अथ कच्छपयन्त्रेण गन्धकजारणमुच्यते ॥ (१।०)

तत्रादौ कच्छपयन्त्रमाह अथेति मृत्कुण्डे नीरं निक्षिपेत् तन्मध्ये मृत्कुण्डपिधानं शरावकं स्थापयेत् ॥ (२।०)

किंभूतं मध्यं मेखलया युतं त्र्यङ्गुलोन्नता मृद्रचिता मेखला मध्यं चूर्णेन लेपयेत् ॥ (३।०)

तन्मध्ये पारदं दत्त्वा तुल्यगन्धकचूर्णं दत्त्वा उपरि शरावं दत्त्वा भस्मलवणमुद्राः कार्याश्चतुर्भिर् उत्पलैः पुटेत् ॥ (४।०)

एवं षड्गुणं गन्धं जीर्यते ॥ (५।०)

गन्धकसंगे विषं च देयम् ॥ (६।०)

अत्र स्वर्णजारणं नोक्तं ग्रन्थान्तराल्लिख्यते अबीजजीर्णस्य मारितस्य दोषरूपत्वात् । (७।१)

तथाच । (७।२)

अजीर्णं शम्भुबीजं तु सूतकं यस्तु जारयेत् । (७।३)

ब्रह्महा स दुराचारी मम द्रोही महेश्वरि ॥ (७।४)

अथ जारणम् । (८।१)

चतुःषष्ट्यांशं हेमपत्रं मायूरमायुना । (८।२)

विलिप्तं तप्तखल्वस्थं रसं दत्त्वा विमर्दयेत् ॥ (८।३)

पुनर्जम्बीरतोयेन ग्रासे ग्रासे त्वयं विधिः । (९।१)

शनैः संस्वेदयेद्भूयो बद्ध्वा सम्पुटकाञ्जिके ॥ (९।२)

भाण्डिके त्रिदिनं स्थाप्य सूतं जीर्णं समुद्धरेत् । (१०।१)

अधिकं तोलितं चेत्स्यात्पुनः स्वेद्यं समावधि ॥ (१०।२)

द्वात्रिंशत् षोडशाष्टांशं क्रमेण वसुजारणम् । (११।१)

रूप्यादिषु च सत्त्वेषु विधिरेवं परं स्मृतः ॥ (११।२)

मायूरमायुना मायूरपित्तेन च हेमपत्रं सुस्वर्णम् ॥ (१२।०)