अथ निपाता उच्चावचेष्वर्थेषु निपतन्ति ॥ (१।०)

अप्युपमार्थे अपि कर्मोपसंग्रहार्थे अपि पदपूरणाः ॥ (२।०)

तेषाम् एते चत्वार उपमार्थे भवन्ति ॥ (३।०)

इव इति भाषायां च अन्वध्यायं च ॥ (४।०)

अग्निर् इव इन्द्र इव इति ॥ (५।०)

न इति प्रतिषेधार्थीयो भाषायाम् उभयम् अन्वध्यायम् ॥ (६।०)

न इन्द्रं देवम् अमंसत इति प्रतिषेधार्थीयः ॥ (७।०)

पुरस्ताद् उपाचारस् तस्य यत् प्रतिषेधति ॥ (८।०)

दुर्मदासो न सुरायां इत्युपमार्थीयः ॥ (९।०)

उपरिष्टाद् उपाचारस्तस्य येनोपमिमीते ॥ (१०।०)

चिद् इत्येषो ऽनेककर्मा आचार्यश् चिद् इदं ब्रूयाद् इति पूजायाम् ॥ (११।०)

आचार्यः कस्माद् आचार्याचारं ग्राहयत्याचिनोत्यर्थान् आचिनोति बुद्धिम् इति वा ॥ (१२।०)

दधिचिद् इत्युपमार्थे ॥ (१३।०)

कुल्माषांश्चिद् आहर इत्यवकुत्सिते ॥ (१४।०)

कुल्माषाः कुलेषु सीदन्ति ॥ (१५।०)

नु इत्येषो ऽनेककर्मा इदं नु करिष्यतीति हेत्वपदेशः ॥ (१६।०)

कथं नु करिष्यतीत्यनुपृष्टे नन्वेतद् अकार्षीद् इति चाथाप्युपमार्थे भवति ॥ (१७।०)

वृक्षस्य नु ते पुरुहूत वयाः ॥ (१८।०)

वृक्षस्य इव ते पुरुहूत शाखाः ॥ (१९।०)

वयाः शाखा वेतेर् वातायना भवन्ति ॥ (२०।०)

शाखाः खशयाः शक्नोतेर् वा ॥ (२१।०)

अथ यस्यागमाद् अर्थपृथक्त्वम् अह विज्ञायते न त्वौद्देशिकम् इव विग्रहेण पृथक्त्वात् स कर्मोपसंग्रहः ॥ (२२।०)

चेति समुच्चयार्थ उभाभ्यां सम्प्रयुज्यते ॥ (२३।०)

अहं च त्वं च वृत्रहन् इत्येतस्मिन्न् एवार्थे ॥ (२४।०)

देवेभ्यश्च पितृभ्य आ इति आकारः ॥ (२५।०)

वा इति विचारणार्थे ॥ (२६।०)

हन्ताहं पृथिवीम् इमां निदधानीह वा इह वा इति ॥ (२७।०)

अथापि समुच्चयार्थे भवति ॥ (२८।०)