ध्रुवं त्वा ब्रह्म वेद ध्रुवो ऽहम् अस्मिंल् लोके ऽस्मिंश् च जनपदे भूयासम् । (१।१)

अच्युतं त्वा ब्रह्म वेद माहम् अस्माल् लोकाद् अस्माच् च जनपदाच् च्योषि द्विषन् मे भ्रातृव्यो ऽस्माल् लोकाद् अस्माच् च जनपदाच् च्यवताम् । (१।२)

अचेष्टं त्वा ब्रह्म वेद माहम् अस्माल् लोकाद् अस्माच् च जनपदाच् चेष्टिषि द्विषन् मे भ्रातृव्यो ऽस्माल् लोकाद् अस्माच् च जनपदाच् चेष्टताम् । (१।३)

अव्यथमानं त्वा ब्रह्म वेद माहम् अस्माल् लोकाद् अस्माच् च जनपदाद् व्यथिषि द्विषन् मे भ्रातृव्यो ऽस्माल् लोकाद् अस्माच् च जनपदाद् व्यथताम् । (१।४)

नभ्यं त्वा सर्वस्य वेद नभ्यम् अहम् अस्य जनपदस्य भूयासम् । (१।५)

मध्यं त्वा सर्वस्य वेद मध्यम् अहम् अस्य जनपदस्य भूयासम् । (१।६)

तन्तिं त्वा सर्वस्य वेद तन्तिर् अहम् अस्य जनपदस्य भूयासम् । (१।७)

मेथीं त्वा सर्वस्य वेद मेथ्य् अहम् अस्य जनपदस्य भूयासम् । (१।८)

नाभिं त्वा सर्वस्य वेद नाभिर् अहम् अस्य जनपदस्य भूयासम् । (१।९)

यथा नाभिः प्राणानां विषूवान् एवम् अहं विषूवान् । (१।१०)

एकशतं तं पाप्मानमृच्छतु यो ऽस्मान् द्वेष्टि यं च वयं द्विष्मो भूयांसि माम् एकशतात् पुण्यान्य् आगच्छन्तु । (१।११)

इति ॥ (१।१२)

अत्र मनोज्ञेन संभाष्यागारं प्राप्याथैनाम् आग्नेयेन स्थालीपाकेन याजयति ॥ (२।१)

पत्न्य् अवहन्ति ॥ (३।१)

श्रपयित्वाभिघार्योद्वास्याग्नये हुत्वाग्नये स्विष्टकृते जुहोति ॥ (४।१)

तेन ब्राह्मणं विद्यावन्तं परिवेवेष्टि ॥ (५।१)

यो ऽस्यापचितो भवति तस्मा ऋषभं ददाति ॥ (६।१)

नित्यम् अत ऊर्ध्वं पर्वस्व् आग्नेयेन स्थालीपाकेन यजते ॥ (७।१)

नित्यं सायं प्रातर् व्रीहिभिर् यवैर् वा हस्तेनैते आहुती जुहोति । (८।१)

अग्नये स्वाहा । (८।२)

प्रजापतये स्वाहा । (८।३)

इति ॥ (८।४)

सौरीं पूर्वां प्रातर् एके समामनन्ति ॥ (९।१)

त्रिरात्रम् अक्षारालवणाशिनाव् अधःशायिनाव् अलंकुर्वाणौ ब्रह्मचारिणौ वसतः ॥ (१०।१)

चतुर्थ्याम् अपररात्रे ऽग्निम् उपसमाधाय प्रायश्चित्तिपर्यन्तं कृत्वा नव प्रायश्चित्तीर् जुहोति ॥ (११।१)