नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । (१।१)

देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत् ॥ (१।२)

महीं महीभृतां धुर्ये धर्मराजे प्रशासति । (२।१)

षड्विंशे ऽब्दे महाभागा द्वारकां मुनयो ययुः ॥ (२।२)

तान्दृष्ट्वा कौशिकमुखान् प्रहर्षान्मदविप्लुताः । (३।१)

साम्बं कृत्वा वधूवेशं पप्रच्छुर्वृष्णिपुंगवाः ॥ (३।२)

अपि पुत्रः सुता वास्या भविष्यति मुनीश्वराः । (४।१)

तच्छ्रुत्वा ते ऽवदन्नस्याः कुलमृत्युर्भविष्यति ॥ (४।२)

मुसलं ब्रह्मदण्डाख्यमित्युक्त्वादर्शनं ययुः । (५।१)

लौहं साम्बस्ततो ऽसूत मुसलं वज्रसंहतम् ॥ (५।२)

तदाह्वको भयात्पिष्ट्वा तूर्णं तत्याज सागरे । (६।१)

सर्वज्ञो ज्ञातवृत्तान्तो वृष्णिक्षयमुपस्थितम् ॥ (६।२)

विज्ञाय कैटभारातिस् तीर्थयात्रारसाद् ययौ । (७।१)

चण्डांशुमण्डलोच्चण्डं ततश्चक्रं सुरद्विषः ॥ (७।२)

रथो ध्वजश्च सौवर्णः सहसान्तरधीयत । (८।१)

अथ मार्जारविच्छाये कबन्धावृतमण्डले ॥ (८।२)

सूर्ये विघट्टिताशेषदिक्तटे वाति मारुते । (९।१)

मुण्डो विटङ्कवदनो यादवानां गृहे गृहे ॥ (९।२)

संदर्श्य वदनं प्रायाद्वाचान्विष्टो ऽप्यदृश्यत । (१०।१)

चीत्कारपुरुषः शब्दः शारिकानां गृहेष्वभूत् ॥ (१०।२)

गृध्रगोमायुनादेन राजमार्गो ऽप्यपूर्यत । (११।१)

विपरीता प्रसूतिश्च पशूनामभवत्तदा ॥ (११।२)

कोशेषु कनकाबन्धे रत्नानि स्वयमस्फुटन् । (१२।१)

तेषु घोरनिमित्तेषु जातेष्वप्यविशङ्किताः ॥ (१२।२)

बभूवुर्वृष्णयो भान्ति न हि नाशेषु बुद्धयः । (१३।१)

प्रभासमथ सम्प्राप्ते कृष्णे यादववृष्णयः ॥ (१३।२)

तमेव देशमभ्येत्य चक्रिरे विपुलोत्सवम् । (१४।१)

उद्यानेषु विचित्रेषु विजह्रुस्तत्र ते सुखम् ॥ (१४।२)

गीतनृत्यरसासक्ताः कलिताः कालचक्षुषा । (१५।१)

आपानकेलिसंसक्ते ततो वृष्णिकुले ऽभवत् ॥ (१५।२)

विवादे युद्धसम्बद्धः शैनेयकृतवर्मणोः । (१६।१)

हार्दिक्यं सात्यकिः प्राह सुप्तहा सौप्तिको भवान् ॥ (१६।२)

स तमूचे त्वया प्रायगतो भूरिश्रवा हतः । (१७।१)

एवं विवादात्संग्रामस् तेषाम् आसीत्सुदारुणः ॥ (१७।२)

प्राक्तस्माद्वज्रमुसलात्प्रजातैर्वल्लरीचयैः । (१८।१)

तृणमप्यभवत्तत्र ब्रह्मदण्डमदोत्कटम् ॥ (१८।२)

क्षयाय मुसलीभूतं सहसान्धकवृष्णिषु । (१९।१)

याभूदापानभूस् तेषां ललनानयनोत्सवः ॥ (१९।२)

सैव मृत्योरभूद् घोरसंहाराहारमण्डपः । (२०।१)

साम्बे गदे चारुदोष्णि प्रद्युम्ने कृतवर्मणि ॥ (२०।२)

अनिरुद्धे च शैनेये निहते पश्यतो हरेः । (२१।१)

वृत्ते वृष्णिक्षये घोरे स्त्रीशेषा यादवे कुले ॥ (२१।२)

द्वारका प्ररुरोदेव छिन्नहाराश्रुनिर्झरैः । (२२।१)

ततः शौरिर्हलधरं द्रष्टुं दुःखाकुलो व्रजन् ॥ (२२।२)

दारुकं तत्कथयितुं प्राहिणोत्सव्यसाचिने । (२३।१)

योषितां दस्युरक्षायै बभ्रुमादाय केशवः ॥ (२३।२)

गत्वा जनकमामन्त्र्य रौहिणेयमुपाययौ । (२४।१)

अथापश्यन्मुखात्तस्य निःसृतं मधुसूदनः ॥ (२४।२)

सहस्रशीर्षं भुजगं श्वेतं श्वेताचलोपमम् । (२५।१)

वासुकिप्रमुखैर्नागैरथ प्रत्युद्यतैः सह ॥ (२५।२)

दृष्ट्वार्णवं प्रविष्टं तं वरुणेनार्चितं पुनः । (२६।१)

गतिज्ञः सर्वभूतानां न शुशोच जनार्दनः ॥ (२६।२)

भवे ह्यभावसद्भावे भावानां स्थिरता कुतः । (२७।१)

अनन्तधाम्नि मिलिते बलभद्रे सकानने ॥ (२७।२)

प्रविश्य योगी सुष्वाप निबद्धप्राणधारणः । (२८।१)

तं स्वज्योतिषि संसक्तं लुब्धको मृगशङ्कया ॥ (२८।२)

जघान निशिताग्रेण शरेण चरणोदरे । (२९।१)

कृष्णशारधिया कृष्णो लुब्धकेनेषुणा हतः ॥ (२९।२)

नारायणाख्यमविशत्परं धाम सनातनम् । (३०।१)

सुरसिद्धर्षिगन्धर्वैः पूज्यमाने सह श्रिया ॥ (३०।२)

विष्णुं प्रविष्टे गोविन्दे बभूव क्षुभितं जगत् । (३१।१)

अत्रान्तरे दारुकेन कथिते यादवक्षये ॥ (३१।२)

शोकं त्रासं च दैन्यं च भेजिरे पाण्डवाः परम् । (३२।१)

ततो युधिष्ठिरगिरा द्वारकां श्वेतवाहनः ॥ (३२।२)

दारुकेनैव सहितः प्रययौ शोकमूर्छितः । (३३।१)

स प्राप यादवपुरीम् अपद्मामिव पद्मिनीम् ॥ (३३।२)

वृष्णिसिंहैर्विरहितां गुहां हैमवतीमिव । (३४।१)

कष्टैररिष्टनिचयैः स्पृष्टां दुःखाद्विलोक्य ताम् ॥ (३४।२)

द्रष्टुं विवेश शोकार्तं जनकं कंसविद्विषः । (३५।१)

तारप्रलापमुखरैर्वृतं वृष्णिवधूजनैः ॥ (३५।२)

षोडशस्त्रीसहस्राणि कलत्रं कमलापतेः । (३६।१)

सौभद्रजनको दृष्ट्वा मुमोह भयविह्वलम् ॥ (३६।२)

शयानं भुवि पार्थो ऽपि वसुदेवं प्रलापिनम् । (३७।१)

विलोक्य शोकविवशो वज्रभिन्न इवापतत् ॥ (३७।२)

क्व रामः क्व च गोविन्दः क्व प्रद्युम्नः क्व सात्यकिः । (३८।१)

अहो विधेर्दुरन्तेयं शक्तिरित्यर्जुनो ऽवदत् ॥ (३८।२)

मणिकङ्कणझाङ्कारिनृत्तगीतघनध्वनिः । (३९।१)

अविश्रान्तमभूद्यत्र श्रवणानन्दनिर्झरैः ॥ (३९।२)

तत्रैव वृष्णिनारीणां शृण्वन्नारोदनध्वनिम् । (४०।१)

निशां निनाय बीभत्सुर्निरपायमयीं श्रियम् ॥ (४०।२)

ततः प्रातः प्रियसुतो वसुदेवः प्रियां तनुम् । (४१।१)

तत्याज देवकीमुख्यैरनुयातो वधूजनैः ॥ (४१।२)

ततः सात्त्वतमुख्यानां सर्वेषां शोकविह्वलः । (४२।१)

पार्थः शरीरं संस्कृत्य चकार सलिलक्रियाम् ॥ (४२।२)

वज्राभिधानं कृष्णस्य पौत्रं कुन्तीसुतस्ततः । (४३।१)

आदाय वृष्णिकान्ताश्च प्रतस्थे दारुकानुगः ॥ (४३।२)

अथ द्वारवतीं स्फारतरङ्गभुजमण्डलैः । (४४।१)

शङ्खाट्टहासविकटो जहार मकराकरः ॥ (४४।२)

हते वृष्णिपुरे क्षिप्रं रत्नलोभादिवाब्धिना । (४५।१)

पुरुषानुगतं सर्वमित्यूचे दुःखितो जनः ॥ (४५।२)

कलत्रं वृष्णिसिंहानामादाय श्वेतवाहनः । (४६।१)

इन्द्रप्रस्थं व्रजन्प्राप दुर्गमां विकटाटवीम् ॥ (४६।२)

दस्यवस्तत्र गोपाला बलिनः पशुजीविनः । (४७।१)

अदृष्टपूर्वाः स्वर्योषित्सुभगाः सात्त्वताङ्गनाः ॥ (४७।२)

तडित्तरलरत्नांशुपुञ्जरिताम्बराः । (४८।१)

विलोक्य लोभवशगा हर्तुमभ्युद्ययुर्बलात् ॥ (४८।२)

गोपानापतितान्दृष्ट्वा तानुग्रलगुडायुधान् । (४९।१)

गाण्डीवधन्वा गाण्डीवम् अधिज्यमकरोत्क्रुधा ॥ (४९।२)

कालशक्तिहतस्यापि तस्यापि क्षपितद्विषः । (५०।१)

न शक्तिरभवत्काचित्क्षीणेषोर्ज्याविकर्षणे ॥ (५०।२)

चापयष्टिरनायत्ता तस्याभूदतिदुःखगा । (५१।१)

वृद्धस्येव दरिद्रस्य तरुणी रूपिणी वधूः ॥ (५१।२)

तस्य कोपाग्नितप्तस्य वृथा भ्रूभङ्गकारिणः । (५२।१)

भृत्या इवाविनीतस्य बभूवुरवशाः शराः ॥ (५२।२)

ते दिव्यास्त्रगणाः क्वापि जग्मुरुत्सृज्य तं मृधे । (५३।१)

गुणसङ्गम् अनादृत्य धूर्ता मित्रमिवाधनम् ॥ (५३।२)

स निःशश्वास विपुलैर्मार्गणैः परिवर्जितः । (५४।१)

क्षीणकोश इव त्यागी वैलक्ष्यविनताननः ॥ (५४।२)

ततो निष्प्रतिभे तत्र पार्थे सर्वायुधक्षयात् । (५५।१)

वृष्णिपौराङ्गना जह्रुर्निर्विवेका वनेचराः ॥ (५५।२)

न तु प्रधाननारीषु तेषामासीत्प्रगल्भता । (५६।१)

अनर्हस्य महार्हेषु नीचस्योर्जस्विता कथम् ॥ (५६।२)

तैः प्रसह्य हृते स्त्रैणे भग्नमानो धनंजयः । (५७।१)

प्रतस्थे निजदोर्दण्डे सासूयाः पातयन्दृशः ॥ (५७।२)

अहो बलवती देवी संसारे ऽस्मिन् अनित्यता । (५८।१)

अहो निःसारपर्यन्ता भावानां प्रभविष्णुता ॥ (५८।२)

अहो सर्वकषः कालश्चित्रपाकम् अहो जगत् । (५९।१)

विजिते विजयो गोपैर्दुःखादित्यवदज्जनः ॥ (५९।२)

धिगनित्यविलासस्य विभ्रमभ्रान्तिकारिणः । (६०।१)

धातुरद्भुतनिर्माणविनोदविशरारुताम् ॥ (६०।२)

आखण्डलप्रभृतयः खाण्डवे येन खण्डिताः । (६१।१)

कैराते त्रिपुरारातिः समरे येन तोषितः ॥ (६१।२)

जित्वा तमपि गोपाला वराकाः सुहृदं हरेः । (६२।१)

जह्रुर्विष्णुकलत्राणि धिक्कालस्य दुरन्तताम् ॥ (६२।२)

रेवतीं रुक्मिणीं सत्यभामां जाम्बवतीं तथा । (६३।१)

वज्रं पौत्रं च कंसारेरन्याश्च यदुयोषितः ॥ (६३।२)

आदाय फल्गुणः शोचन्निन्द्रप्रस्थं समाविशत् । (६४।१)

सबाष्पं पौरसंघातैरभितः परिवारितः ॥ (६४।२)

राज्ये निधाय तत्रैव वज्रं याते धनंजये । (६५।१)

सत्यभामानुगा देव्यः पावकं विविशुः शुचा ॥ (६५।२)

व्रजन्वृष्णिवियोगार्तः किरीटी हस्तिनापुरम् । (६६।१)

परावरज्ञं भावानां वने व्यासं व्यलोकयत् ॥ (६६।२)

दुःखान्न्यवेदयत्तस्मै घोरं वृष्णिकुलक्षयम् । (६७।१)

आत्मनश्चात्तचापस्य गोपैः पथि पराभवम् ॥ (६७।२)

तमब्रवीज्ज्ञाननिधिर्मुनिराश्वास्य मूर्छितम् । (६८।१)

पुत्र कालविलासानां सर्वमेतद्विजृम्भितम् ॥ (६८।२)

मतिर्विभूतयो भोगाः प्रभावाः शक्तयो गुणाः । (६९।१)

सर्वथा कालकलया नीयते स्मृतिशेषताम् ॥ (६९।२)

ध्रुवं सर्वपरित्यागे न कुर्युर्मुनयो मतिम् । (७०।१)

अवसानैकविरसा यदि न स्याद्भवस्थितिः ॥ (७०।२)

इत्युक्तो मुनिना पार्थः प्रययौ हस्तिनापुरम् । (७१।१)

प्रभावं वृष्णिसिंहस्य कलयन्भृशविह्वलः ॥ (७१।२)