यदि हि हेत्वादिषु परभूतेषु प्रत्ययेषु समस्तेषु व्यस्तेषु व्यस्तसमस्तेषु हेतुप्रत्ययसामग्र्या अन्यत्र वा क्वचिद् भावानां कार्याणामुत्पादात्पूर्वं सत्त्वं स्यात् स्यात्तेभ्य उत्पादः ॥ (१।०)

न चैवं यदुत्पादात्पूर्वं संभवः स्यात् ॥ (२।०)

यदि स्याद् गृह्येत चोत्पादवैयर्थ्यं च स्यात् ॥ (३।०)

तस्मान्न चास्ति भावानां प्रत्ययादिषु स्वभावः ॥ (४।०)

अविद्यमाने च स्वभावे नास्ति परभावः ॥ (५।०)

भवनं भाव उत्पादः ॥ (६।०)

परेभ्य उत्पादः परभावः ॥ (७।०)

स न विद्यते ॥ (८।०)

तस्मादयुक्तमेतत् परभूतेभ्यो भावानामुत्पत्तिरिति ॥ (९।०)

अथवा भावानां कार्याणाम् अङ्कुरादीनां बीजादिषु प्रत्ययेषु सत्स्वविकृतरूपेषु नास्ति स्वभावो निर्हेतुकत्वप्रसङ्गात् ॥ (१०।०)

तत्किमपेक्षं परत्वं प्रत्ययादीनाम् ॥ (११।०)

विद्यमानयोरेव हि मैत्रोपग्राहकयोः परस्परापेक्षं परत्वम् ॥ (१२।०)

न चैवं बीजाङ्कुरयोर्यौगपद्यम् ॥ (१३।०)

तस्मादविद्यमाने स्वभावे कार्याणां परभावः परत्वं बीजादीनां नास्तीति परव्यपदेशाभावादेव न परत उत्पाद इति ॥ (१४।०)

तस्मादागमाभिप्रायान् अभिज्ञतैव परस्य ॥ (१५।०)

न हि तथागता युक्तिविरुद्धं वाक्यमुदाहरन्ति ॥ (१६।०)

आगमस्य चाभिप्रायः प्रागेवोपवर्णितः ॥ (१७।०)

तदेवं प्रत्ययेभ्य उत्पादवादिनि प्रतिषिद्धे क्रियात उत्पादवादी मन्यते ॥ (१८।०)

न चक्षूरूपादयः प्रत्ययाः साक्षाद्विज्ञानं जनयन्ति ॥ (१९।०)

विज्ञानजनिक्रियानिष्पादकत्वात्तु प्रत्यया उच्यन्ते ॥ (२०।०)

सा च क्रिया विज्ञानं जनयति ॥ (२१।०)

तस्मात् प्रत्ययवती विज्ञानजनिक्रिया विज्ञानजनिका न प्रत्ययाः ॥ (२२।०)

यथा परिक्रिया ओदनस्येति ॥ (२३।०)

उच्यते ॥ (२४।१)