परमेशं नमस्कृत्य भरद्वाजम् ऋषिं ततः । (१।१)

हराद् इन्द्रक्रमायातं ज्ञानं शृणुत सुव्रताः ॥ (१।२)

नारायणाश्रमे पुण्ये भरद्वाजादयो द्विजाः । (२।१)

तेपुः शिवं प्रतिष्ठाप्य तदेकाहितमानसाः ॥ (२।२)

अथ तान् भावितान् मत्वा कदाचित् त्रिदशाधिपः । (३।१)

तद् आश्रमपदं भेजे स्वयं तापसवेषभृत् ॥ (३।२)

स तैः सम्पूजितः पृष्ट्वा तांश् च सर्वान् अनामयम् । (४।१)

प्रोवाच चोदनाधर्मः किम् अर्थं नानुवर्त्यते ॥ (४।२)

त ऊचुर् नन्व् अयं धर्मश् चोदनाविहितो मुने । (५।१)

देवताराधनोपायस् तपसाभीष्टसिद्धये ॥ (५।२)

वेदे ऽस्ति संहिता रौद्री वाच्या रुद्रश् च देवता । (६।१)

सांनिध्यकरणे ऽप्य् अस्मिन् विहितः काल्पिको विधिः ॥ (६।२)

इत्य् उक्ते ऽपि परं भावं जिज्ञासुः प्रहसन् प्रभुः । (७।१)

तान् आह मिथ्या ज्ञानं वः शब्दमात्रं हि देवता ॥ (७।२)

शब्देतरत्वे युगपद्भिन्नदेशेषु यष्टृषु । (८।१)

न सा प्रयाति सांनिध्यं मूर्तत्वाद् अस्मदादिवत् ॥ (८।२)

न च तत्साधकं किंचित् प्रमाणं भात्य् अबाधितम् । (९।१)

वाक्यं तद् अन्यथासिद्धं लोकवादाः क्व साधवः ॥ (९।२)

इत्य् अनीशवचोवारिवेलानुन्नो ऽब्धिनेव सः । (१०।१)

शक्रेण न चचालैषां धीशैलः सारगौरवात् ॥ (१०।२)

न जातु देवतामूर्तिर् अस्मदादिशरीरवत् । (११।१)

विशिष्टैश्वर्यसम्पन्ना सातो नैतन् निदर्शनम् ॥ (११।२)

अथास्त्व् एवं घटे न्यायः शब्दत्वाद् इन्द्रशब्दवत् । (१२।१)

नादत्ते घटशब्दो ऽम्भश् चन्द्रशब्दो न राजते ॥ (१२।२)

अथान्यविषयं वाक्यम् अस्तु शक्रादिवाचकम् । (१३।१)

कर्मरूपादिशब्दानां सार्थकत्वं कथं भवेत् ॥ (१३।२)

प्रवादो ऽप्य् अखिलो मिथ्या समूलत्वान् न युक्तिमत् । (१४।१)

स चेद् अमूलो भूतानां हताः सर्वाः प्रवृत्तयः ॥ (१४।२)

उपमन्युर् हरं दृष्ट्वा विमन्युर् अभवन् मुनिः । (१५।१)

कथं तस्य वचो मिथ्या यस्य वश्यः पयोनिधिः ॥ (१५।२)

क्रोडीकृतो हि पाशेन विषज्वालावलीमुचा हुंकृत्य । (१६।१)

मोचितः पत्या दृष्टः श्वेतो घनैर् जनैः ॥ (१६।२)

इति वादानुषङ्गेण हरशंसाप्रहर्षितान् । (१७।१)

साश्रुगद्गदवाचस् तान् वीक्ष्य प्रीतो ऽभवद् धीरः ॥ (१७।२)

स्वं रूपं दर्शयामास वज्री देवः शतक्रतुः । (१८।१)

तरुणादित्यसंकाशं स्तूयमानं मरुद्गणैः ॥ (१८।२)

ते तम् ऋग्भिर् यजुर्भिश् च सामभिश् चास्तुवन् नताः । (१९।१)

सो ऽब्रवीद् उच्यतां कामो जगत्सु प्रवरो ऽपि यः ॥ (१९।२)

ते वव्रिरे शिवज्ञानं श्रूयताम् इति सो ऽब्रवीत् । (२०।१)

किं त्व् एको ऽस्तु मम प्रष्टा निखिलश्रोतृसंमतः ॥ (२०।२)

अथ तेषां भरद्वाजो भगवान् अग्रणीर् अभूत् । (२१।१)

वाग्मी प्रगल्भः पप्रच्छ न्यायतः सुरपूजितम् ॥ (२१।२)

कथं महेश्वराद् एतद् आगतं ज्ञानम् उत्तमम् । (२२।१)

किं च चेतसि संस्थाप्य निर्ममे भगवान् इदम् ॥ (२२।२)

सृष्टिकाले महेशानः पुरुषार्थप्रसिद्धये । (२३।१)

विधत्ते विमलं ज्ञानं पञ्चस्रोतो ऽभिलक्षितम् ॥ (२३।२)

तद्वर्तिवाचकव्रातवाच्यान् अष्टौ महेश्वरान् । (२४।१)

सप्तकोटिप्रसंख्यातान् मन्त्रांश् च परमे ऽध्वनि ॥ (२४।२)

अष्टादशाधिकं चान्यच् छ्रुतं मायाधिकारिणाम् । (२५।१)

मन्त्रेश्वराणाम् ऊर्ध्वाध्वस्थितेशोपमतेजसाम् ॥ (२५।२)

तेषु व्यक्तः स भगवान् इदं योग्येषु सिद्धये । (२६।१)

प्रकाशयत्य् अतो ऽन्येषु यो ऽर्थः समुपपद्यते ॥ (२६।२)

शिवोद्गीर्णम् इदं ज्ञानं मन्त्रमन्त्रेश्वरेश्वरैः । (२७।१)

कामदत्वात् कामिकेति प्रगीतं बहुविस्तरम् ॥ (२७।२)

तेभ्यो ऽवगत्य दृग्ज्योतिर्ज्वालालीढस्मरद्रुमः । (२८।१)

ददाव् उमापतिर् मह्यं सहस्रैर् भवसंमितैः ॥ (२८।२)

तत्रापि विस्तरं हित्वा सूत्रैः सारार्थवाचकैः । (२९।१)

वक्ष्ये निराकुलं ज्ञानं तदुक्तैर् एव भूयसा ॥ (२९।२)