श्रीशंकर उवाच । (१।१)

अथातः सम्प्रवक्ष्यामि पूजाधारं सुदुर्लभम् ॥ (१।२)

शालग्रामे मणौ यन्त्रे प्रतिमायां घटे जले । (१।३)

पुस्तिकायां च गङ्गायां शिवलिङ्गे प्रसूनके । (२।१)

शालग्रामे शतगुणं मणौ तद्वत् फलं लभेत् ॥ (२।२)

यन्त्रे लक्षगुणं पुण्यं मूर्तौ लक्षं सुलोचने । (३।१)

घटे चैकगुणं पुण्यं जले चैकगुणं प्रिये ॥ (३।२)

पुस्तिकायां सहस्रं तु गङ्गायां तत्समं फलम् । (४।१)

शिवलिङ्गे ह्य् अनन्तं हि विना पार्थिवलिङ्गके ॥ (४।२)

पुष्पयन्त्रे महेशानि पूजनात् सर्वसिद्धिभाक् । (५।१)

शालग्रामे च पूजायां न लिखेद् यन्त्रम् उत्तमम् ॥ (५।२)

मणौ स्थिते महेशानि न लिखेद् यन्त्रम् उत्तमम् । (६।१)

प्रतिमायां च पूजायां न लिखेद् यन्त्रम् उत्तमम् ॥ (६।२)

प्रतिमायाश् च पुरतो घटं संस्थाप्य यत्नतः । (७।१)

परिवारान् यजेत् तत्र घटे तु परमेश्वरि ॥ (७।२)

यन्त्राधिष्ठातृदेवांश् च घटे यन्त्रे प्रपूजयेत् । (८।१)

समस्तदेवतारूपं घटं तु परिचिन्तयेत् । (८।२)

सुरद्रुमस्वरूपो ऽयं घटो हि परमेश्वरि ॥ (८।३)

जन्मस्थानं महायन्त्रं यदि कुर्यात् तु साधकः । (९।१)

तत्र मूर्तिं न कुर्यात् तु कदाचिद् अपि मोहतः ॥ (९।२)

यदि मूर्तिं प्रकुर्यात् तु तत्र यन्त्रं न कारयेत् । (१०।१)

यदि कुर्यात् तु मोहेन यजेद् वारद्वयं प्रिये ॥ (१०।२)

द्विगुणं पूजनं तत्र द्विगुणं बलिदानकम् । (११।१)

द्विगुणं प्रजपेन् मन्त्रं द्विगुणं होमयेत् सुधीः ॥ (११।२)

अन्यथा विफला पूजा विफलं बलिदानकम् । (१२।१)

सर्वं हि विफलं यस्मात् तस्माद् यन्त्रं न कारयेत् ॥ (१२।२)

इति ते कथितं कान्ते पूजाधारं सुदुर्लभम् ॥ (१३।१)

अथातः सम्प्रवक्ष्यामि शिवलिङ्गस्य लक्षणम् । (१४।१)

पार्थिवे शिवपूजायां सर्वसिद्धियुतो भवेत् ॥ (१४।२)

पाषाणे शिवपूजायां द्विगुणं फलम् ईरितम् । (१५।१)

स्वर्णलिङ्गे च पूजायां शत्रूणां नाशनं मतम् ॥ (१५।२)

सर्वसिद्धीश्वरो रौप्ये फलं तस्माच् चतुर्गुणम् । (१६।१)

ताम्रे पुष्टिं विजानीयात् कांस्ये च धनसंचयम् ॥ (१६।२)

पारदस्य च माहात्म्यं पुरैव कथितं मया । (१७।१)

गङ्गायां च लक्षगुणं लाक्षायां रोगवान् भवेत् ॥ (१७।२)

स्फाटिके सर्वसिद्धिः स्यात् तथा मारकते प्रिये । (१८।१)

लौहलिङ्गे रिपोर् नाशं कामदं भस्मलिङ्गके ॥ (१८।२)

वालुकायां काम्यसिद्धिर् गोमये रिपुहिंसनम् । (१९।१)

सर्वलिङ्गस्य माहात्म्यं धर्मार्थकाममोक्षदम् ॥ (१९।२)

आधारभेदे यत् पुण्यं चाधिकं कथितं तु ते । (२०।१)

अतिरिक्तफलान्य् एतदाधारस्य सुलोचने ॥ (२०।२)

शिवस्य पूजनाद् देवि चतुर्वर्गाधिपो भवेत् । (२१।१)

अष्टैश्वर्ययुतो मर्त्यः शम्भुनाथस्य पूजनात् ॥ (२१।२)

स्वयं नारायणः प्रोक्तो यदि शम्भुं प्रपूजयेत् । (२२।१)

स्वर्गे मर्त्ये च पाताले ये देवाः संस्थिताः सदा । (२२।२)

तेषां पूजा भवेद् देवि शम्भुनाथस्य पूजनात् ॥ (२२।३)

स्वर्णपुष्पसहस्रेण यत् फलं लभते नरः । (२३।१)

तस्माल् लक्षगुणं पुण्यं भग्नैकबिल्वपत्त्रके ॥ (२३।२)

भग्नैकबिल्वपत्त्रस्य सहस्रकेन भागतः । (२४।१)

मेरुतुल्यसुवर्णेन तत्फलं न हि लभ्यते ॥ (२४।२)

शुद्धाशुद्धविचारो ऽपि नास्ति तच्छिवपूजने । (२५।१)

येन तेन प्रकारेण बिल्वपत्त्रैः प्रपूजनात् । (२५।२)

सर्वसिद्धियुतो भूत्वा स नरः सिद्ध एव हि ॥ (२५।३)

ब्रह्माण्डमध्ये ये देवास् तद्बाह्ये याश् च देवताः । (२६।१)

ते सर्वे तृप्तिम् आयान्ति केवलं शिवपूजनात् ॥ (२६।२)

पुष्पं गन्धं जलं द्रव्यं लिङ्गोपरि नियोजयेत् । (२७।१)

लिङ्गमध्ये महावह्निः सैव रुद्रः प्रकीर्तितः ॥ (२७।२)

रुद्रोपरि क्षिपेद् यत् तु तद् एव भस्मतां गतः ॥ (२८।१)

साक्षाद्धोमो महेशानि शिवस्य पूजनाद् भवेत् । (२९।१)

महायज्ञेश्वरो मर्त्यः शिवस्य पूजनाद् भवेत् ॥ (२९।२)

कुशाग्रमानं यत् तोयं तत्तोयेन यजेद् यदि । (३०।१)

सत्यं सत्यं हि गिरिजे तज् जलं सागरोपमम् ॥ (३०।२)

पुष्पं च मेरुसदृशं लिङ्गोपरि नियोजनात् । (३१।१)

लिङ्गस्य मस्तके देवि यद् अन्नं परितिष्ठति ॥ (३१।२)

तदन्नस्य च दानेन क्षितिदानफलं लभेत् ॥ (३२।१)

एकेन तण्डुलेनैव यदि लिङ्गं प्रपूजयेत् । (३३।१)

ब्रह्माण्डपात्रसम्पूर्णम् अन्नदानफलं लभेत् ॥ (३३।२)

एकया दूर्वया वापि यो ऽर्चयेच् छिवलिङ्गकम् । (३४।१)

सर्वदेवस्य शीर्षे तु चार्धदानफलं लभेत् ॥ (३४।२)

सामान्यतोयम् आनीय यदि स्नायान् महेश्वरम् । (३५।१)

सार्धत्रिकोटितीर्थस्य स्नानस्य फलभाग् भवेत् ॥ (३५।२)

श्रीचण्डिकोवाच । (३६।१)

तारिणी ब्रह्मणः शक्तिस् त्रिपुरा वैष्णवी परा । (३६।२)

कथं शाकम्भरी तारा त्रिपुरा शाम्भवी कथम् ॥ (३६।३)

श्रीशंकर उवाच । (३७।१)

काली देहाद् यदा जाता सावित्री वेदमातृका । (३७।२)

त्रिवर्गदात्री सा देवी ब्रह्मणः शक्तिर् एव च ॥ (३७।३)

गुप्तरूपा महाविद्या शैवी सैकजटा परा । (३८।१)

तस्माल् लक्ष्मीर् वैष्णवी या त्रिवर्गदायिनी शिवा ॥ (३८।२)

गुप्तरूपा महाविद्या श्रीमत्त्रिपुरसुन्दरी । (३९।१)

शाम्भवी परमा माया त्रिपुरा मोक्षदायिनी ॥ (३९।२)

एकैव हि महाविद्या नाममात्रं पृथक् पृथक् । (४०।१)

तथैव पुरुषश् चैको नाममात्रविभेदकः ॥ (४०।२)

श्रीचण्डिकोवाच । (४१।१)

मन्त्रधारणमात्रेण तदात्मा तन्मयो भवेत् । (४१।२)

कथं वा वातुलः सो ऽपि कथं वा रोगवान् भवेत् ॥ (४१।३)

श्रीशंकर उवाच । (४२।१)

मन्त्रच्छन्नाद् वातुलत्वं रोगो देहे न जायते । (४२।२)

मन्त्रच्छन्नं प्रवक्ष्यामि शृणु देवि समाहिता ॥ (४२।३)

अभक्तिश् चाक्षरे भ्रान्तिर् लुप्तिश् छन्नस् तथैव च । (४३।१)

ह्रस्वो दीर्घश् च कथनं स्वप्ने तु चाष्टधा स्मृतः ॥ (४३।२)

अभक्त्या नैव सिद्धिः स्यात् कल्पकोटिशतैर् अपि । (४४।१)

एवं मन्त्रश् चान्यथा वा चेति भ्रान्त्या च वातुलः ॥ (४४।२)

लुप्तवर्णे बुद्धिनाशश् छिन्ने नाशो भवेत् किल । (४५।१)

ह्रस्वोच्चारे व्याधियुक्तो दीर्घजापे वसुक्षयः ॥ (४५।२)

कथने मृत्युम् आप्नोति स्वप्ने ऽपि शृणु शैलजे । (४६।१)

कालिकायाश् च ताराया मन्त्रो ऽपि ज्वलदग्निवत् ॥ (४६।२)

विप्ररूपेण देवेन प्रेमभावेन चेतसा । (४७।१)

यदि मन्त्रं हरेद् देवि शृणु साधकलक्षणम् ॥ (४७।२)

सर्वाङ्गे वै भवेज् ज्वाला देहमध्ये विशेषतः । (४८।१)

तोये शैत्यं न जायेत तथैवौषधसेवने ॥ (४८।२)

सदा वातुलवत् सर्वं प्रत्यक्षे स्वप्नवद् भवेत् । (४९।१)

वर्षमध्ये त्रिवर्षे वा मृत्युस् तस्य न संशयः ॥ (४९।२)

श्रीचण्डिकोवाच । (५०।१)

मन्त्रच्छन्नं चाष्टविधं तव वक्त्राच् छ्रुतं मया । (५०।२)

यदि दैवाद् भवेद् देव तस्योपायं वदस्व मे ॥ (५०।३)

श्रीशंकर उवाच । (५१।१)

बहुजापात् तथा होमात् कायक्लेशादिविस्तरात् । (५१।२)

यदि भक्तिर् भवेद् देवि तस्य सिद्धिर् अदूरतः ॥ (५१।३)

गुरुणा तत्सुतेनैव साधकेन वरानने । (५२।१)

अक्षरे दूषणं हित्वा पुनर् मन्त्रं प्रकाशयेत् ॥ (५२।२)

गुरुणा तत्सुतेनैव साधकेन समाहितः । (५३।१)

लुप्तवर्णं समुत्थाप्य पुनर् मन्त्रं प्रकाशयेत् ॥ (५३।२)

चक्रभेदेन षट्कोणं तथैव योनिमुद्रया । (५४।१)

एकोच्चारे जपेन् मन्त्रं लक्षम् एकं वरानने । (५४।२)

गुर्वादिना महेशानि छिन्नदोषनिकृन्तनम् ॥ (५४।३)

गुरुणा लक्षजापेन तन् मन्त्रं श्रावयेत् त्रिधा । (५५।१)

दूषणं ह्रस्वदीर्घस्य शान्तिश् चात्र न संशयः ॥ (५५।२)

गुरुणा तत्सुतेनैव साधकेनैव शैलजे । (५६।१)

उक्तमार्गेण देवेशि जपेल् लक्षचतुष्टयम् ॥ (५६।२)

तद्दशांशं हुनेत् पश्चात् तर्पणादि समाचरेत् ॥ (५७।१)

ततो ऽपि यदि नैवाभूत् साधकः स्थिरमानसः । (५८।१)

चतुर्गुणं हि कर्तव्यं शिष्यस्य मुक्तिहेतवे ॥ (५८।२)

यदि मृत्युर् भवेत् तस्य तथापि मुक्तिभाग् भवेत् । (५९।१)

कथनस्य दोषशान्तिर् भवत्य् एव न संशयः ॥ (५९।२)

स्वप्ने ऽपि मन्त्रकथने श्मशाने चैव शैलजे । (६०।१)

उक्तमार्गेण देवेशि जपेल् लक्षं चतुष्टयम् ॥ (६०।२)

तद्दशांशं हुनेत् पश्चात् तर्पणादि समाचरेत् । (६१।१)

ततो ऽपि यदि नैवाभूत् साधकः स्थिरमानसः ॥ (६१।२)

चतुर्गुणं हि कर्तव्यं पूर्वोक्तं पूजनं चरेत् । (६२।१)

कुजे वा शनिवारे वा प्रथमे गमनं चरेत् । (६२।२)

सप्ताहं वा यजेद् देवीं तुरीयं वादिनं यजेत् ॥ (६२।३)

श्मशानसाधनं वक्ष्ये शृणु चैकाग्रचेतसा । (६३।१)

स्वर्णं रौप्यं तथा वस्त्रं दत्त्वा वरणम् आचरेत् ॥ (६३।२)

स्वर्णपीठं प्रदातव्यं चतुरङ्गुलिविस्तृतम् । (६४।१)

भोगयोग्यं प्रदातव्यं मधुपर्कं यथोदितम् ॥ (६४।२)

राजपत्नी येन तुष्टा तोषयेत् तेन वाससा । (६५।१)

अलंकारं यथायोग्यं तत्र तत्र नियोजयेत् ॥ (६५।२)

नैवेद्यं विविधं रम्यं नानाद्रव्यसमन्वितम् । (६६।१)

सामिषान्नं गुडं छागं सुरापिष्टकपायसम् ॥ (६६।२)

भोग्यद्रव्यं जले दद्याद् यदि भोक्ता न तिष्ठति । (६७।१)

एवं पूजां समाप्यादौ शिवपूजां समाचरेत् ॥ (६७।२)

षोडशैर् उपचारैश् च लिङ्गानां चैकविंशतिम् । (६८।१)

अष्टोत्तरशतेनैव बिल्वपत्त्रैः सचन्दनैः ॥ (६८।२)

प्रत्येकं पूजयेन् मन्त्रं गजान्तकसहस्रकम् । (६९।१)

सहस्रं होमयेत् पश्चाद् बिल्वपत्त्रैर् वरानने ॥ (६९।२)

एवं कृते लभेच् छान्तिं दीर्घायुर् नात्र संशयः ॥ (७०।१)