अथ भयानकरसप्रकरणम् ॥ (१।०)

वीरस्य भीतावयवप्रधानत्वाद् भयानकं लक्षयति अथेति ॥ (२।०)

विकृतो रवोऽट्टहासादिः ॥ (३।०)

सत्त्वानां पिशाचानां दर्शनम् ॥ (४।०)

त्रासोद्वेगौ परगतौ ॥ (५।०)

शून्यागारस्यारण्यस्य च गमनं प्राप्तिः ॥ (६।०)

स्वजनस्य यौ वधबन्धौ तयोर्दर्शनं प्रत्यक्षेण ॥ (७।०)

श्रवणमागमेन ॥ (८।०)

कथादि अतिक्रान्तयोरपि पुनरनुसंधानेन स्मरणम् ॥ (९।०)

वेपितुं प्रवृत्तं यत्करचरणं आदिकर्मैव भयव्यञ्जकं व्याध्यादिवैलक्षण्यसूचनात् ॥ (१०।०)

पुलको रोमकूपोन्नतिः ॥ (११।०)

स्वरस्य भेदः स्वभावविपर्ययः ॥ (१२।०)

गुरुनृपयोरिति ॥ (१३।०)

अयमाशयः भयं तावत्स्त्रीनीचबालादिषु वक्ष्यते ॥ (१४।०)

नोत्तममध्यमप्रकृतिषु ॥ (१५।०)

तेऽपि तु गुरुभ्यो राज्ञश्च भयं दर्शयेयुः ॥ (१६।०)

तदभावे ऽप्येवं सुतरामुत्तमत्वं भवति ॥ (१७।०)

अप्रभुत्वं चामात्यानाम् ॥ (१८।०)

यथाह स्वेच्छाचारी भीत एवास्मि इति ॥ (१९।०)

अनुभावाश्च तथा श्लिष्टास्तत्र कियन्ते लोके येन सत्यत एव भीतोऽयमिति गुर्वादीनां प्रतीतिर् भवति ॥ (२०।०)

अस्वाभाविकत्वाच्च कृतकत्वं बहुतरकालानुवर्तनेनास्वाद्यत्वाच्च रसत्वम् ॥ (२१।०)

न च व्यभिचारित्वम् ॥ (२२।०)

तद्धि तदा स्याद्यदि स्वभावत एव न किंचित्काललवम् उत्पाद्यते ॥ (२३।०)

गात्रादीनां भेदो वर्णकर्मसंस्थानादिविपर्ययः ॥ (२४।०)

वीक्ष्यम् अतिक्राम्यति वीक्षणं कान्दिशीकत्वेन निर्लक्षचक्षुःकृतम् ॥ (२५।०)

उद्वेगः चलनम् ॥ (२६।०)

सादो गात्राणां स्रस्तता ॥ (२७।०)

मुखस्य तालुनि शोषः ॥ (२८।०)

हृदयस्पन्दनमतिवेगेन ॥ (२९।०)

इह भयम् इत्यभिनेयमिति वीररस इत्यार्यातः सम्बध्यते ॥ (३०।०)

ता एता ह्यार्या एकप्रघट्टकतया पूर्वाचार्यैर् लक्षणत्वेन पठिताः ॥ (३१।०)

मुनिना तु सुखसंग्रहाय यथास्थानं निवेशिताः ॥ (३२।०)

सत्त्वसमुत्थमिति ॥ (३३।०)

सत्त्वं मनःसमाधानं तज्जन्मकमिति नटस्येयं शिक्षा ॥ (३४।०)

सा च सर्वविषयेति टीकाकारः ॥ (३५।०)

तदिदमसत् ॥ (३६।०)

कविनटशिक्षार्थमेव सर्वमिदं प्रकरणम् ॥ (३७।०)

लोके विभावानुभावाभिनयादिव्यवहाराभावात् ॥ (३८।०)

तस्माद् अयमत्रार्थः एतत् तावद् भयस्वभावजं रजस्तमःप्रकृतीनां नीचानामित्यर्थः ॥ (३९।०)

येऽपि च सत्त्वप्रधानास्तेषां सत्त्वसमुत्थं प्रयत्नकृतमेभिरेवानुभावैः कार्यम् ॥ (४०।०)

किंतु मृदुचेष्टितैः यतस् तत्कृतकम् ॥ (४१।०)

पुनःशब्दो विशेषद्योतकः ॥ (४२।०)

ननु च राजादि किमिति गुर्वादिभ्यो भयं कृतकं दर्शयति ॥ (४३।०)

दर्शयित्वा किमिति मृदून् गात्रकम्पनादीन् प्रदर्शयति ॥ (४४।०)

किमिति च भयानक एव कृतकत्वमुक्तम् ॥ (४५।०)

सर्वस्य हि कृतकत्वमुक्तं भवति ॥ (४६।०)

यथा वेश्या धनार्थिनीति कृतकां रतिम् आदर्शयति इत्याशङ्क्य साधारणमुत्तरम् आह तथैव कार्यमिति ॥ (४७।०)

भये हि प्रदर्शिते गुरुर्विनीतं जानाति ॥ (४८।०)

मृदुचेष्टिततया चाधमप्रकृतिमेनं गणयति ॥ (४९।०)

कृतकं शृङ्गारात् वेश्योपदिष्टानां न काचित्पुरुषार्थसिद्धिः ॥ (५०।०)

तेनैव ह्युक्तेन प्रकारेण कार्यपुरुषार्थविशेषो लभ्यते ॥ (५१।०)

यत्र तु राजा न कृतकं परानुग्रहाय क्रोधविस्मयादीन्दर्शयति तत्र व्यभिचारितैव तेषां न स्थायितेत्येतदर्थः सूचिकामेव गुरुवंशान्तरप्रसिद्धाम् आर्यां पठति करचरणेति ॥ (५२।०)

नित्यमिति ॥ (५३।०)

कृतकत्वे ऽकृतकत्वे च ॥ (५४।०)

इति भयानकरसप्रकरणम् ॥ (५५।०)