सर्वम् एतत्सुचरितं दानं सुगतपूजनम् । (१।१)

कृतं कल्पसहस्रैर्यत्प्रतिघः प्रतिहन्ति तत् ॥ (१।२)

न च द्वेषसमं पापं न च क्षान्तिसमं तपः । (२।१)

तस्मात् क्षान्तिं प्रयत्नेन भावयेद्विविधैर्नयैः ॥ (२।२)

मनः शमं न गृह्णाति न प्रीतिसुखमश्नुते । (३।१)

न निद्रां न धृतिं याति द्वेषशल्ये हृदि स्थिते ॥ (३।२)

पूजयत्यर्थमानैर्यान् ये ऽपि चैनं समाश्रिताः । (४।१)

ते ऽप्येनं हन्तुमिच्छन्ति स्वामिनं द्वेषदुर्भगम् ॥ (४।२)

सुहृदोऽप्युद्विजन्तेऽस्माद् ददाति न च सेव्यते । (५।१)

संक्षेपान् नास्ति तत्किंचित्क्रोधनो येन सुस्थितः ॥ (५।२)

एवमादीनि दुःखानि करोतीत्यरिसंज्ञया । (६।१)

यः क्रोधं हन्ति निर्बन्धात् स सुखीह परत्र च ॥ (६।२)

अनिष्टकरणाज् जातमिष्टस्य च विघातनात् । (७।१)

दौर्मनस्याशनं प्राप्य द्वेषो दृप्तो निहन्ति माम् ॥ (७।२)

तस्माद् विघातयिष्यामि तस्याशनमहं रिपोः । (८।१)

यस्मान् न मद्वधादन्यत्कृत्यमस्यास्ति वैरिणः ॥ (८।२)

अत्यनिष्टागमेनापि न क्षोभ्या मुदिता मया । (९।१)

दौर्मनस्येऽपि नास्तीष्टं कुशलं त्व् अवहीयते ॥ (९।२)

यद्यस्त्येव प्रतीकारो दौर्मनस्येन तत्र किम् । (१०।१)

अथ नास्ति प्रतीकारो दौर्मनस्येन तत्र किम् ॥ (१०।२)

दुःखं न्यक्कारपारुष्यमयशश्चेत्यनीप्सितम् । (११।१)

प्रियाणामात्मनो वापि शत्रोश्चैतद्विपर्ययात् ॥ (११।२)

कथंचिल् लभ्यते सौख्यं दुःखं स्थितमयत्नतः । (१२।१)

दुःखेनैव च निःसारश् चेतस् तस्माद् दृढीभव ॥ (१२।२)

दुर्गापुत्रककर्णाटा दाहच्छेदादिवेदनाम् । (१३।१)

वृथा सहन्ते मुक्त्यर्थमहं कस्मात्तु कातरः ॥ (१३।२)

न किंचिदस्ति तद्वस्तु यदभ्यासस्य दुष्करम् । (१४।१)

तस्मान्मृदुव्यथाभ्यासात् सोढव्यापि महाव्यथा ॥ (१४।२)

उद्दंशदंशमशकक्षुत्पिपासादिवेदनाम् । (१५।१)

महत्कण्ड्वादिदुःखं च किमनर्थं न पश्यसि ॥ (१५।२)

शीतोष्णवृष्टिवाताधिव्याधिबन्धनताडनैः । (१६।१)

सौकुमार्यं न कर्तव्यमन्यथा वर्धते व्यथा ॥ (१६।२)

केचित्स्वशोणितं दृष्ट्वा विक्रमन्ते विशेषतः । (१७।१)

परशोणितमप्येके दृष्ट्वा मूर्छां व्रजन्ति यत् ॥ (१७।२)

तच् चित्तस्य दृढत्वेन कातरत्वेन चागतम् । (१८।१)

दुःखदुर्योधनस्तस्माद् भवेदभिभवेद्व्यथाम् ॥ (१८।२)

दुःखेऽपि नैव चित्तस्य प्रसादं क्षोभयेद्बुधः । (१९।१)

संग्रामो हि सह क्लेशैर्युद्धे च सुलभा व्यथा ॥ (१९।२)

उरसारातिघातान् ये प्रतीच्छन्तो जयन्त्यरीन् । (२०।१)

ते ते विजयिनः शूराः शेषास्तु मृतमारकाः ॥ (२०।२)

गुणोऽपरश्च दुःखस्य यत्संवेगान्मदच्युतिः । (२१।१)

संसारिषु च कारुण्यं पापाद्भीतिर्जिने स्पृहा ॥ (२१।२)

पित्तादिषु न मे कोपो महादुःखकरेष्वपि । (२२।१)

सचेतनेषु किं कोपः ते ऽपि प्रत्ययकोपिताः ॥ (२२।२)

अनिष्यमाणम् अप्य् एतच्छूलम् उत्पद्यते यथा । (२३।१)

अनिष्यमाणोऽपि बलात्क्रोध उत्पद्यते तथा ॥ (२३।२)

कुप्यामीति न संचिन्त्य कुप्यति स्वेच्छया जनः । (२४।१)

उत्पत्स्य इत्यभिप्रेत्य क्रोध उत्पद्यते न च ॥ (२४।२)

ये केचिदपराधास्तु पापानि विविधानि च । (२५।१)

सर्वं यत्प्रत्ययबलात् स्वतन्त्रं तु न विद्यते ॥ (२५।२)

न च प्रत्ययसामग्र्या जनयामीति चेतना । (२६।१)

न चापि जनितस्यास्ति जनितोऽस्मीति चेतना ॥ (२६।२)

यत्प्रधानं किलाभीष्टं यत्तदात्मेति कल्पितम् । (२७।१)

तदेव हि भवामीति न संचिन्त्योपजायते ॥ (२७।२)

अनुत्पन्नं हि तन् नास्ति क इच्छेद्भवितुं तदा । (२८।१)

विषयव्यापृतत्वाच् च निरोद्धुमपि नेहते ॥ (२८।२)

नित्यो ह्य् अचेतनश्चात्मा व्योमवत् स्फुटमक्रियः । (२९।१)

प्रत्ययान्तरसङ्गेऽपि निर्विकारस्य का क्रिया ॥ (२९।२)

यः पूर्ववत्क्रियाकाले क्रियायास्तेन किं कृतम् । (३०।१)

तस्य क्रियेति सम्बन्धे कतरत् तन्निबन्धनम् ॥ (३०।२)

एवं परवशं सर्वं यद्वशं सो ऽपि चावशः । (३१।१)

निर्माणवदचेष्टेषु भावेष्वेवं क्व कुप्यते ॥ (३१।२)

वारणापि न युक्तैवं कः किं वारयतीति चेत् । (३२।१)

युक्ता प्रतीत्यता यस्माद् दुःखस्योपरतिर् मता ॥ (३२।२)

तस्मादमित्रं मित्रं वा दृष्ट्वाप्यन्यायकारिणम् । (३३।१)

ईदृशाः प्रत्यया अस्येत्येवं मत्वा सुखी भवेत् ॥ (३३।२)

यदि तु खेच्छया सिद्धिः सर्वेषामेव देहिनाम् । (३४।१)

न भवेत्कस्यचिद्दुःखं न दुःखं कश्चिदिच्छति ॥ (३४।२)

प्रमादादात्मनात्मानं बाधन्ते कण्टकादिभिः । (३५।१)

भक्तच्छेदादिभिः कोपाद् दुरापस्त्र्यादिलिप्सया ॥ (३५।२)

उद्बन्धनप्रपातैश्च विषापथ्यादिभक्षणैः । (३६।१)

निघ्नन्ति केचिद् आत्मानम् अपुण्याचरणेन च ॥ (३६।२)

यदैवं क्लेशवश्यत्वाद् घ्नन्त्यात्मानमपि प्रियम् । (३७।१)

तदैषां परकायेषु परिहारः कथं भवेत् ॥ (३७।२)

क्लेशोन्मत्तीकृतेष्वेषु प्रवृत्तेष्वात्मघातने । (३८।१)

न केवलं दया नास्ति क्रोध उत्पद्यते कथम् ॥ (३८।२)

यदि स्वभावो बालानां परोपद्रवकारिता । (३९।१)

तेषु कोपो न युक्तो मे यथाग्नौ दहनात्मके ॥ (३९।२)

अथ दोषोऽयमागन्तुः सत्त्वाः प्रकृतिपेशलाः । (४०।१)

यथाप्ययुक्तस्तत्कोपः कटुधूमे यथाम्बरे ॥ (४०।२)

मुख्यं दण्डादिकं हित्वा प्रेरके यदि कुप्यते । (४१।१)

द्वेषेण प्रेरितः सो ऽपि द्वेषे द्वेषोऽस्तु मे वरम् ॥ (४१।२)

मयापि पूर्वं सत्त्वानामीदृश्येव व्यथा कृता । (४२।१)

तस्मान्मे युक्तमेवैतत्सत्त्वोपद्रवकारिणः ॥ (४२।२)

तच्छस्त्रं मम कायश्च द्वयं दुःखस्य कारणम् । (४३।१)

तेन शस्त्रं मया कायो गृहीतः कुत्र कुप्यते ॥ (४३।२)

गण्डोऽयं प्रतिमाकारो गृहीतो घट्टनासहः । (४४।१)

तृष्णान्धेन मया तत्र व्यथायां कुत्र कुप्यते ॥ (४४।२)

दुःखं नेच्छामि दुःखस्य हेतुमिच्छामि बालिशः । (४५।१)

स्वापराधागते दुःखे कस्माद् अन्यत्र कुप्यते ॥ (४५।२)

असिपत्त्रवनं यद्वद्यथा नारकपक्षिणः । (४६।१)

मत्कर्मजनिता एव तथेदं कुत्र कुप्यते ॥ (४६।२)

मत्कर्मचोदिता एव जाता मय्यपकारिणः । (४७।१)

येन यास्यन्ति नरकान् मयैवामी हता ननु ॥ (४७।२)

एतानाश्रित्य मे पापं क्षीयते क्षमतो बहु । (४८।१)

मामाश्रित्य तु यान्त्येते नरकान् दीर्घवेदनान् ॥ (४८।२)

अहमेवापकार्येषां ममैते चोपकारिणः । (४९।१)

कस्माद्विपर्ययं कृत्वा खलचेतः प्रकुप्यसि ॥ (४९।२)

भवेन्ममाशयगुणो न यामि नरकान्यदि । (५०।१)

एषामत्र किमायातं यद्यात्मा रक्षितो मया ॥ (५०।२)

अथ प्रत्यपकारी स्यां तथाप्येते न रक्षिताः । (५१।१)

हीयते चापि मे चर्या तस्मान् नष्टास्तपस्विनः ॥ (५१।२)

मनो हन्तुममूर्तत्वान् न शक्यं केनचित् क्वचित् । (५२।१)

शरीराभिनिवेशात्तु कायदुःखेन बाध्यते ॥ (५२।२)

न्यक्वारः परुषं वाक्यमयशश्चेत्ययं गणः । (५३।१)

कायं न बाधते तेन चेतः कस्मात्प्रकुप्यसि ॥ (५३।२)

मय्यप्रसादो यो ऽन्येषां स किं मां भक्षयिष्यति । (५४।१)

इह जन्मान्तरे वापि येनासौ मे ऽनभीप्सितः ॥ (५४।२)

लाभान्तरायकारित्वाद् यद्यसौ मे ऽनभीप्सितः । (५५।१)

नङ्क्ष्यतीहैव मे लाभः पापं तु स्थास्यति ध्रुवम् ॥ (५५।२)

वरमद्यैव मे मृत्युर्न मिथ्याजीवितं चिरम् । (५६।१)

यस्माच् चिरमपि स्थित्वा मृत्युदुःखं तदैव मे ॥ (५६।२)

स्वप्ने वर्षशतं सौख्यं भुक्त्वा यश्च विबुध्यते । (५७।१)

मुहूर्तमपरो यश्च सुखी भूत्वा विबुध्यते ॥ (५७।२)

ननु निवर्तते सौख्यं द्वयोरपि विबुद्धयोः । (५८।१)

सैवोपमा मृत्युकाले चिरजीव्यल्पजीविनोः ॥ (५८।२)

लब्ध्वापि च बहू । (५९।१)

रिक्तहस्तश्च नग्नश्च यास्यामि मुषितो यथा ॥ (५९।२)

पापक्षयं च पुण्यं च लाभाज् जीवन् करोमि चेत् । (६०।१)

पुण्यक्षयश्च पापं च लाभार्थं क्रुध्यतो ननु ॥ (६०।२)

यदर्थमेव जीवामि तदेव यदि नश्यति । (६१।१)

किं तेन जीवितेनापि केवलाशुभकारिणा ॥ (६१।२)

अवर्णवादिनि द्वेषः सत्त्वान्नाशयतीति चेत् । (६२।१)

परायशस्करेऽप्येवं कोपस्ते किं न जायते ॥ (६२।२)

परायत्ताप्रसादत्वाद् अप्रसादिषु ते क्षमा । (६३।१)

क्लेशोत्पादपरायत्ते क्षमा नावर्णवादिनि ॥ (६३।२)

प्रतिमास् तूपसद्धर्मनाशकाक्रोशकेषु च । (६४।१)

न युज्यते मम द्वेषो बुद्धादीनां न हि व्यथा ॥ (६४।२)

गुरुसालोहितादीनां प्रियाणां चापकारिषु । (६५।१)

पूर्ववत्प्रत्ययोत्पादं दृष्ट्वा कोपं निवारयेत् ॥ (६५।२)

चेतनाचेतनकृता देहिनां नियता व्यथा । (६६।१)

सा व्यथा चेतने दृष्टा क्षमस्वैनां व्यथामतः ॥ (६६।२)

मोहादेके ऽपराध्यन्ति कुप्यन्त्यन्येऽपि मोहिताः । (६७।१)

ब्रूमः कमेषु निर्दोषं कं वा ब्रूमोऽपराधिनम् ॥ (६७।२)

कस्मादेवं कृतं पूर्वं येनैवं बाध्यसे परैः । (६८।१)

सर्वे कर्मपरायत्तः को ऽहम् अत्रान्यथाकृतौ ॥ (६८।२)

एवं बुद्ध्वा तु पुण्येषु तथा यत्नं करोम्यहम् । (६९।१)

येन सर्वे भविष्यन्ति मैत्रचित्ताः परस्परम् ॥ (६९।२)

दह्यमाने गृहे यद्वदग्निर्गत्वा गृहान्तरम् । (७०।१)

तृणादौ यत्र सज्येत तदाकृष्यापनीयते ॥ (७०।२)

एवं चित्तं यदासङ्गाद् दह्यते द्वेषवह्निना । (७१।१)

तत्क्षणं तत्परित्याज्यं पुण्यात्मोद्दाहशङ्कया ॥ (७१।२)

मारणीयः कथं छित्त्वा मुक्तश् चेत् किम् अभद्रकम् । (७२।१)

मनुष्यदुःखैर्नरकान्मुक्तश्चेत्किम् अभद्रकम् ॥ (७२।२)

यद्येतन्मात्रमेवाद्य दुःखं सोढुं न पार्यते । (७३।१)

तन् नारकव्यथाहेतुः क्रोधः कस्मान् न वार्यते ॥ (७३।२)

कोपार्थमेवमेवाहं नरकेषु सहस्रशः । (७४।१)

कारितोऽस्मि न चात्मार्थः परार्थो वा कृतो मया ॥ (७४।२)

न चेदं तादृशं दुःखं महार्थं च करिष्यति । (७५।१)

जगद्दुःखहरे दुःखे प्रीतिरेवात्र युज्यते ॥ (७५।२)

यदि प्रीतिसुखं प्राप्तमन्यैः स्तुत्वा गुणोर्जितम् । (७६।१)

मनस्त्वमपि तं स्तुत्वा कस्मादेवं न हृष्यसि ॥ (७६।२)

इदं च ते हृष्टिसुखं निरवद्यं सुखोदयम् । (७७।१)

न वारितं च गुणिभिः परावर्जनम् उत्तमम् ॥ (७७।२)

तस्यैव सुखमित्येवं तवेदं यदि न प्रियम् । (७८।१)

भृतिदानादिविरतेर् दृष्टादृष्टं हतं भवेत् ॥ (७८।२)

स्वगुणे कीर्त्यमाने च परसौख्यमपीच्छसि । (७९।१)

कीर्त्यमाने परगुणे स्वसौख्यमपि नेच्छसि ॥ (७९।२)

बोधिचित्तं समुत्पाद्य सर्वसत्त्वसुखेच्छया । (८०।१)

स्वयं लब्धसुखेष्वद्य कस्मात्सत्त्वेषु कुप्यसि ॥ (८०।२)

त्रैलोक्यपूज्यं बुद्धत्वं सत्त्वानां किं न वाञ्छसि । (८१।१)

सत्कारमित्वरं दृष्ट्वा तेषां किं परिदह्यसे ॥ (८१।२)

पुष्णाति यस्त्वया पोष्यं तुभ्यमेव ददाति सः । (८२।१)

कुटुम्बजीविनं लब्ध्वा न हृष्यसि प्रकुप्यसि ॥ (८२।२)

स किं नेच्छति सत्त्वानां यस्तेषां बोधिमिच्छति । (८३।१)

बोधिचित्तं कुतस्तस्य यो ऽन्यसम्पदि कुप्यति ॥ (८३।२)

यदि तेन न तल् लब्धं स्थितं दानपतेर्गृहे । (८४।१)

सर्वथापि न तत् ते ऽस्ति दत्तादत्तेन तेन किम् ॥ (८४।२)

किं वारयतु पुण्यानि प्रसन्नान् स्वगुणानथ । (८५।१)

लभमानो न गृह्णातु वद केन न कुप्यसि ॥ (८५।२)

न केवलं त्वमात्मानं कृतपापं न शोचसि । (८६।१)

कृतपुण्यैः सह स्पर्धामपरैः कर्तुम् इच्छसि ॥ (८६।२)

जातं चेदप्रियं शत्रोस् त्वत्तुष्ट्या किं पुनर्भवेत् । (८७।१)

त्वदाशंसनमात्रेण न चाहेतुर्भविष्यति ॥ (८७।२)

अतस् त्वदिच्छया सिद्धं तद्दुःखे किं सुखं तव । (८८।१)

अथाप्यर्थो भवेदेवमनर्थः को न्व् अतः परः ॥ (८८।२)

एतद्धि बडिशं घोरं क्लेशबाडिशिकार्पितम् । (८९।१)

यतो नरकपालास्त्वां क्रीत्वा पक्ष्यन्ति कुम्भिषु ॥ (८९।२)

स्तुतिर्यशोऽथ सत्कारो न पुण्याय न चायुषे । (९०।१)

न बलार्थं न चारोग्ये न च कायसुखाय मे ॥ (९०।२)

एतावांश्च भवेत्स्वार्थो धीमतः स्वार्थवेदिनः । (९१।१)

मद्यद्यूतादि सेव्यं स्यान्मानसं सुखमिच्छता ॥ (९१।२)

यशोऽर्थं हारयन्त्यर्थमात्मानं मारयन्त्यपि । (९२।१)

किमक्षराणि भक्ष्याणि मृते कस्य च तत्सुखम् ॥ (९२।२)

यथा पांशुगृहे भिन्ने रोदित्यार्तरवं शिशुः । (९३।१)

तथा स्तुतियशोहानौ स्वचित्तं प्रतिभाति मे ॥ (९३।२)

शब्दस्तावदचित्तत्वात्स मां स्तौतीत्यसंभवः । (९४।१)

परः किल मयि प्रीत इत्येतत्प्रीतिकारणम् ॥ (९४।२)

अन्यत्र मयि वा प्रीत्या किं हि मे परकीयया । (९५।१)

तस्यैव तत्प्रीतिसुखं भागो नाल्पोऽपि मे ततः ॥ (९५।२)

तत्सुखेन सुखित्वं चेत्सर्वत्रैव ममास्तु तत् । (९६।१)

कस्मादन्यप्रसादेन सुखितेषु न मे सुखम् ॥ (९६।२)

तस्मादहं स्तुतोऽस्मीति प्रीतिरात्मनि जायते । (९७।१)

तत्राप्येवमसंबन्धात्केवलं शिशुचेष्टितम् ॥ (९७।२)

स्तुत्यादयश्च मे क्षोभं संवेगं नाशयन्त्यमी । (९८।१)

गुणवत्सु च मात्सर्यं सम्पत्कोपं च कुर्वते ॥ (९८।२)

तस्मात्स्तुत्यादिघाताय मम ये प्रत्युपस्थिताः । (९९।१)

अपायपातरक्षार्थं प्रवृत्ता ननु ते मम ॥ (९९।२)

मुक्त्यर्थिनश्चायुक्तं मे लाभसत्कारबन्धनम् । (१००।१)

ये मोचयन्ति मां बन्धाद् द्वेषस्तेषु कथं मम ॥ (१००।२)

दुःखं प्रवेष्टुकामस्य ये कपाटत्वमागताः । (१०१।१)

बुद्धाधिष्ठानत इव द्वेषस्तेषु कथं मम ॥ (१०१।२)

पुण्यविघ्नः कृतोऽनेनेत्यत्र कोपो न युज्यते । (१०२।१)

क्षान्त्या समं तपो नास्ति नन्वेतत्तदुपस्थितम् ॥ (१०२।२)

अथाहमात्मदोषेण न करोमि क्षमामिह । (१०३।१)

मयैवात्र कृतो विघ्नः पुण्यहेताव् उपस्थिते ॥ (१०३।२)

यो हि येन विना नास्ति यस्मिंश्च सति विद्यते । (१०४।१)

स एव कारणं तस्य स कथं विघ्न उच्यते ॥ (१०४।२)

न हि कालोपपन्नेन दानविघ्नः कृतोऽर्थिना । (१०५।१)

न च प्रव्राजके प्राप्ते प्रव्रज्याविघ्न उच्यते ॥ (१०५।२)

सुलभा याचका लोके दुर्लभास्त्वपकारिणः । (१०६।१)

यतो मे ऽनपराधस्य न कश्चिदपराध्यति ॥ (१०६।२)

अश्रमोपार्जितस् तस्माद्नृहे निधिरिवोत्थितः । (१०७।१)

बोधिचर्यासहायत्वात् स्पृहणीयो रिपुर्मम ॥ (१०७।२)

मया चानेन चोपात्तं तस्मादेतत्क्षमाफलम् । (१०८।१)

एतस्मै प्रथमं देयमेतत्पूर्वा क्षमा यतः ॥ (१०८।२)

क्षमासिद्ध्याशयो नास्य तेन पूज्यो न चेदरिः । (१०९।१)

सिद्धिहेतुरुचितोऽपि सद्धर्मः पूज्यते कथम् ॥ (१०९।२)

अपकाराशयोऽस्येति शत्रुर्यदि न पूज्यते । (११०।१)

अन्यथा मे कथं क्षान्तिर्भिषजीव हितोद्यते ॥ (११०।२)

तद्दुष्टाशयमेवातः प्रतीत्योत्पद्यते क्षमा । (१११।१)

स एवातः क्षमाहेतुः पूज्यः सद्धर्मवन्मया ॥ (१११।२)

सत्त्वक्षेत्रं जिनक्षेत्रमित्यतो मुनिनोदितम् । (११२।१)

एतानाराध्य बहवः सम्पत्पारं यतो गताः ॥ (११२।२)

सत्त्वेभ्यश्च जिनेभ्यश्च बुद्धधर्मागमे समे । (११३।१)

जिनेषु गौरवं यद्वन् न सत्त्वेष्विति कः क्रमः ॥ (११३।२)

आशयस्य च माहात्म्यं न स्वतः किं तु कार्यतः । (११४।१)

समं च तेन माहात्म्यं सत्त्वानां तेन ते समाः ॥ (११४।२)

मैत्र्याशयश्च यत्पूज्यः सत्त्वमाहात्म्यमेव तत् । (११५।१)

बुद्धप्रसादाद्यत्पुण्यं बुद्धमाहात्म्यमेव तत् ॥ (११५।२)

बुद्धधर्मागमांशेन तस्मात्सत्त्वा जिनैः समाः । (११६।१)

न तु बुद्धैः समाः केचिदनन्तांशैर्गुणार्णवैः ॥ (११६।२)

गुणसारैकराशीनां गुणोऽणुरपि चेत् क्वचित् । (११७।१)

दृश्यते तस्य पूजार्थं त्रैलोक्यमपि न क्षमम् ॥ (११७।२)

बुद्धधर्मोदयांशस्तु श्रेष्ठः सत्त्वेषु विद्यते । (११८।१)

एतदंशानुरूप्येण सत्त्वपूजा कृता भवेत् ॥ (११८।२)

किं च निश्छद्मबन्धूनाम् अप्रमेयोपकारिणाम् । (११९।१)

सत्त्वाराधनमुत्सृज्य निष्कृतिः का परा भवेत् ॥ (११९।२)

भिन्दन्ति देहं प्रविशन्त्य् अवीचीं येषां कृते तत्र कृते कृतं स्यात् । (१२०।१)

महापकारिष्वपि तेन सर्वकल्याणमेवाचरणीयमेषु ॥ (१२०।२)

स्वयं मम स्वामिन एव तावत् तदर्थमात्मन्यपि निर्व्यपेक्षाः । (१२१।१)

अहं कथं स्वामिषु तेषु तेषु करोमि मानं न तु दासभावम् ॥ (१२१।२)

येषां सुखे यान्ति मुदं मुनीन्द्रा येषां व्यथायां प्रविशन्ति मन्युम् । (१२२।१)

तत्तोषणात् सर्वमुनीन्द्रतुष्टिस् तत्रापकारे ऽपकृतं मुनीनाम् ॥ (१२२।२)

आदीप्तकायस्य यथा समन्तान् न सर्वकामैरपि सौमनस्यम् । (१२३।१)

सत्त्वव्यथायामपि तद्वदेव न प्रीत्युपायोऽस्ति दयामयानाम् ॥ (१२३।२)

तस्मान्मया यज् जनदुःखदेन दुःखं कृतं सर्वमहाकृपाणाम् । (१२४।१)

तदद्य पापं प्रतिदेशयामि यत्खेदितास्तन्मुनयः क्षमन्ताम् ॥ (१२४।२)

आराधनायाद्य तथागतानां सर्वात्मना दास्यमुपैमि लोके । (१२५।१)

कुर्वन्तु मे मूर्ध्नि पदं जनौघा विघ्नन्तु वा तुष्यतु लोकनाथः ॥ (१२५।२)

आत्मीकृतं सर्वमिदं जगत्तैः कृपात्मभिर्नैव हि संशयोऽस्ति । (१२६।१)

दृश्यन्त एते ननु सत्त्वरूपास्त एव नाथाः किमनादरोऽत्र ॥ (१२६।२)

तथागताराधनमेतदेव स्वार्थस्य संसाधनमेतदेव । (१२७।१)

कोकस्य दुःखापहमेतदेव तस्मान्ममास्तु व्रतमेतदेव ॥ (१२७।२)

यथैको राजपुरुषः प्रमथ्नाति महाजनम् । (१२८।१)

विकर्तुं नैव शक्नोति दीर्घदर्शी महाजनः ॥ (१२८।२)

यस्मान् नैव स एकाकी तस्य राजबलं बलम् । (१२९।१)

तथा न दुर्बलं कंचिदपराद्धं विमानयेत् ॥ (१२९।२)

यस्मान् नरकपालाश् च कृपावन्तश्च तद्बलम् । (१३०।१)

तस्मादाराधयेत्सत्त्वान् भृत्यश्चण्डनृपं यथा ॥ (१३०।२)

कुपितः किं नृपः कुर्याद्येन स्यान्नरकव्यथा । (१३१।१)

यत्सत्त्वदौर्मनस्येन कृतेन ह्य् अनुभूयते ॥ (१३१।२)

तुष्टः किं नृपतिर्दद्याद्यद्बुद्धत्वसमं भवेत् । (१३२।१)

यत्सत्त्वसौमनस्येन कृतेन ह्य् अनुभूयते ॥ (१३२।२)

आस्तां भविष्यद्बुद्धत्वं सत्त्वाराधनसम्भवम् । (१३३।१)

इहैव सौभाग्ययशः सौस्थित्यं किं न पश्यसि ॥ (१३३।२)

प्रासादिकत्वमारोग्यं प्रामोद्यं चिरजीवितम् । (१३४।१)

चक्रवर्तिसुखं स्फीतं क्षमी प्राप्नोति संसरन् ॥ (१३४।२)