परोक्षसंस्थितस्याथ दीक्षाकर्म निगद्यते ॥ (१।१)

भुक्तिमुक्तिप्रसिद्ध्यर्थं नीयते सद्गुरुं प्रति । (२।१)

इत्यस्मिन्मालिनीवाक्ये प्रतिः सांमुख्यवाचकः ॥ (२।२)

सांमुख्यं चास्य शिष्यस्य तत्कृपास्पदतात्मकम् । (३।१)

तमाराध्येति वचनं कृपाहेतूपलक्षणम् ॥ (३।२)

तत्संबन्धात्ततः कश्चित्तत्क्षणादपवृज्यते । (४।१)

इत्यस्यायमपि ह्यर्थो मालिनीवाक्यसन्मणेः ॥ (४।२)

तत्क्षणादिति नास्यास्ति यियासादिक्षणान्तरम् । (५।१)

किंत्वेवमेव करुणानिघ्नस्तं गुरुरुद्धरेत् ॥ (५।२)

गुरुसेवाक्षीणतनोर्दीक्षाम् अप्राप्य पञ्चताम् । (६।१)

गतस्याथ स्वयं मृत्युक्षणोदिततथारुचेः ॥ (६।२)

अथवाधरतन्त्रादिदीक्षासंस्कारभागिनः । (७।१)

प्राप्तसामयिकस्याथ परां दीक्षाम् अविन्दतः ॥ (७।२)

डिम्बाहतस्य योगेशीभक्षितस्याभिचारतः । (८।१)

मृतस्य गुरुणा यन्त्रतन्त्रादिनिहतस्य वा ॥ (८।२)

भ्रष्टस्वसमयस्याथ दीक्षां प्राप्तवतो ऽप्यलम् । (९।१)

बन्धुभार्यासुहृत्पुत्रगाढाभ्यर्थनयोगतः ॥ (९।२)

स्वयं तद्विषयोत्पन्नकरुणाबलतो ऽपि वा । (१०।१)

विज्ञाततन्मुखायातशक्तिपातांशधर्मणः ॥ (१०।२)

गुरुर्दीक्षां मृतोद्धारीं कुर्वीत शिवदायिनीम् । (११।१)

श्रीमृत्युञ्जयसिद्धादौ तदुक्तं परमेशिना ॥ (११।२)

अदीक्षिते नृपत्यादावलसे पतिते मृते । (१२।१)

बालातुरस्त्रीवृद्धे च मृतोद्धारं प्रकल्पयेत् ॥ (१२।२)

विधिः सर्वः पूर्वमुक्तः स तु संक्षिप्त इष्यते । (१३।१)

गुर्वादिपूजारहितो बाह्ये भोगाय सा यतः ॥ (१३।२)

अधिवासचरुक्षेत्रं शय्यामण्डलकल्पने । (१४।१)

नोपयोग्यत्र तच्छिष्यसंस्क्रियास्वप्नदृष्टये ॥ (१४।२)

मन्त्रसंनिधिसंतृप्तियोगायात्र तु मण्डलम् । (१५।१)

भूयोदिने च देवार्चा साक्षान्नास्योपकारि तत् ॥ (१५।२)

क्रियोपकरणस्थानमण्डलाकृतिमन्त्रतः । (१६।१)

ध्यानयोगैकतद्भक्तिज्ञानतन्मयभावतः ॥ (१६।२)

तत्प्रविष्टस्य कस्यापि शिष्याणां च गुरोस्तथा । (१७।१)

एकादशैते कथिताः संनिधानाय हेतवः ॥ (१७।२)

उत्तरोत्तरमुत्कृष्टास्तथा व्यामिश्रणावशात् । (१८।१)

क्रियातिभूयसी पुष्पाद्युत्तमं लक्षणान्वितम् ॥ (१८।२)

एकलिङ्गादि च स्थानं यत्रात्मा सम्प्रसीदति । (१९।१)

मण्डलं त्रित्रिशूलाब्जचक्रं यन्मन्त्रमण्डले ॥ (१९।२)

अनाहूते ऽपि दृष्टं सत्समयित्वप्रसाधनम् । (२०।१)

तदुक्तं मालिनीतन्त्रे सिद्धं समयमण्डलम् ॥ (२०।२)

येन संदृष्टमात्रेति सिद्धमात्रपदद्वयात् । (२१।१)

आकृतिर्दीप्तरूपा या मन्त्रस्तद्वत्सुदीप्तिकः ॥ (२१।२)

शिष्टं स्पष्टमतो नेह कथितं विस्तरात्पुनः । (२२।१)

कृत्वा मण्डलमभ्यर्च्य तत्र देवं कुशैरथ ॥ (२२।२)

गोमयेनाकृतिं कुर्याच्छिष्यवत्तां निधापयेत् । (२३।१)

ततस्तस्यां शोध्यमेकमध्वानं व्याप्तिभावनात् ॥ (२३।२)

प्रकृत्यन्तं विनिक्षिप्य पुनरेनं विधिं चरेत् । (२४।१)

महाजालप्रयोगेण सर्वस्मादध्वमध्यतः ॥ (२४।२)

चित्तमाकृष्य तत्रस्थं कुर्यात्तद्विधिरुच्यते । (२५।१)

मूलाधारादुदेत्य प्रसृतसुविततानन्तनाड्यध्वदण्डं वीर्येणाक्रम्य नासागगनपरिगतं विक्षिपन् व्याप्तुमीष्टे । (२५।२)

यावद् धूमाभिरामप्रचिततरशिखाजालकेनाध्वचक्रं संछाद्याभीष्टजीवानयनमिति महाजालनामा प्रयोगः ॥ (२५।३)

एतेनाच्छादनीयं व्रजति परवशं संमुखीनत्वमादौ पश्चाद् आनीयते चेत्सकलमथ ततो ऽप्यध्वमध्याद्यथेष्टम् । (२६।१)

आकृष्टावुद्धृतौ वा मृतजनविषये कर्षणीये ऽथ जीवे योगः श्रीशंभुनाथागमपरिगमितो जालनामा मयोक्तः ॥ (२६।२)

चिरविघटिते सेनायुग्मे यथामिलिते पुनर्हयगजनरं स्वां स्वां जातिं रसादभिधावति । (२७।१)

करणपवनैर्नाडीचक्रैस्तथैव समागतैर्निजनिजरसाद् एकीभाव्यं स्वजालवशीकृतैः ॥ (२७।२)

महाजालसमाकृष्टो जीवो विज्ञानशालिना । (२८।१)

स्वःप्रेततिर्यङ्निरयांस् तदैवैष विमुञ्चति ॥ (२८।२)

तज्ज्ञानमन्त्रयोगाप्तः पुरुषश्चैष कृत्रिमम् । (२९।१)

योगीव साध्यहृदयात्तदा तादात्म्यमुझति ॥ (२९।२)

स्थावरादिदशाश् चित्रास् तत्सलोकसमीपताः । (३०।१)

त्यजेच्चेति न चित्रं स एवं यः कर्मणापि वा ॥ (३०।२)

अधिकारिशरीरत्वान्मानुष्ये तु शरीरगः । (३१।१)

न तदा मुच्यते देहाद्देहान्ते तु शिवं व्रजेत् ॥ (३१।२)

तस्मिन्देहे तु काप्य् अस्य जायते शाङ्करी परा । (३२।१)

भक्तिरूहाच्च विज्ञानादाचार्याद्वाप्यसेवितात् ॥ (३२।२)

तद्देहसंस्थितो ऽप्येष जीवो जालबलादिमम् । (३३।१)

दार्भादिदेहं व्याप्नोति स्वाधिष्ठित्याप्यचेतयन् ॥ (३३।२)

योगमन्त्रक्रियाज्ञानभूयोबलवशात्पुनः । (३४।१)

मनुष्यदेहमप्येष तदैवाशु विमुञ्चति ॥ (३४।२)

सुप्तकल्पो ऽप्यदेहो ऽपि यो जीवः सो ऽपि जालतः । (३५।१)

आकृष्टो दार्भमायाति देहं फलमयं च वा ॥ (३५।२)

जातीफलादि यत्किंचित्तेन वा देहकल्पना । (३६।१)

अन्तर्बहिर्द्वयौचित्यात्तदत्रोत्कृष्टमुच्यते ॥ (३६।२)

ततो जालक्रमानीतः स जीवः सुप्तवत्स्थितः । (३७।१)

मनोविशिष्टदेहादिसामग्रीप्राप्त्यभावतः ॥ (३७।२)

न स्पन्दते न जानाति न वक्ति न किलेच्छति । (३८।१)

तादृशस्यैव संस्कारान् सर्वान् प्राग्वत्प्रकल्पयेत् ॥ (३८।२)

निर्बीजदीक्षायोगेन सर्वं कृत्वा पुरोदितम् । (३९।१)

विधिं योजनिकां पूर्णाहुत्या साकं क्षिपेच्च तम् ॥ (३९।२)

दार्भादिदेहे मन्त्राग्नावर्पिते पूर्णया सह । (४०।१)

मुक्तपाशः शिवं याति पुनरावृत्तिवर्जितः ॥ (४०।२)

सप्रत्यया त्वियं यत्र स्पन्दते दर्भजा तनुः । (४१।१)

तत्र प्राणमनोमन्त्रार्पणयोगात्तथा भवेत् ॥ (४१।२)

साभ्यासस्य तदप्युक्तं बलाश्वासि न तत्कृते । (४२।१)

मृतोद्धारोदितैरेव यथासंभूति हेतुभिः ॥ (४२।२)

जीवत्परोक्षदीक्षापि कार्या निर्बीजिका तु सा । (४३।१)

तस्यां दर्भाकृतिप्रायकल्पने जालयोगतः ॥ (४३।२)

संकल्पमात्रेणाकर्षो जीवस्य मृतिभीतितः । (४४।१)

शिष्टं प्राग्वत् कुशाद्युत्थाकारविप्लोषवर्जितम् ॥ (४४।२)

पारिमित्यादनैश्वर्यात्साध्ये नियतियन्त्रणात् । (४५।१)

जालाकृष्टिर्विनाभ्यासं रागद्वेषान्न जायते ॥ (४५।२)

परोक्ष एवातुल्याभिर्दीक्षाभिर्यदि दीक्षितः । (४६।१)

तत्रोत्तरं स्याद्बलवत्संस्काराय त्वधस्तनम् ॥ (४६।२)

भुक्तियोजनिकायां तु भूयोभिर्गुरुभिस्तथा । (४७।१)

कृतायां भोगवैचित्र्यं हेतुवैचित्र्ययोगतः ॥ (४७।२)

परोक्षदीक्षणे मायोत्तीर्णे भोगाय योजयेत् । (४८।१)

भोगानीप्सा दुर्लभा हि सती वा भोगहानये ॥ (४८।२)

उक्तं हि स्वान्यसंवित्त्योः स्वसंविद्बलवत्तरा । (४९।१)

बाधकत्वे बाधिकासौ साम्यौदासीन्ययोस्तथा ॥ (४९।२)

श्रीमान् धर्मशिवो ऽप्याह पारोक्ष्यां कर्मपद्धतौ । (५०।१)

परोक्षदीक्षणे सम्यक् पूर्णाहुतिविधौ यदि ॥ (५०।२)

अग्निश् चिटिचिटाशब्दं सधूमं प्रतिमुञ्चति । (५१।१)

धत्ते नीलाम्बुदच्छायां मुहुर्ज्वलति शाम्यति ॥ (५१।२)

विस्तरो घोररूपश्च महीं धावति चाप्यधः । (५२।१)

ध्वांक्षाद्यश्रव्यशब्दो वा तदा तं लक्षयेद्गुरुः ॥ (५२।२)

ब्रह्महत्यादिभिः पापैस्तत्सङ्गैश्चोपपातकैः । (५३।१)

तदा तस्य न कर्तव्या दीक्षास्मिन् अकृते विधौ ॥ (५३।२)

नवात्मा फट्पुटान्तःस्थः पुनः पञ्चफडन्वितः । (५४।१)

अमुकस्येति पापानि दहाम्यनु फडष्टकम् ॥ (५४।२)

इति साहस्रिको होमः कर्तव्यस्तिलतण्डुलैः । (५५।१)

अन्ते पूर्णा च दातव्या ततो ऽस्मै दीक्षया गुरुः ॥ (५५।२)

परयोजनपर्यन्तं कुर्यात्तत्त्वविशोधनम् । (५६।१)

प्रत्यक्षे ऽपि स्थितस्याणोः पापिनो भगवन्मयीम् ॥ (५६।२)

शक्तिं प्राप्तवतो ज्येष्ठामेवमेव विधिं चरेत् । (५७।१)

यदि वा दैशिकः सम्यङ् न दीप्तस्तस्य तत्पुरा ॥ (५७।२)

प्रायश्चित्तैस्तथा दानैः प्राणायामैश्च शोधनम् । (५८।१)

कृत्वा विधिमिमां चापि दीक्षां कुर्यादशङ्कितः ॥ (५८।२)

सर्वथा वर्तमानो ऽपि तत्त्वविन्मोचयेत्पशून् । (५९।१)

इच्छयैव शिवः साक्षात्तस्मात्तं पूजयेत्सदा ॥ (५९।२)

शाठ्यं तत्र न कार्यं च तत्कृत्वाधो व्रजेच्छिशुः । (६०।१)

न पुनः कीर्तयेत्तस्य पापं कीर्तयिता व्रजेत् ॥ (६०।२)

निरयं वर्जयेत्तस्मादिति दीक्षोत्तरे विधिः । (६१।१)

एषा परोक्षदीक्षा द्विधोदिता जीवदितरभेदेन ॥ (६१।२)