अथ सम्पक्वदोषस्य प्रोक्तमञ्जनमाचरेत् । (१।१)

हेमन्ते शिशिरे चैव मध्याह्नेऽञ्जनमिष्यते ॥ (१।२)

पूर्वाह्ने चापराह्णे च ग्रीष्मे शरदि चेष्यते । (२।१)

वर्षासु कुर्यादत्युष्णे वा वसन्ते सदैव हि ॥ (२।२)

श्रान्ते प्ररुदिते भीते पीतमद्ये नवज्वरे । (३।१)

अजीर्णे वेगघाते च अञ्जनं न प्रशस्यते ॥ (३।२)

हरेणुमात्रां कुर्वीत वर्तिं तीक्ष्णाञ्जने भिषक् । (४।१)

प्रमाणं मध्यमं सार्धं द्विगुणं च मृदौ भवेत् ॥ (४।२)

सूतकं गन्धकः पेतं चाङ्गेरीरससंमूर्छितम् । (५।१)

अञ्जनं दृष्टिदं नृणां नेत्रामयविनाशनम् ॥ (५।२)

रसेन्द्रभुजगौ तुल्यौ ताभ्यां द्विगुणमञ्जनम् । (६।१)

सूततुर्यांशं कर्पूरमञ्जनं नयनामृतम् ॥ (६।२)

कृष्णसर्पवसा शंखः कतकं कट्फलमञ्जनम् । (७।१)

रस एव मरीचेन अन्धानां दर्शनं परम् ॥ (७।२)

शंखस्य भागाश्चत्वारस् तदर्धेन मनःशिला । (८।१)

मनःशिलार्धं मरिचं मरिचार्द्धेन पिप्पली ॥ (८।२)

वारिणा तिमिरं हन्ति अर्बुदं हन्ति मस्तुना । (९।१)

चिपिटं मधुना हन्ति स्त्रीक्षीरेण च पुष्पकम् ॥ (९।२)

अपामार्गशिखां घृष्ट्वा मधुना सैन्धवेन च । (१०।१)

ताम्रपात्रे कृता नेत्रे हन्ति पीडां सुविस्तरात् ॥ (१०।२)

दन्तैर्दन्तिवराहोष्ट्रगोहयाजखरोद्भवैः । (११।१)

शङ्खमुक्ताम्भोधिफेनयुतैः सर्वैर् विचूर्णयेत् । (११।२)

हन्ति वर्तिः कृता श्लक्ष्णं शुक्राणां नाशिनी परम् ॥ (११।३)

तुत्थमाक्षिकसिन्धूत्थशिवाशंखमनःशिला । (१२।१)

गैरिकोदकफेनं च मरिचं चेति चूर्णयेत् ॥ (१२।२)

संयोज्य मधुना कुर्यादन्धानां सा रसक्रिया । (१३।१)

वर्त्मरोगं च तिमिरं काचशुक्रहरं परम् ॥ (१३।२)

शङ्खनाभिविभीतस्य मज्जा पथ्या मनःशिला । (१४।१)

पिप्पली मरिचं कुष्ठं वचा चेति समांशकम् ॥ (१४।२)

छागीक्षीरेण संपिष्ट्वा वर्तिं कृत्वा यथोन्मिताम् । (१५।१)

हरेणुमात्रां संघृष्य जलैः कुर्यादथाञ्जनम् ॥ (१५।२)

तिमिरं मांसवृद्धिं च काचं पटलम् अर्बुदम् । (१६।१)

राज्यन्धं वार्षिकं पुष्पं वर्तिचन्द्रोदया जयेत् ॥ (१६।२)

शुद्धे नागे द्रुते तुल्यं शुद्धसूतं विनिक्षिपेत् । (१७।१)

कृष्णाञ्जनं तयोस्तुल्यं सर्वमेकत्र चूर्णयेत् ॥ (१७।२)

दशमांशेन कर्पूरमस्मिंश्चूर्णे प्रदापयेत् । (१८।१)

एतत् प्रत्यञ्जनं नेत्रगदजिन्नयनामृतम् ॥ (१८।२)

भुक्त्वा पाणितलं घृष्ट्वा चक्षुषोर् यदि दीयते । (१९।१)

जाता रोगाः प्रणश्यन्ति न भवन्ति कदाचन ॥ (१९।२)

त्रिफलायाः कषायेण प्रातर्नयनधावनात् । (२०।१)

अचिरेणैव तद्वारि तिमिराणि व्यपोहति ॥ (२०।२)

त्रिफला लौहचूर्णं तु वारिणा पेषयेत् समम् । (२१।१)

द्वयोस्तुल्येन तैलेन पचेन्मृद्वग्निना क्षणम् ॥ (२१।२)

तैलतुल्ये भृङ्गरसे तत्तैलं तु विपाचयेत् । (२२।१)

स्निग्धभाण्डगतं भूमौ स्थित्वा मासात्समुद्धरेत् ॥ (२२।२)

सप्ताहं लेपयेद्वेष्ट्य कदल्याश्च दलैः शिरः । (२३।१)

निर्वाते क्षीरभोजी स्यात् छालयेत् त्रिफलाजलैः ॥ (२३।२)

नित्यमेव प्रकर्तव्यं सप्ताहं रञ्जनं भवेत् । (२४।१)

यावज्जीवं न सन्देहः कचाः स्युर्भ्रमरोपमाः ॥ (२४।२)

काकमाची यवा जाती समं कृष्णतिलं ततः । (२५।१)

तत्तैलं ग्राहयेद्यन्त्रे तेन स्यात् केशरञ्जनम् ॥ (२५।२)

लोहमलामलकल्कः सजपा कुसुमैर्नरः सदा स्नायी । (२६।१)

पलितानीह निहन्याद् गङ्गास्नायीव नरकौघम् ॥ (२६।२)

काश्मर्या मूलमादौ सहचरकुसुमं केतकीनां च मूलं लौहं चूर्णं सभृङ्गं त्रिफलजलयुतं तैलमेभिर् विपक्वम् । (२७।१)

कृत्वा वै लोहभाण्डे क्षितितलनिहितं मासम् एकं निधाय केशाः काशप्रकाशा भ्रमरकुलनिभा लेपनाद् एव कृष्णाः ॥ (२७।२)

वज्रीक्षीरेण सप्ताहं सुश्वेतान् भावयेत्तिलान् । (२८।१)

तैलेन लिप्ताः केशाः स्युः शुक्ला वै नात्र संशयः ॥ (२८।२)