हे भस्माङ्गविरक्तिरूपगुणदं तं प्रेरणादं शिवं गङ्गाभूषितशेखरं स्मरहरं शक्तिस्वरूपं प्रभो । (१।१)

त्वामीशं करुणार्णवं शरणदं विद्यानिधिं निर्गुणं भूतेशं गिरिजापतिं शशिधरं माङ्गल्यदेवं नमः । (१।२)

नमामि देवं सुरवृन्दपूजितं गणाधिपं विघ्नविनाशकारकम् । (१।३)

स्मरन्ति ये नित्यम् उदारचेतसः कष्टानि ते नानुभवन्ति सत्यम् । (१।४)

सिद्धिनन्दनमिश्रेण शुद्धां च सारगर्भिताम् । (१।५)

रसेन्द्रचिन्तामणेश्च टीकां कुर्वे शिवाज्ञया । (१।६)

इदानीं कालनाथशिष्यः श्रीढुण्ढुकनाथाह्वयो रसेन्द्रचिन्तामणिग्रन्थम् आरभमाणस् तन्मूलदेवते श्रीमदम्बिकामहेश्वरौ सकलजगदुत्पत्तिस्थितिप्रलयनिदानं विशेषसिद्धान्तगर्भवाचा वरीवस्यति ॥ (१।७)

सच्चिदानन्दविभवं शिवयोर्वपुराश्रये ॥ (२।२)

लघीयः परिमाणतया निखिलरसज्ञानदायित्वाच्चिन्तामणिरिव चिन्तामणिः ॥ (३।०)

अश्रौषं बहुविदुषां मुखाद् अपश्यं शास्त्रेषु स्थितम् अकृतं न तल्लिखामि । (४।१)

यत्कर्म व्यरचयमग्रतो गुरूणां प्रौढानां तदिह वदामि वीतशङ्कः ॥ (४।२)

अध्यापयन्ति यद् दर्शयितुं क्षमन्ते सूतेन्द्रकर्म गुरवो गुरवस्त एव । (५।१)

शिष्यास्त एव रचयन्ति गुरोःपुरो ये शेषाः पुनस्तदुभयाभिनयं भजन्ते ॥ (५।२)

संस्काराः परतन्त्रेषु ये गूढाः सिद्धिसूचिताः । (६।१)

तानेव प्रकटीकर्तुम् उद्यमं किल कुर्महे ॥ (६।२)

ग्रन्थाद् अस्मादाहरन्ति प्रयोगान् स्वीयं वास्मिन्नाम ये निक्षिपन्ति । (७।१)

गोत्राण्येषाम् अस्मदीयश्रमोष्मा भस्मीकुर्वन्नायुगं बोभवीतु ॥ (७।२)

संस्काराः शिवजनुषो बहुप्रकारास् तुल्या ये लघुबहुलप्रयासंसाध्याः । (८।१)

यद्येकं सुकरम् उदाहरामि तेषां व्याहारैः किमिहफलं ततः परेषाम् ॥ (८।२)

इह खलु पुरुषेण दुःखस्य निरुपाधिद्वेषविषयत्वात् तदभावश्चिकीर्षितव्यो भवति सुखमपि निरुपाधिप्रेमास्पदतया गवेषणीयम् तदेतत्पुरुषार्थद्वयम् । (९।१)

अभावस्यान्यत्वात् ॥ (९।२)

किंच स्रक्चन्दनवनितादिविषयाणां सत्यपि तत्कारणत्वे नान्तरीयकदुःखसम्भेदाद् अनर्थपरम्परापरिचितत्वान् मूर्खाणां कोशाण्डकवद् आभासमानत्वाद् अनैकान्तिकत्वाद् विरोधिनां युगपददृश्यमानत्वाद् अत्यन्तताविरहितत्वाच्च परिहरणीयत्वम् ॥ (१०।०)

एकान्तात्यन्ततश्च पुनस्ते ह्युपायाः खलु हरिहरब्रह्माण इव तुल्या एव सम्भवन्ति । (११।१)

ज्ञानयोगः पवनयोगो रसयोगश्चेति ॥ (११।२)

ननु कथमेषां तुल्यतेत्यपेक्षायां ब्रूमः मोक्षोपाये बृहद्वासिष्ठादौ भुशुण्डोपाख्याने वसिष्ठवाक्यम् । (१२।१)

असाध्यः कस्यचिद्योगः कस्यचिज्ज्ञाननिश्चयः । (१२।२)

द्वौ प्रकारौ ततो देवो जगाद परमः शिवः । (१२।३)

प्राणानां वा निरोधेन वासनानोदनेन वा । (१२।४)

नो चेत्संविदम् उच्छाणां करोषि तदयोगवान् । (१२।५)

द्वावेव हि समौ राम ज्ञानयोगाविमौ स्मृतौ ॥ (१२।६)

तत्राद्ययोः केवलं पक्वकषायाणामपि कथञ्चन साध्यत्वाच्चरमे तु पुनर्भोगलोलुपानाम् अप्यधिकारित्वात्ताभ्यां समीचीनोऽयमिति कस्य न प्रतिभाति ॥ (१३।०)

किंच अस्य भगवन्निर्यासतया सेवकानां स्वसम्भूतसकलधातुत्वापादकस्य भगवतो रसराजस्य गुणसिन्धोः कियन्तः पृषताः प्रसङ्गाल्लिख्यन्ते ॥ (१४।०)

अचिराज्जायते देवि शरीरमजरामरम् । (१५।१)

मनसश्च समाधानं रसयोगादवाप्यते ॥ (१५।२)

सत्त्वं च लभते देवि विज्ञानं ज्ञानपूर्वकम् । (१६।१)

सत्यं मन्त्राश्च सिध्यन्ति योऽश्नाति मृतसूतकम् ॥ (१६।२)

यावन्न शक्तिपातस्तु न यावत्पाशकृन्तनम् । (१७।१)

तावत्तस्य कुतः शुद्धिर्जायते मृतसूतके ॥ (१७।२)

यावन्न हरबीजं तु भक्षयेत्पारदं रसम् । (१८।१)

तावत्तस्य कुतो मुक्तिः कुतः पिण्डस्य धारणम् ॥ (१८।२)

स्वदेहे खेचरत्वं वै शिवत्वं येन लभ्यते । (१९।१)

तादृशे तु रसज्ञाने नित्याभ्यासं कुरु प्रिये ॥ (१९।२)

त्वं माता सर्वभूतानां पिता चाहं सनातनः । (२०।१)

द्वयोश्च यो रसो देवि महामैथुनसम्भवः ॥ (२०।२)

दर्शनात् स्पर्शनात् तस्य भक्षणात् मरणात्प्रिये । (२१।१)

पूजनाद्रसदानाच्च दृश्यते षड्विधं फलम् ॥ (२१।२)

केदारादीनि लिङ्गानि पृथिव्यां यानि कानिचित् । (२२।१)

तानि दृष्ट्वा च यत्पुण्यं तत्पुण्यं रसदर्शनात् ॥ (२२।२)

चन्दनागुरुकर्पूरकुङ्कुमान्तर्गतो रसः । (२३।१)

मूर्छितः शिवपूजा सा शिवसांनिध्यसिद्धये ॥ (२३।२)

भक्षणात्परमेशानि हन्ति तापत्रयं रसः । (२४।१)

दुर्लभं ब्रह्मविष्ण्वाद्यैः प्राप्यते परमं पदम् ॥ (२४।२)

हृत्पद्मकर्णिकान्तःस्थं रसेन्द्रं परमेश्वरि । (२५।१)

स्मरन्विमुच्यते पापैः सद्यो जन्मान्तरार्जितैः ॥ (२५।२)

स्वयम्भूलिङ्गसाहस्रैर्यत्फलं सम्यगर्चनात् । (२६।१)

तत्फलं कोटिगुणितं रसलिङ्गार्चनाद्भवेत् ॥ (२६।२)

रोगिभ्यो यो रसं दत्ते शुद्धिपाकसमन्वितम् । (२७।१)

तुलादानाश्वमेधानां फलं प्राप्नोति शाश्वतम् ॥ (२७।२)

रसविद्या परा विद्या त्रैलोक्येऽपि च दुर्लभा । (२८।१)

भुक्तिमुक्तिकरी यस्मात्तस्माज्ज्ञेया गुणान्विता ॥ (२८।२)

ब्रह्मज्ञानेन सोऽयुक्तो यः पापी रसनिन्दकः । (२९।१)

नाहं त्राता भवे तस्य जन्मकोटिशतैरपि ॥ (२९।२)

आलापं गात्रसंस्पर्शं यः कुर्याद्रसनिन्दकैः । (३०।१)

यावज्जन्मसहस्राणि स भवेत्पापपीडितः ॥ (३०।२)

हेमजीर्णो भस्मसूतो रुद्रत्वं भक्षितो दिशेत् । (३१।१)

विष्णुत्वं तारजीर्णस्तु ब्रह्मत्वं भास्करेण तु ॥ (३१।२)

तीक्ष्णजीर्णो धनेशत्वं सूर्यत्वं चापि तालके । (३२।१)

राजरे तु शशाङ्कत्वममरत्वं च रोहणे ॥ (३२।२)

सामान्येन तु तीक्ष्णेन नरः शक्रत्वमाप्नुयात् ॥ (३३।१)

दोषहीनो रसो ब्रह्मा मूर्छितस्तु जनार्दनः । (३४।१)

मारितो रुद्ररूपी स्याद् बद्धः साक्षात् सदाशिवः ॥ (३४।२)

ईदृशस्य गुणानां पर्यवसानमम्बुजसम्भवोऽपि महाकल्पैरपि वचोभिर्नासादयितुमलमित्यलं बहुना ॥ (३५।०)

यद्यन्मयाक्रियत कारयितुं च शक्यं सूतेन्द्रकर्म तदिह प्रथयांबभूवे । (३६।१)

अध्यापयन्ति य इदं नतु कारयन्ति कुर्वन्ति नेदमधियन्त्युभये मृषार्थाः ॥ (३६।२)