए बधामा एक स्वार्थज सारो ने. स्वार्थ रहित पुरुषोने एम को ठेके, असे कोण? अने तमे कोण ? ए रीतेसहु स्वार्थनी सगाई बे. ॥१॥ सयरा सयल मुख नबरे, धन धन धनकुमार ॥ बुझियकी लक्ष्मी वरे, नदि संक्लेश लिगार ॥ ३ ॥ ते सुणि धनदत्वादि सुत, त्रिएये करे विचार ॥ धन्ना आगल आपणो, किम बलशे व्यवहार ॥ ४ ॥ म बालोचो चित्त में, वीनदियो धनसार ॥ तात सुणो एक वीनती, अम मननी इशिवार ॥ ५॥ युः प्रतिझाये करी, लाव्यो धन बे लक्ष ॥ पिण जो घेटो हारतो, तो फल होत प्रत्यक ॥६॥ अविचास्यां एहवां करे, द्यूतादिकनां काज ॥ तिणे कर। जा णां गं हवे, रहेशे नही घर लाज॥७॥ तुमने लोन वध्यो घणो, तिणे ते वल्लल श्राय ।। जो नूख्यो हुवे अति घयो, पिण कर क्ष्य न जिमाय ॥ ७॥ ते माटे वरजो तुमे, हृदय करी सुविचार || आज पनी हवे एडवो, न करे धनकुमार ॥ ए॥ , PC FAS (M 1 धन्ना० ३० , ॥ ढाल.११ मी..॥ (माला क्यां ने रे.-ए देशी.) कहे धनसार ते त्रिण्य तनूजने, ए तुम वात में जागी ॥नाग्यहीनने कांई न सूके, नाग्यबले सुखखाणीरे ॥ मबर मूको रे ॥ मार्दवथी सुखवास, ते मत चूको रे ॥१॥ ए आंकणी ॥ तुमने ए धनकुमर संगाथे, पूरव वेर कोई दीसे ॥ एहनो वचनादिक पिण तुम ने, न गमे विसवावीसे रे॥ म०॥२॥ यतः॥ अनुष्टुवृत्तम्. ॥ यं दृष्टावईते क्रोधः, स्ने हश्च परिहीयते । सविझेयो मनुष्येण, एष मे पूर्व वैरिकः ॥१॥नावार्थ:-जेने देखीने क्रोध वधे ने अने स्नेह घटे , ते उपरथी माणसे एम जाणवू के, जरूर आ पुरुष महारो पूर्वन्नवनो वैरी हो.॥१॥ धन अर्जीने सयण संतोषां, कारज उत्तम,कीधां ॥ मणिम य आनूषण मन गमतां, नोजाईने दीधां रे ॥म ॥३॥ ए निस्पृह निज कुलनो पोषक, सहुशुं हित बहु राखे ॥ तुम विण सयल सयण ए सुतना, अह निशि गुण मुख नांखे रे ॥ म॥॥ मन्बर मनमें अधिक धरते, पंकप्रिय फुःख पाम्यो ॥ ते दृष्टांत सुणो एक चित्ते, तस न श्रयो को कामो रे ॥म०॥५॥ नयरी अयोक्ष कोशल देशे, नृप काकुस्थ सोहावे ॥न्यायवंत दाने अति शूरो, राम समान कहावे रे ॥म०॥६॥ ते नगरी में एक प्रजापति, पंकप्रिय श्शे नामे ॥ स्त्री पुत्रादिक परिकर परिघल, तिणे करी। सवि सुख पा - ४ ३० मे रे ॥ म०॥७॥ पिण तिणमें ये एक अपलकण, गुण कोइनो नवि सांसे ॥ ईर्ष्याये करी ने सहु जनना, गुण ते अवगुण नांसे रे॥म०॥॥ जो कोईनो गुण आवश्यपणाथी, सां नले तो शीर दूखे ॥ पांच मिले जो गुणना रागी, तो तेहशू अति रूले रे॥म०॥णायतः।। पिशुन कषाय न परिहरे, जो कीजे सो लल्ल ।। अंबा गिरिमने वले, तो हि कपायणि गुल ॥॥नावार्थ:-जो कदि सो तारां काम करीए, तो पण चाहियो माणस कदापि कवाय त्याग करे नही. जेम आंवो पर्वत पर वसे, तो पण तेनी गोटली तो कमायेली ने कषाये लीज रहे ॥२॥ जो वारे कोई सान थश्ने, तो निज शिर ?आस्फाले ॥ वालो केह- नो न रहे पापी, क्रोधे तनु परजाले रे ॥म०॥१०॥ यतः॥आर्यावृत्तम् ॥ क्रोधःपरिता- पकरः, सर्वस्योगकारकः क्रोधः॥ वैरानुपंग जनकः, कोधेन लूगति हर्ताः॥३॥ जावार्थ:- क्रोध परिताप नपजावनारो, सर्वने नवेग करावनारो, वैरनुं अनुसंधान करनारो अने सुग- तिने हरनारो . ॥ ३॥ तव तस पुत्र विचारे चित्ते, तातने वन मूकीजे ॥ तो सदूना सन- में सुख-थावे, गृहकार्यादिक कीजे रे॥ म॥११॥भ निश्चय करी तातने नांखे, तुमे हवे वनमां पधारो ॥ इष्टदेवतुं नाम जपीने, निज अवतार सुधारो रे । म ॥१२॥ जन १ माथु कूटे. w उ०१ धना० संक्लेश थकी पंकप्रिये, सुत वचन पिण प्रेयो॥ वनमा कोई सरोवर तीरे, तृणगृह रच्यो सुनलेरो रे ॥म०॥ १३ ॥ अन्नादिक वस्त्रादिक प्रतिदिन, पुत्र पिताने पूरे ॥ तिहां रहे पं. कप्रिय मन हरखे, चिंता बांझी दूरे रे ॥ १० ॥ १४॥ मचरणी जून पंकप्रिय ए, एकाकी रह्यो वनमें ॥ ढाल इग्यारमी जिन इम लांखे, महर म घरो मनमें रे ॥म ॥ १५ ॥ ॥ दोहा. ॥ एक दिवस काकुस्थ नृप, परिवृत बहु परिवार ॥ आखेटक कार्ये गयो, वन गहने सुविचार ॥ १ ॥ बाण कवाणे साचवी, नीलांबर धरी देह ॥ नृप मृगया करतो फिरे, पल काजे अति तेह ॥२॥ यतः ॥आर्यावृत्तम् ॥ मृग मीन सङनानां, तृण जल संतोष विहित वृत्तिनां ॥ लुब्धक धीवर पिशुना, निष्कारण वैरिणो जगति ॥१॥नावार्थ:- मृग तृणवमे, माग्ला जलवमे अने सऊल पुरुषो संतोषवमे पोतानुं गुजरान चलावे वे; तेम उतां तेमना अनुक्रमे पारधी, मछी अने चामीयान विना कारणे जगत्मां वैरी बे. ॥१॥ नष्णकाल आतप बहुल, नृपति सुकोमल काय ॥ कुधा तृषा श्रम प्रमुखथी, अाकू ल व्याकूल थाय ॥ ३ ॥ सरोवर देखी सुन्नग, आवे जलने अर्थ ॥ एहवे ते पंकप्रिये, नृप दीगे सामर्थ्य ॥४॥ जल आणी आगल धस्यो, अमृत सम अजिराम ॥ पामल पुष्पा दिक यकी, वासित शीतल स्वाम ॥५॥ नोजन पिण नावे करी, दीधो नृपने ताम ॥ २१ शीतल गंयाये तिहां, राय करे विश्राम ॥६॥ यतः॥ सकान आव्या पाहुणा, मागे चार रतन ॥ वाणी पाणी सायरो, संपति सारु अन्न ॥॥ अस्पन्नक्ति अवसर तणी, ते पर बहुली पाय ॥ विण अवसर जे कीजिए, ते तो नावे दाय ॥७॥ ॥ ढाल १५ मी. ॥ (राजि मृगानयगोरी नागरी फूलो.-ए देशी.) राजि नृप कहे तुं एकाकी, राजि किम रहे ने शहां अदिकार ॥ राजि किम विस- रेजी कहो नपगारी, राजि जेरो कोधी सेवा सारी, राजि नृप कहे तुं एकाकी॥ ए आंक. गी॥राजि एणे वनमें एवं गमे, राजि इहां रहे ले कहे शे कामे ।। राजि ॥१॥ राजि मृग मृगपति वलि मुनिवरने, राजि वलि विद्यासाधक नरने ॥ रा॥ राजि पिण गृहवेसे वनमै रहेवो, राजि एतो अचरिज कारण कहेवो ॥ रा॥ ॥ राजि तव बोल्यो पंकप्रिय वाणी, राजि सुण नूपति तुं गुणखाणी ।। रा०॥ राजि हुतो नगरी अयोशनो वासी, रा- जि कुंनकार कला अभ्यासी ॥रा॥३॥ राजि स्त्री पुत्रादिक ने बहुला, राजि माहरे तिहां ने कण सवला ॥रा०॥ राजि कोईना गुणवर्णन में न खमाये, राजि मुजयी मौन न पाये ॥रा॥ ॥ राजि कोई परगुण सुज संन्नलावे, राजि तो मुज शिर दूखण आवे ॥ रा॥ राजि गुणवर्णन सुणतां टालू , राजि. नही तो निज शिर पास्का । राण॥५॥ राजि एद , धन्नाव शश अवगुणं मुजमें म्होटो, राजि परगुण न सदू धई गेटो॥रा ॥ राजि नित्य कलहो हुवे बहु साने, राजि तिणे लाज न रही मुज हाथे ॥रा०॥६॥ यतः॥ अगणितिय नास वि जा, पिलिऊंतिम नासा पञ्जा ॥ कुट्टितिअ नास नका, अश्बोलंतिम नासर लङा ॥ १॥नावार्थः-फरव्या विना विद्या नाश पामे, पीमवा श्रको प्रजा नाश पामे, बहु मार वाथी नार्या नाश पामे अने घणं बोलवाथी लजा नाश पामे. ॥१॥राजि तव आलोची निज मनमें, राजि तव वास कीयो ए वनमें ॥रा ॥ राजि निज पिंक नणी प्रतिपालू, राजि मनी नदवेगने टालूं ॥ रा०॥ ७॥ राजि सुणी वाक्य ईशां नूपाले, राजि चिंते तव चित्त विचाले ॥रा०॥ राजि देखो एह दुःखीयो दीसे, राजि एतो दुःख पामे ने रीसे ॥रा०॥७॥ राजि पिण एह माहरो नपगारी, राजि मुज सेवा कीधी सारी ॥रा०॥ राजि अवसर लही जेह न चूके, राजि सजनता पिण नवि मूके ॥रा०॥॥ राजि तेदनी जइए बलिहारी, राजि तस कीजे सेवा सारी ॥रा०॥ राजि कीधा गुणने जे लोपे, राजि तेहने परमेश्वर कोपे ॥रा॥१०॥राजि एणे अन्न नदक मुज दीधो, राजि एणे जीवित कारज कीधो॥रा०॥राजि वली सुंदर स्थानक आपी, राजि मुज सेवे ने गुणव्यापी ॥२०॥ ११ ॥ राजि हवे एहने सुखीयो कोजे, राजि नपकृति गुण संन्नारीजे ॥रा०॥ राजि नर 1 ग थश्ये एणे टाणे, राजि तो यश जगमें सहु जाणे रा०॥१२॥ यतः ।। आर्यावृत्तम् ।। पुरिसे घरणी घरे, अवा दोएहिं धारिया धरणी॥ नवयारे जस्स मई, नवयारं जो न नल्लवई ॥॥जावार्थ:-जगतने विपे वे पुरुषो धरतीने धारण करनारा , अथवा बे पुरु पोवमे पृथ्वी धारस कराय . तेमां एक तो ए के, जेनी नपकार करवानी बुहिने ते अने वीजो जे नपकार लवे नही ते; एटले करेला नपकारनो बदलो वाले ते.॥॥ राजि इम चित्त चिंतो नृप बोले; राजि पंकप्रियथी निज दिल खोले ॥रा ॥ राजि तु साचो बंधव महारो, राजि तिण माटे नगर पधारो ॥रा०॥१३॥ राजि तुने असन वसन बहु देशें, रा- जि वलो नगति विशेषे करेशं ॥रा०॥राजि रहेवाने सदन सजोमां, राजि देशू बहु हा- थी घोमा ॥रा॥१५॥ राजि मुह मागी लखमी लेज्यो, राजि मुज पासे बेग रहेज्यो॥ राण ॥ राजि तुम पूरव वात जे कहेशे, राजि ते तो तस्कर दंग लदेशे ॥रा०॥ १५॥ राजि श्म कही नृप थयो असवारी, राजि पासे पंकप्रिय कुंनकारी॥रा ॥ राजि निज नगरी जणी जव चाले, राजि तव सेना मिली समकाले ॥रा०॥१६॥राजि मंत्री सामंत स- मेला, राजि आवीने श्रया सह नेला ॥रा॥ राजि इम बारमी ढाल ए नाखी, राजि जि १ घर.
154 धन्न न०१ R न कहे पुण्य संघले साखी ॥ रा०॥ १७ ॥ ॥ दोहा. ॥ चालते वनमें नृपे, दीठी कन्या एक ॥ वृके बोरा वीणतो, कुजपरे छाई नेक ॥१॥ मृगनयणी चंज्ञननी, चंपकवरणी देह ॥ देखी नृप चित चिंतवे, शू रति रंजा एह ॥२॥ के उलवा मुजने इहां, आवी वनदेव ॥ के इंशणी अपचरा, रमवा का रण हेव ॥ ३ ॥ रूपवंत रलियामणी, शामामें शिरदार ॥ पूडं एहने प्रेमशं, नाम गम सु प्रकार ॥४॥श्म चिंती पूढे नृपति, ते बाला प्रते ताम ॥ रे नई मुजने कहो, नाति नाम तिम गम.॥५॥ ॥ ढाल १३ मी. ॥ (योगिणी मनमानी.-ए देशी.) तव बोली बाला सुकुमाला, करी लाज धुंघट सुविशाला रे ॥ कामिनी मन मानी॥ अहो नूनाथ सुणो मुज वाणी, हुं रे कहुं मुज करम कहाणी रे ॥ कामिनी मन मानी !! १॥ ए आंकणी ॥ अंगदेश चंपानो वासी, मुज तात हुतो सुखवासी रे ॥ का० ॥ निर्या: मिक विद्या अभ्यासी, तप्त तनया हुं लूं तुम दासी रे ॥ का०॥२॥ नाम खरका मुज ताते दीधो, मुज यतन घणो तेणे कीघो रे ॥ का०॥ लातजी मुजने लेई संगे, चाख्या जलवट वाटे रंगे रे ॥ का॥३॥ दैवप्रयोगे प्रवहण लाग्यो, एक फलग हाथे तव लाग्यो रे ॥ का॥ २३ , तिणे तरती तरती उपकंठे, आवी समुच्ने कंठे रे ॥ का ।। ४ । ईण वनमें रही काल गमावू, वननां फल फूलने खावू रे ॥ का०॥ ब्रात तात सवि रह्या परदेशे, हूं एकाकी ए णे वेशे रे ॥ का ॥ ५॥ राय सुणी मन प्रमुदित शाये, तव मंत्रीने समजावे रे ॥ का०॥ ए कन्यानां यतन करेज्यो, लेई वाहनी मांही घरेज्यो रे ॥का०॥६॥राजा कुशले नगरे आव्या, घणां जीत निशान वजाव्या रे॥का॥ रूप अधिक खस्कानो जाणी, तस राये करी पटराणी रे ॥का ॥७॥हित धरी नाम लीलावती थाप्यो, वलि आवर बहु आ प्यो रे ॥ का०॥ कामनोग तिणती विलले, राय अहनिशि मनशुं हरषे रे ॥का० ॥७॥ पंकप्रियने पिण सनमान्यो, कीधो गुण ते सवि जाण्यो रे ॥ का० ॥ असन विसन आवास अनेरा, दीधा तस अतिहि नलेरा रे ॥का || ए॥ गाममें पमह वजाव्यो जाणी, सहु सानलज्यो सुप्रमाणीरे ॥ का०॥ पंकप्रिय खरका वात जे कदेशे, ते तस्करनो फल लहे शे रे ॥ का ॥१०॥सुख विलसंतां दिवस गमावे, पुनरपि क्ली ते ऋतु आवे रे ॥का०॥रा जा रयवामीए जावे, राणीयुत अति वदावे रे ॥ का०॥११॥ साथे पंकप्रिय पिण आवे, तव राणीने राय बोलावे रे ॥ का० ॥ १बदरी वृक्ष देखीने पूते, एदनो नामने गुण कहो १ पोरडी. , न१ धन्ना श्थ सध श्यो रे ॥ का०॥१॥ राणी कहे तव वृक्ष ए केहनां, हूं नाम न जागुं एहना रे ॥ का०॥ एदनां फल कहो प्रिय कुण खावे, मुख मनमें अचरिज थावे रे ॥का०॥१३॥निसुणी त्रटक चढी पंकप्रियने, कहे ईम शुं कहे जे एहने रे ॥का०॥ मुजश्री पिण बोटयूं न रहेवाये, एह वचन ते किम सहेवाये रे ॥ का०॥ १५ ॥ईम कही निज मस्तक आस्फाले, ग्रही पद थकी ततकाले रे ॥ काणे ॥ प्राकृत दे दोधक नांखे, मन शंक किशी नवि राखे रे ॥ का. ॥१५ ॥ यतः ।। काले बोरां वीणती, आज न जाणे खरक ॥ पुनरपि अटवी करीश घर, पिण न सहू ए अगरक ॥१॥ नृप अवदात सुगी मन कोप्यो, ईणे वचन अमारो लोप्यो रे॥का॥ में लीलावती नाम आरोप्यो, एणे खरका नाम न लोप्यो रे ॥ का०॥ १६ ॥ मनथी लाज वले नही जेहने, शं कीजे कहो हवे तेहने रे ॥ का ॥ पुनरपि कांतारे लेई मूक्यो, ते सघला सुखश्री चूक्यो रे ॥ का ॥१॥ पूर्वपरे तृण गृह करी बेगे, पिण चिंता सागरमा पेठगे रे ॥ का॥ व्याघ्र आवी जव शब्द सुणावे, तव पंकप्रिय दुःख पावे रे॥ ॥काणा१ना मरण नये तेणे गरी कीधी, लघु मुखश्री सुपरे सीधी रे ॥कामासंध्या स- मये तेदमा पेसे, अंग संकुचित करी बेसे रे ॥का०॥१५॥ खाम की वाहिर जब आवे, २ अटवी. ३ खाक खोदी. 55 १ पबर. २४ तव मरण समय तस पावे रे ॥का०॥ गाया वे लिखे ते विहु पासे, पुत्र आवी वांचे ते नुदासे रे॥का॥२०॥ गाथा यथा ॥ आर्यावृत्तम्. ॥ वग्घ नयेण पविठो, बुहाहन निग्गम मि असमबो ॥ अहवसट्टो वसन, पुच य पत्तो अहं निदणं ॥१॥जावार्थ:-बाधना जय- थी खाममा पेठेलो, कुधाए पीमाएलो, खाममांथी वहार नीकलवाने असमर्थ अने आहट दोहट चित्तवालो एवो हुँ मरण पामु वं. ॥१॥ह लोंगसि पुरंत, परलोग विवाहगे बुद विवागे । वह वयणं पावे, वजिझा पुत्त अमरकं ॥२॥नावार्थ:-बध रूप वचनश्री जी व आ लोक अने परलोकने विषे उखना विपाकने पामे. ते कारण माटे हे पुत्र! तमे अदे खाइनो त्याग करजो.॥॥ते गायानो अरथ विचारी, थया धर्मतणा अधिकारी रे ॥ का०॥ अणख अदेखाई दूर निवारी, उपदेश अनोपम धारी रे ॥ का॥ १॥ पंकप्रिय परे तुम दुःख लहशो, जो महर मनमां वहशो रे ॥का०॥ कहे धनसार सुगो सुत साचो, ए चातमें कांईन काचो रे॥का०॥ २॥ तेहनगी मन मचर वारी, धरो प्रीलि धनाथी सारी रे॥का०॥तेरमी ढाल कही सुविचारी, जिनविजये अति जयकारी रे॥ का०॥२३॥ ॥ दोहा. ॥ तव बोल्या तिण्ये तनुज, साच कही तुमे वात ॥ अणख अदेखाई तणां, फल विरुधां सहि तात ॥१॥ अमे कहुं बुदित वचनथी, द्यूत व्यसन उखदाय ॥ इह धन्ना० न? ३५ लोके ईजत घटे, परनव पिण न खटाय ॥२॥ होम न कीजे होशश्री, होम थकी धन हाण ॥ नलराजा होमे करी, पाम्यो दुःखनी खाण ॥३॥ पांमव पांचे वन वश्या, होमे हारी राज्य ॥ सात व्यसन मांही प्रथम, एहिज कार्य अकार्य ॥४॥ यतः॥ उपजाति- वृत्तम्. ॥ द्यूतं१ च मांसंश्च सूरा ३ च वेश्या ५, पापईि चोरी ६ परदार सेवा ७ ॥ एता निः सप्त व्यसनानि लोके, घोरातिघोरं नरकं नयंति ॥१॥ नावार्थ:-जूवटुं, मांस, मदिरा, वेश्यागमन, आदेमीकर्म, चोरी अने परस्त्रीगमन, आ सात व्यसनो अति घोर नरकने विषे लेई जाय ॥१॥जे माटे ए दोमयी, लाव्यो धन बेलक ॥अमने ते कारण श्रकी, शेष वधे परतक॥५॥तात कहे तमे द्यूतनी, वात कही हित काज ॥ पिण बुझे करि लीजिए, वैक्ति सिदिसमाज ॥६॥नाग्यबले बुझेकर, चिंतित कार्य करत ॥ना ग्यहीन नद्यम करे, ते सवि निष्फल जंत ॥७॥ ॥ ढाल १५ मी.॥ (ते तरिया ना, ते तरिया नाइ.-ए देशी.) कहे धनसार सुणो रे पूता, तुमे कां एम विगूता रे ॥ कुमति रूप कादवमा खूत्या, बोलो गे जेम कूता रे ॥ कहे धनसार सुलो रे पूता॥१॥ ए आंकणी ॥ नाग्यहीन तुमे परतख दीसे, शुं कहीए करि रीसे रे ॥ मूल व्य संचारो खीने, पडे नांखो सुजगीसे R , ՎԱ रे॥ कहे०॥२॥ होश तुमारे वे हजी दिलमें, व्यवसाये धन वरवा रे ॥म कही १शत शत मासा आपे, व्यापारादिक करवा रे ॥ कहे०॥३॥ तव त्रिएये ते मासा लेई, दोशी- वटमां यावे रे॥ वस्त्र अनोपम त्रएये शतनां, लेई ग्रंथी बंधावे रे॥ कहे॥४॥चौटे या वी चित्त विमासी, एक गयो जल पीवा रे ॥ एक तिहां क्रीमाविधि.निरखे, एक अशुचोने करवा रे ॥ कहे०॥५॥ एहवे तस्कर अवलर जाणी, ग्रंथी लेई नागे रे॥ ग्ल थकी ते. णे त्रिएये धूत्या, हृदय करीने कागे रे ॥ कहे ॥६॥ त्रिण्ये मिली ते वस्तुने जोवे, खूरो नन्ना रोवे रे ॥अन्योन्ये अत्यंत विगोवे, लाज पोतानी खोवे रे ॥ कहे॥७॥ काजल सम निज वदन करीने, गृहमें आवी बेसे रे ॥ तात वात जागी मन चिंते, शुं होवे नि- ष्फल होंशे रे ॥क०॥७॥चोरे दिन धनकुमर विचारे, चतुर शुकन स्वर धारे रे॥का- ष्ठपीठ चौटे मलपंतो, व्यवसायार्थे पधारे रे ॥ का०॥ ए॥ एहवे ते नगरे व्यवहारी, धनप ति नामे कहावे ॥ गश कोमि दिनार तणो पति, कृपणमें मुख्य सोहावे रे ॥क०॥ १०॥ फाट्यां त्रूट्यां वस्त्र पूराणां, परनां लेई बढे रे ॥ तुच्छ अन्न रमापादिक खावे, ऊखर- णे नित पोढे रे ॥क०॥११॥ कहे घृत गमे तैलादिक जीमे, मुनिपरे स्नाननो त्यागी रे॥ १ सो सो मामा मुवर्ण.. २ अमदादिक. इकाई पाथर्या विना सूई रहे.
घन्ना २६ %3D तांबूल गमे ?कसेलो लेवे, परगृह नोजन रागी रे ॥क० ॥१२॥ देवतणो दर्शन नवि वां है, देव च्यने चाहे रे ॥ गुरुने गृहमें पेसण नापे, गुरुनु लेण नमाहे रे ॥ क०॥ १३ ॥ निकाचर देखीने आपे, बार देई समकाले रे ॥ वली विशेषे गलहथ देई, संतोषे तल गाले रे। क०॥१४॥ कोमी व्यय करे कोईक काजे, तो विषमज्वर आवे रे ॥ दान देतां देखे जो ततकण, मस्तक पीमा थावे रे ॥ कण ॥ १५ ॥ देवानी तो वात न जाणे, लेवा वेला शूरो रे ॥ निंदा करवा तत्पर पाये, पाप थकी ते पूरो रे ॥ कहे० ॥१६॥ यतः॥ मालिनी वृत्तम् ॥ कण कण जिम मेले कीटिका धान्य केरो, मधुकरी मधु संचे लोगवे को अनेरो ॥तिम धन कृपिकेरो नोपकारे दिवाये, श्म हि विलय जाये अन्यथा अन्य खाये ॥१॥ नावार्थ:-जुन! कीमियो दागो दाणोलेगो करीने धान्यनो संग्रह करे , माखी टीपे टीपे करी मधनो संचय करे ये; परंतु ते धान्यने अने मधने जेम वोजो कोई नोगवे वे तेम कृपणतुं धन पण नपकारने विषे न अपातां, एमने एम जतुं रहे . अथवा बीजो को ईखाई जाय ॥१॥पाणिगृहणादिक कोई कामे, नत्तम नोजन खावे रे ॥लंघन न करे ते बीजे दिवसे, अतिसार तस थावे रे ॥ कहे॥१७॥ पुत्रने पिण एक पैसो नाथे, १ आंवलीनो कचूको.
कण करायी धन मेले रे ॥ सयण कुटुंब मिली सवि तेहने, १मातंग मांहे नेले रे ॥ कहे ॥१०॥ मरणतणो नय मनमा न गणे, न गणे सुजस सवाई रे॥चौदमी ढाले जिन इम नांखे, कृपपनी कुटिल कमाई रे ॥ कहे ॥ १५ ॥ ॥ दोहा. ॥ चित्तमें चिंते कृपण ते, लोन्नवशे धरी गर्व ॥ उल करी माहरा पुत्र ए, रखे लीए धन सर्व ॥१॥ईम आलोचीने तुरत, लीधां रत्न नदार ॥ गसठ कोमि दिनार- नां, स्वल्पपणाश्री सार ॥२॥ मंचक जूदी करायने, कोरी घाल्यां तुरत ॥ सयनासन ते ऊपरे, कृपण करे दिन रात ॥ ३॥श्म करते तस एकदा, आव्यो अंगे रोग ॥धन व्ययथी बीहतो को, न करे औषध योग। ॥ मरण समय निज पुत्रने, तेमी करे अरदास ॥ में धन कोमिंगमे विपुल, विलश्या नोग विलास ॥५॥ ते नणी ए पर्यंकने, सतीय परे मुज साथ ॥ प्रतवने संस्कारज्यो, शेष सकल तुम आथ ।। श्म कहेतो ते मूढमति, प- यंके तिणिवार ॥ विलगी मूर्तीगत अयो, पहोत्यो जम आगार ॥ ७॥ गेमायो बूटे नही, मृतक खाटश्री जाम ॥ तव तेहनी स्त्री तनुजने, कहे निसुलो गुण धाम ॥ ७॥ खाट स. हित एदने तुमे, करो अग्निसंस्कार ॥ सुणी कृपण सुत हने, लेइ चाल्या तिशिवार ॥णा ? चंमाल. २ स्मशान नूमिमां. ३ वाकी रहे ते तमे लेज्यो. . । , . -- Re न०१ , धन्ना घ . प्रेतवने जब ते गया, तव तेहनो रखवाल ॥कलह करी पर्यंकने, लेईचाल्यो चमाल ॥१॥ । ढाल १५ मी॥ (गोरमी गुणवंती.-ए देशी.) हवे पर्यक ते लेश्ने रे सुरीजन, चौटा विचे चंमाल ॥ पूरव पुण्य फलियो॥ वेचण- ने बेगे तिहां रे सुरीजन, जोवे बाल गोपाल ॥ पूरव पुण्य फलियो ॥१॥ ए आंकण ॥ साटवे पिस लेवे नहि रे सुण, मृतकतणो तेह जाण ॥ पू॥ दीगे धने दूरथी रे सु०, सुं- दर खाट सूवाण ॥ पू॥२॥ स्वर साधीने मूलव्यो रे सु०, लीधो देई दाम ॥ पू०॥न पमावी घेर आणीयो रे सु०, पर्यंक धन्ने जाम ॥ पू॥३॥ अग्रज तव त्रिएये तिहां रे सु०, इसवा लाग्या तास ।। पू॥ मृतके खाटश्री पामशे रे सुण, दाम प्रमुख सुविलास ॥ पू॥ ॥ खाट ग्रही गृहमें यदा रे सु०, उबकावे धनसार ॥पू०॥ ततहण ईसने ऊपलां रे सु, जूजूआं श्रयां सुप्रकार ॥ पू०॥५॥ रतनं अमूलिक नोसस्वां रे सु", खाटयकी तिणिवार ॥ पू०॥ गशठ कोमी दिनारनां रे सुण, हरख्यो तव धनसार ॥ पू॥६॥ सुतने कहे सु- यो एहना रे सुण, नाग्यतणो बल नूर ॥पू०॥ पग पग पामे संपदा रे सु०, पुण्यतणे अं- कूर ॥ पू०॥७॥ यतः ॥ अनुष्टुब्वृत्तम्.॥ पदे पदे निधानानि, योजने रसकुंपिका ॥नाग्य २ सात मासा सुवर्ण थापी, ए
,
ई ना न पश्यं ते, बहूरत्ना वसुंधरा ॥१॥ नावार्थ:-पगले पगले निधान एटले धननानं
मारने अने योजने योजने रसकुंपिका प्रत्ये, नाग्यहिन पुरुपो नश्री जोई शकता; परंतु
पृथ्वी तो वहु रत्नवाली छे.॥१॥ एह प्रकी अह निशि तुमे रे सु०, शू राखो नगे रोश ।।
पू॥ राजाथी मन्चर धरे रे सु०, रांकने पीकतो सोश ॥०॥॥ नांखी विण लागे नही रे
सु, सूरज सादमी खेह ॥ पू॥ स्वान अमर्प थकी नसे रे सुण, पिण गज सम किम
तेद् ॥पू०॥णा मग मृगपति तुलना करे रे सुण, गुंजा कनकथी जेम ॥पू० ॥ उत्पल खम
मणि रत्नयी रे सु०, उर्जन सऊन तेम ॥पू० ॥१०॥ नवलख ताराग्री नही रे सु०, तेज प्र
काश पर ॥ पू० ॥ करे नद्योत अवनी तले रे सु, अंबर नुग्यो सूर ॥ पू०॥ ११ ॥ अवगु
पने आदर नही रे सु०, गुणवंतो पूजाय ॥ पू०॥ गुणवंता पंकज प्रते रे सु०, मस्तके राखे
राय ।। पू० ॥ १२ ॥ साहसिक गुणे एकलो रे सु, रखवाले वन सिंह ॥ पू० ॥ शेपनाग पि
पण सत्वशी रे
सु०, धारे धरा निरबीह ॥ पू०॥ १३ ॥ मचरथी दुःख पामीए रे सुण, म
वर कलह नंमार ॥ पू० ॥ मचर नरकनुं वारणुं रे सु०, मछरे नही नव पार ॥ पू०॥१॥
रुक्षचार्य तणी परे रे सु, मबरथी उःख दंद ॥ पू० ॥ ढाल पंदरमी ए प्रई रे सु, जिन कहे
वचन अमंद ॥ पू०॥१५॥
. न०१ धन्ना शन ॥ दोहा.॥ पंचाचार विचारधर, परिवृत बहु परिवार ॥ क्रिया कुशल विद्या बहूल, रुज्ञचार्य गुणधार ॥ १॥ चार साधु ते गढमें, सुविवेकी सुविख्यात ॥ दानादिक जिन धर्ममें, शोजनीक साक्षात ।। २ ।। बंधुदत्त मुनिवर प्रथम, ज्ञानतणो नंमार ।। षटदर्शनना शास्त्रनो, जाणे सकल विचार ॥३॥ वादलब्धियी विधिध परे, जीत्या तार्किक जोर ॥ जितकाशी जिनशासने, बिरुद वदे कवि मोर॥४॥ प्रत्नाकराख्य बीजोजलो, तपसी में शि रदार ॥ मासखमणने पारणे, अविछिन्न व्यवहार ॥ ५॥ कनकावली रत्नावली, वजावली विचित्र ॥ सिंहनीक्रीमित तप प्रमुख, आराधे सुप्रवित्र ॥६॥त्रीजो सोमिल नाम मुनि, निमित्तशास्त्रनो जाण ॥ कालत्रय वेत्ता निपुण, श्रुतज्ञानी सुप्रमाण ॥७॥ कालिक नामे मुनिवरू, क्रियापात्र शुचि गात्र ।। चोथो चिहुं गति टालवा, पाले प्रवचन मात ॥७॥ चारे साधु शिरोमणी, रत्नत्रय नंमार ॥ पंचाश्रव दूरे करे, निर्मम निरहंकार ॥ ॥ गुण देखीने जन सकल, करे सेवा सतकार ॥ मान दान मुनिवर प्रते, साधे विविध प्रकार ॥१०॥ ॥ ढाल १६ मी.॥ (श्री जिनशासन जग जयकारी.-ए देशी.) रूझचार्य तो मुनिवर पूजा, देखीने 5ख पावे रे ॥ मकरधी मन एम. विचारे, ए हमें शो गुण नावे रे ॥ अणिख तजो रे, अणीख तजो रे ॥ अणिख प्रकी दुःख लहीए RESS श ॐ ॥ . ॥पापस्थानक ए :खदाता, ते साचो सदहीए रे॥अणिख तजोरे, अणीख तजोरे ।। १।। ए आंकणी ।। दूं आचार्य सकल गुण दरीयो, विद्यामृतथी जरीयो रे ॥ पंचाचारादिक अनुसरीयो, तप जप संयम वरीयो रे ॥ अणिख०॥२॥ मुज मूकीने एहने बहु जन, बहु मानादिक आपे रे ॥ यश विस्तार करे सवि अह निशि, गुणमंदिर करी थापे रे ॥ १० ॥ ३॥ एडवो मचर अद निशि राखे, जन आगे पिण नांखे रे।। गुण लेवे नहि विद्यादिकनो, तेदने तृण सम दाखे रे । अ०॥४॥ एहवे कुसुमपुरे परवादी, षटशास्त्री मद नरीयो रे । पटदर्शनना वादने जीते, गत्र थकी परवरीयो रे ॥अ॥५॥ जीतकाशी थई जैनज- तीने, निंदे मवर मातो रे ॥ टीटोमी परे मन मद राखे, शिवमतथी अति रातो रे ॥ अ॥ ६॥ कुसुमपुरेणी संघे मिलीने, साधु वे शीघ्र पगया रे ॥ ज्ञचार्य समीपे ते पिण, वि- हार करता पाया रे ॥ ॥ ७ ॥ वात करी आचारज आगे, जो वादी जीताये रे ॥ तो जिनशासन केरी ननति, अधिकी सहमें थाये रे ॥ अ०॥ ॥ सांजली रुशचारज तिणि दिशे, ततहण कीध प्रयाणो रे ॥ दीन शुकनयी विलंब विचारे, बहुश्रुत होवे शाणो रे ॥ अण्॥ए । वंधुदत्त निज साधुने 'प्रेषे, ते वादी जीतेवा रे ॥ सूरज आगें तेज न सोहे, १ मोकले. , . G धन्ना० शए , ॥ जो कीजे लख दीवा रे ॥॥१०॥तिम ते सूर्य समोवम मुनिवर, पोटलीपुत्र आवे रे॥ राजसन्नामां वादस्थलथी, परवादीने हरावे रे ॥०॥ ११ ॥ सौगत मतवासी ते वादी, कण यता मत थापे रे ॥ स्यादवादश्री सुपर तेहने, नत्तर नत्तम आपे रे । अ० ॥ १२ ॥ समजावे तस न्याय निपुणथी, कुमति कदाग्रह बंदो रे ।। शिवमारगने जो तुमे वंगे, तो जिनमतशुं रढ मंझो रे ॥१०॥ १३ ॥ वादी नमीने मुनिवर चरणे, मान तजे तिणि वेला रे॥ जैनतयो जय जय सदू बोले, जैनमती घई नेला रे ॥॥॥ १५ ॥ अनुक्रमे रुज्ञ- चारज चरणे, बंधुदत्त मुनि आवे रे ॥ संघ सकल मिली ते मुनिवरनी, बिरुदावली बोलावे रे॥०॥१५॥ वादी कदली कृपाण तुं साचो, वादी गज शिर सिंह रे ॥ वादि गरुम गोविंद विषद तु, वादीश्वर मांही लीह रे ॥ अ०॥१६॥ वादी घूकने नास्कर सरिखो, वा- दी कंद कूदालो रे ॥ वादी गोधुम घरट विराजे, वादी जन पालो रे ॥ अ०॥ १७ ॥ सरस्वति तुं कंगन्तरण सोह, जिनशासन शिणगारो रे ॥ सोलमी ढाले जिन श्म नांखे, पुण्ये विरुद नदारो रे ॥ अ० ॥ १७ ॥ ॥दोहा. ॥ बंदीजनना मुख प्रकी, सुणि बिरुदावली सार ॥ धमधमीयो रोषे करी, १. मुक्तिना मार्गने. २ केलने कापवा माटे खमग जेवो. ३ घनं. घंटी. श्य RECAM रुक्षाचार्य तिथिवार ॥ १ ॥ सावाशी ते साधुने, देवी तो रही दूर ॥ पिण मवरश्री रूइने, कोप चढ्यो जरपूर ॥२॥ बंधुदत्त झांखो अयो, देखो गुरु अपमान । संघे पिण. आचार्य नो,, मचर लद्यो असमान ॥ ३ ॥ ॥ ढाळ १७ मी.॥ (ईमर आंवा आंवली रे, ईमर दामम शख.-ए देशी.) एडवे सांकेतनपत्तने रे, कृपापाल विख्यात ॥ नृप हिंसक वे अति घणोरे, असत्य वचन अवदात ।। नरेसर, पापी मांही प्रधान ।। नरक-तपो ए निदान, नरेसर पापी मांही प्रधान ॥१॥ए आंकणी. ॥ पंचाश्रव पूरा करे रे, मिथ्यात्व श्रुति राग ॥ अश्वमेध अजमे घना रे, नरमेधादिक याग ॥ न॥॥ दान दीये 'वामव प्रते रे, जाणीने गुरु जोग ।। तिल तैलादिक नूकन्यका रे, लवणादिक शुन योग । न० ॥३॥ जैनतणो देषी घणो रे, साधूने ये अति उःख ॥ परदेशी राजा परे रे ॥ पापतणो करे पोष ॥०॥॥ साकेतनपुर परग्यो रे, उपसर्ग करी साधु ॥ नीलाना मुनि मृग कह्या रे, विचरे सदा निरावाध ॥ न० ॥५॥रुज्ञचाये ते अन्यदा रे, सोनल्यो ते अधिकार ॥ तव सोमिल मुनि बोलिया रे, अनुमति यो एद सार ॥ न०॥६॥ गुरु आझाश्री आवीया रे, साकेतनपुर माहि॥गुप्तपणे १ ब्राह्मण.
TOR - धन्ना मंत्री घरे रे, पहोत्या अतिहि नच्चांहि ॥न॥७॥ पुष्य नक्षत्रे निपाईया रे, नूपे नुवन न ३० दार ॥वसवानी वेला नणी रे, पूज्या विप्र तिवार ॥न०॥॥ नृपने वसवा मंदिरे रे, जे दिन दाख्यो विप्र ॥ लोमिले मंत्री आगले रे, नयाप्यो ते क्षिम ॥न०॥॥ यामिनी मध्य समय सही रे, थाशे विद्युत्पात ।। नृप मंदिर पमशे तिणे रे, जोज्यो ते साक्षात ॥ न०॥ १०॥ मंत्रीये सवि नूपने रे, नांष्यो तेह वृत्तांत ॥ राय कहे मंदिर तजी रे, रहिशुं जई एकांत ॥ न ॥११॥ रात्रि समय नृप मंदिरे रे, विद्युत्पात ते थाय ॥ देखी नृप विस्मय थयो रे, प्रणमें मुनिना पाय ॥ न ॥१२॥ धर्मोपदेश देई करी रे, कीधो समकितवंत ॥ वाझव मान मर्दन कीयोरे, नैमित्त शास्त्रथी तंत ॥न०॥ १३ ॥ बंधुदत्त परें आवीयो रे, आनंबरथी पूर ॥शोना तेहनी सान्नली रे, कोप्यो ते रुसूर ॥ न० ॥१४॥ प्रत्नाकर तप सी नलो रे, कालिक तिम क्रियावंत ॥ देखीने गुण तेहना रे, स्तवना करे सदू संत ॥ न ॥ १५ ॥ ते श्लाघा रुशचार्यने रे, सांजलतां न सुहाय ॥ तिणे करीने चारे मुनि रे, शिथि- लाचारी ते थाय ॥ न ॥ १६ ॥ गई शिप्रिल गुणथी अयो रे, व्यवहारे पिण हीण ॥ सरो. वर पिण फाटे सदा रे, पाल होवे जो खीण ॥ न ॥ १७ ॥ यतः॥ अनुष्टुववृत्तम् ॥राझिध मिणो धर्मिष्ठाः, पापे पापाः-समे समाः॥ राजान मनुवर्तते, यथा राजास्तमा प्रजाः॥१॥ , RA ३० भावार्थ:-धाम राजा उते प्रजा पण मिष्ट पाय; पापी राजा ते पापी; सम बते सम; ए रीते प्रजा राजाने अनुसरीने चाले . माटे जेवो राजा तेवी प्रजा.॥१॥ गुण न गमे त स कोयनो रे, आप मुरारी थाय ॥ तिणे करी रूझचार्यनो रे, पापे पिंक नराय ॥ न०॥ १७॥ किटिवष ध्यानथकी मरी रे, थयो किल्विष सूर तेद ॥ पापे करी सुरलोकमें रे, पे. सी न शके जेह ।। न० ॥ १५ ॥ तिहांथी चवि ब्राह्मण कुले रे, होशे मूक दरि॥ रोगाक्रां त उखी घणो रे, व्यसनादिक शत वि॥ न॥२०॥नव पूरण करीने पछे रे, नमशे नवजल माय ।। कर्म कय करशे यदा रे, तव लहेशे सुख गय ॥ न०॥१॥ चारित्रियो सूधो हतो रे, शान क्रिया पिण सार ॥ ते मुनिवर मछर थकी रे, पाम्यो पुःख संसार । न०॥ २५ ॥ ते माटे तुमे चित्तथी रे, मवर टालो देव ॥ ए लघु बंधव तुम तणो रे, एहनी करज्यो सेव ॥ न ॥ १३॥ लघु तो पिणं गुरु गुण थकी रे, गुरु करी जाणे संत ॥ श्म स मजावे पुत्रने रे, सुपरें तात अत्यंत ।। न० ॥ २५ ॥ यतः॥ शार्दूलविक्रीमितवृत्तम्. ॥ हस्ति स्थूल तरःसचांकुशवशः किं हस्तिमात्रांकुशः, दीप प्रज्वलिते प्रणश्यति तमः किं दीपमात्रं तमः ।। वजेनिहताः पतति गिरयः किं वजमात्रोंगिरिः, तेजो यस्य विराजते सबलवान स्थूलेषकः प्रत्ययः॥२॥नावार्थ:-हाश्री घणो जामो , तेम यतां पण ते . अंकूशने वश " न० धन्ना० ३१ होय , माटे शु हाथी जेटलुं अंकूश ने ? दीवो अजवाले बते अंधारु नाश पामे वे, त्यारे शुं दीवा जेटलुं अंधारु ? वज्जवके करीने हणाएला एवा पर्वतो पमे , त्यारे शुं वज जे- टलो गिरि ? ना नही. जेनामां विशेष सामर्थ्य होय, तेज बलवान गणाय नेमाटे महो टापणानो शो विश्वास राखवो ॥शा दान कल्पद्रुम रासनो रे, प्रथम श्रयो कल्हास ॥ध- नकुमर पुण्ये करी रे, लहेशो लील विलास ॥०॥२॥ पंमितमांही नन्नोमणी रे, हितविज य बुधराय ॥ सत्तर ढालेधी रच्यो रे, जिनविजये सुखदाय ॥ नरेसर० ॥ २६ ॥ इति श्री धनशालिनचरित्रेप्राकृतप्रबंधेदानकल्पद्रुमाख्येप्रथमशाखारूपधन्नशाह पुण्यवर्णनोयप्रथमाल्हासः समाप्तम् ॥ १ ॥ अस्मिनोल्हासे ढाल ॥१७॥ - - ।
॥ दोदा. ॥ सकल समीहित पूरवा, समरथ जिन चोवीश ॥ तिम शारद सदगुरु प्रते, प्रणमुं विश्वावीश ॥ १॥ दान कल्पद्रुम रासनो, अथ बीजो नल्हास ॥ वर्णवशु श्रुत शास्त्रयी, सुणो सकल सुविलास ॥२॥अग्रज धनकुमर तणा, त्रिएये ते नितमेव । तात तणा अपरोधथी, करे धनानी सेव ॥ ३ ॥नोजाई जगते करी, धरे सदा शिर आण ॥स यण सकल जी जी करे, नाग्यवले सुप्रमाण ॥४॥ स्वजनादिक पोखे सदा, दिये बंधवने मान ।। मात तात सेवा करे, धन्नो बुद्धि निधान ॥ ५॥ ॥ ढाल १ ली.॥ (दील लाग्यो रे वरणी.-ए देशी.) पश्गणपुर पासे एक दिवसे, जलनिधि जलने पूरे ॥ तुमे देखो रे पुण्य कमाणी, जे जगमांद गवाणी ॥तुमे०॥ प्रवहण आव्या पवने प्रेस्थां, देखे सहु कोई दूरे ।।तु०॥१॥ ए आं कणी. ॥ ते प्रवहणनो पति परलोके, पहोत्यो जलनिधि मां ॥ तु०॥ तव नियमिके ते प्रवहणने, आण्यां तेथी नचाहे ॥तु०॥२॥ ताम श्सयांत्रिक मिलि सवि नृपने, नेट धरी. ने मलीया ॥तुणा नृप सत्कार लहीने ते पिण, अति नत्कर्षे नलीया ॥तु॥३॥ नौकाप. १ खारुया. ३ ते वहागनो धणी.. २ खारुया.
. नु०२ , धन्ना ३२ ति जलनिधिमें सांप्रति, यमपूरे पदोत्यो स्वामी ॥तु०॥ ते माटे ए 'पोत संजाली, लाज कहूं शिर नामी । तु०॥ ॥ वात सुणीने नरपति ततक्षण, प्रमुदित मनमें थावे ॥ तु ॥ सयांत्रिक सन्मान लहीने, निज निज थानक जावे ॥ तु ॥ ५॥ श्यानपात्र गोदावरी मांदे, वाहक आणे वारू ॥ तु०॥ नागर नांखीने जलकंठे, ठेले केशक तारू ॥ तु०॥६॥ धन्नामादिक सघलां कृतास्वां, प्रवहणथी तेणी वेला ॥ तु०॥ लवण नया तिहां कलश अनोपम, दीग तेह समेला ॥ तु०॥७॥ लवण कुंन देखी नृप चिंते, परदेशे हो मोघो ॥ तु०॥ते माटे ए प्रवहण मांही, पूस्यो ले लेश सोंघो । तु०॥७॥राजा तव व्यवहारी सघला, तेमीने ईमन्नाखे ॥ तु०॥ लेई ५क्रियाणकने धन आपो, अमचे एकुण राखे॥तु ॥ एं॥ ते व्यवहारी समग्र मिख्या जिहां, धन्नो पिण तिहां आवे ॥ तु०॥ लवणादिक कि- रियाणां निरखे, ते पिण सरल स्वन्नावे ।। तु॥१॥ ६मृगमद प्रमुख समस्त क्रियाणक, वहेंचीने ते लेवे ॥ तु ॥ बालक जागी लवण कलश ते, धनाने सवि देवे ॥ तु०॥११॥ धन्ने बुझ्यिकी सवि तेहने, नुपमाने करी लीधा ॥ तु०॥ तेजमतूरीना जाणीने, तात प्रते जई दीधा ॥ तु॥१॥ ताम्र धमीने प्रतिदिन धन्नो, तेजमतूरी महेले ॥तु ॥ कंचन- १ वहाएमा रहेलो माल. २ वहाण. ३, गोदावरीनदीमां. ४ वासगो. ५ करियाणा. ६ कस्तूरी. ७ ता. 56 , ૩૨ 1 नी निष्पत्ति अनोपम, पाये अमिय ते शहेले ॥ तु॥ १३ ॥ हरख्यो तात स्वजन सवि दरख्यां, बुद्धि निधान ते जाणी ॥ तु॥ ढाल प्रथम ए बीजे नब्हासे, बुध जिनविजये वखाणी ॥ तुमे ॥१४॥ ॥ दोहा. ॥ नूपे नाग्याधिक लही, धन्नाने तिण ताल ॥ नगरशेठ पदवी दिये, जा- णि बुद्धि विशाल ॥१॥ सामंतादिक सचिव सवि, आपे अति सन्मान ॥ नगर लोक जी- जी करे, नूप दिये बहुमान ॥२॥ एक दिवस दरबारश्री, हय ऊपर असवार ॥ परिवृत बहु परिवारशु, श्रावे निज आगार ॥ ३ ॥ नाटक विविध प्रकारना, पागल हय गय भाट । बंदीजन बोले विरुद, याचक नोजक नाट॥४॥ अतुल झदि देखी अवल, हरख्या मात ने तात ॥ पिण त्रिएये कांखा श्रया, धनाना अग्रजात ॥५॥ ॥ ढाल २ जी. ॥ (सनेही वहाला, लाग्यो नेह निवाहो.-ए देशी.) दवे धनदत्तादि विचारे, धनकुमरणी रोश वधारे रे ॥ सनेही प्यारे, ए दुःख केम ख- मीजे ॥कहो केदने नलंनो दीजे रे, स०॥ ए अनुज थयो अधिकारी, एरो अधमनी संग ति धारी रे ॥स०॥१॥ एतो कूम कपट बहु राखे, तिणे सहु को रूमो लाखे रे ॥ स ॥ एणे कूम करी धन मेब्यो, जिहां तिहाथो कीधोनेलो रे ॥स०॥॥ जोयो सार्थपने ग्ल ए เป็น धन्ना० ३३ R कीघो, तिहांथी एवं धन बहु लीधो रे ॥ २०॥ वली दोघेटो लमायो, तिहाथी पिणे स वलो फाव्यो रे ॥ स०॥ ३॥ देखो कृपणनी खाट ते लीधी, मनमें तस सूग न कीधी रे॥ स०॥तिम लवण कलशमें खाट्यो, एणे लोने लक्षण दाट्यो रे ॥स०॥॥ मात तात नो जाई साथे, धन देई करयां सह हाथेरेस०॥ एह आपणने न बोलावे, अम दरशन पिण न सुहावे रे ॥स०॥५॥ एह आपणथी रहे अलगो, तो किम जाईजे विलग्यो रे ॥ स०॥ सही एहमें तो स्नेह न कांई, एह तो नामथी कहीए नाई रे ॥ स ॥६॥ हवे एहने तो सही दणीए, ईहां पापने दोष न गणीए रे ॥स॥ विष शस्त्रादिक कोई कीजे, एदने १५- चत्व पद दीजे रे ॥स०॥७॥ल जोता रहे त्रिएये नाई, ते जाणे सकल नोजाई रे॥ स०॥ लवलेश देवरने दाखे, तेह गुह्य धन्नो चित्त राखे रे ॥ सागायतः।। वंशस्थवृत्तम्।। नदीरितीर्थः पशुनापि गृह्यते, हयाश्च नागाश्च वहति नोदिताः ॥ अनुक्तमप्युहति पंहितो ज नः, परेगित झानफला हि बुझ्यः॥१॥नावार्थ:-कहेलो अर्थ तो, पशु पण जाणी शके बे; घोमा अने हाथीन तेनने हांकीए तो, ते पण चाले बे; परंतु पंमित पुरुष तो वगर कहे- बुं पण तर्कथी जाणी जाय . माटे परना मनमा रहेली वातने जाणनारी ज्ञानरूप बुद्धि- १ मरण. ३३ ॐ यो छे. अर्थात् बुड़ियी परंना मनमा रहेली वात जाणी शकाय ने.॥१॥ चित्त, हवे ध- नो विचारे, कहे कलह ते कोण वधारे रे ॥ स०॥ जिहां वंधव चित्त दुःख पावे, तेह शू कीजे वदावे रे ॥ स०॥ए ॥ चित्त नाग्यां साजां नवि थाये, सहु शास्त्रे पिण कदेवाये रे॥स ॥ नत्तम नर तेदज जाणे, तव विचरे समय प्रमाणे रे॥स॥१०॥ यतः॥ न पजातिवृत्तम् ॥ जना हि शाखा न विलंबनीया, नमेषु चित्तेषु कुतः प्रपंचः॥ गंतव्यमन्य- त्र विचक्षणेन, पूर्णा मही सुंदरी सुंदरेति ॥२॥लावार्थ:-जे वृदनी शाखालागी गई हो य अने जेनी मालियो नागली होय, त्यां आश्रय शो करवो? मन जूदां थयां, त्यां प्रपंच शो करयो ? अर्थात् कार परा न करवू. एवे समये तो माह्या पुरुषे बीजे ठेकाणे जq. का- रण के, पृथ्वी विशाल पमीठे अने मनोहर स्त्री जेवी .॥॥ देशाटन पंमित मित्रता च, वारांगना राजराना प्रवेशः॥ अनेक शास्त्रानि विलोक्यतानि, चातूर्य मूलानि नवंति पं च ॥३॥नावार्थः-देशाटन करवू, पंमितनी मित्राई करवी, गणिकानी धन हरण करवा नी चतुराई जाणवी, राज्यसनामा प्रवेश करवो अने अनेक शास्त्रो, अवलोकन करवं, ए पांच कारण चतुराईनां मूल छे. ॥ ३ ॥ तेहनणी परदेशे जईए, निज लाग्य परीक्षा करिये २॥ स ॥ नुज़वल परतक्ष करीजे, तिम नव नव देश देखीजे रे ।। स ॥११॥ रखे घन्ना० ३४ , दुःख एहने कोई याये, मुजश्री अप्रीति जणाये रे ॥ स०॥ईम चिंती यो सावधान, म- ध्य रात्रे कीध प्रयाण रे ॥ स० ॥१२॥ शुकन सबल तव श्रावे, मालव नणी सिहि सोहावे रे॥ स०॥ कौतुक कीमा बदू करतो, मनमांदे नमेद धरतो रे ॥ स० ॥१३॥ मध्यान स- मय-जव थाये, तव पंथनो खेद जणाये रे॥स०॥ तिहां खेत्र खेमंतो दाली, एक दीगे नयण निहाली रे॥स०॥१४॥ तरु शीतल गया देखी, तिहां बेगे पंथ नवेखी रे।। स० ॥ ढाल बीजे नटहासे ए बीजी, कही जिनविजये मन रीकी रे॥ स०॥ १५ ॥ ॥ दोहा. ॥ हालिक धनाने निरखि, विकसित वदन सुबोल ॥ नोजन आणे नक्ति थी, शाल दाल घृत गोल ॥१॥धन्नो कदे उपक्रम विना, न करूंनोजन लिगार ॥ मृगप ति परे निज नपक्रमे, सवि राखं विवहार ॥शाते माटे तुम हलतणां, एक बे वालुं चास ।। पनि तुम आग्रहथी संही, करशुं नोजन खास ॥३॥ श्म कही हल खेड्यो तुरत, धन्न कुमर ग्रही राश ॥ प्रगट्यो ततहण देखते, नूमिश्री निधि सुप्रकाश ॥४॥ हाली कहे तुम नाग्यथी, प्रगट्यो एह निधान ॥ धन्नो कहे हालिक प्रते, ए तुम पुण्य प्रमाण ॥ ए॥ नप कृति करी नोजन करयां, श्रम टाली तिण गंहि ॥ कार्षिकशुं मैत्री करी, गमन करे - २ हातीथी. * ૨૪ चांदि ॥६॥ कृषि जाई निज नृप प्रते, सकल कह्यो अवदात ॥ मापति पण प्रमुदित जणे, धनकुमर शुन्न जात ॥ ७॥ जो धन धन्ने तुम प्रते, दीघो ए असमान ॥ तो में पिण बखशो तुने, लोगवो लोग प्रधान ॥ ७॥ तव हालिक हर्षित थई, निधि प्रगट्यो जिण गम ॥ वाशुं तिण थानके नलु, धनपुर नामे गाम ॥ ॥ उत्तम नर आव्या थकी, पामी शहि विशाल ॥ दाली ते ततक्षण अयो, ग्राम तणो नूपाल ॥ १०॥ यतः ॥ आर्यावृत्तम्. । नत्त म जण संसग्गी, सीलदरिदंवि कुण सीलदं ॥ जह मेरुगिरिवि लग्गं, तिमवि कणगत्त णमुवेई ॥१॥नावार्थ:-जेस मेरुगिरिने लागेला तृणां पण सुवर्णपणाने पामे , तेम नत्तम जननो संसर्ग पर शील रहित पुरुपने शीलयुक्त करे .॥१॥ ॥ ढाल ३ जी.॥ (प्रवहण तिहांथी पूरीयां रे लाल.-ए देशी.) हवे धनकुमर तिहां की रे लाल, पंथे चाल्यो जाय रे ॥ सुगुण नर ॥ जोवे देश विदेशनां रे लाल, कौतुक अति सुखदाय रे ॥ सुगुण नर, पुण्ये मनवंति मिले रे लाल ॥ १॥ ए आंकणी. ॥ पुण्ये सयल संयोग रे ।। सुणा पुण्ये सुर सानिध्य करे रे लाल, पुण्ये बंधित नोग रे ॥सुणापु०॥॥ तिहां कणे वन देखे नलां रे लाल, वृक्षतणां तिहां लाख रे ॥सु०॥ आंबा जांबू करममा रे लाल, दामिम सूफने शख रे । सु०॥ पु० ॥ ३ ॥ ताल त "! kGER-S न धन्ना ३५ माल राजादनी रे लाल, व पीपलने निंब रे ।।सु॥ धवखरादि हरीतकी रे लाल, चंदन अगर कदंव रे ॥ सु० ॥ पु० ॥४॥सोपारी श्रीफल घणारे लाल, ताम अशोक अखोम रे ॥ सु ॥ नार अंढार तणा तिहां रे लाल, सोहे वृक्ष सजोम रे ॥ सु०॥ पु॥ ५॥ जाई जूई केवमा रे लाल, मदेके केतकी फूल रे ॥ सु० ।। बोलसिरी वालोवली रे लाल, सेवंत्री जासूल रे ॥ सुणापु०॥६॥ ममरो मरून मोगरो रे लाल, कणयर करेणा खास रे ॥सु०॥ पुन्नाग नाग अंकोलना रे लाल, मालती प्रमुख सुवास रे ॥ सु०॥पु० ॥ ७॥ गिरि महोटा तिहां अति घणारे लाल, नूकामिनी कूच जेम रे ॥ सु०॥ शिखर सोहे तस नपरे रे ला- ल, कंचुपरे अति तेम रे ।। सुणा पु०॥॥ स्तनधारा परे नीसरी रे लाल, तटणी तोय नदार रे ॥ सु॥ जाणे मुगताफल तणा रे लाल, नूनामिनी नर हार रे ॥ सु॥पुण॥॥ पंखी जलक्रीमा करे रे लाल, मोर चकोर मराल रे ॥सु०॥ चकवा चकवी कपोतनां रे लाल, बकनी पंक्ति विशाल रे॥ सु०॥पु०॥१०॥ नपकंजे मुनि आश्रया रे लाल, नमवले एकत्र रे ।।सुना तपसी तप विधि साचवे रे लाल, असन करे फल पत्र रे ।।सु०॥पु०॥११॥ सवर तणां स्थानक घणां रे लाल, पुलिंद प्रमुख केई पद रे । सु० ॥ नर रूपे पशु सारि- खारे लाल, शाखा मृग प्रत्यद रे ।। सु०॥ पु०॥१॥ गज टोला वनमें जला रे लाल, नkarte ३५.
॥ न्मूले के वृकरे ॥सु०॥ वानर यूय विशेषयी रे लाल, महिप तणां तिहां लक रे ॥सु०॥ पु॥१३ ।। मृग चित्रक शावर ससारे लाल, व्याघ्र विशेषनो वास रे ।। सु०॥ मृगपति पिण तिहां संचरे रे लाल, करता कुल अभ्यास रे ॥ सु०॥पु०॥१५॥ इत्यादिक जोतो - को रे लाल, कौतुक विविध प्रकार रे ।। सु०॥ अनुक्रमे मालव देशमां रे लाल, आव्यो पु. एयप्राग्नार रे ॥ सु०॥पु०॥१५॥ तटनी तीरे अन्यदा रे लाल, करी वेलुक संभार रे ॥सु०॥ शयन करे धनो तिहां रे लाल, ध्यान धरी नवकार रे ॥ तु०॥पुण्॥१६॥ निर्नययी निशा करे रे लाल, साहसिकमें शिरदार रे ॥ सु०॥ बीजे नहासे जिन कहे रे लाल, ढाल त्री- जी मनुहार रे ॥ सु० ॥ पु० ॥ १७ ॥ ॥ दोहा. ॥ एदवे यामिनीए तिहां, याम रही जव शेष ॥ शिवा शब्द तिहां सां- नब्यो, चमक्यो चित्त विशेप ॥१॥ शुकन शास्त्र अनुसारणी, करे निश्चय चित्त मांहि ॥ रात्रि शिवा पुरगा दिवस, शब्द ते निष्फल नांहि ॥ ॥ वसंतराज्य ग्रंथादिके, शुकन त- यो अधिकार ॥ ते आलोचे चित्तमें, शुनपरे धनकुमार ॥ ३॥ शिवा कदे शव पासथी, धन ग्रहीने दृढ चित्त ॥ अमने नकण जे दीये, ते नर अति सुपवित्र ॥४॥ निश्चय करी १ रानिये. शियालगी. ३ कोयल. ४ मड.
long न०२ धन्ना० ३६ निमित्तनो, शिवा शब्द अनुसार ॥ तटनी तीरे ततहणे, चाल्यो धनकुमार ॥ ५ ॥ शब दीगे एक आवतो, नीर पूरेयी जाम ॥ धन्ने ग्रही शब निरखते, रत्नराशि लही ताम ॥६॥ रत्न ग्रयां शव काढिने, दीधो जंबूक नद ॥ देखो नैमित शास्त्रना, पाम्यो फल परतक॥ ७॥ अनुक्रमे नवंध्यो तिहां, वंध्याचल नगराज ॥ नऊयनी आव्यो तुरत, साहप्तिकमां शिरताज | ॥ ॥ ढाल थी.॥ (चित्रोमा राजा रे.-ए देशी.) नऊयनी निरखे रे, मनमांही परखे रे ॥ शुं दीसे ले रे, सरिखी स्वर्गपुरी समीरे ॥ १॥ लंका पिण लाजी रे, ईण आगल नांजी रे॥ मनमें नही राजी रे, तव जलमें पमी रे ॥२॥झा करी पूरी रे, सुन्नटे करी शूरी रे ॥ कोई वाते न अधूरी रे, सुंदर शोनंती रे ।। ३ ॥ चंप्रद्योत राजा रे, जश अधिक दिवाजा रे ॥ वसुधामे ताजा रे, यश जेहना रे ॥ ४॥ गज रथने घोमा रे, पायक दल जोमा रे॥ नहि तेहने योमा रे, नृपने पायक रे॥ ॥शिवादेवी राणी रे, सीता सम जाणी रे॥पटराणी अपाणी रे, नत्तम गुण थकी रे॥६ ॥ एक दिन नृप चिंते रे, मन केरी खते रे॥ बुध्विंत संकेते रे, मंत्रि न माहरे रे ॥ ७ ॥ 646456256*6* 15 + १ पर्वत.
तेदनणी निरधारी रे, करी परिक्षा सारी रे ॥ मतिवंत विचारी रे, कीजे मंत्रवी रे ॥७॥ पमहो वजमावे रे, नृप निज मन नावे रे ॥ करे अति वदावे रे, ए नधोपणारे ॥ए॥ सरोवर लाखेटे रे, जे अति खेटे रे॥ते थन्नने वीटे रे, वेगे पालथी रे ॥१०॥ नृपत स धन प्रापे रे, मंत्री पद प्रापे रे ॥ यश तेहनो व्यापे रे, वुबिले जलो रे ॥११॥ सुभयो धनकुमारे रे, मनमें तव धारे रे ॥ एद वात विचारे रे, विलंब न कीजीए रे ॥ १२॥ पम- दो नवि यावे रे, सर कंठे सोहावे रे ॥ अति हर्ष न मावे रे, नृपने निरखता रे ॥ १३॥ ए- क दोरी ते लीधी रे, तरु मूलमें सीधी रे ।। यतने करी वांधी रे, एसर पाउल फिलो रे॥ १४ ।। रकुश्री वीटाणो रे, देखी तव राणो रे ॥ बुड़ियंत वखाण्यो रे, पाप्यो मंत्रवो से ॥१५ ॥ पुरजन सहु दरख्यां रे, सुणी वुहि परिक्षा रे ॥ तस पुण्य आकर्यो रे, सबिआवी नये १ सरोवरनी वचे. ते तलावनी पाले वेसीने ततावनी वचमा रहेला थनने बांधे. ३ तलाव. नी पाले एक वृदना मूले दोरमानो डेमो बांध्यो. । पी वीनो मोलेश्ने तलावनी एक कोरथी चौफेर फरी आची, प्रथम वृकना मुले बांधेला दोरमाना मा साथे, या वेमानी यांटी देने प्रथम चाल्यो इतो, ते तरफ चाल्यो, प्रथम रेमो वाध्यो हतो, तेनी सन्मुख पाले जश्ने मो खेच्यो एटले स्थंने गांठ जा पहोती, एटले पागे तेज मार्गे वली आव्यो, पी वे ठेमा लेगा हाथमा लेइ धन्नकमर वो सारे रानाए जाण्युं के, या बुद्धिवंत ने. , १० न०२ धन्ना० ३० . रे॥ १६ ॥ पुरजन प्रत पोखे रे, नृपने संतोखे रे ॥ कोई बुद्धि विशेषे रे, सुपरे नाग्यथी रे ॥१७॥ यतः॥ मालिनीवृत्तम् ॥ नरपति हितकर्ता क्षेषतांयाति लोंके, जनपद हितकर्ता त्यज्यते पार्थिवेन ॥ इति महति विरोधे वर्तमाने समाने, नृपति जनपदानां पुर्खन्नः कार्य- कर्ताः॥१॥नावार्थः-राजानुं सारं करनार माणसना नपर लोको क्षेष राखे , देशनुं सा रुं करनार पुरुष, राजावके त्याग कराय ; एवो महोटो अने सरखो विरोध वर्तते बते, राजानुं अने देशनुं नलुं करनार तो पुर्खन्नज मली आवे .॥१॥ नृप दत्त आवासे रे, र- हेतां सुखवासे रे ॥ जुए मनने नल्लासे रे, पुर शोला नली रे ॥१॥ कल्पद्रुम रासे रे, जिन कहे सुविलासे रें॥ एह बीजे नल्हासे रे, ढाल चोथी सही रे ॥१॥ ॥ दोहा. ॥ दीग दूरथी आवतां, १पांशु विलिप्त शरीर ॥ मलिन वसन शत खंग तस, मात पिता तिम वीर ॥१॥ कांति हिण कुत्सितपणे, नग्न नाम ग्रही हाथ ॥ दीन खीण दीप तिहां, नोजाई पिण साथ ॥ ॥ देखी चिंते धनकुमर, विस्मयथी चित्तमांदि ॥ मात पित्तादिक माहरा, किम आवे ईण गहिं॥३॥शघिणीले तस घरे, पुण्यश्रकी सुविलीन ॥ ते किम संन्नविये इहां, एहतो दीसे दीन ॥ ॥ दीसे वे तेह सारिखा, ते पि- - *SCRIRE १ धूल. .
॥ ण केम कहाय ॥ माहरी माने वांझणी, आव्यो इहां ए न्याय ॥ ५ ॥ ॥ ढाल ५ मी.॥ (चरणाली चामुंका रण चढे.-ए देशी.) धनकुमर मन चिंतवे, ए परिजन ईहां केम आवे रे ॥धन संपद घरमें घणी, ए वि स्मय बहुलो श्रावे रे ।। जुन जुन पुण्य पटंतरो ॥१॥ ए आंकणी. | पुण्ये वैठित सीके रे॥ पुण्यनले लक्ष्मी मिले, पुण्ये राजा रीफे रे । जु०॥॥ जई जोनं हवे एहने, इन चिंती तिहां आवे रे ॥मात पिताने नलखी, विनये शीश नमावे रे । जु॥३॥ या शं श्रयूं मात तातने, बोले एहवो वाणी रे ॥ दरि तणी एह सामटी, कीधी केम कमाणी रे ॥ जु०॥४॥ तव कहे तात तनुज सुणो, तुमे चाल्या अम मूकी रे ॥ लक्ष्मी तुम साधे चली. सतीय परे नवि चूको रे ।।जु०॥५।। प्रत्यूपे अमे तुम तणी, खवर करावी श्चावीरे ॥ पिण किदांधी परगमी, तुमची शुहिन पावी रे ॥जु०॥६॥ तुम विरहे अमे आफूलां, थश्ने रोदन कीजे रे॥ जोर न चाले कोयधी, दोपते केदने दीजे रे । जु॥७॥नोजाई तुम नक्तिथी, गुणलीणी सुःख पावे रे ॥ परिजन पिण मिली सामटा, तुम शुक्षिपूण आवे रे । जु०॥॥एदवे नृप राणी तणो, दार दासोये लोधो रे॥ पचनपणे धनदेवने, १. सवारे.. गमोगम. ३ सारी. ४तमारी, खकार न मली.
ल०२ घन्ना० ३७ ॥ वेचवा काजे दीघो रे ।। जुए। वात गनी ते नाव रही, राजाये जद जाणी रे ॥ अनु चर मूकी आपणा, धन लीधो सवि ताणी रे ॥जु ॥ १०॥ कांईक बाकी रह्यो हतो, तेह गया चोर लेई रे ।। सेवक संबंधी हता, ते पिण ले गया केई रे ॥जु॥११॥जलवटनो जलवटे गयो, नूमीग्री लेई गया यह रे ॥ नाग्यहीननो ततक्षणे, फल दीगे परतक रे ।। जु० ॥ १२ ॥ गृहपातन अनले कस्वां, तव रहेवानो नही लागो रे ॥ कुक्षीसंबल पई नीस स्या, जिम ऋषि नपने वैरागो रे । जु० ॥ १३ ॥ यतः ॥ दिवस पलट्यो ही बुरो, जागि श के तो जाग ॥ पाणी नपर पबर तरे, सोने सलगी आग ॥१॥ फिरता देश विदेशमें, नद रनो नरण वहता रे ॥शीत तापादिक अति घणा, ते पिण सकल सहता रे ॥ जु०॥१४॥ ईहां आव्या तुमने मिख्या, हवे अम सहु सुःख नाग्यां रे ॥ कुलदीपक तुम पेखतां, सुकृत तणा दिन जाग्या रे ॥ जु०॥१५॥ नाई पिण भावी मिल्या, कपटथी हेत नपाई रे॥ अधिक आनंद थकी तिहां, आवी मिली नोजाई रे ॥ जु० ॥१६॥ सयल सयण दूया साम टा, धन्नो मन सुख पावे रे ॥ बीजे नव्हासे पांचमी, जिन मन रंगे गावे रे ॥ जु॥१७॥ ॥ दोहा. ॥ धन्नाशाहे नेहज धरी, तात प्रमुख तिशिवार ॥ गुप्तपणेथी लेने, श्रा १ अग्नि थवाथी घर वली गया. ३ - एया निज प्रागार ॥ १॥ स्नान करावी शुचि कस्या, पहिराव्या शुन्न वेश ॥ वस्त्रालरणा दिक थकी, संतोषा सुविशेष ॥२॥ वसवाने आवास अति, सुंदर दोधा तास ॥ पितृ त्रातृ परिवार सवि, सुखी थया सुविलास ॥ ३॥ अति तेजस्वी धनकुमर, बुध्विंत प्रधान ॥ प्र जा सकल जी जी करे, नृप ये अति सनमान ॥४॥ अणसहता ते तेजाति, धनदत्तादिक जात ॥ जिम रवि तेज न सांसहे, कौशिक खेचर व्रात ॥ ५ ॥ पिता प्रते प्रणमी कहे, अ- मने धननो नाग ॥ देवरावो दिल में धरी, जिम रहे वधतो राग ॥६॥ तात कहे रे अति निघृण, हजीय न आवे लाज ॥ इप्सित जोगने लोगयो, कां विसामो काज ॥७॥ तुम गृहथी ए धनकुमर, लाव्यो नदि लिमार ॥ लक्ष्मी एहना नाग्यनी, किम करो होश ग- मार ॥5॥ तव त्रिएये त्रटकी कहे, अम गृहनो जे सार ॥ रत्नादिक ते ए सकल, लाव्यो ने निरधार ॥ ए॥ अन्योन्ये पितु पुत्रना, वचन विरोध विशेष ॥ शीख न माने साखिया, लोने ग्रस्त अशेष ॥ १० ॥ पित व्रातृ विरतंत सवि, जाण्यो धन्ने जाम ॥ एकांत आवी करी, आलोचे अन्निराम ॥ ११ ॥ ॥ ढाल ६ ही. ॥ (कर्म परीक्षा करण कुमर चाल्यो रे.-ए देशी.) धनकुमर मन धीर धरी तिहां रे, चिंतवे चित्त मकार ॥ इहां रहेतांनाइने छःख हुवे , घन्ना, ३ रे, मुज हुंती निरधार ॥ धनकुमर मन धीर धरी तिहां रे ॥१॥ए आंकणी.अई निशान ये को नीसयो रे, साहसिक था सुविवेक ॥ स्वरबल साधीने ते संचरे रे, शुकन थया शुनक ॥ध ॥२॥ अनुक्रमे कौतुक विधि निहालतो रे, पहोत्यो काशी देश ॥ वाणार शी पुर पासे आवीयो रे, जोवे नगर निवेश ॥ध०॥३॥ पार्श्व सुपार्श्व जिणंदना जन्मनो रे, ए नत्तम अहिगण ॥ देखीने मनमां सुख कपन्यो रे, जन्म 'श्रयो सुप्रमाण ॥३०॥४॥ गंगा तीरे निरमल नीरमा रे, करे जलक्रीमा काम ॥ एहवे आवी अंबरथी तिहां रे, गंगादे वी ताम ॥ध ॥५॥ देखी धनकुमरना रूपने रे, मोही मनमें अत्यंत ॥ पंच विषय सुख विलसण तेहथी रे, खरी राखे मन खंत ॥३०॥६॥ वैक्रिय रूप विकूर्वी ने नवो रे, अपहर सम अदभूत ।। हाव नाव विन्रम करिने तिहां रे, वचन वदे सदनूत ॥धणा॥ स्वामी हुँ तुम सेवक बूं सदा रे, नेहथकी लयलीन ॥ प्रीत बंधाणी प्रेम रसे करी रे, जेहवी जलने मीन ॥१०॥णा पंच विषयसुख मुज साथे मुदा रे, नोगवो नाग्य निधानः॥ ढूंढू गंगादेवी गुण नरी रे, जाणी द्यो मुज मान ॥धाएयतः॥आया आश करेय, तास निराश न मूकीए । निपटजना कारण, निरसुं दीसे नागरा ।। १॥ तुम गुण रूप लावण्य लीलायकी रे हुं मोदी सुप्रकास ॥ विनती मानी वालेशर माहरा रे, आवो मुज आवास ॥ध०॥१०॥ , ३एं 56 , इप्सित सकल पदारथ संपदा रे, परशुं मनने कोम ॥नोजन नगति नली पर साचवी रे, रहेशुं बे कर जोक ॥ध० ॥ ११ ॥ तव धन्नो सुणोने वाणी तदारे, धैर्य धरी निज चित्त ।। शील सन्नाह सजी सुपरे तिहां रे, बोले वचन पवित्र ॥ध०॥१॥ वात कही जे चित्त चालण भणी रे, ते जाणी में मांय ॥ अमे श्रावक व्रतधारी वाणिया रे, पालूं व्रत हित ला य ॥ध०॥ १३ ॥ परस्त्री संग सदा वरजूं सही रे, परस्त्री संगम पाप ॥ परस्त्री संगमथी फुःख पामीये रे, नरक गमननी गप ॥ ॥१४॥रावण लंकाधिप सीतायको रे, दा व्यां दश शीश ॥ पांमव नारीश्री पदमोत्तरे रे, खोई जग सुजगीश ॥१०॥ १५॥ मणिर थे जुगबाहु जाता हण्यो रे, मयगरेहाने काज ॥ मुंज मृणाला संगे रोलव्यो रे, इंश्लयो पुःख साज ॥ध ॥१६॥ इत्यादिक बहु परस्त्री संगथी रे, सुख पाम्या श्ह लोक ॥ पर- लोके दुःखीया परवश पड्या रे, ते जाणे सहु लोक ॥ध०॥१७॥ नत्तम नर ते परस्त्रीने गणे रे, माता नगिनी समान ॥ शेठ सुदर्शननी परे सुख लहे रे,सुजस वधे असमान ॥ध ॥१७॥ यतः॥ अनुष्टुब्वृत्तम् ॥ आत्मवत्सर्व नूतेषु, परव्येषु लोष्टुवत् ॥ मातृवत्परदारे- षु, यापश्यति स पंमितः॥१॥नावार्थ:-सर्व प्राणी मात्रोने पोताना जेवा; पारका. झ्य ने माटी समान; परस्त्रीने माता समान; एवी रीते जे पुरुष जाणे , तेज पुरुष जगतूने घना FOR ४० विषे पंमित ने.॥१॥ परणी विलसे ते अति सुंदर कह्या रे, पर जोवे ते हीन ॥ वीजे न- हासे ढाल बही जिने कही रे, शील थकी सुख चोन ॥ध०॥१॥ ॥ दोरा, ॥रेज जिनधर्मना, दान शियल तप नाव ॥ तेहमां शील विशेष छे, नवजल तारण नाव ॥१॥सिंह सर्प गज अनलना, लय सवि शीले जाय ॥शीले वंधि- त सवि फले, शील वमो सुखदाय ॥२॥ यतः॥ शार्दूलविक्रीमितवृत्तम्. ॥ तोयत्यग्निरपि स्रजत्यहिरपि व्याघ्रोपि सारंगति, व्यालोप्यश्वति पर्वतोप्युपलति होमोपिपीयूषति ॥ वि- घ्नोप्युत्सवति प्रियत्यरिरपि क्रीमातमागत्यपां, नायोपिस्वगृहत्यटव्यपिनृणांशीलप्रनावाद ध्रुवं ॥१॥नावार्थः-शीलना प्रनावधी मनुष्यने, अग्नि जल रूप थाय के; सर्प फूलनी मा ला रूप थाय ; वाघ हरण रूप थाय ; उष्ट गज अश्व रूप श्राय बे; पर्वत पाषाण जेवो थाय ; विष अमृत समान धाय ; विघ्न नत्सव रूप थाय ; शत्रु मित्र रूप धाय ने मुइ क्रिमा करवाना सरोवर रूप थाय ने अने अटवी पोताना घर रूप थाय ॥१॥जी- सं प्राणनृतां कुलोदयकर शीलं वपुषणं, शीलं शौचकरं विपन्नयहरं दौर्गत्य खापहं ।। शीलं उलगतादि कंददहनं चिंतामणिःप्रार्थितो, व्याघ्रव्याल जलानलादि शमनं स्वर्गापवर्ग प्रदं ॥॥नावार्थः-प्राणियोने शील, कुलनो नदय करनालं, शरीरने नूपण रूप पवित्र- सdo ॥ ता करना; विपत्ति अने नयने हरनासँ; उर्गति अने उखनो नाश करना; इनाग्यादि कंदने दहन करनारुं प्रार्थना करेल चिंतामणिरत्न सर, वाघ, सर्प, जल अने अमिना नप सर्गने शमन करना; तेमज स्वर्ग अने मोक्ष आपनालं.॥२॥शरीर अनित्य संसारमें, रोग शोग नंमार ॥ मल मूत्रादिकथी नरी, अशुचि वहे नित हार ॥ ३ ॥ आयु वायु सम अधिर ,नोग रोग सम जोय ॥धन मद संध्या रंग सम, सयण सुपन सम होय ॥४॥ यतः ॥ अनुष्टुवृत्तम्. ॥ अनित्यानि शरीराणि, वैनवो नैव शाश्वतः॥ नित्यं समीहतो मृ त्युः, कर्तव्यो धर्मसंग्रहः ।। ३॥ नावार्थः-शरीर अनित्य डे; वैनव अशाश्वता ले अने मृत्यु नित पासे श्रावतुं जाय 3; माटे धर्मनो संग्रह करवो. ॥ ३ ॥ तिण कारण माता तुमे, म- हिमावंत महंत ॥ पुत्र विनती सांजली, धरो धर्म गुणवंत ॥ ५ ॥ ॥ ढाल ७ मी.॥ (शिरोहीनो सालू हो के, ऊपर योधपुरी.-ए देशी.) तव वचन सुणीने हो के, धनकुमार तणां ॥शील रतन यतननां हो के, अतिहि सो हामणां ॥ ते सांजली देवी हो के, गंगा मन हरखी ॥ निज मन नल्हासे हो के, कुमरनुं मुख निरखी ॥१॥ करजोमी बोले हो के कुमर प्रत वाणी ॥ तुम हृदयतणी में हो के, वात सयल जाण ॥ तूं धर्म धुरंधर हो के, मनुष्यमांहे. मोटो ॥ बीजो तुज आगल हो के, २१ ॥ ॥
502 घन्ना० ४१ . नर सघलो बोटो॥२॥ तुमे पर नपगारी हो के, गुणमसिना दरिया ॥ तुमे सहज सुरंगा हो के, संतोषे नरिया ॥ सुविवेक विचारी हो के, सारी तुम करणी ॥ जिनमत 'अनुखंगो हो के, पुण्यंतणी नरणी ॥३॥ तुमे मुजने तारी हो के, वारी हुं श्जानं तुमची ॥ सम कित सुरमणिशुं हो के, मति जागी अमची ॥ संसार जलधि हो के, पमतीने राखी ॥ समजावी विगते हो के, मधुर वचन नाखी॥४॥ ३नुपकृति हवे तुमची हो के, करण किम थाकं ।। तुमे धर्मना धोरी हो के, जामण जाऊं ॥श्म कहीने कुमरने हो के, गंगा देवी तिहां ॥ शुन-रयण चिंतामणि हो के, आपे आणि तिहां ॥ ५ ॥दे रत्न अमूलिक हो के, कुमर प्रते बोले ॥ जिनधर्मने आगल हो के, एह ने कुण तोले ॥ करिने विधि वंदन हो के, देवी गम गई ॥ धनकुमरना मननी हो के, चिंतित वात थई ॥६॥ ले रत्नने संगे हो के, रंगे प्रयाण करे ॥ अनुक्रमेनू क्रमतो हो के, मगधे पाच धरे ॥ अति देश रंगोलो हो के, नीलो नपवनयी ॥ सवि देशमें महोटो हो के, ग्राम नगर पुरथी ॥ ७॥ तिण देश दोपंती हो के, धनगरी मांदि वमी ॥ नपमाने एहने हो के, अवर न काये जमी॥ १ जिनमत माथे प्रीति के. २. तुमारे वारणे जानं. ३ तमे मने उपकार कर्यो, ते गुणनशी गण केम थ? ४ राजगृही नगरी. 165 + ४१ तोले करी तुलता हो के, सुरपुरी हीण भई॥ तव ते कारणधी हो के,ऊंची स्वर्ग गई। लंका पिण लाजी हो के, जलधीमें ऊंपन्नई। अलका तिम सलको हो के, अलगी नास ग ॥१सुरलोक समाणी हो के, जे जगमें जाणी॥ परसिह गवाणी हो के, श्नत्तम नर.खाणी ॥ए॥ गढ कोट रंगा हो के, चंगा कोशीशा ।। कोग नवरंगा हो के, फलके आरीला ॥ तिहां नाल विराजे दो के, मेघपरे गाजे ॥ जस नाद अवाजे हो के, वैरी दल नाजे ।। १०॥पोल पिण अति पोढी हो के, दोढी अति दीपे॥धारार्गल सारी हो के, नारी अरि जीपे॥चहुटांचोराशी हो के, विविध वाणिज्य तणां॥ तिहां हाट वखारे हो के, कीरियाणां रेघा ॥११॥ वसे वरण अढारे हो के, ते सघला सुखीया । निज पुण्य प्रबलथी दो के, दीसे नही दु:खीया ॥अति उन्नत मंदिर हो के, सुंदर सुविशाता ॥ गोखे मन हरखे हो के, रमण करे वाला ॥१२॥ प्रासाद सोहावे हो के, जैनने शैवतणां । तिहां पूजा नाटक हो के, बत्रिशबघणां ।। वाहय व्यवहारी हो के, धनश्री धनद समा॥ दाने करी शरा हो के, सुरतरु सम नपमा ।। १३ ॥ गौन्नइ सुदर्शन हो के, श्री जिनदास जिशा ॥ कोटी ध्वज कहीए हो के, जिनमत चित्त वशा॥ जिण नगरे सुपर हो के, चौद चोमास किया। १ देवलोक सरखी. ज्यां उत्तम उत्तम पुरुपो थया. ३ कांगर ४ महोटी पोन. ॥ . R RESS TO न०३ श्री वीर जिणंद हो के, धर्मोपदेश दिया ॥ १५ ॥ वैनार विपुलने हो के, कंचन देव गिरी। नदयाचल नामे हो के, ए पंचे शिखरी॥ तिणे करि. पुर सोहे दो के, कहे जिन एम वली ॥ बीजे नदासे हो के, सातमी ढालनली॥१५॥ ॥ दोहा.॥ ते राजगृहीनो नलो, नंन्नसार राजन ॥ अरियणने अहि गरल सम, सऊनने ये मान ॥१॥ कर करवाले कंपीया. वैरी श्वात विकराल ॥ ते सेवे नृप पदकम ल, मानसरे ज्युं मराल ॥२॥ दानी मानी अनमन्नम, साहसिकमां शिर ताज ॥ झानी ध्यानी जिन गुणे, सदा रहे सुखसाज ॥३॥ दायिक समकित आचरे, अक्षय पदने हेत ।। अष्टोत्तर शत जव थकी, स्वस्तिक जिन संकेत ॥४॥ नंदा धारणी चेलणा, प्रमुख एक शत नार ॥ अन्नय मेघ कोणिक प्रमुख, शत कुमार सुखकार ॥ ५ ॥ चारे बुहितगो न दधि, अन्नयकुमार प्रधान ॥ राज काज सवि साचवे, पन्नूधवनो बहुमान ॥६॥ अरि कटक अलगां करी, न्याय मार्ग करे शु६॥ अनय ध्वांत टाले तुरत, सुनय तेज अविरु६ ॥७॥ ॥ ढाल मी ॥ (हां रे महारे शीतल जिनशुं लागी पूरण प्रीत जो.-ए देशी.) हवे ते राजगृही नगरीए नगरनो शेठ जो, कुसुमपाल नामे ते जगमें जाणियो रे लो १ श्रेणिक राजा. २ समूह. ३ मोकने माटे. ४ एकमो. ५ राजानुं बहुमान तुं. ४३ ॥ ॥ नृप श्रेणिकनो वे अधिको तसुपरी माने जो, दानादिक गुण निपुण विशेषे वखाणियो रे लो॥१॥ तस कांता शांता कुसुममाला मनोहार जो, पुत्री ने गुणवंती कुसुमश्रीन- ली रे लो॥ कला चोशग्नुं गृह रूपे रति. अवतार जो, बुझेनारति दानगुणे लक्ष्मी वली रे लो॥२॥ तस शेग्ने वन हुतो नंदनवन सम एक जो, कोई कारण वशश्री सूकाइ ते ग यो रे लो॥ एहवे ते धनकुमर तिहां आवे रंग जो, पुण्य प्रनावे वन सवि नवपल्लव अयो रे लो॥ ३ ॥ ते देखी पुरजन हरखित हृदय मझार जो, आवीने प्रत्यूचे आपी वधामणीरे लो॥ सुणी प्रमुदित मनथी शेव सकल परिवार जो, आवीने निरखे तब वन शोना घणी रे लो॥४॥ मन चिंते विस्मित प्रश्ने एहवी वात जो, केहने पुण्ये वन सर्वे फूल्यो फल्यो रेलो॥ तव वन ढुंढतां चंपक.तरुवर हे जो, वेगे रे दीगेते नाग्यथी अटकल्यो रे लो ॥ ५॥ तस इंगितने आकारे ते शुन रूप जो, देखी रे मन हरखी परखे ततकणे रे लो॥ जिम रत्नपरिक्षक परखे रत्नने काच जो, बुध्विलीने परिक्षा तिम कवियण गणे रे लो॥६ ॥ हवे आवी धना पासे शेठ तिवार जो, कुशलालाप पूरीने. प्रमुदित मन कियो रे लो ॥ कहे स्वामी पधारो अम मंदिर महाराज जो, तुम मिलवाथी लान्न घणो प्रन्नु अम भयो रे लो॥७॥श्म नांखी.शेठ ते धन्नाने ततखेव जो, अश्वारूढ़ करीने घर तेही गया नि OR %3D SCRESS रेलो॥ तैलादिक मर्दन गटणादिक चंग जो, मान सुगंध जलथी करी पावन थयारे ४३ लो ।। ७॥ मन गमतांनोजन कीधा एकण पाल जो, बेग रे करे कीमा तिहां वातायने रे लो॥ कह शेठ धन्नाने सुपरे अमची बाल जो, परणोने प्रेमे खेमे शुन्न मने रे लो ॥ ए॥ तव बोले धनो शेठ नगी सुविचार जो, विण नलखियां अमने किम परणावशो रे लो।। कुल जाति पूज्या विण एकां म्होटां काज जो, कीजे जे कहो किण विधि मन नचाहसो रे लो॥१०॥ तव बोल्या शेठ धन्नाने करि मनुहार जो, रूप कला गुण लावण्यथी. तुम कुल लह्यो रे लो ।। वली आचारथी जाणी नत्तम जाति जो, अम वन फलेश्री अमे मनमें निश्चय ग्रह्यो रे लो॥ ११॥ तव मौन करी रद्या धनोशाद तिवार जो, शे तव विवादनां परठण तिहां किया रे लो॥ तव गोरी गाये कोकिल स्वरथी गीत जो, श्रीफलने सोपारी पान प्रमुख दियां रे लो॥१२॥ हवे धनाशाहे चिंत्यो मनमें ताम जो, सुसराने घेर रहेतां लाज वधे नही रे लो। वलि पाणिगृहणनो किम होवे उरंग जो, नात प्रमुखने पोखवी पिणमाहरे सही रे लो॥१३॥.यतः॥ नत्तम आप गुणेनस्या,मध्यम तात गुण अधम सुण्या मातुल गुणे, अधमाधम सुसरेण ॥१॥नावार्थ:-पोताना गुगथी नलखाय ते न- तम, पिताना गुणथी नलखाय ते मध्यम, माताना गुणश्री नवखाय ते अधम अने सस- ४३ राना गुणधी अर्थात् ससराना नामथी नलखाय ते अधममा पण-अधम जाणवो. ॥१॥ श्म चिंती लीधां ततक्षण महोटां धाम जो, काम चलायो सघलो मणि महिमा अकीरे लो॥जस चिंतामणी घर तेहने शी खोम जो, मनचिंतित सवि थावे म सघले वकी रेलो॥१४॥ हवे सुरमणि पूजी जे जे चिंते काज जो, ते तेरे ततकाले प्रश् आवे नलो रे लो॥ बहु सेवक सेना हय गय रथ परिवार जो, सेवे रे करजोमी यश पिण कजलो रे लो ॥१५॥जेताग्यवली तेहने पग पग शहिजो, विण नद्यमयी आवे जावे आपदारे लो॥ जिम नत्कर तुरतमें विण आयासे वृक्ष जो, थाये रे तिम आवे मिली सवि संपदारे लो॥१६॥ जेणे पूरवे सुकृत करतां राखी खोम जो, तेहने रे मनवंगित कहो किहाश्री मिले रे लो ।। एह वीजे नददासे आग्मी ढाल रसाल जो, कहे जिन रंगे पुण्ये वंचित सवि फले रे लो॥ १७ ॥ ॥ दोहा. ॥ कुसुमपाल शेवे तुरत, तेमाच्या नूदेव ॥ आदर दई अति घणो, पूछे त गन सुदेव॥ १ ॥ जोशी जोई टीपणु, शुन्न मुहूर्त शून्न वार ।।.कुसुमश्री पुत्री तणो, लगन कस्यो निरधार ॥ २॥ हवे विवाह तणां तिहां, महोटा करे मंडाण || आगलथी पापम वमी, प्रमुख शाक परियारा ॥ ३ ॥ कंदाई बेग करे, विविध नात पकवान ।। दोवानी दा पन्ना० पव न०२ , ढ्यो गले, सुख लहे सुणतां कान ॥५॥ मंझप बांध्या मोटका, पंचरंगी परगट्ट ॥ रचना जोवाने रसिक, आवे नरना थट्ट ॥५॥ ढाल ए मी.॥ (करमो तिहां कोटवाल.-ए देशी.) हवे ते धनोशाह, लगन दिवस जब आयो रंगशुं जी ॥ पकवाने करी पांति, पोखे परिघल अति नवरंगशु जी॥१॥ नपर शालि ने दालि, तिम घृत ताजां पिरसे प्रेमशुजी ॥ व्यंजन नवि नवि नात, आणे ने वली टाणे सहु जिमे खेमथी जी॥ ॥ गोरस सरस आहार, करीने सहु को मन प्रमुदित थया जी ॥ ऊपर फोफल पान, ते लेख्ने सहु निज मंदिर गया जी ॥३॥ लगन वेला यश् जाम, तव वरघोमे वधु वरवानगी जी ॥ चढिया मन धरी चोप, आभूषणनी ते शोना अतिहे बनी जी ॥४॥ हय गय रथ परिवार, शेठ सामंत सचिवश्री परिवस्या जी॥ देतां दान नदार, सुंदर खूप ते शिर ऊपर धस्यो जी॥ ५॥ वाजे तूर उत्रीश, नादे अंबर सवि गाजी रह्यो जी ॥ देवध्वनिनां गीत, तेदनो वर्णन किम जाए कह्यो जी ॥६॥ जुगते लेई जान, धनपति आव्या सुसरा आंगणे जी ॥ सुस रो थयो रलीयात, सासु पण मनमें धन्य दिन ते गणे जी ॥७॥ पूंखणे पोखी ताम, ली धा जमाइने हरषे मांयरे जी॥तेमी कन्या तिवार, वर कन्याने करमेलो करे जी ॥७॥ ५४ ६ चोरी मणिमय चंग, रंगे बांधी ते नली नातिशु जी ॥ फेरा फरे तिहां सार; मंगलवरत्यां चारे खांतिY जी ॥ ए । वेद नणे हिज ताम, स्वर नदामे होम हवन करे जी॥ करमो चननां दान, सुसरो सासू देवे बहु परे जी॥१०॥ आरोग्या कंसार, दंपतिनां दिल देजे हरखीयां जी। मांहो मांहे अयो राग, गुण लक्षण सुपरे सवि परखीया जी ॥ ११ ॥ परि जन पोख्यो ताम, शेठे सुपरें सघलो आपणो जी ॥ दीधां याचक दान, लाहो लीधो लख मीनो अपगण्यो जी ॥१२॥ इण विध कीध विवाह, जय जय बोले बे विहुं तणो जी॥ विहुं मन पाणंद पूर, हेज वध्यो तिम बिहुंने अति घणो जी॥ १३ ॥ कुसुमश्री लेश संग, रंगे धन्नो आव्यो गृह आपणे जी ॥ नोगवे लोग विलास, सुर सुखने पिण तृग सरिखां गणे जी॥१४॥ पुण्यतणे संयोग, सरिखा सरिखो जोमो आवी मिले जी॥नवमी वीजे नव्हास, जिन कहे ढाल ए सोदलामें नले जी॥१५॥ ॥ दोहा. ॥ एहवे मालवदेश पति, चम्प्रद्योतन नूप ॥ कोश्क वयण विरोधथी, युद्ध करण यश् चूप ॥१॥ वजमावी रणनेर तव, दीया निशाणे घाव ॥ सामंत सविनेला था या, काव्या नमराव ॥२॥ चौद मुगटवह राजवी, महा वीर अति धीर ॥ सहस यु शूरा घणा, वझवागीया वजीर ॥ ३॥ हय गय रथ पायकतणो, कोय न दोसे पार ॥ चालं । , -- है STER धना० ते नूं धणहणे, शेष करे सलकार ॥ ३॥ शशि रवि गया खेहथी, श्खोन्या जलधी अ ए गाध ॥ व्यंतर पिण चित्त चमकिया, श्राशी वमो विराध ॥ ५॥ अति अविछिन्न प्रयाग श्री, आव्यो मगध मकार ॥श्रेणिकने पिण या खवर, सैन्यतणी तिशिवार ॥६॥ गढरोहो करि राय तच, बेगे फूझण काज ॥राजगृही आव्यो तुरत, प्रद्योतन नर राज ॥ ७ ॥ ॥ ढाल १० मी. ॥ (आघा आम पधारो पूज्य, अम घर वहोरण वेला.-ए देशी.) . अन्नयकुमरने तेमी श्रेणीक, पर दल वात प्रकासे ॥ चंम्प्रद्योतनने जीतेवा, बुद्धि करो सुविलासे । देखो कुमर राय, चुबिले अरि जीपे ॥१॥ए आंकणी ॥ तव बोले कुमर सुणो स्वामी, तुमे चिंता मत करज्यो ॥ दाय उपाये जीतशुं एहने, ते निश्चय चित धरज्यो ॥ देखो०॥२॥ एहने सैन्य घणो के साथे, पिण ए नाग्ये हीणो ॥ एहनो ३जय करतां नही उर्लन, ए बल बुझे खीणो॥ दे॥३॥ एणे संग्रामे लाज गमावी, जय नृप साये (यु) करीने ॥ मुगट नणी लेवा मन कीधो, मान अधिक मन धरिने ॥ दे०॥ १ लश्करना घणणाटथी पातालमा रहेला शेषनाग पण नय पाम्या. २ सरोवरनां पाणी सूकावा मांडयां. ३ एने जीतवो ते कार कठण नथी; कारण के, एनी पासे लश्कर ने पण वाई नथी. ४ जयराजा अपर नामे उम्मुह राना साथे मुगट लेवा माटे युद्ध करयु, सां पा एणे पोतानी लाज गमावी हती. , - ४५ || कोशंवी पण काज न सीध्यो, मृगावतीथी एहनो। नऊयिनी गढ पामी एणे, दुर्ग कराव्यो तेदनो ॥ दे ॥५॥ दासी काजे नदयन आगल, युह करता जाणो ॥ मम दासी पति नाम एडवो, निलवट मांही लखाणो ॥ दे०॥६॥ धुंधुमारशुं धंध मचायो, अंगारव तीने देते ॥ तिहां पण शरम गमावी पापी, परण्यो नाग्य संकेते ॥ दे० ॥ ७॥ यु करतां जन कय पाए, सकल प्रजा सीदाये ॥ युः कस्या विण जय थाए तो, युहन कीजे प्राये ॥ दे०॥ ॥ यतः॥ अनुष्टुव्वृत्तम्. ॥ पुष्पैरपि न योध्यं, किं पुनर्निशितैः शरैः ॥ युझेर विजयसंदेह, प्रधान पुरुष कयः॥१॥ नावार्थः-फूलवमे पण युइन करवू जोइए, तो धारवाला बाणवमे युद्ध करवानी तो वातज शी? कारण के, युवके जीतनो संदेह ने अ- ने तेमां प्रधान एटले नत्तम पुरुषोनो कय थाय ने.॥ १ ॥ अजयकुमारे बुद्धि नपाई, धन धरतीमें धराव्यांः ॥ गुप्तपणेथी शैन्य स्थल में, अति प्रचन्न कराव्यां ॥ दे ॥ ए ॥ पत्र लि- १ संतानिक राजानी राणी अने चेमाराजानी पुत्री एवी मृगावती राणी साथे, विषय मुख जोगववा ना लालचथी ए चंमपद्योतने पोतानी नजयिनी नगरीनो कोट पाडी नांखी, ते इथ्योथी काशवी नगरी नो कोट करावी आप्यो, तथापि तेनुं काम बन्यु नही. वीजा ग्रंथोमा एम रे. के, नायिनी नगरीथी हार बंध माणसो नन्ना राखी. नऊयिनीनी योथी कोट करावी आप्पो. 1 न०२ धन्ना० ४६ -MSTE - ख्यो प्रेमे करी युगते, विनयानत अ अन्नये ॥ स्वामी तुम पूज्योपम अमचे, सुणो वात श्क निन्नये ॥ दे॥१०॥ शिवादेवी तुमची पटराणी, चेलणा सम में जाणी॥तेह न- पणी स्नेह अमने अधिको, तुमथी ने गुणखाणी ॥दे०॥११॥ अम ताते धन आपी बहुलो, सामंत सवि पतलाव्या ॥ ते ग्रही तुमने देशे सुपरें, जे साथे शहां पाव्या ॥ दे ॥ १२ ॥ जो अम वचननो प्रत्यय नावे, तो जोज्यो निरधारी ॥सामंतादिक पटकुटी पासे, नुक्ति लेज्यो सारी।। दे ॥ १३ ॥ धन देखो तो वचननो प्रत्यय, निश्वेश्री चित्त धरज्यो॥ तुमे जो समयतता नपलदक, जिम जागो तिम करज्यो । दे०॥१५॥श्म लिखी पत्र प्रञ्चनप- रोश्री, प्रद्योतरायने प्रेको ॥ तिणे पण एकांते अवसरथी, वांचीने सवि देख्यो ॥दे ॥१५ ॥ प्रत्यय माटे नृप पटकुटीने, पासे तव जोवरावे ॥ नूपति निधि देखीने ततक्षण, ब्रांति अधिक मन थावे । दे० ॥ १६ ॥ यामिनीये निज प्राण ग्रहीने, चंप्रद्योतन नागे॥ मर- । तणा जयश्री मति हीणो, कीधो तिहां मन कागे ॥ दे०॥ १७ ॥ यतः॥ उपजाति- चम्. ॥ विपक्षवर्गेण बलाधिकेन, स्वयं विवादो विमान कार्यः॥ नष्टापि रदं किल. जी- वितव्यं, जीवन्नरो नइ शतानि पश्यति ॥ ॥ नावार्थः-अधिक बलवाला शत्रुनी साथे विधान पुरुषे वाद विवाद अर्थात् कजीयो न करवो; नासोने पण जीवितव्यने राखg जो. . ४६ H इए; कारण के, जीवतो माणस शैकमो सुखने जूए .॥२॥ सैन्य सकल पिण चिहुं दि- शि जावे, नृपनी शुक्षि करतो ॥ अनुक्रमे नऊयनो ते पहोत्यो, नृप मन शोक धरतो॥ दे०॥१७॥ सामंत राय सत्ता में बोल्या, शुं श्म स्वामी नाग्या ॥जत सहुनी एले ग- मावी, केद्ने केहणे लाग्या ॥ दे ॥१५॥ चंप्रद्योत कहे तुम धनयी, लपटाणा में जा- एया। तव ते कहे अमे किम पलटानं, फोगट तुमे नरमाणा ॥ दे०॥ २० ॥अन्नयकु- मारनी चंप्रद्योते, कपट वात ते जाणी॥ चिंते मनमें ए शुं कीधुं, खोई लाज पुराणो॥ दे ॥ १ ॥ हवे को दाय नपाय करीने, अन्नयकुमरने आणुं ॥ चरण नमावीने वश रा- खं, कोश्क जोई टाणुं ॥ दे ॥श्शा देखो हवे प्रद्योत नरेसर, कपट नपाय ते करशे ॥ ढाल दशमी बीजे नल्हासे, जिन वचने सुख वरशे । देखो ॥ १३ ॥ ॥ दोहा. ॥ सन्ना समक एकण दिने, कहे प्रद्योतन राय ।। अन्नयकुमारने जे ग्रहे, तेहने करूं पसाय ॥ कोश् शूरो को साहसी, को बल बलनो जाण ॥ जे ग्रही अन्नय- कुमारने, लावे ते सुप्रमाण ॥२॥ सुगी कहे सामंत सवि, स्वामी ए नवि धाय ॥ ६६ चं नागेश्यी, अन्नय ठल्यो नवि जाय ॥ ३ ॥ समुश्तरतां सोहलो, मृगपति ग्रहण सुकाज ॥ व्याघ्रने वश करवो सुलन्न, पिण ए उर्लन काज ॥४॥ पमहोद्घोषण नगरमें, ताम क 4 , BOR ঘন্না । ॐ ॐॐॐॐ रावे राय ।। अन्नयकुमर आणे जिके, ते लहे लाख पसाय ॥ ५॥ पमह बव्यो गणिका तु रत, राय लयो आदेश ॥ परिकर युत आवी प्रबल, मगधदेश सुविशेष ॥६॥ ॥ ढाल ११ मी. ॥ (वाह वाह बनायो वींझयो.-ए देशी.) हवे ते गणिका कपटी मली, करे कपट, श्राविका वेशो रे ॥ मुखवस्त्रादिक उपग रणने, मुखे राखो दिये उपदेशो रे ॥ तुमे देखो कपट गणिकातणां ॥१॥ ए आंकणी.॥ एतो परिपाटी श्राविका तणी, सवि शीखी सुपरे राखी रे ॥ तेणे वेश धस्या श्राविकात णा, वचनादिकथी मृानाषी रे।। तु॥२॥ केश धवयुत के विधवा अइ, के वृक्ष अने के वाला रे॥ जीवाजीवादि पद नणे, करे त्रस पावर रखवालारे ॥ तु०॥३॥श्म वेश बनावी विगतशें, राजगृही नगरीमें आवे रे ॥ नपवनमें मेरा थापीया, अति ननति अधि की फावे रे । तु॥४॥ प्रत्युषे पुष्पादिक ग्रही, थई नेली नगरीमा जावे रे ॥ फिरती फिरे ते देरासरे, सह श्रावकने मन नावे रे ।। तु०॥५॥ एक दिन नृप चैत्यालये, आवे अति हर्ष धरती रे ॥ अन्नये दीग जिनमेदिरे, विधि सहित जिनार्चना करती रे ॥ तु॥ ६॥ देखी कहे अन्नयकुमर इशें, तमे कोण बगे किहां रहो बाई रे ॥ किण कारण आव्यां गेईहां, किहां जाशो कहो चित्त लाई रे ॥ तु० ॥ ७ ॥ तव बोली विमासीने तिहां, एक 8g - + - वृक्षा विधवा वेशे रे ॥ सुणो अन्नयजी अर्थ ए वयणनो, जिशो वास्यो गुरु नपदेशे रे ॥तु- मे० ॥ ७ ॥ अमे चेतना लक्षणश्री सही, भए संसारी शुन्न प्राणो रे ॥ रहिये डे एह सं- सारमा, योनी चोराशी लख खाणी रे ॥तु॥ ए॥ कोई निमित्त विशेष साधवा, शुन्न फल लह्यो नर अवतारो रे ॥ तिहां साधन शिवपूर कारणे, आव्यां जिनमार्गमें सारो रे ॥ तु ॥१०॥ सार्थप श्री वीरजिणंद मिळ्या, निर्जय शिवपुर पहोचामे रे ॥ तिहां जावानो सही मन रहे, पिण तनु आलस देखामे रे ॥ तु०॥ ११॥ साधु मारग अति दोहिलो, स- देवा परिसहना कांटा रे ॥ पंच महाव्रत नार नपामवा, ते वहेतां रहे पग आंटा रे ॥ तु ॥१॥आठ ग्थी ग्ल करी चालवो, तेवीश विषय वश करवारे॥पचवीशने पासे न राखवा, पांच वैरी विश्वास न धरवा रे ॥ तु॥१३॥ एक जिल्लाधिप विचे दुष्ट , तस सेवक ने दो माग रे ॥ तेहने पिण यतने वर्जवा, जेह उर्जय ने अति कागरे ॥ तु ॥ १५ ॥श्म नद्यमश्री पंथे चालतां, चौदमे वासे पहोचे रे ॥ए मार्ग विपम सुसार्थपे, देखा- ड्यो मननी होशे रे ॥ तु ॥ १५ ॥ पिण ते पंधनो पूरी नवि पमे, तव सार्थप वली इम नाखे रे ॥ एक वाट सुगम बीजी अने, शिवपुर जावा जे मन राखे रे । तु०॥ १६ ॥ अ- णुव्रतनो नार अलप ग्रही, दानादिक रक्क संगे रे ॥ तप विनयादि अश्वे चढी, पहोचे शि R m AR न०२ घन्ना० पत वपुर मन रंगे रे ॥ तु०॥ १७ ॥ तव ते मारग मनमें वशो, ते पंथे अमे दवे चालुं रे ॥ पं- थवाहक साधुने पूछतां, शिव नगरने नजरे नालु रे ॥ तु०॥ १७ ॥ तिहां जश् वसवानुं म- न अने, सुखगम नणी-थिर जागी रे ॥श्यारमी बीजा नल्हासनी, ढाल जिनविजये वखाणी रे ॥ तुमे ॥१॥ ॥ दोहा. ॥ अन्नय कहे साहमिणी सुणो, तुमे कही जे वात ॥नाव यकी सवि अनुन्नवी, ए तुमची अखियात ॥१॥ व्य की हवे दाखवो, नाम ठामने काम ॥ तव वोले ते यत्नथी, अन्नयने करी प्रणाम ॥ चंपाये प्राहिं रहुं, वहुं सदा जिन आण ॥ सत्य वचन मुखथी कहुं, लहुं अध्यात्म प्रमाण ॥३॥ संसारिकना कार्यश्री, धर्मकार्य शं रंग ॥ राखु बु निश्चय थकी, अविहम रंग अन्नंग ॥४॥ देवार्चन गुरु सेवना, पात्रदान सुपवित्र ।। तप जप काया शक्ति सम, करूं अमे सुचरित्र ॥ ५॥ सिहाचल यात्रा निमित्त, मन राखू तुं प्रादि । चैत्यालय नमवा नगी, आव्यां बुं अमे आंहिं ॥६॥ यतः ॥ आर्यावृत्तम् ।। अनल जल चौर याचक, नृप खल दायाद संहतंयाति ॥ धन्यो सो यस्य धनं, जिनयात्रा- दौ शुन्ने लग्नं ॥ १॥ नावार्थ:-धनने अग्नि, पाणी, चोर, याचक, राजा, खललोको अने गोत्रीयो हरण करी जाय जे; माटे तेज पुरुषने धन्य ले के, जनुं धन जिन यात्रादिक शुन्न RRORENA HG कार्यने विपे वपराय . ॥ १ ॥ ॥ ढाल १२ मी. ॥ . (या लाल.-ए देशी.) वचन सुणी तेणीवार दरख्यो अन्नयकुमार ॥ सोन्नागी लाल ।। धन्य धन्य ए शुरु श्राविका जी ॥ जीवाजीवादिक जाण, शिर वहे श्री जिन आण ॥ सो ॥ जिनमतनी ए शोनाविका जी ॥१॥ एह तो नत्तम पात्र, एहनो निर्मल गात्र ॥ सो०॥ यात्रा प्रमुज- ने नली जी ।। एहनो नक्ति नदार, कीजे विविध प्रकार ॥ सो०॥ सारपणाश्री वली वली जी॥२॥म आलोची चित्त, वोल्यो अजय पवित्र । सो ॥ अम घर तुमे पावन क- रोजी ॥ तव वोली तलखेव, धर्मवांधव तुम देव ॥ सो०॥ वचन अमारूं चित्त धरो जी॥ ३॥आज तीर्थोपवास, सवि साहमिणीने खास ॥ सो ॥ोजन हठ किम कीजीए जी ॥ सुणि चमक्यो चित्तमांहि, वचन अनोपम त्यांहि !! सो० ॥ लान प्रत्यूने लीजिये जी ॥४॥बीजे दिन सुप्रकार, नक्ति करे मनुहार ।सो०॥ अजयकुमर नोजन तणी जी ॥ तव ते कपटी वेश, अजय अकी सुविशेष ॥ सो० ॥ प्रीति करे वचने घणी जी ॥ ५ ॥ यतः । अनुष्टुववृत्तम् ॥ सुप्रयुक्तस्य दलस्य, ब्रह्माप्यं तं न गवति ॥ कोलिको विश्नु रूपे प, राजकन्यां निषेवते ॥१॥नावार्थः-सारी रीते करेला कपटना पारने ब्रह्मा पण जा १३ ॥ ॥
R चनाणी शकता.नश्री; जेम कोलीए विष्णुर्नु रूप करो राजकन्या नोगवी तेम. ॥१॥ नामंत्रे ए नबांदि, अन्नयने मेरे त्यांहि ॥ सो०॥ अन्य दिवस अवसर लहीजी ॥ पिरशांनोजन सार, व्यंजन विविध प्रकार ॥ सो०॥शालि दालि घृतथी सही जी ॥६॥ तपरि गोरस गम, चहास्य शे नाम ॥ सो ॥ मदिराने मन मोदशुं जी ॥ जिमतां वेंत तिवार, घू र्णित नयन विकार ॥ सो ॥ निज्ञ लहे आणंदशं जी ॥७॥घाली रथमें ताम, चालीने क रिने काम ॥ सो० ॥ गणिका राजगृहि यकी जी ॥ पोहती नऊयिनी तेह, नृपने कहे सस नेह ।। सो० ॥ अन्नय आएयो अमे बल थकी जो ॥ ७॥ सुणि प्रद्योतन राय, कीधो लाख पसाय ॥ सो० ॥ गणिकाने अति सादरे जी ॥ अन्नयकुमरने ताम, तेमावी तिण गम ।। सो० ॥ गणिका गृहथी आदरे जी॥णा तव प्रद्योत नरेश, अन्नय थकी सुविशेष ।सो०॥ हास्यादिक विधि बहु करे जी॥ बुझितयो नंमार, देखी अन्नयकुमार ॥सो०॥ चंप्रबोत पिण हित घरे जी॥१०॥ अन्नय कहे सुण राय, बंमी अवर नपाय ॥ सो ॥ धरम तणो बल मुज कस्यो जी ॥ एह अघटतो काज, तुजने न लागी लाज |सो०॥ नीति वचन पिण नवि घस्यो जी ॥ ११ ॥ धिग धिग तुज अवतार, कूम कपट कोगर ॥ सो०॥ जिनमतने मेलो कस्यो जी ॥ मुज मासीने गेह, रहे| घरी बहु नेह ॥ न नमुं तुजने वीफस्यो जी ।। वय -- T I - -- १२॥इम कहीने सुविचार, मासीने आगार ॥सो० ॥अनय रहे आणंदमें जी ॥ ढाल ए वारमी खास, कहीं बीजे नव्हास ॥ सो० ॥ बुध जिनविजये मन गमे जो ॥१३॥ ॥ दोहा. ॥ एहवे राजगृह नगर, नृप श्रेणिक दरवार ॥ सेचन गज. मददी थयो, वि कल विरूप तिवार ॥१॥ पालानधन नपामने, पामे गोपुर पोल ।। मंदिर ढाहे मोजा, चूरे हाटनी नल ॥२॥ नाणावटी फमिया प्रमुख, देखि दिशो दिशि जाय ॥ विखेरी तस वस्तुने, वलि आगल कजाय ॥३॥ नार सहस अयमय निविम, रोमी सांकल ताम || पुरजनने मूंढापथी, ग्रहे क्रिमाने काम ।। सयल नयरने ततकणे, कोधो हाल कहोल ।। नगर लोक आकुल थयो, गजथी अतिहि अतोल ॥ ५ ॥ ॥ ढाल १३ मी. ॥ (कोइ शूर सुन्नटने नांखो रे.-ए देशी.) गज बूटो देखीने नूपति, मनमा एम विमासे रे । बुध्विंत बलत्री पिण शूरो, अन्न य नही मुज पासे रे ॥ तुमे लावो रे, कोई गयवर पकझी लावो रे ॥ को दाय नपाय वतावोरे॥१॥ए आंकणी॥तेद अवंति मांदे विराजे, प्रद्योतन गृह गाजे रे ॥ अवर न इण नगरे को एडवो, जे ए को संकट नाजे रे ॥ तु०॥॥॥ सुन्नट सकल सेना अचि हुँ दिशि, पिण गज.दाय न आवे रे ॥ विलखा ने वीर हुताते, नासीने घर जावे रे ।।
न०२ ५० धन्ना० . तुमे० ॥ ३॥ पमह वजाव्यो प्रगटपणे तब, जे गज वश्य करी लावे रे ॥ सोमश्री पुत्री ते परणे, ग्राम सहस्र वली पावे रे ॥ तु॥४॥पमह सुखीने धनकुमर तव, सुरमणिने पर नावे रे ॥ गजमदनी विद्याना बलत्री, गज ततकण वश आवे रे ।। तु०॥ ५॥ फेरवी गज आकुल करी तपरि, उलथी बेगे कुंने रे ॥ मस्तकमें अंकुश दे गजने, पाण्यो बाला न थंने रे ॥ तु०॥६॥ बांध्यो गजने स्वल्प प्रयासे, सहु को अचरिज निरखे रे ॥ नव रूपे ए देव ने कोश्क, म मनमें सहु परखे रे ॥तुणाणा नृप निरखी परखी तस गुणश्री, निज वच प्रत्यय प्रापे रे ॥ सोमश्री पुत्री, श्रीफल, धन्नाशाहने आपे रे ॥ तु॥॥ लगन थापीने तिलक वधावी, धवल मंगल देवरावे रे ।। नव अधिक करी धन्नाने, सोमश्री पर गावे रे ॥तु०॥ ऐ॥ गाम सहस दीघा मनगमतां, दोधा गज रथ वाजी रे ॥ श्रेणिक राजाये मनमोदे, कीधा जमाई राजा रे ॥ तु० ॥१०॥ धन्ने पिण पाणिगृहणने हेते, धन व्यय बहुलो कीधो रे ॥ स्वजनादिक जन सवि संतोष्या, दान याचकने दीधो रे ॥ तु०॥ ११ ॥ जश लोधो जुगते जय वरत्यो, पूरव पुण्य संयोगे रे ॥ वे स्त्रीथी यासक्त रहे जिम, चेतन वे उपयोगे रे ।। तु०॥१॥ देव दोगुंदकनी परे विलसे, लोग संयोग सवाई रे ॥ ते रमी ढाले बोजे नहाले,.बुध जिनविजये गाई रे ॥ तु०॥ १३ ॥ ५० - है - - ॥ दोहा. ॥ धन्नाशाह प्रसंगश्री, शालिन संबंध ॥ वर्णवशुं संदेपथी, सुणजो तेद प्रबंध ॥ १ ॥ राजगृह पासे अडे, शालिग्राम सुविख्यात ॥ ?पशुपालिक तिहां कणे र दे, संगम केरो तात ॥२॥ धन्ना तेहनी शुन्नमती, घरणी पुण्य पवित्र ॥ संगम सुत ते- हने, लघु चयनी सुचरित्र ॥ ३ ॥ रोग योगथी अन्यदा, धन्ना धव व्युत्पन्न ॥ लक्ष्मी पिण साने गइ, कर्म योग निष्पन्न ॥४॥ ॥ ढाल १४ मी.॥ (देशी नणदलनी.) तव धन्ना सुतने ग्रही, राजगृहीमें वास हो ॥ सुंदर ॥ वसीने इत्यादिक घरे, करे ति हां कार्य अभ्यास हो । सुंदर ॥ पुण्यतणां फल सांजलो ॥१॥ ए आंकणी ॥ पुण्य विना नवि सिहि हो ॥सुंणा पुण्य अधिक जगमें कह्यो, पुण्यश्रको नव नीधि हो ॥सुंगापुणा॥ संगम चारे सामटा, वाठरु वन मांहि हो ॥ सुं॥ एक दिवस पायस तणो, नोजन दे- खे त्यांहि हो ॥ सुं॥ पुण् ॥३॥ माताशुं हठ मांगने, मागे पायस ताम हो ॥सु०॥ आंखे आंसु नांखती, माता वोले आम हो ॥ सुं०॥ पु०॥४॥ नमिले पूरा कूशका, नोजन वेला जात हो ॥ सुं०॥ तैलादिक पिण दोहिलो, तो पायसनो शी तात हो ॥सुं०।पु०॥५।। रुदन १. पशुपालिक नामे गोवाल. धन्ना नामे स्त्रीनो धणी मरण पाम्यो. ३ मजूरी करे . - - । न०२ घन्ना० ५१ RE 1 करे बालक हरे, माता तव दु:ख दीन हो ॥ सुं॥ देखी पामोशणो मीली, पूरे ते सुप्रवी- न हो ॥सुंणापु०॥६॥ वात कही सवि बालनी, मागे ए 'परमान हो । सु॥ ते बोलीयो इसी ततक्षणे, एहमांशू ने अज्ञान हो । सुं०॥ पुण्॥७॥ दूध खांम घृत शालिने, आणी ये एकेक हो । सुंग ॥ सर्व संजोगे नीपनी, खीर ते अति ही सुक हो ॥ सुं० ॥ पुणा॥ बालक तेमी हर्षशु, पिरसे ते परमात्र हो ॥ सुं॥ पवन थकी शीतल करे, राखी निश्चय ध्यान हो ॥सुंगापु०॥ए। एहवे मुनिवर गौचरी, फिरता आहारने काज हो ॥ सुं०॥मा. सखमणने पारणे, तिहां पहोत्या सुखसाज हो ॥ सुंणापु०॥१०॥ देखी मुनिवरने तिहां, जागी दाननी बुद्धि हो ॥ सुं० ॥ समकित कायोपसम अकी, आत्म थयो सविशुइ हो । सुं०॥ पुण॥११॥ दान दियो कलट धरी, न करी विमासण कोय हो । हुँ०॥ काईक नाव विशेषथी, अल्प संसारी,होय हो ॥ सुं०॥पुण॥१॥ मुनिवर वहोरी संचस्या, संगम चाटे बाल हो ॥ सु ॥ देखी माता चिंतवे, नूख्यो ने हजी बाल हो ॥सुंगा पु०॥१६॥ पिरशी शेष हती तिके, खाधी खीर सवाद हो ॥ सुं०॥ नूख्यो वालक मुज रहे. इम धरे मन वि- पवाद हो ॥सुं०॥पु०॥१५॥ माता आगल मुनितणी, वात न कीधी काय हो ।सुंणारा ॐॐ RESPESAR 563 १ खीर. ए?
4 ॥ त्री समय नदरे व्यथा, अन अजीर्ण ते श्राय हो॥हुंापु०॥१५॥ यतः ॥ अनुष्टुब्वृत्तम्.॥ अजीरीतपसःकोधो, झानाजीर्णमहकृतिः॥ परताविक्रियाजीर्ण, मन्नाजीण विषचिका ॥ १॥ नावार्थः-तपर्नु अजीर्ण क्रोध, ज्ञानर्नु अजीर्ण अहंकार, कीयान अजीर्ण परने परि ताप नपजाववो तेमज अन्ननुं अजीर्ण नलटी अने कामो जागवं. ॥१॥ ते पीमाथी मृ त्युने, पामे संगम वाल दो ॥ सुं०॥ बीजे नल्हासे जिन कहे, चौदमी ढाल रसाल हो ॥ सुं०॥ पु०॥१६॥ ॥ दोहा. ॥ ते राजगृहमें वसे, गौनश शेठ गुणवंत ॥ धनश्री धनद समान ने, न्याय नीति पुण्यवंत ॥१॥नज नामिनी तेहनी, रूप कला श्रागार ॥ राधा कृष्णतणी परे, विलसे विविध प्रकार ॥॥हवे ते संगम जीव चवी, न नर नत्पन्न ।। सुपन मांहि तव शालिनो, दीगे क्षेत्र निष्पन्न ॥ ३॥ फल पूग्यो जरतारने, सुपी शेठ सुविलास ॥ पुत्र रत्न होशे नलो, कुलमंझन सुप्रकाश ॥ ४ ॥ दंपति दिन दिन अति मुदित, रहे सदा सुम सन्न । पूर्ण मास पहोते थके, जनम्यो पुत्र रतन ॥ ५ ॥ ॥ ढाल १५ मी.॥ रामचंझ के बागमें, चांपो मोरी रह्योरी,- ए देशी.) प्रसव्यो पुत्र सुरंग, नज्ञ इर्ष घरेरी ॥ शेठ सुणी तव वात, नचव अधिक करेरी ।। - न०२ घन्ना० પર १॥ पंच शब्द वाजिंत्र, घर आंगणे वाजेरी ॥ नेरी नूगल घन घोर, अंबर लगि. गाजेरी ॥२॥ सोहव गावे गीत, ये आशीष घणेरी ॥ तुं कुलमान पुत्र, मुखथी एम जरी ॥ ३॥ याचकने दिये दान, वंबित तेह तणेरी । सयण संबंधीने मान, विविध प्रकारे घणेरी ॥४॥ पूजा परिघल चित्त, जिनमंदिर विरचेरी ।। कुलदेव्याने ताम, चंदनश्री चरचरी ।। ५॥ दश नवासा एम, कुल मर्याद कियोरी॥पोखी नात पवित्र, नाम विचारी दियोरी ॥६॥ सुपनमें शालिनो केत्र, दोगे अति सुखकारी ॥ तिणे करी शालिज कुमार, नाम दियो निरधारी ॥ ७॥ रूपे अमर कुमार, के रति पति सम कहोए ॥ इंश्तणे अनुहार, अ वर न श्ण युग लहीए ॥ ७॥ सुंदर वाणी सार, गज गतिनी परे चाले ॥ ठमक ठमक वे पाय, मात पिता मन महाले । ए॥ अल्प प्रयासे ताम, विद्याभ्यास करावे ॥पठित संज्ञा रे जेम, तिम तस सघल। आवे ॥१०॥ योवन आव्यो जान, ताम बत्रीश कुमारी॥ शुन्न वेला शुन्न लग्न, परणावे सुविचारी ॥ ११ ॥ तेहशुं विविध प्रकार ॥ पंच विषय सुख धि- लसे, जाणे न रातने दीह, चरण धरणि नही फरसे ॥१२॥ अहमिश्नो अवतार, ते शालिन सोन्नागी॥ बीजे नव्हाले ढाल, पंदरमी गुणरागी ॥ १३ ॥ ॥ दोहा.॥ एडवे राजगृह नगर, अनय मंत्रि विण ताम || न्यायादिक व्यवहार . ५२ 3 - । विण, थयुं अ निष्काम ॥१॥ निशा च विण जेहवी, दंत रहित गजराज ॥ कुमुद वि ना जिम सर सही, (कुसुम गंध सर जल विना,) चरण ही ज्ञपिराज ॥२॥ तिन मंत्री विण नृप सजा, दीसे दिन दिन दीन, अन्नयकुमरने अनुदिने, संन्नारे सहु लीन ॥३॥ धूर्त एक एहवे तिहां, एकाकी अविवेक ।। लोनवशे धनवंतने, धूते ए तस टेक ॥४॥ वेश धरो सुपरे सुन्नग, सार्थवाहनो ताम ॥ गौन शेठ तणे घरे, आयो पूती नाम ॥५॥ ढाल १६ मी. ॥ (मेतारज मुनिवर, धन धन तुम अवतार.-ए देशी.) धूतारो तस धूतवा जी, आव्यो गौनइ आगार ॥ आसन वेसण आपियो जी, कीधी घणी मनुहार ।। सोलागी साजन, देखो धूर्त विचार ॥ १॥ ए आंकणी ॥ कुशवालाप पूरे तिहां जी, गौन लक शेठ ॥ १एकाक्षी जी जी करे जी, राखी जीची छ । सो ॥३॥ वलतो धूर्त कहे सुणो जी, शेठजी सेवक बात ॥ चंपाये आव्या हुता जी, तुमे व्यव साये विख्यात ॥ सो०॥ ३ ॥ लद दिनार लीया तिदा जी, में तुम पाले सुपात्र ।। नयन एक दीधुं अ जी, देखो ते मुज गात्र ॥ सो० ॥ ४ ॥ ते धन लक्ष लेई घणो जी, कोधो में व्यवसाय ॥ वृद्धिथई तेहनी घणी जी, पूरव पुण्य पसाय ॥ सो ॥५॥ व्याज युक्त धन १ एक आंखवालो कांगो. १४ 15 E । धन्ना० ५३ ॥ लेयने जी, द्यो मुज लोचन तेह ।। ढील इवे करवी नही जी, राखो पूरव नेह ॥सो०॥६॥ कहे गौनइ सुणो शेठजी जी, ए शी खोदी रे तात ॥ चंपा पिण दीठी नश्री जी, लोचन नीशी वात ॥ सो॥॥आज लगें नवि सांजल्यो जी, लोचननो व्यवहार ।। खोटी वात प्रकाशतांजी, किम रद्देशे इतबार ॥ सो०॥७॥ तव कांणो आक्रोशथी जी, बोले बम बम वेण ॥ कोमिथकी बहु मूल्य के जी, निर्मल माहरु नेण ॥ सो०॥ए । रूईं देखी राखशो जी, शुं मुज नेत्र सुजाण ॥ आखर हुं गेहूं नहीं जी, जो मुज पिंझमें प्राण ॥सो० ॥१॥ गौनोग्ने ग्रही तदा जी, लेई गया दरवार ॥ श्रेणिक नृप संशय पड्यो जी, निसुण वा त विचार ।। सो ॥११॥ अन्नयकुमरने अति घणु जी, संन्नारे सहु ताम ॥ जो एक सूर्य न दय हुवे जी, तो किशुं दीपद काम ॥सो०॥१॥ न्याय न थाये कोईथी जी, तव श्रेणिक नूपाल ॥ पुरमें पमद वजावियोजी, सांजलजो चनसाल ॥ सो ॥१३॥ काणे जे कग मो रच्यो जी, तेदनो जे करे न्याय ॥ गौनशेठ पुत्री तणो जी, पाणिग्रहण तस थाय ॥सो०॥ १५॥ पमह सुणी धन्ने व्यो जी, आव्यो नृप दरवार ।। तेमावी कांणा प्रते जी, कहे श्म वात विचार ॥ सो॥१५॥ गौनोग्ना घर तणा जी, अमे लेखक धीर । वात सकल अम दफतरे जी, लिखि राखी ने वीर ॥ सो० ॥१६॥ शेग्ने खवर न को पके ४ 7 J म -- - जी, देश लेण धन वात ॥ नामु गमु एह जी, जागुं बु अम ब्रात ॥ सो०॥ १७॥ पूग्यो शेठे अमनणी जी, नयन तणो व्यवसाय ॥ संन्नाली अमे जोईयु जी, तव पाम्या सवि गय । सो ॥१॥ लाख दोय धन अम प्रते जी, आपो प्रश्रमः एक वार ॥ तव धूतारे तत कणे जी, कीधो व्य तैयार ॥सो ॥१॥ कहे धनो अम शेग्ने जी, घरमें नेत्र अनेक ॥ मुक्यां रे ते बहु जणे जी, धन कारण सुविवेक ॥ सो० ॥२०॥ ते कारण तुमे तुम तो जी, यो लोचन सुप्रकार ॥ जोइने ते सारिखो जी, दीजे नेत्र ईवार ॥ सो०॥१॥ सुणि कांगो विलखो यो जी, नेत्र ते केम कढाय ॥ लेहणाश्री देहयो यो जी, मूकी धन ते जाय ॥ सो॥ ॥ नूपति मन हरखित अयो जी, बुद्धि प्रकी ततखेव ॥ पकमी धूतारो तदा जी, कान्यो देशथी हेव ।। सो ॥२३॥ जयलक्ष्मी धने वरी जी, पूरव पुण्य पसाय ॥ वीजे नल्हासे सोलमी जी, ढाल ए जिन सुखदाय ॥ सो ॥ श्व ॥ ॥ दोहा. ॥ गौनइ शेग्नो नय गयो, हृदय भयो नबाह ॥ धन्नो मतिवादण' तस्यो, चिंता समुश् अथाह ॥१॥ पुत्रि सुनानो तिहां, धनाशाहने साथ ॥ विवाहनो निश्चय करे, आपी बहुली आय ॥२॥ लगन लीयां पूरी पुरस, बहेंच्यां फोफल पान ॥ नात जा तने पोखवा, परिघल कियां पकवान ॥ ३ ॥ मंझप महोटा माझिया, विहुं गमे बहु नति।। ।
.. 654 ल०३ घन्ना० एच 7565 ॥ . सरिखे सरिखा योगथी, युगते मली युगति ॥ ॥ परण्या ते प्रमुदित पणे, जिम सीता रघुनंद ॥ दान मान दीधां उरस, पोख्यो परिजन बंद ॥ ५॥ नारी त्रिएयथको तिहां, वि- लले प्रण लोग ॥ जिम मुनिवर लीलो रहे, गुलि त्रय संयोग ॥६॥राजा पण माने ध- गुं, देखी बुद्धि अथाह ॥ शेठ सेनापति सर्वने, वजन धनोशाह ॥ ७ ॥ ॥ ढाल १७ मी. ॥ (धणराढोलानी देशी.) एहवे वीर समोसस्या रे, परिवृत्त बहु परिवार ॥ गुणना पूरा ॥ गौतम प्रमुख गुणे नस्या रे, चौद सहस अणगार ॥ गुणना पूरा ॥ आदो आवो रे, ए जिनपत्ति पासे ॥ नावो नावो रे, नक्ति सुविलासे ।। एहनी सेवाथी सुख याय, पुण्यना पूरा ॥ १ ॥ए आंकणी॥ चंदनवालादिक तिहां रे, साधवी सहस उनीस ॥ गुण ॥ अतिशयथो अति नपता रे, जग- गुरु श्री जगदीश ॥गुण॥०॥॥ श्रेणिक वंदन चालिया रे, चतुरंगी सेना साथ ॥गु०॥ पंचालिगम ते साचवी रे, नेव्या विजुवन नाथ ॥ गु०॥ आ०॥ ३ ॥ गौनइ शेठ सुणी तदा रे, जिन आगमन अनूप ।। गुणा नाव धरी वंदन तदा रे, पहोत्यो ते जिम चूप ॥ गुण ॥आ॥४॥ बारे पर्षद तिहां मली२, इंसादिक सुर कोमि ॥ गुण॥ देशना ये तव बीरजी रे, वचनामृत रत जोकि ॥गु०॥ ॥५॥ अनित्यपणो संसारमें रे, धन यौवननो जाण एछ KR - -- , , ॥गुणा समण पक्षण विध्वंसणारे, तनु लक्षण निरवाण || गुणाआol॥६॥ जाणी धर्म क- रे जिके रे, ते लहे शिवसुख गम ॥ गु०॥ धर्म विना ए जीवने रे, कोय न आवे काम ॥ गु॥आ॥ ७॥ जीवतणी हिंसा तजो रे, अलिक वचन परिहार । गु०॥ चोरी न कीजे सुपनमें रे, मैथुन दूर निवार ॥ गु० ॥या०॥ ७॥ परिग्रहनी ममता तजो रे, निशि जोजन करो दूर ॥ गुण ॥ पंच महाव्रत पालते रे, लहिये सुजस सनूर । गु०॥पा० ॥ ॥ गौज शेठ ते देशना रे, सुणि वृम्यो ततकाल ॥ गुण ॥जाने पूरी तदा रे, ले चारित्र विशाल । गु०॥ प्रा० ॥१॥ सिंह परे व्रत आदरे रे, पाले मृगपति जेम ॥गु०॥अगलप आराधन करी रे, सुर पद पाम्यो खेम ॥ गु०॥ आ०॥ ११ ॥ प्रथम सुरालये ऊपन्यो रे, ज्ञई इंस मान ॥ गुण ॥ सागर दोयने आनखे रे, नोगवे जोग प्रधान ॥ गु० ॥आ०॥१२॥ पुत्र स्नेह प्रेस्यो श्रको रे, गौन शेग्नो जीव ।। गु०॥ पेटी नवाणुं प्रतिदिन रे, प्रगट करे ते अतीव गु०॥०॥१३॥ नूषण वस्त्र नोजन तणी रे, वर वधुने परित्नोग ॥ गु० ॥ पूरे वंठित नि त नवा रे, पूरव स्नेह संयोग ॥ गुणाआ॥१॥ शालिकुमर सुख नोगवे रे, मन चिंतित मनुहार ।। गु०॥ पात्र दान फल देखजो रे, हृदय प्रकी नर नार ॥ गु०॥०॥१५॥ यतः ॥ अनुष्टुब्बृत्तम्. ॥ व्याजेस्यादहिगुणं वित्त, व्यवसायेचतुर्गुणं ॥ कुपोशतगुणैर्मोक्तं, पात्रे ។ - - , WRM न०२ धना० ԱԱ गतगुणैर्भवेत् ॥१॥ नावार्थः- धन जे ते, व्याजे आपवाश्री बमj, व्यापार करवायी चो गणुं, खेतो करवाश्री सोगणुं अने सुपात्र विष दवाश्री अनंतगणुं थाय . ॥१॥ बीजो नव्हास पूरो थयो रे, सत्तर ढाले सुरंग ॥ गुण ॥ दान कल्पद्रुम रासनो रे, सुणतां अति न बरंग ॥ गु०॥आ॥ १६ ॥ सवि पंमितमा परगमो रे, कोविद तिलक समान गुणा गजवि जय गुरु नामथी रे, लहिये सुख बहुमान ॥ गु०॥०॥१॥ तसु विनयी विद्या नीलो रे, हितविजय बुधराय ॥ गु० ॥ जेहना चरण प्रसादधी रे, दिन दिन सुजस सवाय ॥ गु०॥ आ०॥१॥ तस सेवा करतां लद्यो रे, अनुपम ए अधिकार ॥ गु०॥ जिनविजय कहे पुण्य थी रे, नित्य नित्य जय जयकार ॥ गु॥ आ॥१५॥ इति श्री धन्नशालिचरित्रेप्राकृतप्रबंधेदानकल्पद्रुमाख्ये हितीयशाखारूपधन्नशाहबुदिपरा क्रमवर्णनोनाम हितीयोल्हासः समाप्तम्. । अस्मिन्नोल्हासे ॥ ढाल १७ ॥ ॥ A 1 ॐॐॐ । ԱՄ , ॥ नल्लास ३ जो.॥ ॥दोहा॥ श्री जिनगुरु प्रणमुं मुदा, धर्मध्यान धरि खास ॥ दान कल्पद्रुम रासनो, अप त्रीजो नन्दास ॥१॥ वर्णवशुं मन मोदधी, श्रुतदेवी सुपसाय ॥ श्रोता जन सवि सांजलो, अति नत्तम सुखदाय ॥२॥शाह धन्नो सुखमें रहे, सप्तनूमि आवास ॥ नाटक विविध प्रकारथी, निरखे चित्त नटहास ॥ ३ ॥ एहवे एक दिन आवता, दीग पितृस्वरूप ।। अग्रज त्रिएये पिण तिहां, कांतायुन विद्रूप ॥ ॥ वस्त्र जीर्ण वसुथी रहित, पशु विलिप्त शरीर ॥ दम खंभ करमें धरी, भातुरवंत अधीर ॥ ५॥ चाले पग पग पूता, राजगृहनी पोल ॥ देखीने चित चिंतवे, ए शी दीसे उल ॥ ६॥ नऊयनीमां एहने, मूक्या शुन्न काम ।। एहवी अवस्था किम श्रइ, एहतो वमो विराम ॥ ७॥ इम चिंती कट्यो तुरत, म दोल की मनरंग ॥ आव्यो अति नतावलो, मात तातने संग ॥७॥ तात चरण सुपरें नमी, मिल्यो मन दरखे मात ॥ वांधव नोजाई प्रते, प्रणमी पूरे वात ॥ ए॥ ।। ढाल १ ली.॥ (देशी चोपाश्नी.) ठे धन्नो विनये वात, कहो तात ए शो अवदात ।। में मुक्या हता सुख आवास, एह अवस्था किम हुए तास ॥१॥ तव कहे तात सुणो रे पूत्र, तुम जातां विणल्यो घर सूत्र ।। म न०३ घन्नाव ५६ लक्ष्मी सवि तुम सा थर, मंदिर शोन्ना पिण तिम गई ॥२॥ राजानो उपन्यो अपमान, धन लीधो तिणे सकल निदान ॥ धरतीनो धन धरती गल्यो, शेष रह्या ते अनले बल्यो । ३॥शेपाशेष ग्रेही गृह सार, नजयनीथी करिय जुहार ॥ चाट्या पंथे थाकला, मारग, मांही तस्कर मख्या ॥धा लूटी लीधा अमने तिहां, फिरता फिरता पाव्या हो ॥ करिये पेट पूरण अति दुःखे, तुज विरहे नवि बेग सुखे ॥५॥ तुज मिलवे हवेथियो संतोष, पाम्या हवे अमे पूरण पोष ॥तुं अम कुल मंमण कुल दीव, कुल आधार घलो तु जीव ॥६॥ तव धन्नो मन चिंते शो, नाग्योदय एहनो नहि तिशो ॥ प्रचन्नपणे राखी तिणे गम, वस्त्रान रण थकी सुखदाय ॥७॥ करि शोना सहुनी तिणिवार, पनी पहोत्यो ते निज श्रागार से माव्या तिहां व्यवहारिया, मान देने पासे लीया ॥७॥कुसुमपाल गौज तुलाइ, देवपाल महिपाल देवें ।। अमिततेज महितेज दयाल, पुण्यपाल जिनपाल कृपाल ।। ।। धनपाल धर्मपाल मयाल, जूधर श्रीधर ने श्रीपाल ॥ आसपाल गुणपाल पवित्र, खेनकरण जयक रण सुचित्त ॥१०॥ देवकरण कुंजकरण सुवास, विजयकरण गजकरण गोदास ॥ जिनरकि त जिनदत्त जयंत, देवदत्त शषिदत्त महंत ॥११॥ सागरचंद शिवचंद झुकुंद, गोविंद माधव धवल आणंद ॥ शंख सुनंद सुजश जयशेन, वीरसेन महसेन देवलेन ॥ १२॥ इत्यादिक ॐॐॐ , ५६ . । ॥ श्राव्या शुल्ल रीत, धनाशाह मिख्या एक चित्त ॥ करि य रथ शिणगारी किया, व्यवहारी सवि सालिया ||१३|| वाजंते वाजिंत्र सुचंग, चाल्या तात तेमरा मनरंग॥श्रावी तातने लाग्या पाय, सह व्यवहारी मिल्या तिरा गय ॥ १४ ॥ कुशलालाप पूठे अन्योन्य, मात पिता दरख्या बहु मन्न || मात तात सुखासने सार, बांधवने दिया तरल तुखार ॥१५॥ जोजाइ र बेसारियां, आदर मान विशेष दियां ॥ तेमि आव्या निज आवास, सहु साज- ननी पूगी आश ॥ १६ ॥ याचक जनने संतोपिया, परिघल पकवाने पोषिया ॥त्रीजे तु- लहासे पहेली ढाल, जिन कहे पुण्ये मंगल माल ॥ १७ ॥ ॥ दोहा. ॥ धने पिण धीरज धरी, निज बांधवने ताम ॥ आप्यां मन नत्कर्षश्री, एक एक शत गाम ॥ १ ॥ वस्त्रान्तरण गृहादिके, पोख्या घ[ अतीव ॥ तो पिण गुण लेवे नही, अवगुण वदे सदैव ॥ २ ॥ यतः ॥ अनुष्टुव्वृत्तम्. ॥ खलःसक्रियमाणोपि, ददाति क लई सतां ॥ पुग्धधौतोपि किं याति, वायसः कलहंसतां ॥ १॥ नावार्थ:-सत्कार करातो एवो पण खल पुरुष जे ते, कलहंसताने आपे एटले नहेग करावे ठे; अर्थात् ते कदि पस पोतार्नु खलपणुं गेमतो नश्री. जेम कागमाने दूध मे धोयो होय, तो पण शुं ते राजहंस मी पेठे धोलो शाय? नज याय.॥१॥ अणिख अदेखाई धरे, ते त्रिण्ये शठ सीह ॥ शाम - १५ ঘন্না ए वदन अहनिशि रहे, नाग्यहीनमा लीह ॥३॥ ते देखी धनशाहजी, चिंते चित्त विशेष ॥ एदने हितकारण नणी, हुंजाइश परदेश ॥ ॥ यतः॥ आर्यावृत्तम्. । दिसंज्ञविविदच- रियं, जागिरसऊगउजागविसेसो ॥ अप्पारणं च किलऊश, हिम तेण पुरविए॥२॥ नावार्थः-परदेश जवाथी विविध प्रकारनां चरित्र देखवामां आवे , सऊन अने उर्जनमां शुं फेर ? ते जाणवामां आवे ने अने आत्मानी कलना थाय बे; ते माटे पृथ्वीमां चालवू जोए.॥२॥ए लक्ष्मी ए गृह प्रमुख, विलसो एह निश्चित ॥ सुख संयोग लहिशुं अमे, जो देशे नगवंत ॥ ५ ॥श्म निश्चय करि चित्तथी, गृहि चिंतामणी पास ॥ एकाकी दृढ मन करी, चालण कियो प्रयास ॥ ६ ॥राजाने पूयो नहीं, त्रिएये स्त्रीने तेम ।। श्वसुर प्र. मुख सवि सयणने, नाग कंचुकी जेम ॥७॥ गंमीने चाल्यो चतुर, यामिनिये तिण ताल ॥ देश विदेश विलोकतो, नवनव कौतुक ख्याल ॥ ७॥ ॥ ढाल २ जी. ॥ (मगधदेशको राज राजेसर.-ए देशी.) धनोशाह ते पुण्य प्रयोगे, चिंतामणी संयोगे॥ चिंतित कार्य सकल साधतो, ना. ग्यवले सुख नोगे रे ॥ नवियां, पुण्यतणां फल पेखो ॥ पुण्ये सयल पदारथ सीके, पुण्य प्रवल जग देखो रे ॥नापु०॥१॥ए आंकणी ।। वछदेशे कोशंवी नगरी, अनुक्रमे तिहां ए७ कणे ग्रावे ॥ स्थानक सुंदर सेई धनश्री, सुखमय काल गमावे रे ॥नापु०॥॥राय सं तानिक तिहांनो राजा, सहस्रानिकनो बेटो । उनीश राज्यगुणे करी पूरो, त्यागीमांस आखेटो रे ॥नापु०॥३॥ यतः॥आर्यावृत्तम्.॥ शब्दमनाशपालण-माश्रितन्नरणं च राज्यचिन्दानि । अनिषेकपबंधो, वालव्यजनं व्रणस्यापि ॥१॥नावार्थ:-शग्ने दमवं, अशग्नुं पालण करवू अने श्राश्रितजनो एटले शरणे आवेलानुं नरण पोपण करवू, एज त्रण राज्यचिन्द चे; परंतु शब्दमनादिक विना राज्याभिषेक मस्तके पट्टबंध अने वन्ने वा- जु चामरोनुं विंजावईं, ते गूममा तुल्य छे. अर्थात् गूमझाने जेम पाणीनो अनिषेक, पाटो अने मांखीन्नु नझामवु थाय , तेम पूर्वोक्त राज्यचिन्द विना अनिषेकादिक पण. गूममा तुल्य जाणवा. ॥१॥ जेहनी नगिनी जयंती जाणी, सतियो मांदे गवाणी ॥ बालकुमा- री प्रथम शय्यातरी, वीरे जेह वखाणी रे॥न॥ पु०॥४॥राय संतानिकनी पटरा- णी, मृगावती सपराणी ॥ चेमा महाराजानी पुत्री; चावी जगमा:जाणी रे॥न०॥ पु० ॥५॥ पुत्र नदायन नामे शूरो, सकल कलाये पूरो ॥ वीणा नाद विशेषे वजावे, गांधर्व- क गुणे पूरो रे ।।न।पु०॥६॥ सौलाग्यमंजरी नृपनो बेटी, रूपे रतिनी जोमी ॥ ल क्ष्मीनी परे लक्षणवंती, कोय न दीसे खोमी रे ।। न.॥ पु०॥७॥राय संतानिकनेमा 55455kE 56-456-5 555 न०३ धन्ना० रे, सहसकिरण मणि सोदे ॥ पेढी परंपर सहु को पूजे, दर्शन करी दिल मोहे रे ॥ ज०॥ एज स ॥पु०॥णा पिण तेहनो गुण कोय न जाणे, तव नृपे परिक्षक तेड्या ॥ मान देइने मलि गु ण पूरे, पिण कोइ न कहे वेड्या रे ॥नापु०॥ तव नृपे नगरमा पमह वजायो, सुस जो सकल लोकाश् ॥ जे ए मणिनो गुण देखामे, प्रत्यय प्रगट बनाइ रे |नापु॥ १० ॥ तेहने नृप बेग्यो दिये हरखे, पांचशे गाम नदार ॥ पांचश हाथी पांचशे घोमा, बलि दो अवर प्रकार रे ॥न०॥पु०॥११॥ बेटी गुगनी जे पेटी, सौन्नाग्यमंजरी सारी ॥ परणा वे नृप तेहने रंगे, मणि परिक्षक जे विचारी रे ॥न०॥॥१२॥ सानली पमह बन्यो ते जाणी, धन्नाशाहे ताम ॥ राजसनामां आव्यो वेगे, नृपने करी प्रणाम रे ॥जाणा१३ ॥ देखी नृप लघु वयथी बोले, रे बच्च! तूं इजी नहानो ॥ रत्न परिक्षा करवा समरथ, कोई न परगट बगनो रे ॥०॥पुण॥१४॥ बुद्धि विशेष जो होये तुमची, तो ए मणी गुण दाखो ॥ ढाल ए बीजी त्रीजे नल्हासे, जिन कहे मन दृढ राखो रे ॥नः॥पु० ॥ १५ ॥ ॥ दोहा. ॥ कहे धनशाह नृपति सुणो, रत्न परिक्षा वात ॥ शास्त्र सकल जोयां अने, गुरु समीप सुविख्यात ॥१॥ हीरो मोती निलमणी, माणिक्य मरकत संच ॥ मूल रन ना नेद ए, शास्त्रे बोल्या पंच ॥॥ पुष्कराज वैडूर्य तिम, विद्रुम ने गोमेद ॥ ए चारे HI ԱՆ । 1 नपरत्नना, दाख्या 2 शुन्नन्नेद ॥ ३॥ ए नव रत्नने आश्रया, नव ग्रह के निरचार ॥ फल पिण देखामे तुरत, श्रेष्ट नेष्ट तिलिवार ॥ ४॥ पद्मराग रवि । मौक्तिक शशा, २ विद्रुम जाम ३ विख्यात ।। बुध मरकत ४ नृगु वजू ५ तिम, पुष्कराज गुरु ६ जात ॥५॥ ३३ नील शनिनो उ कहो, राहु गोमेद गणिऊ ॥ केतु वैर्य ते लसगियो ए, नव विध एह जणिज ॥६॥ स्फटिक रत्न चिहुं नेदयी, सूर्यकांत १ शशिकांत ॥सगर्न ३ जलकांत ४ तिम, गुण निष्पन्न एकांत ॥ ७ ॥ साठ नेद वे रत्नना, रत्नपरिक्षा मांह ।। गुण अवगुण पिण तेहना, दाख्या के सोहाद ॥७॥ ॥ ढाल ३ जी. ॥ (काज सीध्यां सकल हवे सार.-ए देशी.) पीरोजा अवर प्रकार, नील गंयावंत नदार ॥पीत रक्त प्रना पिण होवे, शाम रंग ते सवि विप खोवे ।। १ ।। ए चारे पीरोजा जाते, गुण एहना नव नव नाते ॥ पारापत ग्री वा रंगे, मणि सिंदूर वर्ण अनंगे ॥५॥रेखायुत अवर प्रकार, मणि नेद अनेक विचार ॥ हवे चिंतामणिनो नेद, निसुलो कहुं टाली खेद ॥ ३॥ हीरानी कांति समान, नासूर अ. ति देदिप्यमान ॥ रेखा त्रिएये करी युक्त, मणि दोष थकी विप्रमुक्त ॥ ४॥ पटकोण जलो पर तरतो, सवाटांक प्रमाणे धरतो ।। ते चिंतामणि श्म कहीए, सेव्याश्री सवि सुख ल- - , - घना ԱՍ FREE न०३ १ . हिये ॥५॥रति नपरलो जेद रत्न, तेहनों कीजे बहु यत्न ॥ रत्नाकरनो निष्पन्न, स्वान्नावि-- क घाट संपन्न ॥ ६ ॥ तेह रत्न सकल फल आपे, खंमित दुःख स्थानके थापे ॥ हवे मौक्ति क आठ प्रकारे, नत्पत्ति कही अनुसारे ॥ ७॥ीपोदर १ गजने शीश २, मछ ३ शंख ४ वराह ५ जगीश ॥ वंशमूल ६ मंकने ७ नाग , ए आठ स्थानक शुन्न लाग॥७॥ म- गिरत्न तणा बहु नेद, दाख्या शास्त्र तजीने खेद ॥ तुम मणि ए ने बहु मूल्य, चिंतामणी रत्नने तुल्य ॥ ए ॥ एह मणिने राखी संग, करे युः ते होय अनंग ।। एह जेहने गृहे पू- जाये, इति सात तिहांधी जाये ॥१०॥ नूत प्रेतादिक साक्षात, जे कोप्या करे नत्पात ॥ ते पिण एह रत्न प्रनावे, शुन्न शांति होवे वदावे ॥ ११ ॥ ज्वर वमन शूलादिक रोग, ते ए मणिने संयोग । सवि कष्ट ते दूरे भावे, जिम रवि तेजे तन जावे ॥१२॥ एहनो प्रत्यय तुमे देखो, सुविशेष की तुमे पेखो॥ महोटो एक थाल मंगावो, शुन्न शालि करणेथीन- रावो ॥ १३ ॥ मध्यस्थाने ए मणि मूको, पडे निरखंतां मत चूको ॥ कोई पंखी जात न खाशे, तो ए मणि परिक्षा थाशे ॥ १४॥ राजाये ततक्षण कीधो, को पंखीये कण नवि लीधो॥मणि लीधो थालथी जाम, कण खाधा पंखीए ताम ॥१५॥ सुणो स्वामी रत्ननो एद, प्रत्यक्ष प्रताप अव्ह । थाल पासे ब्रमण खगे कीघो, कश मात्र किणे नवि लोधो ।। ॥ ASSOS एए ॐन १६॥ तिम ए मणि जेहनी पासे, वैरी गद इति ते नासे ॥ नूतादिक तेहने नवि कोपे, एह मणिने कोय न लोपे ॥१॥ सुणी राजा प्रत्यय पाम्यो, मन हरख्यो जे हुवो कामो॥ ध- नाने थे सनमान, परख्यो ए तिनिधान ।। १७॥ जोतां मिल्यो जुगते जमाइ, पुत्रीनी पूरण पुन्या३ ॥ त्रीजे नहाते सवार, दाल त्रीजी जिन श्म गाइ ॥ १५ ॥ ।। दोदा. ।। राजाये तव धन प्रते, करी नचव श्रीकार ॥ पुत्री परणावी तुरत, सौन्ना ग्यमंजर सार॥१॥ग्राम पंच शत सोपियां, तिम हय गय शत पंच ॥ वोजो पिण दी धो बहुल, वस्त्रादिक सवि संच ॥ ॥ सुख विलसे दंपति सुखे, चक्रवर्ति सम नूर ॥ बुद्धि तेज बलवंत तस, जिम गयणांगण सूर ॥ ३ ॥ कोशंवीश्री वाहिरे, वाशो धनपुर गाम ॥ गढ मढ पोल प्रसादयी, सुंदर अति शुन्न गम ॥ ४ ॥ जिनमंदिर महोटा रयां, पाप्या ओ जिनराज ॥ पूजा सत्तर प्रकारश्री, दिन दिन अधिके साज ॥ ५॥ चोराशी चहुटा सु- लग, विसरी तिहां वजार ॥ वरण अढार विशेषग्री, करे विविध रोजगार ॥६॥ सुख सघ लो तिहां लोकने, पिण नहि नदि य निवाण ।। तिणे आतुर धनो रहे, जल विण शो अहि गण॥॥श्म चिंतीने ततक्षणे, सर करवा सुविलास ॥ स्थानकः निरखीने पुरस, पारं न्यो प्रायास ।। ७॥ शुन वेला अवलोकने, मांड्यो कार्य महंत ॥ महेनतिया महेनत करे, - न०३ বন্না ६० , नन्चक पणे अत्यंत ॥ ए॥ एक कर्ष अवला प्रते, पुरुपने दोय दिनार ॥नोजन चोला तैल थी, टंक दोय व्यवहार ॥१०॥ धन्नो राजगृही थकी, निसरियो तिमिवार ॥ जे जे कार ण नीपन्यो, ते निसुणो अधिकार ॥ ११॥ ॥ ढाल ४ थी.॥ (कण लाखोणारे. जाय.-ए देशी.) धन्नोशाह जव नीसस्यो जी, मीना प्रसंग ॥ नारी त्रिएये ततक्षणेजी, नवि देखे पियु संग रे ॥प्रीतम किहां गया अमने रे गेमि ॥ हांसीनी वेला नहीं जी, वो वालम दोमिरे॥प्री० ॥१॥ आंकणी. ॥ अमे तुम पालव बांधिया जी, तुमे अमचा नरतार ॥ तुम आधार वालेशरू जी, जीव जीवन निरधार रे ॥प्री० ॥२॥ मात पिताये तुम प्रते जी, सोप्यां पंचनी साख ॥ के नोडूं जोवतां जी, ते निश्चय मन राख रे ॥प्री० ॥३॥ ए मंदिर ए मालियां जी, ए सुखसेज सुवास ॥ सरवे वल्लन तिहां लगे जी, जिहां लगे तुं पियु पास रे ॥प्री०॥४॥श्म कहती त्रिण्ये सती जी, जोया सयल आवास ॥ नवि दी- गे वल्लन्न तदा जी, आवी सासू पास रे ॥ प्री० ॥५॥ अम प्राणेश दीसे नही जी, श्रम मंदिर इणिवार ॥ वाइजी तुम जाया पखे जी, अवर कवण अाधार रे ।। प्रो ॥६॥ इम कहती रमती थकी जी,ते त्रिण्ये तिणिवार ॥ विरह विलाप करे घणा जी, कहेतां नावे 5670 ६० v- -- पार रे॥प्री०॥ ॥ शीलवती विण सांजली जी, धरणी ढली ततखेव ॥ वारंवार ए पु- चनो जी, विरद दिये कां देव रे ।। प्री०॥जा तुं मुज आंधा लाकमो जी, कुलमंझण कुल जाण ॥ पर नपगारी परगमो जी, पैतृक खनो जाण रे॥प्री० ॥ वय पाकी हवे अ म तणी जी, तूं किम की रे जाय ॥ धरूपणमें सेवा तणो जी, फल अधिको कदिवाय रे मीणा यतः ॥ अनुष्टुब्बृत्तम्. ॥ पतिताः पितरस्त्याज्याः, माता नैव कदाचन ॥ गर्न धारण पोपान्यां, नरेन्माता गरीयसी॥१॥नावार्थः-पतित श्रएला पिता त्याग करवा योग्य छे, परंतु माता तो कदि पण त्याग करवा योग्य नयी; कारण के, गर्भधारण अने पो पण करवानी माता वधारे मान्य के.॥१॥इम निष्टुर मन तुम तणो जी, किम थाये वे रेपूत । तुज विण क्षणमां अम तणो जी, विणसे वे घरसूत्र रे ॥प्री०॥११॥ धनसारे पि- ए सांजली जी, पुत्र गमननी रे बात ॥ शोकातुर विलवे घणुं जी, करे अशेष अश्रुपात रे प्री०॥१॥ नोजाई त्रिय तिहां जी, आवी ते समकाल ॥ धन्ना गुणश्री गोरकी जो, फूरे हृदय विचाल रे ॥ देवर०॥ १३ ॥ अमने तुमे सुखीया कीयां जी, वारंवार पवित्र ॥जा- ग्यहीन व अति अमे जी, तुमे देवर सुचरित्र रे ॥ देव॥१४॥ यतः॥ पार्यावृत्तम्.॥ सायर तुझन दोसो, दोसो अह्माण पुवकन्माणं ॥ रयणायरंमि पत्ते, सागुरो हब मे लग्गो ॥२॥ १३ 1 ६ ॥ - न०३ घन्ना० ६१ RRENCR ॥ नावार्थ:-हे समु! आमां तारो काइ पण दोष नथी, दोप तो अमारा पूर्व कर्मनोज ; केमके, रत्ननी खाण एवो तुं मल्यां उता, मारा हाथमा तो पचरज आव्यो! ॥॥ दोष नयी इहां तुम तणो जी, बे अम दोष सुजाण ॥ पिण शुं कीजे तेहशुं जी, कोश न चाले प्राण रे ॥ दे॥१५॥ अम अवगुण जो देखशो जी, तो अम कोय न गय ॥ सजन कल्पद्रु म कहा जी, हव्या फल दे जाय रे । दे० ॥१६॥ यतः ॥ सोउ सऊन अंब सम, अवगु- ण तजी गुण लेय ॥ नन तथे पञ्चर हणे, नन तथे फल देय ॥ ३ ॥ नावार्थ:-तेज सऊान के, जे आंबाना वृक्ष जेवा दोय . केमके, कोइ माणस जो तेने पथरो मारे , तो ते आं- वानो वृक्ष नलटो तेने फल आपे .!॥३॥ रात्रि सकल सवि सयणने जी, रुदन करतां विहाय ॥ प्रत्यूषे नृप प्रमुखने जी, सवि विरतांत जणाय रे ॥ पूता॥१॥ गम गम तुरि दोमव्या जी, मुक्या प्रेष्य अनेक ॥ पिण धनाशाहनी तिहां जी, खबर न लाव्यो एक रे॥ पूता०॥१७॥ विस्मय सवि पामी रह्या जी, देखी धन्न चरित्र ।। त्रीजे नहासे जिने क- ही जी, चोथी ढाल पवित्र रे ॥ पूता० ॥ १५ ॥ ॥ दोहा. ॥ राय कोपी धनसारने, कहे रे सांतल शेठ॥अम जमाइ उपर अधिक, राखी विरुश् च ॥१॥अम जमाइ जाते थके, अमे मूझाणा आज । बुध्विंत नहि अवर ६ -- - - को, जेह चलावे काज ॥२॥ अन्नय कुमरना विरहथी, दाज्या दूता पूर ।। ऊपर खूण श्र- यो हां, विरह धनानो नूर ॥३॥ अम पुत्री उखणी थर, पति वियोगथी प्राय ॥ एह स यल अस्वास्थिनो, कारण तूं हि कहाय ॥४॥ तव बोल्यो धनसार श्म, नृपने करी प्रणा- म॥ धनपति मुज वल्लन्न घणो, आशानो विश्राम ॥ ५॥ मुजश्री दुःख पाम्यो नथी, पिं । ए अग्रज वेण ॥ निसुणी रात्रे नीकटयो, मी सघलो सेण ॥६॥यतः॥अनुष्टुवृत्तम् ।। रे जिह्वे कुरु मर्यादां, लोजने वचने तथा ॥ वचने प्राण संदेहो, नोजने च अजीर्णता ॥१॥ नावार्थ:-दे जीन! तुंनोजन करवाने विषे अने वचन बोलवाने विषे मर्यादा राख; कार- णके, जो वचनने विषे मर्यादा नहि राखे तो, को वखत जीव जशे अने नोजनने विषे मर्यादा नहि राखे तो अजीर्ण थशे. ॥१॥'सुणि नूपति ते त्रिएयने, दंमी लीधो दाम ॥ ग्राम प्रमुख खोंची लियां, पामो सघली माम ॥७॥धन होणो धनसारजी, थयो ते थोमे काल ॥ न मिले असन व्यसन प्रमुख, दुःख पामे असरात ॥ ॥ धन हीणो शोने नहीं, ज्यूं आवलनो फूल ॥ धनवंतो आदर आहे, चंपा फूल अमूल ॥ ऐ । यतः॥ धनमय का कुस्थ, धनमूलमिदंजगत् ॥ अंतरं नैव पश्यामि, निईनस्य शबस्य च ॥२॥'नावार्थः हे राम! तुं धन पेदा कर, कारण के, आखं जगत् धनना नपर आधार राखना; केमके घन्ना० न०३ ध , निर्धन अने निर्जीव एवं ममई, तेने विष हुं का फेर देखतो नथी. अर्थात् जो पासे धन होय, तोज सहु मान यापे; परंतु कोइ ममदानी पेठे निर्धनना सामु जोतुं नथी. ॥२॥ ॥ ढाल ५ मी.॥ (त्रिपदीनी देशी.) धन नझित धनसार रे, चित्तमें चिंतवे ॥ इहां रहेवो जुगतो नहीं ए॥ महोटाशुं सं- बंध रे, सगपणनो सदा ॥ तिणे करी लाजीजे सही ए॥१॥ धन्ना विण घरसूत्र रे, धूल मिली गयो । लाज गइ सवि माहरी ए ॥ तिणे करी हवे परदेश रे, पिंकने पालशं॥ मूल मजूरीने करी ए॥२॥ धन्नाशाहनी नार रे, त्रिएये तेमीने ॥ सुपरें सुसरोजी कहे ए॥ पीयर जान पुत्र रे, सुख में तिहां रहो। तुम पति ःख अमने दहे ए ॥ ३ ॥ अमे जाशुं परदेश रे, धन्नाशाह नगी ॥ गोति करीने लावणुं ए॥जो मिलशे ए पुत्र रे, तो तेहने इ- हां । तेमी वहेला आवशुं ए॥४॥सोमश्री कुलुमश्री रे, सुसराज्ञा को ॥ प्रणमीने पी यर गइ ए॥ कहे सुनश ताम रे, लाश्रु लोचन करी ॥ विनय की अवनत श्रई ए ॥५॥ हूं आयोश तुम साथ रे, निश्चयश्री करी ॥ तुज सेवा करती श्रकी ए ॥ स्त्रीने रहेको सात रे, प्रतिपके सदा ॥ शास्त्रे पिए वकी ए॥६॥स्त्रीने पीयर जेम रे, तिमनर सास।। थिरवासे मुनिने सही ए॥ तेग रहित नृप तेम रे, मंत्री मति विना ॥ एटला सुयस लहे 7 ६२ नहीं ए॥७॥ यतः॥ स्त्री पीयर नर सासरे, संयमिया सहवास ॥ एता होय अलखाम- गा, जो मंझे घिरवास ॥१॥नावार्थः-स्त्री पीयर, पुरुष सासरे अने मुनि एक नपाश्रय- मां, एत्रणे पूर्वोक्त स्थानकमां घणा दिवस रहे, तो जरूर अलखामणा थाय.॥ १॥ जिण दिन धन होय पास रे, पति संगे होवे ॥ते दिन पीयर रूयमो ए ॥ पिण लही आपद योग रे, मी सासरो॥पीयर जावो कूयमो ए॥ ७॥ सुख दुःख सवि तुम साथ रे, नोगविशुं सदा ॥धीर धरो तुमे तातजी ए॥ जो मिलशे पियु योग रे, तो पीयर हवे ॥ आवशुं स- यल संपद नजी ए ॥ ॥ सुणी हरख्यो धनसार रे, धन धन ए वहु ॥ सहुमें ए आधार 5 ने एमात तात ने प्रात रे, सासरियां थकी ॥ लेखवीया सघला पळे ए॥१०॥ चाल्यो हवे धनसार रे, राजगृही थकी ॥ अंगज स्त्री वधु परिवस्यो ए ॥ वस्त्र विजूषण हीन रे, दीनपणा थकी।नंमोपगरण शिरे धयां ए ॥ ११ ॥ अष्ट करमथी जीव रे, जिम संसार मां ॥ परिचमणां करे परगमो ए॥तिम धनसार तिवार रे,आवे जन थकी। देश विदेश फिरे वमो ए ॥ १२ ॥ जोतां वन आराम रे, ग्राम घणां नमे ॥ पिण घिरता न लहे किदां ॥ काशंबीपुरि पास रे, आवे अन्यदा ॥ वार्ता वृत्तिनी लहे ए॥ १३ ॥ धनपुरमें धनशेठ रे, शर खानन नणी॥ आपे प्रबल आजीविका ए॥ स्त्रीने एक दिनार रे, युग्म पुरुष प्रते ঘন্না न0 ॥ तैल चोलादि हितथकी ए॥१५॥ सुणी दरख्यो धनसार रे, सार नपाय ए ॥ नदर न- रण करवा जणी ए ॥ ढाल पांचमी एह रे, जीजा नल्हासनी ॥ कही जिनविजये सोदा- मणी ए॥ १५ ॥ ॥ दोहा. ॥ आव्यो धनपुरमें तुरत, पतिवृत ते धनसार ॥ देखे व्यापारी तिहां, नां तिनाति तिणिवार ॥१॥ नाणावटी दोशी तिमज, पारेखने मणिहार ॥ सौक्तिक मुक्ता फल क्रयिक, घृत तैलादि विचार ॥२॥ सोनी गांधी सामटा, फमीया ने तांबूल ॥ साथ रिया सुखन्नतिका, कारक तिहां करे मूल ॥ ३॥ देखी व्यापारी सकल, पूरे तव धनसार ॥ व्यापाराने वणिजना, धननो कवण दातार ॥४॥ तव ते कदे अम नगरनो, स्वामी ने धनशेठ ॥ते धन आपे व्याज विण, जाग्यवंत लही च ॥ ५॥ निर्धनने पिण शर खनन, कीघोठे आधार ॥सांनलिने हरखित अयो, परिकर युत धनसार ॥६॥ ॥ ढाल ६ही.॥ (नदी यमुनाके तीर नमे दोय पंखीयां.-ए देशी.) पुत्र सहित धनसार सरोवरमें तदा, करे तिहां खननन कार्य धरी मनमें मुदा ॥ बां- धी कगेटा तंग सुरंग पणे करी, कोश कोदाली तेम खणे ते करे घरी ॥१॥ शीलवतो नी साय वढू चारे तिहां, माटी वहे नरी पात्र ते खात्र खणे जिहां ।। क्लिष्ट कार्य करी एम सार- -- ॥ दिवस सवि निर्गमे, नोजन चोला तलै प्रजात संध्या समे॥॥ एहवे धनपतिशाह सरो वर देखवा, आवे धरीय नमाह कारीगर पेखवा ॥ साये सवि सामंत मंत्रीश्वर नृप तणा, शेठ सेनापति वृंद सेवक पिण अति घणा ॥३॥ शिरपर सोवन बत्र सूरज परे जगमगे, याचक नोजक नाट अनेक ते नलगे ॥ जय जय तूं चिरंजीव तुं ऽस्थित मुख हरु, आ- श्रित जन आधार सयणने सुखकरु ॥४॥ आवी सरोवर पाल जोवे चिहुं दिशि फिरी, सरोवर केरो काम ते नद्यम मन धरी॥ देखो तातने मात बांधव नाजी बहु, चिंते चित्त मझार ए किम आव्यां सहु ॥ ५ ॥ जोईने निरधार करी मन चिंतवे, मात पिताने जात प्र मुख सवि संनवे ॥ पिण मुज कामिनी एह सुन्नज्ञ जामिनी, माटी वहे सहे कष्ट देखो गति कर्मनी ॥६॥ यतः ।। अनुष्टुब्बृत्तम्. ॥ कृतकर्म कयो नास्ति, कटपकोटीशतैरपि ॥ अवश्यमेव जोक्तव्यं, कृतंकर्म शुन्नाशुन्न ॥१॥ नावार्थः-अजोना अजो कल्प (युग) जाय, तो पण करेला कर्मनो कय श्रतो नश्री; केमके, सारु अग्रवा नरतुं, जे कर्म करयुं हो य, ते अवश्य नोगवज पो .॥१॥ कर्मवशे दमयंती नल प्रिया बुःख लहे, राम घर- णी तिम सीत लंकागढ दुःख सहे॥ कलावतीने कर्म नदय पाव्यां यदा, शंख नृपे धरी रोष दाव्या कर तदा ॥७॥ सुरसुंदरीने कंत वने मेलो गयो, झेपदीने वनवासमें दुःख OR ज०३ ঘন্না ६४ २-७R वहुलो भयो । प्रत्नावतीने कंत वियोग थयो वली, मृगावतीनो कष्ट ते जाणे केवली ॥७॥ नृप पवनजय नारी सहे पुःख अंजना, नर्मदासुंदररो तेम करी पति रंजना ॥ मयणरेहा सती कष्ट लही ते सहु कहे, अञ्चकारी तेम अतूल पीमा सहे ॥ए || चंदनबाल विशाल गुणेथी वखाणीए, कर्मोदयश्री तेह वेचागी जागीए ॥ हरिचंझायने पुत्र स्त्री तारा लोच- ना, वेचायां परतक्ष शी करवी सोचना ॥१०॥ देखो कर्मनी वात आवी बनी एहने, नो- गीनमर शालिन्न बांधव जेहने ॥ गौन्नइ सम तात मात लज्ञ सती, मुज सरिखो न रतार ने सुख न लहे रती ॥ ११ ॥ जुन जुन मात ने तात अनेक विपद सहे, नदरतरणने काज नपल मस्तके वहे ॥ जगमें उनर पेट को शास्त्र में, कुण कुण न करे अकाज जुन ते अनुक्रमे ॥ १२ ॥ यतः॥ सवैयो तेत्रीशो.॥ नूख कुलीन करे अकुलीनके नूख घरो घर नीख मगावे, नीचकी चाकरी नूख करावे निर्मल बंशकु मेल लगावे ॥ भूख नमावे विदेश विपत्तिमें दीन दुःखी मसकीन कहावे, नूख समो नही दुःख जसा कोश पापिणी नूख अन्नक नखावे ॥२॥ देखो धनावह शेठ अन्नक लक्षण कस्यो, सुसमा पु त्री मांस नखी तनु निज धस्यो । नदरार्थे नलराय सुआरपणो कीयो, घर घर मुंज नरेश माग टूकमो लीयो ॥ १३ ॥ आषाढनूती आहार निमित्ते विद्या करी, नव नव रूप बनाय ६५ मोदक लिया फिरी फिरी॥राय यशोधर मांस नख्यो नयनावली, उत्तर नदरने काज अकाज करे वली ॥१५॥ कर्मतणे वश त्रात ए दुःख बहूनां सहे, लक्ष्मी गृह सुखवास तिहां ए दुःख लहे॥न लहे विनय विवेक विचार आचार ए, मान मगन रहे मस्त न धर्म विचार ए ॥ १५ ॥ एदना संगथी मात अशात घणी सहे, तिम वली तात विख्यात विटं. बनता लहे ॥नोजाई पिण घातृथी आपदमें पमी, मुज रामा इण साथ लहे दुःख बाप- मी ॥ १६ ॥ यतः ॥ अनुष्टुब्वृत्तम्. ॥ कुसंगा संग दोषेण, साधवो यांति विक्रियां॥ एकरा- त्रि प्रसंगन, काष्टघंटा विटंबना ॥३॥ नावार्थः-खराब माणसनी सोबतथी सारा माण- सो पण विक्रिया पामे के कारण के, हरा गायनी साथे (सारी गायने) एक रात सोबत रहेवायी वे पग वच्चे लाकहुं अने गलामां घंटमीनी विटंबना थर. ॥ ३॥ हवे हुँ मातने ता त प्रिया प्रतिपालशें, ए बांधवने दूर करी रखवालशुं॥श्म आलोची वात धन्ने धीरज ध- री, त्रीजे नल्हासे टाल नही जिन जयवरी ॥ १७ ॥ ॥ दोहा, ॥ तात प्रेते. पूजे तुरत, धनपतिशाद सुजाण ॥ कवण तुमे कोण ग्रामथी, आव्या गेण गय ॥१॥ तव लजायी गोपवी, अवर को अधिकार ॥ पिण धन्ने नि- श्चय कियो, एइ सही निरधार ॥२॥धनोशाह चित चिंतवे, धन विण लाजे एह ॥ तिणे १७ , 10 धना० ६५ । करी निज कुल गोपवे, तिणमें नही संदेह ॥३॥ परवाइने कहे, मोसो मोसी व ॥ एइने घृत गुरु अन्न शुन्न, देजो तुमे अविरु६ ।। ४ ।। सर्व नृत्यमा वृक्ष ए, पापे करी श्रा देश ॥ तव धनसार खुशी थयो, तूग्यो मुज श्न्येश ॥ ५ ॥ ॥ ढाल ७ मी. ॥ (सीता तो रूपे रूमो.-ए देशी.) हवे बीजे दिन धन्नो, आवे तिहां अति सुप्रसन्नो हो । सुकृत फल एडवां ॥ए आंक- पी॥ बोलावे हित आणी, धनसार नणी शुन्न वाणी हो । सु० ॥ १॥ तांबुलादिक तस आपे, तव दर्ष पणो तस व्यापे हो ॥ सु०॥त्रीजे दिन तिम देव, धनपति आवे घरी टेव हो । सु०॥३॥ वस्त्र अनेक अणावे, सवि नृत्य प्रत्ये तेमाचे हो ॥ सु०॥ वस्त्र दिये तस ताम, अति हरख्या नृत्य सुकाम हो । सु ॥ ३॥ पठे वृक्ष प्रते तेमावे, अंबर नत्तम प- हिरावे हो ॥ सु०॥ माता प्रते पटकूल, दिये हर्ष धरी वहु मूल्य हो ॥ सु०॥४॥त्रातृने सम परिणामे, दिये सुंदर वस्त्र सुकामे हो ॥ सु॥ स्त्रातृजाया पिण आवे, सामी तस शुन्न पहिरावे हो । सु०॥५॥ एक चीर अमूलिक सार, आपे कांताने तिणिवार दो ॥सु० ॥ सवि परिकरने संतोपी, धनसार प्रते कहे पोषी हो ॥ सु०॥६॥ सुणो तुमे गे वृक्ष सु- १ चाकरमां, २ वस्त्र. ३ नोजाश्यो. ६ - जात, तुम गुण अम चित्त सुदात हो ।सु०॥ किशी वाते दुःखी मत थाजो, जे जोए ते मंगावजो हो । सु०॥७॥ ए अम घर ले सवि तुमचा, तुमे तात स्थानक गे अमचा हो ॥ सु। तुम रतनुये गरमी दीसे, अमे जाणीए विसवावीसे हो ॥ सु०॥७॥ तिणे श्तक प्रमुख अस घरथी, लीयो गंभी त्रपानवि परथी हो ।। सु॥ए तुम ३वधुने तुमे कदेजो, सुखे काल शहां निरवहेजो हो । सु०॥ए ॥ दे आसासना तिणे गमे, मंदिर ये रदेवा कामे हो ॥ सु॥म प्रति दिन खबर ते लेवे, जे जोइए ते तसु देवे हो ॥ सु॥ १० ॥ घेर श्रावी कहे धन्नशाह, प्रिये सांजल अन नचाह हो ॥ सु०॥ परदेशी नत्तम प्राणी, हां आव्या ने अम जाणी हो ॥ सु० ॥ ११॥ तेदने के वधु बार, गुणवंती अति मनुहार हो । सु० ॥ लेवा ते तक जो आवे, तुमे देजो तब जले नावे दो। सु॥१२॥ पण तेइमां ल- घु जेह, धरजो तुझे तेहशु नेह हो ।सु, लस देजो आद्रमान, वली देजो फोफल पा न हो । सु॥ १३ ॥ तिम शाक प्रमुख सुविचित्र, देजो तुमे पुण्य पवित्र हो ॥ सु०॥ अति गोरस सरस सवाद, देजो दिल धरी आल्हाद हो । सु॥१४॥श्म शीख वेई मन रंगे, धनपति पिण रहे सुखसंगे हो ॥ सु०॥ द्वारपाल प्रमुखने नाख्यो, सहु सेवकने १ शारीरे, २ गश. ' ३ वहुने., ४ दरवाजा उपर रहेला सीपाय. - -- न०३ घन्ना० ६६ सत पिण दाख्यो हो ॥ सु॥१५॥ हो शेव तिहां धनसार, कहे वहु प्रते सकल विचार हो । सु०॥ तुमे जान धनपति गेह, तक्रादिक लावो ये जेह हो। सु०॥ १६ ॥ तव ते वहु नि- सुणी वाणी, वारू कहे मनमां जाणी हो ॥ सु०॥त्रीजे नव्हासे गवाणी, ढाल सातमी जिन गुणखाणी हो ॥ सु ॥ १७ ॥ ॥ दोहा. ॥ हवे ते त्रिएये वधु तिहां, लेवा आवे तक ॥ स्वज दिये जल सारिखी, नयन वदन करी वक्र ॥१॥ चोथे दिन ते लाजथी, आवे सुन्नश जाम ॥ सौन्नाग्यमंजरी ए तिहां, बेसामी शुन गम ॥२॥आदर देश अति घणो, आपे गोरस सार ॥ कहे वा तूं आवजे, नित प्रते मुज प्रामार ॥ ३॥ तकादिक पिरा अति अवल, लेश्ने ततखेव ॥ यावी ते निज स्थानके, सासूने ये हेव ॥ ४ ॥ तव सुसरो सासू कहे, देखो पुण्य प्रकार ॥ धनप ति वधु प्रणिपति करे, नाग्य प्रबल मनोहार ॥ ५॥ निसुणी खोजी ते त्रिणे, कहे सुणो सासू वात ॥ नित प्रते पुत्र वखागते, हाथथी गयो विख्यात ॥६॥ वली तेहनी वधुने तु- मे, परसंसो परगट्ट ॥ ते पिण धनानी परे, जाशे कोश्क वह ॥ ७॥ दिवसे माटी शिर व- हे, रात्रे पमेनूपीठ ॥ देखो देशणी नाग्यबल, कंत विरह अति धीर । ॥ सुणी सुन्नश ते वचन, दाजी दिल में दीन । नयणेथी आंसू करे, विरह व्यथा लयलीन ।। ए ॥ RESS ॥ , -॥ ढाल मी.॥ (रतनशी गुण मीठमा रे.-ए देशी.) एक दिवस सुन्नश सती रे, आवे ते लेवा गश ॥ सौन्नाग्यमंजरीए तिहां रे, बेसामी ले पास ॥ बहिन कहो मुख मुज प्रते रे ॥१॥ ए आंकगी। तुमे गे चतुर सुजाण ॥ प्रीति बंधाणी माहरे रे, तुमथी जीवनप्राण ॥ ब॥॥आंख अरूण दीसे ताहरी रे, मुख उबी अति दिलगीर ॥नीसासा पिण एवमा रे, नयणे करे बहु नीर ॥ ब० ॥ ३॥ सु सरो सासू ने ताहरे रे, जेगणीने जेठ । वर वारू हशे ताहरे रे, पीयर पिण हुशे नेठ ॥ ब०॥५॥ के पीयर दुःख सान्नस्यो रे, के उहवी तुज कंत ॥ शी चिंता तुज एवमी रे, कदे मुजने मतिवंत ॥ ब॥५॥ मुजश्री अंतर एवमो रे, तूं किम राखे मुः ॥ कहे अव दात तूं ताहरो रे, जिम हुं जाणुं शु६॥ ब० ॥६॥ १आनन वस्त्रे श्यागदती रे, अधो. मुखपी कहे ताम ॥ बहिन कहुं शी कर्मनी रे, गति विपरीत विराम ॥ वहिन सुणो दुःख माहरुं रे ॥७॥ए आंकणी ॥ यतः ॥ शार्दूलविकिमीतवृत्तम्. ॥ ब्रह्मायेनकुलालवनियमि तो ब्रह्मांमन्नांमोदरे, विश्नुर्येनदशावतारगहनेक्षिप्तोमहासंकटे ॥ रुशेयेनकपालपाणिपुटके निदाटनकारितः, सूर्योत्राम्यतिनित्यमेवगगने तस्मैनमःकर्मणे ॥१॥नावार्थ:-जे कर्म- २ ढांकती. ३ नीचुं मुख राखी. ॥ , १ मुख. .
घन्ना० म०३ ॐ वमे ब्रह्मा कुंजारना चाकनी पेठे ब्रह्मांग रूप घमाना पेटमा कवजे रखायो, विश्नु दश अ- वतारथी जयंकर एवा महोटा संकटमा नेखायो, शिव दायमा काचली लेने निक्षा मागे ने अने सूर्य दमेशां गगनने विषे जेनावमेनमे बे; ते कर्मने नमस्कार थान, ॥१॥ गोन- शेग्नी अंगजारे, नशनर अवतार ॥ बांधव शालिकुमार ने रे, इंतणे अनुहार ॥ व० ॥७॥ तातजी पूत्रना स्नेहथी रे, पूरे वंडित लोग ॥ वत्रीश वधू अने पुत्रने रे, आपे वंधि- त योग ॥॥॥ तुज पति नामे मादरे रे, बेजार सुरंग ।। दानी मानी ग्यानी न. लोरे, धरतो प्रीति अन्नंग ॥ ब० ॥१०॥ श्री श्रेणिक नृप पुत्रिका रे, सोमश्री विख्यात ॥ कुसुमपाल तनया तिसी रे, कुसुमश्री शचि गात ॥ ब॥११॥ ते परण्यो तिहां प्रेम- थी रे, नत्तम गुणनो पात्र ॥ कांता त्रिएयेयी कीमतो रे, सुगुण सुरूप सुगांत्र ॥ ३०॥१२ ॥ बंधव वयण विशेषथी, रे, बंमी सवि परिवार ॥ एकाकी को देशमे रे, पहोत्यो ठे निर धार ॥ ब०॥ १३ ॥ ते जाते लक्ष्मी गई रे, सतीय परे ते साय ॥ सुसरादिक सवि नीस- स्या रे, परदेशे विण आय ॥ व ॥१५॥ नीर विना जिम कमलिनो रे, सरोवरमें सूकाय ॥तिम धन हीन मनुष्यने रे, मान नही किए गय ॥ ॥१५॥ करवा नदर आजी- विका रे, इहां पाव्यां इणिवार ॥ सर खणीए जीए तुम तणुं रे, तुमचो ठे श्राधार ।। व०॥ ॐ १६॥ यतः॥ किं किं न कियं किं किं न काय, कह कह न नामियं सीसं ।। नर नअर- स्स नरणे, किं न कियं किं न कायवं ॥ २॥नावार्थः-शुं शुं न करयुं, शुं शुं नहि करवा योग्य ने अने कोने कोने शीश नथी नमाव्यु ? अपितु या पुःखे जरवायोग्य एवा पेटने मा टेशुं न करयुं अने शुं न करवा योग्य ; अर्थात् सर्वे कर_ अने सर्वे करवा योग्य ! ॥२॥ धनपतिशाद पटतरे रे, नोजन करते वात ॥ सांजलीने चित्त चिंतवे रे, धन्य धन्य एह सु जात ॥ ब० ॥ १७ ॥ सुचि थर ताम सिंहासने रे, वेगे जमाल ।। त्रीजे नव्हासे आ उसी रे, कही जिनविजये ढाल ॥ ब०॥ १७ ॥ ॥ दोहा, ॥ कहे धन्नो रे नामिनी, तुं पति हीणी दीन ॥ प्राण घरे प्राणेश विण, कि । रीते दुःख लीन ॥१॥ फाटे काली नूमिका, जल विरहे ततकाल ॥ प्राण घरे पति वि रहनी, ए अचरिज ए कालः ॥३॥सा कहे तव लड़ा करी, आशाथी अहो शेठ ॥ आ- शा पासे बांधीया, जीव करे. बे वेव ॥ ३॥ यतः ॥ अनुष्टुब्वृत्तम् ॥ईयमाशा महाराजन, विपरीता हि शृंखला ॥ येनवः प्रधावति, मुक्ता स्तिष्टंति पंगुक्त् ॥ १॥ नावार्थ:-हे म हाराजा! आ आशारूपी सांकल बहु तरेहवार के केमके, ते सांकलवमे बंधाएला पुरुषो दोमे ले अने तेनाथी बूटा थेएला पांगलानी पेठे बेसी रहे रे. अर्थात् सामान्य सांकलथी वं .
70३ ঘন্না ६न धाएला माणसो हाली चाली शकता गथी, पण तेथी बूटा हरी फरी शके के; परंतु आ आ शारूपी सांकल तो एवी तरेहवार ने के, एना पासमां पमेलामाणसो दोमदोर करे अने तेश्री मुक्त भएला पांगलानी पेठे निरांते बेसी रहे . ॥१॥..तव धन्नो कहे सुंदरी, ते तुं किहां लहेश ।। नोगव जोग जला इहां, वयण प्रमाण करेश ॥४॥ ए यौवन ए वसन सुख, ए नोजन ए वास पामीने जे दारवे, पसतावो पके तास ॥ ५ ॥ ॥ ढाल एमी.॥ (हो कोई आणी मिलावे साजना:-ए देशी.) हो वयण सुणी विष सारिखां, घनानां तिशिवार हो ॥ दृढ मन करी धीरज धरी, बोले सुनज्ञ बाल हो । वयण विमासी बोलीए ॥१॥ ए आंकणी ॥ जिम रहे जगमां माम हो । अपकीरति अलगी हुवे, परन्नव पिण सुख गम हो ॥ ३०॥ २॥ पश्चिम सूरज जगमे, धरणी रसातल जाय हो ॥ मेरू महिधर जो चले, अगनि ते शीतल थाय हो ।। व॥३॥ नय तपे सशि सूर ज्यूं, जो ध्रुव चंचल होय हो ॥ तो पिण सती चूके नही, हृदय विमासी जोय हो । व ॥ ४॥ सतीनो सत्व मूकाववा, कीधा जेणे नपाय हो ॥ ते दुःखीया थया देखतां, पाम्या मरण सहाय हो ॥ व०॥५॥ रावण सीता मोहीयो, तो १ धवनो तारो. ६७ -- खोयां दश शीश हो । लंका लूटावी तिहां, राम तणी ते रीस हो ॥ व ॥६॥ परमोत्तर परनारश्री, राज्यो झैपदी रूप हो ॥ केशव कोप करी तिहां, टाल्यो तिहांधी नूप हो । व०॥ ७ ॥ परनारीनी संगते, जुन ललितांग कुमार हो ॥ विष्टा मंदिरमां वशो, शब शम थयो तिणिवार हो॥०॥॥ जुन मणिरये अनरथ कियो, मयणरेहाने काज हो ॥ तो ते नरके गयो तदा, मंक दियो अहिराज हो । व०॥ए । इत्यादिक अवदात ते, शुं नको जाणता स्वाम हो ॥ श्रावक कुल पामी करी, राखो निज मन गम हो ॥३०॥१॥ अग नि प्रवेश करूं अमे, वलि करुं कंपापात हो॥ विष नकरा जल आगमें, श्रसना बेदन घात हो ॥ व०॥११॥ पिण अणघटता कामनो, वयण न सांनहुँ कान हो ॥ इंचं नागें थी, न चढुंशीयलनुं ध्यान हो ॥ व०॥ १५॥ यतः॥ केसरि केश नूयंग मणि, शरणाग य सुहमाय ॥ सतीय पयोधर कृपण धन, चढसि दल मुबाद ॥१॥जावार्थ:-केसरी सिं हना केश, सापने माथे रहेलो मणी, वीर पुरुषोने शरणे गएलो माणस, सती स्त्रीनां स्तन, एक कपण- धन; ए सर्वे तेमना जीवतां तो हाथ नज लागे, परंतु मृत्यु भएज मले.॥ १॥ वयण सुणी वनिता तणां, दरख्यो धनपति ताम हो ॥ ए सुकुलीन महासती, शियल २ जीन. १ सर्प. १७ घना० ६ ॥ न०३ रया गुणधाम हो ।व०॥१३॥ कहे धन्नो में ताहरो, मन जोयो अन्निराम हो॥ शियल सुरंगो हुं धरूं, न गमे परस्त्री नाम हो । व० ॥ १४॥ विण पूवं तुजने हवे, किम जाणीश निज नाह हो ॥ दीगथी छू जाणशो, के प्रत्यय निरवाह हो ॥ व ॥ १५॥ तव बोली सा सुंदरी, जे कदेशे प्राचीन हो॥ वारता जे जे नोगवी, सुख दुःखनी लयसीन हो । व०॥१६॥ते जरतार हुशे सही, श्तदनंतर आकार हो॥ ढाल ए त्रीजा नल्हासनी, नव मी जिन कहे सार हो ॥२०॥ १७ ॥ ॥दोहा॥ धनपति कहे सुण रे सती, प्रतिष्टानपुर वास ॥ धनसारेन्य वखाणीए, शीलवती सती तास ॥१॥ चार पुत्रमा लघु तनुज, धन्नो बुद्धि निधान ॥ बंधव क्लेश थीनीसखो, पिण तस पूण्य निदान ॥२॥ नऊयिनी आव्यो वही, पाम्यो नृपनो मान ॥ माता पिता बांधव लवि, ते आव्या तिण गण ।। ३ ।। सन्मानी राख्या निकट, पिण महर तस देख ॥ धनोशाह वली नीसों, लघली सहि नवेख ॥४॥राजगृहीए रंगशु, आव्यो धरी नब्दास ॥ कुसुमपालनो वन फल्यो, पुत्री दीधी खास ॥५॥सेचानक ग- ज रायनो, आएयो बालानन ॥ पुत्री पी श्रेणिके, देखी अतुल अचंन॥६॥काणा- १ जुनी. २ सारपग.
-- नो जगमो पड्यो, गौन शेग्ने जाम ॥ तेहने फेड्यो ततक्षणे, तुजने परणी ताम ॥७॥ मात पिता नाता वली, आव्या विपद उपाय ॥ देखी आमंबर अकी, आएया आपणे गय ॥ ७॥ पुनरपि कलह ते केलवे, बंधव राखी शेष ॥ तव धनपति तुजने तजी, इहां आव्यो शुन्न देख । ए । प्रत्यय ए तुजने कह्यो, वली मुज वदन निहाल ॥ ब्रांति म राखीश नामिनी, चिंती चित्त विचाल ॥ १० ॥ ॥ ढाल १० मी. ॥ (मुजरो ल्योने जालिम जाटमी.-ए देशी.) वयण सुणी निज नाहनां, प्रत्यय पासी तिवार । नाम थकीरे निश्चय अयो, पेख्यो प्रगट आकार ॥ तोरी बलिहारी प्रीतम माहरा रे ॥ १॥ ए आंकणी ॥ चूंघट में रे आन- न धरी, लाजि करी कदे वेण ॥ प्राणप्रिय पियु मादरा, तुमे वल्लन मुज सेण ॥ तो०॥ ।। तुज विरहे में परिहत्या, वस्त्रारण विशेष ।। नोजन सरस सवे तज्यां, तांबूलादि अशे ष ॥ तो ॥ ३ ॥ स्नान श्रुशुश शरीरनी, में बांकी पियु एह ॥ तुमे तो अमने रे अवगु- एयां, जाएयो पियु तुम सेह। तो०॥४॥ एटला दिन लगे अमतणी, कंतन कीधी जी सार ॥ ३नृत्यपणे अमने गण्यां, नाणी शरम लिगार ॥ तो० ॥ ५॥ पुरुष सदा कपटी हु- २ घूघटामां मुंख घाली. ३ चाकरप गे. , १ . १ मुस्व.
घन्ना० न०३ वे, पूर्वीप्रयाथीवरक्त ॥ अवर प्रिया रसमें रहे, तेह सदीव आसक्त ॥ तो०॥६॥ सान ली सौलाग्यमंजरी, प्रियपत्रितणां वेण ॥ दर्ष धरीने हेजे कहे, तूं तो दीसे ले रेण ॥ तो० ॥७॥ स्नान करावे रे नेहथी, पहिरावे शुचि वेष ॥ आनूषणथी नूषित करे, मान दिये सुविशेष ॥तो०॥॥धनो कहे धरण सांजलो, तुमे बे नयन समान ॥ तन मनश्री मुज प्रिय घणी, विलसो सुख सुप्रमाण ॥ तोगाणा हवे धनसार चित्त चिंतवे, ए सुकुलीन सुरीत ॥ क्षण एक मात्र रहे नही, शुं प्रयु ए विपरीत ॥ ते इजु नावी वहुअर माहरी रे ॥१०॥ ए आंकणी ॥ धनेपतिशाह तणे घरे, गइ हती लेवा गश ॥ आवी नही इजी आंगणे, शुं का रण हुशे तास ॥ ते॥११॥ कल्पद्रुम सम ए अडे, धनपतिशाह पवित्र ॥ तेदश्री तो नय नवि हुवे, दीसे वात विचित्र ॥ ते० ॥ १२ ॥ वृक्ष वधूने बोलाविने, मूकी तेमण काज ॥ते आवी धनपति गृहे, देखी पामी रे लाज ॥ते.॥१३॥नाजन तक्रनो लेश्ने, आवो स्या- नक ताम ॥ वात कही सुसरा प्रते, जे गइ आपणी माम ॥ ते॥१४ा सुमो धनसार अ. पार ते, रुदन करे ततकाल ॥ हा हा कुलने कलंकियो, खोयो.शील विशाल । ते ॥१५॥ देशाटन धन कय पणो, ए बे दुःख हतां मूल ॥ ए अपवाद ते ऊपरे, ए महोटो मुज शूल १ जूनी वीथी. २ स्वामीनी स्त्रीनां एटले शोक्यनां.
॥ते॥१६॥ किहां जाऊं केइने कहुं, शो करूं वलि प्रतिकार ।। धन विण कोय न रखे, कोय न माने जीकार ॥ ते॥१७॥ यतः ॥ सवैयो त्रेवीशो. ॥ चाह करे जिनकी जगमें सब आयके पाय नमेनलनैया, मातकुं तातकुं लागत वल्लन नामिनी व्हेन लेत बलैया ।। वात जुरी सब साचहि मानत लोक गुनी यश वास कहैया, केशवदास कहे सुरा सऊन सोही बमो जागी गांउ रुपैया ॥१॥ तो पिण नातिने पागले, कहुं सवि वात विचार ॥ नाति थकी सविनीपजे, कार्य अनोपम सार ॥ तेणारा आवी नातिने आगले, पोका- स्वो धनसार ॥ त्रीजा नल्हासनी ढाल ए, जिन कहे दशमी नदार ॥ ते ॥१ए । ॥ दोहा. ॥ इन्य प्रमुख सवि श्म कहे, सांजल रे धनसार ॥ धनपति शेठ तणो सहु, यश जाणे संसार ॥१॥ परनारीने नविनजे, न लिये वली पर य ॥जीवघात नवि आचरे, अन्नद तजे ए सर्व ॥२॥तूं पिण जूगे नवि कहे, ते नवि करे अन्याय ॥ इणि दि शि व्याघ्र हा नदी, भावी बन्यो ए न्याय ॥ ३ ॥ तो पिण ताहरे कारणे, करशुं नद्यम श्रा ज ।। वहु तुमारी तुतरमें, लावेशुं महाराज ।। ४ ।। श्म कही सवि नेला थइ, लेश नजरा सो सार ॥ धनपतिशादने आगले, भावी करे जुहार ॥ ५ ॥ सन्माने सवि शेग्ने, देई फो फल पान ।। पूळे शे कारण तुमे, आव्या पुरुष प्रधान ॥ ६ ॥ - घना. न०३ १ .॥ ढाल ११ मी.॥ (करजोंमी वेश्या कहे हो साल, नले रे पधास्वा प्राज.-ए देशी.) करजोमी सवि श्म कहे हो. लाल, सुणो रे सोलागी.॥वीनतमी महाराज हो धन्ना शाह, सुणोरे सोन्नागी ॥ ए आंकणी-॥ धनपुर नगर ए घने जस्तो हो लाल, सु० ॥ अमर पुरी सम आज हो ॥ ३०॥ सु॥१॥ सदृश तुमे पता हो लाल, सु॥ निरुपम रूप निधान हो ॥धासु ॥ सामानिक सामंत बे हो लाल, सु०॥ दिन दिन चढते वान हो ॥धासु०॥शा देव सरीखा दीपता हो लाल, सुण ॥ इन्य अ धनवंत हो ॥१०॥सु० ॥ सकल प्रजा परपद नली हो लाल, सु०॥ तुमची ए मतिवंत हो॥धासु०॥३॥ज्ञ णी सम शोलती हो लाल, सु० ॥ सोनाग्यमंजरी नार हो ॥धा सु ॥ हय गय रथ पा यक घणा हो लाल, सु० ॥ वली कोगर नंमार हो । ध॥सु०॥४॥ तुम यश जगमें वि स्तखो हो लाल, सु०॥ परस्त्री बंधव नाम हो । ध० ॥सु०॥ परमुख नंजन परगमा हो लाल, सु० ॥ ऽस्थित जन विश्राम हो ॥ ३० ॥सु०॥५॥ पिण निसुणो एक अमतणी हो लाल, सु० ॥ वात जे पर विपरीत हो ॥ध०॥ सु०॥ परदेशी धनसारनी हो लाल, सुः ।। वहु हुती सविनीत हो॥३०॥०॥६॥ तक लेवा तुम मंदिरे हो लाल, सु०॥ यावी हुती सुविवेक हो ॥ध०॥सु०॥ कोश्क कार्य नदेशिने हो लाल, सुणा बेठी हुशे धरी टेक दो। A ७१ , ॥ ध०॥ सु०॥णा खवर करावी तेहनी हो लाल, सुणा सोंपावो ते सदीश हो ॥ध ॥सु०॥ फूरे सुसरो एहनो हो लाल, सु०॥आस्फाले निज शीश हो ॥धासुनाजाइज्यादिकनां एहवां हो लाल, सु० ॥ वचन न धास्यां कान हो ॥३०॥०॥ तव चमक्या ते वाणिया हो लाल, सु०॥ अन्योन्ये करे सान हो ॥धणासुनाए। करी प्रणाम कठी गया हो लाल, सु० ॥ सहु को निज आगार हो ॥ध०॥ सु॥ धनपति मंदिर प्रागले हो लाल, सुणा पोकारे ध नसार हो ॥धणासु० ॥१णारे धनशेव तुं माहरी हो लाल, सु०॥ आपो वधु इणी वार हो ॥धासुणा ए अन्याय तुम नवि घटे हो लाल, सु०॥ जुनने हृदय विचार हो ॥ ध० ॥ . ॥ ११ ॥ अमे परदेशी पाहुणा हो लाल, सु०॥ स्थित जनमां लीद हो ॥ध०॥सु॥ तूं प- रजुःख नंजक अरे हो लाल, सु०॥ सा पुरिसामा सिंह हो ॥ध ॥ सु० ॥१२॥ यतः॥ आर्यावृत्तम्. ॥ विरला जाणंति गुणा, विरला पालंति निःहणा नेहा ॥ विरला परका परा, परउरके उस्किया विरला ॥१॥ नावार्थः-गुणना जाणनार, निर्धननो स्नेह पालनार अने परनां कार्य करवामां तत्पर, एवा पुरुषों विरला होय जे; परंतु ते करतां पण पारका दुःखे. दुःखीया तो, तेथी पण विरला होय ॥१॥ तव धनसार तेमाविने दो लाल, सु०॥ध. नो प्रणमे पाय हो । ध० ॥ सु०॥ अविनय खमज्यो तातजी हो लाल, सु॥ मुजश्री क न०३ ঘন্না श , री सुपसाय हो ॥१०॥सु ॥१३॥ देखी पुत्रने नलख्यो हो लाल, सु०॥ हरख्यो तन म न ताम हो ॥ध ॥ सु०॥पूनम चंथी नदधिनो हो लाल, सु०॥ जिम किल्लोल नद्दाम हो॥ध० ॥ सु०॥ १५ ॥ स्नान प्रमुख सवि साचवी हो लाल, सु०॥ नूषण वस्त्र नदार हो ॥ध ॥ सु॥नोजन नगति करी जली हो लाल, सु०॥ थाप्या गूप्तागार हो ॥ ध० ॥सु०॥१५॥ एहवे शीलवती सती हो लाल, सु०॥ पति प्रेमे तिणिवार हो ॥ध०॥सु०॥ आवी धनपति मंदिरे हो लाल, सु०॥ करे आकंद पोकार हो ॥धासु॥१६॥ रे पापी मु ज वधु नणी हो लाल, सुणा राखी कीध अन्याय हो ॥ध० ॥ सु॥ वली नट्ट पासे माह रो हो लाल, सुण॥ कंत ग्रहाव्यो शे न्याय हो ॥ध०॥सु०॥१॥ न्याय न दीसे गाममां हो लाल, सु॥ एक घरे एह राज्य हो ॥ध०॥सु० ॥ वसते गामे वाणियो हो लाल, सु०॥ ए को करे अकाज हो ॥धा सु०॥ १७ ॥ वर वधु ए बे मुज प्रते हो लाल, सु०॥ यो कहुँ गोद विजय हो ॥धासु०॥ नहितर पिण मुज कंतने हो लाल, सु०॥ मूकंतां शू जाय हो ॥ ध०॥सु०॥१॥ जीर्ण जराये जाजरो हो लाल, सु०॥ चिंताथी कृप गात्र हो । ध० ॥ सुणा एडवो पिण पति माहरो हो लाल, सु०॥ मूकने तूं गुणपात्र हो ॥१०॥ सु०॥ २० ॥ १ मुकाई गएना शरीरवालो. २-RRB-MARRIAGRA , , ॥ , तव धन्नो माता जणी हो लाल, सु॥ तेमावे ततकाल हो ॥१०॥०|| अविनय खमज्यो मातजी हो लाल, सु॥ हूं तुमचो लघु बाल हो ॥१०॥सु०॥ २१ ॥ माता मनमें बचती हो लाल, सु०॥ देखी पुत्र दीदार हो ॥१०॥सु०॥ हरखें है नीमियो हो लाल, सु०॥नि रखे वारंवार हो ।।ध० ॥ सु०॥ १२॥ वस्त्रानरणे ततकणे हो लाल, सु० ॥ संतोष्या सु- विलास हो ॥ध०॥ सु॥ त्रीजे नब्हासे ग्यारमी हो लाल, सु० ॥ जिन कहे ढाल प्र- काश हो ॥ध ॥ सु० ॥ २३ ॥ ॥ दोहा. ॥ हवे ते धनदत्तादि त्रय, नाता करे विचार ॥ जश्ने धनपत्तिने गृहे, कीजे प्रवल पोकार ॥ १॥ मात पिता ने लघु वह, एणे राख्यां एकांत ॥ ग्ल बलथी जो लीजो ए, तो आपण मतिवंत ॥२॥श्म चिंतो त्रिएये तुरत, आव्या धनपति गेह ॥ नच स्वरथी ईम कहे, देय देय रे देह ॥ ३ ॥ अम माता ने तातने, ग्रहो राख्या शे काज ॥ नातवधू पिण लोलवी, ए वाते तुज लाज ।। ४ ।। सांजली धने तुरतमें, तेमाव्या आवास ।। वस्त्रान रण विशेषथी, आपे धरी नल्हास ॥ ५॥ मात पिता बांधव वधु, मलियां मंदिर मांह ॥ध नपतिनी गुण वर्णना, करे ते अति नन्बाह ॥६॥ हवे ते पाबल त्रिण्य वधु, चिंते चित्त म १नोजाइन A २०३ घन्ना० ७३ कार ॥ बल करी धनपतिये सवि, लोधो अम परिवार ॥ ७॥ एक वधूने कारणे, घे ने स. हुने कुःख ॥ देखो ए ग्रामे हां, अन्यायेथी सुख ॥७॥ जइए धनपति मंदिरे, कहिये गोद बिगय ॥ पति अम पकड्या शा नणी, मूक तुं करि सुपसाय ।। ए ॥ ॥ ढाल १२ मी. ॥ (वीण म. वाइस रे, विघ्ल वारूं तुजने.-ए देशी.) करिय विचारने त्रिण्ये अबला, आवी धन आवासे ॥ झाररक्षके हांकी काढी, विल- खी यश्य विमासे ॥देखो देवे रे, ए दिन अमने दीधा ॥१॥ ए प्रांकणी. ॥ सांज पमीने पति पिण न मिटया, न मिल्या सुसरो सासू ॥ देशणी पण दूरे नाठी, फेरो पमीयो फांसू ॥ दे०॥॥हा! हा! धन्ने अधम ए कीधो, वसते गामे वशीके ॥ व्हार न पहोचे कोश्न एहने, चंगुप्त जिम चणिके ॥ दे०॥३॥ श्म विलवंती ते निज स्थानक, रात्रि समय तिहां आवे ॥ विरह विखूधी व्याकूल थावे, पाणी अन्न न नावे ॥ दे०॥४॥ सुसरा सासु कंत विना ते, सूनो स्थानक लागे । रात्रि गले तेम रोवे अवला, विरह विशेषे जागे ॥ दे० ॥ ५॥ शुं अमे वनमां शषि संताप्या, मास्वा मृगने मरमी ॥ के ईमां पंखीनां फोड्यां, के इंकालने नरमी॥०॥६॥ कंतने वश करवाने कारण, काममां में कीधां॥ के शोक १ चाणायके. ॥ ३ ..
wr - लमी गर्न गलाव्या, सातन पातन कीधा ॥ दे॥७॥ के जलचारी जीवने मास्या, नां खी जाल ते जलमां ।। वृषन्न प्रमुखने सकटे जोमी, नार वहाव्या थलमां ॥ दे०॥णा के संग्राम कस्यां शूरातन, मास्यां माणस होमे ।। के उस करीने वाट पमावी, धन लीधां मन कोमे ॥ दे॥ ए॥अणगल पाणी पीधा अह निशि, पूरा प्रमुख न राख्या ॥ १पालर वा कलना नगवते, दोष अनंता दाख्या ॥ दे०॥१०॥ यतः अनुष्टुब्वृत्तम्. ॥ संवचरणयत्पा पं, कैवर्तस्येह जायते ॥ एकाहनितदाप्नोति, अपुतजलसंग्रही ॥१॥नावार्थः-या लोकले विषे निल्ल माणसने जेटलुं पाप एक वर्षमा लागे , तेटलुं पाप अपवित्र (अणगल) पा- पीना संग्रह करनारने मात्र एक दिवसमां लागे. ॥१॥ पंच पावरनी पग पग हिंसा, करतां महेर न आणी॥ वसने पिण दणां को वेला, अनुकंपा चित नाणी ॥दे ॥११॥ क्रोध लोन लय हांसीने वा, कूमां आल जे दीधां ।। फल तेहनांनोगवां निश्चे, धनवति नी परे सीधां ॥ दे०॥१२॥ चोरी कीघी परधन लेवा, चोरने संबल दीधो ।नेल संन्नेल. १ पालर एटले आकाशथी पमेनुं पाणी अने वाकल एटले नूमिथी नीकलेनु पाणी था वन्ने जात ना पाणीना पूराने एक वीजामां नेलसेल करे, अर्थात् पालरना पाणीना पूराने वाकलना पाणीमा नांख अने वाकलना पाएंगीना पूराने पालरना पापीमां नांखे; आ रोते करवाश्री घरगुज पाप नागे जे.
न०३ घना ७४ , करीने आप्यां, विसवासी धन लीधो ॥ दे० ॥१३॥ रूपवंत परनारी देखी, लीधी मदधी नलाली॥ कामिनी कंत विगेहो कीघो, हृदय न जोयो नाली ॥दे०॥१५॥ नंदराय परे परिग्रह सबला, लेई कीधा नेला ॥ ममताने वश कां न जाएयो, जे गंमवा मरणनी वे- ला ॥ दे० ॥१५॥ निशिन्नोजन जिन्नाने स्वादे, नांति नांति निपजाव्यां ॥ तेहना दोष प्रगट शिवशास्त्रे, जिनमतमें पिण याव्या ॥ दे०॥ १६ ॥ यतः॥ चत्वारि नरकछारा, प्रथम रात्रिन्नोजनं ॥ परस्त्रीगमनं चैव, संघानानंतकायके ॥२॥नावार्थः-रात्रिनोजन, परस्त्री गमन, बोलप्रमाणुं अने अनंतकायनुं नकण; ए चार नरकनां वारणां .॥२॥ इत्यादि क जे पाप करमने, कीघां हशे कोई वेला ॥ तेहनां फल नदये शहां आव्यां, नोगविये सहु नेलां ॥दे॥१॥ कहो किहां जाए किणि विधि करीए, केहने शरणे रहीए॥को न नाथ अमारे ईहां कणे, जेदने सुख दुःख कहीए ॥ दे ॥ १७ ॥ श्म विलवंते रात्रि विहाणी, ते त्रिण्येनी तिवारे ॥त्रीजे नल्हासे ढाल ए वारमी, कहि जिन श्रुत अनुसारे ॥दे०॥१॥ ॥दोहा. ॥ अथ प्रांते ते कामिनी, त्रिएये मिली तेवार ॥ कोशंवीये ततकणे, पहो ती नृप दरवारः॥१॥पोकारी परगट पणे, नांखे नृपने नाम ॥ दैवयोग मुखीयां अमे, करिये परनां काम ॥२॥ सर खणतां धन्नातलो, करतां प्ररी पूर ॥ चूक्यो धन्नो चित्त अ- सलर उस , . - की, देखी देराणी नूर ॥ ३ ॥ लालच दीधी लंपटे, सुसराने धरी स्नेह ॥ मूकजो तक्रादिक नणी, लघु वधुने घरी नेह ॥ ॥ इम ललचावी प्रति दिने, ललनां लीधी आज ॥ वारस पिण पकड्या वही, अम विणसाड्यो काज ॥ ५॥ सुसरा सासूने वहु, त्रिएये नणंदना वीर ॥ धन्ने सरवे संग्रह्यां, धरिये किण विधि धार ॥६॥ तुमे न्यायी नरपाल गे, पृथ्वीना प- ति शाह ।। वहार करो वेगे हवे, करी कृपा सोचाह ॥ ७॥ एक देराणी कारणे, पंचने ये पंचत्व ॥ एह अधम तुम राज्यमें, ते किम करे निसत्व ॥ ७॥ ते मदांध शामज थयो, करे अत्युग्र नुत्पात ॥ तुमे गे केसरी तस.शिरे, अहो नृपति अम तात ॥ एयतः॥ नपजा- तिवृत्तम्. ॥ उष्टस्यदंमःस्वजनस्यपूजा, न्यायेनकोशस्य च संप्रवृद्धिः॥ अपक्षपातोनिजरा ष्ट्रचिंता, पंचापिधर्भानूपपुंगवानां ॥ १॥ लावार्थः-5ष्ट माणसनो दंम करवो, स्वजननो सत्कार करवो, नायवके धन (तिजोरी) नी वृद्धि करवी, अपक्षपातपणुं राखवू अने पोता- ना देशनी चिंता राखवी; ए पांचे धर्म नत्तम राजानना . ॥१॥ ॥ ढाल १३ मी... (राग बंगालो. राजा नहि नमे.-ए देशी.) निसुणी अबला वयण विचार, राय चिंते चित्तमें तिणिवार ॥ राजा कोपथी. ॥ अम जामात ए निपुण सुजाण, किम एहवो करे कार्य अजाण ॥ राजा कोपथी॥१॥ए आं- घना teostes न०३ ३ , कणी ॥ विकसित वदन ए बुद्धि निधान, एद तो निर्मल गंग समान ।। रा० न्यायमार्गे ए वर्ने धीर, सहु एहनीचरे रूमी जीर ॥रा॥॥ परनारीथी एहने त्योग, एता दिन हुतो सवल सोनाग ।। रा० ॥ किम कीबूं दशे एह अकाज, शू खोशे ए मूलगी लाज ॥रा० ॥३॥ चिंतीने सामंत तिवार, मूके नृपं धन्ना आगार ॥ राण॥ ते आव्या धरी मनमें धीर, प्रणमी वेग धन्नाने तीर । रा०॥३॥ कहें सुणो शेठ सुगुण गुणवंत, तुमे जो चतुर वि. चक्षण संत ।। रा०॥ आश्रित जन आधार अनूप, तुमे बुझे रंज्या सवि नूप ॥ रा॥५॥ कार्यवशे तुमे निज आवास, राख्या हुशे परदेशी दास ॥रा०॥ मूको एदने स्वामी सधीर, तुमे गे परनारीना वीरं ।। रा०॥६॥ए अबला अकुलाये आम, पति विण एहने न सूके काम ॥रा०॥ नत्तम नर अवलानी सार, करतां का न लावे वार ॥रा० ॥७॥ तव बो ले धनो थर धीर, सांललोने तुमे साहस धीर ।। रा० ॥ अमे अन्याय न राखं चित्त, चालु न्याय प्रकी अमे नित ॥ रा०॥७॥ अम माणस ने अम आगार, नृपने एहनो शो वि- चार ॥ रा०॥राखे जो बल मनमें राय, नामे संतानिक नाम कहाय ।। रा०॥एलदा- निक जे ताहु समर्थ, ए शो घरे अनिमान निरर्थ ॥रा०॥जो संग्राम करण धरे होश, है, जो नावे तो तुज सोस । रा०॥ १०॥ सांजली धना केरां वेश, नृप पासे पदोत्या ते. 25+ , GUR है HY - सेंग ।। रावात विचार सुणी ततकाल, नृप कोपे थयो काल कराल ॥ रा०॥११॥ वज मावी रणनेर तिवार, निसुणी सज थया सुन्नट फूफार ॥ रा०॥ हय गय रण पायक न- हि पार, सैन्य थयो संग्राममें त्यार ॥रा ॥ १२ ॥ धन्ने पिण निज सैन्य नद्दाम, सज की घो तिहां युझ्ने काम ॥राणा विरुद लणे तिहां चारण नाट, चिहुं दिशि सैन्य तयो बन्यो थाट ॥रा ॥ १३ ॥ जय पामे सवि पौरक लोक, सैन्योपश्व थकी धरे शोक || रा०॥श्रा अपजाण्यो किम थयो काज, 'जामाताश्रू यु६ अकाज ॥रा०॥ १४ ॥ परदेशी माटे कु. ए आप, पेट चोलीने नपावे संताप ॥ रा०॥ परिजन कहे श्म जिन सुविलास, ढाल ए तेरमीत्रीजे नव्हास ॥रा ॥ १५ ॥ ॥ दोहा. ॥ युद्ध मंमाणो जोरथी, अन्योन्ये असमान ॥ ते देखी कायर मरे, राखे प्रलयन ध्यान ॥१॥राय संतानिक सैन्यमें, सामंत सवि सौंमीर ॥ धनाशाहना कटक- में, एक एह वमवीर ॥२॥धनपुर कोसंबी विचे, रणनो करे मंमाण ॥ सयल लोक जोवा मिल्या, मूकी निज निज गण ॥ ३॥ १ जमाश्थी. २ नासी जान. न - -- 1 F०३ घन्ना० उ६ ॥ ढाल १५ मी.॥ (देशी कमखानी.) सबल दल प्रवल रण रंग वेगे चल्यो, नृप सतानिक तणो मान धरतो ॥ गुहिर नि- शाण सुप्रमाण रणतूर तिम, घन घटा सधन आवाज करतो । स०॥१॥ ए आंकणी ॥ गज घणा मत्त नत्मत्त बूटा चले, शोश सिंदूरथी करीय शोना ॥ ब्रमर गुंजारवे पूर्ण रो शे नस्या, दंत मूसल करीय दूर्ग खोन्या ॥ स॥२॥कच कंबोज केकाण काश्मिरना, पाणिपंथा खुरासाणि कहीए ॥ नृप सतानिक तणा सैन्यमें हींसता, ते सवे जातिना तु- रिय लहीए।स०॥३॥ घणण घंटावली वृषन्न कंठे वली, अति घणा तूर रथमांहे गाजे॥ रथ घणा एहवा सज कस्या समरमें, शस्त्र उत्रीशयी अधिक राजे ॥ सः॥४॥ शिर धरी टोप कोपे करी चालता, मालता समरमें अति नगहे॥ वीर रसथी चढ्या शीश गेगा ध स्या, सुन्नट एहवा सदा सैन्यमांहे ॥स०॥५॥ नृप सतानिक तणो लहिय आदेश वर, ग्रहिय शिरपाव सामंत शूरा ॥ युः करवा नणी आवीया कमही, जागीए जलधि कल्लो ल पूरा ॥ स०॥६॥ ताम धनशेठनो सैन्य पिण सनमुखे, चालीयो देश निशाण मंका || अश्व रथ वीर गज घनघटा घणघणे, जाणीए राम चढ्यो लेग लंका । स०॥७॥ नाल गोला घणा शब्द बहु तेह तणा, सांगली शेष पिण दोन पावे ॥ तीर तरवार नालातणा , ज 1- भ तेजयी, अंदरे तरणि ते सन्नय यावे ॥ स० ॥७॥ चिंतवे होठ ए युद्ध करते अके, रखे जहां मादो मान गाले। तन्य दल प्रवद ठे ए लतानिक तगो, ताम मुरमणि प्रते ते नि: हाले । साए निरखतां चेत सैन्या क्वी शेग्नी, जाणीए जलविनो पुरायो । लै- न्य राजातयो तयल नाली गयो, यश ययो शेग्नो अति सवायो।तः॥१॥ नृपतला सुन्नटने नासता देखिने, कामिनी तब कहे कां लजायो ॥ सूर तजी तूर इरियारने नांखि ने, वणिक मागें तुमे केम श्रावो । लण् ॥ ११ ॥ मरगना जेय यकीनागिया का मुथा, मातने तात जाया लजावी ॥ पंचमे वेति किम मूठ बल्ल घालशो, एडवी कुबुद्धि तुज केम आची ॥ स०॥ १२॥ निसुणी नृप कोपियो लैन्य मुज लोपियो, नपियो डाव ए आर केरो ॥ युकीचा विना माम खोई मुबा, ए सेन्यानी मुज अति अंबेरो॥ स० ॥१३॥ न कही नृप चड्यो कवच तनुश्री जड्यो, शिर वस्यो मुगट अति तेज करतो।।ग्रही करवात विकराल निज नुजवले, युनरपि तैन्ययी धैर्य घरतो ॥ सम् ॥ १४ ॥ प्रावियो जाम निज घामपर नरपति, ताम बनशेठ पिरा शूर आवे॥आगमि मरण एक शरण अरिहंतनो, जवा काज तिहां शेख जावेत. ॥१५॥ चिंतवे ताम नृप सचिव सवि तामा, एकता एड तुलरो ? मूर्व. प नु०३ घन्ना० उस ॥ जमाई॥ करिय संग्राम आराम को नवि लहे, एक घरमें किसी ए कमाई ।। स ॥१६॥ वारिये तो नलु थाय मुख मजलु, लाज रहे नृपतणी अति विलासे ॥ ढाल ए चौदमी जा ति काखे कही, विबुध जिनविजय त्रीजे नव्हासे ॥ ल० ॥ १७ ॥ ॥ दोहा. ॥श्म चिंतीने सचिव सवि, आव्या नृपने पास ॥ कर जोमी आगल रही, एम करे अरदास ॥१॥ स्वामीजी शो कोप ए, जामाताथी जोर ॥ करवो घटशे किलि- परे, निज मन आयो गेर ॥॥ हास्याथी अपजश हुवे, जीत्या पण जंजाल ॥ स्वल थ ई जुन चित्तमें, ए सवि तुमचा बाल ॥३॥ए बालक थई बूटशे, पिण तुमे वमा नरिंदं ।। वावी दाथे वृक्षने, कुण बेदे मतिमंद ॥४॥ए धन्ने निज बुझ्यिी, राखा हुशे निस्संक । ते अमे जश्ने पूड़िये, ते माणसनो वंक ॥५॥इम कही नृप समजाविने, मावी ते नार ॥ कहो वाई तुम कुल प्रमुख, मूल थकी अधिकार ॥६॥ तव ते लजायी करी, साश्रुपात वच ताम ।। स्वामीजी अमचो हुतो, प्रतिष्ठानपुर गाम ॥ ७॥ व्यवहारी धनसार वर, शी लवती घर नार ॥ पुत्र चार तस शोन्नता, धनदत्तादि नदार ॥ ॥ इत्यादिक सघली क- था, निरविशेष कही जाम ॥ निसुणी मंत्री चमकीया, ए धन्नो अन्निराम || ए॥ मात तातने नलखी, यतन कराव्यां खास ॥ वस्त्रानरण गोरस प्रमुख, दीघां मन नव्हास ।। - 556515 ७७ - --- १०॥ आकी आवासमें, राखी स्त्री सुकुलीन ॥ मात तात नाता प्रते, कीधा निज आ- धीन ॥ ११ ॥ कहो वाइ ते धन प्रते, किम नलखशो ठीक ॥ शे कारणथी एहनो, निश्चय हुशे नजीक ।।१॥ ॥ ढाल १५ मी.॥ (गढमामें फूले सहियां हाथणी.-ए देशी.) सचिव कद्या ते सांतली बोलमा, कांश्क धैर्य धरी मनमांद॥ अमचे देवरिये सही तो कौतुक केलव्यु ॥ ए आंकणी ॥ कहे ईम मंत्रीने मनरंगशुं, निसुणोने अमची वात न- छांह ॥ अ॥१॥ करतल लक्षण वत्रीशे जलां, वली पगे पदम अ सुविचित्र ॥ अण् ॥ ते सहिनाण थकी अमे नलखं, देवर अमचो पुण्य पवित्र ॥ अ॥ ५॥ ताम ते मंत्री त्रि एये नारिने, तेझीने पहोत्या धनपति पास ॥ अ० ॥ करीय जूदारने बेग यत्नश्री, अन्योन्ये विरचे वात विलास ।। अ॥३॥ ए त्रिएये नामिनी धनपति देखीने, नवख्यो निश्चयथी आकार ॥२०॥ कहे धन देवर का वोलो नही, अमचा तुमे जीवन प्राणाधार ॥ अ०॥धा तव धन्नो बोले कहो तुमे कोण गे, जाइने साधो सरोवर काम अ०॥ धन्नाने नामे जे जगमें घणा, सघलाने गणशो देवर गम ॥ १०॥ ५॥ तव हसी नोजाइ कहे हेजशू, तु- मे अम देवर गे निरधार ॥ अ०॥ पण वल्ली तुमचां चरण पखालशु, प्रत्यय धर[ पदम, , 1 H न०३ OG . धना दिदार ॥१०॥६॥ धनो कहे परस्त्रीने फरसुं नही, तो किम धोवरोवीजे पाय ॥ अ॥ अमे तो श्रावक व्रतधारी सदा, शीयल पालुं मन वच काय ॥ अ०॥ ७ ॥ तक तेह सचीवे हठ कीधो घणो, शुं तुमे गुप्त करो निज जाति ॥ अ०॥ जाण्यो में कुल वंशादिक तुम त णो, ए तुम नोजाई सादात ॥ अ०॥ ७॥ तव हसी कहे धन्नो नानी तुमे, खमज्यो स- वि अंमचो अपराध ॥ अ॥ हुं तुम देवर तुम परसादयी, सुख ए पामु निरावाध ॥१० ॥ ए॥ स्नान श्रुशुषा करवा कारणे, मूल्यां माताजी पाले ताम ॥ अ॥ हली मली कु- टुंब सविनेलो अयो, सहुकोने नपन्यो तव आराम ॥ अ० ॥ १०॥ बात जणावी सचीवे नृपजणी, ए सवि धनानो परिवार ॥अ०॥ एहथी अपघटती वात नको हुवे, एहनो तो नत्तम आचार ॥ अ०॥ ११॥ राजा मन राजी थयो ते सांतली, धनो पिण आवे तेणी वार ॥ अ॥ अर्ध सिंहासन वेसण आपियो, कोने कीघो राय जुहार ॥१०॥१॥ पूठी सुखप्रश्न करे श्क वीनती, कहो तुम मात पितादिक सर्व ॥ ॥ हलवे हलवे करिने मं- दिर मेलीया, नोजाइशु एवमो शो तुम गर्व ॥ अ० ॥ १३ ॥ तव वोले धनपति नृप तुझे सनिलो, एहने हुतो काश्क मन अहंकार ॥ अ०॥ स्वीथी अकार्य सदा बहु नीपजे, कलह नो मंदिर ए निरधार ॥१०॥ १५ ॥ यतः ।। अनुष्टुवृत्तम् ॥ सुवंशे योप्यकृत्यानि, कुरुते 4 +man - -- प्रेरितःस्त्रिया॥ स्नेहलं दधि मनाति, पश्य मंयानको न किं॥१॥नावार्थः-जून के, सा रा वांसमा रहेलो एवो जे मंथानक (रवैयो) ते पण स्त्रीनो पेरणाए करीने स्नेहवाला दधि ने शं नयी वलोवी नाखतो? अपितु वलोवी नांखे ! तेम सारा वंशमां नत्पन्न थएलो ए वो जे पुरुष, ते पण स्त्रीनी प्रेरणाथी शुं अकृत्यो न करे ? अपितु करेंज! ॥१॥ तेह नणी एटलो नेद देखामियो, जे नणी न धरे मनमें मान ॥ अ०॥लाखे वेचाणी तो पिण मो- जमी, स्त्रीने वे तेह तणो नुपमान ||अ॥ १५ ॥ यतः॥माननितो मानज करे, जीत्यो कंत सुहाय ॥ ज लाखीपी वाहिनी, तो पहिरीजे फाय ॥ ॥ बंधव स्नेह तिहां लगें जा पीए, जिहां लगें कामिनी वात न कान ॥ अ०॥ कोशिक राये इल्ज विहल्लरों, कीधो सं- ग्राम ते स्त्री वच मान ।। अ०॥ १६ ॥ सुणी राजा धन्ना चयण सुहामाणां, मनमांदी हरखे अतिही विशाल ।। अ०॥त्रीजे नल्हासे प्रेम प्रकाशनी, नांखी जिनविज़ये पन्नरमी ढाल ॥ अ०॥ १७ ॥ ॥ दोहा. ।। नृप पहोत्यो निज मंदिरे, करि बहुलो सत्कार ॥ धन्नो पिण श्राव्यो घरे, परिवृत बहु परिवार ।। १ ॥ सहु को जन जयरव वदे, गम गम मिली थट्ट ॥ धन धन-ध- नाशाहने, राख्यो वयण निपट्ट ॥२॥ मात तातने मोदधी, सोपे सवि गृह सार । कांता . है 1 न०३ JU धन्ना ने कोमल पणे, संतोषे सुप्रकार ॥ ३॥ सन्मान्या बांधव प्रते, दीघां.सदन विशाल ।। अस न वसन आजूषणे, सुपरे करे संन्नाल ॥ ४ ॥ पिण ते त्रिएये निर्गुणी, जीन्न न राखे गम ॥ एक दिवस तस वचनिका, निसुणी चिंते आम ॥५॥ मुज रहेतां एहने असुख, कारण थाए अत्र ॥ तेह नणी दयिता सहित, हूं जानं अन्यत्र ॥६॥ म चिंती ते ग्रामने, वहें- ची दीधां जात ॥ हय गय पिण वहेंची दीया, एद करी अखियात ॥ ७ ॥ मंदिर माल नं- मार सवि, दीये तातने ताम ॥ राजगृहि नणी रंगशु, मन राखे गुणधाम ॥७॥ ॥ ढाल १६ मी.॥ (महारे आंगणे दो राज, सेला मारु वावमी.-ए देशी.) हवे धन्नो हो राज नृपति प्रते श्म वीनवे जी, करी विनय विवेकथी सार ।। सुणो रा जा जी ॥ अम आशा हो राज विसराम तुमे अगे, घणी शी करीए मनुहार ॥ सु०॥ अ म दीजे हो राज, कृपा करी शीखमी जी॥१॥ए आंकणी ॥ मुज तातज हो राज ब्रा- ता सहु इहां अ जी, तुम चरणे सुगुण निधान ॥ सु०॥ एहनी स्वामी हो राज खवर घ पी राखजो, घणुं शुं कहीए तुम निदान ॥ सु०॥०॥२॥ नृप श्रेणिक हो राज जोवे के वाटमी जी, वली प्रतिदिन प्रेषे जे पत्र ॥ सु॥ तेहनी पण हो राज माया ठे अति घ- गी जी, तिणे जावु पमेने तत्र ॥ सु०॥ अ०॥३॥ शेठ शालिन हो राज गौतनो सुत. पा अ जी, वलि कुसुमपालादि अनेक । सु॥ ते पिण प्रेमे हो राज लिखे ने प्रतिदिने, ते- मावे ठे धरिय विवेक ॥ सुण ॥ अ०॥धा तव नूपति हो राज आखे धन्नाशाह प्रते जी, शी वात कही तुमे एह ॥ गुणवंता जी ॥ अमे तुम शुं हो राज करी खरी प्रीतमी जी, पिण तुम मनमें नदी तेह ।। गुण ॥ किम दीजे हो राज कृपा करी शीखमी जी ॥ ए आंकणी ॥ ५॥ इहां वेग हो राज लोला सुख नोगवो जी, अमने ले तुमचो आधार ॥ गु०॥ तु- म सरिखा हो राज मिले किहांथी सगा जी, सवि सुविहित जन शिणगार ॥गु०॥कि ॥६॥ तव धन्नो हो राज जूधव प्रते श्म नणे जो, तुम साहिब शुं कहो एम ॥सु०॥ अम ने जाणजो हो राज सेवक करी टूकमा जी, तुमचो केम विसरे प्रेम ॥ सु॥अ॥ ७ ॥ धरणीधव हो राज धन्नाने तव दिये जी, अति सुंदर तरल तुखार ॥ गुण ॥ गज घोमा हो राज सुखासन रथ नला जी, वलि मणि माणिकमय हार ॥ गुण ॥कि०॥ ॥ शीख ले ने हो राज चाल्या राजगृहि नणी जी, दयिता दोय लेई संग ॥ गु० ॥ शुन्न शुकने हो राज वहुल परिवारथी जो, मन धरता अति नबरंग ॥ सु०॥०॥णा दीन केते हो राज लक्ष्मीपुर आवीया जी, तिहां राय जितारी सुविशेष ॥ गु०॥ खाग त्यागे हो राज सब ल सवि नृपथकी जी, अरि नासी गया परदेश ।। गु०॥नवि सुणजो हो राज प्रवल फल १५ न०३ ঘন্না ថ្មីៗ पुण्यनो जी ॥ ए आंकणी ॥१०॥ तस कांता हो राज गुणावली गुणनीली जी, सती स कल माहे शिरदार ॥ गुण ॥ पुत्रि रूयमी हो राज कला गुण वेलमी जी, नाम गीतकला तस सार गुलाल ॥ ११॥ कला चोश हो राज अंगे आवी वसी जी, बली नाम तिलो परिणाम ॥ गु०॥ एक दिवसे हो राज सखीथी परिवरी जी, कांश पहोती नद्यान सुगम ॥गु०॥१०॥१२॥स्नान कीधो होराज पुष्करणीथी तिहां जी,देखे पुष्पादिक मनोहार ॥गुण॥ लेई वीणा हो राज गावे शुन्न स्वरथकी जी, ग्राम रागमें विविध प्रकार ॥ गु०॥ न०॥ १३ ॥ स्वर लीना हो राज कुरंग आव्या वही जी, वलि नाग प्रमुख बहु जीव ।। गु०॥ स्वर रूमो हो राज अखुट ए निधि कह्यो जी, वली आणंद करण सदैव ॥ गु०॥न. १४॥ यतः॥ मालिनीवृत्तम्.॥ सुखिनिसुख निधानो खितानां विनोदः, श्रवण हृदय- हारी मन्मथस्याग्रदूतः॥ अति चतुर सुगम्यो वल्लन्नः कामिनीनां, जयति जगति नादः पं- चमचोपवेदः॥१॥ नावार्थः-सुखी पुरुषने सुखनो निधान, फुःखी पुरुषोने विनोद कार- क, कान तथा मनने हरण करनार, कामदेवनो अग्रदूत, चतुर पुरुषने सहेलाथी समजाय तेवो, स्त्रीनने वल्लन अने चार वेद नपर जाणे पांचमी उपवेदज होय नहि! एवो जे सुस्वर, ते जगतने विषे जयवंतो वों ॥१॥ एक श्रावी हो राज भृगी स्वरथी तिहां जी, लयली- न थई रही ताम ॥ गुण ॥ तस कंठे हो राज ग्वे निज कंठथी, नृप पुत्री हार नद्दाम ।।गु० ॥न० ॥१५॥ करी क्रीका हो राज आवी निज मंदिरे, तेह गीतकला गुराधाम ॥गु०॥ निज तातने हो राज नमीने वीनवे जी, सुणो तातजी निज हित काम ॥ गुण ॥ न॥१६ ॥ स्वर नादे हो राज कुरंगी वश करी जी, कंठयकी लावे हार ॥ गु० ॥ प्रा नवमें हो रा. ज जे मिलशे एहवो, ते वरवो में जरतार ॥ गु० ॥ न ॥ १७ ॥ तेह वार्ता हो राज अई सवि थानके जी, जिम जलमें तैल प्रचार ॥ गु० ॥ ढाल सोलमी हो राज त्रीजा नल्हास नी जी, कही जिनविजये सुविचार || गु० ॥ न० ॥ १७ ॥ ॥ दोहा. ॥ ते वार्ता धने तुरत, सांजली सेवक पास ॥ सुन्नग वेश परी चल्यो, राजसन्नाये खास ॥ १ ॥ कहे धन्नो नूनाथ सुण, वनमें मृगनो मेल ॥ सुलन्न अठे स्वरवं- तने, पिण एक सानल खेल ॥२॥ वनमंत्री स्वरथी खरी, लावू नगर मकार ॥ ते मृगिने कहे तो वली, आणुं सन्नामें सार ॥६॥ ताल कंसाल मृदंग ध्वनि, तेहथी न लहे वीक ।। जय नवि पामे कोयश्री, रहे मुज पास नजीक ॥३॥ सुणि नृपति हरखीत पई, दीधो तस आदेश ॥ तव धन्नो वीणा ग्रही, आव्यो ते वन देश ॥ ५ ॥ वाई वीणा वेगथी, स्वरथी गी- त सुग्यान ॥ सप्त स्वर त्रिण ग्रामश्री, गणपचास ते तान॥६॥राग आलापे षट रली, , -- ?
।
मनट
१०३
घन्ना०
७१
5
,
रागिणी वलि उत्रीश । मिश्रित पट पट तेहनी, नणरागिणी सुजगीश ॥ ७॥ ते नादे लो-
ना तुरत, आवे मृगना वृंद ॥ व्याघ्र व्याल सवि वश श्रया, निसुणी गीत अमंद ॥७॥ हारा
लंकृत ते मृगी, आवी अति अन्तिराम ॥ घोपवतीना स्वर यकी, लय पामी तिणे गम ॥ए
॥ धनो वीण वजावतो, ते मृगी लेई संग ॥ चाल्यो लक्ष्मीपुर जणी, करतो क्रीमा रंग ।।
१० ॥ नगर मांही ते संचयो, मृगीयुत नृप दरवार ॥ पहोत्यो ते देखी नृपति, कौतुक ल-
हे अपार ॥ ११॥ नगर लोक विस्मय लहे, देखी मृगिनो थट्ट ॥ ए छू दीसे देवता, नर रूपे
परगट्ट ॥ १२ ॥
॥ ढाल १७ मी. ॥ (राजूल बेगी मालीए.-ए देशी.)
गीतकला गुण सांजली, मन हरखी हे अतिही आणंद के ॥ पूर्ण प्रतिज्ञा माहरी,
एणे कीधी हे ए पूरण चंद के ॥ पुण्य संयोगे साजन मीले ॥१॥ए प्रांकण ॥ अलगां
टले हे वली कष्ट वियोग के ॥ मनवंछित सफलां फले, वली रूमा हे दिन पूरण लोग के
॥ पु०॥शा राजा ऽमात्य सेनापति, शेगदिक हो सवि करे परसंस के ॥ धन धन गीतक
ला सती, पति पायो हे उत्तम अवतंस के॥ पु०॥३॥ हार लियो मृगी कंठश्री, तव कन्या
हे वरमाल नदार के ॥धनाने कंटे ग्वे, सहनांखे हे मुख जय जयकार के ॥ पुण्॥५॥
लम वेला साधी करी, परणावी हे नृपे कन्या तेह के ॥ दीधो वहुलो दायजो, वली दोधा हे अति सुंदर गेह के । पु०॥५॥ नृप आग्रहे धन्नशाह जी, रहे रंगे हे स्त्री त्रिएये साथ के ॥ विलसे लोग नली परें, नृप पूरे हे तस बहुली आथ के ॥ पु०॥६॥ अथ नृप मैत्री गुप्तनी, पुत्री रूमी हे सरस्वति अन्निधान के ॥ विद्यागुणग्री सरस्वती, कला कोविद हे वली रूप निधान के ! पु॥ ७ ॥ बुडि परीक्षण कारणे, गूढार्था हे प्रहेलिका कहें एक के ॥ एहनो अर्थ कहे जिके, ते वरवो हे वर मननी टेक के ॥ पुण्॥७॥ प्रहेलिका यथा ॥ अनुष्टुव्वृत्तम्. ॥ गंगायं दीयते दानं, एक.चित्तेन.नाविना ॥ दातारो नरकं यांति, प्रति ग्राहीन जीवति ॥१॥जावार्थः-एक चित्ते अश्ने गंगानदी नपर दान अपाय ठे, परंतु ते दान आपनारो मरीने नरकमां जाय रे अने दान लेनारो मरण पामे ! एवं शुं हो?॥ १॥ जण जण अर्थ करे जूया, नवि वेसे हे कोई अर्थ विशुःक्ष के ॥ धन्ने पिण सुणो अन्य दा, तस अर्थनो हे लिखे श्लोक सुशु के ॥ पु०॥ ए॥ श्लोक यथा ॥ मीनोग्राही पलं दे- यं, कन्ये दातात्र धीवरः ॥ फलं यजायते तत्र, स्तयोतहिद्वितं जिनैः ॥॥नावार्थ:- धनकुमरे पाठला श्लोकना उत्तरमा कह्यु के, हे कन्या! इहां दान देनार मारलां, आपवा योग्य दान ते गल (पल) अने दान आपनासे पारधी जाखवा. तेमां दान लेनारने,अने - , ॐ न०३ धन्ना० ៥ថ្មី आपनारने जे फल पाय ठे, ते फल जिनेश्वरे जाण्यु . अर्थात् दान आपनारो पारधी नरके जाय रे अने दान लेनारां माउलां मरण पामे ! ॥॥ श्लोक लिखी एक पत्रमें, पाबल लिखे हे गुप्ताश्रिक पद्य के ॥ अर्थ विचारी एहनो, तुमे लिखजो दे नामिनी मुज सद्य के॥ पु०॥१०॥ न लगेन्नाग नारिंगे, निंबे तुंबे पुनर्खगेत् ॥ काकेत्युक्ते लगेन्नैवं, मा मेत्युक्ते पुनलंगेत् ॥ ३॥ नावार्थः-नाग अने नारंगीमां नेगा न थाय, पण निव अने तुं- वमानेगा थाय! तेमज वली काक वोले उतेनेगा न थाय, परंतु मामा एम बोले ग्ते ने गा थाय! हे कन्या! एवं शुं हशे? ॥३॥ न तस्यादौ न तस्यांते, मध्येयश्च व्यवस्थितः।। तवाप्यस्ति ममाप्यस्ति, यदि जानासि तदः ॥४॥ नावार्थः-जे चीज आदिमां नथी रहेती, तेम अंतमां पण नथी रहेती; परंतु वचमांज रहे . वली ते चीज तारे पण अने मारे पण ठे! तो, हे कन्या ते झी चीज? ते तुं जाणती होय तो कहे! ॥४॥ कन्या वां- ची पत्रमें, निज मननो हे ते पामी अर्थ के ॥ पिण धन्नोक्त सुश्लोकना, नाव न लहे हे न यम थयो व्यर्थ के ॥ पु० ॥११॥ तव बेसीने सुखासने, सखी साधे हे गई धन्ना गेद के। लाज थकी कहे श्लोकना, नवि पामी हे हुं अर्थ जेह के ॥पु०॥१॥ तब धन्नो कहे 'नष्ठ १ रोप. ច?
ए, शब्द शास्त्रे हे अठे एह विचार के ॥अष्ट स्थानक वर्णना, सोधी लेजो दे हवे अर्थ नदार के ॥ पुण् ॥ १३ ॥ यतः॥ अष्टौ स्थानानि वर्णाना-मुरः श्कंठः ३शिरस्तथा ॥ जिह्वामूलं च पदंताश्च, दनासिएकोष्ठौ च प्रतालु च ॥१॥ नावार्थ:-बाती, कंठ, माधु, जिन्नामूल, दांत, नासिका, होठ अने तालवू. ए पाठ वर्ण एटले अक्षरोनां स्थानक . अ- थात् ए आठ स्थानको वमे अक्षरोना नच्चार पाय . ॥१॥वीजे पद्ये नेत्र , तव सर. स्वती हे सुणी अर्थ सुजाण के ॥ एहना पद्यना अर्थने, नवि पामी हे तिणे नियति प्रमाण के ॥ पु० ॥१३॥ तव मंत्री पुत्री प्रते, कहे ताहरी हे थई पूर्ण प्रतिक के ॥ वर वरो ए मन होंगथी, बुध्विंतो हे सुंदर अति सुझ के ॥ पु०॥१५॥ चित्त हरखे ते सरस्वती, नि ज तातर्नु दे करे वचन प्रमाण के ॥ शुन्न दिवसे मंत्री तदा, परणावे हे ते अवसर जाण के॥ पु० ॥१६॥ विनव दिये बहु नांतथी, सुख विलसे हे चारे स्त्री संग के ॥ त्रीजे नव्हा से शोलती, ढाल सत्तरमी हे कही जिन मन रंग के॥पु०॥ १७ ॥ ॥ दोहा. ॥ राजा माने अतिघगुं, देखो बुद्धि प्रकार ॥ मंत्री पिण कार्यादिके, पूछे वात विचार ॥१॥ बुध्विंत देखी बहुल, पूठे नव नव नेद ॥ धनोशाह नत्तर तुरत, आपे घरी नमेद ॥२॥ चारे बुदिथी चतुर, चेतन लहे सुख सार॥ तिम चारे नारी थकी, सुख , ॥ १ ॥ .
न०३ घन्ना० ७३ विलसे श्रीकार ॥३॥ ॥ ढाल १७.मी.॥ (वीरे वखाणी राणी चेलणा जी.-ए देशी.) एहवे ते लक्ष्मीपुरे जी, पत्रामल नामे नदार ॥ कोमि बत्रीश सोवन तणो जी, अ- धिपति ने शाहुकार ॥ देखो देखो बुध्विल मोटको जी॥१॥ ए आंकणी ॥ गेटको नहो लवलेश.॥ सुख दिये जेह आपद पमे जी, यश करे देश परदेश ॥ देखो०॥शा सुंदरी नामे तस गेहिनी जी, पुत्र शुन्न लक्षणा चार ।। राम ने काम गुणधाम के जी, श्याम चोथो सु- खकार ॥ देखो० ॥३॥ अद्भूत रूपथी उपती जी, शोन्नती लक्ष्मी प्रतिरूप ।। लक्ष्मी नामा तस कपरे जी, पुत्री नपनिषद स्वरूप ॥ देखो ॥धा दान यात्रादि शुन्न स्थानके जी, धन व्यय करे पत्रामल्ल ॥ तप जप देवपूजा सदा जी, आचरे तेह अवल्ल ॥ देखो० ॥ ५ ॥ अंत वय आवी तव ऊपन्यो जी, रोग ते विविध प्रकार ॥ मरण जाणी तव आपणो जी, तेज्या तिहां पुत्र ते चार ॥ देखो०॥६॥ सांजलो पुत्र सुपुत्र गे जी, माहरा जीवनप्राण ॥मानजो शीख एक अमतणी जी, तुमे गे अति चतुर सुजाण ।। देखो० ॥ ॥ वांधव कोर कारण थकी जी, इंघ मत धारजो धीर ।। बांधव सम कोई नही जी, प्रेमनो पात्र सधीर ॥ दे- खो० ॥ ७॥ कंचन कामिनी सुलन ने जी,,सुलन्न वे मंदिर बात ॥ सुलन पुत्रादि सति A A - - पामवा जी, उलन मातनो जात ॥ देखो० ॥ ए॥ यतः॥ कडुन होए लीबमो, पिण त स ताढी गंह ॥ वंधव होए अवोलणा, तोहि पोतानी बांह ॥१॥धनतणो ध्यान नवि धा रिये जी, धन सदा अनरथ मूल ॥ अंगनो मेल ए जाणवो जी, धनश्रकी तयण प्रतिकूल ॥ देखो०॥१०॥ सातखेत्रे धन वावलो जी,ते अयो आपको सार ॥ शेष धन पाप कारण सही जी, जाणजो चित्त मकार ॥ देखो० ॥११॥ पिण एह समय धनवंतने जी,मान आ पे सहु लोक ॥धनश्रकी लाज जगमें रहे जी. धन विण माणस फोक ॥ देखो० ॥ १२ ॥ धनकी धर्म साधन हुवे जी, धनथकी दान देवाय ॥धनथकी जीवरक्षा हुवे जी, धनथकी सुजस सवाय ॥ देखो० ॥ १३ ॥ निर्धन आदर नविलहे जी, निर्धन शव सम होय ॥ धन विरा कोय धीर नही जी, प्रत्यय न धरे तल कोय ॥ देखो० ॥१५॥तेह नगी धन तुमे राखजो जी, पिण मत करजो क्लेश । क्लेशश्री दुःख लहेशो घणो जी, इह परनव सुविशे प॥ देखो ॥१५॥ यतः ॥ अनुष्टुब्वृत्तम्. ॥ प्रतापो गौरवं पूजा, श्रीयशः सुखसंपदा ॥ कुलेतावत्प्रवाईते, यावनोपद्यते कलि॥२॥ नावार्थः-प्रताप. मोटाइ, पूजा, लक्ष्मी, जश अने सुखसंपदा; ए सर्वे ज्यां सूधी कुलने विपे क्लेश न नत्पन्न थाय, त्यां सूची वधे. २॥ कुटुंबमें क्लेश करते थके जी, लाज मर्याद सवि जाय ॥ लघुता लहिये निज नातिमां ॥ RAM घन्ना० ថ្នម . जी, चिंतित कार्य नवि थाय ॥ देखो० ॥१६॥ बांधव क्लेश बहु दु:ख दीये जी, नरंत बादू बली जेम ॥ कोणिके हल्ल विहल्लशु जी, न गएयो एणे बांधव प्रेम ।। देखो० ॥ १७ ॥ पां- मव कौरव फूझता जी, कुल कय थयो सवि ताम ॥ ते नणी बांधवशुं तुमे जी, राखजो स्नेह सुप्रकास ॥ देखो॥१॥ बांधव स्नेहथी तुम प्रते जी, को न गंजे इणे गम ॥ के टक वामना वलयकी जी, जुन अगंजी हुए गाम ॥ देखो ॥१॥ निर्धन बांधवे परिव- खो जी, हुए बलवंत सदैव ॥ तंतुयोगे पट नीपन्यो जी, बल खमे अधिक तथैव ॥ देखो ॥ २०॥शीख अमची अ ए घणी जी, कलह मत करजो तुमे पूत्र ।। ढाल अढारमी जि ने कही जी, राखजो अम घरसूत्र ॥ देखो ॥ ११ ॥ ॥ दोहा. ॥ नेला रहेजो नावद्यु, चारे तुमे सुपात्र ॥ प्रीति नली परे पालजो, अ. न्योन्ये शुचि गात्र ॥१॥ अनुक्रमे पौत्रादिक वधे, न रहेवाये एकत्र ।। तो तुमे पाजो ज- जूआ, १ न धरशो तत्र ॥२॥ तुम चारे नामे करी, कलश चार धन पूर्ण ॥ चारे दिशि थाप्या अने, में समकाले तूर्ण ॥ ३॥ ते लेजो तुमे नलखी, धनश्री सरिखा चार ॥ खाजो पीजो खरचजो, वलि करजो व्यापार ॥४॥शीख देई श्म पुत्रने, पचखे चारे आहार ॥ चार शरण शुन्न नावथी, धारे चित्त मकार ॥ ५ ॥ चोराशी-लख जोनिने, खमे खमावे -- GH आप ॥ अगसण अाराधन करी, गंमे पापनो व्याप ॥ ६॥ नवपद ध्यान संचारते, पहो- त्यो ते परलोक ॥ प्रेतकार्य करी अनुक्रमे, पुत्रे गंड्यो शोक ॥ ७ ॥ ॥ ढाल १५ मी ॥ (केसर वरणो हो, काढ कसुंबो महारा लाल.-ए देशी.) तेहवे नाता हो सुगुण विख्याता मारा लाल, नत्तम दाता हो कुलना त्राता मारा लाल ॥ अनुक्रमे तेहने हो संतति श्रावे मा०, बहुलपणाश्री हो कलह जगावे मा० ॥१॥ तव ते चित हो तातनी वाणी मा, कलहथीखिया हो थावे प्राणी मा० ।। ते जणी नो- जन हो जूजू कोजे मा०, निज नामांकित हो कलश ग्रहोजे मा० ॥२॥ चित्तमें चिंते दो ते समकाले मा०, लूमियी काढी हो कुंन निहाले मा०॥ प्रथम कलशमें हो लेखण खमियो मा०, वलि वलि मोटो हो कागल दमियो मा० ॥३॥ बीजे कलशे हो दृषदने माटी मा०, ते पिण देखी हो रह्या नेराटी मा ॥त्रीजे कलशे हो हाम ते दीसे मा०, अ श्वादिकनां हो देखी खीसे मा॥४॥ लघु बंधवने हो कलश सोहावे मा०, आठ सोनानो हो कोकी कमाये मा॥ते तो राजी हो थयो निज मनमें मा०, ताते दीठो हो गुण मुज तनमें सा०॥५॥ ताम ते त्रिएये हो धनने देखी मा०, बोले बमबम हो लाज नवेखी मा० ॥ कलश धरतां हो तात वरांसो मा०, कुटिलपणाथी हो कीधो हासो मा०॥६॥ए धन .३३ उ०३ पा. 54 सघलो हो फिरी क्हेंचीजे मा०॥ एहनी वाते हो विलंब न कीजे मा० ॥ तातनो पैशो हो सहुने सरिखो मा०, पुत्र में अधिको हो कोय न परख्यो मा०॥ ७ ॥ तव लघु बोले हो तो ते मुजने माण, ए निधि आपी हो शुंठे तुजने मा० ॥ तुमचे नागे हो लेखण पाटी माण, वलि अस्थ्यादिक हो नपलने माटी मा०॥ ॥ कलह ते जाग्यो हो धनश्री घरमें मा०, वात ते चाली दो वधती पुरमें मा॥ नाति जातिथी हो समजण नावे माए, तव ते वढता हो नूप जावे मालाए। नृपति सुणीने हो चित्त विचारे मा०, तात तनुजने हो किम इम धारे मो०, मंत्रिने तेमी हो मसलत कीधी मा०, पिण ते वार्ता हो कांश न सीधी मा०॥ १०॥ तेहवे धनपति हो मुजरे आवे मा०, आदर देशने हो नृपति बोलावे मा ॥ दाखे स- घली हो वात ते वीती माण, न्याय करतां हो अम मंति बीती मा०॥११॥ तव कहे धन्नो हो चित्त विचारी मा०, तात ते एहनो हो हुशे अधिकारी मा०॥ स्वामी एदने हो इहां क गतेको मा०, तुम देखता हो करीश निवेमो मा०॥ १२॥ सुणी नृप हरख्यो हो तेह बो- लाया मा०, बंधव चारे हो ततक्षण आया मा० ॥ कहे तव धन्नो हो तुमने जाणी मा, ता ते दीधी हो सदृश कमाणी मा०॥ १३ ॥ जेहने दीगे हो नामे पोढो माण, देवे लेवे हो स हुथी दोढो मा०॥ तेहने दीधो हो लेहणो लेखो माण, वांची वहिमें हो हृदयमें देखो मा० ԵԱ - --- - -un-r---- , ॥ १४ ॥ व्यापारीने हो मनमें जागी मा०, गृह क्षेत्रादिक हो नूमि कमाणी मा ॥ धान्य प्रमुख पिण हो तेहने दीधो मा०, मृत्पाषाणे हो निश्चय कीधो मा० ॥ १५ ॥ पशु व्यापारी हो जाएयो जहने माए, गज अश्वादिक हो दीधा तेहने मा०॥ वली गो गोकुल हो ते पिण कहिये मा, अस्थी देखी होते सद्दहिये मा ।। १६ । लघु लुत जागी होतात प्रमाणो माण, मन हित आगी हो सकल कमाणी मा०॥ मंद अन्न्यासी हो ए न कमासी मा०, तेजणी दीधो हो धन सुविलासी मा ॥ १७ ॥ एकेकाने हो धन सुविशेषे मा०, अम अम माने हो कोमि ते लेखे मा०॥ जोशो लेखो हो करिने जेहमें मा०, नगे अधिको हो कांश न एहमें मा० ॥ १०॥ तव ते वेग हो करवा लेखो मा०, दफतर काढो हो सघलो पेख्यो मा॥ व्याजने मेले हो धन सरवालो मा०, आठ कोमीनो हो यो हवालो मा०॥ १५॥ घर आपणने हो क्षेत्रने वामी माण, धान्यना कोग हो वहेलने गामी मालेखो तेहनो हो कीधो जाणी मा, अठ कोमी धननी हो कहिये लिखाणी मा० ॥ २०॥ एक शत हाथी हो अयुत रे घोमा मा०, एक शत गोकुल हो सवल सजोमा मा॥ नष्टादिक तिमज हो मेल ते कीधो मा०, अझ कोमी धन हो ते श्रयो सीधो मा०॥१॥ हरख्या तव चारे हो वंधव मनमें मा, नूख्यो भोजन हो जिम सहे वनमें मा० ॥ नृपने प्रणमी हो मंदिर जावे स মন্না ७६ तु०३ मा, धन्नाना गुण हो मनमें ध्यावे मा० ॥२॥ गुणना रांगी हो सहु को जगमें मा०, रूमा गुणिने हो ग्रहिये वगमें मा०॥त्रीजे नल्हासे हो ढाल रसीली मा०, ए नगणीशमी हो जिनने रंगीली मा०॥ २३ ॥ ॥ दोहा. ॥ चारे वांधव चिंतवे, एदनो गुण असमान ॥ करण पश्ए किणि विधे, एह वे नाग्य निधान ॥१॥ लक्ष्मी सम लक्ष्मी अने, बहिन आपणे एक ॥ दीजे एहने दिल धरी, ए आपणो विवेक ॥२॥ चिंतीने धनशाहने, शुन्न वेला शुन्न योग ॥ परणावे नगिनी प्रते, जाणी सदृश संयोग ॥ ३॥ तेहशुं विविध संसार सुख, नोगवे धरि बहु प्रेम ॥पाचेथी लीनो रहे, पंच सुमति मुनि जेम ॥४॥ ॥ ढाल २० मी.॥ (प्रणमुं गिरजानंदना.-ए देशी.) एहवे ते लक्ष्मीपुरे, कृपिक तो शेठ ॥ धनपालानिध नामश्री, धननी करे नित वेठ॥१॥ खावे न पीवे नवि देवे, लेवरानी करे वात ॥ सुंबमांही शिरदार ते, अहनिशि करे पर तात ।। ॥ एहवे एक को याचक, याचवा आव्यो तास॥ मीठे बचने वोलावि ने, वेसास्यो ले पास ॥३॥ कहे याचक सुणो शेठजी, कीजे न दान विलंव ॥ आयुतणी गति अथिर , तेह नणी अविलंब ॥ ४ ॥ तव वोटयो याचक प्रते, देशुं प्रनाते दान ॥जो 55REE जन व्यंजन लावतां, तांबूलादि प्रधान ॥ ५ ॥ ऊठी गयो तव याचक, आव्यो प्रनाते गेह ॥ कवित गूढार्थ गाहा तस, गुण वर्णन करे तेह ॥ ६ ॥ कहे तव सुंब शिरोमणी, तूं आवे परन्नात ।। देशुंनोजन नावतां, तांबूल युत विख्यात ॥ ७॥ तिम बीजे दिन आविन, वो ले याचक एम ॥ शुं रे कृपण नश्री आपतो, नोजन व्यंजन तेम ॥७॥ जगमें यश रहेशे पिरा, नहि रहे तन धन मान ॥ रावण सरिखा राजवी, ते पिण चाल्या निदान । ए॥ नंदराय धन मेलिने, नेल्यो समुश्मकार ॥ मम्मणशेठने सागर, पहोत्या नरकागार ॥ १०॥ दीधुं रहे अविचल थर, खाधुं खूटी जाय । सापुरिसानुं जीवित, दानश्री सफल ग. पाय ॥११॥ देतां देतां पात्रने, धननी थाये वृहि॥ मूलदेव परे ततहणे, पामे सकल स- मृदि॥१२॥ यतः शार्दूलविक्रीमितवृत्तम्. ॥ श्री नान्नेयजिनेश्वरो धनन्नवे श्रेयःश्रयामा श्रयः, श्रेयांसश्च स मूलदेवनृपतिः सा चंदनानंदना ॥ धन्योसोकृत पुण्यकोगतन्नवः श्री शालिन्नज्ञानिधः, सर्वेप्युत्तमदानमानविधिना जाताजगदिश्रुताः ॥१॥ नावाश्रः-प्रथम तीर्थंकर श्री रुपनदेवस्वामी, ते धनसार्थवाहना नवमां (घृतनुं दान देवानी) कल्याण रूप लक्ष्मीना घर हता ते, श्रेयांसकुमर, मूलदेव राजा, चंदनवाला, तथा पूर्वनवने विषे कर_ ठे पुण्य जेमणे एवा-आ धनकुभर अने शालिन्नझुमर; ते सर्वे पण उत्तम दान अ घन्ना० S , , ने सन्माने करी जगत्ने विषे विख्यात थया .॥१॥ तव बोल्यो अदातृको, धीरो था तूंन ३ धीर ॥आज रसोई न नीपनी, कार्य विशेषयी वीर ॥१३॥ इम करते करते तसु, मास श्रयो इक जाम ॥ ताम ते याचक चिंतवे, सुंबनी पासूं माम ॥१५॥श्म चिंतीने नैरवी, देहरे वेगे तेह ॥ धूर्त विद्यानो साधन, साधे शुचि करी देह ॥ १५ ॥ कुंम करी षट कोण- नो, हवन करे तिहां खास ॥ जप जपतां कवीश ते, लास श्रया नपवास ॥ १६॥ चंकिका ताम प्रगद पई, कहे तुं वच वर माग ॥ हूं तूठी तुज ध्यानश्री, ताहरो महोटो नाग्य ॥ १७ ॥ तव बोल्यो ते याचक, पय प्रणमी सुविचार ।। रूप परावर्तक मुज, ये विद्या सुख- कार ॥१॥ देवीये दीधी ततकणे, विद्या तेह प्रधान ॥ते लेईने याचक, नव्यो थई साव धान ॥१५॥ एहवे ते धनकामिक, ग्रामांतर गयो गक ॥ जाणीने धनपालनो, रूप कस्यो निरनीक ॥ २० ॥ आव्यो कृपणतणे घरे, ते याचक धरी रूप ॥ पूछे पाग किम वल्या, तुरत तुमे धरि चूंप ॥ १॥ तव कदे शुकन अया अति, मुज मध्यम जिणि वार ॥ तिणे तिहाथी पागे वल्यो, विचमें मिल्या अणगार ॥ २२॥ देशना देता देखिने, हुं वेगे मुनि पास ॥ अमृत वाणी अति नली, सांजली थयो जब्हास ॥ २३ ॥ आयु अधिर अंजली ज ल, कपम एहने थाय ॥ धन पिण नदीय प्रवाह ने, कोयनी राख्यो न जाय ॥ २५ ॥ योव , - ថG न संध्या रंग , सुपन सदृश संयोग ॥ रमणी रंग पतंग ते, विप सम विषय संन्नोग। २५॥ रोगे करिने पूरित, काया अशुचि नंमार ॥ तेहमें दानादिक करे, तेहनो धन्य अव- तार ॥ २६ ॥ यतः ॥ शार्दूलविक्रीमितवृत्तम्. ॥ आयुरितरंग नंगुरतरं श्रीस्तूलतुख्य- स्मिति, स्तारुण्यं करिकर्ण चंचलतरं स्वप्नोपमाः संगमाः॥ यच्यान्यश्मणीमणी प्रतिक वस्तुंचतम्बास्थिर, विज्ञायेति विधीयतामसुमता धर्मस्सदा शाश्वतः ॥ ॥ नावार्थः-आ- नवु पाणीना तरंगनी पेठे अतिशे नाशवंत लक्ष्मी वणकरना कांग्लानी पेठे चपल स्थि- तिवाली; तरुणपणुं हाथीना काननी पेठे अतिशे चंचल; कुटुंबीनो मिलाप स्वप्न तुल्य; तेमज स्त्री, मणि अने माणेक विगेरे जे काई पदार्थ, ते सर्वे पण अस्थिर , एम जाणीने प्राणीए शाश्वत एवो धर्म करवो जोइए, ॥२॥ सांजलिने सुज चित्तमें, नपन्यो सबल सं वेग ॥ कृपणपणो इवे गंवो, मांझवो दानशुं नेग ॥ २७॥ ते जणी आजश्री कोयने, म त कहेजो नाकार ॥ जे मागे ते तेहने, देजो दान नदार ॥ २७ ॥ तुमे गे सुपुत्र सोहाम- गा, तात वचन प्रतिपाल ॥ देतां धन खूटे नही, जाणजो चित्त विचाल ॥ ॥आठ को म धन आपणे, वे नूमिगत जेद ॥ ते पिण काढी दीजीए, लीजीए लान अबेद ॥ ३० ॥ यतः ।। अनुष्टुब्वृत्तम. ॥ मा मंस्था दीयते विनं, दीयमानं कदाचनः ॥ कूपाराम गवादी- 115k न०३ धना० ចុច नां, ददतामेव संपदः॥३॥नावार्थ:-हे पुत्र! अपातुं धन कदि पण कोण पाय ठे एम तुं न मान. कारण के कूवामांश्री जेम जेम पाणी काढीए बीए, तेम तेम पाणी वृहि पामे ठे, बगीचामांथी जेम जम फूलो लेइए जीए, तेम तेमनवां फूलो आवे ठे अने गायने जेम जेम दोदिये वीए, तेम तेम नवु दूध नत्पन्न पाय चे; ते कारण माटे जेम जेम दान आपीए, तेम तेम धननी वृदियाय . ए तात्पर्यः॥३॥ तव ते कपट अजाणता, वचन करे सुप्रमाण ॥ दान दिये अह निशि मुदा, राखता चित्त शुन्न ध्यान ॥ ३१ ॥ असन वतन आभूषण, आ- पे विविध प्रकार ॥ नाकारो नूली गया, मांड्यो थे ये कार ॥ ३१ ॥ केलवे कपट जे जा- गिने, ते उले सुर नर धीर ॥ पिण कोई तेहने नवि लहे, जिम नेटयो जल खीर ॥ ३३ ॥ कपट न कीजे कोयश्री, श्म कहे जिन सुविलास ॥ ढाल थइ ए वीशमी, शुन्न त्रीजे न- व्हास ॥ ३५ ॥ ॥ दोहा. ॥ श्म दिन आउ लगें तिणे, दीघो अह निशि दान ॥ नाति जाति पोखी नली, लीधो यश असमान ॥१॥ते वार्ता वधती थई, नगर देश पुर गाम ॥ सुंवे ते पि- ण सांजली, थयो विचम तिणे गम ॥२॥आव्यो अति उतावलो, निज गृहांगण जाम॥ दीगे प्रतिरूपी तिहां, बेगे ये वहु दाम ॥ ३ ॥ बोल्यो सुंब रोशे करी, तुं कुपचमाल , - मघलो तें मादरो, विएणसाड्यो ॥ मुज मंदिरनो पति थर, वेगे यहां चोसाल ॥४॥ धन सघलो तें माहरो, विसाज्यो शे माट ॥ उ ऊ जा ईहां थकी, पकमी कोश्क वाट |॥५॥ ॥ ढाल १ मी. ॥ (धन धन जननी वे लाल.-ए देशी.) तव ते बोले वे लाल, धूर्त कला करी ॥ माहरे नुवने वे लाल, हुं रहुं दिल धरी ॥१ ॥ तुटका दिल धरी हुँ रहुं दान देतो, नथी लेतो केहगें ॥ धन माल मिलकत माहरी जे, जोगवू सुख तेनुं ।। तूं कवण कपटी इहां आयो, धायो स्वानपरे थई ।। कुल जाति ही- यो अछे दोणो, अकल बुहिदीसे गई ॥२॥ चाल-सुंबने कपटी बे लाल, बिहुं नेला लमे ॥ पुत्रादिकने वे लाल, शुहिन को पमे ॥ ३ ॥ तु न पके शुक्षिते सयण सहुने, तव ते वि हुंने काढिया। ते कलह करता मान धरता, वचन बोले गांढिया ॥ तिहां पांच नेला मि- ल्या समेला, पिण उराव न को पॐ ॥ बहु ग्राम लोको परिवस्वा ते, राज दरवारे चमे॥ ॥ चाल-राजा देखी वे लाल, मूझाई रह्यो । सचिवने एहनो बे लाल, न्याय करबो क- हो ॥५॥ तु. कहो एहनो न्याय करिये, तो तुम बुद्धि सोदामणी ॥ तव सचिव कहे प्र नु कपटनी मुज, खबर न पसे अति धणी ॥ महादेवने बलिराय सरिखा, राम पिण उलमें पड्या ॥ जून कपट करीने इंश्ते पिण, अहिल्या आयड्या ॥ ६ ॥ चाल-एडवे धन्नो वे ॥ २३ 3०३ ॥ घना० नए , लाल, परिजने परिवस्यो । नृपने देखी बेलाल, ओदर अति कस्यो ॥७॥तु. अति क- यो आदर लही बेगे, सन्नामें सुर सारिखो ॥ उघमंता देखी ते बिहुँने, कियो ततक्षण पा रिखो॥ तव राय बोले अति अमूलिक, कन्या के धनपालनी॥जे न्याय करिने सत्य दाखे, ते वरे गुणमालिनी ॥७॥ चाल-तव कहे धन्नो वे लाल, एहमांशु अ॥ एहने निवेकी वे लाल, जिमशुं जर पठे ॥ ए॥ तु पठे जिमशुं 'ए निवेमी, कही कमल अणावीयो ।। ते सुरनिगंधे अतिही सुंदर, देखी सहु मन जावियो । ए कमल मुखथी पेलिने जे, नीस रे नाले थई । धनपाल ते सही जाणजो इम, वात धन्ने मुख कही ॥१०॥ चाल-तव ते कपटी वे लाल, विद्या वल अकी ॥ पेसी मुखथी वे लाल, नीसलो ग्ल की ॥११॥ तु. उलयकी नीलरतो ग्रह्यो तस, बांधीयो बंधन करी॥ कहे कपट एतो केम कीयो, विद्याता हरी खरी॥ तव कहे याचक सुंव मुजने, कदे जोजन नापतो ॥ परनाते नोजन आप शुं मुज, नत्तर एहयो आपतो॥ १२॥ यतः ॥ अनुष्टुव्वृत्तम. ॥ प्रगेदास्ये प्रगेदास्ये, नोज नैनोस्तवेत्यहं । मासं प्रतारितोऽनेन, कृपणेन महीपते ॥१॥नावार्थ:-हे राजन! का ल सवारे नोजन ापीश, काल सवारे लोजन आपीश, एम कही कही एक महिना सू- धी धक्का खवरावी ए कपणे मने उग्यो, तेथी मारे आवं करवू पम्युं. ॥१॥ चाल-तव जए C... र SHAH अनिनवी ॥ १३॥ कु० काज सीधी ॥ में कोपे वे लाल, साधी नैरवी ॥ तिणे मुज दीधी वे लाल, विद्या अलिनवी ॥ १३॥ हु अभिनवी विद्या ताम साधी, रूप कीघो एहनो॥में दान दीधो लाल लीधो, काज सीधो देदनो। सुणी लोक सघलो कहे सारो, काम कीयो इह नवे । साबाश तुजने अहो वांध व, सुख लहीश वली परनवे ॥१४॥ चाल-निसुरगी धन्ने वे लाल, बंधन गेमियो॥ कहे नृप तेहने वे लाल, काम ललो कीयो ॥१५॥ तु कियो जलो ते काम नाई, इम कहो सनमानीयो ॥ नमि नूपने धन्ना प्रते तब, प्रयाणो तेणे कीयो । धनपाल तव संतोष पा. म्यो, वान्यो उःख दिलथो सवे ।। घर शाद सारी सवली वधारीश, जीवतो , जो हवे ॥ १६ ॥ चाल-परिजन सावे लाल, परिवृत आवियो ॥ स्त्री सुत सहुने वे लाल, मनमें नावियो ॥ १७ ॥ तु० जावीयो ते कहे सुरगो सजनो, धने नपकृति मुज करी || माहरी ए सयल लीला, एदथी में अनुप्तरी॥ते लगी एहने दिदं पुत्री, राये पिण नांख्यो अग। नवि दीजीये तो वल करीने, राय देवरावे परे ॥ १७॥ चाल-इम चिंती बे लाल,, धन्नाने तदा ॥ दीधी कन्या वे लाल, धरी मनमें मुदा ॥ १५ ॥ तु० धरी मनमां हर्ष अधिके, पर- गावी गुणमालिका ॥ लक्षणे रूमो नही कूमी, सासती कुलवालिका ॥ नबाह रूमा ते स जोमा, हुआ अधिका हेजयी ।। शामा सुरंगी दृगकुरंगी, शोन्नती पियु तेजथी ॥२०॥ चा - , नु०३ घन्ना० ए. ॥ ॥ ल-पूरव पुण्ये वे लाल, धन्नो सुख वरे ॥ राजा मंत्री वे लाल, हित अधिको धरे ॥३२॥ तु हित घरे अधिको स्नेह साचो, काचो नही को वातथी ॥ एक कनकने वलि सुरनिवासे, ते लहे यश जातिथी ॥ तिम बुद्धि पाश् वली जमाई, गुणे गौरवता लहे ॥ त्रीजे नल्हासे वीशने इक, ढाल ते जिन इम कहे ॥२२॥ ॥ दोहा.॥ हवे धन्नो सुख नोगवे, पट कामिनीथी खांति ॥ धरणादिकने जिसी, पट इंशाणी पांति ॥ १॥ चिंते चित्त में तव चतुर, जइए मगध मकार ॥ मिलिये श्रेणिक रायने, रहिये निज आगार ॥२॥ ग्राम सकल संन्नालिये, गज अश्वादिक तेम ॥ सरवे सीदाता हुशे, कंत विना स्त्री जेम ॥ ३ ॥ कुसुमपालादि सयण सवि, जोता हुशे बहु वाट ॥ दयिता वे दिलगीर ते, करती हुशे उचाट ॥४॥ श्म चिंतीने नृपतणी, मागे धनोशी ख ॥ नृप सचिवादिक ताम ते, वोले सवि सरीख ॥५॥ ॥ ढाल २२ मी.॥ (नरत नृप नावशुं ए.-ए देशी. करजोमो धनपति प्रते ए, राजादिक कहे एम॥ सुणो तुमे शुन्न मतिये ॥ अमने अ- वहेली करी ए, प्रीत नतारो गे केम ॥सु० ॥१॥ ए आंकणी.॥प्रीति बंधाणी तुम श्रकी ए, जेहवी जलने मीन ॥ सु०॥ तुम गुण अम मनमे वश्या ए, पंकज जिम जल लीन ।। सु० -- ESARI-E-SERIES ॥२॥ अम लाग्य आवी मिल्या ए, तुम बुझिपात्र सुजाण ॥तुणा शीख अमे किम आपीए ए, तुम अम जीवन प्राण ॥ सु० ॥३॥ धन्नो कहे स्वामी सुलो ए, अमे व्यापारी लोक ॥ सु ॥ काम घलो अम मंदिरे ए, लेहणां देहणां रोक ॥ तु०॥४॥ ते कीधा विण किम चले ए, जोवो हृदय विचार ॥ सु० ॥ वलि मिलवाने आवशु ए, जो ले तुमचो प्यार ॥सु० ॥ ५॥ लव नृप प्रमुख धन्नाप्रते ए, आपे बहुली आथ ॥१०॥ वहेल सुखासन पालखी ए, गज रथ घोमा साथ ॥ सु॥६॥ चाल्या धन्नोशाहजी ए, सहुशू करोने शीख ॥ सु० ॥ वोलावी साजन वव्या ए, साश्रुत लोचन सरीख । सु० ॥ ७॥ सवल सेनाशुं परवस्यो ए, कामिनी पट संयुत्त ॥सु०॥ अनुक्रमे राजगृही प्रते ए, सुख विलसंतां पहुत्त ॥सुणा। राजा श्रेणिक हरखिया ए; करे नचव अति चंग ॥ सु०॥ सेना शिणगारी करी ए, नेजा नव नव रंग ।। सु०॥ ए ॥ आळंबरश्रो प्राणीया ए, धन्नाने आवास ॥सु०॥ सुसरा सासु सवि मिल्या ए, सहुनी पूगी पाश ।।सु०॥१णा सोमश्री नृप पुत्रिका ए, कुसुमश्री तेणी वार ॥ सु०॥ प्राणेश्वर प्रीतम प्रते ए, प्राची करे मनोहार ॥सु०॥११॥ सुकुलीणी सोहाम एपी ए, सतोयोमें शिरदार ॥ सु॥ आपद आवे सासरो ए, गंड्यो नहीय लिगार॥सु॥१॥ पारखे पहोती पदमिणी ए, ते गुण चित्तमें धारि ॥ सु०॥ आठेमां अधिकारिणोए, थापी सुन्नश नारि ॥ सु० ॥ १३ ॥ आठे कामिनी नपति ए, कमला सम गुणखाण ॥सु०॥ को , 5 --- - नु०३ ० मल मुखी कोमल वदे ए, पामी पुण्य प्रमाण ॥ सु॥१४॥ जित कासी धनो थयो ए, बुद्धितणो नंमार ॥ सु०॥ देव तणां सुख जोगवे ए, मानवने अवतार ॥ सु०॥१५॥ दान दिये दोलत करी ए, परिघल परमानंद ॥ सुशील यथाशक्त करी ए, पाले ते सुखकंद ॥ सु०॥१६॥ देवार्चन करे दिल धरी ए, राखे रूयमोनाव ॥ सु०॥ क्षेप न राखे कोय श्री ए, सहश्री सरल स्वन्नाव ॥ सु० ॥१७ आयतः॥ आर्यावृत्तम्.॥ जिनपूजनं विवेकः, सत्यं शौचं सुपात्रदानं च ॥ महिमाक्रीमागारं, शृंगारः श्रावकत्वस्यः॥१॥ नावार्थ:-जिनपू- जन, विवेक, सत्य, पवित्राऽपणुं, सुपात्रने दान आपq अने महिमा एटले प्रतिष्ठा एज जेने क्रिमार्नु घर , तेज श्रावकपणानो शणगार .॥१॥ दान कल्पद्रुम रासनो ए,ए त्रीजो नल्हात ॥ सु०॥ बावीशे ढाले करी ए, विरच्यो ए सुप्रकास ॥ सु०॥१॥ श्री विजय- सिंहसूरीशना ए, सकल विबुध शिरदार ॥ सु० ॥ गजविजयान्निध गुण निलो ए, आगम अर्थ नंमार ॥ सु०॥ १५॥ तस सेवक पंमित जला ए, तार्किकशास्त्र प्रवीण ॥ सु०॥हि तविजय गुरु गुण वस्या ए, समता रत लयलीन ॥सु०॥२०॥ तास चरण प्रसादथी ए, ए कीधो अन्न्यास ।सु जिनविजय कहे युगतिशुं ए, पुण्ये लील विलास ॥ सु०॥ १ ॥ इति श्रीधन्नशालिचरित्रेपाकृतप्रवंधेदानकल्पद्रुमाख्येतृतीयशाखारूपधन्नशाइसकलार्थ सिदिसाधनवर्णनोनामतृतीयोल्हासः समाप्तम् । अस्मिनोल्हासे ढाल ॥श्शा ए? IT H यो ॥ || कामित सवि आवी मि- नामृतनी वां , . ॥ उल्लास ४ थो॥ ॥ दोदा. ॥ श्रीसंखेश्वर समरते. लहिये लखसीनोम || कामित सविआवी मि- ले, सयल सिहि संयोग ॥१॥शारद श्री गुरु संघने, प्रेमे करुं प्रणाम ॥ वचनामृतनी वां उना, पूरो मुज हित काम ॥२॥ चोयो चतुरपणे करी, रचुं नल्हास रसाल ॥ एक चित्त अइ साललो, श्रोता सवि नजमाल ॥ ३॥ धन्नोशाह राजगृहे, रहे ते आणंद पूर ॥ हवे ते अजयकुमारनो, कहुं संबंध सनूर ॥ ५ ॥ वेश्या कपट प्रयोगश्री, चंप्रद्योतन पास ॥ रहे अन्नय निर्जय थकी, मासीने आवास ।। ५ ।। ॥ ढाल १ ली. ॥ (देशी रसियानी.) चंप्रद्योतन मालव महिपती, शहि समृद्धि रे पूर्ण ॥ विराजे ॥ खागे त्यागे नोगे आ गलो, दीसे दूजो रे कर्ण ॥ दिवाजे॥ सुसजो साजन, कौतुकनी कथा ॥ १॥ ए ग्रांकणी ॥ सांजलतां सुख थाय ।। सवाई । समकित पिण निर्मल वधतो हुवे, उरित तिमिर मिट जा य ॥ नलाई ॥ सु०॥ २॥ चार रतन तेहने स्वाधीन के, पुण्यवले परधान ॥ सदाई ॥रा णी शिवादेवो चेटक पुत्रिका, शियलनी परम निधान ॥सखाई।सु०॥३॥ लोहजंघा नामे तस श्क प्रेष्य , गमन करे शत कोपामही तेणाअग्निनिरू रथ अग्निये नवि वले, चाले ते -- . ": न०४ GRER TO । SHESH , निर्दोपासही तेणासु०॥शा अनलगिरी नामा गज उपतो, ए चारे तस रत्न ॥सनूरां०॥ राज्य मंमाण ए चारे जाणीने, करे तस सुपर रे यत्न ॥ ते प्रां॥सु०॥५॥ एक दिन लोहजंघो दू ताग्रणी, पहोत्यो नरुअच गम ॥ सवाई ॥ तव तिहांना नूपादिक चिंतवे, एह बिगामे ठे काम सदाई॥सु०॥६॥ एहने विष देईने मारीए, तो हुवे शांति संयोग ते ॥ अमने ॥इम चिंती विषमिश्रित लाडूआ, चार दिया करी योग ते ॥ तेहनो ।। सु० ॥ ॥ लेख लेई लोह जंघो चालीयो, प्रहरमें कोष पचास ॥ प्रयाणे ॥ खावा बेगे लाडू जेहवे, शुकन करे तस रीस ॥ ते जाणे ॥॥॥ विण खाधे वलि कोप पचास ते, चालीने को गम ॥ तिवारे ॥ खावे लाडू तव शुकने वली, वो चाल्यो ते ताम ॥ विचार ॥सुणाए ॥ श्म चारे लाडू खाते थके, शुकन यया नही तास ॥ किवारे ॥ संध्या समये नऊयिनी प्रते, पहोन्यो तेह आवास ॥ तिवारे ॥ सु॥१०॥ प्रत्यूचे नूपतिने नेटीने, नांष्यां कार्य अशेष ॥ ते पूरां ॥ मोदक देखाड्या मन मोदशु, अनि सुंदर सुविशष ॥ सनूरां ।। सु० ॥११॥ स्वामी मुजने मोदक नकते, शुकन श्रया अति हीन ॥ तिवारे ॥ तेहनो कारण शो हुशे ते कहो, बुद्धि वले सुप्रवोन ॥ वारे ॥ सु०॥ १२॥ चंप्रद्योत ते मोदक लेयने, पूठ्यो अन्जयकुमार ।। सोचाहे ॥ निरखी अन्नय कहे एहमें थयो, हगविष सर्प प्रचार ।।ए मांहे ॥सुणाशातेह परी २ नेते। आतप योगे रे नाग प्रगट हुशे, दृष्टे द- तादि तिम भयो, दरख्यो चंम्प्र- त॥श्वारे ॥ सु० का करवा कारणे, मूको वनमें रे एह ॥ ते ले॥ आतप योगे रे नाग प्रगट हुशे, दृष्टे द- हशे रे तेह ॥सच|सु०॥१५॥ जिम कह्यो तिमं करते सहि तिम अयो, हरख्यो चमन- द्योत ॥ तिवारे ॥ कहे तूं रमोचन विण ३वर जे रुचे, माग तूं मन में उद्योत ॥चारे ॥ सु० ॥ १५ ॥ अन्नय कहे वर ए मारमें, राखो संप्रति काल ॥राजेसर ॥ ढाल ए पहिली चोया नल्हासनी, कही जिनविजये रसाल ॥ वालेसर ॥ सु०॥ १७ ॥ ॥ दोहा. ॥ हवे ते चंप्रद्योतनी, कुमरी रूप निधान । वासवदत्ता नामथी, नृपति तपो बहु मान ॥ १॥ कलान्यास कीधो घणो, अध्यापकने पास ।। गोत नृत्य शीखाववा, अवरनी करे तलास ॥२॥ पूज्यां मंत्रीने तदा, कोश् न नांखे जाम ॥ अन्नयकुमर कहे रा यने, जो तुम विद्या काम ॥३॥ उदयन कुमर कला निलो, राय सतानिक नंद ॥ गीत नृत्य वाजिंत्रमें, कोविद जिम नन्न चंद ॥४॥ ५घोषवतीना घोषश्री, वश कीधा वन ना ग॥ ते आवे जो इहां कणे, तो सही पाठक लाग ॥५॥ सांजली चम्प्रद्योत तव, लोहज- घने हेव ॥ लेख लिखीने पाग्वे, कोशंवी ततखेव ॥६॥ नदयनने कागल दियो, वांची ग्र- १ वनमा जई मोदक नुपर पाणी रेमयुं एटले थोमी वारमा समूचिम नाग प्रगट थयो. २ मूक्या विना. ३ वचन.' , ४ हालमां. ५ वांसलीना. ६ स्वरथी. २४ 4 ना. ०४ R ए३ , ह्यो नदंत ॥ पुत्रीने पारण नगी, तेमावे मुज तंत ॥ ७॥ सचिव कहे स्वामी सुणो, तुम ने जावो तत्र ॥ न घटे ते नणि कन्यका, तेमावो तुमे अत्र ॥७॥नूधवने पर मंदिरे, रहे तां लघुता होय ॥ तेज हीन जिम शशि हुवे, रवि मंगलमें जोय ॥५॥ यतः॥ मालिनी वृत्तम्. । नडुगण परिवारो नायकोप्योषधीनां, अमृतमय शरीरः काति नाढ्योपिचं॥ न वति विकलंमूर्त्तिममलं प्राप्यन्नानोंः, परसदन निविष्टः को न धने लघुत्वं ॥ १॥ नावार्थ:- तारानुनो समूह ने परिवार जेनों; औषधियोनो नायक; अमृतमय वे शरीर जेनुं अने कां- तिवमेनरेलो एवो य चं पण, सूर्य मंमलने पामीने विकलर्ति एटले तेजहीन धाय . ते कारण माटे, हे कुमर! पर धरने विषे रहेला कोण कोण लघुताने नयी पामता? अर्था त् सर्वे पामे छे. ॥१॥ ॥ ढाल २ जी. ॥ (देशी मोतीमानी.) नदयन कहे ते दूतने वाणी, चंम्प्रद्योतनी वात में जाणी।। सांजलो गुण रागी हमा रा, सोहना सुखसंगी॥ ए आंकणी ॥ वासवदत्ता पुत्री तमारी, नगवा मूकंजो अम घर सारी।। सां०॥१॥ नीशाले नगवा सहु आवे, पिण पाठक पर घर नवि जावे ।। सां०॥ चाख्यो ते दूत ततकाल, पहोत्यो तुरत नऊयिनी विचाल ॥सांणाशा चंप्रद्योतन आगल ए३ नाले, नदयन कुमरनी वात प्रकासे ॥ सांणा निसुणी खीज्यो मालव राय, अन्नयकुमरने पूठे नपाय ॥सां०॥३॥ नदयन किणि रीते शहां आवे, अन्नयकुमार उपाय बतावे ॥ सां॥ वस्त्रतयोश्क हाथी कीजे, पट्टादिक तस बांधी लीजे ॥ सां ॥ ४ ॥ अभ्यंतर तस पुरुष रखावो, वात सकल तेदने समजावो ॥सांगा वनमांहे गज रूपे फिरशे, तव ते गज ग्रहि या चित्त घरको ॥सां०॥५॥वीण वजामतो आवे जिवारे, पणजो ग्रहीने तेह तिवारे ॥ सांग सांगली चंप्रद्योतन हरख्यो, अन्नयकुमरने कोविद परख्यो। सां०॥६॥ विषद पुरुपने काज जतायो, जिम कह्यो तिम गज रूप बनायो॥ सां॥ वनमांही फिरे क्रीमा करतो, देखी वनचर मन सुख धरतो॥सां०॥ ७ ॥ नदयनने गज वात जणावे, ते पण ग्र- दिवा वनमां आवे ॥सांगा वाई वीण विशेप करीने, तव गज चाले कपट धरीने ॥सां०॥ ७॥ एकलो नदयन वांसे आवे, गजरूपथी नट नीसरी धावे ।। सां॥ग्रही नदयनने अ वंती आएयो, चंम्प्रद्योते अन्नय वखाएयो॥ सां०॥ ए॥तेमीनदयनने कदे राय, में तु- जने ग्रह्यो करिय नपाय ॥ सां०॥ माहरे वैर विरोध न तुजशु, ष म धारे मनथी मुजशुं ॥सांगार॥ माहरे तो तूं पुत्रने तोले, मृगावतीए सोप्यो वे खोले ॥सां०॥ पिण तूं तेमा- १. मुजरा S A न०४ धन्ना० ए व्यो नवि आव्यो, तव में एहवो दाव नपायो ॥सां०॥ ११ ॥ वासवदत्ता ने मुज बेटी, सक ल कला. ते गुणनी पेटी॥ सां०॥ तेहने गीत कला देखावो, सुपरे घोषवती शीखावो । सां०॥ १२॥ मासी तुमारी,शिवादेवी राणी, रहेजो तिहां निर्नय सुख जागी ॥ सां॥ इम प्रालिंगन देई नांखे, नदयनशुं हित नृप बहु राखे ॥ सां ॥१३॥ बल मांही कहे न- दयन सुणजे, एक वचन मुज साचो गणजे ॥सांग ॥ कन्या काणी ते माटे, वदन वि. लोकन करतां न खाटे ॥सां० ॥१३॥ परिचय अंतर राखी नणावो, वीणा नाद सुपरै ज- गावो ॥ सां० ॥बेटीने कहे पाठक कोढी, तूं नणजे मुखे अंवर नढी ॥ सां० ॥१५॥ जो तेहर्नु मुख देखीश बाई, तो तुजने रोग विलगशे धाई ॥ सांग ॥ श्म अन्योन्ये शीखवे नू प, बंधावे परियच धरी चूंप ॥ सां०॥१६॥ नदयन नद्यमश्री शीखावे, वीणा प्रमुख कला वमदावे ॥सां०॥ बीजी ढाल ए चोथे नब्हासे, कहे जिन दान कल्पद्रुम रासे ॥सां०॥१७॥ ॥ दोहा. ॥ वासबमा विनयथी, पठन करे नितमेव ॥शीखे वीणानी कला, होश धरीने हेव ॥१॥एक दिवस परते अके, चूकी वार वे चार ॥ तव रोपे नदयन कहे, काणी फिरी संजाल ॥२॥ सन्निलिने मन चिंतवे, काणी मुज कहे केम ॥ फिरी जव काणी ते कहे, तव बोली सा एम ॥ ३ ॥रे रे कुष्टी मुज नगी, कूमो आल म नांख ॥ ९ बुं नयन एव E सुलोचना, कठिन वचन मत दाख ॥ ४ ॥ नदयन कहे ते शा वती, कुष्टी नांख्यो मूज ॥ पिण एतो ताहरे पिता, कपट देखाड्यो गूज ॥ ५ ॥ ॥ ढाल ३ जो. ॥ (पीगेलारी पाल, आंवा दो रानला मारा लाल.-ए देशी.) वासवदत्ता वस्त्र करे तव वेगलो मारा लाल, दीगे रूप अनूप कुमरनो अति नलो ॥ मारा लाल ॥ अन्योन्ये अक्ष प्रीति नयनथी निरखतां माण, जाणीए दंपति दोय सदा आगे हतां मा० ॥ १॥ यतः ।। नयन पदारथ नयन रस, नयने नयन मिलंत ॥ अराजाण्या शुं प्रीतमी, पहिली नयन करत ॥ १ ॥ आपणने अन्योन्य रखे अंतर पके मा०, करीये गुप्त वि चार रखे को मुख चमे मा० ॥ वासवदत्ता वेगे कहे तव कुमरने माप, माहरे तूं जरतार वरुं नही अवरने मा०॥॥ चार कलश धरी चंग वस्यां ते दपती माण, ते वे सुखमय काल गमावे शुन्न मती मा०॥ गुप्तपणे सुख लोग संयोग सेवे रली मा०, पूरव पुण्य सं- योग वंठित आशा फली मा॥ ३ ॥ एदवे अनलगिरी तोमो पालान मदे करी मा०, विफ स्यो करे विनाश दणे नरने तुरी मा०॥ सागरमें जिम पोत नमे पवने चड्यो माए, तिम गेमी निज गम जई वनमें पड्यो मा०॥४॥ चंम्प्रद्योतन वात वेगे जव सांजली मा०, यूट्यो अनलगिरी आज ग्रहे कहो कुण वली मा । माइरा राज्यनो सार जीवन सम ए न०४ धन्ना० ԱԱ अठे मा०, गज़ अश्वादि अनेक सवे इणथी पठे मा॥५॥ पूछे अन्नयने ताम प्रद्योत पा- लव धरी मा०, कहो कोई अवल उपाय ज्यु वश आवे करी मा०॥ अन्नय कहे श्वचरा- ज वीणाना नादश्री मा०, वासवदत्ता संग धरी शुन्न सादथी मा०॥६॥ ए वश्य आणशे ३नाग ते गगपरे ग्रही मा०, दीधो नृप आदेश कुमरने तव वही माण ॥ धन्नश्वंतीए वेग चढ्यां दोय दीपतां मा०, तटनी तीरे ताम गयां ते जीपतां मा०॥७॥ वाई वीण विशेष अशेष कला करी माण, गावे सरले साद आलापे फिरी फिरी मा ॥ नादे मोह्या कुरंग सु रंग सानले माण, नोगी पिण स्वर विअनेक आवी मिले मा०॥७॥ तेद अनल गजरा ज सुणी स्वर वीणनो माण, मृगपरे आव्यो तत्र सुणे थर श्क मनो मा॥ वश्य करी वन राज ग्रह्यो मृगनी परे मा०, ५वेगवतीने के फिरावे त्यूं फिरे मा० ॥ए॥ गातो गीत सुरंग वजामतो वीराने मा०, ले आव्यो गजराज ते प्रद्योतन कने माण ॥ वांध्यो आलानधन अचंन ते ऊपन्यो माण, अन्नय थकी गुण राग वध्यो तव नूपनो मा०॥ १० ॥ मूक्या वि ण वर माग मालवपति कहे हसी मा०, देखी बुहि अनूप थयो हुँ अति खुशी मा०॥ अ- १ हाथी. २ कचदेशना राना संतानिकनो पुत्र नदयन कुमर. ३ हाथी. ४ हायणी ऊपर, ५ वेगवती हाथपानी पूं. ॥ ԱԱ जय कदे नंमार ए वर बीजो भयो मा०, नदयन पिए प्रस्ताव लही स्त्रीले गयो मा०॥ ११ ॥ एदवे अवंतीमांही अनलन्नय कंपन्यो मा०, प्रतिदिन बाले गेह ए अनरथ नीपन्यो मा०॥ पूग्यो अन्नयकुमार नपाय कदे वही माण, अग्निनो औषध अग्नि कह्यो ते सही मा०॥१२॥ साहमी करवी अग्निये अग्नि हुवे यदा माण, अन्नयनो वचन प्रमाण करी १कीधी तदा मा०॥ नलाणी ते आग लागी नही तेहथी माण, बुद्धि वखाणी राय दियो व र नेहश्री मा ॥ १३ ॥ मूक्या विण ते जाणीनंमार ते तव धरयो माण, त्रीजो वर तिणे गय अन्नयकुमरे वस्यो मा०॥ दैवप्रकोपे रोग अवंतीमें थयों मा०, पूज्यो अनयकुमार तिवारे उत्तर लह्यो मा०॥१४॥ जे स्त्रीश्री तुम नेत्र गले अवलोकतां मा, तेहने हाथे पिंक देवारो वलि उतां मा०॥राजाये स्त्री सातसे संवि नेली करी मा०, मामी जोवे दृष्टि सहु थी फिरी फिरी मा॥१५॥ अनमिष नयनं विकार रह्यो नही केहनो मा०, चेमा पुत्री ताम शिवा नाम जेदनो मा०॥ सतीयोमें शिरदार वीरे जे मुख कही मा०, अनमिष न- यनश्री तेद आगल कन्नी रही मा०॥१६॥राजानी गली दृष्टि ते रामा आगले मा०, तव कहे ए बलिपिंक दियो जश्नागले मा० ॥ दीधो बलि ततकाल नपश्च सवि गयो मा, १ चकमकनी अग्नि करी ते शुद्ध तंत्रना योगयी थएली अनि शांति पामी. 1 1 न०४ पन्ना० ए६ सतीयना शीयल प्रन्नावश्री सहुने सुख श्रयो मा ॥१७॥ माग माग वर मुज मूक्या वि ण तूं हवे मा०, तव ते अन्नयकुमार विचार ते संजवे मा॥त्रीजी ढाल रसाल ए चोया नल्हासनी मा०, कही जिनविजये जोय कल्पद्रुम रासनी मा० ॥ १७ ॥ ॥दोहा. ॥ कहे अन्नय बुद्धि केलवी, मेलवी चित्त विचाल ॥ चारे वरनुं सार ए, कहुं ते सुणो नूपाल ॥१॥चय खमकावो चोकमें, अग्निन्नीरू रथ नांजि ॥ अनल गजें हुं चढुं, शिवा नहंगे आज ॥२॥ तं बेसे वांसे थइ, अम नपर धरित्र ॥ चेयमें जश्ने लीजीए, अग्निदाघ एकत्र ॥३॥ नूधव शिर धूणी रह्यो, वयण न वाख्यो जाय ॥ करजो मी कुमर प्रते, हास्यो हूँ कहे राय ॥४॥ तव बोल्यो धीरज धरी, अन्नय कहे सुण नूप॥ धर्म ठगाई ते करी, पकड्यो मुज धरी चूंप ॥ ५ ॥ जिनशासन मेलो कस्यो, लोपीने कुल लाज | आज पठी हवे एहवो, करवो नही अकाज ॥६॥ (पण मुज देख पटतरो, त्रस व्यो वे इक वार ।। पिण वली जोजे पार, पकडूं बीजी वार ॥७॥ बांधी मुसके तुज प्रते, देतो दंम प्रहार ॥ ले जाऊं सह देखतां, तो हुँ अन्नयकुमार ॥ ७॥ शीख करो मा- सी प्रते, नृपशुं करी जुहार ॥ शुन्न वेला साधी करी, चाल्यो निज आगार ॥ ए॥ ॥ ढाल ध थी.॥ (मो नांजी.-ए देशी.) ए६ अन्नयकुमर परिवारे परिवृत, मगधदेशमें आवे ॥ पुत्रागमन सुणीने श्रेणिक, हरखे सादमो जावे ॥ अचरिज देखो देखो, देखो रे अचरिज देखो ॥ एहने पुण्यतणो नही ले खो, अचरिज देखो रे ॥ लह्यो जश जगमें सुविशेषो॥०॥ तुमे ज्ञान नयनथी पेखो ।। अ०॥१॥ ए आंकणी ॥ अन्नयकुमर निज तात लहीने, हर्षोल्लसित तव थावे ॥ प्रणमी प्रेमे तात चरणने, विनय वचन संन्नलावे ॥अ॥२॥ ताते हृदय संगाथेनीमी, नगे बेसायो॥ एता दिननो विरह तणो :ख, कण एक मांही विसायो॥०॥३॥ आळं वरश्री अन्नयकुमरने, नगर प्रवेश करावे ॥श्रेणिक राजा अति मन हरखे, नंदा तिम सुख पावे ॥०॥४॥नंदिषेण मेघादिक बांधव, भावी मिलिया वेगे । शेठ सेनापति सचिव सकल पिण, मिलवा आवे नेगे॥०॥५॥ दिन केताश्क विचमें गाली, पूरव वात सं- नाले ॥ अन्नयकुमर वणकारा वेषे, पोउ लेश्ने चाले ॥०॥६ पांच सात घोमा अति ताता, नंट वे चार अटालो॥ विमल नाम वंजारो थश्ने, आव्यो अति नजमालो॥ अ०॥॥आहे आहे करतो पोछे, गुण संजाली लेवे। नऊयिनीने चोके यावी, मेरा तंबु देवे॥०॥॥ नृपने नेट देईने-मिलीयो, विनय थकी मन व्यापे ॥ राय प्रसन्न श्रज्ञ १ बालाववोधवाला महोटा चरित्रमा आ ठेकाणे अनयचं वणकारो नाम ने. 1 - - घन्ना० एस न०४ निज मंदिर, पासे स्थानक आपे ॥०॥ ॥ मेरा तंबू तिहां आरोप्या, मालना गंज ते कीधा ।। व्यापारीने देई क्रियाणां, दाम रोक तस लीधा ॥०॥ १० ॥ विकलेंश्यि एक नर निपजाव्यो, पाठनणावी गमे ॥ते कहे दूं मालवनो महिपति, चंप्रद्योतन नामे ॥ अ॥११॥ ए सघला अमचा सेवक, राणी सर्व अमारी॥ हय गय रथ पायक सवि अमचा, प्रजा प्रमुख निधि सारी ॥१०॥१॥ तव ते बांधी मारे तेहने, रे मूरख शू बो ले ॥ ते राजा मालवनो महिपति, तूं गहिलो तृण तोले ॥ अ०॥१३॥इम प्रतिदिन करतो ते नगरे, सघले ग्रथिल ते जाण्यो॥ एक दिवस संध्या समये तव, नेद करण चित्त आ- एयो ॥ अ०॥१५॥ गणिका बेने गुप्त जे आणी, इंशणी सम पोते ॥ ते पासे तव नृत्य करावे, चंप्रद्योतन जोते ॥ अ०॥१५॥ देखो रूप ते गणिका केरो, चंप्रद्योतन चूक्यो।। दूती मेली वात करावी, लाहो ब्यो आजूको । अ०॥ १६ ॥ तव ते बोली अमे तो नावू, खप होय तो इहां आवे ॥ पिण अम स्वामी कार्य विशेष, जव ते बाहिर जावे ॥ अ० ॥ १७ ॥ दूतीए जर वात जणावी, चंम्प्रद्योतन दरख्यो । समय जोश्ने मेरे पेगे, अन्न- यकुमारे निरख्यो। अ॥१७॥रात्रि प्रहर जाते तस बांधी, ऊपर मार ते देते ॥ रथमें घाली खेम चाल्या, मुखनी शब्द कहे ते ॥१०॥१॥ चंम्प्रद्योत कहे हूं राजा, मुजने ARRIERS* 1555 ए7 1 , , ए ले जावे ॥ शेठ सामंत सवि सऊ प्रश्ने, मूकावो वदावे ॥ ॥३०॥ सहु को सांज- लो चिंते मनमें, एह तो गहिलो बोले ॥ कपट तणो तो कोय न जाणे, कपटे संघला नूले ॥अ०॥१॥ ग्राम ग्रामश्री अश्व पालटी, आव्या तुरत निज देशे ॥श्रेणिकने वधामणी पहोती, आव्या अजय सुवेषे । अ० ॥ २२॥ अन्नयकुमर प्रद्योतनने तव, तातने पाय ल- गामे ॥ वचन कह्या माटे में तुजने, एयो इणे आ खामे ॥ १०॥२३॥ आज पी को ३ राजा साथे, वैर म करशोनाई॥श्म कही मालवपतिने वेगे, पहोचायो चित लाई । अ॥श्व ॥ वैर विरोध सहूथी नांज्या, अन्नये बुद्धि प्रकारे ॥ चोयी ढाल चोथे नल्हासे, कही जिन मति अनुसारे ॥ अ०॥ २५ ॥ ॥ दोहा. ॥ अन्नयकुमर वंबित फल्यो, बुथिकी सुप्रमाण ॥ श्रेणिकनी चिंता टली, दिन दिन कोमी कल्याण ॥१॥ कहे नृप सांजल अन्नय तुं, तुज विण सहु मूफाय ॥ न्याय नीति करवी पसे, पिण ते किणही न पाय ॥ २॥ सेचन गज बूट्यो इतो, पाड्यां घरने हाट । वाट बिगामी नगरनी, अमने श्रयो नचाट ॥३॥ पिण धनोशाह तेहवे, श्रा व्या आपणे काम ॥ हाथी पकमी बांधियो, मोटी राखी माम ॥४॥ काणाश्री ऊधमोप ड्यो, गौनशेठने देव ॥ न्याय कियो नरपति परे, उग चाल्यो ततखेव ॥ ५॥ बीजां प- .
415 0 8 घन्ना० एन ॥ +- ण बुझे करो, काम समास्यां कोर ॥ अवर को आवे नही, जोतां एहनी जोम ॥६॥ साहसिक सुकुलीन ए, नाग्यवंत भरपूर । नुजाबले सुख नोगवे, दिन दिन चकते नूर ।। ४॥तात वयण सुणी अन्नय तव, प्रीति घरे प्रति पूर्ण ॥ एक रंग तांबूलमें, जिम काया दिक चूर्ण ॥ ७॥ अह निशि तक रहे एकग, धन्नने अन्नयकुमार ॥ प्रीति वधो प्रेमे करी, सुख विलसे श्रीकार ॥५॥ ॥ ढाल मी.॥ (शीतल जिन सुरंगा.-ए देशी.) एहवे धन्नाना नाई, करे ग्रामतणी ग्कुराई रे । सुगुणा ॥ न्याय धरम चित्त धारो ॥ जिम जगमें सुजश वधारो रे । सुगुणा ॥ न्याय घरम चित्त धारो ॥ लोक नगी संता पे, लोने करी अकरने थापेरे ॥ सुणान्या॥१॥ ए आंकणी ॥ जिम शनिनी दृष्टे वर्षा, नवि थाये अति नत्कर्षा रे ॥ सु॥ तिम ते ग्रामाधिप पाते, उनक श्रयो सवि वाते रे ।। सु०॥२॥ लोक गया सवि नांजी, हाये न रही कां बाजी रे ॥सु०॥ तृण धान्यादिकने अन्नावे, गज अश्वादिक मर जावे रे ।। सु०॥ ३ ॥ एहवे अगनि प्रयोग ते दीगे, यो ते हने अतिहि अनीठो रे ॥ सु०॥ नृपे पिण दंझी लीधा, अन्याय जिवारे कीधा रे ।। सु०॥ ५ ॥ चोरे पिण तिम संताप्या, फुःख पाम्या दैव सराप्या रे ।। सु०॥ ताततणो धन लेवे, 55 - एज .
F । पिण पागे कदिय न देवे रे ॥ सु०॥५॥श्म करते तेह घाग, बबदेश थकी तव नागरे ॥सु०॥ त्रिएये मालवमें श्रावे, कृषिकर्म करे वनदावे रे ॥ सु०॥६॥ बोजनात बलद हल लेवे, अनुचरने पिण धन देवे रे ॥ सु० ॥ कर्मवशे तस थावे, वृषनादिकं पशु मरी जावे रे सु०॥७॥ तीम गयां कण खा, न थई तस पेट नराई रे, ।। सु०॥ तव ते पोठी वादे, ज़ई मगधे चित्त नमाहे रे ॥ सु०॥७॥ अन्य दिवस घनं लीधा, नरी पोठ्यो चाल्या धरी सीधा रे ।। सु०॥राजगृहीमें आवे, पोग्यो सवि चहुटे गवे रे ।। सु०॥॥ १पाम जिवारे जोवे, तव मूलगी रनोमी खोवे रे । सु०॥ नाग्य ते आगल चाले, तेहनो ऽख कहो कु ण टाले रे। सुणा ॥१०॥ यतः॥पमिवन्नो गिरवातणो, पालीजे निरवाण ॥ तुमे देशांतर चालिया; अम्मे आगेवान ॥१॥ नावार्थ:-जेम महोटा माणसने हाथ जे चढे, 'तेने ते नक्की पालेज. तेम इहां जाग्य कहे ले के, (अमने तमे मल्या गे, तो अमे पण तमने गेमीशुं नही.) जो तमे देशांतर जशो, तो त्यां पण अमे आगेवान' या साथे प्रावीशं. ॥१॥सीत तापादिक सेवे, नलंन्ना देवने देवे रे । सु०॥ धान्यना ढगंला कीधा, ते त्रि १ नाव. २ अर्धी मूमी अर्थात् राजगृहीमा आवीने जूए तो घननो नाव अर्थो दीगो एटले अर्धी मूमी तो नावाज जती रहीं। -r R न०४ घन्ना० एए ए एये तिहां रह्या सीधा रे ।। सु०॥ ११॥ एहवे धन्नोशाह, मन धरतो अतिहि नमाह रे ॥सु ॥राजसनाथी कडे, घणो परिकर चाले पूंठे रे ॥ सु०॥१२॥ नट तिहां पागल चाले, श्कवाथी लोकने पाले रे ॥ सु० ॥ धनदत्तादिक जेद, चहुटा विचे बेग तेह रे ॥ सु० ॥ १३ ॥ कंबा दे तस कामे, पग पाटुए करीने पामे रे ॥ सु॥ गुण्यो पिण वली नपमा व, राजमार्ग विधे समरावे रे ॥ सु॥१५॥ आयास करता दीग, धन्ने निज बांधव धी गरे ॥ सु० ॥ चिंते इहां ए किम आव्या, वशमाग नाम धराव्या रे ॥ सु० ॥ १५ ॥ गाम ने हय गय दीधा, ते किरा नृपे पामो सीधा रे ॥ सु० ॥ देखो ए किम दुःख पावे, मुज वां धव निगुण स्वन्नावे रे ।। सुः ॥ १६ ॥ -इम चिंतीने तेमाव्या, तव ते पिण दोमी आव्या रे ॥ सु० ॥ निज मंदिर तेमी जावे, वस्त्रादिक शुन्न पहिरावे रे ॥ सु०॥ १७ ॥ स्वस्थ करीने पूरे, निर्धन- कारण शुंठे रे ॥ सु॥ तव तेणे हृदय विमासी, तस सघली वात प्रकासी रे। सु०॥ १७ ॥ तुमे दीधो अम धन जेह, पिण पासे न रह्यो तेह रे ॥ सु ॥ दरिइपणो रह्यो साथे, अमे आदस्यो हाथो हाथे रे । सु०॥ १॥ कोई तुमने दोष न देवो, पोतानो लेहलो लेवो रे ॥ सु० ॥ मात पिताने दारा, कोशंवी मांद नदारा रे ॥ सु० ॥२०॥ अमे ३ डीपो लोकोने खशेमे. . १ मुजट, VU , इहां पोठ्यो खेडं, हाथे सवि काज निवेडं रे ॥ सु०॥ इह चोभे नव्हासे दाखी, ढाल पांच मी जिन इम नाखी रे ॥ सु०॥१॥ ॥ दोहा. तव धन्नो कद वातने, रहो ते माहरे पास ॥ खावो पीवो खातिशु, विल सो लील विलास ॥१॥ते कहे तुम हेठे अमे, रहेतां सहोये लाज ॥ सूर्य शुक्र गृहमा ग ये, नीच कहे कविराज ॥२॥ तव धन्ने बांधव प्रते, चौद चौद धन कोमि ॥ दीधी मन दो लत करी, कुण करे एहनी तोमि ॥ ३ ॥ देखो तस उर्जनपणो, धनानो तिम नेद ॥ अण तोल्यां आवी मिटयां, सहज सुनावे एह ॥४॥ यतः ॥ अनुष्टुब्वृत्तम्. ॥ सङनाः सजाना एव, उर्जना एव उर्जनाः ॥ नोभाः सुधांशुचिकिर्णा, न शीतास्तिग्मरोषि च ॥ १ ॥ नावा र्थः-सऊन ते सऊनज रहे अने आन ते ऽर्जनज रहे. जेम चंशमानां किरणो कदि पण गरम यतां नथी, तेम सूर्यनां किरणो शीतल यता नथी. ॥१॥ चाल्या कोशंबी नणी, धन लेईने जाम ॥ वनरक्षक तव देवता, मारे मुजर ताम ।। ५॥ बोले प्रगट पई मुखे, ह जीय न लागी लाज ॥ जन्मथकी जोवो नही, करतां काज अकाज ॥६॥ धन-सवि धन्ना नाग्यश्री, आवी मिल्यो वे अत्र ॥ तटनो नीर सवे सदा, जलनिधिमें एकत्र ॥७॥ ॥ ढाल ६ ही... (नटीयाणीना गीतनी देशी.).. 1 नव বন্না १०० नव ते वचन सुणीने हो धनदनादिक त्रिण्ये तिहां, आलोचे मनमांहि ॥ आपणने वली नाग्ये हो धन अर्जन इहां श्रावो नश्री, खोटी होंश शी त्यांहि ॥ तव ॥१॥ ए आं कणी ॥ एटला दिन आयासे हो सुप्रकासे धन आगम नही, 'न रह्यो मूलगो गेह ॥ बांध वथी पिण पाम्यो हो धन वाम्यो एह विलोकतां, पुण्यं विना नर देह ॥ तव०॥॥ श्म चिंती मन खंते हो निःते पोरी वालीया, धनश्री नस्या हुता जेह ॥ 'धन्नाने सवि सोपे हो नवि कोपे मन वच कायथी, वात कहे सवि तेह॥तव ॥३॥ एटला दिन हठ राख्यो हो नविनाख्यो गुण को ताहरो, ते अमचो अपराध ॥ तूं अम सहुथी रलहुमो हो गुण दोढो दीगे हेजयी, गुण निधि जलधी अगाध ॥ तव०॥४॥ अम कुल अंवर दीवो हो चिरंजीवो तेज प्रतापश्री, अमे , खजूया सरूप ॥ तूं अम प्रीते पालक हो सुःखटालक सकल कुटुंबनो, अमे तो द्रुमक सरूप ॥ तव०॥५॥ घj घेणुं शू कहिये हो निरवहिये अमने आजयी, जाणी बांधव प्रेम ॥ ए धन जे तुमे दीधो हो नविलीधो जाए अम थ की, जिम कायरथी नेम ॥ तव॥६॥ एहना जे अधिष्ठाता हो मद माता ते ताहरे वशे, अम वश कहो किम थाय । जिम निज हाथे परणी हो वर तरुणी गंमी कंतने, अन्य १ नहानो. २ नीखारी.
ए गृहे नवि जाय ॥ तव ॥७॥ तव धने सनमानी हो बहुमाने बांधव राखीया, आप समा करी त्यांहि ॥ मात पिता नोजाई हो तेमाव्यां अति आदर करी, मूकी सेवक त्यांहि ॥ त. व०॥७॥ यतः॥ अनुष्टुब्बृत्तम् ॥ माता तीर्थ पिता तीर्थ, तिर्थं च ज्येष्ठबांधवाः ॥ वाक्ये वाक्ये गुरुस्तिथ, सर्व तीर्थ जनार्दनः ॥ १॥ नावाश्र;-माता पिता अने महोटो नाई, सर्वे तीर्थरूप मे, तेमज हरेकं वचन बोलवामां गुरु तीर्थ ये अने परमेश्वर ए सर्व तीर्थ ॥ १॥ सुंदर मंदिर आप्यां हो पुःख काप्यां मात पितातणां, नाईनी करीन्नीर ॥ खावे पी वे खले दो अति गेले नव नव नेहथी, जिम सहकारे श्कीर ॥ तव०॥ए ॥ प्रहसमे नित प्रणमे हो घणु विनये मात पिता प्रते, युगते जिनवर सेव ॥ पात्र संयोगे रंगे हो प्रतिलाने नाव धरी घलो, धर्म करणनी टेव ॥ तव०॥१०॥ एहवे तिहां कणे आव्या हो मन ना. व्या चौविह संघने, विचरंता जूपीठ ॥ धर्मघोष श्शे नामे हो पुण्यकामे सुरतरु सारिखा, सयल गुणे सुविसि ॥ एहवे ॥ ११ ॥ ए आंकणी ॥ वंदणने तिहां धाया हो मिलि आया नवियण नावद्यु, वेग जोई गम ॥ धनसारे पिण जाणी हो गुरु वाणी सान्नलवा प्रते, घरे नद्यम हित काम ॥ एहवे ॥१२॥ चारे पुत्र संघाते हो नलीनांते दयिताने तिहां, १ यांवो. २ पोपट. - - -- . २ .
धन्ना० न , ܐܘ ܐ , , बहुअर सघली साथ ॥ आवरथी आवे हो नले नावे गुरु चरणांबुजे, वंदे जोमी हाथ ॥ एहवे ॥ १३ ॥ पिर चित सहुनो जागी हो गुराखाणी, गुरु दिये देशना, कहे तजो पंच प्रमाद ॥ कायने चित धारो हो तुमे वारो हिंसा तेहनी, बंको जील सवाद ॥ एहवे ।। १४ ॥ चार कषायने जीपो हो जिस दीपो श्री जिनधर्ममें, पालो प्रवचन मात॥ पंचाश्रव तुमे वारो हो बंक्षि धारो दश विध धर्मने, तिम टालो लय सात ॥ एहवे०॥ १५ ॥ वलीया जो अति वाल हो तो धान शिवमंदिर नणी, पंच महाव्रत लेय ॥ तप जप संयम करणी हो अति सुखनी वरणी एह ठे, त्रिकरण शुः करेय ॥ एहवे० ॥ १६ ॥ श्रावक धर्म संन्ना- लो हो अजुयालो छादश लेनी, आणी मन नजमाल ॥ चोथे उल्हासे गावे हो मन ना- वे ही ढालमें, जिन इम वचन रसाल ॥ एहवे ॥ १७ ॥ ॥ दोहा. ॥ देशना सांजली दिल ठरयो, धन धन कहे धनसार || मानव नवनो आ ज में, लाल को सुप्रकार ॥१॥ प्रमुदित थई पूठे तदा, विहुं करजोमी शेठ ॥ कृपा क- री प्रनुजी कहो, पूर्व नवांतर व ॥॥ धन्ने शी करणी करी, जिरो करी पाम्यो शहि॥ उःख नवि दीगे देहथी, पद पद सकल समृदि॥३॥ त्रियं मोटा सुत साहसी, धनदत्ता दिक जेह ।। पामी पामी हारवे, शे करमे दुःख तेह ॥ ४॥शालिन नगिनी नली, स- R १०१ ती सुन्नज्ञ सार | शे करमे माटी वही, दुःख सह्यां विविध प्रकार ॥ ५॥ एद संदेह तो इहां, ज्ञानतणे आधार ॥ विवरीने कहो वेगथी, सयल संबंध विचार ॥ ६ ॥ ॥ ढाल ७ मी. ॥ (शांति जिणेसर केसर अर्चित जगधणी रे.-ए देशी.) कहे मुनिवर सुणो शेठ पूरव नव वारता रे पूरवण, पुरपाल सुगण जिहां वासे हता रे जि०॥ तिणे नगरे एक नारी कात्यायन दुर्वली रे का, कर पर धरनां काज पी- सण खमण वली रे पी०॥१॥ दत्तनामे तस पुत्र सुपुत्र वखाणीयो रे सु०, तात विना जे जात कुःखी महा जागीयो रे दु॥चारे गायना वहनेला करी चोकमां रेने० ॥ पेट जराई मात्र हुवे ते लोकमां रे हु० ॥२॥ एक दिन परव विशेष अशेषश्री देखीयो रे अ०, घर घर खीरने खांम घृतादिक पेखीयो रे घृ० ॥ आवी ततक्षण गेह माता पालव ग्रह रे मा०, ये मुज परिघल खीर इशुं मुखश्री कहे रे ३० ॥ ३ ॥ मात कहे जरपूर न ककस सं पजे रे न, तो ते खीरने खांक कहो केम नीपजे रे क०॥ हउ नवि बेमे बाल रमे तव मा वमी रे रण, देवे अवस्था एम दीधी किम आवमी रे दी॥४॥ यतः ॥ अनुष्टुब्वृत्तम् ॥ बालको १ ऽऊन श्चोरो ३, वैद्यो । विप्राश्च ५ पुत्रिकाः६॥ अर्थी ७ नृपो ऽतिथी ए १ वृक्ष मोशी.
तुo 0 ०२ वेश्या १०, न विदुःसहशांदशां ॥१॥नावार्थः-बालक, उऊन, चोर, वैच, ब्राह्मण, पुत्री, अर्थी, राजा, अतिथि (पाहुणा) अने वेश्या, ए सर्वे सरखी हालतने समजता नथी.अर्थात् ए सर्वे पोताना उखनी पेठे पारका उखने जाणता नश्री. ॥१॥ माता पुत्रने साथ देखी रोती की रे दे०, चार पामोशण ताम आवी कहे इम वकी रे आण ॥ तूं रोवे शा माटे रोवे किम दीकरो रे रो०, दुःखनी जे होय वात ते अम आगल करो रे ते॥५॥ तव ति णे पुत्रनी वात सवी मांझी कही रे स० ॥ सांजली कहे परमान मांहे शू ने सही रे मां०॥ चार पामोशण तत्र सामग्री ततहणे रे सा०, आणी आपी तास धरी ऊलट घणे रे ध०॥६॥ माताये तव खीर नीपाई वेगयी रे नी०, वेसामी नीज पुत्र पिरसे अति वेग थी रे पि०॥ कोईक कार्य विशेष माता घरमें गई रे मा०, पुण्योदयश्री दान तणी मति तस्स थई रेत ॥ ७॥ एहवे तपसी एक सुपरे संचालतो रे सुण, फिरतो आहारने काज नमर परे मालतोरे ज॥मासखमणने पारणे वारणे यावीयो रे वा०, देखीने तव दत्त तणे मन नावीयो रे त०॥७॥ थाल जरी इती खीर सवे आपे मुदा रे सण, साधुना बंदी पाय वेगे स्थानक तदा रे वे॥ प्राची देखे मात ते थाली चाटतो रे तेण, पिरसे सघली खीर चिंते रखे फाटतोरे चिं०॥ ॥ वचन ग्लेसी तास उदर रोग ऊपन्यो रे न०, मर- - १०३ t नाव ए धन्नो सुख लदे रे कीरान तगो ण समय मध्यरात्रि सुध्याने नीपन्यो रे सु०॥ ते चवि दान प्रन्नाव ए धन्नो सुख लहे रे ए०, तुज कुलनो शिणगार सकलने निरवहे रे स॥ १०॥ चारे कीधो योग कीरान तो तदा रे की०, चारे वली परसंश करी तेहनी मुदा रे क० ॥ श्म ते आठे नारि दीगे मुनि वहोरतो रे दो०, चिंते धन धन एह दिये मुनिने उतो रे दिः ॥ ११ ॥ साधु प्रसंशा योगे न तम कुल ऊपनी रे न०, ते ए आठे नारि धन्नानी नीपनी रे ध०॥जेह सुनाउःख लही ते सांनलो रे ल०, सरल करो निज चित्त तजो मन आमलो रे त०॥१२॥ पूर्व नवे इणे रो प वशे सखीने कयो रे व०, वहे माटी रे दास पोते धनमद वह्यो रे पो॥ ते कर्म इणे शीश की माटी वही रे थ०, हसतां बांधे कर्म रोतां बूटे नही रे रो०॥१३ ॥ यतः॥ रजाति श्लान्न ३कुलैधश्वर्य, एवलं रूपं उतपः श्रुति ॥ कुर्वन्नष्टौ मदान्पुसां, हीनानि लन्नते जनः ॥ ॥नावार्थः-जाति, लान्न कुल, ठकुराई, बल, रूप, तप अने विद्या. ए आग्नो मद करनारो माणस; ए आठ हीणां पामे ॥२॥ए संसारमें जीव मिथ्यात्व गुणे करी रे मि०, जन्म जराने मृत्यु लहे ते फिरी फिरी रे ल०॥ पामी सदगुरु योग दा नादिक आचरे रे दा०, धन्नानी परे तेह वंरित लीला वरे रेवं ॥१४॥ परसंशा पिण पु- एय पदारथ कही खरी रे पण, देखो ते परतद आये एह सुंदरी रे आ॥ चोथे नव्हासे , न०४ ३ ढाल कही ए सातमीरेक०, जिन विजये मन रंग श्रोता मनमें गमी रे श्रो० ॥ १५ ॥ ॥ दोहा.॥ हवे धनदत्तादिक तणो, पूरव नव अधिकार ॥ सदगुरु कहे शुन्न चित्त श्री, सांजल रे धनसार ॥ १ ॥ ॥ ढाल ७ मो. ॥ (नमो नमो मनक महामुनि.-ए देशी.) मुनिपति कहे तुमे सांजलो, पूरव जव विरतंतो रे ॥ ग्राम सुग्राम नामे जलो, श दिसमृश्रिी कंतो रे ॥मुनिपति॥१॥ ए आंकणी । तिहां कठियारा त्रिएय रहे, धन हीणा अति धीगरे॥ रसदने आसन ने तेहनां, मित्राय गुणे ते मीगरे ।मु०॥॥ एक दिन काष्ट लेवा प्रते, ग्रहीने संबल साधे रे॥ पोहत्या वनमें पवमा, ले। कुगर ते हारे ।मु०॥३॥ मध्याने जोजन समे, वेग जोजन कामे रे॥ मासखमण पारण य ति, कमासागर श्शे नामे रे ॥ मु०॥४॥ दीठा दूरथी आवता, सन्मुख जश्ने बंदे रे।। संवल संघलो शन्न मने, आपे मन आणदे रे ॥मु ॥ ५॥ सुलजवोधी श्रावक कुले, क- पजवो तिहां वांध्यो रे ॥कार ग्रही संध्या समे, आव्या असन न लाध्यो रे ॥मु॥६॥ तले रोपे श्म कहे, दानतणां फल दीगंरे ॥ नूखे दुःख पाम्या इहां, आगल शां हुशे मी १०३ २ नातु. आत्ताप संयोगयी, गरे।मु०॥ ७॥ एल निंदा ते दाननी, चार वेला तियो कीधी रे ॥ पश्चात्ताप संयोगथी, स्वल्पपसे थर सीधी रे ॥मु०॥७॥ ते चवि अनुक्रमे ताहरा, पुत्र थया त्रिएय एहो रे ॥ चार वेला पुःख अनुजव्यो, पूरवकुत गुण तेहो रे ।मु०॥ए ॥ सांजली धनदत्त प्रमुख- ना, पूरव नव अधिकारो रे ॥ वैरागे मन वाधीयो, बूम्यो तव धनसारो रे ॥मु०॥१०॥ चिंते एह संसारमा, धरमने कोय न तोले रे ॥ संसारिक सुख कारमां, विष सम केवली वोले रे ।मु०॥११॥ संयम लेवो माहरे, म मनमां बालोचे रे ॥ आयु अधिर ए आप- पो, जाणी पके कुण खोचे रे । मु॥१॥ मुनि वांदी मंदिर गयो, परिकर युत धनसा र रे॥ दीक्षा लेवाने तदा, पूग्यो सवि परिवार रे । मु०॥१३ ।। शीलवती पिण सऊ थई, धन्नदत्तादिक तेम रे ॥ त्रिण्ये पुत्र संयम नणी, धरता धर्मशुं प्रेम रे । मु०॥ १५ ॥ नव- व करी धने तदा, संयम सुपरे देवाड्यो रे । सहु कहे धन्य धनसारने, सुपरे आतम तायो रे ॥ मु०॥ १५ ॥ धन्ने श्रावक व्रत धयां, आठ प्रिया युत प्रीते रे ॥ विरम्यो विषय विशेष श्री, रूमी आतम रीते रे ॥ मु॥१६॥ धन्नोशाह घेर आवीया, परिवृत सवि परिवारो रे॥ सुख विलसे संसारनां, अजिनव सुर अवतारो रे ।।मु०॥ १७ ॥ दीक्षा देई तेहने, शीखवे साधु आचारो रे ।। धनसारादिक साम्य लेश, मुनिवर करे विहारो रे ॥-मु०॥१७॥चारि- कर
न
त्र
बा०
०५
पाली
शुन्न मने, त्रिण्ये सुत युत तेहो रे ॥ देवलोके जर कपन्या, देवपणे गुण गेहोरे
॥ मु० ॥ १५ ॥ एक नवे शिव सुख सवे, लहशे ते निरधारो रे ॥ चोथे नल्हासे आग्मी,
ढाल कही जिन सारो रे ।। मु० ॥ २० ॥
॥ दोहा. ॥ अथ श्रोता जन सनिलो, शालिन सुचरित्र ॥ देवलोक सुख नरनवे,
नोगवे पुण्य पवित्र ॥१॥णे अवसर नेपालश्री, सोदागर सुविवेक ॥ रत्नकंबल लेई क
री, आव्या मगध सुटेक ॥ ॥ ग्रामागर फिरतां थकां, राजगृही में रंग ॥ देखामे चहुटे
उरस, रत्नकंबलनां नंग ॥ ३ ॥ जोवे सहु को यतनशु, रत्नकंवलनां रूप ॥ पूढे मूल तस प
रगमो, चित्तमें राखी चूप ॥ ४॥ व्यापारी कहे वयणथी, सवालाख सुवर्ण ॥ एकतणो ए
मूल ने, सांजलजो धरि कर्ण ॥६॥ मूल सुणीने शेठिया, सहुको स्थानक जाय ॥ व्यापा
री कंवर ग्रही, नेट्या श्रेणिक राय ॥ ५ ॥
॥ ढाल ए मी.॥ (पारा महोला ऊपर मेह, करूखे बीजली हो लाल.-ए देशी.)
तव श्रेणिक नर राय बोलावे तेहने हो लाल वो०, किहांधी आव्या शेठ ठे सुख
तुम देहने हो लाल वे ॥ तव वोल्या ते शाह अमे नेपालथो हो लाल अण, आव्या शहां
व्यापार कारण नूपालश्री हो लाल का ॥१॥ लाव्या कंबल सोल अमूल्य संजालता हो
१०४
म०॥ देखो स्वामी वस्तु सुव
पल त० ॥ २ ॥
लाल अ०, आव्या तुम परसाद मगध मालता हो लाल म ॥ देखो स्वामी वस्तु सुव स्तु सुन्नावथी हो लाल सु०, अगनिमें नाखे मेल तजे एह दावधी हो लाल त० ॥२॥ मूल सवालख दाम एकेका वस्त्रना हो लाल ए०, नृप कहे अमे आसक्त अमूलिक शस्त्र ना हो लाल अ०॥ गज अश्वादिक काज अभे धन वावरूं हो लाल अ०, लाख गमे धन देय कंबलने [ करूं हो लाल कं० ॥ ३॥ तव ते मूकी नितास कठीने चालीया हो लाल ऊ०, शालिकुपर आवास समीप मालीया हो लाल स० ॥ कहे अन्योन्ये एम आपण सवि पांतस्या हो लाल आ०, देई दाम के लक्ष कंवल पासे धयां हो लाल का ॥४॥ राजगृही में एक खप्यो नही कंबलो हो लाल ख०, कहो कुण नगरने गाम होशे एहयी ललो हो लाल हो० ॥नाये ते वात गवादे सांजली हो लाल ग०, बोलाव्या ते ताम व्यापारी कहे वली हो लाल व्या०॥ ५॥ नृप सरिखे कस्बो लोन थोन्नाणो देखिने हो लाल श्रो, तुमे पिण विफल प्रयास करावशो पेखिने हो लाल क । नज्ञ कहे अहो वात! कंबल ले केटला हो लाल कं०, ते कहे सोल प्रमाण अमे लाव्या जलां दो लाल अ०॥६॥ माहरे वहु बत्रीश सवे गुण शोन्नती हो लाल स०, आपु केहने वस्त्र टालुं केहने बती हो लाल टा० ॥ लावो जो बत्रीश तो सघलां राखीए दो लाल स०, लान , २७ उ०४ पन्ना० १०५ सदित तस मूख्य विचारी नांखीए हो लाल वि०॥७॥ तव बोल्या कहे मात कंवल अ- धिको नयी हो लाल कं, जिम जाणो तिम कार्य करो एह मांहगी हो लाल क०॥वीश लाख धन पूर्ण देवारो अम प्रते हो लाल दे०, सोलतणां वत्रीश करी द्यो वधु प्रते हो लाल का॥७॥ सुणि जाये वेग मारी बोलाविया हो लाल नं०, ते पिण धनद सरूप नज्ञ पं आवीया हो लाल न०॥ कहे वीशलाख दीनार दीयो धन एहने हो लाल दी, तव लही आदेश गया ले तेहने हो लाल ग०॥। ॥ नखामे मार देखे तव वाणिया होला- ल दे०, रूप्य सुवर्णना पाट पद परे जाणीया हो लाल ६०॥ मोतीना के माट लसणि या कुण लिये हो लोल ल०, पानानो नहि पार हीरा न गुणे होये हो लाल ही० ॥१०॥ मणि माणेकनो मेल कस्यो न हुवे कदा हो लाल कण, विद्रुम विविध प्रकार अपार देखे त दा हो लाल अ॥ अंनाणा तव तेद विचारे चित्त में दो साल वि०, ए प्रत्यक्ष देवेंऽ धनद सम वित्तमां हो लाल ध०॥११॥ गणि आपे धन सर्व लेखो करिने मुदा हो लाल ले, व्यापारी लेश दाम आया थानके तदा हो लाल पा०॥ करे अन्योन्ये वात विनय देखो ग्ता हो लाल वि०, नृपने इयमें शाह अंतर घयो पेखता हो लाल अं॥ १२ ॥ अंबरथी धनराशि कतरती जेहने हो लाल क०, मणि मुक्ताफल एम न दीगं तेहने हो लाल न०॥ १०५ चोथे नल्हासे ढाल नौमी मन लावती हो लाल नौ, जिनविजये कही एह आणंद नपाव ती हो लाल आ० ॥ १३ ॥ ॥ दोहा. ॥ एहवे राणी चेलणा, सुणि कंबल विरतंत ॥ होंश की बेठी हवे, आ- पी द्यो मुज कंत ॥१॥राजा कहे राणी सुणो, कंबलनो शो काज ॥ धनश्री सेना बल करी, राखीजे निज राज ॥॥राजाने वल्लन तुरी, के गज के वलि शस्त्र ॥ कंबलथी सं वल नही, निष्कारण ए वस्त्र ॥ ३ ॥ कहे राणी कंबल विना, न लिनं अन्नने पान ॥ होश न पहोंचे एटली, तो शो तुमचो मान ॥ ४ ॥ तव राजाये तेमिया, ते व्यापारी ताम || दरथी ते आविया, बेग करी प्रणाम ॥ ५॥ कंवल द्यो राजा कहे, एक प्रियाने काज ॥स वालाख धन सामटो, देवरावीशुं आज ॥६॥ वोल्या बे करजोझिने, सुशो नृप सुगुण स मृ६॥ सोले कंवल सामटा, नज्ञनामिनी लोध ॥ ७॥ वीशलाख धन विविध परे, एक मूठ गणि दीध ॥ अंगज इंश समो अडे, शालिनइ सुप्रसि॥७॥ सोले कंबलनो वली, खप ले अहो महाराज ।। ते कारण अमे चालझुं, नेपालय नणी आज ।। ए ॥ ॥ ढाल १० मी.॥ (एबींझी किहां राखी.-ए देशी.) सांजली श्रेणिक नूपति चिंते, मुज सम अवर न कोई ॥ माहरी इत्र याये , न०४ धन्ना १०६ मानव, सुखोया वे सह कोई रे ॥जविका, पुण्यतणां फल पेखो ॥ पुण्ये वंचित सफल फ ले सवि, हृदय विमासी देखो रे ॥०॥ १॥ ए आंकणी.॥ सामंतने मूक्यो ना घर, रत्नकवल इक आपो॥ सवालाख धन तेहनो पूर्वे, लेई घरमें थापो रे ॥ ज०॥ ॥ सामंते सवि वात प्रकाशी, तव कहे नश एम ॥ कंबलनो व्यापार करेवा, अभने तो नेम रे ।। ज०॥३॥ रत्नकंवलमें अचरिज शो , अमने नृपश्री आम ॥ नृपने नाम नचारी नांव, ए धनने ए धाम रे ॥न.॥४॥ पण एक मादरी वीनति नृपने, वीनवजो करजोगी। रनकंवल में सोलना कीधा, खंम बत्री सवित्रोमी रे॥ज ॥५॥ वहु बत्रीशने वहेंची दीधा, पिण तेहने मन नाव्या ॥ शू कंवल करीए ए पहेरी, इम कही नूमि विठाव्या रे ॥ न०॥६॥ स्नान करी तेणे पग लूही, नांख्या जलने खाले ॥ जो मुज वयणनो प्रत्यय नावे, तो जोवो परनाले रे ॥न ॥७॥अवर काज फरमावशो जे कोइ, ते करशुं शिर नामी ॥ वस्वान्तरण की संतोषी, मूक्यो देश सलामी रे ॥न०॥७॥ वात सर्व नृपने तेणे आबी, विगतेशुं समजावे ॥ सांजली नृप मन विस्मय पाम्यो, अन्नय प्रते तेमावे रे ॥ २०॥ ॥जाने मंदिरे तुमे जश्ने, शालिकुमर बोलावो ॥ गौनझोठ तयो ए अंगज, अम लगें तेकी आवो रे ॥ ॥ १०॥ अन्नयकुमर ततका नश घरे, तात वयपत्री आ १०६ , वे ॥ देखी जश हर्प धरोने, मोतीय थाल वधावे रे ॥न ॥ ११ ॥ धन्य वेला धन्य दिवस अमारे, आंगणमे तुमे आया ॥ कार्यादेश हुवे ते दाखो, स्वामी करी सुपसाया रे ॥न०॥ १५॥ तानजी शालिकुमरने मिलवा, अन्नय कहे तिहां तेमे ॥ ते नणी शालिकुमरने सां- प्रति, मूको माहरी के रे॥न॥ १३ ॥ तव नज्ञ बहु नेटणो लेई, अन्नयकुमरनी साथे ॥आवी नृपने नमीने इणिपरे, अरज करे बिहुं हाये रे ॥ न॥१४॥चं सूर्य कग्यो न वि जाणे, नवि जाणे दिन रात । गमनागमन व्यापारादिक तिम, नवि जाणे मुज जात रे ॥न ॥ १५ ॥ बालपणाश्री लामकवायो, निश्चिंत सघली वाते ॥ पूर्व स्नेहथी देव अईने, सुखीयो कीधो ताते रे ॥नः॥१६॥ ते माटे करुणा करी साहिब, मंदिर आवो आज ॥ शालिकुमर तुम चरणे नमशे, अमची वधारो लाज रे॥ज ॥१७॥ राजा सांजली म. नमें हरख्यो, नज्ञ वचनयी तामः॥ शालिन्नने मिलवा तत्पर, नछक श्रयो गुणधाम रे॥ न०॥ १७ ॥ नृप आदेश लेईने ना, निज मंदिर तव आवे ॥ चोथे नटहासे ढाल ए दश मी, जिन मन रंगे गावे रे ॥.न० ।। १ ।। ॥ दोहा. ॥ आगम जाणी नृपतणो, गौन शेग्नो जीव ॥ देव पुत्र नेहे करी, रच- ना करे अतीव ॥१॥शालिन्नना घर थकी, नृप मंदिर लगें खास ॥ मणि माणिक मंग , . ना GO १०७ स प रज्या, चिंहुं दिशि तोरण तास ॥२॥ मणिमय माला जालियां, मुक्ताफलनां कीध ।। अमरन्नुवन अवनी तले, देव शक्तिश्री सिह ॥ ३॥ धरणी तल बांध्यो धवल, स्फटिक रत्न सुविचित्र ॥ कीरसमुझ परे सुन्नग, विच विच कमल पवित्र ॥॥ आवासे आना अधि क, सूर्यपरे सुप्रकास ॥ पंचवर्ण मणि तेजश्री, सुंदर शोन्ने खास ॥ ५ ॥ ॥ ढाल ११ मी. ॥ (संकानो राजा.-ए देशी.) वे श्रेणिक राजा तिहां रे,नेरी सुदर्शना नाम ॥ वजमावे मन रंगशु, जस नाम श्रकी आराम रे ।। श्रेणिक महाराजा॥अति रूयमो रे, करे अधिक दिवाजा ॥ न्याय घर मोरे, नूपति अति धरमी ॥ १ ॥ ए आंकणी ॥ अलबेला तव आविया रे ॥ कोणिक प्रमु ख कुमार । निज निज परिवारे करी, परिवृत एक शत उदार रे ।। श्रे॥॥ पंच शत सचिव सोहामणारे, शेठ सामंत अनेक ॥ गणक चिकिचक सामटा, पंमित वली धरता टेक रे॥श्रेण ॥ ३॥ चतुरंगी सेना सजी रे, सुपरे करीने सार ॥ सेचनक गयवर कवरे, नृप श्रेणिक यो असवार रे ।। श्रे॥४॥ अजयकुमर आगे चले रे, कदमी पुरुष प्रधा न ।। सकल कलाये आगलो, चारे बुदितयो निधान रे ॥श्रे॥५॥ एहवे श्रावर प्रको रे, आवेशालि आगार || मंझप तोरण देखिने, अचरिच खहे सहु परिवाररे ।। श्रेण ॥६॥ १०३ राजगृही रलियामणी रे, किम शणगारी एण ॥ एता दिन लगें एहवी, नवि दीगे हुती नेण रे ।। श्रेण ॥ ७ ॥ नज्ञ तव नूपति प्रते रे, वधावी कहे येण ॥राज पधारो ऊपरे, जुन मंदिर अमचो सेण रे ॥ श्रे०॥७॥ प्रथम नूमि जोते थके रे, विस्मय मनमें होय ॥ सुह गो के साचो अ, ब्रम न टले चित्तयो कोय ॥श्रे०॥ ए॥तिम वलो बीजी नूमिका रे, निरखी हरखित पाय॥ना कहे ऊपर तुमे, पान धारोने महाराज रे॥श्रे०॥१०॥ त्रीजी नूमि जोते अयोरे, राजा वित्रम चित्त ॥ शुं देवलोके आवियो, कोई देव की घ री प्रीत रे॥श्रे० ॥ ११ ॥ तव ना कहे इहां रहे रे, अमचा 'दासी दास ॥ स्वामी पधारो ऊपरे, जिहां शालिकुमर आवास रे ॥श्रे०॥१२॥ चोश्री मिना चोकमां रे, आवेनू धव जाम || नजरे जल सम निरखीयो रे, मर पामी कलो रह्यो ताम रे ॥श्रेण ॥ १३ ॥ अन्नये ततकण मुश्किा रे, नांखी प्रत्यय काज ॥ राज्य पधारो रंगमें, मणिपीठ अळे महा राज रे ॥श्रे॥१५॥ राजा कहे अमथी दवे रे, आगे तो न अवाय ।। शालिकुमरने अम कने, तेमी लावोने णे गय रे ॥श्रे०॥१५॥ सिंहासनं तिहां मांमियो रे, बेग श्रेणि क राय ॥ तव मा नन्कयकी, शालिकुमरने तेमण जाय रे ॥श्रेण ॥१६॥ जश्ने कहे ऊगे नानमा रे, सुपरे करो व्यवहार ॥ श्रेणिक अंगण आविया रे, यहां करवो कवरण वि M .
न०४ ना० :०७ चार रे॥श्रे०॥ १७ ॥ पूर्वे कदिय न सान्नब्यो रे, कार्यतणो लवलेश ॥ते निसुणी चित चिंतये रे, ए यूँ कहे मात विशेष रे ॥श्रे॥१॥ रे माता! तुमे शू कडु रे, में नवि लाध्यो नेद ॥ चोथे नव्हासे इग्यारमी ढाल, जिन कहे धरी नभेद रे ॥श्रे०॥ १५ ॥ ॥ दोहा. ॥ शुं पूगेगे मातजी, व्यवसायादि विचार ॥श्रेणिक लेई सामटो, नरो मंजूप मकार ॥१॥ नज्ञ कहे रे पुत्र सुण, नहि किरियाणो एह ॥ विन्नुवन मांहे अमू- ल्य ठे, रूप कला गुण गेह ॥२॥ तव त्रटकी कहे मातजी, एवमो शो आलोच ॥ मुह माग्यो धन देयने, राखो धानक टोच ॥ ३ ॥ ना कहे रे नूल मां, वचन विचारी बोल ॥ देश मगधनो धणी, इंश समान अतोल ॥४॥ दय गय रथ पायक तणो, कोय न लाने पार ॥ आपण सरिखा एहने, व्यापारी लख सार ॥५॥आपण ऊपर एहनो, हित रे ति हां लगें सर्व ॥ आपणने आधीन , मो ते नसी गर्व ॥६॥ यतः ॥ सासा१ पासाश् अ गनि३ जलध, उगए गकुर६ सोनार॥ एता न हुए आपणा, मंकम बडुअए विलाफर ॥ १० ॥ नावार्थ:-श्वासोश्वास, पाला, अग्नि, पाणी, उग, राजा, सोनी, मांका, वडुन अ ने बिलामी, ए सर्वे आपणा न होय.॥२॥आवी प्रणमो एड्ने, मनथी मूकी मान ॥ १ राजा कानना सूना होय , माटे तेमनो विनय अवश्य करवो जोशए. १०७ ॥ ल कन्ना राजवी, एहयी विनय निदान ॥७॥ ॥ ढाल १॥ मी.॥ (सरसति माता रे, दियो मति निरमली.-ए देशी.) वरण सुणी विष सरिखां मातनां, चिंते शालिकुमार ॥ मुज ऊपर वलि स्वामी पणो अछे, धिग धिग ए अवतार ॥ शालिकमर आलोचे चित्तमें ॥१॥ ए आंकणी ॥ में नवि कीधो रे धर्म ॥ धर्म विना परवश बंधन हुवे, करे तव मागंरे कर्म । शा०॥॥ जे परवश ते रे सुख शोनोगवे, परवश सुःखनो रे मूल ॥ स्ववशपणानां रे सुख जोते अके, परवश सुख अक तूल्य ॥ शा० ॥ ३॥ यतः ॥ अनुष्टुव्वृतम्.॥ सर्व परवशं :खं, सर्व मात्मवशं सुखं ॥ एतयुक्तं समासेन, लक्षणं सुख दुःखयो ॥१॥ नावार्थः-परवशपणे वधुं उःख ने अने पोताने वश पणे वधुं सुख . दूंकामां जे कडं, ते सुख दुःखनुं लक्षण ॥१॥ एटला दिन लगे स्वामी सेवक तणी, में नवि जाणी रे वात ॥ आज सुणाव्यो रे माताये ईहां, एह कटुक अवदात ॥ शा॥ ॥ तो हवे माता रे वयण न लोपवू, नवमो वसुधा रे नाथ ।। तेह पी करशुं सवि जोयने, साधशुं अविचल साथ ।। शा०॥५॥ इम निश्चय करी शय्याथी तदा, पान धरे नूपीठ ॥ सातमी नूमिथी कतरवो पड्यो, ते थयो अतिही अनीम ॥ शा॥६॥अनुक्रमे श्रेणिकने आवी नम्यो, विनय श्रको सुप्रकार ॥ दे , २७ स न०४ बन्ना १०॥ खी श्रेणिक रूप कसा नीलो, अमर सदृश अनुकार || शा॥७॥ हर्ष धरी नचंगे आपणे, वेसात्यो ततकाल ॥ आतपयी जिम-माखण परघले, तिम प्रश्वेद विशाल ॥शा०॥७॥ देखी माता रे नूप प्रते लणे, ए पीतलियो रे देव ॥ पर कर फरस न ए साहसी शके, शू जाणे एह सेव ॥ शा०॥॥ शोख यो एदने रे राज्य मया करी, एद ठे तुमचो रे बाल ॥ तुमची कृपाथी रे ए लीला करे, तुमे एंदना प्रतिपाल ॥शाण॥१०॥ मधुर वचनश्री रे बो- लावी मुदा, दीधी शीख तिवार ॥ विषधर कंचुकी मे तिथि परे, गेमि चल्यो सुविचार ॥ शा० ॥ ११ ॥ वेगे जश्ने रे निज वातायने, सोचे चित्त मकार ॥पंच विषय सुख विप स रिखां थयां, न गमे वात विचार ॥ शा॥१॥ आलोचे मन अति नदवेगयो, उखगर्नि त वराग ।। एहवी करणी रे आजथी आदरूं, जिणे करी लहु नव ताग ॥ शा०॥ १३ ॥ नाथ न राखू रे माथे आजश्री, रंदी गृहवासे रे रंग ॥ नाय करूं एक त्रिजुवननो धणी, जे हनो स्नेह अन्नंग ॥शा०॥१४॥ जिम योगीश्वर ध्यान धरी रहे, तिम रहे शालिकुमार। चोथे नदासे रे ढाल ए वारमी, जिन कहे वचन नदार ॥शा ॥ १५ ॥ ॥ दोहा. ।। दवे जज्ञ नृप आगले, आवो करे अरदासनोजन अबंधारी नलां, पत्रे पहोचो आवास ॥१॥ नानो मन राखवा, रह्या तिहां मन रंग ॥ लक्षपाक तैलादि तव, १० 4-4- Im WA-M.
. नश लावे चंग ॥२॥ मई निया मर्दन करे, कटवणे धनसार ॥ स्नान करण आवे तुरत, स्नानतणे आगार ।। ३ ।। जलक्रीमा करते अके, पमी मुमी तत्र ॥ जोवे पिण साधे नही, श्रेणिक लहे ते चित्र ॥ ४॥ मुख विलखो करी चिंतके, माहरा घरनो सार ॥ एहवी मुइ मी माहरे, अवर नहि इणि वार ॥ ५ ॥ नीचे आनन निरखते, देखे कूपक एक ॥ मणि आनूपणश्री नस्यो, चिंते तव सुविवेक ॥ ६ ॥ पूछे दासीने प्रगट, एह कीशो एकत्र ॥ ते कहे शालिकुमारनां, स्नूक्तान्तरण ते तत्र ॥ ७॥ नृप चिंते नवि सनिल्यो, जे आन्तरण नविष्ट ॥ते में नजरे निरखियो; अहो अहो पुण्य प्रकृष्ट ।। ७ ।। एह नज्ञ नृप तणी, अ- झवी अंगुली देख ॥ तुरत कढावे मुझी, कल करिने सुविशेष ॥ ए॥ ॥ ढाल १३ मी.॥ (देशी मधुकरनी.) नश मुड़ी अवरथी, नरीने थाल सुचंग हे ॥ साहिब ॥ मध्ये नृप मुडी धरी, श्रा गल करे नवरंग हे ॥सा० ॥ देखी नृप मन चिंतवे ॥१॥ ए आंकणी ॥ जुन जुन पुण्य प्रमाण हे ॥सा॥ एहनी मुडी आगले, मुज मुही शे मान हे ॥ सा । देखी। ॥॥हीणी देखी नलखी, ते लेवे ततखेव हे ॥ सा०॥ कहे नोजन नणी, बेसो १ जोगवीन काही नाखेला घराणां. - .
३ , न०४ घन्ना० ११० , स्वामी हेव हे ॥ सा ॥ दे ॥३॥ आसन बेसण अति नलां, सहुकोने सुप्रकार हे ॥ सा ॥ नृपने मणिरयणे जड्यो, नशसन सुखकार हे ॥ सा०॥ दे॥॥ थाल कचोला रयणना, केश कंचनमय कांत हे ॥ सा ॥कारी प्रमुख विविध सवे, नचित दिये ति- णि पांति हे॥सा॥०॥५॥ ततक्षण देव प्रयोगयी, नोजन विविध प्रकार हे॥ सा० ॥ पटरस सरस सवादश्री, निपन्या ते मनुहार हे । सा०॥दे ॥६॥ पक्वान्नादिक अति जला, ग्वीश नांतिनां शाक है। सा॥मेवा मीगई घणी, नव नव नातिना पाक हे॥ सा०॥ दे० ॥ ७॥ नंदन वननां नृप प्रते, कल्पद्रुम फल खास हे ॥ सा० ॥ पिरसे ना प्रेमशं, अति सुस्वाद सुवास हे ॥ सा०॥ दे०॥5॥ पिरसणिया पिरसे तिहां, देव सरूपी सुरंग हे ॥ सा०॥ देखी नृप विस्मय लहे, नोजन स्वाद सुचंग हे ॥ सा० ॥ दे॥ ए॥ शालि अनोपम नपती, विविध प्रकारनी दाल दे ॥ सा०॥ घृत गोरसथी शोन्नती, जमते हर्ष विशाल हे ॥ सा ॥ दे ॥ १० ॥ सैन्य सकल सुपरे तिहां, नोजन करे नलीनांत हे ॥सा०॥ जिम कूके पर सैन्यधी, तिम फूळे धरी खांत हे ॥ सा ॥ दे ॥ ११ ॥ अथ नोजनवर्णनम् ॥ सवैया एकत्रीशा.॥ मोतीचूर चूर कर जलेवी खाजेप कर दोट दिये दो ठे पर लाडुगुं लरीजीए, घेवरको घेर कर मासेती पेट नर पतासेको पास धर लापसीकुं Kॐॐ1515 n y .
लीजीए ॥ आंवा केला केरी शाख राश्तेकी तीखी शख वाटकुंवमा देय पायसान पी- जीए, कूरसेंती दालि मेलि घमकेशुं घृत नेलि शाककी सरायशू लराइ एसी कीजीए ॥१ ॥ ऊपर गंगाजल दीया, वासित सुरलि सुवास हे ।। सा ॥ तांबूलादिक तुरतमें, देवे न- ज्ञ तास हे ॥ सा ॥ दे॥१॥ यथायोग्य पहिरामणी, लेई नृप आवास हे ॥ सा०।। आव्या अति आणंदशु, पहोती सवि मन आश दे ॥ सा० ॥ दे० ॥ १३ ॥ पुण्य प्रसंशा प- रगमी, नांखे प्रेमे नूप हे ॥ सा०॥ चोये नल्हासे तेरमी, कही जिनविजये अनूप हे ।। सा०॥ दे० ॥ १४ ॥ ॥ दोहा. ॥ एहवे वत्रीशे मिली, कामिनी करे विचार ॥ कंत कहो शे कारणे, नवि बोले इणिवार ॥ १॥ आपणे तो नश्री दूहव्या, नवि लोपी कुलवह ॥ रीश चढावीने रह्या, आज तो एह निपट ॥२॥ वोलावीजे बहु परे, नेह धरीने नाह ॥ प्रेम धरीने पूरीए, जे अमचो अपराह ॥ ३ ॥ दयिताईम दीलमें धरी, आवी प्रीतम पास ॥ विविध विनय वच- ने करी, अधिक करे अरदास ॥४॥ पिण नवि बोले तेहथी, शालिकुमर लवलेश ॥ तव ते सासूने कहे, विनय श्रकी सुविशेष ॥ ५ ॥ ॥ ढाल १५ मी. ॥ (पारे माथे पंचरंगी पाघ सोवनरो गेगलो मारूजी.-ए देशी.)
न०४ घना १११ सुणो वाईजी अरदास अनोपम अमतणी सासू जी, करूं वीनति गोद बिगय लली लली तुम जगी सासू जी ॥ तुम नंदन सुगुण निधान सोनागी सेदरो सा०, एह इंस रिस अवतार सुसार ते देहरो सा ॥१॥ करतो क्रीमा मन कोम सुजोमश्री सर्वदा सा०, धरतो मनमें विसवास आचात मांही तदा सा०॥ इंशणीने अनुकार मुदार ते जा- पतो सा०, नित पंच विषयसुखलोग अमर परे मागतो सा०॥२॥ नृप प्राध्याथी मन- मांही विषाद को ऊपन्यो सा०, नवि जाणीजे अम कोय जे श्यायी नीपन्यो सा०॥ न सुणे गुण गीत विनोद सुबुस्थिी मेलवी ला०, हवे न करे वात विचार कामिनी केलवी सा०॥ ३ ॥ अमे सुकुलीणी मिली सर्व करूं घणी वीनती सा, तो पिण बोले नही एक जिशो हुए मुनिपती सा० ॥ नवि पूठे नोजन वात न ताति वसन तणी सा०, आपणशू अनुराग सुराग न धन नगी सा० ॥ ४॥ अमे देखी पति दिलगीर फूर्स सवि चामिनी सा, न करूं सुपरें शिणगार न सूq यामिनी सा०॥ अमचो ए प्राण आधार विचार धरे किशोसा, जालंदिये तेहनो नेद नद्यम करिये तिसो सा० ॥५॥ अमे दाम्यां पियु दुःख देखो विशेष लहूं नही सा०, जिम कूपककरी गंय समावे तिहां सही सा० ॥ श्र- मची को होये दोप तो दाखो तेहने सा०, अमे तुम विन ए.पोकार कहीजे केहने सा० ॐॐॐॐ १११ ----- -
॥६॥ इदने कोई भारतध्यान के ग्यान हीये शो सा०, तिणे करीअम नपर राग हतो
ते सवि खशो सा० ॥ जाणाग मन परिणाम नदासी एहनो साप, यो भया जोग सं-
योग मगन नही केदनो सा० ॥ ७॥ एहनो अम ऊपर स्नेद कहो किम आवशे साण
एआखर मी धाम आराम वसावशे सा०॥ अमने मनमें नदवेग अजाएयो ए ऊपन्यो
सा, को पूरव कर्म विशेष थको इहां नीपन्यो सा॥७॥ ते माटे कर ए आयात
पूगे तुमे जातने सा०, ते पिण मन केरी वात कदेशे मातने सा० ॥ प जोई कारण
कार्य विचारी चित्तश्री सा, कहेवो घटे तेहने नलंन देज्यो शुन्न रीतथी सा० ॥ए ।।
तव लज्ञ बहुअर वात सुणी विज्रम थई कुमरजी, जिहां बेगे शालिकुमार तिहां तत
कण गई । कुण्॥ देखे मुख नूर ते सूर जिशो वादल अकी कुण्, वली अंगीतने आकार
विलोकीने उकी कु० ॥१०॥ बोलावी धरी बहु नेह सुस्नेह वाक्ये करी कु०, कहो पुत्र
जी प्राणाधार ए शी चिंता धरी कुण् ॥ व्यापार वणिज घर हाट नचाट न ताहरे कुण,
लेहणा देहणानी वात ते सघली माहरे कु० ॥११॥ तुज देख। अगम आलोच ते सोच
प्रिया धरे कु०, तुज मुख देखी दिलगीर नोजन पिण नवि करे कु०॥ न करे वली सकल
शृंगार हारादिक नवि गमे कुए, करे रुदन घरी मन उःख दिवस श्म निर्गमे कु० ॥ ११ ॥
न०४ घन्ना० ११२ शा माटे एवमो दुःख आपेठे एहने कु०, कोई दीगे होय अपराध कहीजे तेहने कु०॥ पिण सधलीने समकाल कहो किम खीजीए कु०, खीर नीर परे एक तार प्रियाशुं कीजी ए कुछ ॥ १३ ॥ ए प्रनुनावंत महेन्यतणो ने बालिका कु०, सुकुलीयोमा शिरदार वचन प्रतिपालिका ॥ कु०॥परणी जे पंचनी साख ते पालवश्री जमी कु०, तेहने विण अवगुण देखी खीजीजे किम चमी कु० ॥१४॥ सुणी मातनां वयण विशेष न रेष वोटयो फरी कु०, योगेंड परे धरी ध्यान बेगे मन दृढ करी कु० ॥ कही चौदमी ढाल रसाल ए चोया नव्हासनी कु०, इम जिनविजये मन रंग कल्पद्रुम रासनी कु० ॥ १५ ॥ ॥ दोहा. ॥ एहवे ते राजगृहे, धर्मघोष मुनिराज ॥ समवसस्या सुपरे तिहां, पण सय साधु समाज ॥ १ ॥ वनपालक आपे तिहां, श्वपनिका वेग ॥ शालिकुमर ते सांज ली, अधिक लहे संवेग ॥ २॥ जिम रसवति सवि नीपने, घृत मिले रस होय जेम ॥ ति म शालिन वैराग्यमें, साधु संयोगशुं प्रेम ॥३॥ देई तास वधामणी, हय रथ बेसी देव।। परिवृत बहु परिवारशी, गुरु वंदन ततखेव ॥४॥पांचे अनिगम साचवी, वंदे समतानीप ॥ देशना अमृतश्री अधिक, निसुणे सुगुरु समीप ॥ ५ ॥ १ पांचशे. २ वधामणी. ११२ स ॥ ढाल १५ मी. (हस्तिनागपुर वर नलुं-ए देशी.) मानव नव अति दोहिलो, नव नमतां सयल संसार रे ॥ आर्यक्षेत्र उत्तम कुले, पंचेंशिय पूर्ण नदार रे ।। न०-पंचेंश्यि पूर्ण नदार, सुणो नवि प्राणिया ससनेह रे ॥ सस नेह सुगुण सुविलास, कहे मन रंगशुं मुनि एह रे ॥१॥ए आंकणी ॥ धर्म श्रवण अति दोहिलो, दोहिलो सदहवो चित्त रे ।। सूक्ष्म विचार सुगी करी, हठ जे करे ते विपरीत रे ॥ ह० ॥ सु॥२॥ वचन विरोध करे जिके, जिन प्रवचनना जे गूढ रे ॥ बहुल संसारी ते हुवे, नव ब्रमण करे मतिमूढ रे ॥न०॥सु०॥३॥ सावद्याचार्य तणी परे, वली जिम ज माली निर्गय रे ॥ एकेक वचन नापते, पाम्या संसारनो पंथ रे॥पा०॥ सु०॥४॥ सद्द दीने धर्म आदरे, ते विरला इणे जग जीव रे ॥आदरी पिण अवयूँ करे, ते पुःख लहे प्रा- णी सदैव रे ॥ ते ॥ सु॥ ५॥ आदरवां व्रत दोहिलां, मुनिवरनां पंच प्रमाण रे ॥ धैर्य धरी जे आदरे, ते पामे पद निरवाणं रे॥ते.॥सु णा॥ जन्म जरा नय रहित ते, स्था नकं शिवमंदिर रूप रे ॥ केवलज्ञानमयी सदा, तिहां अजर अमर विद्रुपरे ॥ ति०॥ सु० ॥ ॥ कर्म विटंबन गेमने, हुए नाम त्रिजगनो ताम रे ॥ फिरी संसारमें आववा, न रह्यो तेहने का काम रे ॥न०॥सु॥७॥ पंच महाव्रतनो हवे, सुणो लेशयकी सुविचार रे॥ %3D r ए घना० न०४ जीवदया जिनधर्मनो, कयो मूल सयल संसार र ॥ कण ॥ सु॥॥ त्रस पावर सवि जी वनी, रक्षा करवी ते नित्य रे ॥ मन वच कायाथी करी, दया वीश विश्वाश्री पवित्र रे ।। द० ॥ सु० ॥१॥ हिंसा करे ते सुख लहे, न लहे सुख कदिय लिगार रे ॥ सुन्नूम ब्रह्मदत्त सारिखा, हिंसायी नरक मकार रे ॥ हिं० ॥सु॥११॥ए पहिलो व्रत साधुनो, बीजे मृषा वादनो त्याग रे ॥ क्रोध लोन नंय हास्यथी, जूगे न कहे महानाग रे ॥जू०॥सु०॥१२॥ जूठे वसुराजा जून, नरके गयो देव प्रकोप रे ॥ ते जणी सत्यज वोलवो, जिम थाए हरि तनो लोप रे ॥ जि०॥ सु ॥ १३ ॥ अगदीधो लेवो नही, तृणमात्र ते साधुने कोय रे ॥ चोरीथी उःख नीपजे, हुंमक परे शास्त्रमें जोय रे ॥ हुं०॥ सु०॥१४॥ चोधुं व्रत चोरके चि ते, पालवू मननी शुहिरे ॥ नारी रूप न देखवू, लेखवयु नपलनी बुदिरे ॥ ले। सुण ॥ १५ ॥ कुंमरिक नंदिपेण जे, अर्हनक आकुमार रे ॥ विजयमुनीश्वर तिम वली, रहने मि प्रमुख अणगार रे ॥२०॥सुण॥१६॥ नारी देखीने चल्या, पाग वल्या पुण्य प्रयोग रे ॥ते नणी नववामे करी, व्रत पालवो धरी नपयोग रे ॥७॥सु॥१॥ तृण तूसमात्र न राखवो, परिग्रह ममतायी धीठ रे॥परिग्रहथी नरके गया, नवनंदन सागरशेठ रे॥न० ॥ सु॥१७॥ रात्रिनोजन गंवो, त्रिविधे त्रिविधे थ धीर रे ।। ए मुनिव्रत विवरी कयां, ॥ ११३ C+ Lt.Ltra RSS आदरोनावे या वीर रे ॥०॥ सु॥१॥ साधुतणी सुणी देशना, समज्यो चित्त शालि महंत रे॥ अलिक पदारथ ए सद, कहे साधु ते सघलो तंत रे ॥क ॥सु०॥२०॥ गुरु वांदी घरे आविया, रथे बेसी शालिकुमार रे ॥ चोथे नल्हासे जिन कहे, पनरमी ढाल नदार रे ॥१०॥ सु०॥१॥ ॥ दोहा. ।। नशने प्रणमी कहे, सोनल मोरी मात ॥ साधु वचन सुणते लही, वी ती सघली वात ॥१॥ स्वारथियो संसार सवि, परस्वार्थि नहि कोय ॥ विविध विटंबन वेदना, जीव सयलने जाय ॥२॥ यतः॥शार्दूलविक्रीमितवृत्तम् ॥ वृकंदीगफलं त्यजति विहगा शुष्कलरः सारसाः, निर्गधंकुसुमं त्यजति मधुपा दग्धंवनांत मृगाः ॥ निव्यं पुरु पं त्यजति गणिका ब्रष्टनृपं सेवकाः, सर्वः स्वार्थवशाजनोन्निरमते नो कस्य को वल्लन्नः ॥१॥नावार्थः-पदीन फल विनना वृदनो, सारस पकी सूकार गएला सरोवरनो, न मरान निर्गंध फूलनो, मृगो बलता वननो, गणिका निर्धन पुरुषनो अने सेवको राज्य घ्रष्ट राजानो त्याग करे . ए प्रकारे सर्वे स्वार्थने वश्य . जो के, तेन एकेकनी नपर हेत राखे , तथापि वास्तविक रीते जोतां को कोर्नु वहालुं नश्री.॥१॥ ते माटे अनुमति दि यो, मया करीने आप ॥ संयम लेई सिंह परे, टाळू नव संताप ॥३॥ सुपी वयण संश M 6 घन्ना० ११४ FR56* न०४ ॥ * य पमी, ना करे विचार ॥ वतनी वात किशी करे, बालक शालिकुमार ॥ ४ ॥ ॥ ढाल १६ मी.॥ (निझी वेरण हुइ रही.-ए देशी.) नश कहे नली जातिशु, शीख सांनल हो तुं सुगुण सुपूत्र के ॥ आलालंबन सम सही, तुजश्री ठे हो मुज घरनो सूत्र के ॥ ॥१॥ ए आंकणी ॥ वय लघु ताहरी वि- चार तुं, तुज दयिता हो ते पिण सवि बाल के ॥ संतानादिक पिण नही, ते माटे हो जून हृदय निहाल के॥नः॥२॥ नीतिमें पिण म सानल्यो, वय पहिलीये हो विद्या अ- न्यास के ॥ बीजी वय सुख विलसवां, त्रीजी वय हो व्रत ग्रहण आयास के ॥०॥ ३ ॥ यतः ॥ अनुष्टुव्वृत्तम्. ।। प्रश्रमे नार्जिता विद्या, हीतिये लार्जितं धनं ॥ तृतीये नाढितो धर्मः, चतुर्थे किं करिष्यसि ॥१॥नावार्थः-जो ते पहेली वयमा विद्या संपादन न करी, वीजी वयमां धन संपादन न कत्यु अने त्रीजी वयमां धर्मताधन न कस्यो; तो चोधी वय मां तुं शं करीश? अर्थात् धर्मसाधन करवानो अवसर तो त्रीजी वयमा ने. तो ते नीति व चन नल्लंघीने हाल करवा केम तैयार थयो ? ॥१॥ ते नगी घपण तुमे, श्रावकत्र- त हो धरज्यो यई धीर के ॥ निरतिचारे पालतां, सुख लहीए हो अति दिव्य शरीर के ॥ न॥४॥ वालपणे व्रत ते ग्रह, जस होवे हो दुःख सवल संसार के ॥ खावा पीवा पिण ११४ 5- ॥ नही, वली न हुवे हो कोश्नो आधार के ॥न ॥५॥ यौवनमें जेहने नही, कांतादिक हो ते लिये वली दीख के॥ मान तजी मधुकर परें, मध्याने हो नमे लेवा जीख के ॥ ज०॥६॥ तूं तो सुखमें ऊठस्यो, नवि जाणे हो सेवकने स्वाम के ।। वंग्ति सघलो ताह रे, पूरे देवता हो सुत स्नेह सुकाम के ॥न०॥७॥ संयम लेइने शू तुमे, पुत्र साधशो हो मुजने कहो अत्र के ॥ देवन्नोग तुम पास बे, अधिको किशो हो सुख पामवो तत्र के॥ ज० ॥७॥ तव कहे शालिकुमर इशं, संयमथी हो लहिये सुखवास के ॥ माथे नाथ न संपजे, वली कोश्नी हो करवी नही आश के ॥०॥ ए॥ सुणि नज्ञ चिन चिंतवे, वा- त कमी हो कद्दे कवण प्रकार के ॥तात परें ए पिण सही, मी जाशे हो ए सवि घरबार के ॥०॥१०॥ कहे सुण पुत्र तूं चित्तथी, व्रत दोहिला हो मुनिवरनां तत के ॥ मेण दांत लोहमय चणा, चावंता हो अति तेह दूरंत के ॥ ॥ ११ ॥ गंगा सनमुख चालवो, रत्नाकर हो तरवो निज बांह के। वायश्रीजरवा कोथला, जिम उर्जर हो तिम संयम चा ह के न०॥ १२॥ पंच महाव्रत पालवां, वली टालवा हो बेतालीश दोष के ॥पंचाचा- रने यत्नमी, निरदोषे हो करवो तस पोष के ॥न०॥१३॥ क्रोध कषाय न राखवा, नवि नांखवा हो असमंजस बाल के ॥ शत्रु मित्र सम धारवा, वली वारवा हो मद आठ अतो- गि र न०४ धन्ना० ११५ ॥ ल के॥नः॥१५॥सिंहपरे व्रत आदरी, सिंहनी परे हो पाले ते प्रमाण के॥ संयम लेई लमयमे, तस जीवित हो संयम अप्रमाण के ॥नः॥१५ ॥ व्रत पालंतां दोहिलां, नवि सोहिलां हो सुखीयाने नेठ के ॥ नृप नळगे वेसते, ते जाणी हो ते दैवनी वेठ के॥न ॥ १६ ॥ ते नणी यौवन वय लगें, श्रावक व्रत हो धरो सुपर चित्त के॥चढते चढते अनुक्रमे, पदोची जे हो महोले जिम नित्य के॥०॥ १७॥ मात वचन ते मानीये, माता तीरथ हो कही शास्त्रमें सार के । सेवा कीजे शुन्न मने, लहीये सुख हो स्वर्गादि नदार के न. ॥१७॥ यतः ॥'नपाध्याये दशाचार्यो, अचार्यायां शतं पिता ॥ सहस्रंतु पितुर्माता, गौरवे एगा तिरिच्यते ॥२॥नावार्थः-दश नपाध्याये एक आचार्य, सो आचार्ये एक पिता अने दजार पिताये एक माता; ते कारण माटे माता सर्वथी मोटी ॥२॥मात वयण सुणी ने तदा, मौन करिने हो रह्यो शालिकुमार के ॥ ढाल ए चोया नव्हासनी, कही सोलमी हो जिनविजये विचार के ॥ न०॥ १५ ॥ ॥ दोहा. ॥ शालिकुमर मन चिंतवे, हठनो काम न हेव ।। समय ग्रहीने साधीये, चिंतित निज स्वमेव ॥१॥ म आलोची चित्तमें, चढ्यो चतुर चोवार || माता मन द रखित श्रइ, तिम बत्रीशे नार ॥ ॥ विलले कांताथी विषय, पिण मनयी वैराग ।। जिम , पंखी पंजर पड्यो, जोवे बूटण लाग ॥ ३॥ चित्तमें चिंतवते अके, नपनी बुहि अनूप ॥ प्र मदा ठंडु प्रति दिवस, एकेकी धरि चूंप ॥ ४ ॥ हलवे हलवे विषय सुख, मणनी धरूं टेव ॥अनुक्रमे अनुमति लेयने, वरशुं संयम हेव ॥ ५॥ जिम जिम परणीती मुदा, तिम ति म तर्जु निदान ।। नियति धरी ते दिन की, उमेधरी सुझान ॥६॥ प्रथम दिवस मोनि- पण तजी, तिणे तव लाध्यो दाव ॥ वांक सकल ते में कियो, ते दाख्यो प्रस्ताव ॥७॥ दिन वीजे बीजी प्रत्ते, वोमण कीध प्रपंच ॥ ते पिण विलखित वदनथी, चिंते ए शो संच॥॥ त्रीजे दिन त्रीजी तिमज, मी तरुणी जाम ॥ तव सघली चित्त चिंतवे, अहो शं ए करे आम || ए-11 अनुक्रमथी ए मशे, अमने सहि नरतार ॥ नावीथी बल कोयनो, चाले नहि लिगार ॥१०॥ ॥ ढाल १७ मी. ॥ (हरियां मन लाग्यो.-ए देशी.) एडवे ते धन्ना गृहे, सतीय सुन्नश विख्यात रे ॥ स्नेही सुग मोरा ॥पतिने स्नान करावते, चित्त सान्तरियो घात रे ।। स्नेही सुण मोरा ।। एहवे०॥१॥ ए आंकणी ॥ मस मसती रूदन करे, नयनयी नीर प्रवाह रे ॥ स्ने०॥गती मांहे जागीयो, विरह दावानल दाह रे ॥ स्ने०॥ ए०॥२॥ देखी दयिता दूबली, दीन बदन विवाय रे ॥स्नेगा पूढे धन्नो .
नध घन्ना० ११६ धण प्रते, कदे चिंता तुज काय रे ॥ स्नेही सुण कांता ॥ए०॥३॥ आठे माहे अग्रणी, मा दरा घरनो मंझरे ॥स्नेका शालिकुमर सरिखो अछे, बांधव शहि प्रचंम रे ॥ स्ने ॥ ए. ॥४॥ तव बोली सा सुंदरी, कंत प्रते करजोम रे ॥ स्नेही सुण स्वामी ॥ तुम परसादे माहरे, कदिय न कोय रे खोज रे॥स्ने०ए०॥ ५ ॥ शालिकुमर बांधव अ, अग्रज अति हि विख्यात रे ॥ स्ने॥ स्नेदयकी पाले रहे, देव स्वरूपी तात रे ॥ स्ने०ए०॥६॥ नृप मंदिर आव्या पठी, कोई थयो विज्ञान रे ।। स्ने॥ मौनपणे वेसी रहे, जिम योगीसर ध्यान रे ॥ स्ने ॥ए०॥ ७॥नोगतणी तृष्णा नही, योग ग्रहण मन टेव रे ॥स्ने०॥ (दिन दिन एकेकी प्रते, मे ये सुविवेक रे॥)ोजन पाणी नाव रूचे, न रुचे नृत्य कणमेव रे ॥स्नेगाए॥७॥रमणी शसिवि तजी, विषयादिक सुख लोग रे॥ स्नेमासानंतर तेदवे, लेशे संयम योग रे ॥स्नेणाए॥ए॥ते दुःख चित्तमें सांगरे, साले साल समान रे ॥ स्ने०॥मामीना जाया पखे, पीयरमां शो मान रे॥स्ने गाए॥ १७॥ नित नित आजू पण नवां, नव नवां वस्त्र नदार रे ॥ स्ने॥हेज धरी कुरा प्राण्ो, आवे शुन्न तिथि वार रे॥स्नेलगाए०॥ ११॥ कुरा कहेशे मुज वहिनमी, सायतमें तो वार रे ॥स्नेगा कहने बांध शुं राखमी, घणि घणि करी मनुहार रे ।।स्ने०॥ए०॥१॥ हवे किहायो अमे देखशें, शुन्न , १९६ H लता लत्रीज रे ॥ स्ने०॥ केहने जोजन पिरसीने, लेखवशुनावबीज रे ॥ स्ने० ॥ ए॥ ॥ १३ ॥ स्त्री पीयरने ऊपरे, सासरे मुहथी धाय रे ॥स्ने॥ बंधव विण पीयर कीशो, जेह वी विसुकी गाय रे ॥ स्ने०॥एणारा ए कु:ख मुजने श्ण नवे, कहो किम विसरे कंतरे ॥ स्ने०॥ तिरा दुःखथी मुज नयगयी, नीर ऊरे एकांत रे ।।स्ने०ए०॥१५॥ तव धनो कहे गोरमी, वांधव पुःख ते साच रे ॥ स्नेही सुण कांता ॥ पिण कायर शिर सेहरो, तुज अग्रज सुरा वाच रे ॥ स्ने० ॥१६॥ जे त्यागी जगमें यया, ते किम करेय विचार रे॥ स्ने० ॥ जेह विचार करी रहा, ते कायर शिरदार रे ॥ स्ने०ए०॥१७ ॥ दाम्या ऊपर जे दवो, खार दिये जिम कोय रे ॥ स्नेही सुण स्वामी ॥ बांधव दुःख नपर तिलो, कंत व- चन तिम होय रे ॥ स्ने०॥ ए १७ ॥ तव कहे प्रीतम सांनलो, मुज बांधवनी वात रे ॥ स्ने०॥ यौवन वय युवती जणी, बेमेते अखियात रे ।। स्ने ए॥रणा कवमी एकने मू कते, करे विमासण वीश रे । कोमिगमे धन परिहरे, मुज बांधव सुजगीश रे ॥ स्ने ॥ ए०॥ ॥ रत्नजमीत वर मालीयां, जालियां मणिमय जोय रे ॥ स्ने०॥ए अहिनाणे धनतणो, लेखो किशि विधि होय रे ।। स्ने०॥ ए०॥ १॥ रात दिवस नवि जाणतो, रवि शशि नदय विचार रे.॥ स्ले०॥ ते दीक्षा व्रत पालवा, राखे मन श्क तार रे ॥स्ने०॥ , स । न०४ धन्ना० ११७ ए॥१२॥ वय चोयीमं वीसम्या, दंपति जे तनु खीणरे ॥ स्ने०॥ते पिण व्रत लेवान गी, मन न धरे मति हीण रे॥स्नेणाए॥२३॥ यतः ॥ अंगं गलितं पलितं मुंझ, दश नवि हीनं जातं तुंम् ।। वृक्षोयाति गृहित्वा दम, तदपि न मुंचत्याशा पिकं ॥१॥नावार्थः-अंग ग ली गयुं, माथु पलियावालुं थयु, मुख दांत विनानुं थयु अने वृक्ष श्रयो ग्तो लाकमा ले म कमक करीने चाले , तेम उतां परा आशापिने मूकतो नथी. ॥१॥मुज बांधव अवहेलते, शू नावे तम लाज रे ॥स्ने॥ गुण लीजे तेदना सदा, जे करे नत्तम काज रे॥स्नेलगाएणाश्व ॥ कहेवो जगमें सोहलो, पिण करतां जंजाल रे ॥स्ने०॥ कायर नरना वोलमा, पाये आल पंपाल रे ॥ स्ने०॥ए०॥५॥ यतः॥ कहेता दीसे कोम, करता दीसे को नहि ॥ एहज मो टी खोम, एक लंपट वीजा लालच ॥॥ मुज बांधव सम जगतमें, जो कोय न दीप रे स्ने०।। सुख मी संयम आहे. करी संसार अनीउ रे ॥स्नेणाए॥६॥ दिन बत्रीशे ठम- शे, बांधव नारी वत्रिश रे॥ स्ने०॥ पिण एक वातज मादरी, सनिलो विसवा वीश रे॥ स्नेलगाए॥श्णा जो बलिया तुमे तेथी, वचनतणा प्रतिपाल रे ॥ स्ने०॥ तो आये अंतेन री, मोने समकाल रे ॥स्नेणाए॥ ॥ वचन सुणो वनितातणां, धन्नो समज्यो धीर रे । स्ने०॥ चोथे नव्हासे सत्तरमी, जिन कहे गुण गंन्नीर रे ॥ स्ने ॥ ए० ॥ ६ए । ११७ - H ॥ दोदा. ॥ तव धन्नो कहे धन्य तुं, जलो दियो नपदेश ॥ मी आजयी, लि नं संयम सुविशेष ॥ १॥ में कोधो ताहरो कह्यो, सुपरे धरी सनेह ॥ तूं नगिनी माहरे म ने, अविचल तगपण एह ॥॥इम कही ततक्षण कीयो, लेवा संयम नार।नामिनी आठे याविने, पालव ग्रहे तिवार ॥ ३॥ कहे सुन्न स्वामि मुज, खमज्यो अविनय एह ॥ सुःख दाम्याश्री वयण जे, कह्यु अघटतुं तेह ॥४॥आसंगे अविनय हुवे, धीर न धारे चित्त ॥ हांसो करतां तुम तणो, कार्य श्रयो विपरीत ॥ ५ ॥ ॥ ढाल १७ मो. ॥ (देशी हमीरियानी.) कहे करजोमी कंतने, सतीय सुन्नज्ञ एम ॥ प्रीतमजी ॥ हांसीश्री हर किम करो, राखो पूरण प्रेम ॥ प्री०॥कहे०॥ १॥ ए आंकणी ॥ मात पिताये मोदनी, सोप्यां तुमने स्वाम मीणा तुमे श्म गेमी चालशो, तो अमने कुण गम प्री॥०॥ ॥ स्त्रीने सु ख संसारमें, कंतने कदे सहु कोय ॥ प्री०॥ सुकुलीपीने कंतश्री, अधिको कोय न होय ॥ प्री०॥क०॥३॥आवेने अवहेलते, पामशो शोना केम ॥प्री०॥ कां अमने मां करो, नाथ थईने एम ॥प्री॥कणा॥ रुदन करे पालव ग्रही, पय प्रणमे करजोकप्री॥ तव धन्नो धीरज धरी, कहे तुं मुजने गेम ॥सलूणी॥ धनो धण प्रते बूझवे ॥५॥ ए आंकणी ।। , CAS ..- - 8 31 उ०४ धन्ना ११७ तुज सरिखी दितवांविका, अवर न नारी होय ॥ स०॥ जे तारे लवजल थकी, सवल स- खाई सोय ॥स०॥०॥६॥ में ताहरो वच मानीयो, सुपर धरी संवेग ।। स०॥ हित देखा- ज्यो देजश्री, टाल्यो मन नदवेग स॥ध॥७ वय वली जाशे वेगथी, बलग्री इंझ्यि हीन ॥ स० ॥ व्याधि जरा जव लागशे, तव सवि वाते दीन स०॥१०॥ ७॥अधिर संसा रमा ए सहु, मिलियो के संबंध ।। स ॥ संध्या राग तणी परे, अभिरशुं शो प्रतिबंध ॥सण ध०॥ ए॥ यतः॥ शिखरिणीवृत्तम्. ॥ श्रियो विद्युलोला कतिपयदिन यौवनमिदं, सुखं उःखाक्रांतं वपुरनियतं व्याधिविधुरं । गृहावासःपासः प्रणयतिसुखं स्थैर्य विमुखं, असारः संसारः स्तदिह नियतं जागृत जनाः ॥ १॥नावार्थः-लक्ष्मी वीजलीना चमत्कार जेवीचं चल , आ जुवानी केटला दिवस रहेवानी? सुख ते पुःखश्री व्याप्त ठे, निश्चे आ शरीर व्याधिग्रस्त ठे, गृहस्थाश्रम पास जेवो , स्त्रीनु सुख अस्थिर ने अने आ संसार असार !ते कारण माटे हे लोको! निश्चे तमे इहां जागृत थान. ॥१॥धननो पिण मद कार- मो,ते तो दीठो परतत ॥स०॥ तेणे नवे माटी वही, जोय विचारी दच ॥ स०॥ ध०॥१०॥ नर नव पामी चेतीये, तो सीके संवि काज ॥ स०॥ तप संयम संयोगथी, लहिये अविचल राज ॥ स०॥१०॥ ११॥ वार अनंती नीपन्यो, ए सगपण संयोग ॥ ॥स'० ॥ विषयारस वाहे अके, नोगविया बहु लोग ।। स ॥१०॥१॥ तृपतो जीव अयो नही, अविरतिश्री को काल ॥ स०॥ तेहनगी तुं सुंदरी, सुपरे हृदय निहाल ॥ स ॥ ध० ॥१३॥ वचन सुणी पियुनां तदा, कहे ते सुना नाम ॥जी॥ तुम साथे माहरे स दी, करवो नत्तम काम ॥प्री०॥ कहे करजोमी कंतने ॥१५॥ ए आंकणी ॥ पंचनी साखे पालव ग्रह्यो, ते किम मूक्यो जाय ॥ प्री०॥ ते जणी संयम माहरे, लेवो तुमचे सहाय ॥ प्रीणाक०॥ १५ ॥ तव बोली साते सती, अनोपम करी आलोच ॥ प्री० ॥ सतीय सुन्नश नी परे, अमचो पिण आलोच ॥प्री० ॥क० ॥१६॥ अवर न को आधार , अमचे णे सं सार प्री०॥ तुम सा तेह कारणे, लेश्शुं संयम नार ॥प्री०कण॥१७॥ धन्नो कहे साची तुमे, पतिवृता व्रत परिपाल ॥ स०॥ संगतिथी सरवे यां, व्रत लेवा नजमाल ॥ स०॥ क० ॥१॥ त्याग कियो तिणे तुरतमें, परिग्रहनो नही पार ॥ स०॥ चोथे नव्हासे अढार मी, जिन कहे धन्य परिवार ॥ स ॥क ॥१५॥ ॥ दोहा. ॥ अथ ते धन्नाशाहने, शक्तिणो परिमाण ॥ हय गय रथ गृह हट्ट तिम, पंच पंच शत मान ॥१॥ पांचशे प्रवहण परगमां, पन्नरशे वर ग्राम ॥ वाणोतर एक सहस तिम, गोकुल आउ सुकाम ॥२॥ सप्तनूमि आवास अझ, आठे प्रिया नदार ॥ कोहि एकेकी - .
न०४ . धन्ना० तेहने, कंचन कह्यो सुप्रकार ॥३॥ उप्पन क्रोम निधिमें रहे, उप्पन क्रोम व्यवसाय ॥ उप्पन ११ए कोम व्याजे वधे, कप संख्या श्म श्राय ॥॥ लक्षगमे कोगर तिम, धान्यतया परिपूर्ण ॥ इत्यादिक सविझदिने, ठंझी धन्ने तूर्ण ॥५॥ सुरमणि आदे अवर पिण, रत्नराशि रमणीक ॥ नवनिधि परिग्रह सकलने, तृणपरे तजे ते गक ॥६॥ सपरिवार धन्नो तदा, संयम लेवा काज ॥ चिंते जो मुज नाग्यश्री, समवसरे जिनराज ॥४॥ ॥ ढाल १५ मी. ॥ (वे वे मुनिवर वहोरण पांगस्या जी.-ए देशी.) एडवे तिहां पुण्यप्रयोगे पाविया जी, जिनपति वीर जिणंद विख्यात रे ॥ समवस रण देवे सुपरे रच्यो जी, तेजे करी दिव्य साक्षात रे ॥ एहवे॥॥ ए आंकणी ॥ चोत्रीश अतिशय सुंदर शोन्नता जी, अष्ट महामातिहार्य नहाम रे ॥ सहस जोयगनो ध्वज तिहां जो, आगे तिम धर्मचक्र अन्तिराम रे । ए०॥२॥ त्रिगमो विराजे मणि कल्याणश्री जी, कोशीशा रत्न विचित्र सुतेज रे॥ मणिमय सिंहासन शोने घणुं जी, त्रत्रय अमर घरे धरी हेज रे ॥ ए॥३॥ चौवीश चामर वींजे देवता जी, नामंगल तरणि सहस सम नूर रे ॥ वाव्य विराजे चिहुं दिशि बारणे जी, देव विनिर्मित जलश्री पूर रे ।। ए. ॥४॥चौविद संघ संगाये परिवस्या जी, समवसरण में श्री जिनराज रे । बेसी सिंदास !
॥ ने मेघ तणी परे जी, बरसे वचनामृत जवि हित काज रे ॥ ए॥ ५॥ परषद बारे आवे प्रेमशुं जी, वांदीने वेसे विनयश्री ताम रे ॥ सांजले सुपरे शिवसाधन नगी जी, देशना अद्भूत गुण अन्तिराम रे ॥ ए०॥६॥ आरामिके दीधी जाइ वधामणी जी, नूपति श्रेणि कने अति नटहास रे॥ सांजली नृप हर्पित थइ तेहने जी, 'कनकरसनादिक दिये सुविला स रे ॥एणाधनोशाह सान्नली आव्या जन प्रते जी, धणने कहे सीधां वंरित काज रे ।। जेहनी अलिलापा मन दूती घणी जी, ते प्रन्नु पान धस्या जिनराज रे ॥ ए॥७॥ संयम लेतां विलंब न कीजीए जी, एडवो फिरी मिलवो जोग ते दूर रे ॥ साहिब थापी वीर जिणंदने जी, कर्मने हणवा थान शूर रे ॥ ए०॥ ए॥ कंत वयण सुणी संयम साधवा जी, प्रमदा पिण या अतिहि नजमाल रे ॥ सातकेत्रे धन सघलो वावरी जी, दान प्रमुख पिण अतिहि विशाल रे ।। ए०॥१०॥ पमघा तिम उघा कुत्री दाटथी जी, देई धन लक प्रमित तेणिवार रे ॥ तिम वली काश्यपने तेमाविने जी, केशाग्र समरावे स्त्री नरतार रे ॥ ए॥ ११ ॥ सहस पुरुष निर्वाहक शिबिका जी, मंमावे तिहां सिंहासन सुप्रमाण रे ॥ साजन सघला ततक्षण आविया जी, कहे मुख होज्यो तुम कल्याण रे ॥ए॥१२॥ अ १ सुवर्णनी जीन विगैरे. २ सर्व वस्तुना बेचनार कुत्रिकापणनी उकानेथी.
नु०४ धन्ना० १३० नयकुमर पिण आवी इम कहे जी, धन्य धन्य धन्नोशाह सुजाण रे ॥ धन्य धन्य ए परि- कर रामातणो जी, पतिवृता विरुद ते एह प्रमाण रे॥ ए०॥ १३॥ ए वय ए धन एहवी अंगना जी, तजीने जे लेवे संयम नार रे॥ते तो न्यायेथी शिवरमणी वरे जी, श्म सह जपे नरने नार रे ॥ ए०॥ १५ ॥ वाजां तिहां वाजे विविध प्रकारनां जी, जय जय बोले चारण नाट रे॥ दान धराये वरसे तेहने जी, मिलिया तिहां नर नारीना पाट रे ॥ए॥ १५॥ धन्नोशाह संयम लेवा संचरे जी, प्रमदाथी सोहे जेहवो इंद रे ।। ढाल नगणीशमी चोथा नल्हासनी जी, कही म बुध जिनविजये अमंद रे ॥ ए०॥ १६ ॥ ॥ दोहा. ॥ वात सुणी धन्नातणी, जे ए लेवे दीख ॥ आठे स्त्री साथे अधिक, सुणी सुन्नज्ञ शीख ॥ १॥ परिग्रह सघलो परिहरी, ठंझी माया मोह ॥ संयम लेवा संचरे, जि म रण नृमि रजोत् ॥ २॥ शालिज चित चिंतवे, जून धन्नानी वात ॥ वचन थकी वा- मी करी, चाल्यो करि अखियात ॥ ३॥ हुँ एकेकी दिनप्रते, मू रमणी जेह ।। कायर ध- ने जे कह्यो, तेहमां नही संदेह ॥४॥जो गेमपनो मन अयो, तो तिहां किशो विलंव।। इम चिंती नज्ञ कने, आवे अति अविलंब ॥५॥पय प्रणमीने वीनवे, में तुम वयण प्रमा १ जोछो. MP4 , ॥ , , १२० एग ॥ तो ते हवे तुमे माहरो, वंचित करो सुजाण ॥ ६ ॥ धने पिस धरा वयगयी, गो. यो सयल संसार ॥ ते माटे हुं पण हवे, उमाश विषय विकार ॥ ७॥ माता मोटम मन करी, दियो संयम आदेश ॥ वीर समीपे व्रत ग्रही, टालू सयल किलेश ॥ ७॥नश चिं ते एदने, किणि विध राखं गेह ॥ वहिन बनेवी बिहु मिल्यो, सहचारी ससनेह ।। ए ॥ तो पिण वचन कह्या तणी, किम राखीजे हाम ॥ रोईने घर राखीये, कीजे स्वाधिक का म ।॥ १० ॥ यतः ।। अनुष्टुव्वृत्तम् ॥ अपमानं पुरस्कृत्य, मानं कृत्वा च प्रष्ठतः । स्व- कार्य साधयेहिमान, कार्यवंशो हि मूर्खता ॥१॥ नावाम्रः-अपमानने आगल करीने अने मानने पाउल करोने बुद्धिमान पुरुष पोतानुं कार्य साधे, परंतु कार्यनो नाश करवो, ए तो मूर्खपणुं . ॥ १ ॥ ॥ ढाल २० मी॥ (अरणिक मुनिवर चाख्या गौचरी.-ए देशी.) जश वलती रे शालिकुमर जसी, गद गद स्वरश्री वाणी रे ।। रमती बोले रे पुत्र में तादरी, वात हृदयनी जाणी रे ॥ना ।। १ ।। ए आंकसी ॥ तूं जाये रे रे संयम आद- रु, पिरा को खवर न राखे रे ॥ माताने आधार ते तुज विना, अवर किशो तूं दाखे रे ॥ न० ॥२॥ वालपणामां रे मनमा जागती, पुत्र होशे जब मोटो रे ॥ वृक्षपण मुजने - न०४ पन्ना० १२१ तव पालशे, माहरे को न त्रोटो रे ॥ ॥ ३ ॥ बत्रीश धहुने रे वालक प्रावशे, ते पालं वन श्राशे रे॥ दैवे वात न को पूरी करी, शू जाणे ईम जाशेरे ॥ न० ॥४॥ यतः ॥ आर्यावृत्तम्. ॥ अघटितघटितानि घटयति, सुघटितघटितानि जर्जरीकुरुते ॥ विधिरे वतानि घटयति, यानि पुमानैव चिंतयति ॥ १॥ नावार्थः-देव जे ,ते जेमतेम घमेली चोजोने सारी बनावे ठे अने सारी रीते गगरी मगरली चीजोने खोखरी कर नांखे ! माटे देव चीजोने तेवीज वतावे के, जेनो पुरुष पण विचार न करी शके! अर्यात् दैव- नी अकल शक्ति ॥१॥ माहरो दैवे रे आयु अधिक कस्यो, जे दुःख देखरा वेठी रे ।। नाग कंचुकी परे तुं ठमे ईहां, तुज विरहानले पेठी रे ॥ ॥ ५॥ को न वालक पाठल ताहरे, जे आलंबन कीजे रे ।। पूरवकृत फल सवि आवी मीब्यां, दोन ते केहने दीजे रे ॥ ॥६॥ नव मसवामा रे नदरे ऊधस्यो, बालपणाश्री पोष्यो रे ॥ ते कोक दिन केरे कारणे, नवि जागुं ईम होशो रे ॥०॥॥ ए वत्रीशे रे सुंदर गोरो, शे दोपे तु के रे॥ सुकुलीगीले रे खीजववा नगी, एवमो शो हठ म रे ॥नः॥७॥ ए कठोर नंमार धने नस्या, तेहने को छू कीजे रे ॥ तेह थकी अमे विविधे वीनवु, पिण तूं तिल नविनीजे रे ॥न । ए तुम विरहे एक करा ते मुज प्रते, वरस समागी प्राशे रे ।। तो कहे कुमर १२१ , मुजने तुज विना, जनम सयल किम जाशे रे ॥न० ॥१०॥ ताहरे ताते जे दीक्षा ग्रही, ते तुजने गृहे थापी रे ॥ तुं केहने सोपी दीका ग्रहे, ते कहे मुज मति आपी रे ॥ज०॥ ११ ॥ माता गेमी रे संयम आदरो, निज सुख साधन हेते रे ॥ पिण माता तीरथ मोटो कह्यो, जिन शिवमत संकेते रे ।। न ॥१॥ यतः ॥ अनुष्टुव्वृत्तम्. । प्रस्तरः प्रतिमा मूढ, वृथा धर्मार्थमर्चति ॥ धर्मेराकार्य यदिचेत् , त्रीसंध्यं जनन्यो नमः ॥२॥ नावार्थ:-हे मू. ख! तुं धर्मने माटे पापाणनी प्रतिमाने फोगट पूजे ! जो तहारे धर्मवमे कार्य होय, ता भण संध्याए (सवारे, वपोरे अने सांजे) पोतानी माताने नमस्कार कर. ॥२॥ वाल पणो जो रे तुजने सांगरे, ज्ञानप्रकी एणी वेला रे ॥ तो मुजने तूं गेमण वारता, करे मुखथी रहेला रे ॥ ज०॥ १३ ॥ तुज विरहे घर पिंजर पंखोयां, प्राण प्रादूणा प्राशे रे॥ ए धन प्रमुख लवे स्वामी विना, राजवनमा जाशे रे ॥ ज०॥ १४ ॥ गोद विगई रे तु- जने वीन, जननी मूकी म जायो रे ॥ वीशमी ढाल रे जिन कहे नेहश्री, कहो शुं न क हे मायो रे ।।०॥१५॥ ॥ दोहा, ॥ शालि कहे रे मातजी, साच कही सवि वात ॥ मरण समय आवे थके, कुण करशे सुखशात ॥१॥ वनमांदे जिम मृगप्रते, लीये सिंह नलाल ॥तिम जम TO & .. पना आवे जन प्रते, ले चाले ततकाल ॥२॥ जरा आवशे वेगग्री, तनु नपजशे रोग॥ पंचेंदि १२२ य बल हारशे, तब नही धर्म संयोग ॥ ३॥ यतः॥ शार्दूलविकिमीतवृत्तम् ॥ यावत् स्व- स्थ मिदं शरीरमरुजं यावऊरा दूरतो, यावच्चेंघिय शक्तिरप्रतिहता यावञ्चिरोवायुपः ।।आत्म श्रेयसि तावदेवहिजनैः कर्त्तव्यधर्मोद्यमः, संदिप्ते नुवने हि कूपखननं प्रत्युद्यमः कीदृशः ॥ १॥ नावाप्रैः-ज्यां सूधी, आ शरीर स्वस्य अने रोग विनानुं , वृज्ञवस्था वेगली, इंडि योनी शक्ति कायम ठे अने आयुष्य लांबु ; त्यांसूधी माणसोए पोताना आत्म कल्याण- ने अर्थे धर्मोद्यम करवो जोइए; परंतु घर लाग्या पठी कूवो खोदवानो नद्यम करवो, ए केवो? नकामो!॥१॥ते जणी अनुमति द्यो हवे, जिम संन्नालूं आप ॥ वीर वचन दिल में धरी, अजुवायूँ मा वाप ॥ ४ ॥ एदवे वत्रीशे मिली, कामिनी करे विचार ।। कंते हठ मांड्यो अछे, लेवा संयम नार ॥५॥ सासूजी सुपर कह्यो, घरवट वात विचार ॥ पिण नवि माने वचन तस, आपमती जरतार ॥ ६॥ नीति रीतथी नांखीयो, स्वामीशू धरी स्नेह ॥ कंत विना शां कामनां, ए धन नूपण गेह ॥ ७ ॥ ॥ ढाल २१ मी॥ (जिनजी चंझनू अवधारो के नाथ निहालजो रे लो.-ए देशी.) सादिवा तव बत्रीशे नार मिली कहे नाहने रे लो, सा अति आकूलथो ताम के पा. , ११२ ॐ +-- , लव साहिने रे लो ॥ सा० किम जावोगे गेम के मोहन माहरा रे लो, सा० अमे किम बोईं एम के पालव ताहरो रे लो।।माहरा वालमा रे लो ॥१॥ ए आंकणी ॥ सा तुम शुं अमचो नेह के पूरव प्रीतथी रे लो, सा० लाग्यो अविहम नेह के जिम गेह नीतश्री रेलो॥सा० धोयो ते न धोवाय के अति घसा नीरश्री रेलो, सा० प्रीत बनी एक रंक के जिम जल खीरथी रे लो॥ मा॥२॥ सा० शुं अम गेमण काज के परणी प्रेमश्री रेलो, सा के अमे प्रावी अत्र के अलवे एमथी रे लो। सा० अमचा पिण मावाप के घरमा सुखी रे लो, सा अमने सोंप्यां जेह के शं करवा पुःखी रे लो॥ मा० ॥३॥ सा० तुमे अम मस्तक मोम के अमे तुम वागही रे लो, (सा तुमची आणा जेह के कदि लो पी नदी रे लो) सा० सुपरे पालो स्नेह के निरवाही सही रे लो ॥सा० सापुरिसानी री- ति के राखो देजश्री रे लो, सा० अंगीकृत निरधार न मूके खीजग्री रे लो ॥ मा ॥४॥ सा० जुन इश्वर अर्धाग नमादेवी धरी रे लो, सा० कण एक मात्र विचाल न मूके ते परी रेलो॥ सा मस्तकमें तिम गंग धरे बहु यत्नश्री रे लो, सा० अंगीकुतने काज न मूके प्र- यत्नश्री रे लो ।। मा० ॥ ५॥ यतः॥ वसंततिलकावृत्तम्. ॥ अद्यापि नोझतिहरः कलिका- लकूट, कूर्मोचिनिधरणिं किल पृष्ठकेन । अंनोनिधिस्तदति उस्सह वामवाग्निं, अंगीक- न०४ tro 13 तं सुकृतिनः परिपालयात ॥१॥ नावार्थः-शिव हजु सुधी कालकूट फेरने गेमी देतो न थी, काचवो (कचपावतारमा) जे ठे, ते पृथ्वीने पोतानी पीछे धरी राखे ठे अने समुह उस्सद एवी वमवानल अनिने सहन करे ! मादेनला पंमित पुरुषो, अंगीकार करेलाने त्याग करता नश्री. ॥ १ ॥ सा० आश्रित माटे सर्प कंठे नूपण कीयो रे लो, सा० कालकू- ट विप उट ग्रही लक्षण कियो रे लो ॥ सा लक्ष्मीने जुन कृष्ण नउंगे जालये रे लो, सा० मोरल) मधुरे नाद सुसादे आलवे रे लो॥ मा० ॥६॥ सा० कहो पियुजी तुमे ऽट श्रया गे शानणी रे लो, सा० अमचा मनमें होंश हती वल्लन्न घणी रे लो। सा० कोई क दाखो दोप सुघोप करी मुखे रे लो, सा० के को दे आधार पछे जाज्यो सुखे रे लो। मा०॥७॥ सा देवप्रयोगे एम जो मति तुमची फरी रे लो, सा० नवि दीधी वली तेम ज केहने दीकरी रे लो॥ सा० पुत्रतणी तो होश पूरी कहांथी पके रे लो, सा० देव संगा- थे जोर किसीपरे निवमे रे लो॥ मा०॥८॥ सा० ते नणी वाल वे चार हुवे अमचे यदा रे लो, सा ते आधार नदार होशे अमने तदा रे लो। सा० पठे सुखे लेजो दीख कहुं तुं आजश्री रे लो, सा० यदवा तदवा बोल न वोलूं लाजग्री रे लो ॥ मा० ॥ ॥ सा० वय अमची लघु देखि दया नश्री आवती रे लो, सा० जे जिनधरममें सार कही ते वतीरे १२३
लो ॥ सा० वलि तजवो अनिमान सिहांते ए वकीरे लो, सा० ते तुमे राख्यो चित्त के
नृप आव्या प्रकी रे लो॥ मा०॥ १० ॥ सा०विनयमल जिनधर्म असे पियु सांजल्यो रे
लो, सा० माताने दिलगीर करतां ते गल्यो रे लो ॥ सा० जोवो हृदय विमास ए साची
वातमी रे लो, सा रमणिने कुण करे देत कंता विण श्म नमी रे लो ॥ मा० ॥ ११ ॥
सा पंचनी साखे हाय ग्रह्यो ते निरवहो रे लो, सा जाशुं जाशुं एम के मुखश्री शू कहो
रे लो । सा० शुं तुम लाग्यु नूत के व्यंतर आश्रम्यो रे लो, सा० के शं नमकी सान के
कधन न को गम्यो रे लो॥ मा०॥ १२॥ सा० इम वत्रीशे नारि विविध वचने करी रे
लो, सा० समजावे निज नाह के सुपरे सुंदरी रे लो॥ सा नविनेदालो नाह के नेह न
राखीयो रे लो, सा० पाठो पिण तस नत्तर एक न नांखीयो रे लो ॥ मा०॥ १३ ॥ सा०
तव पाकी ते नार गई सासू कने रे लो, सा० पाय नमीने वात कहे सवि शुन्न
मने रे
लो। सा० नित्य एकेकी त्याग करतो कामिन रे लो, सा० आज तो सघली तेम तजे कां
जामिनी रे लो॥ मा॥१४॥ सा जे वली कोय नपाय होवे ते दाजवो रेलो, सा० न
लले गामे गणेश हवे शो नाखवो रे लो ॥ सा ए एकवीशमी ढाल चोथा नव्हासनी रे
लो, सा० कही जिनविजये एह के वचन विलासनी रे लो॥ मा० ॥१५॥
नु०४ घन्ना १२४ ॥ दोहा॥ माताये सुत स्नेहनी, विविध कस्वा विलाप ॥ तिम स्त्री पिण सघली मली, दाख्या कला कलाप ॥१॥ शालिन्न नविनेदियो, मन वचथी महिराण ॥ शील सन्नादने शं करे, मनमथ नृपना वाण ॥शा तव माता कहे ताहरे, शो के मन आलोच ॥ शालि कहे संयम नणी, हुं करूं सयल संकोच ॥३॥ माता चिंते मुज थकी, अनुमति किम देवाय ॥ ए पिण घरमां नवि रहे, अहो बुंदरी न्याय ॥४॥ एहवे गौनइ देव तव, कदे नशने आम ॥ अनुमति यो दीका तणी, शालिनणी सुखकाम ॥५॥ तव नशमन दृढ करी, कहे वह तुम सुख जेम ॥ तिम करो अति अविलंवग्री, सदा रहो तुज खेम ॥ ६॥नश लेई नेटणो, पहोती श्रेणिक पास ॥ करजोमी कोमल स्वरे, एम करे अरदास ॥ ७॥ शालिकुमर संयम ग्रहे, मी सयस संसार ॥ तेनणी त्रादिक सपे, आपोजी इणिवार ॥॥ सुणि श्रेणिक विस्मित थयो, कहे नशने वाण | नव दीकानो अधिक, अमे करशुं इणे गाण ॥ ए॥ रजोहरण पमघो तिहां, देई लक दीनार ॥ कुतियावणी आणीया, जापे तिशिवार ॥ १० ॥ ॥ ढाल ५२ मी. ॥ (देशी बखमानी.) श्रेणिक सवि परिवारशुं रे, आवे शालि आगार ॥ सनेहो साजना ॥ नहंगे पाणंद , १७ रज शुरे, वेसारे तेणिवार ॥ सनेही साजना ॥१॥ ए ग्रांकणी ॥ शा माटे संयम ग्रहो रे, श्रा यावन वय मांह ॥ स०॥नोगविये लक्ष्मी जली रे, रहो मुज वाहनी गंह ॥सणा॥ शाति कहे तव रायने रे, तुमे कह्यो ते सवि साच ॥ स०॥ जन्म मरण नयथी सदा रे, राखी सको कहो वाच ॥ २०॥३॥ श्रेणिक कहे एदयी सवेरे, जय पामे सवि जीव ।। स॥ अरिहंत विण नवि एहनो. रे, नय वारण ते सदैव ॥ स०॥मा शालि कहे ते नयन पी रे, टालवा लिन चारित्र ॥ स ॥ तव श्रेणिक शालिन्नने रे, नमण करावे पवित्र ।। स०॥५॥ पूजा श्री जिनराजनी रे, विरचे सत्तर प्रकार ॥स० ॥ अष्टायिक बव करे रे, खरचे दाम अपार ॥प्त ॥६॥अनुकंपादिक अतिघणारे, देवरावे तिमिवार ॥स०॥का श्यपने तेमे तदा रे, ये तस लक्ष दीनार ॥ स०॥७॥ चार अंगूल वरजी सवे रे, समरावे शिर केश ॥ स०॥ तव जज्ञ रोती थकी रे, पालव दे सुविशेष ॥स०॥७॥ धोई सुवासित नोरनी रे, धूपे धूपे तास ॥ स०॥ तिथि परवे ए देखशुं रे, पुत्रना केश प्रकास ॥सणाए। रत्नकर यापिने रे, राख्या यतने तेद ।। स०॥चव दीक्षानो तिहां रे, श्रेणिक करे सस नेद ॥ स०॥१॥ पुनरपि स्नान कराविने रे, वस्त्रान्तरण विशेष ॥सणी पदिरावे प्रेमे करी 39 रि ہم न०४ धन्त्रा० १२५ पुष्फदाम सुविशेष ॥सण॥११॥ शालिकुमरने सिंहासने रे, शिविकामांहि बेसार ॥स० वत्रीशे नारी तिहां रे, वेठी करी शिणगार ||स॥२॥ सहस पुरुष व शिविका रे, शो जित शुचि करि गात्र ॥ स०॥ आगल दय गय रणनला रे, तिम वली नाचे पात्र ॥स ॥ १३ ।। बंदीजन जय जय करे रे, बोले बिरुद सुचित ॥ता वाजिंत्र वाजे अति घणारे, सोहव गावे गीत ॥ स०॥१४॥ दान देवे याचक प्रते रे, जे मागे ते तास ।।स। एडवे गो लदेवता रे, नव करे नहास ॥ स०॥१५॥ राजगृही रलियामणी रे, शिणगारी सवि तेह ।। स०॥आकाशे देवउंउत्तीरे, वाजे ध्वनोश्री अह ।। स ॥१६॥ न धरे शिर ऊ परे रे, मेघाबर देव ॥ स०॥ चामर अति सोहामणां रे, वीजे विधित्री देव ।।स०॥१७॥ श्रेणिक सेचन गज चढी रे, चाले परिकरजुत्त ॥ स ।। अवर दिशे गौनजी रे, देव स्व रूप प्रयुक्त ॥ल०॥१७॥ मणिमय शिविकामें तिहां रे, पालनामात सणाभेषतणी परे वरसती रे, वसुग्रकी अधिक विख्यात ॥ स० ॥ १५॥ इत्यादिक आकंबरे रे, चाल्या शालिकुमार || स०॥ धन्नोझाद पिण शहिनी रे, आव मिल्या तिशिवार ।। स०॥३०॥ दूधमें जिम मिसरी मिल्ये रे, होवे अधिक सतेज ॥ स ॥ तिम शालिजने तिणे समे रे, धन्नाश्री वध्यो हेज ॥ स० ॥१॥ समवसरण आव्या वही रे, मदोटो करीय मंमाण ॥ सण , ૨૨૫ ॥ उत्रादिक देखी करी रे, ऊतरिया तिणे गण ॥ स०॥ २॥ पंचाग्निगम ते साचवी रे, वंदे सवि नर नार ॥ स० ॥ रोमांचित हरषित तदा रे, धन्नो शालिकुमार ॥ त०॥१३॥ बेग अनुने वांदिने रे, लेवा संयम नार ।। स० ॥ ढाल बावीशमी जिन कहे रे, चोथे नव्हासे नदार ॥ स० ॥२५॥ (॥दोहा॥ तव श्री वीर जिनेसरू, देशना ये सुप्रकार ॥ श्रेणिक प्रमुख सकल तिहां, सुणे विनयश्री लार ॥१।। शालिल धनो तदा, मागे संयम शीख ॥ अहासुहं श्म नचरे, वीर वचन रस ईख ॥२॥ कुण ईशाने आविने, कतारे आनर्ण॥ ते सघलांना ग्रहे, नचितपणाश्री तूर्ण ॥ ३ ॥ पंचमुष्टि करे लोच जव, शालिकुमर अइ धीर ॥ सजल नयनयी तव कहे, ना वयण गंजीर ॥ ४॥ यतना करजे जात तुं, आलस तजजे दूर पूर्ण पराकमधी घरे, संयम मार्ग सनूर ॥ ५॥ चारित्र चिंतामणितणां, करजे कोमि यत न ॥ फिरि फिरिने नथी पामवो, एह अमुल्य रतन ॥६॥ जो ठंड्या उन्नोगने, विष स- म जागी अत्र ॥ तो रखे लालच राखतो, सुंदर लही अन्यत्र ॥७॥ तिम धनाने पिण कहे, शीख वचन सुविलास ॥ पुत्री सुत्नश प्रमुखने, नज्ञ ह्ये साबाश ॥ ७॥ प्रतिवृता तुसे पदमिणी, धन धन तुम अवतार ॥ पति संयोग संयम ग्रह्यो, पालजो निरतीचार ।। ॥ , धना० ज०४ ए॥ वेप धर विधिशुं सवे, आवे वार नजाक ॥ वांदी कहे दीक्षा दियो, अहो समतारस नीक ॥ १॥ वीर वास ग्वीसरे, दीक्षा शिक्षा रूप ॥ आपीने हवे नपदिसे, देशना अतिहे थनूप ॥११॥ ॥ ढाल १३ मी.॥ (तुंगीया गिरि शिखर सोहे.-ए देशी.) वीर मधुरी वाणी जपे, सुणे परपद बार रे ॥ हृदय विकसित करी निसुरो, धन्न शा- लि अणगार रे ॥ वीर०॥१॥ ए आंकणी ॥ चारित्र नपर सुणो नपनय, राजगृहिमें रंग रे.॥ धनोसार्थप सुगुण निवसे, नज्ञ स्त्री तस चंग रे । वी०॥२॥पूत्र चार सुरूप रूमा, धनपालने धनदेव रे ॥ धनगोपने वली धनरक्षित, करे तातनी सेव रे ।। वी० ॥३॥परणा विया ते पुत्रने तव, शेठे घरी मन रागरे । एक दिवसे रात्रि समये, चिंतवे महानाग रे ।। वी०॥४॥ सकल नगरमें मुजने पूछे, कार्य कामे लोक रे । नातिमें पिण सहु माने, वच न न करे फोक रे ॥ वी० ॥ ५॥ हवे मुजने कालधरमे, अश्रवा कोश्क काज रे॥ ऊपने मुज घरतणो सवि, राखशे कुण राज्य रे ॥ वी० ॥६॥ योग्य जागी नार घरनो, सोपवो निरधार रे ॥ विचास्या विण नार सोपे, करी नांखे ख्वार रे ॥ वी०॥७॥ यतः।। मालि नीवृत्तम्. ॥ यदि शुन्नमशुन्नवा कूर्वतां कार्यजातं, परिणतिरवधार्या यत्नतः पंमितेन ॥ अ- , - .
॥ ॥ ति रजसतानां कर्मणामा विपत्ते,नवति हृदयदाही शल्यतुल्यो विपाकः ॥१॥ जावार्थः काम करनारा माणसने काम करतां, जो कदि सारु अथवा नरहुँ जे थाय, तो तेनी परिण ती पंमित पुरुषे यत्नश्री अवधारवी जोइए; कारण के नतावलथी करेला कामोनो विपाक, ज्यां सूधी ते संबंधी विपत्ति रहे, त्यां सूधी हृदयने बाले अने एक शब्य सरखो साले .॥१॥ मनाते सवि सयण पोषी, तेमि वहुअर चार रे ॥ पांच पांच कण शालि केरा, दिये करी मनोहार रे ॥ वी०॥७॥ मागीए जव अमे तुमथी, देजो ए कण पंच रे । चा र वहुने शीख सुपरे, दिये जोई संच रे ॥ वी० ॥ ॥ चारे वहु कण लेश चाली, पहोती निज निज गम रे॥ वमी चिंते एद करायी, सीऊशे शो काम रे ॥वी०॥१०॥ माग- शे तव अन्य देशु, नांखी ये श्म जाणी रे ॥ बीजीए कण नद कीधा, स्वसुर हस्त प्रमा- गरे॥वी०॥११॥त्रीजी चिंते तातजीए, दीधा कारण कोय रे ॥ यतन करीने गुप्त स्थानक, राख्या युगते सोय रे । वी० ॥ १२॥ लघु वधु मनमें विमासे, वधारूं एद बीज रे॥पीयरे जा कृष्यकरने, दोये करी घणी रीक रे॥ वी० ॥ १३ ॥ ए पांचे कण सुपरे करीने, वावज्यो शुन्न गम रे ॥ कण हुवे तव सर्व लेई, राखज्यो को धाम रे ॥ वी०॥ १ खेती करनारने. ॥ + ड न०४ ना० १०० १५ ॥ जिम कहो तिम तिणे कीधो, वोजनी श्रइ वृदिरे॥ वली वीजे वरस आवे, क्षेत्र खेको समृदिरे ॥ वी० ॥ १५ ॥ वीज सघलो तिहां वाव्यो, अइ बहुली शालि रे ॥ वरस पांचलगें एम करतां, कण या असराल रे॥ वी० ॥ १६ ॥ नरी कोग करी मुज्ञ, लघु व धु मन रंग रे ॥ पांच वरपे फिरी तेड्यो, कुटुंव सवि नवरंग रे ॥ वी० ॥ १७ ॥ वझी बहु बोलावी वेगे, मागे कण ते पंच रे ॥ तव तुरतमें आणी दीधा, करी नहीं खलखंचावी. ॥ १७ ॥ सुसरो कहे ए कण न माहरा, करो सपथ सुसंग रे॥ तव कने में नांखि दोधा, एद अवर अनंग रे । वी० ॥ १ ॥ वयण निसुणो स्वसुर कोप्यो, कहे राखी रीश रे ।। गणलीपणतणो कारज, करे तुं निश दीश रे॥ वी०॥२०॥ नझिता तप्त नाम देई, रा- खो गृहने झार रे ॥ दवे बीजी वधु वोलावी, मागे कण तिणिवार रे ।। वी॥२१॥तेक हे में लद कीधा, सुणी कोप प्रकास रे ॥ नक्षिका तस नाम थापी, करी रांधरा तास रे ॥ वी० ॥ २२ ॥ त्रीजी प्रते तेको तिवारे, आवी प्रयमे पाय रे ॥ तेह करा यतने करीने, दीए अति नवाह रे ॥ वी० ॥ २३ ।। स्वसुर पूठे कहो वहुजी, कण अवर के तेह रे ।। ताम कदे वधु तेह निश्चय, इहां नही संदेह रे ॥बी० ॥२५॥ रकिका तस नाम याची, सों- प्या सयल नंमार रे। लघु वहु लामश्री तव, मागे करा सुप्रकार रे ।। बी० ॥ २५ ॥ ह. १२३ ॥ सी कहे तव तेह वाला, शकट द्यो दश वीश रे ॥ जिम तुमारा कप ग्रहीने, लावीए सुज गीश रे ॥ वी० ॥ २६ ॥ सुणी ससरो चित्त दरख्यो, देख। बुद्धि विलास रे॥ रोहिणाचल परे रूमी, नाम रोहिणी खास रे ।। वी० ॥२७ ।। घर नार सघलो दियो तेहने, योग्य जा णी ताम रे ॥ पंचमें पिण वधी शोना, थयो इडित काम रे ॥ वी० ॥ । म जेह दी का लेइ नझित, करे ते मति मूढ रे ॥ हीलणा इह लोक पावे, नरके जावे गूढ रे ॥ वी० ॥ ए॥ ले संयम नदरवृत्ते, व्रततणो करे ना रे ॥ नक्षिकापरे पेट नरतां, कह्यो नही ते ददरे॥वी०॥३०॥ व्रत धरीने नंग न करे, पाले निरतिचार रे ॥ रक्षिका परे मान पामे, परनवे शिव सार रे ॥ वी० ॥३१॥ रोहिणी परे जे वधारे, व्रततणा गुण रंग रे ॥ नपदेशश्री पिण बूझवे वली, तरे तेह सुचंग रे ॥ वी० ॥ ३२॥ शेठ जिनवर शिष्य ते वधु, पंच कण व्रत पंच रे ॥ ते वधारे तेह पामे, विपुल शिव सुख संच रे॥ वी० ॥ ३३ ॥ ते नणी व्रत ले पालो, रोहिणी सम धीर रे ॥ एह नपनय कह्यो तुमने, श्म कहे श्री वीर रे॥वी०॥ ३५ ॥ सुणी परषद सवे दरखी, शालि धन्नो तेम रे ॥त्रेवीशमी ढाल जिन कहे ए, चो नल्हासे एम रे ॥ वी० ॥ ३५ ॥ ॥ दोहा. ॥ नश कदे करजोझिने, सुणो एक अरदास ॥ ए सुत थापगनी परे, ॥ HER-STRE न०४ त्रासापुं तुम पास ॥१॥ःख दोगे नयी सुपनमें, सुखोपवित ने एह ॥ तप जप करतो ចុច एइने, जालवज्यो धरि नेह ॥२॥ तुमने ए वालकतणी, घणी नलामण आज ॥ शी दी- जे सुपरें करी, देतां लागे लाज ॥ ३ ॥ पुत्र जमाई पुत्रिका, अति वजन जग माह ॥ ते त्रिएये तुमने अमे, वहोराच्या सोचाद ॥ ४॥श्म कही वांदी वीरने, पुत्रादिकने तेम।। वां दी वहु तेभी घरे, नशावी एम ॥ ५॥ सुत विरहे रे घगुं, तिम पति विरहे नारि ॥ वीर धीर पण तिहां थकी, करे अन्यत्र विहार ॥६॥ शालिनधनो हवे, नणे ते अंग ग्यार ॥ तप उस्तप करे तिम वली, चारित्र निरतीचार ॥ ७॥ वारे वरपे विचरतां, तारण लवजल तीर ॥ राजगृही में रंगशु, समवसस्या श्री वीर ॥ ७॥ शालिन्नइ धन्नातणी, आ- व्यानी सुणी वात ।। देवे लाख वधामणी, ताम ते ना मात ॥ ए॥ । दाल ३५ मी.॥ (मुखने मरकले.-ए देशी.) तव शनणे नावे जी, मुखश्री श्मनांखे ॥ बहु सघलीने समजावे जी, सुपर करी दाखे ॥ फल्यां नाग्य अनूप तुमारां जी, मु०॥ पाव्या पुत्र जमाई अमारा जी। सु॥१॥ वली प्राव्यां सुलज्ञ वाईजी, मु०॥ एदनी पूण पुण्य कमाई जी ॥ सु०॥ आज आंगणे अमीरस वूड्या जी, मु । इष्टदेव आवीने तूट्या जी ॥ सु०॥२॥ जेहन। , १७७ . जोतां घणी वाट जी, मु॥अह निशि करता उच्चाट जी॥तु०॥ तेह आव्या पुण्य पसा ये जी, मु०॥ नाम लेता आणंद पाये जी॥सु०॥३॥ वंदन सामग्री कीजे जी, मु०॥ धनके रो लाहो लीजे जी॥सुणा तुमे सोल सजो शिणगार जी, मु॥पहिरो वली वेश सफार जी। सु ॥४॥ घणे दिवसे नूषण काढो जी, मु॥ आज हृदय यो मुज ताढो जी॥ सु॥ सामग्री वंदणकेरी जी, मु ॥ करे सुतने स्नेहे जलेरी जी ॥सु०॥५॥ एटले धन्ने शालि सुसाध जी, मु०॥ वंदे वीरने निरबाध जी ॥सु०॥ मागे शीख गौचरीने काज जी, मु॥ मासखमणनो पारणो आज जी ॥ सु॥६॥ कहे वीर सुणो वन वात जी, मु०॥ मात हा आदार सुख्यात जी ॥ सु०॥ सुणि शालि मुनीश्वर हरखी जी, मु०॥ धन्ना साथे इरजा निरखी जी।सु॥॥ तेह गौचरिये तिहां जावे जी, मु॥ निज माताने घ रे आवे जी॥सु०॥ स्त्री वेठी तनु शिणगारे जी, मु०॥ पिण पति नवि नलख्यो त्यारे जी ॥सुणाजा आदर तव किणही न दीधो जी, मु०॥ वलि आहार न मिल्यो तिहां सीधो जी ॥साधनो शालिन विचारे जी, मु०॥वीर वचन हृदय संन्नारे जी॥सुणाए ॥ तव ति हाथी पाग वलिया जी, मु०॥ पिण किणही तेह न कलिया जी ॥ सु॥ मारगमें मिली महियारी जी, मु ॥ विनयानत पर सुपियारी जी ॥ सु०॥१०॥ देखि शालिने नल्लसित . .. 1 ३३ 10 न०४ घन्ना० १२ए पाये जी, मु०॥ तस हृदयमें दरख न माये जी ॥ सु०॥ विकसीत वदने इम बोले जी, मु०॥ वोहरो दही एम अतोले जी ।। सु० ॥ ११॥ बे साधुना पमघा पूस्या जी, मु०॥न वि राख्या का अधूरा जी ।। सु०॥ वहोरीने स्थानक आवे जी, मु०॥ वीर वांदी अधिके नावे जी ॥ सु ॥ १२॥ तिहां गमनागमन आलोवे जी, मु०॥ करजोमी वीरने पूढे जी ॥ सु०॥ तुमे मात कही हती स्वामी जी, मु०॥ दधि दाता ए अन्य पामी जी ।। सुः ॥ १३ ॥ तव वीर कहे तुम माता जी, मु०॥ पूरव नवनी सुविख्याता जी ॥ सु०॥ सवि पू रव नव परकाशो जी, मु०॥ शालि मुनिवरे जेह अन्याशो जी ॥ सु०॥ १५ ॥ सुणि झा लि तहत्ति विचारे जी, मुं०॥ निज पूरव नव चित्त धारे जी ॥ सुण ॥ जुन पूरव नये हुँ गोवाल जी, मु॥णे नवे न गएयो नूपाल जी ॥ सु० ॥ १५ ॥ वस्त्र खंकन मिलतो सा जो जी, मु॥ (गत नवे) मुज अन्न न मिलतो ताजो जी ॥ सु०॥ आ जव रत्नकंबल लो धां जी, मु०॥ स्त्रीये पग बूही नांखी दीधां जी ॥ सु०॥ १६ ॥ पायसान ते उल्लहो पायो जी, मु॥ पूरव नवे परिश्रमे आयो जी ॥ सु०॥ इह नवे दिव्य नोजन कीयां जी, मु० मनबंधित दिन सवि सीधां जी॥सु ॥ १७ ॥ गत नवे एक कवझी न पाई जी, मु०॥ ह नवे वलि लक्ष्मी आई जी।सुगा एक साधुना दान प्रनावे जी, मु॥ ए पास्यो सुख व १२॥
14 १ मदावे जी ॥सु०॥१॥ धन धन जिनधर्म आधार जी, मु०॥ जेहथी सुख लहीए सार जी। सु० ॥ चोवीशमी चोधे नव्हासे जी, मु०॥ ढाल सुंदर जिन श्म नासे जी॥सु०॥१॥ ॥ दोहा. ॥ वार नमिने विनयथी, ते विहुं मुनि शिर ताज ॥ मासखमणनो पार- गो, करे तनु नाटक काज ॥१॥शालिन्नइ धन्नो मिली, करे वैराग्य विचार ॥ काया ब ल काचां अयां, करिये अणसण सार ॥॥नाई देता जे जणी, तेह तो काज न पाय ॥ ते माटे वोशिरावीए, साधीये शिवसुख थाय ॥ ३॥ प्रत्यूषे श्री वीरने, प्रणमी मागे शीख ॥ अगसण तुम आएगा यकी, आदरिये जिम ईष ॥ ॥ वीर कहे जिम सुख होवे, तिम आराधो हेव ॥ विलंब न करवो एहमें, हे सुरप्रिय स्वयमेव ॥ ५ ॥ ॥ ढाल २५ मी. ॥ (निंदा न कीजे कोश्नी पारकी रे.-ए देशी.) आज्ञा लही श्री वीर जिणंदनी रे, हरख्या मनमें साधुजी तास रे ।। त्रिण्य प्रद- क्षिणा देयने रे, वांदे विधिश्री जिन अन्तिराम रे॥ आज्ञा ॥१॥ ए आंकणी ॥ पुनरपि पंच महाव्रत ऊचरे रे, आलोइ सयल अतिचार रे ॥ गौतमादिक अणगारने रे, विधिश खमावे वारंवार रे ॥ आ०॥२॥ चंदनवाला प्रमुख महासती रे, तेहशुं पिण खामे टाली १ जा. अर्थात् शरीरने जाहुं आपका माटे आहार करे. २ देवानुपिय.
- न०१ घन्ना १३० शल्य रे । गौतमस्वामाने साये लेयने रे, चढ्या वैज्ञारे श्रम निर्मव्य रे पा०॥३॥शा म शिलाने पमिलेही तिहा, रे, कीधा संवारा अगसण काज रे ॥ चार आहारने पचख्या प्रमशुंरं, चारे शरणां करे झपिराज रे ॥आ॥॥ लाख चोराशी जीवायोनिने रे, खमेने खमावे शुन्न नाव रे ॥ शत्रु मित्र सवे सरिखा गणे रे, त्रिकरण राखीने शक जाव रे ॥ श्रा०॥५॥पादोपगमन अगसण आदस्यो रे, जावजीवलगें करि जोर रे ॥काया वोशरावी काच। जाणिने रे, इंडिने वश कीघां देखी चोर रे ॥आणा॥ मदने मदिरा सम जागी गे मिया रे, राग यिने राख्या ते कर दर रे ॥नयनो लय टालीने निर्नय थया रे, खेले ते समता गंगने पूर रे ॥ आ०॥ ७॥ सुमति गुपतिने चित्तमांदे धरी रे, नावे नावे जावना वार रे ॥ आत्म स्वरूप प्रते अवगाहता रे, मन धरे ध्यान तिहां अविकार रे ॥आ०॥ ८॥ एहवे नये सामग्री सजी रे, बहु वत्रीशेने लेई साथ रे॥ श्रेणिक नृपने सारे तेलीया रे, नेटवा नांवे श्री जगनाथ रे॥०॥ ए॥ वाजिंत्र वाजे विविध प्रकारनां रे, गाजते घन सम अंवर नाद रे ॥ अधिक नवश्री आवी वांदवा रे, मनमांही धरती अति आल्हाद रे ।। आ०॥ १० ॥ श्रावीने वादे जिनवर वीरने रे, विधिशुं चित्तश्री घरिय नव्हास रे ॥ साधु सर्वेने निरखे खातिशुं रे, शालिनइ तिहां नवि देखे पास रे ॥ आ०॥ ११॥ धन मुनिवरने , १३० रे, पिण दीग नही रे, नपन्यो मनमें नज्ञने विश्लेष रे॥शं किहां ध्यानादिकने लेयने रे, बे- ग हुशे ते शुन्न स्थल देख रे ॥ ॥१२॥ पूजे करजोमी जिनपति वीरने रे, शालिन धनो ने किण गम रे । वीरे वृत्तांत सवि विवरी कह्यो रे, जिहां लगें पहोत्या अगसरा काम रे ।। आ० ॥ १३ ॥ ततक्षण नज्ञ सुणि विलखी थई रे, रुदन करे तिहां असराल रे॥ कुखश्री दामी धरणीए पमी रे, तिम वली तिहां बत्रीशे बाल रे ॥आ०॥ १५॥ दवमां- ही दाम्यां पंख फमफोरे, तिम तरफमे विरहे नार रे ॥ चोथे नल्हासे ढाल पचवीशमी कहे जिन स्नेह बंधन ते असार रे ॥ आ ॥ १५ ॥ ॥ दोहा. ॥ ना वहुअर तेमिने, चाली चतुरां वेग ॥ रुदन करती रानमें, पुत्र वि- रह नहेग ॥१॥ पगमें खूचे कांकरा, कांटा ठेस अपार ॥ कष्ट घणो खमती अकी, पहो- ती ते वैन्नार ॥२॥ गिरि नपर चढी लमथमी, देखी पोळ्या दोय ॥ध्रतक देश धरणी ढ- ली, मूगैंगत घ सोय ॥ ३ ॥ पवने पामी चेतना, देखे पुत्रनुं रूप ॥ मांस रुधिर शोषीत पणे, अति कुश्य अस्थि सरूप ॥४॥ हाहाकार करे तिहां, पुत्र विरहथी तेह ॥ आ शो कष्ट ते आदस्यो, अहो पुत्र गुणगेह ॥ ५ ॥ ॥ ढाल २६ मी. ॥ (घर आवो रे मन मोहन घोटा.-ए देशी.) 15 एना० १३१ P-RS न०४ जीव जीवन तु वल्लल वेटा, तुं आधार अतीव वेटा ॥ तुं कुलमंझण मादरे बेटा, तुं हितकरण सदैव बेटा ।। इसि बोलोने मन मोहन बेटा ॥१॥ ए आंकणी ॥ तुं मुज आपद वारक बेटा, गरक चित्त सुगम वे ॥ तुज सम अवर न माहरे बे०, आशानो वि सराम वे०॥३०॥२॥ तुं कुल अंवर दिनमणी वे०, तुं सुकुलीन सुजात दे ।। तुं कोम लचित्त कारक बे०, सुरा सुण मातनी वात वे०॥ १० ॥ ३ ॥ हुं मनमांही जाणती वे०, मलशे वार वे चार वे०॥होश धरी पमिलालशुं वे, करशुं सफल अवतार बे० ॥ ह० ॥ ४॥ तुं तो आंगणे आवीयो वे०, करवा मातनी सार बे॥ पिण में तुजने न जाणीयो वे० हुं नूली तिशिवार वे० ॥ ह०॥ ५॥ ए ख मुजने घणो यो बे०, दाम्या ऊपर लूण वेगा तुं शणि रीते इहां रह्यो बे०, ते दुःख टालशे कूण वेणाह०॥६॥ ते तपकरी काया दही ०, फिरी गयो तुज आकार वे० ॥ आंगणे श्राव्यो न लख्यो वेण, नवि पमिलान्योल- गार वे०॥४०॥७॥ हुं पुण्यहीन अन्यागणी वे०, मुजने पमो विकार वे ॥ कल्पद्रुम परे प्रांगणे वे०, पाव्यो न जाण्यो तिवार वे ॥हा॥७॥धन धन ते तुज मावळी वे०, महि यारी गुणगेद वे० ॥ पुत्र नवांतरे उलख्यो वे०, साचो तेइ सनेद वे ॥हा॥ पूर्वे पिण पायसाननी बे०, संतोप्यो हतो संत वे॥ आनये पिण तुम वांवित बे०, हित घरी दधि १३१ दियो तंत वे० ॥ ॥१०॥ जो हुं जाणुं तेहने बे०, तो था घरमांहि बे० ॥ बहिन करी ने लेखवू वे०, सेवू तस नछांहि बे०॥ह० ॥ ११॥ तुज विरहानल दाहश्री बेण, दुःखणी बुं इण काल वे०॥ वचनामृत जलथी करी बे०, गरो करिय संजाल बे०॥ ॥१शा एकण वार बोलाविने वेण, प्रो अम मन कोम बे० ॥ गोद विवाश्ने वीनवु बे, पाय नमुं करजोम बे०॥६॥१३॥ प्राण हुशे हवे प्राहुणा बे०, तुं प्रणवोले इणिवार बे० ॥ वचन बे चार जे वोलशो बेण, ते अम याशे आधार वे०॥ह० ॥ १४ ॥ इगिपरे विविध विलापथी बे०, रुदन कस्यो असराल बे०॥ चोने नव्हासे बीशमी बे, कही जिनविजये ढाल बेह०॥१५॥ ॥ दोहा.॥ इणिपरे नाये घणा, कस्या विशेष विलाप ॥ निरखी निरखी शालि ने, अति पामे संताप ॥१॥ तेइ काया तेह चातुरी, ते तनु तेज सुवास ।। तपशी दाऊया देखिने, नशघ नदास ॥॥ना विल विलते यके, तव वत्रीशे नारि ॥ प्रीतमने देखी करी, करे विलाप अपार ॥ ३॥ शिर कूटे कर मुष्टिश्री, हृदय पगमे देव ॥ हाहारव मु खथी कहे, ए शुं कीधुं देव ॥४॥ ॥ ढाल व मी.॥ (चांदलियोने ऊग्यो रे हरिणी प्राथमी रे.-ए देशी.) नाहलिया निदेजा रे केम बोलो नही रे, अमयी तुमे इणिवार ॥ बार वरसग्री आ धन्ना० १३२ ज तुमे मिल्या रे, किम न करो पियु सार ॥ ना० ॥१॥ए आंकणी ।। अमे तो निगुणी बुन सुण कंतजी रे, तुमे गे सुगुण निधान ॥ अमे तो तुमचो पालव जे ग्रह्यो रे, तेहनो न राख्यो रे मान ॥ ना० ॥२॥ तुमे अम मस्तक मुगट शिरोमणी रे, अमे तुम चरणनी खे ह ॥ तुमे तो मेघ सघन शतुना सही रे, अमे तो पश्चिम निशि त्रेद ॥ ना ॥३॥ तुमे तो मानसरोवर हंस गे रे, अमे तो मंझक तुल्य ॥ तुमे तो वैडूर्य चिंतामणी सारिखा रे, अमे घु कमीने मूख्य ॥ ना॥४॥ तुमे गज सरिखा गुराथी गाजता रे, स्वानोपम अमे ए ह।। सिंद परे उर्धर तुमे सादिबा रे, अमे शृगाल सरेद ॥ ना ॥५॥ते नणी अमने म- देर करी हवे रे, निरखी नयण निहाल । अमे दुःखीयांने देखी दया करो रे, जीवदया प्र- तिपाल ॥ ना०॥६॥ अमे चूल्यां ते वेला अति घणुं रे, नवि जाएया तुम कंत ॥ तेह गु- नद अम पड्यो प्रीतमा रे, खेमज्यो तुमे मतिमंत । ना०॥७॥ माताजीने अमने अव गुणी रे, नवि बोलो इणि वार ॥ ते विरहानल दाऊया कार रे, कंतजी को दीयो खार ॥ ना०॥७॥दवे अमने तुम दरिशण. दोहिलो रे, देखवो आजनी कंत ॥ वेहलो मेलो कर- वा आवियां रे, अवधारो गुणवंत ॥ ना० ॥ए । पमिलान्यानी होश इती घणी रे, करवा हाथ पवीत्र ॥ते तो आमची पूरी नवि पमी रे, ए ए कर्म विचीत्र ।। ना०॥१०॥ लागे १३२ H अमने वीसरशे नही रे, जीवंतां लगे जोर ॥ अंगण आव्या पिण नवि नलख्या रे, ते अम कर्म कगेर ॥ ना०॥ ११ ॥ तुमे तो बालपणाथी प्रीतमी रे, पाली पूरण प्रेम ॥ वचन वि रोध न कीधो कोयश्री रे, सहुशुं चिंतव्यो खेम ॥ ना ॥१॥ हवे इण वेला बोलावो मु- खे रे, एटले लाख पसाय ॥ अमचो जीवित सफल हुवे सहो रे, कहु बुं गोद बिगय ॥ना. ॥१३॥ इणि वेलाये अबोल्या रहो रे, ते अम जीवित शल्य ॥ अंत समय अवगुणवो जे करे रे, ते तो मरणने तुल्य ॥ ना०॥१५॥ कर दोय जोमी खोला पायरे रे, कामिनी तेह वत्रीश पिण नविनेदे साधु शिरोमणी रे, शालिन मुनि सुजगीश ॥ ना०॥१५॥ नयन नघामी पिण जोई नही रे, मातानामिनी कोय ॥ चोथे नल्हासे ढाल सत्तावीश- मी रे, जिन कहे धन धन सोय ।। ना०॥ १६ ॥ ॥ दोहा. ॥ एहवे अन्नयकुमार तिम, श्री श्रेणिक नूपाल ॥ रुदन करंतां देखिने, स मजावे तिण ताल ॥१॥शो दुःख करवो एहनो, एणे अजुवाल्यो वंश ॥ जिनशासन शो जावियो, ए उत्तम अवतंस ॥२॥धन धन ताहरी कूखने, प्रसव्यो पुत्र रतन ॥नोगी योगी जागतो, सकल कला संपन्न ॥३॥ वीरतणी तूं नारजा, वीर प्रसव साक्षात ॥धी रज धर चित्तमें चतुर, तूं थर जगत विख्यात ॥ ४॥ पुत्र जमाई बिहुं जरो, सास्यां आत- ३४ ॥
. न०४ चन्ना० १३३ म काज ॥ तेहनगी बुख गेमिये, धरी आनंद समाज ॥ ५॥ तव नज्ञ धन्ना प्रते, बांदे विविध प्रकार ॥ धन धन तुम अवतारने, इम कहे वारंवार ॥६॥ रमती पमती रोवती, पाठी वली प्रवीण ॥ वहु वत्रीशे लेयने, श्रावी उखन्नरी दीन ॥७॥ वीर पासे व्रत आद स्वां, श्रावकनां सुधिवेक ॥ वधु सहित पाले विधे, प्रातमश्री अतिरेक ॥ ७ ॥ पोखे पात्र प्र सन्न मन, सेवे श्री जिनधर्म ॥ तप जप शक्ति सम करे, आराधे शिवधर्म। एअंते अ. सण आदरी, पहोती ते सुरलोग ॥ महाविदेहे सीझशे, पामी केवल योग ॥ १० ॥ ॥ ढाल २० मी.॥ (वर्तमान शासननो स्वामी.-ए देशी.) हवे ते धनो धर्म धुरंधर, शालिन मुनिराया जी ॥ करी संलेषण काया गाली, मध्यान मन ध्याया जी ॥ हवे ॥१॥ए आंकणी ॥ एक मासनो अगसण पाली, सवे परजाली जी॥ ॥ व्रत पचखाण सुपरे संजाली, नत्तम सदगति नाली जी ॥४०॥ ॥ काम क्रोध मद मवर ठड्यो, सयणशुं स्नेह न मंड्यो जी ॥ मन मंत्रीने पकमी दंड्यो, श्री जिनविजय न खंड्यो जी ॥ ह० ॥ ३॥ पुन्योदय अधिके करी पहोत्या, सर्वारप्रति विमाने जी ॥ शाजिन धन्नो दो मुनिवर, देव थया शुन्न थाने जी॥९॥४॥ तेत्री श सागर आयु अनोपम, नोगवशे नली रीते जी ॥ अन्योन्ये अहसिंऽपणे ते, रहे ये पूरण १३३ I घ- दोप -~ प्रीते जी॥हा॥ ५ ॥ तिहांश्री चवी नरन्नव ते लहेशे, क्षेत्र विदेह मकार जी ॥न्यकु ले धनवंत पईने, नोगवशे सुख सार जी ॥ ह ॥६॥ गुरु देशन सुगी संयम लेई, पाल- शे निरतीचार जी ॥ अंते केवलज्ञान लहीने, पहोचशे मुगति मझार जी॥ ह०॥७॥स तीय सुन्नादिक आठे जे, चारित्र सु मने पाली जी॥ अणसण करि सुरलोके पहोत्यां, निज तम अजुआली जी॥ह०॥७॥ एकावतारी ते सुविचारी, खही मानव अवतार जी ॥ संयम संगे निर्मल रंगे, लहेशे शिव श्रीकार जी ॥ ह०॥ ए॥ देखो दानतणां फल प्राणी, धनाशाहे पाम्या जी ॥ संपद लयो सवि गमे गमे, कीयां सघलां कामो जी ॥ ह० ॥ १०॥ १वांधवमें अधिको श्वुहिमें अधिको, ३व्यापारे बहु दाम जी ॥ धकलाकुशल अति पशूरपणो तिम, ६परदेशे धन धाम जी ॥ ह ॥ ११॥ नृप पुत्री परण्यो निज नय थी, एबूम्यो अबला हास्ये जी ॥ए आवे अचरिज धन्नाने, कवियण सयल प्रकासे जी ॥ द०॥१२॥ यउक्तं चरित्रेः॥ वंशस्थवृत्तम्. ॥ सोत्रातृमग्रं विविधाश्च बुझ्यः, क्रयेमृदादेर- विदेमसिध्यः॥ कला सुकौशल्यमतीव शूरता, श्रियोविदेशेपि सुखैकसंगता ॥१॥ अ- पि प्रियानर्म गिरावृतावति, वणिगजनत्वेपि नृपत्वसंपदः॥श्मानि धन्ये नितरामनुत्तरा, न्य टायपिस्यष्टतराणिविष्टपे ॥२॥ नावार्थः-१ सर्वोत्तम बांधवोनुं हित चितवन, विविध . - न०४ घन्ना० १३४ प्रकारनी बुड़ियो, ३ माटी खरिदवामां पण (तेजमतूरी नीकलवाश्री) सुवर्ण सिदियो, ४ कलानने विषे कुशलपगुं, ५ घणुज शूरातन, ६ परदेशने विपे पण सुखे सुखे लक्ष्मीयो मे लवी, ७ स्त्रीनी मश्करी रूप वाणीथी व्रत लेवां अने वणिक जन उतां पण, राजानी दो लत; ए आये हम्मेशां धन कुमरने विपे सर्वोचम हतां ॥१॥२॥रदेवनोग नरनवे लोग विया, श्कनक निर्माल्य ते कीधो जी॥ राजा श्रेणिकने किरियाणो, लेवा आदेश दीधो जी॥ द०॥ १३ ॥ धराजमान अपमान ते जाण्यो, ए आश्चर्य अतोले जी ॥ चारे अचूत शालिकुमरने, सहु को पंमित बोलेजी॥ह ॥ १५ ॥ यमुक्तं चरित्रेः॥ स्वर्गोपन्नोगीनृप- तिक्रयाणक, सुवर्णनिर्माल्यमनूतस्रगादिवत् ॥ नरेश्मानेप्यपमानचिंतनं, शालेमहाश्चर्य- मिदंचतुष्टयं ॥ ३ ॥ नावार्थः-१ स्वर्गनो नपन्नोग करवो, २ राजाने करियापुं गण, ३ फू- लनी मालादिकनी पेठे सुवराने निर्माल्य गणवू अने ५ राजाना मानने अपमान गणवू; ए चार वानां शालिन्नने विषे महोटां आश्चर्यकारक दतां. ॥३॥ अनुत्तरं दानमनुत्तरं तपो, धनुत्तरं मानमनुत्तरो यशः॥ धन्यस्यशालेश्वगुणाअनुतराः, अनुत्तरंधैर्यमनुत्तरपदं ॥४॥ नावार्थ:-सर्वोत्कृष्ट दान, सर्वोत्कृष्ट तप, सर्वोत्कृष्ट मान, सर्वोत्कृष्ट यश, सर्वोत्कृष्ट धैर्य अने सर्वोत्कृष्ट पद एटले सर्वार्थसिह विमान: ए सर्वे धनकुमरना अने शालिनकुमरना , १३४ म 7 , . सर्वोत्कृष्ट गुणो हता.॥४॥ एह धना शालिनइतणा गुण, स्वल्प बुध्थिी गाया जी॥ रसना पावन निर्मल गुणधी, लान्न अनंता पाया जी.॥ ह० ॥१५॥ श्री जिनकीर्तिसूरी- श्वर विरचित, संस्कृत चरित्र निहाली जी॥ए अधिकार रच्यो में सुंदर, निज गुरु वयण संन्नाली जी॥६०॥१६॥ अधिको नगे रत्नस पणाश्री, कुटिलबुद्धि संकेते जी ॥ ते मुज मिबाउका होज्यो, कहुं निज आतम देते जी॥ह ॥ १७॥ श्री तपगलपति तेज दिवाकर, श्री विजयक्षमासूरि राया जी॥ तस पट्टांवर दिनमणि सांप्रति, श्री विजयदया सूरि पाया जी॥६०॥१७॥तेह तणो आदेश लहीने, रास रच्यो ए रूमो जी॥चोरा- शी ढाले संपूरण, चार नव्हासशुं जोड्यो जी॥ह ॥ १५ ॥ संवत सत्तरशे नवागुं, वरषे श्रावण मासे जी॥शित दशमी गुरुवार अनोपम, सिध्यिोग सुविलासे जी ॥ ह ॥ ३० ॥ दानतणां फल नत्तम जाणी, देजो दान विलासे जो ॥ ढाल असावीशमी जिनविजये, कही चोये नहासे जी॥ ह० ॥१॥ ॥ दोहा. ॥ दान पंच जिन दाखियां, अन्नय सुपात्र उत्तंग ॥ अनुकंपा चितादि तिम, कीर्तिदान मन रंग ॥१॥अन्नय सुपात्रे मोक्षफल, शेष त्रिय सुख नोग ।।-लदिये दानतणे गुणे, इप्सित सयल. संयोग ॥ ॥ यतः ॥ आर्यावृत्तम्. ।।-अन्नय सुपत्नंदाणं, उ०४ धना० १३५ , अणुकंपा नेचिय कित्तिदाणाई ॥ उन्निधि मोरको नपिन, तिनिवि सुरकाश्यं दिति ॥१॥ नावार्थः-अन्नयदान, सुपात्रदान, अनुकंपादान, नचितदान अने कीर्तिदान; ए पांच प्रकार ना दानमा प्रश्रमनां वे दान पण मोकने आपे अने वाकीनां त्रण दान पण सुख जोगा- दिकने आपे ॥ १ ॥ अन्नयदानश्री सयल सुख, पाम्या शांतिजिणंद ।। पात्रदानश्री परम पद, श्री श्रेयांस कुमरे ॥ ३ ॥ अनुकंपाश्री पिण अधिक, जश पाम्या जगमांद ।। मुंज नोज विक्रम करण, प्रमुख नृपति सोवाद ॥४॥ ते माटे नवि जन तुमे, देज्यो दान सु. पात्र ।। नरनवनो ए लान्न ठे, शुचि करण निज गात्र ॥ ५ ॥ ॥ ढाल ए मी. ।। (दीगे-दोगे रे वामाको नंदन दीगे.-ए देशी.) श्री गुरु देव प्रसादे पूरण, वंचित इचित पाया ॥ दान कल्पद्रुम रास रचंते, आणंद अधिक नपाया रे ॥ में दानतणा गुण गाया॥१॥ ए आंकणी ॥ जिम कल्पद्रुम वंचित पू रे, तिम ए शुलफल दाता ॥ दानादिक अधिकार अनोपम, गयाश्री सुखशाता रे ।। में ॥ २ ॥ मंगलाचरण ते मूल मनोहर, सुनय ते पीठ प्रकास ॥ वचन युक्ति ते स्कंध विराजे, चार शाखा नल्दास रे ॥ में० ॥३॥ नव नव रूपे ढालनी रचना, प्रतिशाखा प्रतिनासे ॥ दोकध पत्र सदा नवपल्लव, सूक्त पुष्प सुवासे रे ॥ में०॥ ४॥ शुन्न फल ते तस अर्थ १३५ ॥ %3D नो कहेवो, रीववो ते स्वाद ॥ श्रोता पंखी विविध जातिना, स्वाद ग्रहे अन माद।। में ॥ ५ ॥ रक्षक ते गुरु वक्ता समजुं, कल्पद्रुमनो स्वामी ॥ ते पासेथी फल मागीजे, प्रातमने हित कामी रे ॥में०॥६॥ए फल स्वादनमी दुःख जावे, लहिये मंगल मावो॥ देशी विविध प्रकारे विधिशु, स्व स्वरथी करी गावो रे ॥ में ॥७॥ श्री तपगच सूरेश अ- नोपम, श्री विजयदेवमूरिंदा ॥ गौतम जंबू वयर समोवा, गुणश्री तेह मुणिंदा में० ॥णा तस पट्टे श्री विजयसिंह गुरु, मुनिजन कैरव चंदा । गुणमणी रोहण नूधर कपम, संघ सकल सुखकंदा रे ॥में०॥ए । मेदपाट पति राणा जगतसिंह, प्रतिबोधी जश ली धो॥ पल आखेटक नियम करावी, श्रावक समते कीधो रे ॥ में० ॥१०॥ तास शिष्य सुविहित मुनि पुंगव, बुध गजविजय सवाया ॥ शांति सुधारस परम महोदधि, नत्तम सुयस नपाया रें। में० ॥११॥ तस्स सेवक कोविद शिर शेखर, हितविजय गुरु राया ॥ षट दर्शन आगम जलनिधिमें, बुद्धिजिहाज तराया रे ॥ में० ॥१॥ तास शिष्य पंमित जि- न सिंधूर, नागविजय मन नाया ॥ तास सतीर्थ विबुध जिनविजये, गिरुआना गुण गाया रे ॥में ॥१३॥ श्री महावीरने वारे मनोहर, पंच पुरुष सु कहाया॥ लब्धिपात्र श्री गौतम गणधर, बुझे अन्नय सुदाया रे ॥ में ॥१५॥ माने दशारणनइ महाबलि, कयवनो न०४ १३६ ॥ धना सौनाग्ये ॥ शहि वृदियी शालिन तिम, नाम लीय नय नागे रे ॥ में ॥ १५॥ शालिन धनो झपिराया, जेदना सुजश गवाया । नाम लियंतां पातिक नासे, निर्मल पाये काया रे॥ में ॥१६॥ तपगल में पंमित वैरागी, दीपविजय बुझ राया ॥ तेहना शिष्य संवेगी सुंदर, कवि दयाविजय सवाया रे ॥ में ॥१७॥ तस पद सेवक कृष्ण विजय वर, धर्मग्र- की घरे माया ॥ तस आग्रदश्री रासनी रचना, कीधी गुरु सुपसाया रे ॥ में० ॥१७॥ न तम एह चरित्रज जाणी, नाव अनोपम लाया ॥ सुविहितना गुण नसते सुगते, श्रोता अति सुख पाया रे ।। में ।। १७ ॥ वृक्षोपरि ए ढाल पताका, रूप कही मनरंगे ॥ सूरतिमं मण पास पसाये, सूरत में सुख संगे रे ॥ में ॥ २०॥ चार नल्हासे अधिक विलासे, दान कल्पद्रुम गायो । वुध जिनविजय कहे विस्तरज्यो, शत शाखाये सुबायो रे ॥ में॥२१॥ इति श्री धनशालिचरित्रेप्राकृतप्रबंधेदानकल्पद्रुमाख्येचतुर्थशाखारूपधन्नशालिसंयम ग्रहणवर्णनानिधोचतुर्थोल्हासः समाप्तम्.। अस्मिनोल्हासे ढाल || ए॥ प्रथमोल्हासे ढाल १७, हीतियोल्हासे ढाल १७, तृतीयोल्हासे ढाल २२, चतुर्थोल्हासे ढाल ए ॥ सर्व ढालो नए ॥ कर
No text on this page.
-
}
}
s cut {
। এ দল * {ালনবলন্বাস বিবির
} ঞ্জী আল্লাহর
রাসুল! হায়!
20
J
3:29e9e
ܚܝ
No text on this page.
1
1
-