जयति स दैन्यगदाकुलम् अखिलम् इदं पश्यतो जगद् यस्य । (१।१)

हृदयस्थैव गलित्वा जाता रसरूपिणी करुणा ॥ (१।२)

पीताम्बरोऽथ बलिजिन्नागक्षयबहलरागगरुडचरः । (२।१)

जयति स हरिरिव हरजो विदलितभवदैन्यदुःखभरः ॥ (२।२)

मूर्छित्वा हरति रुजं बन्धनमनुभूय मुक्तिदो भवति । (३।१)

अमरीकरोति सुमृतः को ऽन्यः करुणाकरः सूतात् ॥ (३।२)

सुरगुरुगोद्विजहिंसापापकलापोद्भवं किलासाध्यम् । (४।१)

तदपि च शमयति यस्मात् को ऽन्यस् तस्मात् पवित्रतरः ॥ (४।२)

तस्य स्वयं हि स्फुरति प्रादुर्भावः स शांकरः को ऽपि । (५।१)

कथमन्यथा हि शमयति विलसन्मात्राच्च पापरुजम् ॥ (५।२)

रसबन्धश्च स धन्यः प्रारम्भे यस्य सततमिव करुणा । (६।१)

सिद्धे रसे करिष्ये महीमहं निर्जरामरणम् ॥ (६।२)

ये चात्यक्तशरीरा हरगौरीसृष्टिजां तनुं प्राप्ताः । (७।१)

वन्द्यास्ते रससिद्धा मन्त्रगणाः किंकरा येषाम् ॥ (७।२)

सुकृतफलं तावदिदं सुकुले यज्जन्म धीश्च तत्रापि । (८।१)

सापि च सकलमहीतलतुलनफला भूतलं च सुविधेयम् ॥ (८।२)

भूतलविधेयतायाः फलमर्थास्ते च विविधभोगफलाः । (९।१)

भोगाः सन्ति शरीरे तदनित्यमहो वृथा सकलम् ॥ (९।२)

इति धनशरीरभोगान् मत्वानित्यान् सदैव यतनीयम् । (१०।१)

मुक्तौ सा च ज्ञानात् तच्चाभ्यासात् स च स्थिरे देहे ॥ (१०।२)

तत्स्थैर्यं न समर्थं रसायनं किमपि मूललोहादि । (११।१)

स्वयमस्थिरस्वभावं दाह्यं क्लेद्यं च शोष्यं च ॥ (११।२)

औड़्ल्￶सुन्ग् प्ड़्लन्ज़ेन् -> अमरत्वकाष्ठौषध्यो नागे नागं वङ्गे वङ्गमपि लीयते शुल्वे । (१२।१)

शुल्वं तारे तारं कनके कनकं च लीयते सूते ॥ (१२।२)

परमात्मनीव नियतं लयो यत्र सर्वसत्त्वानाम् । (१३।१)

एकोऽसौ रसराजः शरीरमजरामरं कुरुते ॥ (१३।२)

अमृतत्वं हि भजन्ते हरमूर्तौ योगिनो यथा लीनाः । (१४।१)

तद्वत्कवलितगगने रसराजे हेमलोहाद्याः ॥ (१४।२)

स्थिरदेहोऽभ्यासवशात्प्राप्य ज्ञानं गुणाष्टकोपेतम् । (१५।१)

प्राप्नोति ब्रह्मपदं न पुनर्भवावासदुःखेन ॥ (१५।२)

एकांशेन जगन्ति च विष्टभ्यावस्थितं परं ज्योतिः । (१६।१)

पादैस्त्रिभिस्तदमृतं सुलभं न विरक्तिमात्रेण ॥ (१६।२)

न हि देहेन कथंचिद् व्याधिजरामरणदुःखविधुरेण । (१७।१)

क्षणभङ्गुरेण सूक्ष्मं तद्ब्रह्मोपासितुं शक्यम् ॥ (१७।२)

नामापि योगसिद्धेः को गृह्णीयाद्विना शरीरेण । (१८।१)

यद्योगगम्यममलं मनसोऽपि न गोचरं तत्त्वम् ॥ (१८।२)

यज्ञाद्दानात्तपसो वेदाध्ययनाद्दमात्सदाचारात् । (१९।१)

अत्यन्तं श्रेयः किल योगवशादात्मसंवित्तिः ॥ (१९।२)

गलितानल्पविकल्पसर्वार्थविवर्जितश् चिदानन्दः । (२०।१)

स्फुरितोऽप्यस्फुरिततनोः करोति किं जन्तुवर्गस्य ॥ (२०।२)

भ्रूयुगमध्यगतं यच्छिखिविद्युन्निर्मलं जगद्भासि । (२१।१)

केषांचित् पुण्यकृताम् उन्मीलति चिन्मयं ज्योतिः ॥ (२१।२)

परमानन्दैकमयं परमं ज्योतिःस्वभावमविकल्पम् । (२२।१)

विगलितसर्वक्लेशं ज्ञेयं शान्तं स्वयंसंवेद्यम् ॥ (२२।२)

तस्मिन्नाधाय मनः स्फुरदखिलं जगत्पश्यन् । (२३।१)

उत्सन्नकर्मबन्धो ब्रह्मत्वमिहैव चाप्नोति ॥ (२३।२)

अस्तं हि यान्ति विषयाः प्राणान्तःकरणसंयोगात् । (२४।१)

स्फुरणं नेन्द्रियतमसां नातः स्फुरतश्च दुःखसुखे ॥ (२४।२)

रागद्वेषविमुक्ताः सत्याचारा नरा मृषारहिताः । (२५।१)

सर्वत्र निर्विशेषा भवन्ति चिद्ब्रह्मसंस्पर्शात् ॥ (२५।२)

तिष्ठन्त्यणिमादियुता विलसद्देहा मुदा सदानन्दाः । (२६।१)

ये ब्रह्मभावममृतं सम्प्राप्ताश्चैव कृतकृत्याः ॥ (२६।२)

आयतनं विद्यानां मूलं धर्मार्थकाममोक्षाणाम् । (२७।१)

श्रेयः परं किमन्यत् शरीरमजरामरं विहायैकम् ॥ (२७।२)

प्रमाणतोऽपि प्रत्यक्षाद्यो न जानाति सूतकम् । (२८।१)

अदृष्टविग्रहं देवं कथं ज्ञास्यति चिन्मयम् ॥ (२८।२)

यज्जरया जर्जरितं कासश्वासादिदुःखवशमाप्तम् । (२९।१)

योग्यं तन्न समाधौ प्रतिहतबुद्धीन्द्रियप्रसरम् ॥ (२९।२)

बालः षोडशवर्षो विषयरसास्वादलम्पटः परतः । (३०।१)

जातविवेको वृद्धो मर्त्यः कथमाप्नुयान्मुक्तिम् ॥ (३०।२)

अस्मिन्न् एव शरीरे येषां परमात्मनो न संवेदः । (३१।१)

देहत्यागादूर्ध्वं तेषां तद्ब्रह्म दूरतरम् ॥ (३१।२)

ब्रह्मादयो यजन्ते यस्मिन् दिव्यां तनुं समाश्रित्य । (३२।१)

जीवन्मुक्ताश्चान्ये कल्पान्तस्थायिनो मुनयः ॥ (३२।२)

तस्माज्जीवन्मुक्तिं समीहमानेन योगिना प्रथमम् । (३३।१)

दिव्या तनुर्विधेया हरगौरीसृष्टिसंयोगात् ॥ (३३।२)

तस्यापि साधनविधौ सुधिया प्रतिकर्मनिर्मलाः प्रथमम् । (३४।१)

अष्टादशसंस्कारा विज्ञातव्याः प्रयत्नेन ॥ (३४।२)