श्रीशिव उवाच । (१।१)

अथ ते सम्प्रवक्ष्यामि रहस्यं ह्य् एतद् उत्तमम् । (१।२)

यच्छ्रद्धया तु तिष्ठन् वै हरौ भक्तिर् दृढा भवेत् ॥ (१।३)

देवे तीर्थे च धर्मे च विश्वासं तापतारणात् । (२।१)

तद्धित्वा कृष्णपादाम्बुशरणं प्रविशेन् मुदा ॥ (२।२)

शरणं मे जगन्नाथः श्रीकृष्णः पुरुषोत्तमः । (३।१)

तन्नाम्नि स्वगुरौ चैव ब्रूयाद् एतत् समाहितः ॥ (३।२)

हित्वान्यदेवतापूजां बलिदानादिना द्विज । (४।१)

एकम् एव यजेत् कृष्णं सर्वदेवमयं धिया ॥ (४।२)

नित्यं नैमित्तकं कार्यं तथावश्यकम् एव च । (५।१)

गृहाश्रमी विष्णुभक्तः कुर्यात् कृष्णं धिया स्मरन् ॥ (५।२)

एतेषु चान्यदेवानां या पूजा विधिना स्मृता । (६।१)

सापि कृष्णार्चनात् पश्चात् क्रियेत हृदि तं स्मरन् ॥ (६।२)

अन्यदा त्व् अन्यदेवानां पृथक्पूजां न च स्मरेत् । (७।१)

काम्यं निषिद्धं च तथा नैव कुर्यात् कदाचन ॥ (७।२)

कलत्रपुत्रमित्रादीन् हित्वा कृष्णं समाश्रिताः । (८।१)

हरिकीर्तिरता ये च तेषां कृत्यं न विद्यते ॥ (८।२)

कृत्वान्यदेवतापूजां सकामां बलिना द्विज । (९।१)

भक्तिभ्रष्टो भवेद् आशु संसारान् न निवर्तते ॥ (९।२)

कामात्मा निरनुक्रोशः पशुघातं समाचरन् । (१०।१)

पशुलोमसमं वर्षं नरके परिपच्यते ॥ (१०।२)

यज्ञे पशोर् आलभने नैव दोषो ऽस्ति यद् वचः । (११।१)

अपि प्रवृत्ती रागिणां निवृत्तिस् तु गरीयसी ॥ (११।२)

कृत्वान्यदेवतापूजां पशुं हित्वा नराधमाः । (१२।१)

यदि ते स्वर्गतिं यान्ति नरकं यान्ति के तदा ॥ (१२।२)

स मां पुनर् भक्षयिता यस्य मांसम् अदाम्य् अहम् । (१३।१)

इति मांसनिरुक्तं वै वर्णयन्ति मनीषिणः ॥ (१३।२)

विष्णुभक्तिं समाश्रित्य पशुघातं समाचरन् । (१४।१)

कृत्वान्यदेवतापूजां भ्रष्टो भवति निश्चितम् ॥ (१४।२)

मानुष्यं प्राप्य ये जीवा न भजन्ति हरेः पदम् । (१५।१)

ते शोच्या स्थावरादीनाम् अप्य् एकशरणा यदि ॥ (१५।२)

अहं ब्रह्मा सुरेन्द्राश् च ये भजामो दिवानिशम् । (१६।१)

ततो ऽधिको ऽस्ति को देवः श्रीकृष्णात् पुरुषोत्तमात् ॥ (१६।२)

यत्प्रसादं प्रतीक्षन्ते सर्वे लोकाः सपालकाः । (१७।१)

सापि लक्ष्मीर् यच्चरणं सेवते तदनादृता ॥ (१७।२)

ततो ऽधिको ऽस्ति को देवो लक्ष्मीकान्ताज् जनार्दनात् । (१८।१)

यन्नाम्नि के न संयान्ति पुरुषाः परमं पदम् ॥ (१८।२)

धर्मार्थकाममोक्षाणां मूलं यच् चरणार्चनम् । (१९।१)

ततो ऽधिको ऽस्ति को देवः कृपासिन्धोर् महात्मनः ॥ (१९।२)

भजनस्याल्पमात्रेण बहु मन्येत यः सदा । (२०।१)

ततो ऽधिको ऽस्ति को देवः सुखाराध्याज् जगद्गुरोः ॥ (२०।२)

येन केनापि भावेन यो ऽपि को ऽपि भजन् जनः । (२१।१)

लभते ऽभीप्सितां सिद्धिं मोक्षं चाप्य् अकुतोभयम् ॥ (२१।२)

ततो ऽधिको ऽस्ति को देवः देवकीदेविनन्दनात् । (२२।१)

यो जगन्मुक्तये कीर्तिम् अवतीर्य ततान ह ॥ (२२।२)

अतो ऽन्यदेवतापूजां त्यक्त्वा बलिविधानतः । (२३।१)

सद्गुरोर् उपदेशेन भजेत् कृष्णपदद्वयम् ॥ (२३।२)

शृणुयात् प्रत्यहं विष्णोर् यशः परममङ्गलम् । (२४।१)

उच्चारयेन् मुखेनैव नाम चित्तेन संस्मरेत् ॥ (२४।२)

प्रीतिं कुर्याद् वैष्णवेषु अभक्तेषु विवर्जयेत् । (२५।१)

दैवोपलब्धं भुञ्जानो नातियत्नं चरेत् सुखे ॥ (२५।२)

गृहेष्व् अतिथिवत् तिष्ठेद् यद्य् एतान् नैव बाधते । (२६।१)

एषां बाधे पृथक् तिष्ठेद् वैष्णवेषु च सङ्गवान् ॥ (२६।२)

ब्रह्मचारी गृही वापि वानप्रस्थो यतिश् च वा । (२७।१)

विना वैष्णवसङ्गेन नैव सिद्धिं लभेज् जनः ॥ (२७।२)

भक्तसङ्गं विना भक्तिर् नैव जायेत कस्यचित् । (२८।१)

भक्तिं विना न वैराग्यं न ज्ञानं मोक्षम् अश्नुते ॥ (२८।२)

अत आश्रमलिङ्गांश् च हित्वा भक्तेः समं वसेत् । (२९।१)

यत्सङ्गाच् छ्रुतिकीर्तिभ्यां हरौ भक्तिः प्रजायते ॥ (२९।२)

विष्णुभक्तप्रसङ्गस्य निमेषेणापि नारद । (३०।१)

स्वर्गापवर्गौ न साम्यं किम् उतान्यसुखादिभिः ॥ (३०।२)

अतो यत्नेन पुरुषः कुर्यात् सङ्गं हरेर् जनैः । (३१।१)

तिर्यञ्चो ऽपि यतो मुक्तिं लभन्ते किमु मानुषाः ॥ (३१।२)

तत्सङ्गेनैव पुरुषो विष्णुं प्राप्नोति निश्चितम् । (३२।१)

विना वैराग्यज्ञानाभ्यां यतो विष्णुस् तदन्तिके ॥ (३२।२)

येषां सङ्गाद्धरेः सङ्गं सकृद् आकर्ण्य मानवः । (३३।१)

परित्यक्तुं न शक्नोति यदि भद्रसरिद् भवेत् ॥ (३३।२)

अरसज्ञो ऽपि तत्सङ्गं यदि याति कथंचन । (३४।१)

भूत्वा रसज्ञो ऽपि महान् कर्मबन्धाद् विमुच्यते ॥ (३४।२)

ततस् तद्धर्मनिरतो भगवत्य् अमलात्मनि । (३५।१)

प्राप्नोति परमां भक्तिं सर्वकामप्रदायिनीम् ॥ (३५।२)

भक्तिं विदित्वा पुरुषो मुक्तिं नेच्छति कश्चन । (३६।१)

सालोक्यादिपदं चापि किमु चान्यसुखं द्विज ॥ (३६।२)

फलं विना विष्णुभक्ता मुक्तिं यान्ति द्विजोत्तम । (३७।१)

तत एव विदुर् नान्य आनन्दमयम् उत्तमम् ॥ (३७।२)

यतो हरिर् लिखितवत् हृदये वर्तते सदा । (३८।१)

तेषां प्रेमलताबद्धः परमानन्दविग्रहः ॥ (३८।२)