तस्मिन् विप्रकृताः काले तारकेण दिवौकसः । (१।१)

तुरासाहं पुरोधाय धाम स्वायंभुवं ययुः ॥ (१।२)

तेषाम् आविरभूद् ब्रह्मा परिम्लानमुखश्रियाम् । (२।१)

सरसां सुप्तपद्मानां प्रातर् दीधितिमान् इव ॥ (२।२)

अथ सर्वस्य धातारं ते सर्वे सर्वतोमुखम् । (३।१)

वागीशं वाग्भिर् अर्थ्याभिः प्रणिपत्योपतस्थिरे ॥ (३।२)

नमस् त्रिमूर्तये तुभ्यं प्राक् सृष्टेः केवलात्मने । (४।१)

गुणत्रयविभागाय पश्चाद् भेदम् उपेयुषे ॥ (४।२)

यद् अमोघम् अपाम् अन्तर् उप्तं बीजम् अज त्वया । (५।१)

अतश् चराचरं विश्वं प्रभवस् तस्य गीयसे ॥ (५।२)

तिसृभिस् त्वम् अवस्थाभिर् महिमानम् उदीरयन् । (६।१)

प्रलयस्थितिसर्गाणाम् एकः कारणतां गतः ॥ (६।२)

स्त्रीपुंसाव् आत्मभागौ ते भिन्नमूर्तेः सिसृक्षया । (७।१)

प्रसूतिभाजः सर्गस्य ताव् एव पितरौ स्मृतौ ॥ (७।२)

स्वकालपरिमाणेन व्यस्तरात्रिंदिवस्य ते । (८।१)

यौ तु स्वप्नावबोधौ तौ भूतानां प्रलयोदयौ ॥ (८।२)

जगद्योनिर् अयोनिस् त्वं जगदन्तो निरन्तकः । (९।१)

जगदादिर् अनादिस् त्वं जगदीशो निरीश्वरः ॥ (९।२)

आत्मानम् आत्मना वेत्सि सृजस्य् आत्मानम् आत्मना । (१०।१)

आत्मना कृतिना च त्वम् आत्मन्य् एव प्रलीयसे ॥ (१०।२)

द्रवः संघातकठिनः स्थूलः सूक्ष्मो लघुर् गुरुः । (११।१)

व्यक्तो व्यक्तेतरश् चासि प्राकाम्यं ते विभूतिषु ॥ (११।२)

उद्घातः प्रणवो यासां न्यायैस् त्रिभिर् उदीरणम् । (१२।१)

कर्म यज्ञः फलं स्वर्गस् तासां त्वं प्रभवो गिराम् ॥ (१२।२)

त्वाम् आमनन्ति प्रकृतिं पुरुषार्थप्रवर्तिनीम् । (१३।१)

तद्दर्शिनम् उदासीनं त्वाम् एव पुरुषं विदुः ॥ (१३।२)

त्वं पितॄणाम् अपि पिता देवानाम् अपि देवता । (१४।१)

परतो ऽपि परश् चासि विधाता वेधसाम् अपि ॥ (१४।२)

त्वम् एव हव्यं होता च भोज्यं भोक्ता च शाश्वतः । (१५।१)

वेद्यं च वेदिता चासि ध्याता ध्येयं च यत् परम् ॥ (१५।२)

इति तेभ्यः स्तुतीः श्रुत्वा यथार्था हृदयंगमाः । (१६।१)

प्रसादाभिमुखो वेधाः प्रत्युवाच दिवौकसः ॥ (१६।२)

पुराणस्य कवेस् तस्य चतुर्मुखसमीरिता । (१७।१)

प्रवृत्तिर् आसीच् छब्दानां चरितार्था चतुष्टयी ॥ (१७।२)

स्वागतं स्वान् अधीकारान् प्रभावैर् अवलम्ब्य वः । (१८।१)

युगपद् युगबाहुभ्यः प्राप्तेभ्यः प्राज्यविक्रमाः ॥ (१८।२)

किम् इदं द्युतिम् आत्मीयां न बिभ्रति यथा पुरा । (१९।१)

हिमक्लिष्टप्रकाशानि ज्योतींषीव मुखानि वः ॥ (१९।२)

प्रशमाद् अर्चिषाम् एतद् अनुद्गीर्णसुरायुधम् । (२०।१)

वृत्रस्य हन्तुः कुलिशं कुण्ठिताश्रीव लक्ष्यते ॥ (२०।२)

किं चायम् अरिदुर्वारः पाणौ पाशः प्रचेतसः । (२१।१)

मन्त्रेण हतवीर्यस्य फणिनो दैन्यम् आश्रितः ॥ (२१।२)

कुबेरस्य मनःशल्यं शंसतीव पराभवम् । (२२।१)

अपविद्धगदो बाहुर् भग्नशाख इव द्रुमः ॥ (२२।२)

यमो ऽपि विलिखन् भूमिं दण्डेनास्तमितत्विषा । (२३।१)

कुरुते ऽस्मिन्न् अमोघे ऽपि निर्वाणालातलाघवम् ॥ (२३।२)

अमी च कथम् आदित्याः प्रतापक्षतिशीतलाः । (२४।१)

चित्रन्यस्ता इव गताः प्रकामालोकनीयताम् ॥ (२४।२)

पर्याकुलत्वान् मरुतां वेगभङ्गो ऽनुमीयते । (२५।१)

अम्भसाम् ओघसंरोधः प्रतीपगमनाद् इव ॥ (२५।२)

आवर्जितजटामौलिविलम्बिशशिकोटयः । (२६।१)

रुद्राणाम् अपि मूर्धानः क्षतहुंकारशंसिनः ॥ (२६।२)

लब्धप्रतिष्ठाः प्रथमं यूयं किं बलवत्तरैः । (२७।१)

अपवादैर् इवोत्सर्गाः कृतव्यावृत्तयः परैः ॥ (२७।२)

तद् ब्रूत वत्साः किम् इतः प्रार्थयध्वे समागताः । (२८।१)

मयि सृष्टिर् हि लोकानां रक्षा युष्मास्व् अवस्थिता ॥ (२८।२)

ततो मन्दानिलोद्धूतकमलाकरशोभिना । (२९।१)

गुरुं नेत्रसहस्रेण चोदयामास वासवः ॥ (२९।२)

स द्विनेत्रो हरेश् चक्षुः सहस्रनयनाधिकम् । (३०।१)

वाचस्पतिर् उवाचेदं प्राञ्जलिर् जलजासनम् ॥ (३०।२)

एवं यद् आत्थ भगवन्न् आमृष्टं नः परैः पदम् । (३१।१)

प्रत्येकं विनियुक्तात्मा कथं न ज्ञास्यसि प्रभो ॥ (३१।२)

भवल्लब्धवरोदीर्णस् तारकाख्यो महासुरः । (३२।१)

उपप्लवाय लोकानां धूमकेतुर् इवोत्थितः ॥ (३२।२)

पुरे तावन्तम् एवास्य तनोति रविर् आतपम् । (३३।१)

दीर्घिकाकमलोन्मेषो यावन्मात्रेण साध्यते ॥ (३३।२)

सर्वाभिः सर्वदा चन्द्रस् तं कलाभिर् निषेवते । (३४।१)

नादत्ते केवलां लेखां हरचूडामणीकृताम् ॥ (३४।२)

व्यावृत्तगतिर् उद्याने कुसुमस्तेयसाध्वसात् । (३५।१)

न वाति वायुस् तत्पार्श्वे तालवृन्तानिलाधिकम् ॥ (३५।२)

पर्यायसेवाम् उत्सृज्य पुष्पसंभारतत्पराः । (३६।१)

उद्यानपालसामान्यम् ऋतवस् तम् उपासते ॥ (३६।२)

तस्योपायनयोग्यानि रत्नानि सरितां पतिः । (३७।१)

कथम् अप्य् अम्भसाम् अन्तर् आ निष्पत्तेः प्रतीक्षते ॥ (३७।२)

ज्वलन्मणिशिखाश् चैनं वासुकिप्रमुखा निशि । (३८।१)

स्थिरप्रदीपताम् एत्य भुजंगाः पर्युपासते ॥ (३८।२)

तत्कृतानुग्रहापेक्षी तं मुहुर् दूतहारितैः । (३९।१)

अनुकूलयतीन्द्रो ऽपि कल्पद्रुमविभूषणैः ॥ (३९।२)

इत्थम् आराध्यमानो ऽपि क्लिश्नाति भुवनत्रयम् । (४०।१)

शाम्येत् प्रत्यपकारेण नोपकारेण दुर्जनः ॥ (४०।२)

तेनामरवधूहस्तैः सदयालूनपल्लवाः । (४१।१)

अभिज्ञाश् छेदपातानां क्रियन्ते नन्दनद्रुमाः ॥ (४१।२)

वीज्यते स हि संसुप्तः श्वाससाधारणानिलैः । (४२।१)

चामरैः सुरबन्दीनां बाष्पशीकरवर्षिभिः ॥ (४२।२)

उत्पाट्य मेरुशृङ्गाणि क्षुण्णानि हरितां खुरैः । (४३।१)

आक्रीडपर्वतास् तेन कल्पिताः स्वेषु वेश्मसु ॥ (४३।२)

मन्दाकिन्याः पयःशेषं दिग्वारणमदाविलम् । (४४।१)

हेमाम्भोरुहसस्यानां तद्वाप्यो धाम सांप्रतम् ॥ (४४।२)

भुवनालोकनप्रीतिः स्वर्गिभिर् नानुभूयते । (४५।१)

खिलीभूते विमानानां तदापातभयात् पथि ॥ (४५।२)

यज्वभिः संभृतं हव्यं विततेष्व् अध्वरेषु सः । (४६।१)

जातवेदोमुखान् मायी मिषताम् आच्छिनत्ति नः ॥ (४६।२)

उच्चैर् उच्चैःश्रवास् तेन हयरत्नम् अहारि च । (४७।१)

देहबद्धम् इवेन्द्रस्य चिरकालार्जितं यशः ॥ (४७।२)

तस्मिन्न् उपायाः सर्वे नः क्रूरे प्रतिहतक्रियाः । (४८।१)

वीर्यवत्य् औषधानीव विकारे सांनिपातिके ॥ (४८।२)

जयाशा यत्र चास्माकं प्रतिघातोत्थितार्चिषा । (४९।१)

हरिचक्रेण तेनास्य कण्ठे निष्क इवार्पितः ॥ (४९।२)

तदीयास् तोयदेष्व् अद्य पुष्करावर्तकादिषु । (५०।१)

अभ्यस्यन्ति तटाघातं निर्जितैरावता गजाः ॥ (५०।२)

तद् इच्छामो विभो सृष्टं सेनान्यं तस्य शान्तये । (५१।१)

कर्मबन्धच्छिदं धर्मं भवस्येव मुमुक्षवः ॥ (५१।२)

गोप्तारं सुरसैन्यानां यं पुरस्कृत्य गोत्रभित् । (५२।१)

प्रत्यानेष्यति शत्रुभ्यो बन्दीम् इव जयश्रियम् ॥ (५२।२)

वचस्य् अवसिते तस्मिन् ससर्ज गिरम् आत्मभूः । (५३।१)

गर्जितानन्तरां वृष्टिं सौभाग्येन जिगाय या ॥ (५३।२)

सम्पत्स्यते वः कामो यं कालः कश्चित् प्रतीक्ष्यताम् । (५४।१)

न त्व् अस्य सिद्धौ यास्यामि सर्गव्यापारम् आत्मना ॥ (५४।२)

इतः स दैत्यः प्राप्तश्रीर् नेत एवार्हति क्षयम् । (५५।१)

विषवृक्षो ऽपि संवर्ध्य स्वयं छेत्तुम् असांप्रतम् ॥ (५५।२)

वृतं तेनेदम् एव प्राङ् मया चास्मै प्रतिश्रुतम् । (५६।१)

वरेण शमितं लोकान् अलं दग्धुं हि तत्तपः ॥ (५६।२)

संयुगे सांयुगीनं तम् उद्यतं प्रसहेत कः । (५७।१)

अंशाद् ऋते निषिक्तस्य नीललोहितरेतसः ॥ (५७।२)

स हि देवः परं ज्योतिस् तमःपारे व्यवस्थितम् । (५८।१)

परिच्छिन्नप्रभावर्द्धिर् न मया न च विष्णुना ॥ (५८।२)

उमारूपेण ते यूयं संयमस्तिमितं मनः । (५९।१)

शंभोर् यतध्वम् आक्रष्टुम् अयस्कान्तेन लोहवत् ॥ (५९।२)

उभे एव क्षमे वोढुम् उभयोर् वीर्यम् आहितम् । (६०।१)

सा वा शंभोस् तदीया वा मूर्तिर् जलमयी मम ॥ (६०।२)

तस्यात्मा शितिकण्ठस्य सैनापत्यम् उपेत्य वः । (६१।१)

मोक्ष्यते सुरबन्दीनां वेणीर् वीर्यविभूतिभिः ॥ (६१।२)

इति व्याहृत्य विबुधान् विश्वयोनिस् तिरोदधे । (६२।१)

मनस्य् आहितकर्तव्यास् ते ऽपि प्रतिययुर् दिवम् ॥ (६२।२)

तत्र निश्चित्य कन्दर्पम् अगमत् पाकशासनः । (६३।१)

मनसा कार्यसंसिद्धित्वराद्विगुणरंहसा ॥ (६३।२)

अथ स ललितयोषिद्भ्रूलताचारुशृङ्गं रतिवलयपदाङ्के चापम् आसज्य कण्ठे । (६४।१)

सहचरमधुहस्तन्यस्तचूताङ्कुरास्त्रः शतमखम् उपतस्थे प्राञ्जलिः पुष्पधन्वा ॥ (६४।२)