इति ॥ (१।१)

कर्षकस्यायं खलयज्ञो नित्यः काम्यश्च इति वचनद्वयबलाद् अवगम्यते ॥ (२।०)

अकरणे प्रत्यवायात् नित्यत्वं छेदनादिपापनिवर्तकत्वात् काम्यत्वं च ॥ (३।०)

खलयज्ञस्य नित्यत्वं शैवपुराणे दर्शितम् । (४।१)

अदत्त्वा कर्षको देवि यस्तु धान्यं प्रवेशयेत् । (४।२)

तस्य तृष्णाभिभूतस्य देवि पापं ब्रवीम्यहम् ॥ (४।३)

दिव्यं वर्षसहस्रं तु दुरात्मा कृषिकारकः । (५।१)

मरुदेशे भवेद् वृक्षः स पुष्पफलवर्जितः ॥ (५।२)

तस्यान्ते मानुषो भूत्वा कदाचित् कालपर्ययात् । (६।१)

दरिद्रो व्याधितो मूर्खः कुलहीनश्च जायते ॥ (६।२)

दातव्यस्य धान्यस्य परिमाणमाह ॥ (७।१)