नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । (१।१)

देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत् ॥ (१।२)

ततः स्वर्गश्रिया जुष्टं भ्राजिष्णुमुकुटाङ्गदम् । (२।१)

ददर्श शक्रसंकाशं कुरुराजं युधिष्ठिरः ॥ (२।२)

तं वीक्ष्य सानुजं तत्र जातमन्युः शतक्रतुम् । (३।१)

उवाच स्वस्ति देवेभ्यः स्वर्गायास्त्वयमञ्जलिः ॥ (३।२)

यत्र दुर्योधनः पापः पृथिवीक्षयकारणम् । (४।१)

सुमेरुकूटविकटे विभाति परमासने ॥ (४।२)

न तत्र मम वासो ऽस्ति व्रजाम्येष नमो ऽस्तु ते । (५।१)

यत्र मे भ्रातरः शूरास्तत्र वासो ममाधुना ॥ (५।२)

इति राज्ञो ब्रुवाणस्य देवदूतं सुरास्ततः । (६।१)

भ्रातॄन्प्रति प्रयाहीति प्राहुर्वायुमनोजवम् ॥ (६।२)

स देवदूतादिष्टेन व्रजन्सपदि वर्त्मना । (७।१)

ददर्श पुरुषान्घोरान्नरकान्तरवर्तिनः ॥ (७।२)

केशशोणितमांसासृग्वसासंघातपिच्छिले । (८।१)

प्रक्लिन्नानेककुणपव्याकीर्णकृमिसंकुले ॥ (८।२)

काककङ्कबकोलूकवदनैरभितो वृते । (९।१)

शवदुर्गन्धनीरन्ध्रसंघट्टशतसंकुले ॥ (९।२)

करपत्त्रशिलापाकसंतप्तसिकतातटे । (१०।१)

लोहितैलवसाकुम्भकूटशल्मलिदारुणे ॥ (१०।२)

क्षुरकण्टककीलोग्रज्वालास्तम्भविभीषणे । (११।१)

तप्तवैतरणीविस्रपूयपूरितसैकते ॥ (११।२)

असिपत्रवनोत्कृत्तनरनारीकृतस्वने । (१२।१)

घोरान्धकारगहने तत्र शुश्राव धर्मजः ॥ (१२।२)

पापिनां क्वाथ्यमानानामाक्रन्दं धृतिदारुणम् । (१३।१)

क्षणमेकमितो राजन्मा निवर्तस्व शीतलैः ॥ (१३।२)

त्वत्पुण्यवातैः स्पृष्टानामस्माकं बाधते तमः । (१४।१)

वयं भीमप्रभृतयः पाण्डवा भ्रातरस्तव ॥ (१४।२)

कृष्णा चेयं वरारोहा महिषी वल्लभा सती । (१५।१)

श्रुत्वैतत्करुणं राजा वज्रेणेव विदारितः ॥ (१५।२)

तत्रैव तस्थौ निर्द्वन्द्वो निन्दन्दुर्ललितं विधेः । (१६।१)

सो ऽवदद्बत देवानामविचारहतैव धीः ॥ (१६।२)

यैरेते धर्मनिरताः क्लेशे ऽस्मिन्समुपेक्षिताः । (१७।१)

अयं मोहः प्रसादो वा विवेको नायमीदृशः ॥ (१७।२)

विबुधानां न जानन्ति ये धर्मस्य व्यतिक्रमम् । (१८।१)

भ्रमः स्वप्नो ऽथ मायेयं किमेतदिति चिन्तयन् ॥ (१८।२)

देवदूत न जानामि कस्येदं दुर्विचेष्टते । (१९।१)

इहैवाहं स्थितो गच्छ न मे स्वर्गेण कारणम् ॥ (१९।२)

पूज्यन्ते यत्र दुर्वृत्ता विशस्यन्ते नु साधवः । (२०।१)

इत्युक्तो धर्मराजेन देवदूतः सुराधिपम् ॥ (२०।२)

गत्वा व्यजिज्ञपत्सर्वं स च तूष्णीं समाययौ । (२१।१)

प्राप्ते सुराधिपे तत्र सह धर्मादिभिः सुरैः ॥ (२१।२)

नादृश्यताशुभं किंचिद्ववौ पुण्यश्च मारुतः । (२२।१)

ततो ऽब्रवीत्सुरपतिर्विषण्णं धर्मनन्दनम् ॥ (२२।२)

असत्यमेतन्मायेयं मयैवेह प्रदर्शिता । (२३।१)

एतदालोकनं राज्ञामवश्यं मिश्रकर्मणाम् ॥ (२३।२)

असत्यलेशसंस्पर्शादेतद्द्रोणवधात्तव । (२४।१)

एहि पश्य निजान्भ्रातॄन्दिव्यं स्वपदमाश्रितान् ॥ (२४।२)

स्वर्गश्रियं च पाञ्चालीं पुत्रांश्चामरतां गतान् । (२५।१)

इत्युक्ते देवराजेन वीतशोको युधिष्ठिरः ॥ (२५।२)

स्नात्वा धर्मगिरा स्वर्गगङ्गाम्भसि नभःप्रभे । (२६।१)

उत्सृज्य मानुषं भावं पुण्यां सुरसभां ययौ ॥ (२६।२)

अप्सरोनृत्तललितान् गायन् गन्धर्वकिंनरान् । (२७।१)

तत्र स्वपदमारूढानपश्यदनुजान्निजान् ॥ (२७।२)

मण्डले च रवेः कर्णं स्वयमिन्द्रेण दर्शितम् । (२८।१)

अभिमन्युं च रुचिराकारनिर्जितमन्मथम् ॥ (२८।२)

वर्चोऽभिधानं सोमस्य तं सुतं सोममण्डले । (२९।१)

गन्धर्वराजं साक्षाच्च धृतराष्ट्रं जनेश्वरम् ॥ (२९।२)

वसुं शान्तनवं भीष्मं गुरुं द्रोणं बृहस्पतिम् । (३०।१)

नारायणं च विश्वेशं शङ्खचक्रगदाधरम् ॥ (३०।२)

यदंशा भुवि ये जातास्तांश्च दृष्ट्वा तदाश्रयान् । (३१।१)

आससाद सदानन्दं वन्द्यं नन्दनवासिनाम् । (३१।२)

धर्मसूनुर्निधिर्धाम्नां हरिश्चन्द्रोचितं पदम् ॥ (३१।३)

अथ नहुषदिलीपधुन्धुमारसगरभगीरथरामकार्तवीर्यैः । (३२।१)

नृपतिभिरभितो ऽभिवन्द्यमानः सितचरितः स रराज राजचन्द्रः ॥ (३२।२)

श्रुत्वेति भारतकथां वैशम्पायनकीर्तिताम् । (३३।१)

सम्पन्नसर्पसत्रो ऽभून्निर्वृत्तो जनमेजयः ॥ (३३।२)

एतत्सूतेन कथितं नैमिषारण्यवासिनः । (३४।१)

निशम्य शौनकमुखास्तस्थुरानन्दनिर्भराः ॥ (३४।२)