व्यक्तं हेतुमत् हेतुः कारणं तद्वत् । (१।१)

यस्य च यो हेतुस् तद् उपरिष्टाद् वक्ष्यति । (१।२)

अनित्यं विनाशि तिरोभावीत्यर्थः । (१।३)

अव्यापि सर्वं परिणामि न व्याप्नोति । (१।४)

कारणेन हि कार्यं विष्टं न कार्येण कारणम् । (१।५)

न च बुद्ध्यादयः प्रधानं वेविषतीत्यव्यापकाः । (१।६)

सक्रियं परिस्पन्दवत् । (१।७)

तथा हि बुद्ध्यादय उपात्तम् उपात्तं देहं त्यजन्ति देहान्तरं चोपाददत इति तेषां परिस्पन्दः । (१।८)

शरीरपृथिव्यादीनां च परिस्पन्दः प्रसिद्ध एव । (१।९)

अनेकं प्रतिपुरुषं बुद्ध्यादीनां भेदात् । (१।१०)

पृथिव्याद्यपि शरीरघटादिभेदेनानेकम् एव । (१।११)

आश्रितम् । (१।१२)

स्वकारणम् आश्रितं बुद्ध्यादिकार्यम् । (१।१३)

अभेदे ऽपि कथंचिद् भेदविवक्षयाश्रयाश्रयिभावो यथेह वने तिलका इत्युक्तम् । (१।१४)

लिङ्गं प्रधानस्य । (१।१५)

यथा चैते बुद्ध्यादयः प्रधानस्य लिङ्गं तथोपरिष्टाद् वक्ष्यति । (१।१६)

प्रधानं तु प्रधानस्यालिङ्गं पुरुषस्य लिङ्गं भवद् अपीति भावः । (१।१७)

सावयवम् । (१।१८)

अवयवनम् अवयवो मिश्रणं संयोग इति यावत् । (१।१९)

अप्राप्तिपूर्वा प्राप्तिः संयोगस्तेन सह वर्तत इति सावयवम् । (१।२०)

तथा हि पृथिव्यादयः परस्परं संयुज्यन्त एवम् अन्ये ऽपि । (१।२१)

न तु प्रधानस्य बुद्ध्यादिभिः संयोगस्तादात्म्यात् । (१।२२)

नापि सत्त्वरजस्तमसां परस्परं संयोगो ऽप्राप्तेर् अभावात् । (१।२३)

परतन्त्रं बुद्ध्यादि । (१।२४)

बुद्ध्या हि कार्ये ऽहंकारे जनयितव्ये प्रकृत्यापूरोपेक्ष्यते । (१।२५)

अन्यथा क्षीणा सती नालम् अहंकारं जनयितुम् इति स्थितिः । (१।२६)

एवम् अहंकारादिभिर् अपि स्वकार्यजनन इति सर्वं स्वकार्ये प्रकृत्यापूरम् अपेक्षते । (१।२७)

तेन प्रकृतिं पराम् अपेक्षमाणं कार्योपजनने परतन्त्रं व्यक्तम् । (१।२८)

विपरीतम् अव्यक्तं व्यक्तात् । (१।२९)

अहेतुमन् नित्यं व्यापि निष्क्रियं यद्यप्यव्यक्तस्यास्ति परिणामलक्षणा क्रिया तथापि परिस्पन्दो नास्ति एकम् अनाश्रितम् अलिङ्गं निरवयवं स्वतन्त्रम् । (१।३०)

तद् अनेन प्रबन्धेन व्यक्ताव्यक्तयोर्वैधर्म्यम् उक्तम् । (१।३१)

संप्रति तयोः साधर्म्यं पुरुषस्य च वैधर्म्यम् आह ॥ (१।३२)