अथैनाम् उदीचीं सप्तपदानि प्रक्रामयति एकम् इषे द्वे ऊर्जे त्रीणि रायस्पोषाय चत्वारि मायोभवाय पञ्च पशुभ्यः षड् ऋतुभ्यः सखे सप्तपदा भव सा माम् अनुव्रता भव ॥ (१।१)

विष्णुस् त्वानयत्व् इति सर्वत्रानुषजति ॥ (२।१)

निष्क्रमणप्रभृत्युदकुम्भं स्कन्धे कृत्वा दक्षिणतो ऽग्नेर् वाग्यतः स्थितो भवति ॥ (३।१)

उत्तरत एकेषाम् ॥ (४।१)

तत एनां मूर्द्धन्य् अभिषिञ्चति आपः शिवाः शिवतमाः शान्ताः शान्ततमास् तास् ते कृण्वन्तु भेषजम् इति ॥ (५।१)

आपोहिष्ठेति च तिसृभिः ॥ (६।१)

अथैनां सूर्यम् उदीक्षयति तच् चक्षुर् इति ॥ (७।१)

अथास्यै दक्षिणां समधि हृदयम् आलभते मम व्रते ते हृदयं दधामि मम चित्तम् अनुचित्तं ते अस्तु मम वाचम् एकमना जुषस्व प्रजापतिष् ट्वा नियुनक्तु मह्यम् इति ॥ (८।१)

अथैनाम् अभिमन्त्रयते सुमङ्गलीर् इयम् वधूर् इमां समेत पश्यत सौभाग्यम् अस्यै दत्वायाथास्तं विपरेतनेति ॥ (९।१)

तां दृढपुरुष उन्मथ्य प्राग्वोदग्वानुगुप्त आगार आनडुहे रोहिते चर्मण्य् उपवेशयति इह गावो निषीदन्त्व् इहाश्वा इह पूरुषाः । (१०।१)

इहो सहस्रदक्षिणो यज्ञ इह पूषा निषीदन्त्व् इति ॥ (१०।२)

ग्रामवचनं च कुर्युः ॥ (११।१)

विवाहश्मशानयोर् ग्रामं प्रविशताद् इतिवचनात् ॥ (१२।१)

तस्मात् तयोर् ग्रामः प्रमानम् इति श्रुतेः ॥ (१३।१)

आचार्याय वरं ददाति ॥ (१४।१)

गौर् ब्राह्मणस्य वरः ॥ (१५।१)

ग्रामो राजन्यस्य ॥ (१६।१)

अश्वो वैश्यस्य ॥ (१७।१)

अधिरथं शतं दुहितृमते ॥ (१८।१)

अस्तमिते ध्रुवं दर्शयति । (१९।१)

ध्रुवम् असि ध्रुवं त्वा पश्यामि ध्रुवैधिपोष्ये मयि मह्यं त्वादादबृहस्पतिम् अर्या पत्या प्रजावती संजीव शरदः शतम् इति ॥ (१९।२)

सा यदि न पश्येत् पश्यामीत्य् एव ब्रूयात् ॥ (२०।१)

त्रिरात्रम् अक्षारालवणाशिनौ स्याताम् अधः शयीयातां संवत्सरं न मिथुनम् उपेयातां द्वादशरात्रं षड्रात्रं त्रिरात्रम् अन्ततः ॥ (२१।१)