अत्र विद्याकलापशुसंज्ञितं विविधं कार्यं द्रव्यम् इत्य् उच्यते ॥ (१।०)

तत्र विद्या तावच् छिष्यगता दीक्षाङ्गं यया शिष्यो दीक्षाधिकृतो भवति ॥ (२।०)

यया त्व् आचार्यः सम्पूर्णां दीक्षां निर्वर्तयति साचार्यगता विद्या ॥ (३।०)

कला दर्भाद्या दीक्षाङ्गम् ॥ (४।०)

उक्तं हि दर्भाः पुनर् भस्म चन्दनं सूत्रम् एव च ॥ (५।०)

पुष्पाणि च पुनर् धूपम् एष क्रमः स्मृतः ॥ (६।१)

पशुः संस्कर्तव्यो ब्राह्मणः ॥ (७।०)

इत्थं व्याख्यानकरणाद् उपकरणादेर् अपि संग्रह इत्य् अतो न संस्कारकारिकाविरोधः ॥ (८।०)

कालः पूर्वाह्णः ॥ (९।०)

कारणमूर्तिशिष्ययोः संस्कारकर्म क्रियेत्य् उच्यते ॥ (१०।०)

तत्क्रमश् च संस्कारकारिकायां द्रष्टव्यः ॥ (११।०)

मूर्तिशब्देन यद् उपहारसूत्रे महादेवेज्यास्थानम् ऊर्ध्वलिङ्गादिलक्षणं व्याख्यातं तत्समीपदक्षिणभूप्रदेशः कुट्याद्यव्यवहितो ऽत्राभिप्रेतः ॥ (१२।०)

गुरुर् आचार्यः स द्विविधः परापरभेदात् ॥ (१३।०)

तत्रापरः पञ्चार्थज्ञानमर्यादान्वितः ॥ (१४।०)

तथा चोक्तम् । (१५।१)

शास्त्रानुगे प्रचारे यो ऽभिनिविष्टः प्रकृष्टधीः कुशलः । (१५।२)

स भवति मतः किल सताम् आचार्यो ज्ञानहेतुश् च ॥ (१५।३)

तथा । (१६।१)

आचारे स्थापयन् शिष्यान् यस्माद् आचरति स्वयम् । (१६।२)

आचिनोति च शास्त्रार्थान् आचार्यस् तेन कीर्त्यते ॥ (१६।३)

तस्याधिष्ठाता भगवान् महेश्वरः परो गुरुस् तथा चैवं वर्णिते निमित्तम् अप्य् अत्र नानुक्तं भवति ॥ (१७।०)

चशब्दो न्यूनाधिकव्यवच्छेदसूचकः ॥ (१८।०)

एवशब्दो गुरोः प्राधान्यम् अवधारयति ॥ (१९।०)

इह इति स्वसिद्धान्तनिर्देशः ॥ (२०।०)

पञ्चम इत्य् उपसंहारः ॥ (२१।०)

अथवा एव इह पदयोः पाठविपर्ययं कृत्वान्यथार्थः प्रदर्श्यते ॥ (२२।०)

इहैव पाशुपतदर्शने एवंविशिष्टानि दीक्षानिमित्तानि नान्यत्र ॥ (२३।०)

ततश् च निष्पाद्या दीक्षाप्य् अत्रैव विशिष्टास्ति नान्यत्रेत्य् उक्तं भवति ॥ (२४।०)

अथ किं कारणविशेषैर् एवेयं दीक्षा विशिष्यते न किं तर्हि फलविशेषैर् अपि ॥ (२५।०)

यस्मात् तदर्थम् इदम् आह ॥ (२६।१)