श्रीदेव्य् उवाच । (१।१)

सर्वत्राहं श्रुता नाथ भोगं चेन्द्रियपुष्टिदम् । (१।२)

भोगेन मोक्षम् आप्नोति कथं वदसि योगभृत् ॥ (१।३)

श्रीशङ्कर उवाच । (२।१)

भोगेन लभते योगं भोगेन कुलसाधनम् । (२।२)

भोगेन सिद्धिम् आप्नोति भोगेन मोक्षम् आप्नुयात् ॥ (२।३)

तस्माद् भोगं सदा कार्यं बाह्यपूजा यथेच्छया । (३।१)

भोजनस्य विधानं यत् तच् छृणुष्व प्रियंवदे ॥ (३।२)

आधारे तु या शक्तिर् भुजगाकाररूपिणी । (४।१)

आत्मा परमेशानि तन्मध्ये वर्तते सदा ॥ (४।२)

भोजनेच्छा भवेत् तस्मान् निर्लिप्तो जीवसंज्ञकः । (५।१)

सैव साक्षाद् गुणमयो निर्गुणो जीव उच्यते ॥ (५।२)

जीवस्य भोजनं देवि भ्रान्तिर् एव न संशयः । (६।१)

गुणयुक्ता कुण्डलिनी चन्द्रसूर्याग्निरूपिणी ॥ (६।२)

मूलाधाराच् च तां देवीम् आ जिह्वान्तां विभावयेत् । (७।१)

शोधितान् मत्स्यमांसादीन् संमुखे स्थापयेद् बुधः ॥ (७।२)

मूलमन्त्रं समुच्चार्य जुहोमि कुण्डलीमुखे । (८।१)

अनेन मनुना देवि प्रतिग्रासं समाहरेत् ॥ (८।२)

प्रतिग्रासे परेशानि एवं कुर्याद् विचक्षणः । (९।१)

तदैव ब्रह्मरूपो ऽसौ सत्यं सत्यं सुरेश्वरि ॥ (९।२)

भुज्यते कुण्डली देवी इति चिन्तापरो हि यः । (१०।१)

मन्त्रसिद्धिर् भवेत् तस्य ज्ञानसिद्धिर् न चान्यथा ॥ (१०।२)

एवं कृते ब्रह्मरूपः शिवरूपः स्वयं हरिः । (११।१)

योगसिद्धिर् भवेत् तस्य चाष्टसिद्धिर् भविष्यति ॥ (११।२)

शत्रुभिर् दीयते यत् तु कृत्रिमं दारुणं विषम् । (१२।१)

भक्षणात् तत् क्षणे देवि ह्य् अमृतं नात्र संशयः ॥ (१२।२)

मन्त्रेण शोधितं द्रव्यं भक्षणाद् अमृतं भवेत् । (१३।१)

यदैव कालकूटं तु समुद्रमथने प्रिये ॥ (१३।२)

तदा चानेन मनुना तत्क्षणात् खादितं मया ॥ (१४।१)

सर्पाकारा कुण्डलिनी या देवी परमा कला । (१५।१)

भुज्यते सर्परूपेण तत्रैव दारुणं विषम् ॥ (१५।२)

इति ते कथितं कान्ते भोजनस्य विधानकम् । (१६।१)

एतत् सर्वं महेशानि गोप्तव्यं पशुसंकटे ॥ (१६।२)

श्रीदेव्य् उवाच । (१७।१)

शृणु नाथ परानन्द परापरकुलात्मक । (१७।२)

वद मे परमेशान होमकुण्डं तु कीदृशम् ॥ (१७।३)

श्रीशिव उवाच । (१८।१)

मणिपूरस्य बाह्ये तु नाभिपद्मं मनोहरम् । (१८।२)

अष्टपत्रं तथा वृत्तं तन्मध्ये कुण्डदुर्लभम् ॥ (१८।३)

चतुरस्रादिकं देवि तत् कुण्डं कामरूपकम् । (१९।१)

सर्वकुण्डस्य देवेशि विप्रः कर्ता विधीयते ॥ (१९।२)

वर्तुलं बाहुजातस्य वैश्यस्य चार्धचन्द्रकम् ॥ (२०।१)

त्रिकोणं पादजातस्य होमकुण्डं सुरेश्वरि । (२१।१)

एवं कुण्डं महेशानि नालत्रयविभूषितम् ॥ (२१।२)

ऊर्ध्वनालं सहस्रारे परामृतविभूषितम् । (२२।१)

मध्यनालं नाभिपद्मे मूलाधारे च सुन्दरि ॥ (२२।२)

आ लिङ्गाग्रम् अधोनालं सदानन्दमयं शिवे । (२३।१)

होमकुण्डम् इदं देवि सर्वतन्त्रे परिष्कृतम् ॥ (२३।२)

येन होमप्रसादेन साक्षाद् ब्रह्ममयो भवेत् । (२४।१)

विप्रस्य चाहुतिहोमं विज्ञातव्यं चतुष्टयम् ॥ (२४।२)

क्षत्रियस्य त्रयं देवि वैश्यस्य चाहुतिद्वयम् । (२५।१)

शूद्रस्यैकाहुतिर् देवि मुक्तिश् चापि चतुर्विधा ॥ (२५।२)

महामोक्षं ब्राह्मणस्य सायुज्यं क्षत्रियस्य च । (२६।१)

सारूप्यं चोरुजातस्य सालोक्यं शूद्रजातिषु ॥ (२६।२)

बाह्यकुण्डं बाह्यहोमे एव हि सुरवन्दिते । (२७।१)

जातिभेदे कुण्डभेदं कुर्यात् साधकसत्तमः ॥ (२७।२)

बाह्यहोमे काम्यसिद्धिर् भविष्यति न संशयः । (२८।१)

ज्ञानहोमे मोक्षसिद्धिर् लभते नात्र संशयः ॥ (२८।२)

इति ते कथितं कान्ते तन्त्राणां सारम् उत्तमम् । (२९।१)

न वक्तव्यं पशोर् अग्रे शपथो मे त्वयि प्रिये ॥ (२९।२)

श्रीदेव्य् उवाच । (३०।१)

मद्यपाने महापुण्यं सर्वतन्त्रे श्रुतं मया । (३०।२)

जातिभेदं न कथितम् इदानीं तत् प्रकाशय ॥ (३०।३)

श्रीशङ्कर उवाच । (३१।१)

सर्वयज्ञाधिपो विप्रः संशयो नास्ति पार्वति । (३१।२)

सौत्रामण्यां कुलाचारे चत्वारो ब्राह्मणादयः ॥ (३१।३)

ब्राह्मणस्य महामोक्षं मद्यपाने प्रियंवदे । (३२।१)

ब्राह्मणः परमेशानि यदि पानादिकं चरेत् ॥ (३२।२)

तत्क्षणाच् छिवरूपो ऽसौ सत्यं सत्यं हि शैलजे ॥ (३३।१)

तोये तोयं यथा लीनं यथा तेजसि तेजसम् । (३४।१)

घटे भग्ने यथाकाशं वायौ वायुर् यथा प्रिये ॥ (३४।२)

तथैव मद्यपानेन ब्राह्मणो ब्रह्मणि प्रिये । (३५।१)

लीयते नात्र संदेहः परमात्मनि शैलजे ॥ (३५।२)

सायुज्यादि महामोक्षं नियुक्तं क्षत्रियादिषु । (३६।१)

सा नारी मानवी मद्यपाने देवि न संशयः ॥ (३६।२)

सूक्ष्मसूत्रे यथा वह्निर् देहमध्ये तथा शिवा । (३७।१)

तपोरूपं बृहत्सूत्रं पूजारूपं तथा हरिः ॥ (३७।२)

संयुक्तं कुरुते यत्र वर्धमानो महाङ्कुशः । (३८।१)

मद्यपानं विना देवि तज्ज्ञानं न हि लभ्यते । (३८।२)

अत एव हि विप्रेण मद्यपानं सदा चरेत् ॥ (३८।३)

वेदमाताजपेनैव ब्राह्मणो न हि शैलजे । (३९।१)

ब्रह्मज्ञानं यदा देवि तदा ब्राह्मण उच्यते ॥ (३९।२)

देवानाम् अमृतं ब्रह्म तद् इयं लौकिकी सुरा । (४०।१)

सुरत्वं भोगमात्रेण सुरा तेन प्रकीर्तिता ॥ (४०।२)

मन्त्रत्रयं सदा पाठ्यं ब्रह्मशापादिमोचनम् । (४१।१)

प्रकुर्यात् तु द्विजेनैव तदा ब्रह्ममयी सुरा ॥ (४१।२)

हविर् आरोपमात्रेण वह्निर् दीप्तो यथा भवेत् । (४२।१)

शापमोचनमात्रेण सुरा मुक्तिप्रदायिनी ॥ (४२।२)

अत एव हि देवेशि ब्राह्मणः पानम् आचरेत् । (४३।१)

स ब्राह्मणः स वेदज्ञः सो ऽग्निहोत्री स दीक्षितः ॥ (४३।२)

बहु किं कथ्यते देवि स एव त्रिगुणात्मकः ॥ (४४।१)

मुक्तिमार्गम् इदं देवि गोप्तव्यं पशुसंकटे । (४५।१)

प्रकाशात् कायहानिः स्यान् निन्दनीयो न चान्यथा ॥ (४५।२)