नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । (१।१)

देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत् ॥ (१।२)

अथ वृष्णिक्षयं श्रुत्वा धर्मसूनुर्धनंजयात् । (२।१)

नमः कालाय बलिने निःश्वसन्नित्यभाषत ॥ (२।२)

सर्वत्यागकृतो योगो विवेश भ्रातृभिः सह । (३।१)

राज्यं दौर्योधनं दत्त्वा गुणाहार्य युयुत्सवे ॥ (३।२)

निजे परिक्षितं राज्ये स्थापयित्वाभिमन्युजम् । (४।१)

तत्पालने समादिश्य सुभद्रं सत्यशासनः ॥ (४।२)

प्रकृतिभ्यो विनिक्षिप्य तं द्विजेभ्यश्च धर्मवित् । (५।१)

श्राद्धं विधाय बन्धुभ्यः पुण्यामिष्टिं च नैष्ठिकीम् ॥ (५।२)

अग्नीनुत्सृज्य सलिले पौरानाश्वास्य दुःखितान् । (६।१)

देवीमामन्त्र्य वसुधां सानुजो द्रौपदीसखः । (६।२)

प्रतस्थे सर्वसंन्यासी योगयुक्तो युधिष्ठिरः ॥ (६।३)

ततः समेत्य भगवान्स्वयमेव हुताशनः । (७।१)

पार्थाज्जग्राह गाण्डीवं तौ चाक्षय्यौ महेषुधी ॥ (७।२)

श्वा ताननुययावेको वार्यमाणो ऽपि यत्नतः । (८।१)

अथ ते शनकैः प्रापुर्दिशं दक्षिणपश्चिमाम् ॥ (८।२)

दृष्ट्वा तत्र समुद्रेण भृतां द्वारवतीं जलैः । (९।१)

आशामुदीचीं प्रययुर्भुवः कृत्वा प्रदक्षिणम् ॥ (९।२)

हिमाचलमतिक्रम्य प्राप्तास्ते वालुकार्णवम् । (१०।१)

ददृशुर्मेरुमुत्तुङ्गशृङ्गालिङ्गितनन्दनम् ॥ (१०।२)

निरगारे निरालम्बे तस्मिन् अध्वनि दुस्तरे । (११।१)

शिरीषपेलवतनुः पपात द्रुपदात्मजा ॥ (११।२)

तां यातजीवितां दृष्ट्वा भीमः प्राह युधिष्ठिरम् । (१२।१)

राजन्पाञ्चालराजस्य सुतेयं पतिता भुवि ॥ (१२।२)

चिन्तयन्नपि पश्यामि नास्याः किमपि किल्बिषम् । (१३।१)

कस्मादेषा तपोयोगं त्यक्त्वा पञ्चत्वमागता ॥ (१३।२)

धर्मसूनुर्निशम्यैतद् अनावृत्तमुखो ऽवदत् । (१४।१)

बभूव पक्षपातो ऽस्याः सर्वदाभ्यधिको ऽर्जुने ॥ (१४।२)

इत्युक्ते भूमिपालेन सहदेवो ऽपतद्भुवि । (१५।१)

तस्मिन्निपतिते पृष्टो भीमेनोचे नृपः पुनः ॥ (१५।२)

एष प्रज्ञाभिमानेन जडं जगदमन्यत । (१६।१)

इति धर्मसुतेनोक्ते पपात नकुलः क्षितौ ॥ (१६।२)

राजा पृष्टो ऽथ भीमेन व्रजन्नेवाब्रवीत्पुनः । (१७।१)

रूपमानी स्मरेणापि स्पर्धामेष न च क्षमी ॥ (१७।२)

इत्युक्ते व्रजता राज्ञा निपपात धनंजयः । (१८।१)

पुनश्च पृष्टो भीमेन जगाद जगतीपतिः ॥ (१८।२)

शूरमानी चचारैष शिथिलं समराङ्गने । (१९।१)

इति ब्रुवाणो भूपालो जगामैवाविलुप्तधीः ॥ (१९।२)

भीमस्ततो निपतितः पतितो ऽस्मीत्युवाच तम् । (२०।१)

सो ऽब्रवीद्बलदर्पो ऽभूद्भीम बह्वशनस्य ते ॥ (२०।२)

ततो ऽभूदेक एवाथ व्रजन्ननुगतः शुना । (२१।१)

ददर्श साक्षादायातं रथेनेन्द्रं युधिष्ठिरः ॥ (२१।२)

राजन्मत्पुरमेहीति शक्रेणोक्तो जगाद सः । (२२।१)

शुना विरहितः स्वर्गं सशरीरो न कामये ॥ (२२।२)

तमब्रवीत्सुरपतिः शुनां स्वर्गे कुतो गतिः । (२३।१)

धिष्ण्यमारोहतु श्वेति त्वदन्यः को ऽनुभाषते ॥ (२३।२)

ततस्तमूचे नृपतिर्भक्तत्यागं कथं सहे । (२४।१)

भक्तविद्वेषिणः स्वर्गे नृशंसस्य कुतो गतिः ॥ (२४।२)

यद्यस्ति सुकृतं किंचिन्मम तेन सुरेश्वर । (२५।१)

यातु स्वर्गं सदेहः स्वा नैनं त्यक्तुं समुत्सहे ॥ (२५।२)

स्त्रीवधेनैव सदृशं ब्रह्मस्वहरणेन च । (२६।१)

सर्वपापात्मकं सन्तो भक्तत्यागं प्रचक्षते ॥ (२६।२)

इत्युक्ते धर्मराजेन धर्मस्त्यक्त्वा श्वविग्रहम् । (२७।१)

तमूचे पुत्र तुष्टो ऽस्मि सद्वृत्तेन तवामुना ॥ (२७।२)

दृष्टो ऽसि पाथसो हेतोः पुरा द्वैतवने मया । (२८।१)

स्वस्ति ते व्रज भूपाल सशरीरः सुरालयम् ॥ (२८।२)

इति पित्रा समादिष्टो विमानं विपुलप्रभम् । (२९।१)

आरुह्य पुण्यसोपानं विवेश सुरमन्दिरम् ॥ (२९।२)

पूज्यमानः सुरैः सार्धं मुनिभिर्नारदादिभिः । (३०।१)

राजर्षितारकामध्ये स रराजांशुमानिव ॥ (३०।२)

ततः स शक्रमवदद्भ्रातरो यत्र मे स्थिताः । (३१।१)

श्यामा च यत्र दयिता तत्र वासो ममेप्सितः ॥ (३१।२)

तमब्रवीत्सहस्राक्षो भावं मा मानुषं गमः । (३२।१)

राजर्षिभिर् अनासाद्यां प्राप्तो ऽसि गतिमुत्तमाम् ॥ (३२।२)

इत्युक्तो ऽप्यसकृद्यत्नाद्वज्रिणा धर्मनन्दनः । (३३।१)

भ्रातॄनवाप्तुमिच्छामीत्यभाषत पुनः पुनः ॥ (३३।२)