अष्टावक्र उवाच । (१।१)

अविनाशिनम् आत्मानम् एकं विज्ञाय तत्त्वतः । (१।२)

तवात्मज्ञस्य धीरस्य कथम् अर्थार्जने रतिः ॥ (१।३)

आत्माज्ञानाद् अहो प्रीतिर् विषयभ्रमगोचरे । (२।१)

शुक्तेर् अज्ञानतो लोभो यथा रजतविभ्रमे ॥ (२।२)

विश्वं स्फुरति यत्रेदं तरङ्गा इव सागरे । (३।१)

सो ऽहम् अस्मीति विज्ञाय किं दीन इव धावसि ॥ (३।२)

श्रुत्वापि शुद्धचैतन्यम् आत्मानम् अतिसुन्दरम् । (४।१)

उपस्थेत्यन्तसंसक्तो मालिन्यम् अधिगच्छति ॥ (४।२)

सर्वभूतेषु चात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि । (५।१)

मुनेर् जानत आश्चर्यं ममत्वम् अनुवर्तते ॥ (५।२)

आस्थितः परमाद्वैतं मोक्षार्थे ऽपि व्यवस्थितः । (६।१)

आश्चर्यं कामवशगो विकलः केलिशिक्षया ॥ (६।२)

उद्भूतं ज्ञानदुर्मित्रम् अवधार्यातिदुर्बलः । (७।१)

आश्चर्यं कामम् आकाङ्क्षेत् कालम् अन्तम् अनुश्रितः ॥ (७।२)

इहामुत्र विरक्तस्य नित्यानित्यविवेकिनः । (८।१)

आश्चर्यं मोक्षकामस्य मोक्षाद् एव विभीषिका ॥ (८।२)

धीरस् तु भोज्यमानो ऽपि पीड्यमानो ऽपि सर्वदा । (९।१)

आत्मानं केवलं पश्यन् न तुष्यति न कुप्यति ॥ (९।२)

चेष्टमानं शरीरं स्वं पश्यत्य् अन्यशरीरवत् । (१०।१)

संस्तवे चापि निन्दायां कथं क्षुभ्येत् महाशयः ॥ (१०।२)

मायामात्रम् इदं विश्वं पश्यन् विगतकौतुकः । (११।१)

अपि संनिहिते मृत्यौ कथं त्रस्यति धीरधीः ॥ (११।२)

निःस्पृहं मानसं यस्य नैराश्ये ऽपि महात्मनः । (१२।१)

तस्यात्मज्ञानतृप्तस्य तुलना केन जायते ॥ (१२।२)

स्वभावाद् एव जानानो दृश्यम् एतन् न किंचन । (१३।१)

इदं ग्राह्यम् इदं त्याज्यं स किं पश्यति धीरधीः ॥ (१३।२)

अन्तस्त्यक्तकषायस्य निर्द्वन्द्वस्य निराशिषः । (१४।१)

यदृच्छयागतो भोगो न दुःखाय न तुष्टये ॥ (१४।२)