गर्भाष्टमेषु ब्राह्मणमुपनयेत् । (१।१)

षष्ठे सप्तमे पञ्चमे वा ॥ (१।२)

ततो गर्भैकादशेषु क्षत्रियं गर्भद्वादशेषु वैश्यम् ॥ (२।०)

प्राक्षोडशाद् वर्षाद् ब्राह्मणस्यापतिता सावित्री द्वाविंशात् क्षत्रियस्य चतुर्विंशाद् वैश्यस्य । (३।१)

अत ऊर्ध्वं पतितसावित्रिका भवन्ति । (३।२)

नैनान् याजयेयुर् नाध्यापयेयुर् न विवहेयुर् न विवाहयेयुः ॥ (३।३)

अभ्यन्तरं जटाकरणं बहिर् उपनयनम् ॥ (४।०)

उक्तो ऽग्निसंस्कारो ब्रह्मणश्च ॥ (५।०)

कुमारं पर्युप्तिनं स्नातम् अभ्यक्तशिरसम् उपस्पर्शनकल्पे नोपस्पृष्टम् अग्नेर्दक्षिणतो ऽवस्थाप्य दधिक्राव्णो अकारिषम् इति दध्नः कुमारं त्रिः प्राशयेत् ॥ (६।०)

इयं दुरुक्तात् परिबाधमाना वर्णं पवित्रं पुनती न आगात् । (७।१)

प्राणापानाभ्यां बलम् आभजन्ती शिवा देवी सुभगा मेखलेयम् । (७।२)

ऋतस्य गोप्त्री तपसस् तरुत्री घ्नती रक्षः सहमाना अरातीः । (७।३)

सा मा समन्तम् अनुपर्येहि भद्रे धर्तारस् ते सुभगे मेखले मा रिषाम । (७।४)

इति मौञ्जीं त्रिगुणां त्रिः परिवीतां मेखलाम् आबध्नीते । (७।५)

मौर्वीं धनुर्ज्यां क्षत्रियस्य शाणीं वैश्यस्य ॥ (७।६)

उपवीतम् असि यज्ञस्य त्वोपवीतेनोपव्ययामीति यज्ञोपवीतम् ॥ (८।०)

या अकृतन् या अतन्वन् या अवायन् या अवाहरन् । (९।१)

याश् चाग्ना देवीर् अन्तान् अभितो ऽतन्वत तास्त्वा देवीर् जरसे संव्ययन्ताम् । (९।२)

आयुष्मान् अयं परिधत्त वासः परिधत्त वर्चः । (९।३)

शतायुषं कृणुहि दीर्घमायुः । (९।४)

शतं च जीव शरदः पुरूचीर् वसूनि चाय्यो विभजाय जीयान् । (९।५)

इत्य् अहतं वास आच्छाद्य मित्रस्य चक्षुर्धरणं बलीयस्तेजो यशस्वि स्थविरं च धृष्णु । (९।६)

अनाहनस्यं वसनं चरिष्णु परीदं वाज्यं वाजिनं दधे ऽहम् । (९।७)

इति कृष्णाजिनं च ॥ (९।८)

आज्यं संस्कृत्य ब्रह्माणम् आमन्त्र्य समिधम् आधायाघाराव् आघार्याज्यभागौ हुत्वाष्टौ जटाकरणीयान् जुहुयात् ॥ (१०।०)

व्याहृतिभिश्च ॥ (११।०)

उक्तः कर्मान्तः पूर्वेण ॥ (१२।०)

कालाय वां गोत्राय वां जैत्राय वाम् औद्भेत्राय वाम् अन्नाद्याय वाम् अवनेनिजेद् इत्य् उदकेनाञ्जलिं पूरयित्वा सुकृताय वामिति पाणी प्रक्षाल्य इदमहं दुर्यमन्या निष्प्लावयामीत्य् आचम्य निष्ठीवति ॥ (१३।०)

भ्रातृव्याणां सपत्नानाम् अहं भूयासम् उत्तम इति द्वितीयम् ॥ (१४।०)

प्रातर् जितं भगमुग्रं हुवेम वयं पुत्रम् अदितेर्यो विधर्ता । (१५।१)

आध्रश् चिद्यं मन्तमानस्तुरश् चिद्राजा चिद्यं भगं भक्षीमहीत्य् आह । (१५।२)

इत्य् आदित्यम् उपतिष्ठेत ॥ (१५।३)

ब्रह्मचर्यम् उपागामुप मा ह्वयस्वेति ब्रूयात् ॥ (१६।०)

एहि ब्रह्मोपेहि ब्रह्म ब्रह्म त्वा स ब्रह्मसन्तम् उपनयाम्य् अहम् असाव् इति ॥ (१७।०)

अथास्याभिवादनीयं नाम गृह्णाति ॥ (१८।०)

देवस्य ते सवितुः प्रसवे ऽश्विनोर्बाहुभ्यां पूष्णो हस्ताभ्यां हस्तं गृह्णाम्य् अहम् असाव् इत्य् अस्य हस्तं दक्षिणेन दक्षिणम् उत्तानम् अभीवाङ्गुष्ठम् अभीव लोमानि गृह्णीयात् ॥ (१९।०)

माम् एवान्वेतु ते मनो मामेवापि त्वम् अन्विहि । (२०।१)

अग्नौ धृतमिव दीप्यतां हृदयं तव यन् मयि । (२०।२)

इत्येनं प्रेक्षमाणं समीक्षते ॥ (२०।३)

पृष्ठतो ऽस्य पाणिम् अन्ववहृत्य हृदयदेशम् अन्वारभ्य जपेत् प्राणानां ग्रन्थिर् असि स मा विस्रसद् इति । (२१।१)

ब्रह्मणो ग्रन्थिरसीति नाभिदेशम् ॥ (२१।२)

गणानां त्वा गणपतिं हवामहे कविं कवीनाम् उपमश्रवस्तमम् । (२२।१)

ज्येष्ठराजं ब्रह्माणं ब्रह्मणस्पत आ नः कृण्वन्न् ऊतिभिः सीद सादनम् । (२२।२)

इति प्रदक्षिणमग्निं परिणयेत् ॥ (२२।३)

पश्चादग्नेर् दर्भेषूपविशति दक्षिणतश्च ब्रह्मचारी ॥ (२३।०)

अधीहि भो इत्य् उपविश्य जपति ॥ (२४।०)

प्रभुज्य दक्षिणं जानुं पाणी संधाय दर्भहस्ताव् ॐ इत्य् उक्त्वा व्याहृतीः सावित्रीं चानुब्रूयात् । (२५।१)

एवं काण्डानुवचनेषु ॥ (२५।२)

तत्सवितुर्वरेण्यम् इति गायत्रीं ब्राह्मणाय । (२६।१)

आ देवो यातु सविता सुरत्न इति त्रिष्टुभं क्षत्रियाय । (२६।२)

युञ्जते मन इति जगतीं वैश्याय । (२६।३)

पच्छो ऽर्धर्चशः सर्वाम् अन्ततः ॥ (२६।४)

पालाशं दण्डं ब्राह्मणाय प्रयच्छति नैयग्रोधं क्षत्रियायाश्वत्थं वैश्याय । (२७।१)

सुश्रवः सुश्रवसं मां कुरु । (२७।२)

यथा त्वं सुश्रवः सुश्रवा अस्य् एवम् अहं सुश्रवः सुश्रवा भूयासम् । (२७।३)

यथा त्वं देवानां वेदस्य निधिगोपो ऽस्येवमहं मनुष्याणां ब्रह्मणो निधिगोपो भूयासमिति प्रतिगृह्णाति ॥ (२७।४)

ऊर्ध्वकपालो ब्राह्मणस्य कमण्डलुः परिमण्डलः क्षत्रियस्य निचल्कलो वैश्यस्य । (२८।१)

इमा आपः प्रभराम्य् अयक्ष्मा यक्ष्मचातनीः । (२८।२)

ऋतेनापः प्रभराम्य् अमृतेन सहायुषा । (२८।३)

इति प्रतिगृह्णामीति प्रतिगृह्य भैक्ष्यचर्यं चरेत् भवति भिक्षां देहीति ब्राह्मणः भवति मध्यां क्षत्रियः भवत्य् अन्त्यां वैश्यः । (२८।४)

चतस्रः षडष्टौ वाविधवा अप्रत्याख्यायिन्यः । (२८।५)

मातरं प्रथममेके ॥ (२८।६)

गुरवे निवेद्य ॥ (२९।०)

वाग्यतः प्राग् ग्रामात् संध्याम् आसेत् । (३०।१)

तिष्ठन्पूर्वाम् । (३०।२)

सावित्रीं त्रिर् अधीत्य अध्वनाम् अध्वपते स्वस्त्यस्याध्वनः पारमशीय । (३०।३)

या मेधा अप्सरःसु गन्धर्वेषु च यन्मनः । (३०।४)

या मेधा दैवी मानुषी सा माम् आविशताम् इह । (३०।५)

इति ॥ (३०।६)

प्रत्येत्याग्निं परिचरेत् । (३१।१)

इमं स्तोममर्हत इति परिसमूहेत् । (३१।२)

एधो ऽस्य् एधिषीमहीति समिधम् आदधाति । (३१।३)

समिद् असि समेधिषीमहीति द्वितीयाम् ॥ (३१।४)

अपो ऽद्यान्वचारिषम् इत्युपतिष्ठते ॥ (३२।०)

तं मा संसृज वर्चसेति मुखं परिमृजीत ॥ (३३।०)

यदग्ने तपसा तपो ब्रह्मचर्यम् उपेमसि । (३४।१)

प्रियाः श्रुतस्य भूयस्मायुष्मन्तः सुमेधसः । (३४।२)

अग्ने समिधम् अहारिषं बृहते जातवेदसे । (३४।३)

स मे श्रद्धां च मेधां च जातवेदाः प्रयच्छतु । (३४।४)

स्वाहा । (३४।५)

इति समिधम् आदधाति ॥ (३४।६)

तेजसा मा समङ्ग्धि वर्चसा मा समङ्ग्धि ब्रह्मवर्चसेन मा समङ्ग्धीति मुखं परिमृजीत ॥ (३५।०)

आयुर्धा अग्ने ऽसीति यथारूपं गात्राणि संमृशति ॥ (३६।०)

इह धृतिरिति पर्यायैर् अंसं ग्रीवाश्चार्चिरालभ्य रुचं नो धेहीति ललाटम् अभिमृशेत् ॥ (३७।०)

आद्यन्तयोः पर्युक्षणम् ॥ (३८।०)

गुरवे ब्रह्मणे च वरम् उत्तरासङ्गं च ददाति ॥ (३९।०)

द्वादशरात्रम् अक्षारलवणम् आशेत् ॥ (४०।०)

अक्षारमेके ॥ (४१।०)

व्युष्टे द्वादशरात्रे षड्रात्रे वा ग्रामात् प्राचीं वोदीचीं वा दिशम् उपनिष्क्रम्य पश्चात् पलाशस्य यज्ञीयस्य वा वृक्षस्य सावित्रेण स्थालीपाकेनेष्ट्वा जयप्रभृतिभिश्चाज्यस्य पुरस्तात् स्विष्टकृतो मेखलां दण्डं चाप्सु प्रास्येत् ॥ (४२।०)

तत्रैव हविःशेषं भुञ्जीतेति श्रुतिः ॥ (४३।१)