श्रीचण्डिकोवाच । (१।१)

मन्त्रधारणमात्रेण तत्क्षणे तन्मयो भवेत् । (१।२)

जीवात्मा कुण्डलीमध्ये प्रदीपकलिका यथा ॥ (१।३)

निजेष्टदेवतारूपा देहसंस्था च कुण्डली । (२।१)

भुज्यते सैव देहस्था का चिन्ता साधकस्य च । (२।२)

तन् मे ब्रूहि महादेव यद्यहं तव वल्लभा ॥ (२।३)

श्रीशंकर उवाच । (३।१)

भोगस् तु त्रिविधो देवि दिव्यवीरपशुक्रमात् । (३।२)

निर्लिप्तो दिव्यभावस्थः कुण्डली भुज्यते यदि ॥ (३।३)

अजिह्वान्ता कुण्डलिनी वीरस्य वीरवन्दिते । (४।१)

महादेव्याः प्रीतये च प्रसादं भुज्यते पशुः ॥ (४।२)

द्विजातेर् दिव्यभावश् च सदा निर्वाणदायकः । (५।१)

विप्रो वीरश् च निर्वाणी भवत्य् एव न संशयः ॥ (५।२)

सायुज्यादि महामोक्षं नियुक्तं क्षत्रियादिषु । (६।१)

पशुना भक्तियुक्तेन प्रसादं भुज्यते यदि ॥ (६।२)

स्वर्गभोगी भवत्य् एव मरणे नाधिकारिता । (७।१)

जन्मान्तरम् अवाप्नोति महादेव्याः प्रसादतः ॥ (७।२)

दिव्यवीरमते दृष्टिर् जायते नात्र संशयः । (८।१)

दिव्यवीरप्रसादेन निर्वाणी नात्र संशयः ॥ (८।२)

प्रसादभोगी यो देवि स पशुर् नात्र संशयः । (९।१)

मरणे नाधिकारो ऽस्ति पशुभावस्थितस्य च ॥ (९।२)

नैव मुक्तिर् भवेत् तस्य जन्म चाप्नोति निश्चितम् ॥ (१०।१)

श्रीचण्डिकोवाच । (११।१)

वद मे परमेशान दिव्यवीरस्य लक्षणम् । (११।२)

यत्कृते दिव्यवीरस्य महामुक्तिर् भविष्यति ॥ (११।३)

श्रीशंकर उवाच । (१२।१)

साक्षाद् ब्रह्ममयी देवी चाभिशप्ता च वारुणी । (१२।२)

शापमोचनमात्रेण ब्रह्मरूपा सुधा परा ॥ (१२।३)

निवेदनान् महादेव्यै तत् तद् देवी भवेत् किल । (१३।१)

मूलाधारात् कुण्डलिनीम् आ जिह्वान्तां विभावयेत् ॥ (१३।२)

तन्मुखे दानमात्रेण ज्ञानवान् साधको भवेत् । (१४।१)

यथैव कुण्डली देवी देहमध्ये व्यवस्थिता ॥ (१४।२)

तथैव वारुणीं ध्यायेत् कलाङ्गे स्वेष्टदेवताम् । (१५।१)

कुण्डल्या समभावेन शक्तिवक्त्रे प्रदापयेत् ॥ (१५।२)

आत्मोच्छिष्टं महापूतं तन्मुखात् परमामृतम् । (१६।१)

अवश्यम् एव गृह्णीयात् तादात्म्येन वरानने ॥ (१६।२)

उत्सृष्टादिविचारो ऽपि कदाचिन् नास्ति ब्रह्मणि । (१७।१)

गङ्गातोयं परं ब्रह्म प्रसादं कस्य तद् वद ॥ (१७।२)

गङ्गासागरतोयं वा प्रसादं कस्य वा भवेत् । (१८।१)

शृणु देवि प्रवक्ष्यामि तज्जले स्नानमात्रतः ॥ (१८।२)

मुक्तिभागी भवेन् मर्त्यः स्नानावगाहनात् किल । (१९।१)

पादादिमस्तकान्तं वै स्नानकाले प्रमज्जति ॥ (१९।२)

पादस्पर्शो न दोषाय परब्रह्मणि शैलजे । (२०।१)

परमात्मनि लीने च तथैव परमेश्वरि ॥ (२०।२)

इति ते कथितं देवि दिव्यवीरस्य लक्षणम् । (२१।१)

वीरतन्त्रे च कथितं माहात्म्यं प्राणवल्लभे ॥ (२१।२)

शृणु देवि प्रवक्ष्यामि साधिकायाश् च लक्षणम् । (२२।१)

दिव्यशक्तिर् वीरशक्तिर् गुरुशक्तिस् तथा परा ॥ (२२।२)

कुलशक्तिः कामिनी च नवशक्तिः कुमारिका । (२३।१)

श्रीगुरुं पूजयेद् भक्त्या स्वदेहदानपूर्वकम् ॥ (२३।२)

अन्यथा तु स्वदेहस्य निग्रहो जायते ध्रुवम् । (२४।१)

सप्तजन्मनि सा देवी पुक्कसी पतिवर्जिता ॥ (२४।२)

शिवं मत्वा स्वकान्तं च पूजासाधनम् आचरेत् । (२५।१)

कदाचिन् न यजेच् चान्यं पुरुषं परमेश्वरि ॥ (२५।२)

अन्यस्य यजनाच् चण्डि सर्वनाशो भवेद् ध्रुवम् । (२६।१)

कान्तस्यायुर्विहीनत्वं विपत्तिं च पदे पदे ॥ (२६।२)

धननाशो भवेन् नित्यं देव्याः क्रोधश् च जायते । (२७।१)

अवश्यं पूजयेन् नित्यं गुरुदेवं सनातनम् ॥ (२७।२)

भद्राभद्रविचारं च या करोति गुरुस्थले । (२८।१)

तस्या मन्त्रं क्रोधयुक्तं विपत्तिश् च पदे पदे ॥ (२८।२)

वरं जनमुखान् निन्दा वरं प्राणान् परित्यजेत् । (२९।१)

तथापि पूजयेद् देवं साक्षान् निर्वाणदायकम् ॥ (२९।२)

सदा भयं च कापट्यं वर्जयेद् गुरुपूजने ॥ (३०।१)

श्रीगुरोस् तेजसं भक्त्या यदि धारणम् आचरेत् । (३१।१)

सत्यं सत्यं पुनः सत्यं काशी सा नात्र संशयः ॥ (३१।२)

अभक्त्या परमेशानि यदि धारणम् आचरेत् । (३२।१)

जपपूजादिकं तस्याः संदहेत् तेन तेजसा ॥ (३२।२)

श्रीचण्डिकोवाच । (३३।१)

सपत्नीकं यजेद् देवं गुरुं निर्वाणदायकम् । (३३।२)

तस्य सङ्गं परित्यज्य कथम् आत्मनियोजनम् ॥ (३३।३)

श्रीशंकर उवाच । (३४।१)

शृणु देवि प्रवक्ष्यामि गुरोर् आज्ञानुसारतः । (३४।२)

धारयेत् तेजसं भक्त्या स्वयं लिप्साविवर्जिता ॥ (३४।३)

गुरुपत्न्याश् चात्मजश् च श्रीगुरोर् आत्मजो यतः । (३५।१)

गुरुपत्नी गुरुः साक्षाद् गुरुपुत्रो न संशयः ॥ (३५।२)

एकस्य पूजनात् कान्त उभयोः पूजनं भवेत् । (३६।१)

गुरुपुत्रो गणेशश् च गुरुपुत्रः षडाननः ॥ (३६।२)

एकं गुरुसुतं कान्ते पूजने या सदा रता । (३७।१)

अन्यं गुरुसुतं कान्ते पूजयेन् न कदाचन ॥ (३७।२)

वीरं वा दिव्यमूर्तिं वा कदाचिन् न हि पूजयेत् । (३८।१)

एकस्य पूजनाद् देवि महासिद्धीश्वरो भवेत् ॥ (३८।२)

उभयोस् त्रीणि चत्वारि या नारी पूजनं चरेत् । (३९।१)

तस्याः समस्तं विफलं ध्यानादिजपपूजनम् ॥ (३९।२)

यदि भाग्यवशाद् देवि एकं गुरुसुतं लभेत् । (४०।१)

मनोज्ञं शास्त्रवेत्तारं निग्रहानुग्रहे रतम् ॥ (४०।२)

सुन्दरं यौवनोन्मत्तं गुरुतुल्यं जितेन्द्रियम् । (४१।१)

प्राणान्ते ऽपि च कर्तव्यं पूजनं मोक्षदायकम् ॥ (४१।२)

नो यजेद् यदि मोहेन सैव पापमयी भवेत् ॥ (४२।१)