प्रणम्य शिरसा देवं गणनाथं विनायकम् । (१।१)

लोकानां च विनोदाय करिष्यामि कथाम् इमाम् ॥ (१।२)

प्रारभ्यते न खलु विघ्नभयेन नीचैः । (२।१)

आरभ्य विघ्नविहिता विरमन्ति मध्याः ॥ (२।२)

विघ्नैः सहस्रगुणितैर् अपि हन्यमानाः । (३।१)

प्रारब्धम् उत्तमगुणा न परित्यजन्ति ॥ (३।२)

केचित् प्राञ्जलिम् इच्छन्ति केचिद् वक्रं वचो बुधाः । (४।१)

केचित् कथां रसस्फीताम् अतः सर्वं विधीयते ॥ (४।२)

अस्ति दक्षिणापथे जनपदे प्रतिष्ठानं नाम नगरम् तत्र विक्रमसेनो नाम राजा ॥ (५।१)

कीदृशो राजा । (६।१)

सूर्यकोटिसमाभासो विद्युज्ज्योतिःसमप्रभः । (६।२)

सिंहासनवरे रम्ये मन्त्रिवर्गपुरस्कृतः ॥ (६।३)

कन्दर्प इव रूपाढ्यो हरिवज्जनवल्लभः । (७।१)

समुद्र इव मर्यादी समानः सर्वदा सताम् ॥ (७।२)

हिमकुन्देन्दुतुल्याभः शरच्छीतांशुनिर्मलः । (८।१)

सितपद्मसमाभासः शुद्धस्फटिकनिर्मलः ॥ (८।२)

नानादानपरो नित्यं नानाधर्मपरायणः । (९।१)

प्रलयाग्निसमः कोपे तडित्कोटिसमप्रभः ॥ (९।२)

प्रभूतकान्तितेजस्वी उद्यमी च प्रतापवन् । (१०।१)

विस्फुरद्रश्मितेजाढ्यो बभूव कुलनन्दनः ॥ (१०।२)

साधूनां पालनं सम्यग् दुष्टानां निग्रहस् तथा । (११।१)

एष राज्ञां परो धर्मः परत्रेह च शर्मणे ॥ (११।२)

एवं गुणसमाविष्टो राजा सर्वावसरम् आस्थान उपविष्टोऽस्ति ॥ (१२।१)

कस्मिंश्चिद् दिवसे कुतो ऽपि स्थानाच्छान्तिशीलो नाम योगी दिगम्बरः समायातः फलहस्तः सन् सभां प्रविश्य राज्ञो हस्ते फलं दत्तवान् ॥ (१३।१)

राज्ञासनं दत्तं ताम्बूलं च ॥ (१४।१)

स तु क्षणम् आसने स्थित्वा ततो निजमार्गे गतः ॥ (१५।१)

अनया रीत्या राज्ञो हस्ते फलं दत्त्वा प्रत्यहं दर्शनं करोति ॥ (१६।१)

एकस्मिन् दिवसे राज्ञो हस्तात् पतितं फलं मर्कटेन विदारितम् तन्मध्याद् रत्नम् एकं भूमौ निपतितम् तस्य कान्त्या महान् उद्द्योतो जातः सर्वेऽपि लोकाः सविस्मयाः संजाताः ॥ (१७।१)

तदा राजा साश्चर्यो बभूव राज्ञोक्तम् भो दिगम्बर महद् रत्नं त्वया केन कारणेनानीतम् ॥ (१८।१)

तदा दिगम्बरेणोक्तम् महाराज श्रूयताम् शास्त्रे कथितम् अस्ति । (१९।१)

रिक्तपाणिर् न पश्येत राजानं भिषजं गुरुम् । (१९।२)

दैवज्ञं पुत्रकं मित्रं फलेन फलम् आदिशेत् ॥ (१९।३)

महाराज मया अनेकानीदृशानि रत्नानि फलमध्यस्थितानि द्वादशवर्षपर्यन्तं तव हस्ते समर्पितानि ॥ (२०।१)

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा राज्ञा भाण्डागारिक आकारितः ॥ (२१।१)

राज्ञोक्तम् भो भाण्डागारिक अनेन दिगम्बरेण दत्तानि यानि फलानि त्वया भाण्डागारे क्षिप्तानि तानि सर्वाण्यानय ॥ (२२।१)

राज्ञो वचनं श्रुत्वा तेनानीतानि प्रत्येकम् उत्कृष्य दृष्टानि सर्वाण्य् अपि रत्नैः पूर्णानि राजा च हृष्टमनाः संजातः ॥ (२३।१)

ततो राज्ञा रत्नसमूहं दृष्ट्वा भणितम् भो दिगम्बर एतानि सर्वाणि रत्नानि बहुमूल्यानि किमर्थम् आनीतानि अहम् एकस्यापि रत्नस्य मौल्यं दातुम् असमर्थः त्वम् अतः परं किम् अभिलषसि तत् कथय ॥ (२४।१)

योगिनोक्तम् । (२५।१)

अपि स्वल्पतरं कार्यं यदि स्यात् पृथिवीपतेः । (२५।२)

सभामध्ये न वक्तव्यं प्रोवाचेदं बृहस्पतिः ॥ (२५।३)

सिद्धमन्त्रौषधं धर्मं गृहछिद्रं च मैथुनम् । (२६।१)

कुभुक्तं कुश्रुतं मर्म मतिमान् न प्रकाशयेत् ॥ (२६।२)

षट्कर्णो भिद्यते मन्त्रश् चतुर्कर्णः स्थिरो भवेत् । (२७।१)

द्विकर्णस्य तु मन्त्रस्य ब्रह्माप्यन्तं न गच्छति ॥ (२७।२)

गिरिपृष्ठं समारुह्य प्रासादे वा रहो गतः । (२८।१)

अरण्ये निर्जने स्थाने तत्र मन्त्रो विधीयते ॥ (२८।२)

देव एकान्ते विज्ञापयिष्यामि ॥ (२९।१)

राज्ञा निर्जनं कृतम् योगिनोक्तम् देव अस्यां कृष्णचतुर्दश्यां गोदानदीतीरे महाश्मशाने मन्त्रसाधनं करिष्यामि ॥ (३०।१)

साधिते सति अष्टौ महासिद्धयो भविष्यन्ति । (३१।१)

अणिमा महिमा चैव लघिमा गरिमा तथा । (३१।२)

प्राप्तिः प्राकाम्यम् ईशित्वं वशित्वं चाष्ट सिद्धयः ॥ (३१।३)

पुमांस्तु धैर्यसम्पन्नो भवत्युत्तरसाधकः । (३२।१)

यस्माद् अधीरो मन्त्रस्य सिद्धस्यापि विनाशकः ॥ (३२।२)

धीरस् तु त्वदृते नान्यः पुरुषः प्रतिभाति मे । (३३।१)

अतोऽहं कर्तुम् इच्छामि त्वाम् एवोत्तरसाधकम् ॥ (३३।२)

तदर्थं त्वं ममोत्तरसाधको भव ॥ (३४।१)

रात्रौ सखड्गेन भवता एकाकिना मत्समीपम् आगन्तव्यम् ॥ (३५।१)

राज्ञा प्रतिपन्नम् एवम् अहं करिष्यामि ॥ (३६।१)

तदनन्तरं सर्वोपस्करद्रव्याणि गृहीत्वा दिगम्बरश् चतुर्दश्यां महाश्मशाने गतः ॥ (३७।१)

राजापि रजन्यां कृष्णवासांसि गृहीत्वा तत्रैव समायातः ॥ (३८।१)

सो ऽपि राजानं दृष्ट्वा हृष्टरोमा संजातः ॥ (३९।१)

योगिनोक्तम् भो राजन् योजनार्धे महाश्मशानम् अस्ति तत्र शिंशिपावृक्षे मृतकम् अवलम्बितम् आस्ते तत्र गत्वा तन् मृतकं गृहीत्वा शीघ्रम् आगच्छ ॥ (४०।१)

यदि वदसि तर्हि तन्मृतकं पुनर् वृक्षे यास्यति ॥ (४१।१)

तद् वचनम् आकर्ण्य असमसाहसिको राजा शिंशिपावृक्षस्योपरि प्रचलितः ॥ (४२।१)

राजा श्मशानं सम्प्राप्य निःशङ्को धूमसंकुलम् । (४३।१)

सर्वोपस्करसंयुक्तं श्मशानं भाति भूतले ॥ (४३।२)

मस्तिष्कलिप्तशुभ्रास्थिप्राकारं लोहिताशयम् । (४४।१)

आक्रीडम् इव कालस्य कपालचषकाकुलम् ॥ (४४।२)

धूमान्धकारमलिनं रक्षोरावाभिगर्जितम् । (४५।१)

चञ्चच्चिताग्नितडितं कालमेघ इवोत्थितः ॥ (४५।२)

गृध्राकृष्टान्त्रमालाभिः कृतप्रालम्बविभ्रमम् । (४६।१)

काल इवोत्सवे मत्तः कृत्तिकानृत्यकम्पितम् ॥ (४६।२)

जीर्णास्थिनलकछिद्रक्षिप्रसंजातमारुतम् । (४७।१)

संचरद्योगिनीवृन्दनूपुरैर् इव नादितम् ॥ (४७।२)

दिक्षु प्रतिफलद्घोरकैरवस्फारहुंकृतम् । (४८।१)

त्रिजगत्प्रलयारम्भकृत्ॐकार इवान्तकः ॥ (४८।२)

मण्डितं मुण्डखण्डैश् च कङ्कालकुलमालितम् । (४९।१)

ज्वलनाङ्गारमलिनं द्वितीयम् इव भैरवम् ॥ (४९।२)

कर्णशल्योद्धतारावं दुःशासनवधाकुलं । (५०।१)

संचरद्भीमपुरुषं द्वितीयम् इव भारतम् ॥ (५०।२)

बहुछलं द्यूतम् इव स्त्रीचित्तम् इव दारुणम् । (५१।१)

अविवेक इवानेकशङ्कातङ्कनिकेतनम् ॥ (५१।२)

स्वरोत्कटजनस्थानं घोरशूर्पणखीवृतम् । (५२।१)

दण्डकारण्यसदृशं मारीचचकितान्तरम् ॥ (५२।२)

भ्रान्ताकम्पनधूम्राक्षमेघनादविभीषणम् । (५३।१)

लङ्कादाह इवोत्पन्नो जीवद्रावणविघ्नकम् ॥ (५३।२)

समग्रदुःखनिलयं भूतसंघप्रधर्षणम् । (५४।१)

बहुछिद्रघनाश्लिष्टं प्रेतराशिनिरन्तरम् ॥ (५४।२)

मांसपूरितवक्त्राश् च मदिरानन्दचेतसः । (५५।१)

दृश्यन्ते बहुधा तत्र भूतवेतालराक्षसाः ॥ (५५।२)

तत्र गत्वा राज्ञा शिंशिपावृक्षम् आरुह्य छुरिकया पाशं छित्त्वा मृतकं भूतले पातितम् ॥ (५६।१)

कीदृशं मृतकम् । (५७।१)

नीलजीमूतसंकाशम् ऊर्ध्वकेशं भयावहम् । (५७।२)

वर्तुलाक्षं च निर्मांसं प्रेतमुद्राविभूषितम् ॥ (५७।३)

उत्तीर्णो यावद् राजा तावन्मृतकं तत्रैव शाखायाम् अवलम्बितम् ॥ (५८।१)

पुनर् अपि राजा वृक्षम् आरुह्य मृतकं स्कन्धे धृत्वा उत्तीर्य मार्गे चलितः ॥ (५९।१)

मार्गे चलिते सति शवसंक्रमितेन वेतालेन राजानं प्रत्यभिहितम् भो राजन् । (६०।१)

काव्यशास्त्रविनोदेन कालो गच्छति धीमताम् । (६०।२)

व्यसनेन तु मूर्खाणां निद्रया कलहेन वा ॥ (६०।३)

विनयेन विना का श्रीः का निशा शशिना विना । (६१।१)

रहिता सत्कवित्वेन कीदृशी वाग्विदग्धता ॥ (६१।२)

राजन् श्रूयताम् तावत् कथाम् एकां कथयामि ॥ (६२।१)