एवं गृहीत्वा सुदृढं बोधिचित्तं जिनात्मजः । (१।१)

शिक्षानतिक्रमे यत्नं कुर्यान् नित्यमतन्द्रितः ॥ (१।२)

सहसा यत्समारब्धं सम्यग् यदविचारितम् । (२।१)

तत्र कुर्यान् नवेत्य् एवं प्रतिज्ञायापि युज्यते ॥ (२।२)

विचारितं तु यद्बुद्धैर्महाप्राज्ञैश्च तत्सुतैः । (३।१)

मयापि च यथाशक्ति तत्र किं परिलम्ब्यते ॥ (३।२)

यदिचैवं प्रतिज्ञाय साधयेयं न कर्मणा । (४।१)

एतां सर्वां विसंवाद्य का गतिर्मे भविष्यति ॥ (४।२)

मनसा चिन्तयित्वापि यो न दद्यात्पुनर्नरः । (५।१)

स प्रेतो भवतीत्युक्तम् अल्पमात्रेऽपि वस्तुनि ॥ (५।२)

किमुतानुत्तरं सौख्यम् उच्चैर् उद्धुष्य भावतः । (६।१)

जगत्सर्वं विसंवाद्य का गतिर्मे भविष्यति ॥ (६।२)

वेत्ति सर्वज्ञ एवैतामचिन्त्यां कर्मणो गतिम् । (७।१)

यद्बोधिचित्तत्यागेऽपि मोचयत्येव तान्नरान् ॥ (७।२)

बोधिसत्त्वस्य तेनैवं सर्वापत्तिर्गरीयसी । (८।१)

यस्मादापद्यमानोऽसौ सर्वसत्त्वार्थहानिकृत् ॥ (८।२)

यो ऽप्यन्यः क्षणमप्यस्य पुण्यविघ्नं करिष्यति । (९।१)

तस्य दुर्गतिपर्यन्तो नास्ति सत्त्वार्थघातिनः ॥ (९।२)

एकस्यापि हि सत्त्वस्य हितं हत्वा हतो भवेत् । (१०।१)

अशेषाकाशपर्यन्तवासिनां किम् उ देहिनाम् ॥ (१०।२)

एवमापत्तिबलतो बोधिचित्तबलेन च । (११।१)

दोलायमानः संसारे भूमिप्राप्तश् चिरायते ॥ (११।२)

नाद्य चेत्क्रियते यत्नस्तलेनास्मि तलं गतः ॥ (१२।१)

अप्रमेया गता बुद्धाः सर्वसत्त्वगवेषकाः । (१३।१)

नैषामहं स्वदोषेण चिकित्सागोचरं गतः ॥ (१३।२)

अद्यापि चेत् तथैव स्यां यथैवाहं पुनः पुनः । (१४।१)

दुर्गतिव्याधिमरणच्छेदभेदाद्य् अवाप्नुयाम् ॥ (१४।२)

कदा तथागतोत्पादं श्रद्धां मानुष्यमेव वा । (१५।१)

कुशलाभ्यासयोग्यत्वम् एवं लप्स्येऽति दुर्लभम् ॥ (१५।२)

आरोग्यदिवसं चेदं सभक्तं निरुपद्रवम् । (१६।१)

आयुः क्षणं विसंवादि कायो याचितकोपमः ॥ (१६।२)

नहीदृशैर् मच्चरितैर् मानुष्यं लभ्यते पुनः । (१७।१)

अलभ्यमाने मानुष्ये पापमेव कुतः शुभम् ॥ (१७।२)

यदा कुशलयोग्योऽपि कुशलं न करोम्यहम् । (१८।१)

अपायदुःखैः संमूढः किं करिष्याम्य् अहं तदा ॥ (१८।२)

अकुर्वतश्च कुशलं पापं चाप्युपचिन्वतः । (१९।१)

हतः सुगतशब्दोऽपि कल्पकोटिशतैरपि ॥ (१९।२)

अत एवाह भगवान्मानुषमतिदुर्लभम् । (२०।१)

महार्णवयुगच्छिद्रकूर्मग्रीवार्पणोपमम् ॥ (२०।२)

एकक्षणात्कृतात्पापादवीचौ कल्पमाप्स्यते । (२१।१)

अनादिकालोपचितात् पापात्का सुगतौ कथा ॥ (२१।२)

न च तन्मात्रमेवासौ वेदयित्वा विमुच्यते । (२२।१)

यस्यात्तद् वेदयन्न् एव पापमन्यत्प्रसूयते ॥ (२२।२)

नातःपरा वञ्चनास्ति न च मोहोऽस्त्यतःपरः । (२३।१)

यदीदृशं क्षणं प्राप्य नाभ्यस्तं कुशलं मया ॥ (२३।२)

यदि चैवं विमृष्यामि पुनः सीदामि मोहितः । (२४।१)

शोचिष्यामि चिरं भूयो यमदूतैः प्रचोदितः ॥ (२४।२)

चिरं धक्ष्यति मे कायं नारकाग्निः सुदुःसहः । (२५।१)

पश्चात्तापानलश्चित्तं चिरं धक्ष्यति निश्चितम् ॥ (२५।२)

कथंचिदपि सम्प्राप्तो हितभूमिं सुदुर्लभाम् । (२६।१)

जानन्न् अपि च नीये ऽहं तानेव नरकान्पुनः ॥ (२६।२)

अत्र मे चेतना नास्ति मन्त्रैरिव विमोहितः । (२७।१)

न जाने केन मुह्यामि को ऽत्रान्तर् मम तिष्ठति ॥ (२७।२)

हस्तपादादिरहितास् तृष्णाद्वेषादिशत्रवः । (२८।१)

न शुरा न च ते प्राज्ञाः कथं दासीकृतोऽस्मि तैः ॥ (२८।२)

मच्चित्तावस्थिता एव घ्नन्ति मामेव सुस्थिताः । (२९।१)

तत्राप्यहं न कुप्यामि धिग् अस्थानसहिष्णुताम् ॥ (२९।२)

सर्वे देवा मनुष्याश्च यदि स्युर् मम शत्रवः । (३०।१)

ते ऽपि नावीचिकं वह्निं समुदानयितुं क्षमाः ॥ (३०।२)

मेरोरपि यदासङ्गान् न भस्माप्युपलभ्यते । (३१।१)

क्षणात्क्षिपन्ति मां तत्र बलिनः क्लेशशत्रवः ॥ (३१।२)

नहि सर्वान्यशत्रूणां दीर्घमायुरपीदृशम् । (३२।१)

अनाद्यन्तं महादीर्घं यन्मम क्लेशवैरिणाम् ॥ (३२।२)

सर्वे हिताय कल्पन्ते आनुकूल्येन सेविताः । (३३।१)

सेव्यमानास्त्वमी क्लेशाः सुतरां दुःखकारकाः ॥ (३३।२)

इतिसततदीर्घवैरिषु व्यसनौघप्रसवैकहेतुषु । (३४।१)

हृदये निवसत्सु निर्भयं मम संसाररतिः कथं भवेत् ॥ (३४।२)

भवचारकपालका इमे नरकादिष्वपि वध्यघातकाः । (३५।१)

मतिवेश्मनि लोभपञ्जरे यदि तिष्ठति कुतः सुखं मम ॥ (३५।२)

तस्मान् न तावदहमत्र धुरं क्षिपामि यावन् न शत्रव इमे निहताः समक्षम् । (३६।१)

खल्पेऽपि तावदपकारिणि बद्धरोषा मानोन्नतास् तम् अनिहत्य न यान्ति निद्राम् ॥ (३६।२)

प्रकृतिमरणदुःखितान्धकारान् रणशिरसि प्रशमं निहन्तुमुग्राः । (३७।१)

अगणितशरशक्तिघातदुःखा न विमुखताम् उपयान्त्य् असाधयित्वा ॥ (३७।२)

किमुत सततसर्वदुःखहेतून् प्रकृतिरिपूनुपहन्तुमुद्यतस्य । (३८।१)

भवति मम विषाददैन्यमद्य व्यसनशतैरपि केन हेतुना वै ॥ (३८।२)

अकारणेनैव रिपुक्षतानि गात्रेष्व् अलंकारवदुद्वहन्ति । (३९।१)

महार्हसिद्ध्यै तु समुद्यतस्य दुःखानि कस्मान्मम बाधकानि ॥ (३९।२)

स्वजीविकामात्रनिबद्धचित्ताः कैवर्तचण्डालकृषीवलाद्याः । (४०।१)

शीतातपादिव्यसनं सहन्ते जगद्धितार्थं न कथं सहेऽहम् ॥ (४०।२)

दशदिग्व्योमपर्यन्तजगत्क्लेशविमोक्षणे । (४१।१)

प्रतिज्ञाय महात्मापि न क्लेशेभ्यो विमोचितः ॥ (४१।२)

आत्मप्रमाणमज्ञात्वा ब्रुवन्नुन्मत्तकस्तदा । (४२।१)

अनिवर्ती भविष्यामि तस्मात्क्लेशवधे सदा ॥ (४२।२)

अत्र ग्रही भविष्यामि बद्धवैरश्च विग्रही । (४३।१)

अन्यत्र तद्विधात् क्लेशात् क्लेशघातानुबन्धिनः ॥ (४३।२)

गलन्त्वन्त्राणि मे कामं शिरः पततु नाम मे । (४४।१)

न त्व् एवावनतिं यामि सर्वथा क्लेशवैरिणाम् ॥ (४४।२)

निर्वासितस्यापि तु नाम शत्रोर्देशान्तरे स्थानपरिग्रहः स्यात् । (४५।१)

यतः पुनः संभृतशक्तिरेति न क्लेशशत्रोर्गतिरीदृशी तु ॥ (४५।२)

क्वासौ यायान्मनःस्थो निरस्तः स्थित्वा यस्मिन्मद्वधार्थं यतेत । (४६।१)

नोद्योगो मे केवलं मन्दबुद्धेः क्लेशाः प्रज्ञादृष्टिसाध्या वराकाः ॥ (४६।२)

न क्लेशा विषयेषु नेन्द्रियगणे नाप्यन्तराले स्थिता नातोऽन्यत्र कुहस्थिताः पुनरिमे मथ्नन्ति कृत्स्नं जगत् । (४७।१)

मायैवेयमतो विमुञ्च हृदयत्रासं भजस्वोद्यमं प्रज्ञार्थं किमकाण्ड एव नरकेष्वात्मानम् आबाधसे ॥ (४७।२)

एवं विनिश्चित्य करोमि यत्नं यथोक्तशिक्षाप्रतिपत्तिहेतोः । (४८।१)

वैद्योपदेशाच् चलतः कुतोऽस्ति भैषज्यसाध्यस्य निरामयत्वम् ॥ (४८।२)