ततः शमविहारस्य मुनेरिक्ष्वाकुचन्द्रमाः । (१।१)

अराडस्याश्रमं भेजे वपुषा पूरयन्निव ॥ (१।२)

स कालामसगोत्रेण तेनालोक्यैव दूरतः । (२।१)

उच्चैः स्वागतमित्युक्तः समीपमुपजग्मिवान् ॥ (२।२)

तावुभौ न्यायतः पृष्ट्वा धातुसाम्यं परस्परम् । (३।१)

दारव्योर् मेध्ययोर् वृष्योः शुचौ देशे निषेदतुः ॥ (३।२)

तमासीनं नृपसुतं सो ऽब्रवीन्मुनिसत्तमः । (४।१)

बहुमानविशालाभ्यां दर्शनाभ्यां पिबन्निव ॥ (४।२)

विदितं मे यथा सौम्य निष्क्रान्तो भवनादसि । (५।१)

छित्त्वा स्नेहमयं पाशं पाशं दृप्त इव द्विपः ॥ (५।२)

सर्वथा धृतिमच्चैव प्राज्ञं चैव मनस्तव । (६।१)

यस्त्वं प्राप्तः श्रियं त्यक्त्वा लतां विषफलामिव ॥ (६।२)

नाश्चर्यं जीर्णवयसो यज्जग्मुः पार्थिवा वनम् । (७।१)

अपत्येभ्यः श्रियं दत्त्वा भुक्तोच्छिष्टामिव स्रजम् ॥ (७।२)

इदं मे मतमाश्चर्यं नवे वयसि यद्भवान् । (८।१)

अभुक्त्वैव श्रियं प्राप्तः स्थितो विषयगोचरे ॥ (८।२)

तद् विज्ञातुम् इमं धर्मं परमं भाजनं भवान् । (९।१)

ज्ञानप्लवम् अधिष्ठाय शीघ्रं दुःखार्णवं तर ॥ (९।२)

शिष्ये यद्यपि विज्ञाते शास्त्रं कालेन वर्ण्यते । (१०।१)

गाम्भीर्याद्व्यवसायाच्च न परीक्ष्यो भवान्मम ॥ (१०।२)

इति वाक्यमराडस्य विज्ञाय स नरर्षभः । (११।१)

बभूव परमप्रीतः प्रोवाचोत्तरमेव च ॥ (११।२)

विरक्तस्यापि यदिदं सौमुख्यं भवतः परम् । (१२।१)

अकृतार्थो ऽप्यनेनास्मि कृतार्थ इव संप्रति ॥ (१२।२)

दिदृक्षुरिव हि ज्योतिर्यियासुरिव दैशिकम् । (१३।१)

त्वद्दर्शनमहं मन्ये तितीर्षुरिव च प्लवम् ॥ (१३।२)

तस्मादर्हसि तद्वक्तुं वक्तव्यं यदि मन्यसे । (१४।१)

जरामरणरोगेभ्यो यथायं परिमुच्यते ॥ (१४।२)

इत्यराडः कुमारस्य माहात्म्यादेव चोदितः । (१५।१)

संक्षिप्तं कथयांचक्रे स्वस्य शास्त्रस्य निश्चयम् ॥ (१५।२)

श्रूयतामयमस्माकं सिद्धान्तः शृण्वतां वर । (१६।१)

यथा भवति संसारो यथा चैव निवर्तते ॥ (१६।२)

प्रकृतिश्च विकारश्च जन्म मृत्युर्जरैव च । (१७।१)

तत् तावत् सत्त्वम् इत्युक्तं स्थिरसत्त्व परेहि तत् ॥ (१७।२)

तत्र तु प्रकृतिं नाम विद्धि प्रकृतिकोविद । (१८।१)

पञ्च भूतान्यहंकारं बुद्धिमव्यक्तमेव च ॥ (१८।२)

विकार इति बुध्यस्व विषयानिन्द्रियाणि च । (१९।१)

पाणिपादं च वादं च पायूपस्थं तथा मनः ॥ (१९।२)

अस्य क्षेत्रस्य विज्ञानात्क्षेत्रज्ञ इति संज्ञि च । (२०।१)

क्षेत्रज्ञ इति चात्मानं कथयन्त्यात्मचिन्तकाः ॥ (२०।२)

सशिष्यः कपिलश्चेह प्रतिबुद्ध इति स्मृतिः । (२१।१)

सपुत्रो ऽप्रतिबुद्धस्तु प्रजापतिरिहोच्यते ॥ (२१।२)

जायते जीर्यते चैव बाध्यते म्रियते च यत् । (२२।१)

तद्व्यक्तमिति विज्ञेयमव्यक्तं तु विपर्ययात् ॥ (२२।२)

अज्ञानं कर्म तृष्णा च ज्ञेयाः संसारहेतवः । (२३।१)

स्थितो ऽस्मिंस्त्रितये जन्तुस्तत्सत्त्वं नातिवर्तते ॥ (२३।२)

विप्रत्ययादहंकारात्संदेहादभिसंप्लवात् । (२४।१)

अविशेषानुपायाभ्यां सङ्गादभ्यवपाततः ॥ (२४।२)

तत्र विप्रत्ययो नाम विपरीतं प्रवर्तते । (२५।१)

अन्यथा कुरुते कार्यं मन्तव्यं मन्यते ऽन्यथा ॥ (२५।२)

ब्रवीम्यहमहं वेद्मि गच्छाम्यहमहं स्थितः । (२६।१)

इतीहैवमहंकारस्त्वनहंकार वर्तते ॥ (२६।२)

यस्तु भावानसंदिग्धानेकीभावेन पश्यति । (२७।१)

मृत्पिण्डवद् असंदेह संदेहः स इहोच्यते ॥ (२७।२)

य एवाहं स एवेदं मनो बुद्धिश्च कर्म च । (२८।१)

यश्चैवैष गणः सो ऽहमिति यः सो ऽभिसंप्लवः ॥ (२८।२)

अविशेषं विशेषज्ञ प्रतिबुद्धाप्रबुद्धयोः । (२९।१)

प्रकृतीनां च यो वेद सो ऽविशेष इति स्मृतः ॥ (२९।२)

नमस्कारवषट्कारौ प्रोक्षणाभ्युक्षणादयः । (३०।१)

अनुपाय इति प्राज्ञैरुपायज्ञ प्रवेदितः ॥ (३०।२)

सज्जते येन दुर्मेधा मनोवाग्बुद्धिकर्मभिः । (३१।१)

विषयेष्वनभिष्वङ्ग सो ऽभिष्वङ्ग इति स्मृतः ॥ (३१।२)

ममेदमहमस्येति यद्दुःखमभिमन्यते । (३२।१)

विज्ञेयो ऽभ्यवपातः स संसारे येन पात्यते ॥ (३२।२)

इत्यविद्यां हि विद्वान्स पञ्चपर्वां समीहते । (३३।१)

तमो मोहं महामोहं तामिस्रद्वयमेव च ॥ (३३।२)

तत्रालस्यं तमो विद्धि मोहं मृत्युं च जन्म च । (३४।१)

महामोहस्त्वसंमोह काम इत्येव गम्यताम् ॥ (३४।२)

यस्मादत्र च भूतानि प्रमुह्यन्ति महान्त्यपि । (३५।१)

तस्मादेष महाबाहो महामोह इति स्मृतः ॥ (३५।२)

तामिस्रमिति चाक्रोध क्रोधमेवाधिकुर्वते । (३६।१)

विषादं चान्धतामिस्रम् अविषाद प्रचक्षते ॥ (३६।२)

अनयाविद्यया बालः संयुक्तः पञ्चपर्वया । (३७।१)

संसारे दुःखभूयिष्ठे जन्मस्वभिनिषिच्यते ॥ (३७।२)

द्रष्टा श्रोता च मन्ता च कार्यकरणमेव च । (३८।१)

अहमित्येवमागम्य संसारे परिवर्तते ॥ (३८।२)

इहैभिर्हेतुभिर्धीमन् जन्मस्रोतः प्रवर्तते । (३९।१)

हेत्वभावात्फलाभाव इति विज्ञातुमर्हसि ॥ (३९।२)

तत्र सम्यङ्मतिर् विद्यान्मोक्षकाम चतुष्टयम् । (४०।१)

प्रतिबुद्धाप्रबुद्धौ च व्यक्तमव्यक्तमेव च ॥ (४०।२)

यथावदेतद्विज्ञाय क्षेत्रज्ञो हि चतुष्टयम् । (४१।१)

आजवंजवतां हित्वा प्राप्नोति पदमक्षरम् ॥ (४१।२)

इत्यर्थं ब्राह्मणा लोके परमब्रह्मवादिनः । (४२।१)

ब्रह्मचर्यं चरन्तीह ब्राह्मणान्वासयन्ति च ॥ (४२।२)

इति वाक्यमिदं श्रुत्वा मुनेस्तस्य नृपात्मजः । (४३।१)

अभ्युपायं च पप्रच्छ पदमेव च नैष्ठिकम् ॥ (४३।२)

ब्रह्मचर्यमिदं चर्यं यथा यावच्च यत्र च । (४४।१)

धर्मस्यास्य च पर्यन्तं भवान्व्याख्यातुमर्हति ॥ (४४।२)

इत्यराडो यथाशास्त्रं विस्पष्टार्थं समासतः । (४५।१)

तमेवान्येन कल्पेन धर्ममस्मै व्यभाषत ॥ (४५।२)

अयमादौ गृहान्मुक्त्वा भैक्षाकं लिङ्गमाश्रितः । (४६।१)

समुदाचारविस्तीर्णं शीलमादाय वर्तते ॥ (४६।२)

संतोषं परमास्थाय येन तेन यतस्ततः । (४७।१)

विविक्तं सेवते वासं निर्द्वन्द्वः शास्त्रवित्कृती ॥ (४७।२)

ततो रागाद्भयं दृष्ट्वा वैराग्याच्च परं शिवम् । (४८।१)

निगृह्णन्निन्द्रियग्रामं यतते मनसः शमे ॥ (४८।२)

अथो विविक्तं कामेभ्यो व्यापादादिभ्य एव च । (४९।१)

विवेकजमवाप्नोति पूर्वध्यानं वितर्कवत् ॥ (४९।२)

तच्च ध्यानसुखं प्राप्य तत्तदेव वितर्कयन् । (५०।१)

अपूर्वसुखलाभेन ह्रियते बालिशो जनः ॥ (५०।२)

शमेनैवंविधेनायं कामद्वेषविगर्हिणा । (५१।१)

ब्रह्मलोकमवाप्नोति परितोषेण वञ्चितः ॥ (५१।२)

ज्ञात्वा विद्वान्वितर्कांस्तु मनःसंक्षोभकारकान् । (५२।१)

तद्वियुक्तमवाप्नोति ध्यानं प्रीतिसुखान्वितम् ॥ (५२।२)

ह्रियमाणस्तया प्रीत्या यो विशेषं न पश्यति । (५३।१)

स्थानं भास्वरमाप्नोति देवेष्वाभास्वरेषु सः ॥ (५३।२)

यस्तु प्रीतिसुखात्तस्माद्विवेचयति मानसम् । (५४।१)

तृतीयं लभते ध्यानं सुखं प्रीतिविवर्जितम् ॥ (५४।२)

यस्तु तस्मिन्सुखे मग्नो न विशेषाय यत्नवान् । (५५।१)

शुभकृत्स्नैः स सामान्यं सुखं प्राप्नोति दैवतैः ॥ (५५।२)

तादृशं सुखम् आसाद्य यो न रज्यत्युपेक्षकः । (५६।१)

चतुर्थं ध्यानमाप्नोति सुखदुःखविवर्जितम् ॥ (५६।२)

तत्र केचिद्व्यवस्यन्ति मोक्ष इत्यभिमानिनः । (५७।१)

सुखदुःखपरित्यागादव्यापाराच्च चेतसः ॥ (५७।२)

अस्य ध्यानस्य तु फलं समं देवैर्बृहत्फलैः । (५८।१)

कथयन्ति बृहत्कालं बृहत्प्रज्ञापरीक्षकाः ॥ (५८।२)

समाधेर्व्युत्थितस्तस्माद् दृष्ट्वा दोषाञ्शरीरिणाम् । (५९।१)

ज्ञानमारोहति प्राज्ञः शरीरविनिवृत्तये ॥ (५९।२)

ततस्तद्ध्यानमुत्सृज्य विशेषे कृतनिश्चयः । (६०।१)

कामेभ्य इव स प्राज्ञो रूपादपि विरज्यते ॥ (६०।२)

शरीरे खानि यान्यस्मिन्तान्यादौ परिकल्पयन् । (६१।१)

घनेष्वपि ततो द्रव्येष्वाकाशमधिमुच्यते ॥ (६१।२)

आकाशगतमात्मानं संक्षिप्य त्वपरो बुधः । (६२।१)

तदेवानन्ततः पश्यन्विशेषमधिगच्छति ॥ (६२।२)

अध्यात्मकुशलस्त्वन्यो निवर्त्यात्मानमात्मना । (६३।१)

किंचिन्नास्तीति संपश्यन्न् आकिंचन्य इति स्मृतः ॥ (६३।२)

ततो मुञ्जादिषीकेव शकुनिः पञ्जरादिव । (६४।१)

क्षेत्रज्ञो निःसृतो देहान्मुक्त इत्यभिधीयते ॥ (६४।२)

एतत्तत्परमं ब्रह्म निर्लिङ्गं ध्रुवमक्षरम् । (६५।१)

यन्मोक्ष इति तत्त्वज्ञाः कथयन्ति मनीषिणः ॥ (६५।२)

इत्युपायश्च मोक्षश्च मया संदर्शितस्तव । (६६।१)

यदि ज्ञातं यदि रुचिर्यथावत्प्रतिपद्यताम् ॥ (६६।२)

जैगीषव्यो ऽथ जनको वृद्धश्चैव पराशरः । (६७।१)

इमं पन्थानमासाद्य मुक्ता ह्यन्ये च मोक्षिणः ॥ (६७।२)

इति तस्य स तद्वाक्यं गृहीत्वा तु विचार्य च । (६८।१)

पूर्वहेतुबलप्राप्तः प्रत्युत्तरमुवाच ह ॥ (६८।२)

श्रुतं ज्ञानमिदं सूक्ष्मं परतः परतः शिवम् । (६९।१)

क्षेत्रज्ञस्यापरित्यागाद् अवैम्येतद् अनैष्ठिकम् ॥ (६९।२)

विकारप्रकृतिभ्यो हि क्षेत्रज्ञं मुक्तमप्यहम् । (७०।१)

मन्ये प्रसवधर्माणं बीजधर्माणमेव च ॥ (७०।२)

विशुद्धो यद्यपि ह्यात्मा निर्मुक्त इति कल्प्यते । (७१।१)

भूयः प्रत्ययसद्भावादमुक्तः स भविष्यति ॥ (७१।२)

ऋतुभूम्यम्बुविरहाद्यथा बीजं न रोहति । (७२।१)

रोहति प्रत्ययैस्तैस्तैस्तद्वत्सो ऽपि मतो मम ॥ (७२।२)

यत्कर्माज्ञानतृष्णानां त्यागान्मोक्षश्च कल्प्यते । (७३।१)

अत्यन्तस्तत्परित्यागः सत्यात्मनि न विद्यते ॥ (७३।२)

हित्वा हित्वा त्रयमिदं विशेषस्तूपलभ्यते । (७४।१)

आत्मनस्तु स्थितिर्यत्र तत्र सूक्ष्ममिदं त्रयम् ॥ (७४।२)

सूक्ष्मत्वाच्चैव दोषाणामव्यापाराच्च चेतसः । (७५।१)

दीर्घत्वादायुषश्चैव मोक्षस्तु परिकल्प्यते ॥ (७५।२)

अहंकारपरित्यागो यश्चैष परिकल्प्यते । (७६।१)

सत्यात्मनि परित्यागो नाहंकारस्य विद्यते ॥ (७६।२)

संख्यादिभिरमुक्तश्च निर्गुणो न भवत्ययम् । (७७।१)

तस्मादसति नैर्गुण्ये नास्य मोक्षो ऽभिधीयते ॥ (७७।२)

गुणिनो हि गुणानां च व्यतिरेको न विद्यते । (७८।१)

रूपोष्णाभ्यां विरहितो न ह्यग्निरुपलभ्यते ॥ (७८।२)

प्राग्देहान्न भवेद्देही प्राग्गुणेभ्यस्तथा गुणी । (७९।१)

तस्मादादौ विमुक्तः सन् शरीरी बध्यते पुनः ॥ (७९।२)

क्षेत्रज्ञो विशरीरश्च ज्ञो वा स्यादज्ञ एव वा । (८०।१)

यदि ज्ञो ज्ञेयमस्यास्ति ज्ञेये सति न मुच्यते ॥ (८०।२)

अथाज्ञ इति सिद्धो वः कल्पितेन किमात्मना । (८१।१)

विनापि ह्यात्मनाज्ञानं प्रसिद्धं काष्ठकुड्यवत् ॥ (८१।२)

परतः परतस्त्यागो यस्मात्तु गुणवान् स्मृतः । (८२।१)

तस्मात्सर्वपरित्यागान्मन्ये कृत्स्नां कृतार्थताम् ॥ (८२।२)

इति धर्ममराडस्य विदित्वा न तुतोष सः । (८३।१)

अकृत्स्नमिति विज्ञाय ततः प्रतिजगाम ह ॥ (८३।२)

विशेषमथ शुश्रूषुर् उद्रकस्याश्रमं ययौ । (८४।१)

आत्मग्राहाच्च तस्यापि जगृहे न स दर्शनम् ॥ (८४।२)

संज्ञासंज्ञित्वयोर्दोषं ज्ञात्वा हि मुनिरुद्रकः । (८५।१)

आकिंचन्यात्परं लेभेऽसंज्ञासंज्ञात्मिकां गतिम् ॥ (८५।२)

यस्माच्चालम्बने सूक्ष्मे संज्ञासंज्ञे ततः परम् । (८६।१)

नासंज्ञी नैव संज्ञीति तस्मात्तत्रगतस्पृहः ॥ (८६।२)

यतश्च बुद्धिस्तत्रैव स्थितान्यत्राप्रचारिणी । (८७।१)

सूक्ष्मापट्वी ततस्तत्र नासंज्ञित्वं न संज्ञिता ॥ (८७।२)

यस्माच्च तदपि प्राप्य पुनरावर्तते जगत् । (८८।१)

बोधिसत्त्वः परं प्रेप्सुस्तस्मादुद्रकमत्यजत् ॥ (८८।२)

ततो हित्वाश्रमं तस्य श्रेयोऽर्थी कृतनिश्चयः । (८९।१)

भेजे गयस्य राजर्षेर्नगरीसंज्ञमाश्रमम् ॥ (८९।२)

अथ नैरञ्जनातीरे शुचौ शुचिपराक्रमः । (९०।१)

चकार वासमेकान्तविहाराभिरतिर्मुनिः ॥ (९०।२)

आगतान् तत्र तत्पूर्वं पञ्चेन्द्रियवशोद्धतान् । (९१।१)

तपःप्रवृत्तान् व्रतिनो भिक्षून् पञ्च निरैक्षत ॥ (९१।२)

ते चोपतस्थुर् दृष्ट्वात्र भिक्षवस्तं मुमुक्षवः । (९२।१)

पुण्यार्जितधनारोग्यमिन्द्रियार्था इवेश्वरम् ॥ (९२।२)

सम्पूज्यमानस्तैः प्रह्वैर् विनयाद् अनुवर्तिभिः । (९३।१)

तद्वशस्थायिभिः शिष्यैर्लोलैर्मन इवेन्द्रियैः ॥ (९३।२)

मृत्युजन्मान्तकरणे स्यादुपायो ऽयमित्यथ । (९४।१)

दुष्कराणि समारेभे तपांस्यनशनेन सः ॥ (९४।२)

उपवासविधीन्नैकान् कुर्वन्नरदुराचरान् । (९५।१)

वर्षाणि षट् शमप्रेप्सुरकरोत्कार्श्यमात्मनः ॥ (९५।२)

अन्नकालेषु चैकैकैः स कोलतिलतण्डुलैः । (९६।१)

अपारपारसंसारपारं प्रेप्सुरपारयत् ॥ (९६।२)

देहादपचयस्तेन तपसा तस्य यः कृतः । (९७।१)

स एवोपचयो भूयस्तेजसास्य कृतो ऽभवत् ॥ (९७।२)

कृशो ऽप्यकृशकीर्तिश्रीर् ह्लादं चक्रे ऽन्यचक्षुषाम् । (९८।१)

कुमुदानामिव शरच्छुक्लपक्षादिचन्द्रमाः ॥ (९८।२)

त्वगस्थिशेषो निःशेषैर्मेदःपिशितशोणितैः । (९९।१)

क्षीणो ऽप्यक्षीणगाम्भीर्यः समुद्र इव स व्यभात् ॥ (९९।२)

अथ कष्टतपःस्पष्टव्यर्थक्लिष्टतनुर्मुनिः । (१००।१)

भवभीरुरिमां चक्रे बुद्धिं बुद्धत्वकाङ्क्षया ॥ (१००।२)

नायं धर्मो विरागाय न बोधाय न मुक्तये । (१०१।१)

जम्बुमूले मया प्राप्तो यस्तदा स विधिर्ध्रुवः ॥ (१०१।२)

न चासौ दुर्बलेनाप्तुं शक्यमित्यागतादरः । (१०२।१)

शरीरबलवृद्ध्यर्थमिदं भूयो ऽन्वचिन्तयत् ॥ (१०२।२)

क्षुत्पिपासाश्रमक्लान्तः श्रमादस्वस्थमानसः । (१०३।१)

प्राप्नुयान्मनसावाप्यं फलं कथमनिर्वृतः ॥ (१०३।२)

निर्वृतिः प्राप्यते सम्यक् सततेन्द्रियतर्पणात् । (१०४।१)

संतर्पितेन्द्रियतया मनःस्वास्थ्यमवाप्यते ॥ (१०४।२)

स्वस्थप्रसन्नमनसः समाधिरुपपद्यते । (१०५।१)

समाधियुक्तचित्तस्य ध्यानयोगः प्रवर्तते ॥ (१०५।२)

ध्यानप्रवर्तनाद्धर्माः प्राप्यन्ते यैरवाप्यते । (१०६।१)

दुर्लभं शान्तमजरं परं तदमृतं पदम् ॥ (१०६।२)

तस्मादाहारमूलो ऽयमुपाय इतिनिश्चयः । (१०७।१)

आहारकरणे धीरः कृत्वामितमतिर्मतिम् ॥ (१०७।२)

स्नातो नैरञ्जनातीरादुत्ततार शनैः कृशः । (१०८।१)

भक्त्यावनतशाखाग्रैर् दत्तहस्तस्तटद्रुमैः ॥ (१०८।२)

अथ गोपाधिपसुता दैवतैरभिचोदिता । (१०९।१)

उद्भूतहृदयानन्दा तत्र नन्दबलागमत् ॥ (१०९।२)

सितशङ्खोज्ज्वलभुजा नीलकम्बलवासिनी । (११०।१)

सफेनमालानीलाम्बुर्यमुनेव सरिद्वरा ॥ (११०।२)

सा श्रद्धावर्धितप्रीतिर्विकसल्लोचनोत्पला । (१११।१)

शिरसा प्रणिपत्यैनं ग्राहयामास पायसम् ॥ (१११।२)

कृत्वा तदुपभोगेन प्राप्तजन्मफलां स ताम् । (११२।१)

बोधिप्राप्तौ समर्थो ऽभूत्संतर्पितषडिन्द्रियः ॥ (११२।२)

पर्याप्ताप्यानमूर्तिश्च सार्धं स्वयशसा मुनिः । (११३।१)

कान्तिधैर्ये बभारैकः शशाङ्कार्णवयोर्द्वयोः ॥ (११३।२)

आवृत्त इति विज्ञाय तं जहुः पञ्च भिक्षवः । (११४।१)

मनीषिणमिवात्मानं निर्मुक्तं पञ्च धातवः ॥ (११४।२)

व्यवसायद्वितीयो ऽथ शाद्वलास्तीर्णभूतलम् । (११५।१)

सो ऽश्वत्थमूलं प्रययौ बोधाय कृतनिश्चयः ॥ (११५।२)

ततस्तदानीं गजराजविक्रमः पदस्वनेनानुपमेन बोधितः । (११६।१)

महामुनेरागतबोधिनिश्चयो जगाद कालो भुजगोत्तमः स्तुतिम् ॥ (११६।२)

यथा मुने त्वच्चरणावपीडिता मुहुर्मुहुर्निष्टनतीव मेदिनी । (११७।१)

यथा च ते राजति सूर्यवत्प्रभा ध्रुवं त्वमिष्टं फलमद्य भोक्ष्यसे ॥ (११७।२)

यथा भ्रमन्त्यो दिवि चाषपङ्क्तयः प्रदक्षिणं त्वां कमलाक्ष कुर्वते । (११८।१)

यथा च सौम्या दिवि वान्ति वायवस्त्वमद्य बुद्धो नियतं भविष्यसि ॥ (११८।२)

ततो भुजङ्गप्रवरेण संस्तुतस्तृणान्युपादाय शुचीनि लावकात् । (११९।१)

कृतप्रतिज्ञो निषसाद बोधये महातरोर्मूलमुपाश्रितः शुचेः ॥ (११९।२)

ततः स पर्यङ्कमकम्प्यमुत्तमं बबन्ध सुप्तोरगभोगपिण्डितम् । (१२०।१)

भिनद्मि तावद्भुवि नैतदासनं न यामि यावत् कृतकृत्यताम् इति ॥ (१२०।२)

ततो ययुर् मुदमतुलां दिवौकसो ववाशिरे न मृगगणा न पक्षिणः । (१२१।१)

न सस्वनुर्वनतरवो ऽनिलाहताः कृतासने भगवति निश्चितात्मनि ॥ (१२१।२)

इति बुद्धचरिते महाकाव्ये ऽराडदर्शनो नाम द्वादशः सर्गः ॥ (१२२।१)