अथोच्यते शेषवृत्तिर्जीवतामुपयोगिनी ॥ (१।१)

दीक्षा बहुप्रकारेयं श्राद्धान्ता या प्रकीर्तिता । (२।१)

सा संस्क्रियायै मोक्षाय भोगायापि द्वयाय वा ॥ (२।२)

तत्र संस्कारसिद्ध्यै या दीक्षा साक्षान्न मोचनी । (३।१)

अनुसंधिवशाद्या च साक्षान्मोक्त्री सबीजिका ॥ (३।२)

तयोभय्या दीक्षिता ये तेषामाजीववर्तनम् । (४।१)

वक्तव्यं पुत्रकादीनां तन्मयत्वप्रसिद्धये ॥ (४।२)

बुभुक्षोर्वा मुमुक्षोर्वा स्वसंविद्गुरुशास्त्रतः । (५।१)

प्रमाणाद्या संस्क्रियायै दीक्षा हि गुरुणा कृता ॥ (५।२)

ततः स संस्कृतं योग्यं ज्ञात्वात्मानं स्वशासने । (६।१)

तदुक्तवस्त्वनुष्ठानं भुक्त्यै मुक्त्यै च सेवते ॥ (६।२)

आचार्यप्रत्ययादेव यो ऽपि स्याद्भुक्तिमुक्तिभाक् । (७।१)

तत्प्रत्यूहोदयध्वस्त्यै ब्रूयात्तस्यापि वर्तनम् ॥ (७।२)

स्वसंविद्गुरुसंवित्त्योस्तुल्यप्रत्ययभागपि । (८।१)

शेषवृत्त्या समादेश्यस् तद्विघ्नादिप्रशान्तये ॥ (८।२)

यः सर्वथा परापेक्षामुज्झित्वा तु स्थितो निजात् । (९।१)

प्रत्ययाद्यो ऽपि चाचार्यप्रत्ययादेव केवलात् ॥ (९।२)

तौ सांसिद्धिकनिर्बीजौ को वदेच्छेषवृत्तये । (१०।१)

क्रमात्तन्मयतोपायगुर्वर्चनरतौ तु तौ ॥ (१०।२)

तत्रैषां शेषवृत्त्यर्थं नित्यनैमित्तिके ध्रुवे । (११।१)

काम्यवर्जं यतः कामाश् चित्राश् चित्राभ्युपायकाः ॥ (११।२)

तत्र नित्यो विधिः सन्ध्यानुष्ठानं देवताव्रजे । (१२।१)

गुर्वग्निशास्त्रसहिते पूजा भूतदयेत्ययम् ॥ (१२।२)

नैमित्तिकस्तु सर्वेषां पर्वणां पूजनं जपः । (१३।१)

विशेषवशतः किंच पवित्रकविधिक्रमः ॥ (१३।२)

आचार्यस्य च दीक्षेयं बहुभेदा विवेचिता । (१४।१)

व्याख्यादिकं च तत्तस्याधिकं नैमित्तिकं ध्रुवम् ॥ (१४।२)

तत्रादौ शिशवे ब्रूयाद् गुरुर् नित्यविधिं स्फुटम् । (१५।१)

तद्योग्यतां समालोक्य वितताविततात्मनाम् ॥ (१५।२)

मुख्येतरादिमन्त्राणां वीर्यव्याप्त्यादियोग्यताम् । (१६।१)

दृष्ट्वा शिष्ये तमेवास्मै मूलमन्त्रं समर्पयेत् ॥ (१६।२)

तच्छास्त्रदीक्षितो ह्येष निर्यन्त्राचारशङ्कितः । (१७।१)

न मुख्ये योग्य इत्यन्यसेवातः स्यात्तु योग्यता ॥ (१७।२)

साधकस्य बुभुक्षोस्तु साधकीभाविनो ऽपिवा । (१८।१)

पुष्पपातवशात्सिद्धो मन्त्रो ऽर्प्यः साध्यसिद्धये ॥ (१८।२)

वितते गुणभूते वा विधौ दिष्टे पुनर्गुरुः । (१९।१)

ज्ञात्वास्मै योग्यतां सारं संक्षिप्तं विधिमाचरेत् ॥ (१९।२)

तत्रैष नियमो यद्यन् मान्त्रं रूपं न तद्गुरुः । (२०।१)

लिखित्वा प्रथयेच्छिष्ये विशेषादूर्ध्वशासने ॥ (२०।२)

मन्त्रा वर्णात्मकास्ते च परामर्शात्मकाः स च । (२१।१)

गुरुसंविदभिन्नश् चेत् संक्रामेत्सा ततः शिशौ ॥ (२१।२)

लिपिस्थितस्तु यो मन्त्रो निर्वीर्यः सो ऽत्र कल्पितः । (२२।१)

संकेतबलतो नास्य पुस्तकात्प्रथते महः ॥ (२२।२)

पुस्तकाधीतविद्याश्चेत्युक्तं सिद्धामते ततः । (२३।१)

ये तु पुस्तकलब्धे ऽपि मन्त्रे वीर्यं प्रजानते ॥ (२३।२)

ते भैरवीयसंस्काराः प्रोक्ताः सांसिद्धिका इति । (२४।१)

इति ज्ञात्वा गुरुः सम्यक् परमानन्दघूर्णितः ॥ (२४।२)

तादृशे तादृशे धाम्नि पूजयित्वा विधिं चरेत् । (२५।१)

यथान्यशिष्यानुष्ठानं नान्यशिष्येण बुध्यते ॥ (२५।२)

तथा कुर्याद्गुरुर्गुप्तिहानिर्दोषवती यतः । (२६।१)

देवीनां त्रितयं शुद्धं यद्वा यामलयोगतः ॥ (२६।२)

देवीमेकामथो शुद्धां वदेद्वा यामलात्मिकाम् । (२७।१)

तत्र मन्त्रं स्फुटं वक्त्राद्गुरुणोपांशु चोदितम् ॥ (२७।२)

अवधार्या प्रवृत्तेस्तमभ्यस्येन्मनसा स्वयम् । (२८।१)

ततः सुशिक्षितां स्थानदेहान्तःशोधनत्रयीम् ॥ (२८।२)

न्यासं ध्यानं जपं मुद्रां पूजां कुर्यात्प्रयत्नतः । (२९।१)

तत्र प्रभाते संबुध्य स्वेष्टां प्राग्देवतां स्मरेत् ॥ (२९।२)

कृतावश्यककर्तव्यः शुद्धो भूत्वा ततो गृहम् । (३०।१)

आश्रित्योत्तरदिग्वक्त्रः स्थानदेहान्तरत्रये ॥ (३०।२)

शुद्धिं विधाय मन्त्राणां यथास्थानं निवेशनम् । (३१।१)

मुद्राप्रदर्शनं ध्यानं भेदाभेदस्वरूपतः ॥ (३१।२)

देहासुधीव्योमभूषु मनसा तत्र चार्चनम् । (३२।१)

जपं चात्र यथाशक्ति देवायैतन्निवेदनम् ॥ (३२।२)

तन्मयीभावसिद्ध्यर्थं प्रतिसन्ध्यं समाचरेत् । (३३।१)

अन्ये तु प्रागुदक्पश्चाद्दशदिक्षु चतुष्टयीम् ॥ (३३।२)

सन्ध्यानामाहुरेतच्च तान्त्रिकीयं न नो मतम् । (३४।१)

यासौ कालाधिकारे प्राक् सन्ध्या प्रोक्ता चतुष्टयी ॥ (३४।२)

तामेवान्तः समाधाय सान्ध्यं विधिमुपाचरेत् । (३५।१)

सन्ध्याचतुष्टयीकृत्यमेकस्यामथवा शिशुः ॥ (३५।२)

कुर्यात् स्वाध्यायविज्ञानगुरुकृत्यादितत्परः । (३६।१)

सन्ध्याध्यानोदितानन्ततन्मयीभावयुक्तितः ॥ (३६।२)

तत्संस्कारवशात्सर्वं कालं स्यात्तन्मयो ह्यसौ । (३७।१)

ततो यथेष्टकाले ऽसौ पूजां पुष्पासवादिभिः ॥ (३७।२)

स्थण्डिलादौ शिशुः कुर्याद्विभवाद्यनुरूपतः । (३८।१)

सुशुद्धः सन्विधिं सर्वं कृत्वान्तरजपान्तकम् ॥ (३८।२)

अर्घपात्रं पुरा यद्वद्विधाय स्वेष्टमन्त्रतः । (३९।१)

तेन स्थण्डिलपुष्पादि सर्वं संप्रोक्षयेद्बुधः ॥ (३९।२)

ततस्तत्रैव संकल्प्य द्वारासनगुरुक्रमम् । (४०।१)

पूजयेच्छिवताविष्टः स्वदेहार्चापुरःसरम् ॥ (४०।२)

ततस्तत्स्थण्डिलं वीध्रव्योमस्फटिकनिर्मलम् । (४१।१)

बोधात्मकं समालोक्य तत्र स्वं देवतागणम् ॥ (४१।२)

प्रतिबिम्बतया पश्येद्बिम्बत्वेन च बोधतः । (४२।१)

एतदावाहनं मुख्यं व्यजनान्मरुतामिव ॥ (४२।२)

सर्वगो ऽपि मरुद्यद्वद्व्यजनेनोपजीवितः । (४३।१)

अर्थकृत्सर्वगं मन्त्रचक्रं रूढेस्तथा भवेत् ॥ (४३।२)

चतुष्कपञ्चाशिकया तदेतत्तत्त्वमुच्यते । (४४।१)

श्रीनिर्मर्यादशास्त्रे च तदेतद्विभुनोदितम् ॥ (४४।२)

देवः सर्वगतो देव निर्मर्यादः कथं शिवः । (४५।१)

आवाह्यते क्षम्यते वेत्य् एवं पृष्टो ऽब्रवीद्विभुः ॥ (४५।२)

वासनावाह्यते देवि वासना च विसृज्यते । (४६।१)

परमार्थेन देवस्य नावाहनविसर्जने ॥ (४६।२)

आवाहितो मया देवः स्थण्डिले च प्रतिष्ठितः । (४७।१)

पूजितः स्तुत इत्येवं हृष्ट्वा देवं विसर्जयेत् ॥ (४७।२)

प्राणिनाम् अप्रबुद्धानां सन्तोषजननाय वै । (४८।१)

आवाहनादिकं तेषां प्रवृत्तिः कथमन्यथा ॥ (४८।२)

कालेन तु विजानन्ति प्रवृत्ताः पतिशासने । (४९।१)

अनुक्रमेण देवस्य प्राप्तिं भुवनपूर्विकाम् ॥ (४९।२)

ज्ञानदीपद्युतिध्वस्तसमस्ताज्ञानसंचयाः । (५०।१)

कुतो वानीयते देवः कुत्र वा नीयते ऽपि सः ॥ (५०।२)

स्थूलसूक्ष्मादिभेदेन स हि सर्वत्र संस्थितः । (५१।१)

आवाहिते मन्त्रगणे पुष्पासवनिवेदनैः ॥ (५१।२)

धूपैश्च तर्पणं कार्यं श्रद्धाभक्तिबलोचितैः । (५२।१)

दीप्तानां शक्तिनादादिमन्त्राणामासवैः पलैः ॥ (५२।२)

रक्तैः प्राक् तर्पणं पश्चात् पुष्पधूपादिविस्तरैः । (५३।१)

आगतस्य तु मन्त्रस्य न कुर्यात्तर्पणं यदि ॥ (५३।२)

हरत्यर्धशरीरं स इत्युक्तं किल शम्भुना । (५४।१)

यद्यदेवास्य मनसि विकासित्वं प्रयच्छति ॥ (५४।२)

तेनैव कुर्यात्पूजां स इति शम्भोर्विनिश्चयः । (५५।१)

साधकानां बुभुक्षूणां विधिर्नियतियन्त्रितः ॥ (५५।२)

मुमुक्षूणां तत्त्वविदां स एव तु निरर्गलः । (५६।१)

कार्ये विशेषमाधित्सुर्विशिष्टं कारणं स्पृशेत् ॥ (५६।२)

रक्तकर्पासतूलेच्छुस्तुल्यतद्बीजपुञ्जवत् । (५७।१)

सन्ति भोगे विशेषाश्च विचित्राः कारणेरिताः ॥ (५७।२)

देशकालानुसन्धानगुणद्रव्यक्रियादिभिः । (५८।१)

स्वल्पा क्रिया भूयसी वा हृदयाह्लाददायिभिः ॥ (५८।२)

बाह्यैः संकल्पजैर्वापि कारकैः परिकल्पिता । (५९।१)

मुमुक्षोर्न विशेषाय नैःश्रेयसविधिं प्रति ॥ (५९।२)

नहि ब्रह्मणि शंसन्ति बाहुल्याल्पत्वदुर्दशाः । (६०।१)

चितः स्वातन्त्र्यसारत्वात् तस्यानन्दघनत्वतः ॥ (६०।२)

क्रिया स्यात्तन्मयीभूत्यै हृदयाह्लाददायिभिः । (६१।१)

शिवाभेदभराद्भाववर्गः च्योतति यं रसम् ॥ (६१।२)

तमेव परमे धाम्नि पूजनायार्पयेद्बुधः । (६२।१)

स्तोत्रेषु बहुधा चैतन्मया प्रोक्तं निजाह्निके ॥ (६२।२)

अधिशय्य पारमार्थिकभावप्रसरप्रकाशमुल्लसति । (६३।१)

या परमामृतदृक् त्वां तयार्चयन्ते रहस्यविदः ॥ (६३।२)

कृत्वाधारधरां चमत्कृतिरसप्रोक्षाक्षणक्षालितामात्तैर्मानसतः स्वभावकुसुमैः स्वामोदसंदोहिभिः । (६४।१)

आनन्दामृतनिर्भरस्वहृदयानर्घार्घपात्रक्रमात् त्वां देव्या सह देहदेवसदने देवार्चये ऽहर्निशम् ॥ (६४।२)

नानास्वादरसामिमां त्रिजगतीं हृच्चक्रयन्त्रार्पिताम् ऊर्ध्वाध्यस्तविवेकगौरवभरान्निष्पीड्य निःष्यन्दितम् । (६५।१)

यत्संवित्परमामृतं मृतिजराजन्मापहं जृम्भते तेन त्वां हविषा परेण परमे संतर्पये ऽहर्निशम् ॥ (६५।२)

इति श्लोकत्रयोपात्तमर्थमन्तर्विभावयन् । (६६।१)

येन केनापि भावेन तर्पयेद्देवतागणम् ॥ (६६।२)

मुद्रां प्रदर्शयेत्पश्चान्मनसा वापि योगतः । (६७।१)

वचसा मन्त्रयोगेन वपुषा संनिवेशतः ॥ (६७।२)

कृत्वा जपं ततः सर्वं देवतायै समर्पयेत् । (६८।१)

तच्चोक्तं कर्तृतातत्त्वनिरूपणविधौ पुरा ॥ (६८।२)

ततो विसर्जनं कार्यं बोधैकात्म्यप्रयोगतः । (६९।१)

कृत्वा वा वह्निगां मन्त्रतृप्तिं प्रोक्तविधानतः ॥ (६९।२)

द्वारपीठगुरुव्रातसमर्पितनिवेदनात् । (७०।१)

ऋते ऽन्यत्स्वयमश्नीयादगाधे ऽम्भस्यथ क्षिपेत् ॥ (७०।२)

प्राणिनो जलजाः पूर्वदीक्षिताः शम्भुना स्वयम् । (७१।१)

विधिना भाविना श्रीमन्मीननाथावतारिणा ॥ (७१।२)

मार्जारमूषिकाद्यैर् यद् अदीक्षैश् चापि भक्षितम् । (७२।१)

तच्छङ्कातङ्कदानेन व्याधये नरकाय च ॥ (७२।२)

अतस्तत्त्वविदा ध्वस्तशङ्कातङ्को ऽपि पण्डितः । (७३।१)

प्रकटं नेदृशं कुर्याल्लोकानुग्रहवाञ्छया ॥ (७३।२)

श्रीमन्मतमहाशास्त्रे तदुक्तं विभुना स्वयम् । (७४।१)

स्वयं तु शङ्कासङ्कोचनिष्कासनपरायणः ॥ (७४।२)

भवेत्तथा यथान्येषां शङ्का नो मनसि स्फुरेत् । (७५।१)

मार्जयित्वा ततः स्नानं पुष्पेणाथ प्रपूजयेत् ॥ (७५।२)

पुष्पादि सर्वं तत्स्थं तदगाधाम्भसि निक्षिपेत् । (७६।१)

उक्तः स्थण्डिलयागो ऽयं नित्यकर्मणि शम्भुना ॥ (७६।२)