ते सहस्रत्विषः सहस्ररश्मेरुस्रा गभस्तयोऽनभिमतं दुःखं विस्रंसयन्तु ध्वंसयन्तु ॥ (१।०)

वो युष्माकम् ॥ (२।०)

द्रुतं शीघ्रम् ॥ (३।०)

यैः पद्मिनी जगच्चोषसि प्रातःकाले उच्छ्वास्यते ॥ (४।०)

ध्वंसयित्वा ॥ (५।०)

काम् ॥ (६।०)

तमिस्रामन्धकारं रात्रिं वा ॥ (७।०)

किं कुर्वद्भिः ॥ (८।०)

विस्तीर्णं पृथुलं व्योम गगनम् दीर्घा आयता दश दिशो दशाशाः सपदि तत्क्षणं व्यस्तवेलाम्भसोऽब्धीन् विक्षिप्तवेलाजलान् समुद्रान् कुर्वद्भिः ॥ (९।०)

पृथ्वीं च धरां कुर्वद्भिः ॥ (१०।०)

कथंभूताम् ॥ (११।०)

दृश्यनानानगनगरनगाभोगपृथ्वीम् ॥ (१२।०)

नगाः पर्वताः नगराणि पत्तनानि नगा वृक्षास्ते च ते नानाप्रकाराश्चेति समासः ॥ (१३।०)

दृश्या उपलभ्याः ॥ (१४।०)

दृश्याश्च ते नानानगनगरनगास् तेषाम् आभोगो विस्तारस्तेन पृथ्वीं विस्तीर्णाम् ॥ (१५।०)