अत्र च प्रमाणम् इति समाख्या लक्ष्यपदं तन्निर्वचनं च लक्षणम् । (१।१)

प्रमीयते ऽनेनेति निर्वचनात् प्रमां प्रति करणत्वं गम्यते । (१।२)

असंदिग्धविपरीतानधिगतविषया चित्तवृत्तिः बोधः पौरुषेयः फलं प्रमा तत्साधनं प्रमाणम् इति संशयविपर्ययस्मृतिसाधनानां प्रमाणेष्वप्रसङ्गः । (१।३)

संख्याविप्रतिपत्तिं निराकरोति त्रिविधम् इति । (१।४)

तिस्रो विधा अस्य प्रमाणसामान्यस्येति त्रिविधं न न्यूनं नाप्यधिकम् इत्यर्थः । (१।५)

विशेषलक्षणानन्तरं चैतद् उपपादयिष्यामः । (१।६)

कतमास् ता विधा इति । (१।७)

अत आह दृष्टम् अनुमानम् आप्तवचनं चेति । (१।८)

एतच्च लौकिकप्रमाणाभिप्रायं लोकव्युत्पादनार्थत्वाच्छास्त्रस्य तस्यैवाधिकारात् । (१।९)

आर्षं तु विज्ञानं योगिनां न लोकप्रतिपादनायालम् इति सद् अपि नाभिहितम् अनधिकारात् । (१।१०)

स्याद् एतत् । (१।११)

मा भून्न्यूनम् अधिकं च कस्मान्न भवति । (१।१२)

संगिरन्ते हि वादिन उपमानादीन्यपि प्रमाणानीति । (१।१३)

अत आह सर्वप्रमाणसिद्धत्वात् । (१।१४)

एष्वेव दृष्टानुमानाप्तवचनेषु सर्वेषां प्रमाणानां सिद्धत्वाद् अन्तर्भावाद् इत्यर्थः । (१।१५)

एतच्चोपपादयिष्यत इत्युक्तम् । (१।१६)

अथ प्रमेयव्युत्पादनाय प्रवृत्तं शास्त्रं कस्मात् प्रमाणं सामान्यतो विशेषतश्च लक्षयतीति । (१।१७)

अत आह प्रमेयसिद्धिः प्रमाणाद्धि । (१।१८)

सिद्धिः प्रतीतिः । (१।१९)

सेयम् आर्यार्थक्रमानुरोधेन पाठक्रमम् अनादृत्य व्याख्याता ॥ (१।२०)