अथ भैरवतादात्म्यदायिनीं प्रक्रियां ब्रुवे । (१।१)

एवं मण्डलकुम्भाग्निशिष्यस्वात्मसु पञ्चसु ॥ (१।२)

गृहीत्वा व्याप्तिमैक्येन न्यस्याध्वानं च शिष्यगम् । (२।१)

कर्ममायाणुमलिनत्रयं बाहौ गले तथा ॥ (२।२)

शिखायां च क्षिपेत्सूत्रग्रन्थियोगेन दैशिकः । (३।१)

तस्यातद्रूपताभानं मलो ग्रन्थिः स कीर्त्यते ॥ (३।२)

इतिप्रतीतिदार्ढ्यार्थं बहिर्ग्रन्थ्युपकल्पनम् । (४।१)

बाहू कर्मास्पदं विष्णुर्मायात्मा गलसंश्रितः ॥ (४।२)

अधोवहा शिखाणुत्वं तेनेत्थं कल्पना कृता । (५।१)

नरशक्तिशिवाख्यस्य त्रयस्य बहुभेदताम् ॥ (५।२)

वक्तुं त्रिस्त्रिगुणं सूत्रं ग्रन्थये परिकल्पयेत् । (६।१)

तेजोजलान्नत्रितयं त्रेधा प्रत्येकमप्यदः ॥ (६।२)

श्रुत्यन्ते के ऽप्यतः शुक्लकृष्णरक्तं प्रपेदिरे । (७।१)

ततो ऽग्नौ तर्पिताशेषमन्त्रे चिद्व्योममात्रके ॥ (७।२)

सामान्यरूपे तत्त्वानां क्रमाच्छुद्धिं समाचरेत् । (८।१)

तत्र स्वमन्त्रयोगेन धरामावाहयेत्पुरा ॥ (८।२)

इष्ट्वा पुष्पादिभिः सर्पिस्तिलाद्यैरथ तर्पयेत् । (९।१)

तत्तत्त्वव्यापिकां पश्चान्मायातत्त्वाधिदेवताम् ॥ (९।२)

मायाशक्तिं स्वमन्त्रेणावाह्याभ्यर्च्य प्रतर्पयेत् । (१०।१)

आवाहने मातृकार्णं मालिन्यर्णं च पूजने ॥ (१०।२)

कुर्यादिति गुरुः प्राह स्वरूपाप्यायनद्वयात् । (११।१)

तारो वर्णो ऽथ संबुद्धिपदं त्वामित्यतः परम् ॥ (११।२)

उत्तमैकयुतं कर्मपदं दीपकमप्यतः । (१२।१)

तुभ्यं नाम चतुर्थ्यन्तं ततो ऽप्युचितदीपकम् ॥ (१२।२)

इत्यूहमन्त्रयोगेन तत्तत्कर्म प्रवर्तयेत् । (१३।१)

आवाहनानन्तरं हि कर्म सर्वं निगद्यते ॥ (१३।२)

आवाहनं च संबोधः स्वस्वभावव्यवस्थितेः । (१४।१)

भावस्याहंमयस्वात्मतादात्म्यावेश्यमानता ॥ (१४।२)

शाक्ती भूमिश्च सैवोक्ता यस्यां मुख्यास्ति पूज्यता । (१५।१)

अभातत्वाद् अभेदाच्च नह्यसौ नृशिवात्मनोः ॥ (१५।२)

जडाभासेषु तत्त्वेषु संवित्स्थित्यै ततो गुरुः । (१६।१)

आवाहनविभक्तिं प्राक् कृत्वा तुर्यविभक्तितः ॥ (१६।२)

नमस्कारान्ततायोगात्पूर्णां सत्तां प्रकल्पयेत् । (१७।१)

ततः पूर्णस्वभावत्वं तद्रूपोद्रेकयोगतः ॥ (१७।२)

ध्येयोद्रेको भवेद् ध्यातृप्रह्वीभाववशाद् यतः । (१८।१)

आवाह्येष्ट्वा प्रतर्प्येति श्रीस्वच्छन्दे निरूपितम् ॥ (१८।२)

अनेनैव पथानेयमित्यस्मद्गुरवो जगुः । (१९।१)

परत्वेन तु यत्पूज्यं तत्स्वतन्त्रचिदात्मकम् ॥ (१९।२)

अनवच्छित्प्रकाशत्वान्न प्रकाश्यं तु कुत्रचित् । (२०।१)

तस्य ह्येतत् प्रपूज्यत्वध्येयत्वादि यदुल्लसेत् ॥ (२०।२)

तस्यैव तत्स्वतन्त्रत्वं यातिदुर्घटकारिता । (२१।१)

संबोधरूपे तत्तस्मिन् कथं संबोधना भवेत् ॥ (२१।२)

प्रकाशनायां न स्यात्प्रकाशस्य प्रकाशता । (२२।१)

संबोधनविभक्त्यैव विना कर्मादिशक्तिताम् ॥ (२२।२)

स्वातन्त्र्यात्तं दर्शयितुं तत्रोहमिममाचरेत् । (२३।१)

देवमावाहयामीति ततो देवाय दीपकम् ॥ (२३।२)

प्राग्युक्त्या पूर्णतादायि नमःस्वाहादिकं भवेत् । (२४।१)

नुतिः पूर्णत्वम् अग्नीन्दुसंघट्टाप्यायता परम् ॥ (२४।२)

आप्यायकं च प्रोच्छालं वौषडादि प्रदीपयेत् । (२५।१)

तत्र बाह्ये ऽपि तादात्म्यप्रसिद्धं कर्म चोद्यते ॥ (२५।२)

यदि कर्मपदं तन्नो गुरुर् अभ्यूहयेत् क्वचित् । (२६।१)

अनाभासिततद्वस्तुभासनाय नियुज्यते ॥ (२६।२)

मन्त्रः किं तेन तत्र स्यात्स्फुटं यत्रावभासि तत् । (२७।१)

तेन प्रोक्षणसंसेकजपादिविधिषु ध्रुवम् ॥ (२७।२)

तत्कर्माभ्यूहनं कुर्यात्प्रत्युत व्यवधातृताम् । (२८।१)

बहिस्तथात्मताभावे कार्यं कर्मपदोहनम् ॥ (२८।२)

तृप्तावाहुतिहुतभुक्पाशप्लोषच्छिदादिषु । (२९।१)

यत्रोद्दिष्टे विधौ पश्चात्तदनन्तैः क्रियात्मकैः ॥ (२९।२)

अंशैः साध्यं न तत्रोहो दीक्षणादिविधिष्विव । (३०।१)

ततः शिष्यस्य तत्तत्त्वस्थाने ऽस्त्रेण प्रताडनम् ॥ (३०।२)

कृत्वाथ शिवहस्तेन हृदयं परिमर्शयेत् । (३१।१)

ततः स्वनाडीमार्गेण हृदयं प्राप्य वै शिशोः ॥ (३१।२)

शिष्यात्मना सहैकत्वं गत्वादाय च तं हृदा । (३२।१)

पुटितं हंसरूपाख्यं तत्र संहारमुद्रया ॥ (३२।२)

कुर्यादात्मीयहृदयस्थितमप्यवभासकम् । (३३।१)

शिष्यदेहस्य तेजोभी रश्मिमात्रावियोगतः ॥ (३३।२)

स्वबन्धस्थानचलनात् स्वतन्त्रस्थानलाभतः । (३४।१)

स्वकर्मापरतन्त्रत्वात् सर्वत्रोत्पत्तिमर्हति ॥ (३४।२)

तेनात्महृदयानीतं प्राक्कृत्वा पुद्गलं ततः । (३५।१)

मायायां तद्धरातत्त्वशरीराण्यस्य संसृजेत् ॥ (३५।२)

तत्रास्य गर्भाधानं च युक्तं पुंसवनादिभिः । (३६।१)

गर्भनिष्क्रामपर्यन्तैरेकां कुर्वीत संस्क्रियाम् ॥ (३६।२)

जननं भोगभोक्तृत्वं मिलित्वैकाथ संस्क्रिया । (३७।१)

ततो ऽस्य तेषु भोगेषु कुर्यात्तन्मयतां लयम् ॥ (३७।२)

ततस्तत्तत्त्वपाशानां विच्छेदं समुपाचरेत् । (३८।१)

संस्काराणां चतुष्के ऽस्मिन् अपरां च परापराम् ॥ (३८।२)

मन्त्राणां पञ्चदशकं परां वा योजयेत्क्रमात् । (३९।१)

पिवन्याद्यष्टकं शस्त्रादिकं षट्कं परा तथा ॥ (३९।२)

इति पञ्चदशैते स्युः क्रमाल्लीनत्वसंस्कृतौ । (४०।१)

अपरामन्त्रमुक्त्वा प्रागमुकात्मन इत्यथ ॥ (४०।२)

गर्भाधानं करोमीति पुनर्मन्त्रं तमेव च । (४१।१)

स्वाहान्तमुच्चरन्दद्यादाहुतित्रितयं गुरुः ॥ (४१।२)

परं परापरामन्त्रममुकात्मन इत्यथ । (४२।१)

जातस्य भोगभोक्तृत्वं करोम्यथ परापराम् ॥ (४२।२)

अन्ते स्वाहेति प्रोच्चार्य वितरेत्तिस्र आहुतीः । (४३।१)

उच्चार्य पिवनीमन्त्रममुकात्मन इत्यथ ॥ (४३।२)

भोगे लयं करोमीति पुनर्मन्त्रं तमेव च । (४४।१)

स्वाहान्तमाहुतीस्तिस्रो दद्यादाज्यतिलादिभिः ॥ (४४।२)

एष एव वमन्यादौ विधिः पञ्चदशान्तके । (४५।१)

पूर्वं परात्मकं मन्त्रममुकात्मन इत्यथ ॥ (४५।२)

पाशाच्छेदं करोमीति परामन्त्रः पुनस्ततः । (४६।१)

हुं स्वाहा फट् समुच्चार्य दद्यात्तिस्रो ऽप्यथाहुतीः ॥ (४६।२)

संस्काराणां चतुष्के ऽस्मिन्ये मन्त्राः कथिता मया । (४७।१)

तेषु कर्मपदात्पूर्वं धरातत्त्वपदं वदेत् ॥ (४७।२)

ततो धरातत्त्वपतिमामन्त्र्येष्ट्वा प्रतर्प्य च । (४८।१)

शिवाभिमानसंरब्धो गुरुरेवं समादिशेत् ॥ (४८।२)

तत्त्वेश्वर त्वया नास्य पुत्रकस्य शिवाज्ञया । (४९।१)

प्रतिबन्धः प्रकर्तव्यो यातुः पदमनामयम् ॥ (४९।२)

ततो यदि समीहेत धरातत्त्वान्तरालगम् । (५०।१)

पृथक् शोधयितुं मन्त्री भुवनाद्यध्वपञ्चकम् ॥ (५०।२)

अपरामन्त्रतः प्राग्वत्तिस्रस्तिस्रस्तदाहुतीः । (५१।१)

दद्यात्पुरं शोधयामीत्यूहयुक्तं प्रसन्नधीः ॥ (५१।२)

एवं कलामन्त्रपदवर्णेष्वपि विचक्षणः । (५२।१)

तिस्रस्तिस्रो हुतीर्दद्यात् पृथक् सामस्त्यतो ऽपिवा ॥ (५२।२)

ततः पूर्णाहुतिं दत्त्वा परया वौषडन्तया । (५३।१)

अपरामन्त्रतः शिष्यमुद्धृत्यात्महृदं नयेत् ॥ (५३।२)

यदा त्वेकेन शुद्धेन तदन्तर्भावचिन्तनात् । (५४।१)

न पृथक् शोधयेत्तत्त्वनाथसंश्रवणात्परम् ॥ (५४।२)

तदा पूर्णां वितीर्याणुमुत्क्षिप्यात्मनि योजयेत् । (५५।१)

तात्स्थ्यात्मसंस्थ्ययोगाय तयैवापरयाहुतीः ॥ (५५।२)

सकर्मपदया दद्यादिति केचित्तु मन्वते । (५६।१)

अन्ये तु गुरवः प्राहुर्भावनामयमीदृशम् ॥ (५६।२)

नात्र बाह्याहुतिर्देया दैशिकस्य पृथक् पुनः । (५७।१)

दद्याद्वा यदि नो दोषः स्यादुपायः स भावने ॥ (५७।२)

एवं प्राक्तनतात्स्थ्यात्मसंस्थत्वे योजयेद्गुरुः । (५८।१)

ततः शिष्यहृदं नेयः स आत्मा तावतो ऽध्वनः ॥ (५८।२)

शुद्धस्तद्दार्ढ्यसिद्ध्यै च पूर्णा स्यात्परया पुनः । (५९।१)

महापाशुपतं पूर्वं विलोमस्य विशुद्धये ॥ (५९।२)

जुहोमि पुनरस्त्रेण वौषडन्त इति क्षिपेत् । (६०।१)

पुनः पूर्णां ततो मायामभ्यर्च्याथ विसर्जयेत् ॥ (६०।२)

धरातत्त्वं विशुद्धं सज्जलेन शुद्धरूपिणा । (६१।१)

भावयेन्मिश्रितं वारि शुद्धियोग्यं ततो भवेत् ॥ (६१।२)

तथा तत्तत्पुरातत्त्वमिश्रणादुत्तरोत्तरम् । (६२।१)

सर्वा शिवीभवेत्तत्त्वावली शुद्धान्यथा पृथक् ॥ (६२।२)

पृथक्त्वं च मलो मायाभिधानस्तस्य संभवे । (६३।१)

कर्मक्षये ऽपि नो मुक्तिर्भवेद्विद्येश्वरादिवत् ॥ (६३।२)

ततो ऽपि जलतत्त्वस्य वह्नौ व्योम्नि चिदात्मके । (६४।१)

आह्वानाद्यखिलं यावत्तेजस्यस्य विमिश्रणम् ॥ (६४।२)

एवं क्रमात्कलातत्त्वे शुद्धे पाशं भुजाश्रितम् । (६५।१)

छिन्द्यात्कला हि सा किंचित्कर्तृत्वोन्मीलनात्मिका ॥ (६५।२)

कर्माख्यमलजृम्भात्मा तं च ग्रन्थिं स्रुगग्रगम् । (६६।१)

पूर्णाहुत्या समं वह्निमन्त्रतेजसि निर्दहेत् ॥ (६६।२)

मन्त्रो हि विश्वरूपः सन्नुपाश्रयवशात्तथा । (६७।१)

व्यक्तरूपस्ततो वह्नौ पाशप्लोषविधायकः ॥ (६७।२)

प्लुष्टो लीनस्वभावो ऽसौ पाशस्तं प्रति शम्भुवत् । (६८।१)

परमेशमहातेजःशेषमात्रत्वम् अश्नुते ॥ (६८।२)

कर्मपाशे ऽत्र होतव्ये पूर्णयास्य शुभाशुभम् । (६९।१)

अशुभं वा भवद्भूतं भावि वाथ समस्तकम् ॥ (६९।२)

दहामि फट्त्रयं वौषडिति पूर्णां विनिक्षिपेत् । (७०।१)

एवं मायान्तसंशुद्धौ कण्ठपाशं च होमयेत् ॥ (७०।२)

पूर्णस्य तस्य मायाख्यं पाशभेदप्रथात्मकम् । (७१।१)

दहामि फट्त्रयं वौषडिति पूर्णां क्षिपेद्गुरुः ॥ (७१।२)

निर्बीजा यदि कार्या तु तदात्रैवापरां क्षिपेत् । (७२।१)

पूर्णां समयपाशाख्यबीजदाहपदान्विताम् ॥ (७२।२)

गुरौ देवे तथा शास्त्रे भक्तिः कार्यास्य नह्यसौ । (७३।१)

समयः शक्तिपातस्य स्वभावो ह्येष नो पृथक् ॥ (७३।२)

मायान्ते शुद्धिमायाते वागीशी या पुराभवत् । (७४।१)

माया शक्तिमयी सैव विद्याशक्तित्वमश्नुते ॥ (७४।२)

तच्छुद्धविद्यामाहूय विद्याशक्तिं नियोजयेत् । (७५।१)

एवं क्रमेण संशुद्धे सदाशिवपदे ऽप्यलम् ॥ (७५।२)

शिखां ग्रन्थियुतां छित्त्वा मलमाणवकं दहेत् । (७६।१)

यतो ऽधिकारभोगाख्यौ द्वौ पाशौ तु सदाशिवे ॥ (७६।२)

इत्युक्त्याणवपाशो ऽत्र मायीयस्तु निशावधिः । (७७।१)

शिष्यो यथोचितं स्नायादाचामेद्दैशिकः स्वयम् ॥ (७७।२)

आणवाख्ये विनिर्दग्धे ह्यधोवाहिशिखामले । (७८।१)

ततः प्रागुक्तसकलप्रमेयं परिचिन्तयन् ॥ (७८।२)

शिष्यदेहादिमात्मीयदेहप्राणादियोजितम् । (७९।१)

कृत्वात्मदेहप्राणादेर्विश्वमन्तरनुस्मरेत् ॥ (७९।२)

उक्तप्रक्रियया चैवं दृढबुद्धिर् अनन्यधीः । (८०।१)

प्राणस्थं देशकालाध्वयुगं प्राणं च शक्तिगम् ॥ (८०।२)

तां च संविद्गतां शुद्धां संविदं शिवरूपिणीम् । (८१।१)

शिष्यसंविदभिन्नां च मन्त्रवह्न्याद्यभेदिनीम् ॥ (८१।२)

ध्यायन् प्राग्वत्प्रयोगेण शिवं सकलनिष्कलम् । (८२।१)

द्व्यात्मकं वा क्षिपेत्पूर्णां प्रशान्तकरणेन तु ॥ (८२।२)

उक्तं त्रैशिरसे तन्त्रे सर्वसंपूरणात्मकम् । (८३।१)

मूलादुदयगत्या तु शिवेन्दुपरिसंप्लुतम् ॥ (८३।२)

जन्मान्तमध्यकुहरमूलस्रोतःसमुत्थितम् । (८४।१)

शिवार्करश्मिभिस्तीव्रैः क्षुब्धं ज्ञानामृतं तु यत् ॥ (८४।२)

तेन संतर्पयेत्सम्यक् प्रशान्तकरणेन तु । (८५।१)

शून्यधामाब्जमध्यस्थप्रभाकिरणभास्वरः ॥ (८५।२)

आधेयाधारनिःस्पन्दबोधशास्त्रपरिग्रहः । (८६।१)

जन्माधेयप्रपञ्चैकस्फोटसंघट्टघट्टनः ॥ (८६।२)

मूलस्थानात्समारभ्य कृत्वा सोमेशमन्तगम् । (८७।१)

खमिवातिष्ठते यावत्प्रशान्तं तावदुच्यते ॥ (८७।२)

उक्तं श्रीपूर्वशास्त्रे च स्रुचमापूर्य सर्पिषा । (८८।१)

कृत्वा शिष्यं तथात्मस्थं मूलमन्त्रमनुस्मरन् ॥ (८८।२)

शिवं शक्तिं तथात्मानं शिष्यं सर्पिस्तथानलम् । (८९।१)

एकीकुर्वञ्छनैर् गच्छेद् द्वादशान्तम् अनन्यधीः ॥ (८९।२)

तत्र कुम्भकमास्थाय ध्यायन्सकलनिष्कलम् । (९०।१)

तिष्ठेत्तावदनुद्विग्नो यावदाज्यक्षयो भवेत् ॥ (९०।२)

एवं युक्तः परे तत्त्वे गुरुणा शिवमूर्तिना । (९१।१)

न भूयः पशुतामेति दग्धमायानिबन्धनः ॥ (९१।२)

देहपाते पुनः प्रेप्सेद् यदि तत्त्वेषु कुत्रचित् । (९२।१)

भोगान् समस्तव्यस्तत्वभेदैरन्ते परं पदम् ॥ (९२।२)

तदा तत्तत्त्वभूमौ तु तत्संख्यायाम् अनन्यधीः । (९३।१)

पुनर्योजनिकां कुर्यात्पूर्णाहुत्यन्तरेण तु ॥ (९३।२)

मुक्तिप्रदा भोगमोक्षप्रदा वा या प्रकीर्तिता । (९४।१)

दीक्षा सा स्यात् सबीजत्वनिर्बीजात्मतया द्विधा ॥ (९४।२)

बाले निर्ज्ञातमरणे त्वशक्ते वा जरादिभिः । (९५।१)

कार्या निर्बीजिका दीक्षा शक्तिपातबलोदये ॥ (९५।२)

निर्बीजायां सामयांस्तु पाशानपि विशोधयेत् । (९६।१)

कृतनिर्बीजदीक्षस्तु देवाग्निगुरुभक्तिभाक् ॥ (९६।२)

इयतैव शिवं यायात् सद्यो भोगान् विभुज्य वा । (९७।१)

श्रीमद्दीक्षोत्तरे चोक्तं चारे षट्त्रिंशदङ्गुले ॥ (९७।२)

तत्त्वान्य् आपादमूर्धान्तं भुवनानि त्यजेत्क्रमात् । (९८।१)

तुटिमात्रं निष्कलं तददेहं तद् अहंपरम् ॥ (९८।२)

शक्त्या तत्र क्षिपाम्येनमिति ध्यायंस्तु दीक्षयेत् । (९९।१)

सबीजायां तु दीक्षायां समयान्न विशोधयेत् ॥ (९९।२)

विशेषस्त्वयमेतस्यां यावज्जीवं शिशोर्गुरुः । (१००।१)

शेषवृत्त्यै शुद्धतत्त्वसृष्टिं कुर्वीत पूर्णया ॥ (१००।२)

अभिन्नाच्छिवसंबोधजलधेर्युगपत्स्फुरत् । (१०१।१)

पूर्णां क्षिपंस्तत्त्वजालं ध्यायेद्भारूपकं सृतम् ॥ (१०१।२)

विशुद्धतत्त्वसृष्टिं वा कुर्यात्कुम्भाभिषेचनात् । (१०२।१)

तथा ध्यानबलादेव यद्वा पूर्णाभिषेचनैः ॥ (१०२।२)

पृथिवी स्थिररूपास्य शिवरूपेण भाविता । (१०३।१)

स्थिरीकरोति तामेव भावनामिति शुध्यति ॥ (१०३।२)

जलमाप्याययत्येनां तेजो भास्वरतां नयेत् । (१०४।१)

मरुदानन्दसंस्पर्शं व्योम वैतत्यमावहेत् ॥ (१०४।२)

एवं तन्मात्रवर्गो ऽपि शिवतामय इष्यते । (१०५।१)

परानन्दमहाव्याप्तिर् अशेषमलविच्युतिः ॥ (१०५।२)

शिवे गन्तृत्वमादानमुपादेयशिवस्तुतिः । (१०६।१)

शिवामोदभरास्वाददर्शनस्पर्शनान्यलम् ॥ (१०६।२)

तदाकर्णनमित्येवमिन्द्रियाणां विशुद्धता । (१०७।१)

संकल्पाध्यवसामानाः प्रकाशो रक्तिसंस्थिती ॥ (१०७।२)

शिवात्मत्वेन यत्सेयं शुद्धता मानसादिके । (१०८।१)

नियमो रञ्जनं कर्तृभावः कलनया सह ॥ (१०८।२)

वेदनं हेयवस्त्वंशविषये सुप्तकल्पता । (१०९।१)

इत्थं शिवैक्यरूढस्य षट्कञ्चुकगणो ऽप्ययम् ॥ (१०९।२)

शुद्ध एव पुमान् प्राप्तशिवभावो विशुध्यति । (११०।१)

विद्येशादिषु तत्त्वेषु नैव काचिदशुद्धता ॥ (११०।२)

इत्येवं शुद्धतत्त्वानां सृष्ट्या शिष्यो ऽपि तन्मयः । (१११।१)

भवेद्ध्येतत्सूचितं श्रीमालिनीविजयोत्तरे ॥ (१११।२)

बन्धमोक्षावुभावेताविन्द्रियाणि जगुर्बुधाः । (११२।१)

निगृहीतानि बन्धाय विमुक्तानि विमुक्तये ॥ (११२।२)

एतानि व्यापके भावे यदा स्युर्मनसा सह । (११३।१)

मुक्तानि क्वापि विषये रोधाद्बन्धाय तानि तु ॥ (११३।२)

इत्येवं द्विविधो भावः शुद्धाशुद्धप्रभेदतः । (११४।१)

इन्द्रियाणां समाख्यातः सिद्धयोगीश्वरे मते ॥ (११४।२)

श्रीमान् विद्यागुरुस्त्वाह प्रमाणस्तुतिदर्शने । (११५।१)

समस्तमन्त्रैर्दीक्षायां नियमस्त्वेष कथ्यते ॥ (११५।२)

मायान्तशुद्धौ सर्वाः स्युः क्रिया ह्यपरया सदा । (११६।१)

द्व्यात्मया सकलान्ते तु निष्कले परयैव तु ॥ (११६।२)

ईशान्ते च पिवन्यादि सकलान्ते ऽङ्गपञ्चकम् । (११७।१)

इत्येवं विधिमालोच्य कर्म कुर्याद्गुरूत्तमः ॥ (११७।२)

पुराध्वनि हुतीनां या संख्येयं तत्त्ववर्णयोः । (११८।१)

तामेव द्विगुणीकुर्यात् पदाध्वनि चतुर्गुणाम् ॥ (११८।२)

क्रमान्मन्त्रकलामार्गे द्विगुणा द्विगुणा क्रमात् । (११९।१)

यावत्त्रितत्त्वसंशुद्धौ स्याद्विंशतिगुणा ततः ॥ (११९।२)

प्रतिकर्म भवेत्षष्टिराहुतीनां त्रितत्त्वके । (१२०।१)

एकतत्त्वे शतं प्राहुराहुतीनां तु साष्टकम् ॥ (१२०।२)

विलोमकर्मणा साकं याः पूर्णाहुतयः स्मृताः । (१२१।१)

तासां सर्वाध्वसंशुद्धौ संख्यान्यत्वं न किंचन ॥ (१२१।२)

इत्येषा कथिता दीक्षा जननादिसमन्विता ॥ (१२२।१)