अथ विश्वनिमित्तस्य प्राप्तं लक्षणमात्मनः । (१।१)

तदीशोक्तौ गतप्रायं तथाप्युद्देश उच्यते ॥ (१।२)

कार्यं क्षित्यादि कर्तेशस्तत्कर्तुर् नोपयुज्यते । (२।१)

न स्वार्थमप्यचिद्भावान् नानर्थ्यं कर्तृगौरवात् ॥ (२।२)

पारिशेष्यात्परार्थं तत् क्षेत्रज्ञः स परस्तयोः । (३।१)

परो देहस्तदर्थत्वात्परार्थाः क्ष्मादयो ननु ॥ (३।२)

कायो ऽप्य् अचित्त्वादान्यार्थ्यं सुतरां प्रतिपद्यते । (४।१)

चेतनश्चेत् न भोग्यत्वाद्विकारित्वाच् च जातुचित् ॥ (४।२)

भोग्या विकारिणो दृष्टाश्चिद्विहीनाः पटादयः । (५।१)

यस्मिन्सति च सत्त्वाद्वा न सत्यपि शवे चितिः ॥ (५।२)

परिणामस्य वैशिष्ट्यादस्ति चेत् न स्मृतिस्तदा । (६।१)

नाप्येवं सुप्रतीतत्वात् स्मर्ता कायेतरोऽस्त्यतः ॥ (६।२)

नाव्यापको न क्षणिको नैको नापि जडात्मकः । (७।१)

नाकर्ता भिन्नचिद्योगी पाशान्ते शिवताश्रुतेः ॥ (७।२)