अथ दीक्षां ब्रुवे मूढजनाश्वासप्रदायिनीम् ॥ (१।१)

त्रिकोणे वह्निसदने वह्निवर्णोज्ज्वले ऽभितः । (२।१)

वायव्यपुरनिर्धूते करे सव्ये सुजाज्वले ॥ (२।२)

बीजं किंचिद्गृहीत्वैतत्तथैव हृदयान्तरे । (३।१)

करे च दह्यमानं सच्चिन्तयेत्तज्जपैकयुक् ॥ (३।२)

वह्निदीपितफट्कारधोरणीदाहपीडितम् । (४।१)

बीजं निर्बीजतामेति स्वसूतिकरणाक्षमम् ॥ (४।२)

तप्तं नैतत्प्ररोहाय तेनैव प्रत्ययेन तु । (५।१)

मलमायाख्यकर्माणि मन्त्रध्यानक्रियाबलात् ॥ (५।२)

दग्धानि न स्वकार्याय निर्बीजप्रत्ययं त्विमम् । (६।१)

स श्रीमान्सुप्रसन्नो मे शंभुनाथो न्यरूपयत् ॥ (६।२)

बीजस्याप्यत्र कार्या च योजना कृपया गुरोः । (७।१)

यतो दीक्षा सुदीप्तत्वात्स्थावराण्यपि मोचयेत् ॥ (७।२)

यो गुरुर् जपहोमार्चाध्यानसिद्धत्वम् आत्मनि । (८।१)

ज्ञात्वा दीक्षां चरेत्तस्य दीक्षा सप्रत्यया स्मृता ॥ (८।२)

अवधूते निराचारे तत्त्वज्ञे नत्वयं विधिः । (९।१)

साचारैः क्रियते दीक्षा या दृष्टप्रत्ययान्विता ॥ (९।२)

निराचारेण दीक्षायां प्रत्ययस्तु न गद्यते । (१०।१)

ज्ञानं स्वप्रत्ययं यस्मान्न फलान्तरमर्हति ॥ (१०।२)

ध्यानादि तु फलात्साध्यमिति सिद्धामतोदितम् । (११।१)

तुलाशुद्धिपरीक्षां वा कुर्यात्प्रत्यययोगिनीम् ॥ (११।२)

यथा श्रीतन्त्रसद्भावे कथिता परमेशिना । (१२।१)

श्रीपूर्वशास्त्रे ऽप्येषा च सूचिता परमेशिना ॥ (१२।२)

आनन्द उद्भवः कम्पो निद्रा घूर्णिश्च पञ्चमी । (१३।१)

इत्येवंवदता शक्तितारतम्याभिधायिना ॥ (१३।२)

उद्भवो लघुभावेन देहग्रहतिरोहितेः । (१४।१)

देहो हि पार्थिवो मुख्यस्तदा मुख्यत्वमुझति ॥ (१४।२)

भाविलाघवमन्त्रेण शिष्यं ध्यात्वा समुत्प्लुतम् । (१५।१)

कर्माणि तत्राशेषाणि पूर्वोक्तान्याचरेद्गुरुः ॥ (१५।२)

उक्ता सेयं तुलाशुद्धिदीक्षा प्रत्ययदायिनी ॥ (१६।१)